Η σημασία των εκλογών της 6 Μάη Για τον λαό, για την Αριστερά

Των Θάνου Αμπατζή, Χρήστου Πατούχα, Κώστα Ταβατζή

    Λένε πολλοί, ότι οι εκλογές της 6 Μάη είναι οι κρισιμότερες της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η εκτίμηση αυτή δεν απέχει από την αλήθεια. Ωστόσο το ακριβέστερο είναι, ότι η ίδια η περίοδος που ζούμε είναι η κρισιμότερη των τελευταίων δεκαετιών. Η χώρα και οι εργαζόμενες τάξεις, έχουν ήδη καταστραφεί, η παραγωγική της βάση έχει αποδιαρθρωθεί, πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι ζουν την ανεργία και την απόλυτη φτώχια, μετά τις αλλεπάλληλες «σωτηρίες», η θηλιά του χρέους, γίνεται σφιχτότερη, ο εθνικός της πλούτος και η δημόσια περιουσία έχουν υποθηκευτεί και εκποιούνται, η εθνική ανεξαρτησία εκχωρήθηκε στην Τρόικα και τα διευθυντήρια. Η χώρα μας είναι το πειραματόζωο του παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, στο στόχο της πλήρους κυριαρχίας του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της ανακατανομής του πλούτου και των αγορών.

Στο ερώτημα αν η πορεία αυτή ήταν αναπόφευκτη, η απάντηση είναι μονοσήμαντη και σαφής. Ήταν επιλογή. Επιλογή της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής τάξης της χώρας, του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου, των δανειστών μας και των «αγορών». Και την υπηρέτησαν αυτή την επιλογή με σχέδιο και επεξεργασία,χωρίς ίχνος εθνικού συναισθήματος, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους την φτώχια του πληθυσμού.

   Θα μιλήσουμε στην συνέχεια για την Αριστερά και τις ευθύνες της, αλλά εν προκειμένω, για να αποφευχθεί η σκόπιμη ισοπέδωση, το άλλοθι «των ευθυνών του πολιτικού συστήματος», που ποικιλοτρόπως προβάλλεται από πολιτικές δυνάμεις και μέσα ενημέρωσης, πρέπει με κάθε σαφήνεια και με κατηγορηματικό τρόπο, να αναφέρουμε τούτο: Όχι! Δεν φταίει η Αριστερά που περάσατε την θηλιά στο λαιμό του λαού. Που ξεπουλήσατε την χώρα. Που είχατε και  έχετε αφεντάδες. Τόχετε κάνει και άλλες φορές στο παρελθόν. Γιατί ο δοσιλογισμός και η πατριδοκαπηλία είναι οι αρετές σας. Γιατί τα συμφέροντα των προστατών σας, είναι η ιδεολογία σας. Γιατί το «σπάταλο και αντιπαραγωγικό κράτος» είναι δικό σας. Που το λυμαίνονταν οι φίλοι και χορηγοί σας. Που έθρεψε εσάς και την παρασιτική και αντιπαραγωγική ολιγαρχία που σας στηρίζει. Που το κάνατε διεφθαρμένο και αυταρχικό, εχθρό του πολίτη και των κοινωνικών συμφερόντων. Που το υποτάξατε στα ξένα συμφέροντα με σκανδαλώδεις προμήθειες, με αποικιακές συμβάσεις, με μίζες και καταλήστευση κάθε παραγωγικής του δυνατότητας. Δικό σας είναι το χρέος του, γιατί από αυτό πλουτίσατε.

   Όχι! Δεν ήταν μαζί σας η Αριστερά σε όλα αυτά! Ούτε τώρα ούτε ποτέ στο παρελθόν. Η Αριστερά, όσο αλάτι και αν ρίχνει στις πληγές της, φταίει μόνο γιατί δεν σας νίκησε! Γιατί δεν απέτρεψε τα σχέδια σας. Γιατί μόνο αυτή, και ήθελε και είχε χρέος, να σας νικήσει.

   Στις κάλπες της 6 Μάη, ο καθένας έχει δικαίωμα να τιμωρήσει ή να επιβραβεύσει όποιον θέλει. Έχει δικαίωμα να τιμωρήσει και την Αριστερά ή τμήματα της. Όμως η τιμωρία των κομμάτων της εθνικής προδοσίας, των κομμάτων που επέλεξαν και ασκούν την εξουσία του μνημονίου, είναι αυτοτελές θέμα. Είναι ανεξάρτητο από οποιαδήποτε γνώμη έχει κανείς για τα κόμματα της Αριστεράς, την ορθότητα της πολιτικής τους ή τις ευθύνες τους.

   Πάμε λοιπόν στο πρώτο μας συμπέρασμα:

   Καμία ψήφος εργαζόμενου δεν πρέπει να δοθεί στα κόμματα που προκάλεσαν και συντηρούν την σημερινή κατάσταση της ισόβιας καταδίκης, της ομηρίας των παιδιών μας, της φυλάκισης των ελπίδων μας. ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ και όσες άλλες παραφυάδες προκύψουν στο μέλλον, αναζητώντας κολυμβήθρες αθώωσης, δεν δικαιούνται καμία ανοχή. Κάθε ψήφος στα κόμματα αυτά ισοδυναμεί με νέα καρφιά στο σταυρό του συλλογικού μας μαρτυρίου. Η αποτελεσματική τους καταδίκη θα είναι η απόλυτη συρρίκνωση τους. Το αποτέλεσμα των εκλογών, θάπρεπε να είναι τέτοιο, ώστε όχι μόνο να ανατρέπει την πολιτική τους, αλλά και να μην αναγνωρίζει, να μην νομιμοποιεί καμία απόφαση και καμία συμφωνία τους. Και να πιστοποιεί τις πολιτικές και ποινικές ευθύνες για την υποδούλωση της χώρας και του λαού της.

Ο ρόλος της Αριστεράς στις σημερινές συνθήκες

   Είναι προφανές, και από τις απόψεις και από την ιστορία μας, ότι η ψήφος μας πρέπει να είναι στην Αριστερά. Θετική ψήφος. Για την ενίσχυση της. Για να είναι σε καλύτερη θέση μετά τις εκλογές. Γιατί στα ψηφοδέλτια της βρίσκονται επίλεκτοι σύντροφοι και συναγωνιστές μας. Γιατί πρέπει μετά τις εκλογές να απαιτήσουμε να αναλάβει και να ανταποκριθεί στον ιστορικό της ρόλο. Της οργάνωσης και καθοδήγησης των κοινωνικών λαϊκών αγώνων. Το λευκό, το άκυρο και η αποχή από τις εκλογές, είναι στις σημερινές ιδιαίτερα συνθήκες, λάθος επιλογή. Πρωτίστως γιατί η στάση αυτή δεν μπορεί να εκφράσει την αντίθεση και τον θυμό απέναντι στα κόμματα της μνημονιακής εξουσίας. Δεν τα τιμωρεί και με δεδομένο τον καλπονοθευτικό εκλογικό νόμο, τα επιβραβεύει. Όλοι λοιπόν στην κάλπη με την βεβαιότητα ότι κάθε ψήφος, σε οποιοδήποτε από τα ψηφοδέλτια της Αριστεράς, είναι χρήσιμη ψήφος. Με όσα θα προσθέσουμε στην ανάλυση μας, θα γίνει πλήρως φανερό ποιους περιλαμβάνουμε και ποιους εξαιρούμε από αυτό το μέτωπο των αριστερών δυνάμεων.

   Πολλοί αναλυτές, αξιοποιώντας και τις δημοσκοπικές ενδείξεις, μιλούν για ιστορική ευκαιρία της Αριστεράς. Διαφωνούμε! Η ιστορική της ευκαιρία θα είναι, όταν θα πραγματοποιήσει τον ιστορικό της ρόλο. Όταν θα αναμετρηθεί με το σημερινό σύστημα εξουσίας και θα το ανατρέψει. Μέχρι τότε θα κρίνεται καθημερινά από το πόσο έτοιμη είναι για αυτό. Και θα κρίνεται από την ετοιμότητα της να δρα, να παρεμβαίνει, να οργανώνει, να νικάει μαζί με τον αγωνιζόμενο λαό, σε όλα τα επί μέρους μέτωπα. Πρωτίστως να τα πολιτικοποιεί, να οξύνει τις αντιθέσεις, να τα ενώνει. Να ενώνεται και η ίδια, όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Να έχει οξυδέρκεια, να αντιλαμβάνεται τις συνθήκες, να υπερβαίνει τις μικρότητες, να μην υποκρίνεται, να μην αποφεύγει τις μάχες.

   Δεν συμμεριζόμαστε την εκλογική ευδαιμονία, στην οποία έχουν προσχωρήσει πολλές, αν όχι όλες, οι ηγεσίες της αριστεράς σήμερα. Γιατί η άνοδος της εκλογικής καταγραφής, δεν είναι αυτοσκοπός. Δυστυχώς τα ποσοστά δεν νικούν. Και αν αυτή η πολιτική δεν ανατραπεί, μετά τις εκλογές θα είναι το ίδιο ηττημένος ο λαός, ακόμα και αν έχουν κατά πολύ βελτιωθεί τα εκλογικά μας ποσοστά.

   Αν εξετάσουμε, το τι έπρεπε να είχε μέχρι τώρα γίνει, θα βρούμε ανεπάρκειες και ελλείψεις σε όλες τις πλευρές. Που κατανέμονται σύμφωνα  με το μέγεθος του καθενός, τις ιστορικές του καταβολές, την τρέχουσα επιρροή του στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, με τις ευθύνες και πρωτοβουλίες που όφειλε να αναλάβει και δεν το έκανε.

  Στο σύνολο τους οι δυνάμεις που έχουν τέτοια αναφορά, απέτυχαν να ενσωματώσουν και να δώσουν προοπτική, στις εκατοντάδες χιλιάδες λαού που συμμετείχαν τους προηγούμενους μήνες στις κινητοποιήσεις κατά της κυβέρνησης και του μνημονίου. Και πρέπει να αναφερθεί, ότι δεν έλειπε η ωριμότητα από αυτές τις χιλιάδες των συμπατριωτών μας. Δεν ήταν το «αυθόρμητο» που τους ξεσήκωσε, η πραγματικότητα ήταν. Τις διαθέσεις και την αντοχή τους δεν βαθμολόγησαν σωστά οι πολιτικές ηγεσίες. Η πραγματικότητα είναι αυτή που λέει, ότι κανένα αντιλαϊκό μέτρο δεν αποκρούσαμε. Καμία επί μέρους νίκη δεν πετύχαμε. Αυτό, πολιτική ανωριμότητα αποδεικνύει, όχι ανωριμότητα του λαού.

   Ταυτόχρονα συνεχίσαμε την ανόητη πρακτική των χωριστών μαζικών συγκεντρώσεων και πορειών. Όταν ο κόσμος απεγνωσμένα απαιτούσε ενότητα τουλάχιστον σε αυτό. Και μην αρχίσουν οι σύντροφοι μας του ΠΑΜΕ, να απαντούν σε αυτό, θεωρητικοποιώντας ένα, επαναλαμβάνουμε, ανόητο λάθος. Γιατί αυτό το λάθος, δυσχεραίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό, κάτι στο οποίο έχουν απόλυτο δίκιο. Δηλαδή, ότι οι μάχες θα κριθούν στους χώρους δουλειάς. Προσθέτουμε, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Το 1,5 εκατομμύριο των ανέργων προέρχεται από αυτόν τον τομέα. Και προστίθενται σε αυτούς και εκατοντάδες χιλιάδες, μικρομεσαίοι χρεοκοπημένοι επιχειρηματίες.

   Αυτό που έλειψε και εξακολουθεί να λείπει, ήταν η ενότητα. Η ενότητα δράσης, η ενότητα του μαζικού κινήματος, η πολιτική ενότητα. Και στους τρεις αυτούς άξονες εκτιμούμε ότι ήταν δυνατή. Ήταν απαραίτητη και δυνατή, η συγκρότηση ενός ενιαίου πολιτικού μετώπου.

 Αυτό θα πιστοποιούσε την πολιτική βούληση, ότι θέλουμε τις ανατροπές, ότι θέλουμε την νίκη.

   Θα ρωτούσε εύλογα κανείς: Είναι κάτι τέτοιο δυνατόν με τόσες προγραμματικές πολιτικές αποκλίσεις; Εκτιμούμε ότι αυτό δεν έγινε και δεν ήταν δυνατόν. Όμως η αδυναμία δεν οφείλεται στις προγραμματικές διαφορές. Η πολιτική βούληση δεν υπήρχε. Και δεν υπάρχει. Το συμπέρασμα μας δεν είναι αυθαίρετο. Θα το αποδείξουμε. Αλλά στο σημείο αυτό θα κάνουμε μία παρένθεση. Για να αναφερθούμε στην Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη. Δεν τοποθετούμε το κόμμα αυτό στις ανατρεπτικές δυνάμεις του συστήματος. Δεν ισχυρίζονται ούτε οι ίδιοι κάτι τέτοιο. Κατά τούτο μόνο σε πιθανά σενάρια της λεγόμενης κεντροαριστεράς μπορεί να παίξει ρόλο. Κλείνει η παρένθεση.

   Ας δούμε λοιπόν τις «ενωτικές» πρωτοβουλίες. Από την πλευρά του ΚΚΕ δεν υπήρξε απολύτως καμία. Δεν απάντησε απευθείας σε καμία. Οχυρωμένο με απόλυτο τρόπο σε έναν στρατηγικό στόχο, δεν θεωρεί αναγκαίο να συμμαχήσει ούτε με όσους συμφωνούν μαζί του. Μας προβληματίζει ιδιαίτερα πως ένα κόμμα με την ιστορία και την αγωνιστική προσφορά του ΚΚΕ, με τόσο πλούσια δράση σε λαϊκά μέτωπα, τόσο εκπαιδευμένο σε συμμαχίες στο παρελθόν, αρνείται να δώσει πειστικές εξηγήσεις για την σκοπιμότητα της σημερινής μοναχικής του πορείας.

 Είναι ή δεν είναι απαραίτητη η συγκέντρωση δυνάμεων, είναι ή δεν είναι απαραίτητη η λαϊκή πλειοψηφία για να γίνουν αλλαγές;

 Μία στάση που μοιάζει αλαζονική και εγωιστική, πολύ δύσκολα πείθει ότι θέλει να πρωταγωνιστήσει σε ανατροπές από την χαραγμένη πορεία του συστήματος και των πολιτικών δυνάμεων που το υπηρετούν. Για την τρέχουσα περίοδο της κρίσης υποστηρίζει την μονομερή διαγραφή του χρέους και την έξοδο από την Ευρωζώνη. Συμφωνούμε απόλυτα. Οφείλουμε όμως να παρατηρήσουμε ότι στο ζήτημα του χρέους με μεγάλη καθυστέρηση διατύπωσε αυτή την καθαρή θέση. Εμείς υποστηρίζουμε ωστόσο ότι κάθε μετωπική προσπάθεια στην Αριστερά υποχρεωτικά πρέπει να  περιλαμβάνει το ΚΚΕ.

   Ο ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται στα λόγια τουλάχιστον να υιοθετεί τις συμπαρατάξεις. Δεν μας ενοχλεί τόσο  η ασάφεια των προτάσεων του, ούτε ο νεφελώδης τρόπος περιγραφής κυβερνητικών διεξόδων. Μας προβληματίζει αν η επιδίωξη του είναι ειλικρινής ή απλά ψηφοθηρική. Τα δείγματα γραφής του μέχρι σήμερα δεν μας πείθουν.

 Δύο παρατηρήσεις για αυτό: Η πρώτη αναφέρεται σε διεργασίες στο εσωτερικό του τα προηγούμενα χρόνια. Με την βασική του συνιστώσα, τον ΣΥΝ, απέτρεψε κάθε προσπάθεια αποσαφήνισης της πολιτικής του σε αριστερή, ανατρεπτική, ριζοσπαστική κατεύθυνση. Απέτρεψε, κάθε δυνατότητα διεύρυνσης προς τα αριστερά, κάθε προσπάθεια  αποτελεσματικότητας, με πολιτικά όργανα που δεν θα είχαν μόνο ευκαιριακό και απλά συντονιστικό χαρακτήρα.

 Η δεύτερη παρατήρηση  είναι η δογματική προσήλωση του σε εμμονές για «τον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας». Σημειώνουμε, ότι και αυτή η παρατήρηση πρωτίστως αφορά την βασική συνιστώσα. Τον ΣΥΝ.  Μας αρκούν τέτοιες εμμονές από τον κ. Κουβέλη. (Για τα κυρίαρχα κόμματα δεν είναι εμμονές αλλά στρατηγικός προσανατολισμός). Αυτή η δεύτερη παρατήρηση, δημιουργεί πραγματική και ουσιαστική αδυναμία να παίξει καταλυτικό, δημιουργικό ρόλο στην οικοδόμηση ενός ισχυρού αριστερού πολιτικού μετώπου. Ακόμα και στην περίπτωση μιας εντελώς ειλικρινούς στάσης. Και εγκλωβίζει δυνάμεις, και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ, που πραγματικά το θέλουν και το επιδιώκουν.

   Σημειώνουμε, ότι αυτός ο προσανατολισμός είναι που τον οδηγεί σε αντιφάσεις και αδιέξοδα. Είναι χαρακτηριστικές δύο πολιτικές διατυπώσεις. Η μία για τα περίφημα ευρωομόλογα και η δεύτερη για το χρέος. (Διαγραφή ενός μέρους του χρέους). Και τα δύο δεν οριοθετούν επαρκώς την διαφορά της αριστεράς από τις κυρίαρχες δυνάμεις. Ας πούμε μόνο, ότι το «κούρεμα» έγινε και όχι μόνο δεν οδήγησε σε έξοδο από την κρίση, αλλά στην πλήρη υποταγή της χώρας.

   Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η τρίτη από τις δυνάμεις της Αριστεράς, παρουσιάζει, με την κινητικότητα της το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πολλές ζυμώσεις, ανοιχτή γραπτή πρόσκληση στο ΚΚΕ και στον ΣΥΡΙΖΑ, διάλογος με άλλες πλευρές, ωστόσο στο κρίσιμο σημείο δεν έκανε την υπέρβαση. Ίδιες εμμονές, μικρομεγαλισμοί, ίδια ελαττώματα, ίδια αμαρτήματα.

   Αγαπητοί συναγωνιστές και σύντροφοι!

   Δεν εξαντλήσαμε την κριτική μας! Πιστεύουμε δε, ότι είμαστε ιδιαίτερα επιεικείς. Αλλά και για όσους την κρίνουν αυστηρή, τους παρακαλούμε να πιστέψουν την ανιδιοτέλεια μας. Την αγωνία μας για ένα άλλο, ελπιδοφόρο μέλλον. Άλλωστε, αυτήν την Αριστερά έχουμε, με αυτήν θα προχωρήσουμε.

    Πιστεύουμε, ότι και το αποτέλεσμα των εκλογών και η συνολική κατάσταση που θα δημιουργηθεί, θα διαμορφώσουν όρους προσέγγισης, καθαρότερου μυαλού, μεγαλύτερης ειλικρίνειας, σταθερής προσήλωσης στα πολιτικά προστάγματα των καιρών. Επιδιώκουμε την ενίσχυση της Αριστεράς, την πλήρη απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος που κυβερνά.

    Δυο απαραίτητες προϋποθέσεις πρέπει να εξασφαλίσουμε: Αποσαφήνιση από όλους των άμεσων πολιτικών στόχων και, επιτέλους, συγκρότηση κοινού, του ευρύτερου δυνατού, αριστερού λαϊκού πολιτικού μετώπου. Όχι μόνο για να χωρέσουν σε αυτό, όσες πολιτικές δυνάμεις το επιθυμούν, κυρίως για να χωράνε λαϊκές δυνάμεις, ο αγωνιζόμενος λαός, που θέλει και μπορεί να νικήσει!

 Το χρωστάμε αυτό, στην συνείδηση και την κοινή μας ιστορία, το χρωστάμε στους χιλιάδες χαμένους αγωνιστές των λαϊκών αγώνων, το χρωστάμε στα ιδανικά μας, το χρωστάμε στα παιδιά μας.

Πάτρα 23 Απρίλη 2012

Ο Ξύλινος λόγος

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ξανάρχονται αμάραντες

                              οι παλιές ιδέες

αξύριστες και μακρομαλλούσσες

κρατώντας υψωμένα λάβαρα

και φωτογραφίες

                         του Τσε Γκεβάρα

Βουίζουν στον βαλτότοπο

                                    της κρίσης

σαν πεινασμένες μέλισσες

που ξυπνούν

απ' τη χειμέρια αμεριμνησία

                            της συναίνεσης

Κι έρχονται θάλλοντας

                               ξύλινο λόγο

να καλεί επίμονα στο σήμαντρο

                                     επανάσταση

              19 Δεκεμβρίου 2011,  Γιάννης Ποταμιάνος

Η επόμενη νύχτα…

Του παπα Ηλία Υφαντή

«Έρως ανίκατε μάχαν», τραγουδούσαν και χόρευαν στην Αντιγόνη του Σοφοκλή. Και στις μέρες μας οι μεταλλαγμένοι ψηφοφόροι της τροϊκανής χούντας χορεύουν το χορό του ανίκητου προδοτικού έρωτα.

Γιατί, όπως φαίνεται, αντί για σάρκινες, έχουν πέτρινες καρδιές. Και, αντί για αίμα, έχουν στις φλέβες τους χολή. Τους συναντάς και τους λες:Δε βλέπετε; δεν ακούτε τι γίνεται!

Μπορεί να μη σας αγγίζει η δυστυχία που απλώνεται γύρω σας; Δεν σας συγκινεί το κατάντημα των ανέργων, των άστεγων και γενικά των πενομένων! Οι στρατιές των αγανακτισμένων. Και των απελπισμένων, που αυτοκτονούν…

Και που οι αυτοκτονίες τους, στην πραγματικότητα, είναι δολοφονίες. Δικές σας δολοφονίες! Των πράσινων και γαλάζιων ψηφοφόρων… Γιατί, αν εσείς δεν ψηφίζατε τους προδότες και τα καθάρματα αυτά, δεν θα φτάναμε εδώ, που φθάσαμε!… Και, καθώς τους λες αυτά και άλλα παρόμοια, σου αποκρίνονται με προκλητική αναισθησία:

–Τι έχεις να μας πεις για την επόμενη μέρα;

-Ποια επόμενη μέρα! Τους λες.

-Την επόμενη των εκλογών! Για την ακυβερνησία και το χάος, που θα επακολουθήσει, αν δεν ξαναπάρουν την εξουσία η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ την εξουσία…

-Μα αυτοί ακριβώς είναι το χάος και η καταστροφή. Κι αν ξαναπάρουν αυτοί την εξουσία, δεν θα υπάρξει επόμενη μέρα! Επόμενη νύχτα, ζοφώδης και ασέληνη, θα υπάρξει. Αξημέρωτη και εφιαλτική! Μεσάνυχτα του Μεσαίωνα! Κατ' εικόνα και ομοίωση δική σας και των εκλεκτών σας.

Κόλαση και άδης θα υπάρξει. Κι όχι μόνο για μας, αλλά και για τις οίδε πόσες γενιές των Ελλήνων! Μπορεί και για πάντα…

Γιατί αυτό ακριβώς προβλέπει το προδοτικό μνημόνιο και η αποικιοκρατική, εκ μέρους των Γερμαναράδων και των λοιπών λήσταρχων τοκογλύφων, σε βάρος μας, δανειακή σύμβαση, που ψήφισαν και υπέγραψαν οι εφιάλτες πολιτικοί. Και που τώρα θέλετε να επικυρώσετε κι εσείς με την ψήφο σας…

Γιατί η τωρινή πραγματικότητα δεν διαμορφώθηκε, βέβαια, από κάποια ανθρώπινα λάθη! Που, όσο κι αν είναι δυσάρεστα, θα μπορούσαν να ήσαν συγγνωστά. Υλοποιήθηκε με σχέδια καταχθόνια, που κατέστρωσαν οι εφιάλτες πολιτικοί σε συνεργασία με τους πλέον θανάσιμους εχθρούς μας. Και που τα υλοποιείτε τώρα με κυνισμό και αδιαντροπιά… Ή μήπως δεν θυμάστε, που μας τάζατε καλύτερες μέρες; Και μας οδηγείτε, τώρα, σε χειρότερες και χείριστες νύχτες!

Που μας λέγατε «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»! Και να που τώρα μας βουλιάζετε! … Που φωνάζατε «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»! Και κοντά τρία χρόνια, τώρα, κάνετε, σε βάρος μας, επίδειξη αχαλίνωτης βαρβαρότητας…

Ή μήπως δεν είστε οι λεγόμενοι δεξιοί που, στο παρελθόν, κάματε παντιέρα σας το σύνθημα «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια»; Στο όνομα του οποίου εξοντώνατε τους πολιτικούς σας αντιπάλους: Με εξορίες, βασανιστήρια και αθρόες θανατικές εκτελέσεις!…

Και ήρθε τώρα να αποδειχθεί ότι είστε εσείς πρώτοι και καλύτεροι, μεταξύ αυτών, που έκαμαν πρόγραμμα και έργο της ζωής του τη δολοφονία της πατρίδας, τη θρησκείας και της οικογένειας!

Ξεκινώντας από την Κύπρο! Που την κόψατε στα δυο, σα να 'ταν καρβέλι του σπιτιού σας. Για να προσφέρετε τη μισή στους Τούρκους… Και που τώρα τυλίγετε ολάκερη την Ελλάδα και όλους τους Έλληνες στο δίχτυ της πλέον ντροπιασμένης δουλείας. Που, με την ψήφο σας, θέλετε να την επικυρώσετε. Για να μας οδηγήσετε σε μια φρίκη χωρίς τέλος…

Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν, για να 'χουμε τιμή και αξιοπρέπεια. Κι σεις μας καταντήσατε ντροπή των προγόνων μας και κατάρα των απογόνων μας.

Κι ύστερα μας μιλάτε για την επόμενη μέρα!…

παπα-Ηλίας,  Posted Απριλίου 23, 2012,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/04/23/…epomeni-nychta…B1/

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η προκήρυξη εκλογών εν μέσω σοβούσης κρίσεως βρίσκει τον λαό μας σοβαρά προβληματισμένο. Οι εκλογές θεωρούνται ως η πεμπτουσία της δημοκρατίας. Γι' αυτό και ευκαίρως ακαίρως γίνεται αναφορά στην αρχαία Αθήνα την κοιτίδα της δημοκρατίας. Η αχίλλειος πτέρνα της δημοκρατίας είναι αναμφισβήτητα τα κόμματα, χωρίς την ύπαρξη των οποίων όμως δεν νοείται δημοκρατία. Δεύτερη, όχι λιγότερο σημαντική, αδυναμία της δημοκρατίας διαχρονικά είναι η υπερίσχυση του δημαγωγικού λόγου, ο οποίος επενεργεί επί του λαού ως εκμαυλιστικό τραγούδι των σειρήνων. Ο λαός θέλει να διατηρεί άσβεστη την ελπίδα για καλύτερες ημέρες. Και η ελπίδα αυτή διατρανώνεται σε κάθε προεκλογική περίοδο διογκούμενη από τον δημαγωγικό λόγο. Και πολύ εύστοχα ο ποιητής Βάρναλης αποκαλεί τον λαό θύμα και ψώνιο!

Αποδεχόμαστε βέβαια ότι η δημοκρατία, παρ' όλα τα μειονεκτήματά της είναι το καλύτερο πολίτευμα που επινόησε ο άνθρωπος. Εκείνο το οποίο παραβλέπουμε, με τη συμβολή του δημαγωγικού λόγου, είναι το ότι πρώτιστος είναι ο ρόλος των ανθρώπων της εξουσίας και όχι οι θεσμοί, οι οποίοι είναι ανίσχυροι να επιβληθούν επί των ανθρώπων. Ας προχωρήσουμε σε κάποιες αναλύσεις.

Τα κόμματα διαχρονικά, αρχής γενομένης από την αθηναϊκή δημοκρατία, είναι συμπράξεις προσώπων κοινών συμφερόντων. Αυτό φάνηκε να ανατρέπεται στην αρχή του 20^ου αιώνα, όταν εμφανίστηκαν κόμματα με ιδεολογικές αρχές πολέμιες των αρχών του αστικού καθεστώτος, το οποίο μεσουρανούσε. Στη νεότερη πολιτική σκηνή παρεισέφρυσε παράγοντας οδυνηρός, άγνωστος στην αθηναϊκή δημοκρατία: Η παρέμβαση του ξένου παράγοντα στα της πολιτικής σκηνής. Όχι πως και στην αρχαία Αθήνα δεν είχαμε την παρέμβαση της περσικής αυλής μέσω των δαρεικών υπέρ ευνοουμένου πολιτικού, ο οποίος μετά τους θριάμβους των Ελλήνων κατά τους περσοελληνικούς πολέμους ορέχθηκε τη χλιδή της περσικής αυλής. Δεν είχε όμως την ισχύ η αυλή αυτή να καθορίσει την εν γένει πολιτική της αθηναϊκής δημοκρατίας.

Σήμερα, που με περισσή καύχηση προβάλλουμε το δημοκρατικό κεκτημένο, η εξουσία ασκείται στο σύνολο των χωρών, όπου διεξάγονται εκλογές και όχι παρωδία εκλογών, από δύο κόμματα εξουσίας, τρόπον τινά «κληρονομικώ δικαίω» (για κάποια πρόσωπα που στελεχώνουν τα κόμματα αυτά ο όρος κληρονομικός χρησιμοποιείται κυριολεκτικά). Οι ηγέτες των κομμάτων εξουσίας χρίονται από υπερεθνικά κέντρα νομής εξουσίας, κέντρα ελεγχόμενα από το διεθνοποιημένο κεφάλαιο, στο οποίο οι πολιτικοί προσέφεραν την εξουσία, η οποία δήθεν πηγάζει από τον λαό. Οι ηγέτες εισέρχονται σε στοές και λέσχες, όπου λαμβάνουν το χρίσμα. Δεν απομένει παρά η τυπική επικύρωση από τον λαό, μέσω της διαδικασίας των εκλογών, ώστε ο ηγέτης να καταστεί λαοπρόβλητος και ο λαός να ζει με την ψευδαίσθηση ότι διαθέτει την ισχύ της ψήφου.

Καθ' όλο σχεδόν τον 20^ο αιώνα τα δύο κόμματα εξουσίας είχαν κάποια διακριτά γνωρίσματα, τα οποία συγκινούσαν τους πολίτες, ώστε αυτοί να παρατάσσονται με το ένα ή το άλλο. Τα μεν αυτοπροβάλλονταν ως θεματοφύλακες των ιερών και των οσίων του έθνους, δεν απέκρυβαν όμως ότι είναι υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου, εθνικού χαρακτήρα τουλάχιστον ως τη λήξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Τα δε αυτοπροβάλλονταν ως υπέρμαχοι των δικαιωμάτων των εργαζομένων και εχθρικά προς το κεφάλαιο. Ούτε τα πρώτα σέβονταν τις αξίες, αλλά απεναντίας τις καπηλεύονταν κατά τρόπο ασύστολο και ευδιάκριτο με γυμνό πολιτικό οφθαλμό, ούτε τα δεύτερα πίστευαν στην αξία της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά είχαν κατασκευαστεί ως αναχώματα κατά του επελαύνοντος κομμουνισμού. Με την προϊούσα τάση προς ενοποίηση της Ευρώπης στα πλαίσια της ΕΟΚ-ΕΕ, είχαμε και προϊούσα σύγκληση των πολιτικών των σχηματισμών εξουσίας προς ενιαία πολιτική, η οποία συνίσταται στην άμβλυνση της ιδιοπροσωπείας των λαών με την πολεμική κατά της θρησκευτικής πίστης, της φιλοπατρίας, της γλώσσας, της οικογένειας και της κοινωνικής συνοχής και στην αποδόμηση του κράτους, το οποίο εμποδίζει την την κερδοσκοπία του απλήστου κεφαλαίου σε βασικούς τομείς της παραγωγής, όπως ενέργεια, επικοινωνίες, μεταφορές και αναπτύσσει θεσμούς κοινωνικής πρόνοιας υπέρ των αδυνάτων. Η σύγκλιση αυτή κατέστη πλήρης μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, οι σχηματισμοί όμως εξουσίας παρέμειναν σε ισχύ και διαθέτουν ακόμη αρκετούς οπαδούς και περισσότερους ψηφοφόρους. Αν και αποτελούν συγκυβέρνηση κατ' απαίτηση των «προστατών»-δημίων μας, αν και είναι υπέρ βέβαιο ότι, μετά τις εκλογές, μας αναμένει τρίτη συμφωνία «σωτηρίας» της χώρας (δεν γνωρίζω πώς θα την ονομάσουν) είναι βέβαιο ότι θα συγκεντρώσουν σημαντική μερίδα των ψηφοφόρων, ασφαλώς σημαντικότερη απ' ότι δείχουν οι δημοσκοπικές έρευνες προεκλογικά.

Ο λαός, το θύμα και ψώνιο, ρέπει προς την κουτοπονηριά. Αντιλαμβάνομαι ότι θα δεχθώ σφοδρή την επίθεση εκ μέρους του δημαγωγικού λόγου, ο οποίος διαχρονικά θυσιάζει τον λαό «σφάζοντάς τον με βαμβάκι». Ο λαός, στη συντριπτική του πλειονοψηφία, στηρίζει διαχρονικά ισχυρούς προσδοκώντας ίδιον όφελος. Η προσκόλληση στα κόμματα εξουσίας στη συντριπτική πλειονοψηφία γίνεται με την ειδική «κόλλα» που ονομάζεται ρουσφέτι. Αυτή εξέθρεψε την αναξιοκρατία και επέφερε την ασθένεια της χαμηλής παραγωγικότητας και της αδιαφορίας για το μέλλον της χώρας. Τα κόμματα εξουσίας μας πήραν από το «εμείς» της κοινότητας και μας οδήγησαν στο «εγώ» της ατομικής ευμάρειας. Βέβαια, γράψαμε και σε άλλο άρθρο, ότι είναι τραγικά εσφαλμένο ο λαός να αισθάνεται τύψεις αναλογιζόμενος το ρηθέν ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»! Είναι άλλο να υποτάσσεσαι στο πάθος της ιδιοτέλειας και της ήσσονος προσπαθείας και άλλο να εκποιείς τον δημόσιο πλούτο ενσυνειδήτως υποβιβάζοντας την ανεξάρτητη χώρα σου σε υποτελή εν ειρήνη στο αδηφάγο κεφάλαιο.

Αναδύεται ελπίδα μετά τις επερχόμενες εκλογές; Χωρίς να είμαι αναρχικός προσυπογράφω το σύνθημα τοίχου: «Αν οι εκλογές άλλαζαν τα πράγματα, θα είχαν κηρυχθεί παράνομες»! Συνεπώς καλώ τα θύματα, τα ψώνια (και τους κουτοπόνηρους) να σκεφθούν σοβαρά αυτή το φορά: Θέλουμε να σώσουμε την πατρίδα ή να «σωθούμε» εμείς και μόνο; Ασφαλώς δεν είναι λύση η αποχή από την ψηφοφορία. Από την άλλη η μετακίνηση από τα κόμματα εξουσίας θα είναι κάτι περισσότερο από ψήφος διαμαρτυρίας και τιμωρίας; Ας αναλύσουμε τον χώρο της κατακερματισμένης υποψήφιας αντιπολίτευσης, δεδομένης για τους μη αφελείς πολιτικά της σύμπραξης των δύο κομμάτων εξουσίας (και ενδεχομένως και κάποιων άλλων) μετεκλογικά. Πέρα από δύο σχηματισμούς της αριστεράς, εκ των οποίων ο ένας παραμένει καθηλωμένος σε ιδεολογικά στερεότυπα δίκην τετραπληγικού και ο άλλος υφίσταται οβίδιες μεταμορφώσεις, οι άλλοι σχηματισμοί θυμίζουν κινούμενη άμμο. Είναι ευκαιριακοί σχηματισμοί, οι οποίοι απλά αναμένουν να εισπράξουν τη δυσαρέσκεια των πολιτών των αποφασισμένων αυτή τη φορά να τιμωρήσουν.

Και ενώ το τοπίο της πολιτικής σκηνής είναι αρκούντως θολό και αβέβαιο, η χώρα βυθίζεται στο χάος (λέξη που χρησιμοποίησε πρόσφατα η γαλλική Liberation) χωρίς ελπίδα ανάκαμψης δια της πολιτικής, παρά την προσπάθεια του δημαγωγικού λόγου να πείσει τους πολίτες περί του αντιθέτου. Στην χώρα μας λείπουν δύο σημαντικοί παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν στην υπέρβαση της κρίσης: Η ελευθερία, αφού είμαστε δούλοι των μηχανισμών της αγοράς, δηλαδή δούλοι των ισχυρών του κεφαλαίου. Οι άνθρωποι, οι πρόθυμοι να υποστούν θυσίες προσφέροντας ακόμη και τη ζωή τους για να υπερασπιστούν τα δίκαια της χώρας και του λαού της από τη βουλιμία των ισχυρών.

Πόσο ακόμη θα αντέξει αυτή η χώρα, στην οποία δεν ακούγεται πλέον το «ελευθερία ή θάνατος»;

Οι Τροϊκανοί Τριάκοντα Τύραννοι…

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)

Καθώς βραχύνεται ο χρόνος που απομένει έως τις εκλογές κι αναλόγως πυκνώνει η εμφάνιση στις οθόνες της Διαπλοκής κυρίως, των ομιλουσών κεφαλών του δικομματικού μας μονοκομματισμού… Και των λοιπών μνημονικών δυνάμεων. Απορώ και θαυμάζω. Κι ύστερα μελαγχολώ.

Με τη γλώσσα τους! Μιλούν την ίδια γλώσσα. Σαν να μην έχει επισυμβεί κατακλυσμός. Σαν να μην έχουν χαθεί δουλειές, να μην έχουν κοπεί μεροκάματα, να μην έχουν κλείσει μαγαζιά ή σπίτια, σαν να μην έχουν καεί ζωές. Όμως εκείνο που με θλίβει περισσότερο, είναι το γεγονός ότι αυτήν τη γλώσσα μας την έμαθαν να τη μιλάμε και μεις.

Μια γλώσσα με λέξεις ψευδόμενες, με ευφημισμούς, ύπουλη, παραπλανητική, μία γλώσσα που έχει στείλει από καιρό στην εξορία τις λέξεις που απηχούν τις πραγματικότητες της ζωής, όπως: εργάτης, εργατική τάξη, οκτάωρο, ισονομία, ιμπεριαλισμός, εθνική ανεξαρτησία, πατρίδα, ισότητα, αλληλεγγύη κι άλλες μύριες.

Τριάντα χρόνια τώρα λέξεις όπως αυτές είχαν εξορισθεί απ'το καθημερινό λεξιλόγιο και τώρα, με την κρίση, ορισμένες εξ αυτών επιστρέφουν στον δημόσιο λόγο, όπως επέστρεψαν κάποτε οι εξόριστοι δημοκρατικοί Αθηναίοι απ'τη Θήβα για να διώξουν απ' το Άστυ τους Τριάκοντα Τυράννους.

Όμως οι Τριάκοντα Τύραννοι Είναι ακόμα εδώ, και οι κεφαλές τους ομιλούν από οθόνης κι εφημερίδων της Διαπλοκής, την ίδια γλώσσα καθημερινώς:

– Τη γλώσσα που μας έμαθαν να ομιλούμε κι εμείς: για τον ανταγωνισμό

– Την οικονομία που δεν μας αντέχει

– Το δίκιο (και το δίκαιο) των δανειστών

– Το αναπόφευκτο των περικοπών,

Μία γλώσσα γεμάτη, διλήμματα, εκβιασμούς, υπαγορεύσεις κι απαγορεύσεις.

Οι ίδιοι πολιτικοί των ιδίων κομμάτων που φτώχυναν την πατρίδα και στη συνέχεια τη σκλάβωσαν, εξακολουθούν να μιλούν την ίδια Τυραννική και ψεύτρα γλώσσα με τις ίδιες νοηματικές κι ορολογίες, για να υποσχεθούν ότι οι ίδιοι αυτοί, δεν θα φτωχύνουν τη χώρα κι άλλο (ενώ ήδη τα επόμενα μέτρα λαμβάνονται).

Και ότι οι ίδιοι αυτοί που τη σκλάβωσαν, θα την ξεσκλαβώσουν αν όχι το 2030, το 2040 ίσως και πάντως οπωσδήποτε το 2070! Αντί να έχει ανοίξει η γη να τους καταπιεί, βγαίνουν κι ανερυθρίαστοι ομιλούν μετερχόμενοι διλήμματα, εκβιασμούς, υποσχέσεις κι απειλές. Θαυμάζω κι απορώ. Στη συνέχεια θλίβομαι! Και τέλος οργίζομαι. Και μένω οργισμένος!

Κι όσον οι καθωσπρέπει λακέδες (και λεκέδες) της προπαγάνδας εξορκίζουν την οργή ως κακό σύμβουλο τόσο πιο πολύ οργίζομαι με αυτούς που αποβιομηχάνισαν τη χώρα, που ξεπάτωσαν τη γεωργική παραγωγή με τις επιδοτήσεις, που υπερχρέωσαν τον λαό με θαλασσοδάνεια, που τον λήστεψαν με τα χρηματιστήρια, που τον έθισαν στο ρουσφέτι, την ήσσονα προσπάθεια και την αμορφωσιά, αυτοί οι εγκληματίες μιλούν ακόμα. Και απευθύνονται στους πολίτες με την ίδια γλώσσα. Θαυμάζω κι απορώ! Δεν ντρέπονται; Δεν σέβονται τίποτα;

Για να είναι κανείς υποψήφιος εκπρόσωπος μιας δικομματικής τυραννίδας που φτώχυνε και σκλάβωσε την πατρίδα δεν χρειάζεται σθένος, χρειάζεται θράσος. Κι ως φαίνεται, αυτό είναι το τελευταίο που έχει απομείνει στους συντρόφους του Άκη.

Όμως οι πολίτες που θα υπερψηφίζουν αυτά τα δύο υποταγμένα στους «νταβατζήδες» κόμματα, Τόσο μαθημένα στην υποταγή, που εν τέλει υπέταξαν και την ίδια τη χώρα στους Τοκογλύφους, οι πολίτες λοιπόν που προτίθενται να υπερψηφίσουν τα κόμματα του Μνημονίου, σε τι ελπίζουν; Εκτός απ'τους πολίτες που όλα αυτά τα χρόνια ο δικομματισμός εκμαύλισε, οι υπόλοιποι που προτίθενται να υπερψηφίσουν τους δύο μικρομέγαλους, εις τί ελπίζουν;

Ίσως κάποιοι, υποκύπτοντας στην κινδυνολογία, να φοβούνται το χειρότερο! Είναι όμως το χειρότερο, ελπίδα; Ή μήπως δεν τους έχουν ήδη εξασφαλίσει το χειρότερο για το μέλλον, αυτοί οι ίδιοι που τους εξασφάλισαν το χειρότερο για το χθες και το σήμερα;

Δημοκρατία δεν είναι να ψηφίζει κανείς τη σαβούρα της ή τους «Τριάκοντα», δημοκρατία δεν είναι το «έτσι γουστάρω» ή το «ωχ, αδερφέ», αυτά είναι «πασοκιές» (πράσινες ή γαλάζιες), δημοκρατία είναι η ευθύνη, η βάσανος της επιλογής, οι αγώνες. Κι ενίοτε οι συνεχείς αγώνες.

Αυτοί που έφεραν τη χώρα έως εδώ εξακολουθούν να τη δημαγωγούν.

– Ο κ. Σαμαράς επισείει τας κεφαλάς μας τον κίνδυνο της ακυβερνησίας, ενώ η χώρα κυβερνάται με σιδηρά πυγμή από την Τρόικα.

– Ο κ. Βενιζέλος ομιλεί σε «πεθαμένα» ακροατήρια οπαδών κι ακόμα ολιγότερων αμήχανων ψηφοφόρων, λέγοντας τώρα ότι στο εξής δεν θα κόβεται το ρεύμα (!!!) σε όσους δεν έχουν να πληρώσουν το χαράτσι – ποιός; ο ίδιος που έως χθες το έκοβε!

Να ζητήσει κανείς αιδώ απ'την αναίδεια, είναι μάταιο. Ατελέσφερο. Μάλιστα ανήθικο. Μάλιστα ηλίθιο…

Να διεκδικήσει όμως κάθαρση απ'το άγος, αξιοπρεπή ζωή κι ελπίδα για το καλύτερο, είναι εκ των ων ουκ ανευ…

ΠΗΓΗ: 23/04/2012, http://www.enikos.gr/stathis/36543,Oi_Troikanoi_Triakonta_Tyrannoi.html

Η ΥΠΕΡΦΙΑΛΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ:

Δυστυχώς, τα προβλήματα της Ελλάδας δεν είναι κυρίως οικονομικά, ενώ ένοχος για τα δεινά της δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια ή/και η ανικανότητα των πολιτικών της – αφού η χώρα μας υπέφερε ανέκαθεν από ξενομανείς, αδύναμους «Δούρειους Ίππους» στο εσωτερικό της

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Τον τελευταίο αιώνα το μεγαλύτερο μέρος των βιομηχανικών χωρών του πλανήτη βυθίστηκε τέσσερις συνολικά φορές σε σοβαρότατες οικονομικές υφέσεις μεγάλης διάρκειας, οι οποίες διακρίνονταν από μία αυξανόμενη, δύσκολα διαχειρίσιμη ανεργία: οι Η.Π.Α. τη δεκαετία του 1930, η δυτική ανεπτυγμένη Ευρώπη το ίδιο χρονικό διάστημα, η δυτική Ευρώπη ξανά τη δεκαετία του 1980 και, τέλος, η Ιαπωνία μετά το 1990. Δύο από τις οικονομικές καταρρεύσεις, αυτή της Ευρώπης το 1980 και της Ιαπωνίας το 1990, σκέπασαν εκ των προτέρων, με τη μακρόχρονη και οδυνηρή σκιά τους, τη μελλοντική ανάπτυξη της οικονομίας – εμποδίζοντας την ομαλή διαδικασία εξυγίανσης.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις διαπιστώνεται πως όταν η Ευρώπη ή η Ιαπωνία επιστρέφουν σε πορεία ανάπτυξης, ανάλογη της επικρατούσας πριν από την εκάστοτε ύφεση, το επιτυγχάνουν μετά από αρκετές δεκαετίες – εάν φυσικά τα καταφέρουν. Η βασική αιτία αυτής της «συμπεριφοράς» είναι οι «παρεμβάσεις» στην ελεύθερη αγορά, με τις οποίες εμποδίζεται η «δημιουργική καταστροφή» – η ολοκληρωτική κατάρρευση δηλαδή του παλαιού, έτσι ώστε να λειτουργήσει το νέο σε καινούργιες βάσεις.      

Όσον αφορά την Ιαπωνία το 1990, δεν κατάφερε ακόμη να επιστρέψει στην ομαλότητα, αφού δεν ξέφυγε από τη βαθιά ύφεση. Στην περίπτωση δε της Ευρώπης, στο τέλος της δεκαετίας του 1930, δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα επακολουθούσε, εάν η οικονομική κρίση δεν είχε τοποθετηθεί στο περιθώριο, από την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία και τη μετατροπή της ηπείρου σε ένα αιματηρό πεδίο μάχης".             

Ανάλυση

Η Ευρώπη ευρίσκεται αντιμέτωπη, αφενός με το μονοπωλιακό καπιταλισμό των Η.Π.Α., ο οποίος έχει στη διάθεση του πανίσχυρα «επιθετικά όπλα» (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ, Wall Street, hedge funds κλπ.), αφετέρου με τον απολυταρχικό καπιταλισμό, ο οποίος επικρατεί σε πολλές από τις παραγωγικά ισχυρές, «ασύμμετρα» αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη (Κίνα κλπ.).

«Ελλοχεύει» δε ένας επί πλέον κίνδυνος στο εσωτερικό της, προερχόμενος από τις επεκτατικές βλέψεις της Γερμανίας, η οποία συμπεριφέρεται ηγεμονικά – ενώ κερδίζει «βασιλικά» από την Ελληνική κρίση, τόσο από την υποτίμηση του ευρώ, όσο και από τόκους (δανείζεται με το χαμηλότερο επιτόκιο της ιστορίας της, αποκομίζοντας παράλληλα τεράστιους τόκους από τα δάνεια της προς την Ελλάδα, ενώ απολαμβάνει «τη μερίδα του λέοντος» από τους επενδυτές).

Το νεωτεριστικό ευρωπαϊκό «κοινωνικό οικοδόμημα» τώρα, η Ευρωζώνη δηλαδή, ένα σύνολο από πλούσιες, δημοκρατικές, πολιτισμένες και ανεξάρτητες μεταξύ τους χώρες, απειλείται από πάρα πολλές πλευρές – αποτελώντας μεταφορικά το «χρυσόμαλλο δέρας». Η σημερινή κρίση χρέους δε απέδειξε ακόμη μία φορά ότι, μία νομισματική ένωση δεν μπορεί να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα, εάν δεν εξελιχθεί σε μία οικονομική και πολιτική ένωση.

Ειδικότερα, μετά την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, οι οικονομίες των κρατών της Ευρωζώνης ακολούθησαν διαφορετικές κατευθύνσεις – με κάποιες από αυτές (Γερμανία, Ολλανδία, Φιλανδία) να κερδίζουν σημαντικά σε ανταγωνιστικότητα, εις βάρος ή σε σύγκριση με κάποιες άλλες (Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα κλπ.).

Πριν τη νομισματική ένωση, οι ελλειμματικές χώρες είχαν τη δυνατότητα να ρυθμίζουν τις οικονομίες τους, υποτιμώντας συνήθως τα νομίσματα τους – ενώ «ειδοποιούνταν» από τις αγορές για τα λάθη τους, μέσω των επιτοκίων δανεισμού τους, τα οποία αυξάνονταν. 

Σήμερα, επειδή το κοινό νόμισμα δεν επιτρέπει τέτοιου είδους ενέργειες, ενώ δεν υπήρξε τα δέκα τελευταία χρόνια μηχανισμός προειδοποίησης, τα δημόσια χρέη έφτασαν σε ανεξέλεγκτα υψηλά επίπεδα (εκτός Ευρωζώνης θα ήταν αδύνατη η επιβίωση με δημόσιο χρέος υψηλότερο του 80% του ΑΕΠ), με αποτέλεσμα κάποια κράτη να υποχρεώνονται σε καταστροφικά για την κοινωνική συνοχή προγράμματα λιτότητας – χωρίς να είναι βέβαια ότι θα αποδώσουν έστω τα ελάχιστα αναμενόμενα.

Σε κάθε περίπτωση η ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση, η μη συμμετρική δηλαδή κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών στον πλανήτη (Πίνακας Ι), σε συνδυασμό με την ευρωπαϊκή ασυμμετρία (μη ισορροπημένη κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων εντός της Ευρωζώνης), συνιστούν τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Κυριότερες πλεονασματικές – ελλειμματικές χώρες σε δις $ το 2010

* Το έλλειμμα στο ισοζύγιο της χώρας, αποτέλεσμα της λεηλασίας της εκ μέρους του ΔΝΤ, υπολογίζεται στα 79,2 δις $ – ένα εξαιρετικά ανησυχητικό σημάδι, σε συνδυασμό με τη φούσκα ακινήτων. 

Πηγή: The World Factbook. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος     

 Όπως φαίνεται λοιπόν από τον Πίνακα Ι, οι πλεονασματικές οικονομίες (αριστερά), οι οποίες αναπτύσσονται ουσιαστικά εις βάρος των ελλειμματικών (δεξιά), είναι αυτές οι οποίες απειλούν σήμερα τον πλανήτη – όπως επίσης η Γερμανία την Ευρωζώνη.         

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ Η.Π.Α.

Ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη, θεωρούμε πως είναι αδύνατον να ξεφύγει από την κρίση, εάν δεν ακολουθήσει η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση – εάν δεν ενωθεί δηλαδή δημοσιονομικά, οικονομικά και πολιτικά, κατά το παράδειγμα των Η.Π.Α. Χωρίς να επεκταθούμε στις δυνατότητες ή μη ενός τέτοιου ενδεχομένου, αφού δεν είναι σε καμία περίπτωση «μονοσήμαντες» (οφείλουν να εξετασθούν όχι μόνο οικονομικά, αλλά εθνολογικά κλπ.), θεωρούμε σκόπιμη την παράθεση δύο διαφορετικών στρατηγικών, με τις οποίες οι Η.Π.Α. αντιμετώπισαν το πρόβλημα της υπερχρέωσης των Πολιτειών τους, στο δρόμο για την πλήρη ενοποίηση τους.

(α) Ο A.Hamilton, το 1789 (υπουργός οικονομικών του πρώτου προέδρου των Η.Π.Α. G.Washington, στον οποίο πιστώνεται επίσης η οικοδόμηση του τραπεζικού συστήματος):

Πριν από περίπου 220 χρόνια, το 1789, υπήρξε η πρώτη και η τελευταία διάσωση δεκατριών Πολιτειών των Η.Π.Α., από την τότε ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Η Washington ανέλαβε τα δημόσια χρέη των παραπάνω Πολιτειών, τα οποία είχαν δημιουργηθεί για να καλύψουν το κόστος του πολέμου ανεξαρτησίας εναντίον της Μ. Βρετανίας.

Έναντι αυτών, η ομοσπονδιακή κεντρική κυβέρνηση απαίτησε και έλαβε, με το καινούργιο Σύνταγμα, το αποκλειστικό δικαίωμα στην είσπραξη των εισαγωγικών δασμών – οι οποίοι, εκείνη την εποχή, αποτελούσαν μία από τις σημαντικότερες πηγές δημοσίων εσόδων. Τα μισά περίπου από τα έσοδα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για την εξόφληση των χρεών των δεκατριών Πολιτειών – με αποτέλεσμα να εξυγιανθούν και να διασωθούν.

Ο Hamilton λειτούργησε με αυτόν τον δραστικό τρόπο, επειδή δεν επιθυμούσε να δημιουργήσει πρόβλημα στην εικόνα (image) των Η.Π.Α. και στην εμπιστοσύνη του υπόλοιπου πλανήτη απέναντι στο νέο κράτος. Στα πλαίσια αυτά, ήθελε να αποφύγει με κάθε τρόπο να ζημιώσει τους ιδιώτες δανειστές. Κατά την άποψη του, όταν πληρώνονται τα χρέη, τότε απολαμβάνει ο οφειλέτης μελλοντικά καλύτερες συνθήκες χρηματοδότησης από τους δανειστές του.

Το γεγονός αυτό αυξάνει τη δημοσιονομική ευελιξία μίας χώρας, λειτουργεί θετικά στην είσπραξη των φόρων (όταν δεν πληρώνει το κράτος, δεν πληρώνεται και από τους Πολίτες του), ενώ πολλαπλασιάζει τις πηγές εσόδων της – με αποτέλεσμα να μπορεί να καλύπτει μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες, επενδύοντας προς όφελος των πολιτών της. 

(β)  Η δεκαετία του 1830: Μεταξύ των ετών 1820 και 1830 υπερχρεώθηκαν αρκετές Πολιτείες των Η.Π.Α. – αυτή τη φορά για τη χρηματοδότηση των μεγάλων έργων υποδομής, τα οποία είχαν θεωρηθεί απαραίτητα. Οι δανειστές τους τώρα, ενθυμούμενες τις ενέργειες του Hamilton, ζήτησαν να εξοφληθούν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση – όπου όμως το Κογκρέσο αρνήθηκε να αναλάβει τα χρέη των Πολιτειών.

Εκτός αυτού, με απώτερο στόχο να διασφαλιστούν οι Πολιτείες μελλοντικά από την υπερχρέωση, ψηφίσθηκε ένας νόμος στις Η.Π.Α., ο οποίος υποχρέωνε τις Πολιτείες να απαγορεύσουν συνταγματικά τη δημιουργία ελλειμμάτων στους προϋπολογισμούς τους (κάτι ανάλογο με το σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας που προωθείται σήμερα στην Ευρώπη). Η κυβέρνηση είχε λοιπόν τότε «διαφυλάξει το κύρος της» της, αναγκάζοντας τις Πολιτείες να καταλάβουν ότι, δεν θα συνέχιζε να διευκολύνει ή να στηρίζει τον τρόπο, με τον οποίο διαχειρίζονταν τα οικονομικά τους.

Με κριτήριο τις παραπάνω εμπειρίες των Η.Π.Α. συμπεραίνουμε ότι, η πορεία προς την ενοποίηση μίας ηπείρου, προς τη δημιουργία δηλαδή ενός ομοσπονδιακού κράτους, αποτελούμενου από ανεξάρτητες Πολιτείες, χαρακτηρίζεται από δύο διαδοχικά βήματα: Κατ' αρχήν εξασφαλίζεται η διάσωση των επί μέρους κρατών από ένα κοινό ταμείο, έτσι ώστε να μην δημιουργηθούν προβλήματα και εθνικές διαμάχες – ενώ στη συνέχεια τα κράτη υποχρεώνονται να διαχειριστούν μόνα τους τα οικονομικά τους, χωρίς να υπολογίζουν σε μία δεύτερη διάσωση τους από το κοινό ταμείο.

Στην περίπτωση της Ευρωζώνης όμως και της Ελλάδας, η οποία «απαίτησε» πρώτη τη διάσωση της από το κοινό ταμείο, τα πράγματα λειτούργησαν διαφορετικά – γεγονός που μας κάνει να αμφιβάλλουμε, σε σχέση με τις προοπτικές μίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Σε ένα πρώτο στάδιο και με πολλές δυσκολίες, αποφασίσθηκε η δανειοδότηση της χώρας μας από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ – το οποίο δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να συμμετέχει. Έναντι της δανειοδότησης αυτής δεν απαίτησε τότε η Κομισιόν από την Ελλάδα την εξασφάλιση της αποπληρωμής του δανείου, μέσω της εκχώρησης κάποιων φόρων, αλλά ζητήθηκε απλά η αναδιάρθρωση της οικονομίας της, κατά τα πρότυπα της διαχείρισης των κρίσεων των αναπτυσσομένων οικονομιών από το ΔΝΤ – ένα κρίσιμο σφάλμα.

Επίσης, δεν δόθηκε η δυνατότητα στην Ελλάδα να εξοφλήσει το δάνειο με εφικτές ετήσιες δόσεις (χρεολύσια) και με χαμηλό επιτόκιο – οπότε δεν εξασφαλίσθηκε η εμπιστοσύνη στη διαχείριση ή/και στη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους ούτε από τις αγορές, ούτε από τους Ευρωπαίους εταίρους, ούτε από τους ίδιους τους Έλληνες. 

Στη συνέχεια, όταν το πρώτο πρόγραμμα δεν λειτούργησε, η Ελλάδα δεν υποχρεώθηκε να αναλάβει μόνη της τις ευθύνες της, όπως συνέβη σε δεύτερο στάδιο στις Η.Π.Α., αλλά να υποθηκεύσει τη δημόσια περιουσία της και να «δημεύσει» την ιδιωτική, έναντι ενός δεύτερου δανείου – να μετατραπεί δηλαδή σε προτεκτοράτο της Ευρωζώνης, με την εγκατάσταση μίας σκιώδους διακυβέρνησης (Τρόικα) και όχι σε μία ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Πολιτεία.

Το αποτέλεσμα ήταν (είναι) φυσικά να δημιουργηθούν μεγάλες εχθρότητες και αντιπαλότητες, μεταξύ των κύριων συντελεστών της όλης διαδικασίας: της Γερμανίας από τη μία πλευρά, η οποία θεωρεί ότι αναλαμβάνει το κύριο μέρος της ελληνικής χρηματοδότησης και της Ελλάδας από την άλλη πλευρά, η οποία έχει την άποψη ότι οδηγήθηκε σκόπιμα στη χρεοκοπία, με στόχο, μεταξύ άλλων, να αποτελέσει το «παράδειγμα προς αποφυγή» για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης – έτσι ώστε να «ηγεμονεύσει» της ένωσης η Γερμανία.

Παράλληλα, η Ευρωζώνη ανάγκασε τους ιδιώτες δανειστές της Ελλάδας να αποδεχθούν τη διαγραφή μέρους των οφειλών της, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το ρίσκο των επενδύσεων σε ομόλογα δημοσίου – γεγονός που έχει οδηγήσει πολλές άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ σε μεγάλα προβλήματα, τα οποία πολύ δύσκολα θα επιλυθούν (εάν απαιτήσουν να παραμείνουν ελεύθερες, μη αποδεχόμενες την ηγεμονία της Γερμανίας).

Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι αυτή τη στιγμή η Γερμανία απολαμβάνει ιδανικές συνθήκες δανεισμού της οικονομίας της, προσελκύοντας τη μερίδα του λέοντος των επενδυτών τόσο στα ομόλογα, όσο και στις επιχειρήσεις της, ο κίνδυνος να χάσει πάρα πολλά χρήματα (απαιτήσεις 500 δις € της Bundesbank από την ΕΚΤ, συμμετοχή σε ένα διαρκώς αυξανόμενο κοινό ταμείο διάσωσης όπως το EFSF, πιστώσεις των γερμανικών επιχειρήσεων στον ευρωπαϊκό νότο κλπ.), καθώς επίσης να διαλυθεί η Ευρωζώνη, γίνεται καθημερινά όλο και πιο μεγάλος. 

Η ΕΛΛΑΔΑ

Η χώρα μας είναι μία από τις λίγες εναπομείναντες μικτές οικονομίες παγκοσμίως – όπου μικτή θεωρείται μία οικονομία, στην οποία το δημόσιο διαθέτει σημαντικές δικές του επιχειρήσεις, ιδίως τις κοινωφελείς (ύδρευσης, ηλεκτρισμού κλπ.), τις μονοπωλιακές κερδοφόρες (τυχερά παιχνίδια κοκ.) και τις στρατηγικές (λιμάνια κα.), παράλληλα με τους ιδιώτες, οι οποίοι κατέχουν όλες τις υπόλοιπες.

Αφενός μεν λοιπόν αποτελεί στόχο των μεγάλων πολυεθνικών, στα πλαίσια των επεκτατικών τους εξαγορών (ιδιωτικοποιήσεων), αφετέρου των Η.Π.Α. – οι οποίες τη χρησιμοποίησαν για την απόβαση τους στην Ευρωζώνη, με τη βοήθεια του ΔΝΤ. Επίσης της Γερμανίας, η οποία ανέκαθεν αναζητούσε το ιδανικό υποψήφιο θύμα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης – έτσι ώστε να υποκύψουν στις επεκτατικές της βλέψεις φοβούμενες ότι, σε περίπτωση άρνησης τους να υποταχθούν, θα υπέφεραν τα δεινά της Ελλάδας. 

Περαιτέρω, το πρόβλημα της Ελλάδας (της Ιταλίας επίσης) είναι το υψηλό δημόσιο χρέος της, σε αντίθεση με όλες τις άλλες «δυτικές» χώρες, στις οποίες υποφέρει ο ιδιωτικός τομέας. Το χρέος αυτό οφείλεται στη κακοδιαχείριση εκ μέρους των τελευταίων κυβερνήσεων της, στα μεγάλα έργα υποδομής, ιδιαίτερα σε αυτά που έγιναν για τους Ολυμπιακούς αγώνες, στα εξοπλιστικά της προγράμματα, στη λαθρομετανάστευση, στις αυξημένες δαπάνες και στα μειωμένα έσοδα του δημοσίου – σαν αποτέλεσμα κυρίως της δραστηριοποίησης των εμπορικών πολυεθνικών, οι οποίες καταστρέφουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και μειώνουν τη φορολογική βάση των χωρών που τοποθετούνται, με τη βοήθεια της φοροαποφυγής.

Το δημόσιο χρέος βέβαια είναι πιο εύκολο στην επίλυση του από το ιδιωτικό – αφού απαιτείται απλά και μόνο αύξηση των εσόδων και μείωση των δαπανών. Δυστυχώς όμως, η τελευταία ελληνική κυβέρνηση επέτρεψε την είσοδο του ΔΝΤ στη χώρα – με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί σε μία εγκληματική υφεσιακή πολιτική η οποία, αντί να μειώσει το δημόσιο χρέος της σε σχέση με το ΑΕΠ, το αύξησε από 115% το 2008 στα περίπου 160% τέλη του έτους, μετά την περιβόητη διαγραφή (με την οποία πυροβολήσαμε τα πόδια μας). 

Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν ποτέ τόσο το δημόσιο χρέος, όσο ο ανέκαθεν ασθενής ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της – ειδικά οι εξαιρετικά χαμηλές εξαγωγές της (Πίνακας ΙΙ), οι οποίες έπαψαν ουσιαστικά να αυξάνονται, όταν άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός. 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Μεγέθη 2011 (εκτιμήσεις) σε δολάρια

Πηγή: World Factbook. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, στον οποίο συγκρίνεται η Ελλάδα με χώρες σχετικού μεγέθους, εάν το ΑΕΠ της ήταν αντίστοιχο της Ολλανδίας, με κριτήριο τον αριθμό των εργαζομένων, τότε το ύψος του θα διαμορφωνόταν στο 550 δις $ – οπότε το δημόσιο χρέος των 480 δις $ (πριν τη διαγραφή), θα αποτελούσε το 87% του ΑΕΠ. Οι εξαγωγές της δε, πάντα σε σχέση με την Ολλανδία, θα έπρεπε να ήταν στα 367 δις $ – από το αμελητέο σημερινό μέγεθος των 26,64 δις $.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, διαπιστώνουμε από τον ίδιο Πίνακα ΙΙ, το πολύ χαμηλό συγκριτικά εξωτερικό χρέος της Ελλάδας – σχεδόν πέντε φορές χαμηλότερο από αυτό της Ολλανδίας και μιάμιση φορά από αυτό της μικρότερης σε πληθυσμό Αυστρίας (στο 187% του ΑΕΠ, όταν της Ολλανδίας είναι στο 310% και της Αυστρίας στο 252%).        

Εάν λοιπόν η Ελλάδα καταφέρει να αλλάξει την πολιτική που της επιβλήθηκε από το ΔΝΤ και τη Γερμανία, επιλέγοντας μία ικανή πολιτική ηγεσία, το μικρό ιδιωτικό χρέος της, σε συνδυασμό με τη μεγάλη δημόσια περιουσία της (επιχειρήσεις, ακίνητα, οικόπεδα κλπ.), καθώς επίσης με τον ανεκμετάλλευτο υπόγειο πλούτο και τις πολεμικές επανορθώσεις που της οφείλει η Γερμανία (υπολογίζονται μεταξύ 165 δις € από την κεντρική της τράπεζα και 560 δις € από Γάλλους οικονομολόγους), θα μπορούσε να την οδηγήσει με σχετική ευκολία στην έξοδο από την κρίση.

Ολοκληρώνοντας, το πλεονέκτημα των χωρών με χαμηλό συνολικό χρέος, όπως η Ελλάδα, είναι η δυνατότητα του ιδιωτικού τομέα να χρεωθεί – μεταξύ άλλων για να δανείσει (τράπεζες), για να επενδύσει (επιχειρήσεις) και για να καταναλώσει (νοικοκυριά). Φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση είναι η δημιουργία ενός σωστού φορολογικού-επενδυτικού περιβάλλοντος, η εγκατάσταση ενός Κράτους Δικαίου, καθώς επίσης η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών στην Πολιτεία – μέσα από την εύρεση και την παραδειγματική τιμωρία όλων αυτών, οι οποίοι οδήγησαν την πατρίδα μας στα νύχια του ΔΝΤ και στη χρεοκοπία.   

Στα πλαίσια αυτά, εάν για παράδειγμα χρεωνόταν (δανειζόταν) ο ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας (167% του ΑΕΠ χρέος), κατά 100%, φτάνοντας στο ύψος του ιταλικού ιδιωτικού χρέους (257%), τότε θα μειωνόταν μακροπρόθεσμα, με τις κατάλληλες κινήσεις (επενδύοντας στις επιχειρήσεις και τα ακίνητα του δημοσίου, για παράδειγμα), το δημόσιο χρέος στα 67% – με το συνολικό να παραμένει ως έχει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δυστυχώς, τα προβλήματα της Ελλάδας δεν είναι κυρίως οικονομικά – ενώ «ένοχος» για την κατάσταση της δεν είναι μόνο η πολιτική ανικανότητα, η ανεπάρκεια και η διαφθορά των δημοσίων «λειτουργών» της. Μεταξύ άλλων, η Ελλάδα υπέφερε ανέκαθεν από ξενομανείς, αδύναμους Δούρειους Ίππους στο εσωτερικό της – σε σημείο που πολύ συχνά να μην μπορούμε να κατηγορήσουμε τρίτους για τα δεινά της, αλλά ορισμένους από τους ίδιους τους Πολίτες της.

Σε σχέση με τα παραπάνω, η «πρωτοβουλία» ενός Έλληνα να εκδώσει σήμερα ένα πολύ παλαιό βιβλίο του στα γερμανικά (γράφτηκε πριν από περίπου 37 χρόνια), με τον τίτλο «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας», παρέχοντας ταυτόχρονα συνεντεύξεις σε έντυπα της ηγετικής δύναμης της Ευρωζώνης, μάλλον εξευτελιστικές για την Ελλάδα, είναι πολύ δύσκολο να χαρακτηρισθεί – εάν δεν θέλει κανείς να τον κατηγορήσει άδικα για ανοησία και για πνευματική ανεπάρκεια (πόσο μάλλον για προσπάθεια απόκτησης δόξας ή/και χρημάτων, εις βάρος της πατρίδας του – ειδικά όταν ο ίδιος αναφέρει ότι, πάντοτε πληρωνόταν για τις «υπηρεσίες» του, ακόμη και αν τις παρείχε για ευχαρίστηση του).

«Το βιβλίο είναι οδυνηρό για έναν Έλληνα», αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας, τον οποίο ευχόμαστε να (εκ)τιμήσουν οι Έλληνες, στον επίλογο της γερμανικής έκδοσης. «Ισχύει», θριαμβολογεί το γερμανικό έντυπο "Die Presse", αφού κατά τον συγγραφέα «Ο Έλληνας δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, ζει δύο φορές πάνω από τις δυνατότητες του (εδώ απορεί κανείς, γνωρίζοντας ότι το ιδιωτικό χρέος των Ελλήνων είναι το χαμηλότερο στη Δύση), υπόσχεται τα τριπλά από αυτά που μπορεί να κρατήσει, γνωρίζει τέσσερις φορές περισσότερα, από αυτά που έχει σπουδάσει, παριστάνει δηλαδή τον παντογνώστη κλπ. κλπ.».

Ο συμπατριώτης μας γράφει περαιτέρω ότι, οι Έλληνες πάσχουν από ένα εθνικό σύμπλεγμα κατωτερότητας, το οποίο προέρχεται αφενός μεν από τους μύθους και το ένδοξο παρελθόν της χώρας τους, αφετέρου από τη σύγκρισή της με την Ευρώπη – μία σύγκριση η οποία, κατά τον ίδιο, είναι οδυνηρή για την Ελλάδα. «Ποτέ δεν θέλησαν οι νεοέλληνες να αναλάβουν τις ευθύνες τους», συνεχίζει απτόητος, «Πάντοτε κάποιος άλλος ήταν ο ένοχος: η CIA, το ΝΑΤΟ…» – σήμερα η Γερμανία και η Ευρωζώνη, συμπληρώνει το έντυπο.

Αν και δεν μπορούμε να μην συγχαρούμε τη χώρα-πατρίδα του Goebbels για την ευρηματικότητα της να εκδώσει αυτό το βιβλίο σήμερα και να πείσει αυτό το συγγραφέα να δώσει συνεντεύξεις για τους «συμπλεγματικούς» Έλληνες, καθώς επίσης για την ικανότητα της να εκβιάζει (υπενθυμίζουμε τους φακέλους Siemens με τους πολιτικούς «άνδρες» και με τα κόμματα που χρηματίσθηκαν, με αποτέλεσμα να είναι «εκβιαστέα», την πρόσφατη απόφαση Ελληνικού δικαστηρίου να αθωώσει το Focus με την προσβλητική φωτογραφία της Αφροδίτης, την τοποθέτηση της γερμανικής κυβέρνησης για τις πολεμικές επανορθώσεις, οι οποίες ποτέ δεν απαιτήθηκαν επίσημα από την Ελλάδα κλπ.), έχουμε την άποψη ότι, δεν θα είναι τελικά προς όφελος της – γεγονός που θα αποδειχθεί στο απώτερο μέλλον.

Ειδικότερα, μέχρι στιγμής οι περισσότεροι συμμετέχοντες στην Ευρωζώνη έχουν ταχθεί υπέρ του Ευρώ, εξετάζοντας το «θέμα» από οικονομικής πλευράς. Εάν όμως αρχίσει να εξετάζεται από άλλες πλευρές, όπου αυτόματα θα συνδεθεί με τις ηγεμονικές βλέψεις, με τον εθνικισμό και με την απίστευτη αλαζονεία της (πρωσικής) Γερμανίας, η διάλυση της Ευρωζώνης, η (ελεγχόμενη ευχόμαστε) «συλλογική επιστροφή» στα εθνικά νομίσματα και η (ακόμη μία φορά) απομόνωση της χώρας του Goethe, δεν είναι απίθανο να συμβεί. 

Κλείνοντας, συντασσόμενοι με την άποψη ενός άλλου Έλληνα, ο οποίος δεν ανήκει στο χώρο της «υπερφίαλης διανόησης», θα θέλαμε να τονίσουμε με τη σειρά μας ότι, δεν μας εκπροσωπούν αυτοί οι πολιτικοί και αυτοί οι συμπλεγματικοί δήθεν διανοούμενοι – όπως συμβαίνει και με τους σημερινούς Γερμανούς που έχουν «αποκηρύξει» τους ναζί (την τότε πολιτική ηγεσία τους δηλαδή), οι οποίοι τους «ανάγκασαν» να στείλουν στα κρεματόρια εκατομμύρια αθώους, καθώς επίσης να αιματοκυλίσουν μία ολόκληρη ήπειρο (λαμβάνοντας ως «ανταμοιβή» από όλους εμάς τους Ευρωπαίους τη διαγραφή μεγάλου μέρους των χρεών τους, την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των υπολοίπων με χαμηλά επιτόκια, καθώς επίσης με δόσεις, συνδεδεμένες με την ανάπτυξη των εξαγωγών τους!).

Επίσης ότι, κάποια στιγμή θα καταφέρουμε, όπως και οι Γερμανοί, να απελευθερωθούμε από τους δικούς μας ναζί, οι οποίοι μας εξευτελίζουν διεθνώς, λεηλατούν την πατρίδα μας, δεν μας επιτρέπουν να διατηρήσουμε την αξιοπρέπεια μας και μας κρατούν δέσμιους, για πάνω από τριάντα χρόνια – ελπίζοντας ότι μέχρι τότε δεν θα αιματοκυλήσουν την Ελλάδα, όπως οι τότε «πολιτικοί ηγέτες» των Γερμανών αιματοκύλησαν τον πλανήτη. Σύμφωνα δε με αυτά που έγραψε ένας άλλος Έλληνας, 

"Με ονειρικές υποθέσεις ή χωρίς, είναι εξωφρενικός παραλογισμός, είναι αυτοκτονία να αναθέτουμε στους αυτουργούς της καταστροφής να μας σώσουν από την καταστροφή. Η στοιχειώδης λογική αυτοάμυνας σήμερα επιβάλλει να παραμεριστεί το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της χώρας, να εξαφανιστεί από το δημόσιο βίο. Όλοι, χωρίς εξαίρεση.

Γιατί και οι θεωρούμενοι ως καλοί, ως αδιάφθοροι, συνεργάστηκαν. Ανέχθηκαν, δεν κατήγγειλαν……Στερούμαστε την οποιαδήποτε θεσμική δυνατότητα να αποκαταστήσουμε ένα δημοκρατικό, λειτουργικό, έντιμο κράτος. Δεν ζητάμε οίκτο, ούτε να μας υποκαταστήσουν άλλοι στις ευθύνες μας. Ζητάμε απλώς να πληροφορηθούν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ότι, το 91% του λαού μας απορρίπτει αυτούς που οι ηγέτες της ΕΕ συναντούν σαν «εκπροσώπους» μας".

Κάποια στιγμή λοιπόν οι Έλληνες θα πάψουν να φοβούνται, θα σταματήσουν να ελπίζουν στον «από μηχανής Θεό», θα αποκτήσουν τις θεσμικές δυνατότητες και θα ανακτήσουν την ελευθερία τους, υπερασπιζόμενοι την πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη πατρίδα τους, από τους πάσης φύσεως «σφετεριστές» της – ειδικά από εκείνους τους «συμπατριώτες» τους, οι οποίοι την διασύρουν, αδικαιολόγητα και ανερυθρίαστα, στη διεθνή κοινότητα. Άλλωστε, όπως είπε ο Αριστοτέλης, «το κύριο γνώρισμα του Πολίτη, είναι η συμμετοχή του στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας» – γεγονός που οφείλει να επιδιωχθεί άμεσα, από όλους εμάς τους Έλληνες Πολίτες. 

ΥΓ: Καλό Πάσχα σε όλους, με αισιοδοξία για το μέλλον, με υγεία και με ευτυχία, ευχόμενοι να επιτύχουμε τη «διακομματική» ένωση και την αλληλεγγύη όλων των Ελλήνων, κάτω από τους κοινούς εθνικούς στόχους της λειτουργίας ενός Κράτους Δικαίου με ικανή διοίκηση, της απελευθέρωσης, της ανεξαρτησίας και της ανάπτυξης της οικονομίας μας, με τις δικές μας δυνάμεις.       

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 08. Απριλίου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ: ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ, ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ

Του Παναγιώτη Σπυρόπουλου*

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα (δραχμή, μνα, οβολό, όπως θέλετε πες τε το), οι πανεπιστημιακοί κύκλοι και ιδιαίτερα οι οικονομολόγοι έχουν διαλέξει στρατόπεδα, μέχρι και «απειλή» δημοψηφίσματος προέκυψε σ' αυτό το έκτρωμα δημοκρατίας που βιώνουμε, με αυτό το θέμα. Συνετό θα ήταν από δική μας σκοπιά, να βάλουμε κάποια πράγματα σε μια σειρά, απαντώντας σε διάφορα ερωτήματα, σχετικά με το ζήτημα αυτό, επιχειρώντας να διαλύσουμε τη λασπολογία που προσπαθούν με δόλιο τρόπο  να ρίξουν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης και οι εκπρόσωποι τους (περισπούδαστοι «μαϊντανοί», ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, μέχρι εκπαιδευμένα παπαγαλάκια «δήθεν» οικονομικοί συντάκτες και οικονομολογούντες) σχετικά με το ζήτημα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, με απλά λόγια.

Είναι απαραίτητη η Μετάβαση σε Εθνικό Νόμισμα;

Η άσκηση της Οικονομικής Πολιτικής, σε μια ανεξάρτητη χώρα – σ' ένα αυθύπαρκτο κράτος, έχει ως βασικά εργαλεία τη Νομισματική Πολιτική (έλεγχος κυκλοφορίας χρήματος, επιτόκιο) και τη Δημοσιονομική Πολιτική (Φόροι, Δημόσιες Δαπάνες, Δημόσιος Δανεισμός). Τα 2 αυτά μακροοικονομικά εργαλεία είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, οργανικά δεμένα, αφού η ύπαρξη του ενός προϋποθέτει και συνεπικουρεί τη λειτουργία του άλλου. Σε περιόδους χαμηλής ζήτησης, ύφεσης ή στασιμότητας της οικονομίας, η κράτος χρηματοδοτεί τις δημόσιες επενδύσεις ΌΧΙ από την αύξηση των φόρων, αλλά από την αύξηση της ποσότητας χρήματος που κυκλοφορεί στην οικονομία μέσω έκδοσης νέου χρήματος (εσωτερικός δανεισμός), με απώτερο στόχο να αναζωογονηθεί και να αναταθεί η εγχώρια οικονομία. Χρηματοδοτεί δηλαδή τα όποια ελλείμματα και παράλληλα μειώνονται τα επιτόκια δανεισμού, γεγονός που δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για επενδύσεις και περεταίρω ανάπτυξη.

Με την εισαγωγή στο Ευρώ όμως, ως εθνικό κράτος απωλέσαμε τη δυνατότητα της Νομισματικής Πολιτικής, αφού η ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί (έτερο)καθορίζεται από την ΕΚΤ και τα κράτη – μέλη δεν έχουν τη δυνατότητα να «χρηματοδοτήσουν» τα όποια ελλείμματά τους, παρά μόνο με το εναπομείναν «εργαλείο» αυτό της Δημοσιονομικής Πολιτικής, δηλαδή με την αύξηση των Φόρων, τη μείωση των Δημοσίων Δαπανών (κατακερματισμός κοινωνικού κράτους) και τον εξωτερικό δανεισμό. Αποκορύφωμα τέτοιων πολιτικών, οι οποίες οδήγησαν στη παρούσα κατάσταση, ήταν η δεκαετία του ευρώ που η Ελλάδα δανείστηκε περίπου 490δις ευρώ από τις «φιλεύσπλαχνες» αγορές, για να αποπληρώσει κυρίως τα εξωτερικά της ελλείμματα – χρέη (υποχρεώσεις σε τόκους, τοκοχρεολύσια), αφού επί των κυβερνήσεων Σημίτη και την είσοδό μας στην ΟΝΕ, το εσωτερικό χρέος της χώρας [1] μετατράπηκε σε εξωτερικό.

Χωρίς δηλαδή το μέσο που ονομάζεται Νομισματική Πολιτική, ένα κράτος είναι πραγματικά ακρωτηριασμένο, αφού καλείται σε ένα διεθνές (κι ενοποιημένο) ανταγωνιστικό περιβάλλον  να ανταγωνιστεί «αρτιμελή» μεγαθήρια! Επιπλέον η νομισματική διαχείριση της ποσότητας χρήματος που εκδίδεται από την ΕΚΤ, ενισχύει περισσότερο τα ελλείμματα που παρουσιάζουν στο κυκλοφορούν ενεργητικό τους οι ιδιωτικές τράπεζες και δε διοχετεύονται στην πραγματική οικονομία, αφού η στρόφιγγα των δανειοδοτήσεων έχει κλείσει από αυτές. Αξίζει να σημειωθεί ότι μόνο σε 5 μήνες η ΕΚΤ έχει ενισχύσει με περίπου 1,5 τρις ευρώ τη ρευστότητα του ευρωπαϊκού ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ τραπεζικού συστήματος.

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι κράτη που έχουν δικό τους νόμισμα και οι κυβερνήσεις τους έκαναν γενναίες προσπάθειες να απαλλαχτούν από μνημόνια (συμφωνίες με ΔΝΤ), μη αναγνωρίζοντας ολόκληρο ή ένα μέρος του χρέους τους, ορθοπόδησαν επειδή ακριβώς είχαν εθνικό νόμισμα και μπόρεσαν να επανεκκινήσουν την οικονομία τους πολύ γρήγορα (όπως η Αργεντινή και σαφώς η Ισλανδία), αφού ιδιαίτερα το πρώτο διάστημα οι συντάξεις, οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και γενικότερα οι πιο απαραίτητες δημόσιες δαπάνες «χρηματοδοτήθηκαν» αποκλειστικά από την έκδοση νέου χρήματος, χωρίς η «ένεση» αυτή στην οικονομία να επιφέρει πληθωριστικές πιέσεις!

Έξοδος από την Ο.Ν.Ε. σημαίνει «εσωστρέφεια», αποκλεισμό και μαρασμό της ελληνικής οικονομίας;

Σε καμία περίπτωση. Το να μπορεί ένα κράτος να χρηματοδοτεί τα ελλείμματα του κι ιδιαίτερα τα εσωτερικά, μη στηριζόμενο σε εξωτερικούς τρόπους δανεισμού, όπως τις «αγορές», γιατί να αποτελεί εσωστρέφεια; Το να είμαστε στην Ε.Ε. με ενιαίο νόμισμα, η οποία δε διαχειρίζεται το χρέος όλων των λαών μέσα στους κόλπους της, ως θα όφειλε, αλλά τους δημιουργεί μεγαλύτερες δανειακές ανάγκες, σε τι ωφελεί;

Το γεγονός ότι θα έχουμε ένα υποτιμημένο, αρκετά μάλιστα υποτιμημένο νόμισμα σε σχέση με το δολάριο ή το μάρκο ακόμα και με το ευρώ γιατί να μας τρομάζει;

Η «αίγλη» του ισχυρού ευρώ σε μια ακρωτηριασμένη παραγωγικά χώρα, η οποία λόγω του «σκληρού» αυτού νομίσματος, εξοστράκισε πρωτογενή, δευτερογενή παραγωγή – μεταποίηση, αλλά και τον τομέα των υπηρεσιών, με συρρίκνωση των εξαγωγών, ικανοποίηση της εγχώριας κατανάλωσης σχεδόν αποκλειστικά από τις εισαγωγές και έντονες πληθωριστικές πιέσεις από την αρχή εμφάνισης του ευρώ, σε τι τελικά θα ωφελήσει την οικονομία μας μελλοντικά, για πιο λόγο, δηλαδή, να συνεχίσουμε να είμαστε εντός ενός χρηματοοικονομικού περιβάλλοντος που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε περεταίρω κοινωνικο – οικονομική εξαθλίωση;

Η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, ελεγχόμενο από μια Κρατική Ελληνική Τράπεζα (κι όχι από την ΙΔΙΩΤΙΚΗ Τράπεζα της Ελλάδος), σημαίνει παράλληλα θωράκιση και (χρησιμοποιώντας έναν αδόκιμα οικονομικό όρο) «εξωστρέφεια» στην ελληνική οικονομία, παρά εσωστρέφεια, όπως ισχυρίζονται οι αδαείς οικονομολούντες ή τα παπαγαλάκια – υπάλληλοι της τρόικα, θέτοντας έτσι ψευτοδιλήμματα και αυταπάτες στον απλό κόσμο. Ένα ευέλικτο και σε γενικές γραμμές υποτιμημένο εθνικό νόμισμα, με φορολογική πολιτική που να δίνει κίνητρα σε μικρές επιχειρήσεις, όπου η Ελλάδα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα (γεωργία, αλιεία, τουρισμός, βυρσοδεψία κλπ) κι ιδιαίτερα σε μικρές επιχειρήσεις, με ένα δίκαιο πρόγραμμα επιχορηγήσεων, θα είχαμε σε πρώτο επίπεδο τη δυνατότητα να ανατάξουμε την οικονομία μας και εν συνεχεία με ένα πλαίσιο ισχυρών αντικινήτρων για εισαγωγές (δασμοί κλπ) να εξάγουμε με απόλυτη επιτυχία! Δε θα πρέπει να φοβίζεει η λέξη δασμός! Άλλωστε, στην αρχαία Ελλάδα όταν ο Σόλωνας πραγματοποίησε τη «Σεισάχθεια», πρώτο του μέλημα ήταν η ανάταξη της εγχώριας οικονομίας βάζοντας μεγάλους δασμούς στις εισαγωγές (ως αντικίνητρο), με παράλληλη υποτίμηση του Αθηναϊκού νομίσματος.

Ενδεικτικό είναι ότι ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικ. Σαρκοζί, στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας  (αλλά μόνο υπό τέτοιες περιστάσεις λέγονται κι ορισμένες αλήθειες) προ ‘λίγων ημερών, είπε χαρακτηριστικά ότι θα έπρεπε η ΕΚΤ να προχωρήσει σε υποτίμηση του ευρώ, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της γαλλικής οικονομίας και να αυξηθούν οι εξαγωγές της.

Σε γενικές γραμμές, η φιλολογία που δημιουργείται περί εσωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας  και μαρασμού της, δεν είναι τίποτε άλλο από στυγνή προπαγάνδα των εντολοδόχων της τρόικας, του ΔΝΤ και των τραπεζικών συμφερόντων, που βλέπουν ότι το τραπεζικό σύστημα έχει φτάσει σε αδιέξοδο και θέλουν να κεφαλαιοποιήσουν τις ζημιές και τα μη ρευστοποιήσιμα κέρδη τους, υφαρπάζοντας και μετοχοποιώντας κράτη, τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές και το ανθρώπινο κεφάλαιο τους, μετατρέποντας τα σε σύγχρονες δουλοπαροικίες τοκογλυφικών χρεών. Η ίδια ακριβώς προπαγάνδα αναπτύχθηκε και σε άλλα κράτη, όπου πέρασε το ΔΝΤ, όμως εδώ έχει μπει ένα επιπλέον δίλλημα στο λαό (που δεν υπήρχε σε άλλα κράτη), αυτό του εθνικού νομίσματος (όπου στην περίπτωση της Αργεντινής υπήρχε το πέσο που ήταν συνδεδεμένο με το δολάριο, δηλ έπαιζε αντίστοιχο ρόλο με το «σκληρό» ευρώ, αλλά υπήρχε τουλάχιστον σε μετέπειτα περίοδο δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής).

Μπορούμε να διαχειριστούμε καλύτερα το υπάρχον χρέος, υιοθετώντας εθνικό νόμισμα;

Η απάντηση είναι σαφώς αρνητική. Ο ρυθμός που αυξάνεται το ελληνικό χρέος είναι φρενήρης και το μέγεθός του είναι τεράστιο, σύμφωνα με τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας και κάτω από οποιεσδήποτε νομισματικές συνθήκες (ευρώ ή δραχμή) δε μπορεί να καταστεί ελέγξιμο και διαχειρίσιμο. Σε περίπτωση που, αν επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα με τις υπάρχουσες τοκογλυφικές δανειακές απαιτήσεις (ήδη κυκλοφορεί ως σενάριο σε πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους), το πιο βέβαιο είναι το νόμισμα αυτό να καταστεί πληθωριστικό πέραν του δέοντος, όπως η δραχμή του Ράλλη, η τουρκική υπερπληθωριστική λίρα επί ΔΝΤ, το αργεντίνικο πέσο (όπου οι τιμές μετά τη χρεοκοπία άλλαζαν 2 φορές μέχρι να φτάσεις από το ράφι στο σούπερ μάρκετ), τα νομίσματα αφρικανικών χωρών που είναι βέβαια αποικίες των «μεγάλων δυνάμεων» του κεφαλαίου κλπ.

Υποχρέωση μιας τίμιας και γενναίας ελληνικής κυβέρνησης «του αύριο» και του λαού είναι, πέρα από την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, αλλά και η μονομερής διαγραφή του παράνομου χρέους. Η διαγραφή του χρέους είναι απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να περάσουμε σε εθνικό νόμισμα, αλλά και το αντίστροφο.

Σε περίπτωση δηλαδή που διαγραφεί το ελληνικό χρέος, αλλά παραμείνουμε στο ευρώ, η ελληνική οικονομία, μη ελέγχοντας τη κυκλοφορία χρήματος, προσδιορίζοντας η ίδια τις νομισματικές τις ανάγκες κι έχοντας ως γενικό δερβέναγα την ΕΚΤ, να τυπώνει όσο θέλει και να το διοχετεύει κυρίως στις τράπεζες, όπως κάνει μέχρι σήμερα, αλλά και συνάμα μια Ε.Ε. που να κατευθύνει την παραγωγική δραστηριότητα σε κάθε κράτος μέλος κατά το δοκούν, πάλι θα διολισθήσουμε στο φαύλο κύκλο δανεισμού, όπως έγινε τις 2 προηγούμενες δεκαετίες και θα βρεθούμε σε παρόμοια κατάσταση σε λίγα χρόνια πάλι.

Επομένως, για να προβούμε σε υιοθέτηση εγχώριου νομίσματος, θα πρέπει να προβούμε σε: ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα θα επιφέρει την απόλυτη χρεωκοπία και τον αποκλεισμό της χώρας;

Η άποψη αυτή κι αν είναι αποκύημα προπαγάνδας, από τους «δήθεν» ειδικούς που θέλουν να μας σώσουν μέσω της ευρωπαϊκής συνταγής. Μέσα στο ευρώ και με το χρέος να τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, ο λαός χρεοκοπεί, εξαθλιώνεται και χάνει κάθε ελπίδα για ανάκαμψη σε βάθος 20ετίας τουλάχιστον! Η ίδια η τρόικα στις προβλέψεις ισχυρίζεται ότι το 2020 η ελληνική οικονομία, αν τηρηθούν όλες οι δεσμεύσεις ξεπουλήματος και διάλυσης της κοινωνίας, το χρέος θα πέσει στο 120% του ΑΕΠ.

Το ότι θα υπάρξει μια μεταβατική περίοδος (περίπου 6 μήνες), όπου θα χρειαστεί να ανασυνταχθεί η οικονομία, να κοπεί νέο νόμισμα και να δημιουργηθούν οι βάσης για την ενεργοποίηση του συστήματος, αυτό θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο, όπως και οι αντικειμενικές αρχικές δυσκολίες αυτής της μεταβατικής περιόδου, όπως την παροχή κάποιων αγαθών με δελτίο (πχ η βενζίνη). Μέτα όμως από αυτό το μικρό χρονικό διάστημα τα πράγματα θα γίνουν σαφώς καλύτερα και η κατάσταση θα ομαλοποιηθεί, αφού θα επέλθουν διακρατικές συμφωνίες σε όλα τα επίπεδα.

Όμως, μπροστά στη δημιουργία νέων ελπιδοφόρων δεδομένων, ένα 6μηνο δεν λογίζεται ως μεγάλη περίοδος προσαρμογής, αν λάβουμε υπόψη μας ότι μέσα στην ευρωζώνη και με τέτοιο χρέος που έχουν φορτώσει στις πλάτες τους λαού οι τραπεζίτες και οι ντόπιοι δοσίλογοι πολιτικοί, η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει ήδη και από όλες τις απόψεις:

– Οι αγορές έχουν εκλάβει το κούρεμα ως ελεγχόμενη χρεοκοπία.

– Η κοινωνία μαραζώνει, εξαθλιώνεται και πτωχαίνει μέρα με τη μέρα,με τη διαιώνιση για πολλά χρόνια αυτής της άρρωστης κατάστασης, σε αυτό το αφιλόξενο ευρωπαϊκό περιβάλλον των τραπεζών.

Το μόνο που μένει είναι να τραβήξουν «την πρίζα» της ασύντακτης χρεοκοπίας, δηλώνοντας αδυναμία και παύση πληρωμών, όταν θα δουν ότι η λαϊκή οργή έχει φτάσει στα όρια της, με σκοπό να μας εξαθλιώσουν πλήρως[2] και να ξεπουλήσουν τα «ασημικά» του τόπου σε χρόνο dt [3] (το σχέδιο «αξιοποίησης» – ξεπουλήματος είναι ήδη έτοιμο).

Τι  είδους ασφάλεια μας παρέχει το ευρώ;

Μάλλον ότι πτωχεύουμε ή πτωχεύσαμε έτσι κι αλλιώς με το ευρώ, από ότι έχει δείξει η μέχρι τώρα πορεία των πραγμάτων. Τι θα μπορούσαμε να πούμε στους πολιτικάντηδες που κινδυνολογούν, σπέρνοντας το φόβο στο κόσμο σχετικά με ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή;; Ότι είναι καλύτερα να πτωχεύσω και να ζητιανεύω ευρώ στο δρόμο, παρά να ζω λιτά, με 5 δραχμές στη τσέπη, που λέει ο λόγος, αλλά αξιοπρεπώς σε μια χώρα ελεύθερη κι ειρηνική; Γιατί να τους πιστέψουμε τώρα ότι θα μας σώσουν με το ευρώ, αφού είναι οι ίδιοι που μας κατέστρεψαν, επίσης με ευρώ;

Επομένως, δεν υπάρχει δίλλημα ευρώ – δραχμή. Η ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος για τον όποιο νοήμονα και σκεπτόμενο άνθρωπο – πολίτη και όχι υπήκοο κάποιου προτεκτοράτου του νότου, θα πρέπει να είναι αυτοσκοπός, με όραμα ένα καλύτερο αύριο σε μια ελεύθερη κι ανεξάρτητη Ελλάδα, η οποία θα οικοδομεί σχέσεις φιλίας με τους λαούς και όχι με τους διεθνείς τοκογλύφους – τραπεζίτες και η μονομερής διαγραφή του χρέους με ταυτόχρονη διαδικασία υιοθέτησης εθνικού νομίσματος, βασικό πρωταγμα του αγώνα του.

Όποιος οικονομολόγος, θεωρεί μονόδρομο την Ε.Ε. και χρήζεται υπέρμαχος του ενιαίου νομίσματος, τότε θα πρέπει να ξεκινήσει τη μελέτη της οικονομικής θεωρίας (η οποία είναι κοινωνική επιστήμη κι όχι επιστήμη των αριθμών, των μοντέλων και των αριστοποιήσεων) από άλλη βάση, σε αντίθετη περίπτωση, μάλλον θα πρέπει να θεωρηθεί το λιγότερο ύποπτος. Η ιστορία ας κρίνει βέβαια… μέχρι στιγμής όμως το ευρώ και η λογική του ως νόμισμα, δεν είναι παρά ένα σαθρό οικοδόμημα με απώτερο στόχο να οδηγήσει τους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου στην απόλυτη εξαθλίωση και χειραγώγηση, δέσμιους ανύπαρκτων χρεών.

* Ο Παναγιώτης Σπυρόπουλος είναι Οικονομολόγος, MSc., Μέλος ΕΛ.Λ.Α.Σ. (http://eleutheriellada.wordpress.com/), pan.spyropoulos@gmail.com

[1] Ήταν χρήματα που χρωστούσαμε εμείς σε εμάς και που το κράτος έλεγχε τυπώνοντας σιγά σιγά όλο και περισσότερο χρήμα, δημιουργώντας μεν πληθωρισμό, αλλά σταδιακά η αγορά μπορούσε να προσαρμοστεί. Αυτή ήταν η γνωστή τότε και ως "διολίσθηση" της δραχμής)

[2] η Αργεντινή βίωσε τη χρεοκοπία από το αντίστοιχο προδοτικό, διορισμένο από το ΔΝΤ καθεστώς της, για 18 μήνες, δηλαδή την απόλυτη εξαθλίωση, μέχρι να αναλάβει την εξουσία ο Κίρχνερ

[3] στην Αργεντινή την περίοδο της άτακτης χρεοκοπίας, που ξεπουλήθηκαν οι πετρελαιοπηγές και η εθνική αεροπλοΐα για μερικές δεκάδες χιλιάδες δολάρια!!!

ΠΗΓΗ: Απριλίου 20, 2012,  http://seisaxthia.wordpress.com/2012/04/20/….83/

ΚΟΜΜΑΤΑ Α.Ε. ΜΕ ΠΑΧΥΛΕΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

ΚΑΤΑ 10% Ή 5,7 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ ΑΥΞΗΘΗΚΕ Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟ 2011!

Όλη η ιστορία της χρηματοδότησης των κομμάτων δείχνει με τον πιο έκδηλο τρόπο την απαξίωσή τους, κυρίως, των κομμάτων εξουσίας, αφού παρά τις παχυλές, κρατικές και άλλες χρηματοδοτήσεις φανερές και κρυφές, βρίσκονται στα όρια της χρεοκοπίας με τα χρέη τους να υπερβαίνουν τα 253 εκατομμύρια ευρώ (132,4  Ν.Δ. και 120,7 ΠΑ.ΣΟ.Κ.). Άλλα και τα 10,9 εκαττ. Ευρώ το ΚΚΕ και τα 8,2 του Συνασπισμού δεν είναι αμελητέα.  

Η πρόσφατη (Μ. Δευτέρα)  ν-τροπολογία για το ξεπάγωμα της καταβολής τριών δόσεων που θα πήγαιναν στις τράπεζες για την εξόφληση του χρέους τους, είναι απλά μια πράξη του έργου «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει από το πορτοφόλι του ελληνικού λαού».  Πρόσφατα ΠAΣOK και NΔ επιχείρησαν να διαγράψουν τους ανεξόφλητους τόκους των κομματικών δανείων τους από τις τράπεζες και να μειώσουν το επιτόκιό τους από το 8% στο 4%!

Παρά την οικονομική κρίση που εξαθλιώνει μαζικά τους εργαζόμενους, η κρατική χρηματοδότηση στα κοινοβουλευτικά και τα κόμματα της ευρωβουλής στην Ελλάδα είναι από τις υψηλότερες μεταξύ των 27 κρατών της Ε.Ε.. Η υψηλότερη είναι στο Λουξεμβούργο και στην τέταρτη θέση η Ελλάδα. Από τα επίσημα στοιχεία προκύπτει ότι για το 2010 ο δείκτης χρηματοδότησης ανά κάτοικο στη χώρα μας έφτασε τα 4,52 ευρώ με το συνολικό ποσό να ανέρχεται στα 48, 8 εκατομμύρια ευρώ. Με βάση τα ευρωπαϊκά δεδομένα η χρεοκοπημένη Ελλάδα δαπανά για τα κόμματα δυσανάλογα ποσά συγκριτικά με άλλες χώρες με πολύ υψηλότερο βιοτικό επίπεδο και μέχρι οκτώ φορές μεγαλύτερα από άλλες χώρες με τον ίδιο πληθυσμό, όπως η Πορτογαλία, το Βέλγιο και η Ουγγαρία!

Το 2010 τα έξι κόμματα επιχορηγήθηκαν με το προκλητικό ποσό των 48,8 εκατομμυρίων ευρώ. Το 2011 ενίσχυσαν τα κομματικά τους ταμεία με 5,7 εκατ. ευρώ περισσότερα, αύξηση κατά 10% και πλέον, με αποτέλεσμα να επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμού κατά 54.018.624 ευρώ!  Η μερίδα του λέοντος ανήκει σε ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ. που λαμβάνουν τα 38,8 εκατ. ευρώ (21,8 εκ. και 17 εκ. ευρώ αντιστοίχως), ενώ το ΚΚΕ 5,2 εκατ. ευρώ, ο ΛΑΟΣ 4,4 εκατ. ευρώ, ο ΣΥΡΙΖΑ 3,9 εκατ. ευρώ και οι Οικολόγοι Πράσινοι 1,8 εκατ. ευρώ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι εκτός από τις τακτικές παχυλές χρηματοδοτήσεις τα κόμματα δικαιούνται και έκτακτες επιχορηγήσεις σε περιόδους εκλογών, αλλά και επιχορηγήσεις για ερευνητικούς σκοπούς. Αλήθεια ποιο ερευνητικό έργο έχουν να παρουσιάσουν τα κόμματα, κυρίως, της εξουσίας που δαπανούν πακτωλό χρημάτων, όταν ασκούν εξουσία για χίλιες δυο μελέτες, αρκετές εντελώς άχρηστες, για να βολεύονται τα δικά τους golden boys και επιχειρήσεις;

ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΤΙ ΣΠΑΤΑΛΗΣ – ΚΟΜΜΑΤΑ Α.Ε.

Για να γίνει κατανοητό το διακομματικό πάρτι σπατάλης, αξίζει να θυμηθούμε ότι στα πέντε χρόνια της «σεμνοταπεινής» διακυβέρνησης είχαν συναινέσει στην αύξηση των κρατικών επιχορηγήσεων τους κατά 47%. Από την χωρίς αντιδράσεις ψήφιση του νόμου 3023 το 2002 περί χρηματοδότησης των κομμάτων έως το 2009 η ροή του δημοσίου χρήματος στα κομματικά ταμεία αυξήθηκε κατά 64,8%! Ήταν η «χρυσή περίοδος» που είχαν αποφασίσει να υπολογίζεται το ύψος της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων ανάλογα με το ύψος των τακτικών εσόδων του κράτους με αποτέλεσμα η συνολική κρατική ενίσχυση προς τα κόμματα το 2009 να ανέλθει στο ποσό των 68,2 εκ. ευρώ!

Οι διαπρύσιοι κήρυκες της κρατικής χρηματοδότησης στην υποστηρικτική επιχειρηματολογία τους τονίζουν ότι έτσι περιορίζεται η εξάρτηση των κομμάτων και κατ' επέκταση της πολιτικής από κάθε είδους ιδιωτικά συμφέροντα και ενισχύεται η ποιοτική λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.

Στην πραγματικότητα, όμως, τα κόμματα εξουσίας μετατρέπονται σε επιχειρήσεις. Οι όροι χρηματοδότησης των κομμάτων είναι ένα από τα «νόμιμα» σκάνδαλα. Οι κρατικές διαφημίσεις σε κομματικά έντυπα όλου του πολιτικού φάσματος είναι άλλη μια κρυφή πλευρά που συνδέεται με τον ρόλο των Μ.Μ.Ε. που εργολαβικά προβάλλουν τα κόμματα του κοινωνικοπολιτικού συστήματος πνίγοντας κάθε άλλη φωνή και λειτουργώντας ως βασικοί προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του συστήματος. Τα ίδια τα κόμματα εξουσίας λειτουργούν ως φυτώρια διαφθοράς. Το κράτος της μίζας, της ρεμούλας, του ρουσφετιού και της συναλλαγής κτίζεται πάνω στα ερείπια του «κράτους – πρόνοιας». Η διαπλοκή κομμάτων και βουλευτών με την οικονομική ελίτ σε ρόλο φανερού ή κρυφού χορηγού  διασφαλίζει τα οικονομικά συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες, και αυξάνοντας την κοινωνική αδικία και εξαθλίωση.

Η διακίνηση του μαύρου πολιτικού χρήματος, η «χορηγία» από πολυεθνικές, τύπου Siemens  ή αλλιώς οι πολιτικοοικονομικές παρτούζες βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Ποικίλες οι χρηματοδοτήσεις ακόμα και σε είδος και οι χρηματοδότες ως αντιπαροχή για τις παροχές όλων των κυβερνήσεων απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο. Η δίψα για εξουσία, η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και περιουσίας, η απληστία στη συσσώρευση ακινήτων, ο ανεξέλεγκτος πλουτισμός και ο νεποτισμός, δηλαδή το βόλεμα των δικών τους παιδιών και συγγενών, το ρουσφέτι και η υπεράσπιση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης με νύχια και δόντια είναι δομικάχαρακτηριστικά των κομμάτων εξουσίας.

Τα άλλα κόματα και, κυρίως, της Αριστεράς δεν είναι αθώα, όσο ανέχονται ή και στηρίζουν το σάπιο καθεστώς των κρατικών χρηματοδοτήσεων. Οφείλουν να έχουν ξεκάθαρη στάση αντλώντας δύναμη από τον κόσμο της εργασίας και της βιοπάλης να απεγκλωβιστούν από την μαγεία της κρατικής χρηματοδότησης και να στηριχθούν στις  δυνάμεις του λαού και όχι σε ξένα δεκανίκια και «διευκολύνσεις» του ταξικού αντίπαλου.

Φυσιολογική και αναγκαία η απαξίωση της κυρίαρχης πολιτικής και των επαγγελματιών της πολιτικής. Ό,τι σπέρνουν, θερίζουν. Αλλά μαζί με τα νερά να μην πετάξουμε και το παιδί, δηλαδή την πολιτική. Φυσικά μια άλλη πολιτική υπεράσπισης των δικαιωμάτων και ικανοποίησης των αναγκών του λαού. Η ενεργή συμμετοχή στους καθημερινούς αγώνες, για τα μικρά και μεγάλα προβλήματα του λαού και του τόπου, η σύνδεση με το οργανωμένο κίνημα, την προοπτική της κοινωνικής ανατροπής και την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας με κέντρο τα δικαιώματα και τις ανάγκες των ανθρώπων είναι βασικά στοιχεία μιας αναγκαίας πολιτικοποίησης.

21-4-2012

ΟΧΙ λάσπη στο ΟΧΙ!….

Του παπα Ηλία Υφαντή

Είναι ασύλληπτο το όργιο της λάσπης, που τώρα προεκλογικά εκσφενδονίζεται απ' τους εγκάθετους της φαυλοκρατίας και της εφιαλτοκρατίας, σε βάρος των νέων κομμάτων και των υποψηφίων τους.

Είναι δε τόσο αχαλίνωτος ο οίστρος της διαστροφής, ώστε έφτασαν στο κατάντημα να «παντρέψουν» κομματικά ακόμη και τον Πάνο Καμένο με την κ. Ρεπούση.

Κάνοντας, μάλιστα, τον αδιανόητο συσχετισμό ανάμεσα στο επώνυμο του Γιάννη Δημαρά, που προσχώρησε στους «Ανεξάρτητους Έλληνες», με τη ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη, στην οποία ανήκει, όπως λέγεται, η κ. Ρεπούση. Και βέβαια δεν παρέλειψαν να τον ράνουν με τους λεμονανθούς των απαξιωτικών και ειρωνικών χαρακτηρισμών τους…

Για να συμβεί το ίδιο και σχετικά με τη σύμπραξη του «ακροδεξιού» Στέλιου Παπαθεμελή με το «σταλινικό»-όπως τους έχουν «βαφτίσει»-Δημήτρη Καζάκη, στο ΟΧΙ! Το νεοσύστατο, δηλαδή, κόμμα τους.

Και βέβαια τα περί ακροδεξιάς ιδεολογίας και πρακτικής του κ. Παπαθεμελή είναι χονδροειδείς ανοησίες και κακοηθέστατες συκοφαντίες. Γιατί σε όλη τη μακρόχρονη πολιτική του διαδρομή, ο Νέστορας αυτός του ελληνικού κοινοβουλίου ουδέποτε συμβιβάστηκε με το καθεστώς της φαυλοκρατίας και εφιαλτοκρατίας.

Γι' αυτό και βρέθηκε έξω απ' το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και του Γιωργάκη. Και, μετά την εκλογική του συνεργασία με τη ΝΔ, αποστασιοποιήθηκε, δημιουργώντας τη Δημοκρατική αναγέννηση.

Κι όσο για το θρησκευτικό προσανατολισμό του; Σε καμιά περίπτωση δεν συνιστά ακροδεξιά παρέκκλιση! Το τελείως αντίθετο μάλιστα. Η αληθινή χριστιανική θρησκευτικότητα συνιστά τον δημοκρατικότερο προσανατολισμό!

Γιατί, αξιότιμοι εγκάθετοι, το Ευαγγέλιο είναι το αληθινό και μοναδικό Σύνταγμα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Και όχι τα παμπόνηρα κατασκευάσματα, που χαλκεύουν οι αρχιτέκτονες της καλπονοθείας και της υπουργικής ασυλίας και πάσης άλλης νομικίστικης αλητείας.

Άλλωστε αυτά που είπε ο Μαρξ, στο κομμουνιστικό μανιφέστο του, το 18ο αιώνα, για κοινοκτημοσύνη και δικαιοσύνη, τα είπε το Ευαγγέλιο δεκαοχτώ αιώνες πρωτύτερα. Κι ακόμη πολύ παλιότερα οι προφήτες!

Κι όσο για τον κ. Καζάκη;

Ήταν ο μόνος, που, όταν το καθεστώς της φαυλοκρατίας και εφιαλτοκρατίας έσπερνε τη σύγχυση και την τρομοκρατία, είπε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Και «έβαλε τα γυαλιά» στους αερολόγους δημοσιογράφους και τους παρλαπίπες πολιτικάντηδες, που δεν ήξεραν τι έλεγαν και τι έκαναν.

Για να μας δώσει να καταλάβουμε σε ποιο φαύλο κύκλο και ποιο αυτοκτονικό αδιέξοδο μας οδηγούσαν και μας οδηγούν οι αδηφάγοι τοκογλύφοι και οι ντόπιοι εφιάλτες.

Και, αφού λεηλάτησαν τη σοφή του επιστημοσύνη και την πεντακάθαρη σκέψη του, τώρα δεν τον ξέρουν. Και δεν τον καλούν στα διάφορα πάνελ!

Προφανώς, γιατί φοβούνται μήπως αποκαλυφθεί πόση παχυλή άγνοια, εκτός απ' την λωποδυσία και προδοσία, κουβαλούν, κάποιοι βαρύγδουποι τενεκέδες, που φιλοδοξούν να μας κυβερνήσουν.

Κι όσο για το ποιοι είναι οι αληθινοί Έλληνες, που τόσο απασχολεί κάποιους;

Αυτό το είπε ο Ισοκράτης, πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Αλλά και ο πρωτομάρτυρας της λευτεριάς Ρήγας. Ο οποίος απηύθυνε το, ενάντια στην τουρκική βαρβαρότητα, εγερτήριο σάλπισμά του, σε όλους τους βαλκάνιους.

Και βέβαια Έλληνες είναι όλοι εκείνοι, που αγαπούν την Ελλάδα και εργάζονται ο καθένας με τον τρόπο του για το καλό της. Και φυσικά σε καμιά περίπτωση οι αποικιοκράτες τοκογλύφοι και οι δοσίλογοι πολιτικοί απατεώνες, που την ξεπουλάνε…

Ή μήπως Έλληνες και σούπερ-Έλληνες είναι, ακριβώς, οι εκπρόσωποι, της μνημονιακής εφιαλτοκρατίας!

Που, προκλητικά, προβάλλονται απ' τα εξωνημένα ΜΜΕ! Προκειμένου για μια ακόμη φορά να εξαπατήσουν το λαό, για να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν το προδοτικό και καταστροφικό, για την πατρίδα, έργο τους.

Ή μήπως είναι Έλληνες οι ασυνείδητοι και αναίσθητοι ψηφοφόροι, που ακολουθούν των τοκογλύφων τους σωτήρες και της πατρίδας τους ολετήρες! Ή μήπως οι εγκάθετοι του «μαύρου μετώπου», που λασπολογούν ασυστόλως.

Προκειμένου ο λαός να μείνει εγκλωβισμένος στο κρεματόριο, που έχουν χαλκεύσει για την Ελλάδα και τους Έλληνες οι νεοφασίστες και οι νεοναζί της Μέρκελ και του Σαρκοζί!…

παπα-Ηλίας,  Posted Απριλίου 20, 2012,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/04/20/…oxi-laspi-sto-oxi….B9/