Η πρωτοχρονιά ενός αναρχικού…

Του π. Λίβυου (Χαράλαμπου Δ. Παπαδόπουλου)

Δε ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει αλλά αυτές τις μέρες, συναντάς ανθρώπους από τα παλιά. Φίλους που έχεις να δεις χρόνια και καιρούς. Που η ζωή σας έφερε κάποτε κοντά και έπειτα σας χώρισε.

Αυτό ίσχυσε φέτος και για μένα. Περπατώντας στους δρόμους της πόλης μου, συνάντησα έναν παλιό φίλο. Ένα πρόσωπο που είχα χάσει χρόνια καθ’ ότι οι δρόμοι μας είχαν χωρίσει. Υποθετικά τουλάχιστον. Σε επίπεδο ιδεών. Μια και οι ιδέες χωρίζουν. Μονάχα η ζωή, η εμπειρία, το βίωμα ενώνει τις καρδιές. Οι ιδέες και οι ιδεολογίες διαιρούν. Και στο ποσοστό που ο Χριστιανισμός δεν είναι βίωμα και ζωή, αλλά ιδεολογία τότε μας διαιρεί.

Είχαμε χαθεί για χρόνια. Εκείνος παρέμεινε στο αναρχικό χώρο και εγώ εισήλθα στην εκκλησία. Όχι αντίθετοι χώροι. Πάνω κάτω ίδιους ψυχισμούς κουρνιάζουν στους κόλπους τους, αλλά αυτό αφήστε να το πούμε μια άλλη φορά.

Ανταλλάξαμε χαιρετισμό και ευχές και πιάσαμε μια σύντομη κουβέντα στα όρθια.

-Αδελφέ πως πέρασες αυτές τις μέρες, οικογενειακά;

-Εεεε σχεδόν μου λέει πάτερ.

-Που αλλάξατε τον χρόνο στο σπίτι έτσι με την οικογένεια και τους φίλους.

-Όχι πάτερ μου.

Μου είπε με δύναμη ψυχής.

-Αλλά που;

-Στις φυλακές πάτερ, όπως κάθε χρόνο. Σύντροφοι αναρχικοί, μαζευόμαστε κάθε χρόνο έξω από τις φυλακές, τραγουδάμε, φωνάζουμε συνθήματα, βάζουμε μουσική και γενικότερα δημιουργούμε μια ωραία ατμόσφαιρα, συμπαράστασης, αλληλεγγύης, συντροφιάς και ελπίδας στους συνανθρώπους μας, που τέτοιες μέρες στερούνται το μεγαλύτερο αγαθό του ανθρώπου που είναι η ελευθερία του.

Είχα πραγματικά σαστίσει. Τα μάτια μου τον κοιτούσαν με θαυμασμό. Η καρδιά μου έχαιρε σε αυτά που άκουγε. Μια συγκίνηση και ελπίδα άνθισε μέσα μου. Ναι υπάρχουν ακόμη ευαίσθητες ψυχές. Καρδιές που αγαπούν. Που νιώθουν και μπορούν να αντιστέκονται.

Συγχρόνως ντράπηκα. Αισθάνθηκα λίγος. Μπροστά του, ένα τίποτα. Απέναντι στο Θεό υπόλογος. Στο Χριστό ανάξιος μαθητής του.

-Εσύ πάτερ που άλλαξες χρόνο;

Τι να έλεγα. Ότι ήμουν στο σπιτάκι μου. Σαν ένας καλός χριστιανοαστός. Ότι αν ήμουν πραγματικός παπάς έπρεπε να ήμουν δίπλα στους κολασμένους αυτής της γης.

Τότε αυτομάτως στην σκέψη μου ήρθαν τα λόγια του Χριστού μας «Oύ πας ο λέγων μοι Kύριε Kύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ' ο ποιών το θέλημα του πατρός μου." Kατά Mατθαίο 7 (21).

Και μέχρι να συνέλθω έρχεται δεύτερο ράπισμα στην συνείδηση μου από τον λόγο Του Χριστού «και άλλα πρόβατα έχω, α ουκ έστιν εκ της αυλής ταύτης» Κατά Ιωάννη Κεφ. Ι΄ «16

Μέχρι που άκουσα να φωνάζει δυνατά μέσα μου ο Χριστός «εν φυλακή ήμην…» (Ματθ. 25, 36).

Και σας λέω τώρα εγώ, ποιος από τους δυο μας, είχε πραγματώσει στην ζωή του το θέλημα του Θεού; Ποιος είχε ενσαρκώσει το μήνυμα του Χριστού στην ζωή του;

Δεν με νοιάζει τι λέει και τι πιστεύει ένας αναρχικός. Εμένα σαν παπά με δίδαξε, με έλεγξε όχι με τις ιδέες του, αλλά με το βίωμα του. Με την ζωή και πράξη του.

Την ώρα που τα εκατομμύρια των αστικοχριστιανών στην ορθόδοξη Ελλάδα, έτρωγαν την γεμιστή γαλοπούλα τους, την ώρα που οι χοροί και τα γλέντια καλά κρατούσαν μια χούφτα ανθρώπων που τους φωνάζουν «αλήτες» σε κάθε πόλη της Ελλάδος, παρέμειναν μέσα στο κρύο έξω από τις φυλακές, για να γιορτάσουν την αλλαγή του χρόνου με τα φυλακισμένα αδέλφια μας, τους συνανθρώπους μας, εκείνους για τους οποίους ο Χριστός είπε «ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με….».

Τότε για ακόμη μια φορά ήχησαν μέσα μου τα λόγια του Γέροντος Κορνηλίου «παιδί μου έρχονται κάποιες πόρνες στην εξομολόγηση που θέλω να πέσω στα πόδια τους και ευλαβικά να ασπαστώ τα ευλογημένα χέρια τους…..».

π. Λίβυος

ΠΗΓΗ: 1/07/2011,  http://plibyos.blogspot.com/2011/01/blog-post.html

Επιστήμη και Θρησκεία

Του (+) Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κρημαίας (και καθηγητή ιατρικής)

«Όταν εξετάζουμε τη σύγχρονη επιστήμη όπως αυτή δημιουργήθηκε από επιστήμονες σαν τον Λαμάρκ και τον Δαρβίνο, βλέπουμε την αντίθεση και θα έλεγα την απόλυτη ασυμφωνία που υπάρχει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας σε θέματα που αφορούν τα βασικότερα προβλήματα της ύπαρξης και της γνώσης. Γι' αυτό, νους φωτισμένος και λογικός δεν μπορεί να δέχεται ταυτόχρονα και το ένα και το άλλο και πρέπει να επιλέξει μεταξύ θρησκείας και επιστήμης».

Τα λόγια αυτά τα έγραψε 65 χρόνια πριν ένας γνωστός Γερμανός ζωολόγος, θερμός οπαδός του Δαρβίνου, ο Haeckel στο βιβλίο του «Τα μυστικά του κόσμου» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και όπως φαινόταν απέδειξε ότι η πίστη είναι ένας παραλογισμός. Λέει, λοιπόν, ο Haeckel ότι κάθε άνθρωπος με φωτισμένη διάνοια πρέπει να διαλέξει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας και να ακολουθήσει είτε το ένα είτε το άλλο. Και θεωρεί απαραίτητο να αρνηθούν αυτοί οι άνθρωποι την θρησκεία διότι ένας άνθρωπος λογικός δεν μπορεί να αρνηθεί την επιστήμη.

Πραγματικά αυτό είναι απαραίτητο; Όχι, καθόλου, διότι γνωρίζουμε ότι πολλοί και μεγάλοι επιστήμονες ήταν ταυτόχρονα και πολύ πιστοί άνθρωποι. Τέτοιος ήταν για παράδειγμα ο Πολωνός αστρονόμος Κοπέρνικος που έθεσε το θεμέλιο όλης της σύγχρονης αστρονομίας. Ο Κοπέρνικος δεν ήταν μόνο πιστός αλλά ήταν και κληρικός. Ένας άλλος μεγάλος επιστήμονας, ο Νεύτων, πάντα όταν έλεγε τη λέξη Θεός έβγαζε το καπέλο του. Ήταν πολύ πιστός άνθρωπος. Ένας μεγάλος βακτηριολόγος της εποχής μας και σχεδόν σύγχρονός μας, ο Παστέρ, που έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης βακτηριολογίας, όλα τα επιστημονικά του έργα άρχιζε με τη θερμή προσευχή στον Θεό. Πριν 10 χρόνια άφησε αυτή τη ζωή ένας μεγάλος επιστήμονας και συμπατριώτης μας, ο φυσιολόγος Παύλοβ, που ήταν δημιουργός της καινούριας φυσιολογίας του εγκεφάλου. Ήταν και αυτός πολύ πιστός άνθρωπος. Θα τολμούσε, λοιπόν, ο Haeckel να πει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν φωτισμένη διάνοια επειδή πιστεύουν στον Θεό;

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί και σήμερα υπάρχουν, και τους γνωρίζω προσωπικά, μερικοί επιστήμονες καθηγητές πανεπιστημίου που είναι πολύ πιστοί άνθρωποι; Γιατί την θρησκεία δεν την αρνούνται όλοι οι επιστήμονες αλλά μόνο ένα μέρος τους που έχουν τρόπο σκέψεως όμοιο μ' αυτόν που έχει ο Haeckel;

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν μόνο στην ύλη και αρνούνται τον πνευματικό κόσμο, δεν πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή, δεν δέχονται την αθανασία της ψυχής και βεβαίως δεν δέχονται την ανάσταση των νεκρών. Λένε ότι η επιστήμη τα καταφέρνει όλα, ότι δεν υπάρχει στην φύση μυστικό που η επιστήμη δεν μπορεί να ανακαλύψει. Εμείς τι μπορούμε να απαντήσουμε σ' αυτά;

Θα τους απαντήσουμε το εξής: Έχετε απόλυτο δίκαιο. Δεν μπορούμε να περιορίσουμε την ανθρώπινη διάνοια που ερευνά την φύση. Ξέρουμε ότι σήμερα η επιστήμη γνωρίζει μόνον ένα μέρος απ' αυτά που θα έπρεπε εμείς να ξέρουμε για την φύση. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι δυνατότητες της επιστήμης είναι μεγάλες. Σ' αυτό έχουν δίκαιο και δεν το αμφισβητούμε. Τι λοιπόν αμφισβητούμε εμείς; Γιατί δεν αρνούμαστε την θρησκεία όπως το κάνουν αυτοί και δεν την θεωρούμε αντίθετη προς την επιστημονική γνώση;

Μόνο γιατί με όλη την καρδιά μας πιστεύουμε πως υπάρχει ο πνευματικός κόσμος. Είμαστε σίγουροι πως εκτός από τον υλικό κόσμο υπάρχει άπειρος και ασύγκριτα υψηλότερος πνευματικός κόσμος. Πιστεύουμε στην ύπαρξη των πνευματικών όντων που έχουν διάνοια πολύ πιο υψηλή από ότι έχουμε εμείς οι άνθρωποι. Πιστεύουμε, με όλη την καρδιά μας, ότι πάνω απ' αυτό τον πνευματικό και τον υλικό κόσμο υπάρχει Μέγας και Παντοδύναμος Θεός.

Αυτό που εμείς αμφισβητούμε είναι το δικαίωμα της επιστήμης να ερευνά με τις μεθόδους της τον πνευματικό κόσμο. Διότι ο πνευματικός κόσμος δεν ερευνάται με τις μεθόδους που ερευνούμε τον υλικό κόσμο. Οι μέθοδοι αυτές είναι εντελώς ακατάλληλες για να ερευνούμε μ' αυτές τον πνευματικό κόσμο.

Από πού γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο πνευματικός κόσμος; Ποιος μας είπε ότι υπάρχει; Αν μας το ρωτήσουν οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη θεία αποκάλυψη θα τους απαντήσουμε το εξής, «μας το είπε η καρδιά μας». Διότι υπάρχουν δύο τρόποι το να γνωρίσει κανείς κάτι, ο πρώτος είναι αυτός για τον οποίο μιλάει ο Haeckel και τον οποίο χρησιμοποιεί η επιστήμη για να γνωρίσει τον υλικό κόσμο. Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος που η επιστήμη δεν τον ξέρει και δεν θέλει να τον ξέρει. Είναι η γνώση μέσω καρδιάς. Η καρδιά μας δεν είναι μόνο το κεντρικό όργανο του κυκλοφοριακού συστήματος, είναι και όργανο με το οποίο γνωρίζουμε τον άλλο κόσμο και αποκτάμε την ανώτατη γνώση. Είναι το όργανο που μας δίνει την δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον Θεό και τον άνω κόσμο. Σ' αυτό μόνο εμείς διαφωνούμε με την επιστήμη.

Εκτιμώντας τις μεγάλες επιτυχίες και τα κατορθώματα της επιστήμης, καθόλου δεν αμφισβητούμε την μεγάλη της σημασία και δεν περιορίζουμε την επιστημονική γνώση. Εμείς λέμε μόνο στους επιστήμονες, «δεν έχετε εσείς την δυνατότητα με τις μεθόδους σας να ερευνάτε τον πνευματικό κόσμο, εμείς όμως μπορούμε να το κάνουμε με την καρδιά μας».

Υπάρχουν πολλά ανεξήγητα φαινόμενα τα οποία όμως είναι αληθινά (όπως είναι αληθινό κάποιο φυσικό φαινόμενο) και που αφορούν τον πνευματικό κόσμο. Υπάρχουν λοιπόν φαινόμενα, τα οποία η επιστήμη ποτέ δεν θα μπορέσει να τα εξηγήσει γιατί δεν χρησιμοποιεί τις κατάλληλες μεθόδους.

Ας μας εξηγήσει η επιστήμη πως εμφανίστηκαν οι προφητείες για την έλευση του Μεσσία, οι οποίες όλες πραγματοποιήθηκαν. Μπορεί να μας πει πως ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας, 700 χρόνια πριν την γέννηση του Χριστού προείπε τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής Του, και γι΄ αυτό ονομάστηκε ευαγγελιστής της Παλαιάς Διαθήκης; Να μας εξηγήσει την διορατική χάρη που έχουν οι άγιοι και να μας πει με ποιες φυσικές μεθόδους απέκτησαν οι άγιοι αυτή την χάρη και πως μπορούσαν μόλις έβλεπαν έναν άνθρωπο άγνωστο, αμέσως να καταλαβαίνουν την καρδιά του και να διαβάζουν τις σκέψεις του; Έβλεπαν τον άνθρωπο πρώτη φορά και τον καλούσαν με το όνομά του. Χωρίς να περιμένουν από τον επισκέπτη ερώτηση έδιναν απάντηση σ' αυτά που τον προβλημάτιζαν.
Αν μπορούν ας μας το εξηγήσουν αυτό. Ας εξηγήσουν με ποιόν τρόπο προέλεγαν οι άγιοι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τα οποία με τον καιρό πραγματοποιούνταν ακριβώς όπως τα είχαν προφητέψει. Να μας εξηγήσουν τις επισκέψεις από τον άλλο κόσμο και τις εμφανίσεις των νεκρών στους ζωντανούς.

Δεν θα μας το εξηγήσουν ποτέ γιατί βρίσκονται μακριά απ' αυτό που είναι η βάση της θρησκείας – από την πίστη. Αν διαβάσετε τα βιβλία εκείνων από τους επιστήμονες που επιχειρούν να ανασκευάσουν τη θρησκεία θα δείτε πόσο επιφανειακά αυτοί βλέπουν τα πράγματα. Δεν καταλαβαίνουν την ουσία της θρησκείας και όμως την κρίνουν. Η κριτική τους δεν αγγίζει την ουσία της πίστεως, την οποία αδυνατούν να καταλάβουν αλλά τους τύπους, τις εκδηλώσεις δηλαδή του θρησκευτικού συναισθήματος. Την ουσία της θρησκείας και της πίστεως δεν την καταλαβαίνουν. Γιατί όμως; Γιατί ο Κύριος Ιησούς Χριστός λέει, «Ουδείς δύναται ελθείν προς με, εάν μη ο πατήρ ο πέμψας με ελκύση αυτόν» (Ιω. 6, 44).

Πρέπει λοιπόν να μας ελκύσει ο επουράνιος Πατέρας, πρέπει η χάρη του Αγίου Πνεύματος να φωτίσει την καρδιά και το νου μας. Να κατοικήσει στην καρδιά και το νου μας, μέσω αυτής της φώτισης, το Άγιο Πνεύμα και πρέπει αυτός που αξιώθηκε να λάβει αυτό το δώρο να αποκτήσει την αγάπη του Χριστού τηρώντας τις εντολές του. Μόνο αυτοί που απέκτησαν το Άγιο Πνεύμα, αυτοί που στην καρδιά τους κατοικεί ο Χριστός μαζί με τον Πατέρα του, γνωρίζουν την ουσία της πίστεως. Οι άλλοι, οι έξω άνθρωποι, δεν την καταλαβαίνουν καθόλου.

Ας ακούσουμε την κριτική κατά του Haeckel ενός Γάλλου φιλοσόφου του Μπούτρου. Λέει λοιπόν το εξής ο Μπούτρου, «Η κριτική του Haeckel πιο πολύ αφορά τους τύπους παρά την ουσία και τους τύπους τους βλέπει από μια ματιά τόσο υλιστική και τόσο στενή που δεν μπορούν να τους παραδεχτούν ούτε οι άνθρωποι που θρησκεύουν. Έτσι η κριτική της θρησκείας από τον Haeckel δεν αναφέρεται ούτε σε μία από τις αρχές που πρεσβεύει η θρησκεία».

Αυτή λοιπόν είναι η γνώμη μας σχετικά με το βιβλίο του Haeckel «Τα μυστικά του κόσμου», το οποίο και μέχρι σήμερα θεωρείται «ευαγγέλιο» για όλους αυτούς που ασκούν κριτική κατά της θρησκείας, που την αρνούνται και την βρίσκουν αντίθετη προς την επιστήμη. Βλέπετε πόσο φτωχά και ανούσια είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν; Μην σκανδαλίζεστε όταν ακούτε αυτά που λένε κατά της θρησκείας, αφού αυτοί που τα λένε δεν καταλαβαίνουν την ουσία της. Εσείς οι απλοί άνθρωποι που δεν έχετε πολλή σχέση με την επιστήμη και δεν γνωρίζετε πολλά από την φιλοσοφία να θυμάστε πάντα την βασικότερη αρχή, την οποία πολύ καλά την γνώριζαν οι πρώτοι χριστιανοί. Αυτοί θεωρούσαν δυστυχισμένο τον άνθρωπο που γνωρίζει όλες τις επιστήμες, δεν γνωρίζει όμως τον Θεό. Και αντίθετα θεωρούσαν μακάριο αυτόν που γνωρίζει τον Θεό, έστω και να μην γνώριζε απολύτως τίποτα από τα ανθρώπινα.

Να φυλάγετε αυτή την αλήθεια σαν το μεγαλύτερο θησαυρό της καρδιάς σας, προχωράτε ευθεία και μην κοιτάζετε δεξιά και αριστερά. Ας μην μας κάνουν, αυτά που ακούμε κατά της θρησκείας, να χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Να κρατάμε την πίστη μας που είναι αλήθεια αιώνια και αναμφισβήτητη. Αμήν.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και Ομιλίες, Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη " Θεσσαλονίκη

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/421AC1CD.el.aspx

ΠΗΓΗ: Αμέθυστος,  Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011, http://amethystosbooks.blogspot.com/2011/01/blog-post_9402.html

Χριστιανική πίστη και Δημοκρατία 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Κατά  το πρόσφατο ταξίδι του στην Τουρκία ο πρωθυπουργός της χώρας στην αντιφώνησή του προς τον πρωθυπουργό της γείτονος τον κάλεσε να πορευθεί στην οδό της δημοκρατίας. Και για να άρει τυχόν επιφυλάξεις του Ερντογάν έσπευσε να τονίσει ότι η δημοκρατία δεν είναι χριστιανική, αλλά ανήκει σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Κατά πόσο επείσθη ο Τούρκος πρωθυπουργός είναι άγνωστο. Στο άρθρο θα σχολιάσουμε το αν η δημοκρατία είναι ή όχι χριστιανική.

Δημοκρατία είναι λέξη ελληνική και αντήχησε για πρώτη φορά στα τέλη του 6ου π.Χ. αιώνα στην Αθήνα, όταν με την πτώση της τυραννίας ο Κλεισθένης επέφερε διοικητική μεταρρύθμιση μεταφέροντας την εξουσία της πόλης κράτους από τον απόλυτο άρχοντα στους πολίτες. Η λέξη δημοκρατία (δημος+κράτος) σημαίνει η ισχύς (εξουσία) στον λαό. Θα είμασταν απόλυτα ικανοποιημένοι, αν δεν μας προσγείωνε στη σκληρή πραγματικότητα ο μεγάλος ιστορικός μας ο Θουκυδίδης γράφοντας: “εγίνετό τε λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε υπο του πρώτου ανδρός αρχή”.  Αυτός ο πρώτος άνδρας, δημαγωγός κατά κανόνα σχημάτιζε πέριξ αυτού ομάδα προσώπων κοινών συμφερόντων, από τα κίνητρα προς ενέργεια των οποίων δεν έλειπαν η ιδιοτέλεια, η εγωπαθής φιλοδοξία, η φιλαργυρία. Αν επισημάνουμε και το ότι η Αθήνα κατά τον χρυσό αιώνα του Περικλή ήταν δουλοκτητική, συμπεραίνουμε αβίαστα ότι η δημοκρατία ίσχυε για τους προνομιούχους Αθηναίους πολίτες, όχι για τους δορυάλωτους σκλάβους. Παρ’ αυτά η αθηναϊκή δημοκρατία είναι άξια θαυμασμού συγκρινόμενη με τα πολιτεύματα που επικρατούσαν σε όλες τις άλλες περιοχές του τότε πολιτισμένου κόσμου. Γι’ αυτό και τόσα τα εγκώμια συγχρόνων υπέρ των Αθηναίων της αρχαιότητας.

Αυτοί που σήμερα αναφέρονται εγκωμιαστικά υπέρ της αθηναϊκής δημοκρατίας είναι υπέρμαχοι της αστικού τύπου δημοκρατίας, αυτής που αποδέχεται ο πρωθυπουργός μας, όλοι γενικά οι κήρυκες του καπιταλιστικού συστήματος. Αν κάνουμε ανάλυση της αστικού τύπου δημοκρατίας, θα βρούμε τρωτά και αδυναμίες κατά πολύ μεγαλύτερα και πλέον επώδυνα από εκείνα της αθηναϊκής δημοκρατίας. Κατ’ αρχήν λείπει η δυνατότητα άμεσης παρέμβασης του πολίτη, ο οποίος περιορίζεται να εκλέξει τους αντιπροσώπους του. Το τί ακολουθεί μας το περιγράφει κατά τρόπο κωμικοτραγικό ελληνική ταινία που προβάλλεται σε κάθε προεκλογική περίοδο. Θα υποστηρίξει κάποιος: Ανθρώπινες αδυναμίες! Άλλωστε ο Τσώρτσιλ είχε πει κάποτε ότι η δημοκρατία είναι κακό πολίτευμα, με μεγάλη όμως διαφορά καλύτερο από όλα τα άλλα. Δεν γνωρίζω, αν θα συμφωνούσαν όσοι λιμοκτονούν στον πλανήτη, για να απολαμβάνουμε εμείς το κακέκτυπο της δημοκρατίας μας! Εκείνο που θα σπεύσω να εξετάσω είναι η θεμελίωση του θεσμού.

Γιατί να έχουμε δημοκρατία; Ασφαλώς, γιατί είναι θεσμός ο οποίος ικανοποιεί το περί δικαίου αίσθημα του ανθρώπου. Αλλά το δίκαιο διαχρονικά καταρρακώνεται από τους ισχυρούς! Το αποδεικνύει περίτρανα και αυτό ο Θουκυδίδης στον διάλογο μεταξύ των ιταμών Αθηναίων και των απειλουμένων Μηλίων: Είμαστε ισχυροί και σεις ανίσχυροι. Γι’ αυτό και τα κάνουμε αυτά σε σας. Το ίδιο θα κάνατε και σεις, αν ήσασταν στη δική μας θέση ισχύος! Τί είναι λοιπόν δίκαιο και που θεμελιώνεται αυτό; Είναι το θέλημα του ισχυρού, όπως μοιρολατρικά εν πολλοίς αποδεχόμαστε; Η δικαιοσύνη, τονίζουμε, είναι πανανθρώπινο ιδανικό. Μήπως είναι όταν την ποθούμε και μόνο; Υπάρχουν ιδανικά σε έναν κόσμο που έχει καταλήξει να πιστεύει, στο όνομα της ελευθερίας και της επιστήμης, ότι ο άνθρωπος είναι τυχαίο προϊόν των αδιαφόρετων φυσικών δυνάμεων (Ζακ Μονό); Ή μήπως καταντήσαμε πιό ιταμοί από τους Αθηναίους, που πίστευαν τουλάχιστον ότι έτσι έκαναν τα πράγματα οι θεοί. Ο Ντοστογιέφσκυ έδωσε σαφή την απάντηση στο διαχρονικό πρόβλημα του κακού! Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται. Θέτουμε λοιπόν το ερώτημα: Υπάρχει δημοκρατία χωρίς Θεό; Ασφαλώς θα σπεύσουν κάποιοι να αντιρωτήσουν: Υπάρχει δημοκρατία με θεό, ας πούμε με τον θεό των χριστιανών;

Το Ευαγγέλιο του Χριστού περιέχει θαυμάσια κείμενα γύρω από τον τρόπο άσκησης της εξουσίας, κείμενα που δεν αναφέρονται στον ανώτερο άρχοντα και μόνο, αλλά στον καθένα που έχει υπό την εξουσία του έστω και ένα πρόσωπο. Είπε ο Χριστός στους μαθητές του, όταν αντιλήφθηκε τη φιλαρχία τους: “Ξέρετε, ότι εκείνοι, που αρέσκονται να κυβερνούν τα έθνη, ασκούν απόλυτη κυριαρχία επάνω τους, και οι μεγάλοι αξιωματούχοι τους τα καταδυναστεύουν. Σε σας όμως δεν πρέπει να συμβεί έτσι. Αλλ’ όποιος θέλει να γίνει μεγάλος μεταξύ σας, πρέπει να είναι υπηρέτης σας και όποιος από σας θέλει να γίνει πρώτος, πρέπει να γίνει δούλος όλων”.  Ο Απόστολος των εθνών Παύλος καταργεί τις διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων, όταν γράφει: “Δεν υπάρχει Ιουδαίος και Έλλην, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα, αλλ’ όλοι εσείς είστε ένα ενώπιον του Χριστού”. Και αλλού τονίζει την κοινωνική δικαιοσύνη, τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας: “Όχι βέβαια σε άλλους να υπάρχει ευχέρεια και σε άλλους στέρηση, αλλά ισότητα. Στην παρούσα κατάσταση το περίσσευμά σας να προστεθεί στο υστέρημα των άλλων και (σε περίπτωση μεταβολής των πραγμάτων) το περίσσευμά τους να προστεθεί στο δικό σας υστέρημα”.

Έτοιμη η αντίρρηση: Και πού είδαμε να εφαρμόζονται αυτά;  Σε πολλά μέρη και κατά διαφόρους χρονικές περιόδους. Στην πρώτη εκκλησιαστική κοινότητα των Ιεροσολύνων (αγάπες), στους πατέρες της Εκκλησίας, από τους οποίους οι τρείς μέγιστοι ήσαν κάποτε προστάτες της παιδείας του Γένους, που εξέπεσε σε εκπαίδευση άκρως χρησιμοθηρική στα πλαίσια της αστικής ιδεολογίας! Στο ορθόδοξο κοινόβιο διαχρονικά. Στους ανθρώπους θυσίας και προσφοράς που περιφρόνησαν τιμές, αξιώματα, πλούτο και δόξα και έγιναν πλησίον προς τον πάσχοντα συνάνθρωπό τους. Και πόσοι ήσαν αυτοί; Λίγοι, απαντούμε. Και λοιπόν; Δεν αρκούν αυτοί οι λίγοι, για να καταρριφθεί η κατηγορία κατά του Ευαγγελίου ως  ουτοπικού; Και αν δεν πλήθυναν αυτοί στο διάβα των αιώνων φταίει το Ευαγγέλιο, επειδή ο όρος δημοκρατία δεν περιέχεται στα κείμενα της Καινής Διαθήκης;

Κάλεσε ο πρωθυπουργός τον Τούρκο ομόλογό του να πορευθεί τον δρόμο της δημοκρατίας! Άραγε δεν γνωρίζει ότι το Ισλάμ είναι θεοκρατικό; Από την εποχή του Μωάμεθ μέχρι και τον καιρό μας, το Ισλάμ πρεσβεύει την θεοκρατία. Η κρατική και εθνική υπόσταση είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την θρησκευτική. Αυτό οδηγεί σε μια εθνοπολιτική έκφραση του Ισλάμ η οποία έχει αποκτήσει ακραία χαρακτηριστικά και ονομάζεται φονταμεταλισμός. Αυτή η αντίληψη ανετράπη σε κάποιες χώρες είτε με την επιβολή δικτατορίας  κοσμικού τύπου (κεμαλισμός) είτε στρατιωτικού τύπου (φιλοδυτικά καθεστώτα σε ισλαμικές χώρες). Γιατί άρχισε ο πρωθυπουργός μας από την Τουρκία; Τόσα χρόνια οι Αμερικανοί “σύμμαχοί” μας τί κατάφεραν στα εμιράτα και τις άλλες αραβικές χώρες που φαίνεται να ελέγχουν κατά τρόπο απόλυτο; Όσο για τον ινδουϊσμό, αυτός ερμηνεύει πλήρως την κοινωνική αδικία και διδάσκει την πλήρη υποταγή του ανθρώπου στη μοίρα του.

Και οι χριστιανοί τί κατάφεραν; Δεν συμπορεύτηκαν με τους κατά κόσμο ισχυρούς ενάντια προς τις ευαγγελικές εντολές; Δεν στήριξαν απολυταρχικά καθεστώτα; Δεν ανέχθηκαν την κοινωνική αδικία; Ασφαλώς και συνέβησαν όλα αυτά. Οι χριστιανοί όμως κρίνονται με συγκεκριμένο κριτήριο, τον νόμο του Θεού, και μάλιστα κατά πολύ αυστηρότερα ως γνόντες και μη ποιήσαντες; Οι άλλοι, που δηλώνουν πίστη στα πανανθρώπινα ιδανικά, με ποιό κριτήριο κρίνονται και από ποιόν; Από τον κυρίαρχο λαό; Μήπως πρέπει κάποτε να πάψει η κοροϊδία; Η δημοκρατία, αν ποτέ επικρατήσει στη γη, θα είναι χριστιανική. Και ασφαλώς απέχουμε πολύ από το ποθούμενο. Και όχι απλώς απέχουμε, αλλά ολοένα και αποκλίνουμε. Ο Ντοστογιέφσκυ έδωσε την εξήγηση. Την κατανοούμε;

                                                                  “ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 16-1-2011

Αίσχιστη προδοσία…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Μαθητές του Δημοτικού, στην εποχή του ανταρτοπόλεμου: Και ο δάσκαλος, στην εθνική γιορτή, μας έδωσε να απαγγείλουμε το ποίημα, που, μεταξύ των άλλων, περιελάμβανε και τα εξής χαρακτηριστικά: «Ο Χότζας θέλει Ήπειρο, Τίτος Μακεδονία, Θράκη κι Αλεξανδρούπολη θέλει η Βουλγαρία»!
Και κάπου εκεί στο βάθος εμείς βλέπαμε με την παιδική μας φαντασία να καιροφυλακτεί η φοβερή κόκκινη αρκούδα της Σοβιετικής Ένωσης. Και να πού καταντήσαμε σήμερα:

Όχι μόνο τη Θράκη και την Αλεξανδρούπολη, αλλά και το μισό Αιγαίο να τα εποφθαλμιά η «σύμμαχός» μας, η Τουρκία. Τη Μακεδονία, η καλή γειτόνισσά μας, η… Σκοπιανία. Και την Ήπειρο, η άλλη καλή μας γειτόνισσα, η Αλβανία…

Και, τώρα, στο βάθος, αντί για την κόκκινη αρκούδα, έχουμε τους παγκόσμιους «προστάτες» της «ελευθερίας» και «δημοκρατίας»: Τους Αμερικάνους. Και τους όπισθεν αυτών ασυδότως δρώντες παγκοσμίως, τοκογλύφους και ρουφιάνους.

Που σημαίνει ότι έξω πάμε μια χαρά… Κι όσο για μέσα; Ασφαλώς οι χαρές μας είναι πολλαπλάσιες:

Αφού, για παράδειγμα, το πλήθος, προκειμένου ν’ απαλλαγεί απ’ τ’ ατελεύτητα χαράτσια και τα αλλεπάλληλα οδοφράγματα, αναγκάζεται να παραβιάζει τα διόδια.
Τα οποία ο Δήμαρχος Στυλίδας – πιο δυναμικός – τα σπάει και τα παρακάμπτει. Σε σημείο, που να έχουν βάλει την υψηλή διανόηση του τόπου σε τραγικό δίλημμα: Να συνταχθούν, δηλαδή, με το Γκλέτσο ή με το πλήθος;

Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν συντάσσονται και με τον μεν και με τους δε. Γιατί, στην προκειμένη περίπτωση, ισχύει το: «Νόμος είναι το δίκιο του λαού»!
Και ασφαλώς το δίκιο του λαού ισχύει ασύγκριτα περισσότερο απ’ τη βουλευτική, υπουργική, επιχειρηματική, τοκογλυφική, κλπ, ασυλία. Και οποιαδήποτε άλλη νόμιμη αλητεία…

Και, μετά τα διόδια, έχουμε και το γιατρό: Που, από τη Χαλκίδα, μας αποκάλυψε τη, σχετική με το μνημόνιο, έσχατη προδοσία. Η οποία, με βάση τα λεγόμενά του, δεν είναι απλά η έσχατη, αλλά και η πλέον αίσχιστη, από καταβολής του ελληνισμού.

Και, βέβαια, να μην ξεχάσουμε και την σεπτή μας Ιεραρχία: Η οποία, αφού άφησε να μας ισοπεδώσει ο τοκογλυφικός οδοστρωτήρας, καταδέχτηκε να πει, «κατόπιν εορτής», τα βαρυσήμαντα λόγια της. Με τα οποία όμως, αντί να πτοήσει τους μαυραγορίτες της πολιτικής και οικονομικής ληστοσυμμορίας, φαίνεται να τρομοκρατήθηκε η ίδια…

Έτσι, που κάποιος ιεράρχης, που φαινόταν να είναι στην εμπροσθοφυλακή της ηρωικής της εξόρμησης, φέρεται να δήλωσε σχετικά με την “κάρτα του… αλήτη”: “Αν μας διαβεβαιώσει η κυβέρνηση ότι θα σεβαστεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν έχουμε λόγο να αρνηθούμε την παραλαβή αυτής της κάρτας”!!!

Το φαντάζεστε; Να μας διαβεβαιώσουν! Ποιοι; Αυτοί, που κατά συρροήν και ποικιλοτρόπως μας απέδειξαν ότι για τα περισσότερα απ’ αυτά, που υποσχέθηκαν, όχι μόνο δεν κράτησαν το λόγο τους, αλλά και πανηγυρικά μας εξαπάτησαν….

Και να τους εμπιστευθούμε για ένα τόσο μεγάλο θέμα! Για το αν, δηλαδή, πέρα απ’ την κατοχική διακυβέρνηση της χώρας μας, θα δεχτούμε να θυσιάσουμε και την προσωπική μας ελευθερία.

Αφού η «κάρτα του πολίτη» θα είναι για τον καθένα οι ισόβιες χειροπέδες του. Και οι προσωπικοί του χαφιέδες. Που θα μπορούν – ερήμην του πολίτη – να έχουν πρόσβαση στην κάρτα του. Κι όχι μόνο αυτοί. Αλλά και οι πάσης φύσεως χάκερς. Που, όλοι μαζί, θα μπορούν να λεηλατούν. την τσέπη μας και τη ζωή μας. Ακόμη και την ίδια μας την ψυχή….

Και οι οποίοι, ενώ κάποτε μας παρακολουθούσαν εξ αποστάσεως, τώρα θα έχουμε την εξαιρετική τιμή να τους κουβαλάμε στην τσέπη μας.…

Και πώς, ύστερα απ’ τα τόσα θεάρεστα και αξιέραστα, που μεθοδεύονται για μας, χωρίς εμάς, να μην εμπνέεται ο αξιότιμος Αντιπρόεδρος της εθνοσωτηρίου κυβερνήσεως, για να «γράφει» με τις ρηξικέλευθες ατάκες του την μεγαλειώδη Παγκαλιάδα του!

Και πώς οι χρυσοκάνθαροι ΜουΜουΕδες να μην μας μοστράρουν διαρκώς τους – μεχρι μυελού οστέος – διαπλεκόμενους μαζί τους πολιτικάντηδες. Έτσι που να μην ξεχνάμε ποιοι μας έφεραν ως εδώ. Και ποιοι μεθοδεύουν – όπως πάντα – τις καλύτερες μέρες, γι’ αυτούς και τις αθλιότερες για μας….

Αλλά κι εμείς… Η νομιμόφρων αγέλη του Τοκογλυφιστάν, πώς να μην τρώμε και να μη μηρυκάζουμε τα τηλεοπτικά ναρκωτικά! Και πώς να μην ανακράζουμε στους λαοσωτήρες μας και τους τηλεοπτικούς μας ναρκέμπορους: Άφεριμ αφέντες! Εσείς την αίσχιστη προδοσία κι εμείς στην έσχατη κόλαση…

παπα-Ηλίας, http://papailiasyfantis.wordpress.com, 15-1-2011

Όχι άλλος εμπαιγμός με τις πολεμικές αποζημιώσεις

Του Νίκου Κυριαζή

Από τα πρώτα θέματα που απασχολούν την κοινή γνώμη και όλα τα μέσα ενημέρωσης  τις τελευταίες ημέρες, είναι και το θέμα της απόφαση της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού, για την άσκηση της Ελλάδας του δικαιώματος της παρέμβασης στη διένεξη μεταξύ της Γερμανίας και Ιταλίας που εκκρεμεί ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την αποζημίωση των θυμάτων στη σφαγή του Διστόμου.

Σε προηγούμενο άρθρο μας κάναμε μια ανασκόπηση των γεγονότων και της δράσης όλων των κυβερνήσεων σχετικά με τις πολεμικές αποζημιώσεις.

Τα ερωτήματα από την κίνηση αυτή της κυβέρνησης είναι απλά, δεν ξέρουμε όμως αν απαντηθούν.

1. Γιατί δεν διευκρινίζεται ότι αυτή η κίνηση δεν αναφέρετε στο σύνολο των πολεμικών αξιώσεων παρά μόνον στην προσφυγή των Διστομιτών, αφήνοντας την εντύπωση οτι η Ελλάδα "αγρίεψε", διεκδικεί και σήκωσε ανάστημα?

2. Που ήταν όλοι αυτοί που σήμερα "ελπίζουν", "αγωνιούν" και επευφημούν την εποχή της εθνικής προδοσίας και την σκοτεινή δικαστική απόφαση του Αρείου Πάγου το 2001?

Η ιστορία καταγράφει και είναι αμίληκτη μπροστά σε κάθε μορφή παραπλάνησης, εντυπωσιασμού και εμπαιγμού της κοινής γνώμης. Για την Ιστορία λοιπόν όλες μα όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις μειοδότησαν, πολλοί τοπικοί παράγοντες πρόδωσαν και πρόδωσαν το αίμα όλων αυτών που χάθηκα και τον πόνο όσων απέμειναν.

Αυτές τις ημέρες είχα την τύχη να μιλήσω με αρκετούς φίλους του Δικαστικού κύκλου και όλοι μα όλοι εξέφρασαν την ίδια απέχθεια για τις σκιές των δικαστικών αποφάσεων και των πολιτικών παρεμβάσεων εκείνης της περιόδου…και τώρα? τρέχουν τάχα πίσω από την υπόθεση Διστόμου.

Η υπόθεση του Διστόμου έφτασε να κουβεντιάζετε σήμερα μέσω…Ιταλίας από τον αείμνηστο δικηγόρο Γ. Σταμούλη, που κίνησε το θέμα, όταν ο Έλληνας υπουργός Δικαιοσύνης (Μιχ. Σταθόπουλος), κάνοντας χρήση μιας αναχρονιστικής διάταξης της πολιτικής δικονομίας, αρνήθηκε να δώσει την άδεια για να εκτελεσθεί η καταδικαστική για τη Γερμανία απόφαση του Αρείου Πάγου στην Ελλάδα, ενώ οι Ιταλοί δικαστές έκαναν δεκτή την προσφυγή των Ελλήνων και κήρυξαν εκτελεστή στη χώρα τους την απόφαση κατά της Γερμανίας για εγκλήματα πολέμου. Έτσι η κυβέρνηση της κ. Μέρκελ αντέδρασε και προσέφυγε στη Χάγη, επικαλούμενη ετεροδικία.

Απαντήστε μας λοιπόν κύριοι τι απέγιναν οι απαιτήσεις των Καλαβρυτινών?  Μήπως έχει χαθεί κάθε ελπίδα με τις δολοπλοκίες τις σκοτεινές αποφάσεις και τις μυστικές συμφωνίες? Γιατί ακόμα εξακολουθείτε να εμπαίζετε τον ρημαγμένο και ξεχασμένο τόπο?

Πότε επιτέλους θα βγουν στην επιφάνεια όλες οι κινήσεις των υπευθύνων σε όλες τις βαθμίδες από τοπικούς παράγοντες, θεσμικούς αξιωματούχους και κυβερνώντες?

Ξαναθυμίζουμε λοιπόν το Ιστορικό γιατί ορισμένοι δεν είμαστε παθητικοί δέκτες, δεν ξεχνάμε και δεν εντυπωσιαζόμαστε από κινήσεις λαϊκισμού… ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ

Η γενοκτονική δράση των Γερμανών στην Ελλάδα, είχε αποτέλεσμα την ισοπέδωση και το κάψιμο 2.500 χωριών, την εκτέλεση 50.000 μαχητών και αθώων πολιτών και τον θάνατο 300.000 ανθρώπων από την πείνα (λιμό) από τον χειμώνα του 1941 μέχρι και το 1945, και δεκάδες χιλιάδες σωματικά αναπήρους και ψυχικά ασθενείς.

Υπολογίζεται πως εξοντώθηκε το 12% των Ελλήνων. Το 8% από τις δολοφονίες-εκτελέσεις και την πείνα, αλλά και ένα 4% από τις γεννήσεις που δεν έγιναν, λόγω των ασθενειών – κακουχιών. Πέρα από τις καταστροφές των δημόσιων υποδομών και των ιδιωτικών περιουσιών, για τις οποίες η «Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων» (1947) αναγνώρισε μια συνολική μελλοντική απαίτηση για Επανορθώσεις-Αποζημιώσεις ύψους 8,5 δισ. δολαρίων, αγοραστικής αξίας του 1938 (!), χωρίς να αναγνωριστούν τα “διαφυγόντα κέρδη” για τις επόμενες, δεκαετίες

Το μεταπολεμικό “Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου”, άσκησε ονομαστικές διώξεις σε 800 Γερμανούς αξιωματικούς αλλα κανεις δεν καταδικάστηκε, πλην του Μαξ Μέρτεν για τις δολοφονίες και τη ληστεία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης .

Το 1959, η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή υποχρεώθηκε από τη “δημοκρατική” Γερμανία να αναστείλει τη λειτουργία του Ελληνικού Γραφείου Εγκληματιών Πολέμου (με προϊστάμενο τον εισαγγελέα Ι. Τούσση) και να στείλει τους 800 φακέλους στη “Δικαιοσύνη” της τότε Δυτικής Ομοσπονδιακής Γερμανίας, με την υπόσχεση ότι θα ασκήσουν οι ίδιοι δίωξη στους ομοεθνείςτους αλλα και να επιστρεψει ο καταδικασμένος Μαξ Μάρτεν ώστε να εκτίσει την ποινή του στην Γερμανία….

Η συνέχεια ήταν η “δημοκρατική” Γερμανία να τους απαλλάξει όλους με βουλεύματα, με το ατράνταχτο νομικό επιχείρημα ότι τα όλα τα εγκλήματα αποτελούσαν νόμιμα «στρατιωτικά αντίποινα» για τη δράση «ανταρτών» (όπως και το χιτλερικό διάταγμα για 50 εκτελέσεις Ελλήνων για κάθε Γερμανό που σκοτώθηκε από αντιστασιακούς!) ο δε Μαξ Μάρτεν αφέθηκε για να πάρει στη συνέχεια αποζημίωση και σύνταξη από το γερμανικό κράτος «για την άδικη μεταχείριση του στην Ελλάδα»! Πέθανε «πλήρης ημερών» το 1972.

Το κλείσιμο του Ελληνικού γραφείου εγκληματιών πολέμου είχε σαν αποτέλεσμα να μην μπορούν οι Ελληνικές κυβερνήσεις να ασκούν διώξεις Γερμανών-εγκληματιών, αντίθετα με το γεγονός πως ακόμα και σήμερα, κράτη που διαθέτουν αντίστοιχο γραφείο (ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Αυστραλία και τη Γερμανία, και όποτε εντοπίσουν κάποιον, ενεργό τότε Ναζί, τον δικάζουν, έστω και εάν είναι σήμερα είναι 90 -100 χρονών, διότι, σύμφωνα με τις διακηρύξεις του ΟΗΕ, τα «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας» δεν παραγράφονται!
και φτάνουμε στην εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου όπου αποφάσισε στον τελευταίο του λόγο μπροστά στην κοινοβουλευτική ομάδα του Πα.Σο.Κ. (Μάιος 1995), να ανακοινώσει – όλως επισήμως – ότι δίνει εντολή στον Έλληνα πρέσβη στη Βόννη να υποβάλει διπλωματική «ρηματική διακοίνωση» προς τη Γερμανία, με την οποία ζητά την έναρξη διαπραγματεύσεων για την τακτοποίηση των οφειλών της Γερμανίας, λόγος όμως που έμεινε απραγματοποίητος…

Την σκυτάλη παίρνει η εποχή Κώστα Σημίτη, ο οποίος όχι μόνον δεν ενεργοποίησε κανένα μηχανισμό απαίτησης αλλά έκανε ανοιχτή παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, βάζοντας τον άλλο γερμανοσπουδασμένο υπουργό “Δικαιοσύνης”, τον Μιχ. Σταθόπουλο, να απαγορεύσει την κατάσχεση των ακινήτων του Ινστιτούτου Γκαίτε και της Γερμανικής Αρχαιολογικής Σχολής (διάβασε τον Κυριάκο Σιμόπουλο για τον ρόλο των ξένων αρχαιολογικών αποστολών στην Ελλάδα), υπέρ της αποζημίωσης των θυμάτων του Διστόμου, με μία αναχρονιστική διάταξη του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, που λέει πως ο υπουργός Δικαιοσύνης μπορεί να αποτρέψει την εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης «όταν διακυβεύονται οι φιλικές σχέσεις με μία χώρα και το επιβάλει το εθνικό συμφέρον…».

Στη συνέχεια ο ίδιος ο Κ. Σημίτης, έκανε μια ακόμα πιο βαρεία πράξη «εθνικής αναξιοπρέπειας» δίνοντας, για πρώτη φορά, παράταση στη θητεία (που είχε λήξει) του τότε (2001) προέδρου του Αρείου Πάγου, Στέφανου Ματθία, ώστε να προλάβει να συγκροτήσει Ειδικό Δικαστήριο (με «ειδική» σύνθεση) με το οποίο θα ανατρέψει την απόφαση της Ολομέλειας (2001) του Αρείου Πάγου, η οποία είχε δικαιώσει την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς για καταβολή αποζημιώσεων στα θύματα του Διστόμου, και απορρίψει την ένσταση της Γερμανίας η οποία ζητούσε την ακύρωση της απόφασης στη βάση του “δικαιώματος της ετεροδικίας”, δηλαδή ότι ένα κράτος (η Ελλάδα) δεν μπορεί να δικάσει ένα άλλο κράτος (τη Γερμανία), ακόμα και εάν τα μέλη και τα όργανα του δεύτερου έχουν αδικοπραγήσει στην επικράτεια του πρώτου!
Το 1999 οι Η.Π.Α. για να εγκρίνουν την κοινοπραξία της αμερικανικής Crysler, με την γερμανική Daimler–Benz, υποχρέωσαν – σαν προϋπόθεση – τη Γερμανία να καταβάλει συμπληρωματικές αποζημιώσεις στους Εβραίους της Αμερικής που είχαν επιζήσει από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ το Πα.Σο.Κ. το 1999, που αντί να πει στην “Hochtief”, να πληρώσει η γερμανική κυβέρνηση την κατασκευή του “Ελ. Βενιζέλος”, από αυτά που χρωστάει στον ελληνικό λαό, της έδωσε και το μάνατζμεντ ξεπουλώντας και τα συμφέροντα Ολυμπιακής και περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου. Να σημειώσουμε πως Διευθύνων Σύμβουλος στη “Hochtief”, λέγεται πως είναι ο γιος του Γερμανού αρχιστρατήγου στον Β΄ Π. Π. που κρεμάστηκε τo 1946 στις φυλακές του Landahut με απόφαση του Διεθνούς Συμμαχικού Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης (Von Kaitel).

ΚΑΙ ΤΗΝ Ν.Δ. όπου ξεπουλά ΟΤΕ και ΔΕΗ στις Γερμανικές Deutsche Telekom και RWE και δεν τολμά να πει στη Γερμανία ότι, όποιος θέλει δουλειές και επενδύσεις στην Ελλάδα, πρέπει πρώτα να πληρώσει αυτά που χρωστάει!

τα συμπεράσματα δικά σας…

ΠΗΓΗ: 15.1.11, http://lehouri.blogspot.com/2011/01/blog-post_15.html

Το Ισραήλ αναγνώρισε την ελληνική ΑΟΖ πριν καν την ανακηρύξει η Ελλάδα!

Του τμήματος ειδήσεων defencenet.gr

Mπορεί η Ελλάδα να μην αναγνωρίζει την ΑΟΖ της, αλλά πρόλαβε και την αναγνώρισε το Ισραήλ! Στους χάρτες που έδωσε στην δημοσιότητα το Τελ Αβίβ αναγνωρίζεται 100% η ελληνική ΑΟΖ, η οποία συνεχίζεται με την ΑΟΖ της Κύπρου! Δηλαδή, αναγνωρίζεται (το έτσι ή αλλιώς γεγονός) ότι το Καστελόριζο επεπτείνει την ελληνική ΑΟΖ μέχρι το όριο της ΑΟΖ της Κύπρου.

Οι χάρτες δόθηκαν και στην ελληνική πολιτική ηγεσία, περιγράφοντας την πορεία που θα έχει ο αγωγός μεταφοράς φυσικού αερίου που θα παράγεται στο κοίτασμα Λεβιάθαν από την αμερικανική εταιρεία Νoble Εnergy Ltd στην Ευρώπη μέσω υποθαλάσσιου αγωγού που θα περνά από την Ελλάδα.

Για να πραγματοποιηθεί αυτό ο αγωγός αυτός θα πρέπει να διασχίζει την θαλάσσια περιοχή που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο αποτελεί μέρος της ελληνικής ΑΟΖ και πιο συγκεκριμένα του τμήματος της ΑΟΖ που η Ελλάδα διαθέτει στην θαλάσσια περιοχή της Αν. Μεσογείου χάρις την ύπαρξη του Καστελορίζου, της Ρώ και της Μεγίστης.

Επομένως με την πρόταση τους αυτοί, οι Ισραηλινοί με σαφή τρόπο αναγνωρίζουν την ελληνική ΑΟΖ στην περιοχή και δίνουν στην Ελλάδα ένα ακόμα διαπραγματευτικό χαρτί υποστήριξης των ελληνικών θέσεων για το συγκεκριμένο θέμα. Πρακτικά δημιουργείται ένα πολύ ισχυρό ενεργειακό μπλοκ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, με τις ΗΠΑ να βάζουν την … εταιρεία εξόρυξης και εκμετάλλευσης!

Το ζητούμενο πια δεν είναι αν η Ελλάδα έχει κοινά συμφέροντα με χώρες της ευρύτερης γεωγραφικής περιφέρειας αλλά πως θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να αξιοποιήσεις τις ραγδαίες εξελίξεις στον τομέα της ενέργειας αφού στα τέλη Απριλίου οι Ισραηλινοί θα γνωρίζουν την ποσότητα του φυσικού αερίου στο κοίτασμα Λεβιάθαν και αν θα μπορούν να εκμεταλλευτούν αυτό το κοίτασμα.  

Συζήτηση για το θέμα είχαν χτές ο Έλληνας πρωθυπουργός με τον Ισραηλινό υπουργό Εξωτερικών Άβιγκτορ Λίμπερμαν.

ΠΗΓΗ: 14-01-2011 15:14:22, http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=16837&Itemid=139

Για όλα φταίει το … Δημόσιο!

Του Δημήτρη Καζάκη

Το Δημόσιο τα φταίει όλα. Το Δημόσιο είναι υπερτροφικό, σπάταλο, διεφθαρμένο, αντιπαραγωγικό και γενικά συνιστά το μεγάλο πρόβλημα της χώρας. Αυτό είναι το γενικό μοτίβο των δηλώσεων και γενικά των τοποθετήσεων της κυβέρνησης, αλλά και του συστήματος μαύρης προπαγάνδας που έχει στηθεί στα πρότυπα της χούντας. Το ζητούμενο φυσικά δεν είναι να φτιαχτεί το Δημόσιο ούτε να λειτουργήσει καλύτερα για τον πολίτη, την κοινωνία και την οικονομία. Το ζητούμενο είναι να ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του σε εκείνα τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που μέχρι σήμερα το νέμονταν και το λεηλατούσαν συστηματικά.

Όλοι αυτοί που σήμερα ξεσπαθώνουν ενάντια στο Δημόσιο δεν νοιάζονται να επανορθώσουν αδικίες, καταχρηστικές πρακτικές και αθλιότητες που συνδέονται με το γεγονός ότι το κράτος και γενικά ο δημόσιος τομέας έχει θεσμοθετηθεί ως λάφυρο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος. Κι έχει θεσμοθετηθεί ως τέτοιο διότι το κόμμα που κερδίζει την κυβέρνηση έχει να εξυπηρετήσει πολυάριθμα συμφέροντα και επίσης να εξυπηρετηθεί το ίδιο προκειμένου να αναπαραχθεί στην εξουσία. Η διαφθορά της ίδιας της έννοιας του Δημοσίου ξεκινά από ένα ολόκληρο σύστημα που αποτυπώθηκε πολύ χαρακτηριστικά στη δήλωση του Κ. Καραμανλή το 1975: «Ο λαός μου ενεπιστεύθη την εξουσίαν. Δεν είπε πώς να την ασκήσω».

Ολόκληρο το μεταπολιτευτικό σύστημα θεμελιώθηκε ακριβώς πάνω σ' αυτήν τη λογική της κοινοβουλευτικής απολυταρχίας του εκάστοτε πρωθυπουργού. Το ίδιο το Σύνταγμα συντάχθηκε εξαρχής για να θωρακίσει την αυθαιρεσία της εκτελεστικής εξουσίας έναντι της αντιπροσωπευτικής, δηλαδή της Βουλής, και του ίδιου του λαού. Το αφοπλιστικό επιχείρημα για όλα αυτά ήταν ότι «η δημοκρατία γεννά δικτατορίες», όπως δήλωνε ξεδιάντροπα ο δημιουργός του Συντάγματος Κ. Καραμανλής. Οι ίδιοι λοιπόν που έπνιξαν το Δημόσιο στη διαφθορά, που οικοδόμησαν ένα απολυταρχικό σύστημα κατ΄ εικόνα και ομοίωση τους, επιχειρούν να μας πείσουν ότι το Δημόσιο είναι εκ φύσεως προβληματικό. Ξεχνούν βεβαίως ότι βρισκόμαστε καταμεσής μιας παγκόσμιας κρίσης έπειτα από σχεδόν δυο δεκαετίες συνεχών ιδιωτικοποιήσεων, απελευθερώσεων και ανοίγματος στις αγορές.

Ολιγαρχία παρασίτων

Το αποτέλεσμα όλων αυτών των πολιτικών ανοίγματος στην ιδιωτική πρωτοβουλία και της βίαιης καταπάτησης κάθε έννοιας δημοσίου συμφέροντος είναι μια απίστευτη συγκέντρωση δύναμης σε μια ολιγαρχία παρασίτων και κερδοσκόπων διεθνώς, που ζουν από τη χρηματιστική κυβεία και την υπερχρέωση νοικοκυριών, επιχειρήσεων και κρατών.
Ποτέ άλλοτε η οικονομία σε παγκόσμιο επίπεδο δεν βρέθηκε αιχμάλωτη μιας τέτοιας συμμορίας ληστών, όπως είναι οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια διεθνώς. Σήμερα, πολύ περισσότερο από ποτέ, οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια αποτελούν μια συλλογική δύναμη στο παγκόσμιο σύστημα του κεφαλαίου, πολύ πιο ισχυρή από ό,τι τα ίδια τα κράτη. Μπορούν με ευκολία να γονατίσουν ακόμη και το μεγαλύτερο κράτος, αρκεί να εξαρτάται από τις αγορές κεφαλαίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι παγκοσμίως το 2009 το ενεργητικό των τραπεζών ανήλθε σχεδόν στα 93 τρισ. δολ., όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ έφτασε, σύμφωνα με το ΔΝΤ, στα 57,8 τρισ. δολ.. Ειδικά στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Πιο συγκεκριμένα, στην Ε.Ε., με ΑΕΠ το 200915,3 τρισ. δολ., το ενεργητικό των τραπεζών ανερχόταν σε 41,7 τρισ. δολ. Με άλλα λόγια, η οικονομική επιφάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν 2,7 φορές μεγαλύτερη από την οικονομική επιφάνεια των κρατών – μελών της Ε.Ε.

Προσφάτως ο Τζορτζ Σόρος απαίτησε να σωθούν πρώτα οι τράπεζες και ύστερα τα κράτη. Οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια σαν του Σόρος δεν έχουν πια λόγο να φοβούνται τα κράτη ούτε το έχουν ανάγκη ως προστάτες. Τα θέλουν μόνο ως πελάτες, ως υποχείρια, ως εργαλεία επέκτασης των δραστηριοτήτων τους.

Όσο τα κράτη και οι κυβερνήσεις χρειάζονται δάνεια για να επιβιώσουν, όσο έχουν ανάγκη τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, τόσο πιο απόλυτη είναι η υποταγή και η εξάρτηση τους από το πιο αδίστακτο κύκλωμα κερδοσκόπων που γνώρισε ποτέ η οικονομική ιστορία. Και η πολιτική γενικευμένης εκποίησης, ιδιωτικοποίησης και ανοίγματος των αγορών εξασφαλίζει ότι ο δημόσιος δανεισμός και η υπερχρέωση θα συνεχίσουν να χτυπούν ιστορικά ρεκόρ, προς όφελος αυτού ακριβώς του κυκλώματος, που φυσικά έχει εξαγοράσει κυβερνήσεις, οργανισμούς και όργανα.

Ιδιωτικοποιήσεις – «πανάκεια»

Τις τελευταίες δεκαετίες οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν προβληθεί διεθνώς ως πανάκεια δια πάσα νόσο της οικονομίας, με επιχειρήματα – αντιγραφή απ' τα πιο απλοϊκά, για να μην πούμε χυδαία, εγχειρίδια μικροοικονομικής (οι ιδιωτικές εταιρείες έχουν τάχα πιο αποτελεσματική διοίκηση, η κατάργηση των μονοπωλίων και ο ανταγωνισμός ωφελούν τους καταναλωτές, είναι προτιμότερο να υπάρχουν κερδοφόρες ιδιωτικές επιχειρήσεις παρά ελλειμματικές κρατικές κ.ο.κ.).

Ωστόσο οι απανωτές χρεοκοπίες κολοσσών, όπως ήταν της ενεργειακής πολυεθνικής Εnron στις ΗΠΑ, η τρομακτική δυσοσμία από το μέγεθος της διαφθοράς που συνοδεύει πάντα τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, η τραγική επιδείνωση των προοπτικών της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία δεν φαίνεται να μπορεί ακόμη να συνέλθει από το μεγάλο κραχ πριν από δυο χρόνια, έχουν αλλάξει το κλίμα ακόμη και στις μητροπόλεις της «οικονομίας της αγοράς».

Όλα αυτά, φυσικά, είναι ψιλά γράμματα για τους ντόπιους μαθητευόμενους μάγους του νεο-φιλελευθερισμού. Στην Ελλάδα η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων έχει ευθέως και κυνικά ταυτιστεί με τη μαζική εκποίηση της δημόσιας περιουσίας έναντι πινακίου φακής. Η εκάστοτε κυβέρνηση πουλά τα «ασημικά του σπιτιού», όχι διότι έστω έχει την αυταπάτη ότι έτσι θα ευνοήσει την ανάπτυξη της χώρας, αλλά για να ενισχυθεί προκλητικά η κερδοσκοπική μανία των πιο ισχυρών οικονομικών κυκλωμάτων. Άλλωστε ο κ. Σημίτης το είχε ξεκαθαρίσει λέγοντας τα εξής:

«Στην εποχή του ευρώ η ελληνική οικονομία έχει όλες τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες να προσαρμοστεί στις νέες απαιτήσεις, να διεκδικήσει με αξιοπιστία μία ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή αγορά. Κεντρικός άξονας αυτής της στρατηγικής είναι η διαμόρφωση ισχυρών ελληνικών επιχειρήσεων με ικανό μέγεθος, εξωστρέφεια και διεθνή ανταγωνιστικότητα. Ελληνικές επιχειρήσεις με δυναμική ανάπτυξη στην ευρύτερη περιοχή και δυνατό όνομα στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση έχει διαμορφώσει ένα σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο με απελευθερωμένες αγορές και επαρκή κίνητρα για να προχωρήσουν οι επιχειρήσεις σε εκσυγχρονισμό, σε συνεργασίες, συγχωνεύσεις και συμπράξεις που είναι απαραίτητες στο νέο ευρωπαϊκό τοπίο» (22.1.02).

«Ας πάει το παλιάμπελο»

Με άλλα λόγια, κεντρική επιλογή των κυβερνήσεων σχεδόν από τις αρχές της δεκαετίας του '90 ήταν η στήριξη των «ισχυρών επιχειρήσεων», και στον βωμό αυτού του δόγματος «ας πάει και το παλιάμπελο». Έστω κι αν στην περίπτωση μας πρόκειται για τα «φιλέτα» της δημόσιας περιουσίας, μια και ο «κατιμάς» συνεχίζει να φορτώνεται στον άγρια φορολογούμενο εργαζόμενο. Το αποτέλεσμα ήταν αφενός σκάνδαλα επί σκανδάλων και αφετέρου εκρηκτική εκτίναξη του δημόσιου χρέους.

Μερικά μόνο γραφικά δείγματα αυτής της λωποδύτικης πολιτικής:

*    Η κερδοφόρα ΕΤΒΑ μεταβιβάστηκε κι αυτή στην Τράπεζα Πειραιώς τον Οκτώβριο του 2001 προς 5,1 ευρώ (περίπου 1.740 δρχ.) ανά μετοχή, παρά το γεγονός ότι η λογιστική αξία της μετοχής ανερχόταν περίπου στις 2.300 δρχ.

*   Το1999 η εισηγμένη στο χρηματιστήριο Ιονική & Λαϊκή Τράπεζα ξεπουλήθηκε στη Τράπεζα Πίστεως, μαζί με τις θυγατρικές της (Ιονική Ξενοδοχειακή, Ιονική Επενδύσεων, Ιονική Χρηματιστηριακή κ.λπ.) γύρω στα 250 δισ. δρχ., ενώ, σύμφωνα με τον ισολογισμό του 1998, η αξία του ενεργητικού ανερχόταν σε 1,9 τρισ. δρχ.

*   Ο Οργανισμός Λιμένος θεσσαλονίκης με ίδια κεφάλαια 89,4 εκατ. ευρώ και κέρδη προ φόρων 21,2 εκατ. ευρώ εισήχθη τον Αύγουστο του 2001 στο χρηματιστήριο με τιμή 6,74 ευρώ, ενώ η λογιστική αξία της μετοχής ήταν 8,86 ευρώ!

*   Η Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης θεσ/νίκης είχε ίδια κεφάλαια 322,4 εκατ. ευρώ και κέρδη προ φόρων 4,5 εκατ. ευρώ. Εισήχθη στο χρηματιστήριο τον Σεπτέμβριο του 2001, με 3,94 ευρώ ανά μετοχή, ενώ η λογιστική της αξία ήταν 19,5 ευρώ!

*   Η ΔΕΗ εισήχθη τον Δεκέμβριο του 2001 και, με βάση το ενημερωτικό δελτίο (σ.17), μαθαίνουμε τα εξής καταπληκτικά: «Η ΔΕΗ ανέθεσε την εκτίμηση της αξίας των παγίων περιουσιακών στοιχείων της στην εταιρεία American Appaisal ώστε να προσδιοριστεί εύλογα η αγοραία αξία της… Οι αξίες των παγίων στοιχείων που ενσωματώνονται στις πλεγμένες οικονομικές καταστάσεις της ΔΕΗ, οι οποίες παρουσιάζονται στο παρόν, δεν αποτυπώνουν την εν λόγω εκτίμηση και συνεπώς ούτε την εύλογη αγοραία αξία των παγίων, καθώς το μητρώο παγίων δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Η εταιρεία σκοπεύει να ολοκληρώσει το μητρώο παγίων της ως τον Δεκέμβριο του 2002».

Εδώ πραγματικά η ελληνική χρηματαγορά κατακτά παγκόσμια πρώτη: εισάγεται εταιρεία στο χρηματιστήριο, και μάλιστα του μεγέθους της ΔΕΗ, δίχως να υπάρχει αποτίμηση παγίων! Προ-κειμένου για ξεπούλημα και κερδοσκοπία, δεν υπάρχουν ούτε κανόνες ούτε νόμοι ούτε στοιχειώδεις ευαισθησίες. Η ΔΕΗ τελικά μετοχοποιήθηκε για να γίνει ακόμη πιο προβληματική, πιο ελλειμματική, πιο ακριβή για το λαϊκό νοικοκυριό και πιο ανοιχτή όσο ποτέ σε κυκλώματα που κυριολεκτικά την απομυζούν.

Τα ίδια και χειρότερα συνέβησαν με τις μετοχοποιήσεις του ΟΤΕ (1996), των Ελληνικών Πετρελαίων (1998) και την προκλητική μεταβίβαση του 40% περίπου της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων.

Η εκάστοτε κυβέρνηση δεν δίστασε να ευνοήσει με ξεδιάντροπο τρόπο ακόμη και εξόφθαλμα κερδοσκοπικά παιχνίδια, προκλητικές «συναλλαγές» με βαρόνους της αγοράς, αλλά και ημέτερους οικονομικούς κύκλους. Χαρακτηριστική περίπτωση για τον σκανδαλώδη τρόπο με τον οποίο μεταχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις τις παραγωγικές δραστηριότητες του κράτους ήταν η μεταχείριση της Ολυμπιακής.

Το θέατρο εξαγοράς της Ολυμπιακής

Το 2002 στήθηκε ολόκληρο θέατρο «εξαγοράς» της Ολυμπιακής Αεροπορίας από την κατά πολύ υποδεέστερη και τυχάρπαστη – με σύνθεση μετοχικού κεφαλαίου από εταιρείες off0shore και hoiding, ιδανικές για να αποκρύπτουν πηγές χρήματος κι ενίοτε να «ξεπλένουν» κεφάλαια – Axon Airlines. Είναι χαρακτηριστικό ότι το δίμηνο που με ευθύνη της κυβέρνησης κράτησε το θέατρο της «εξαγοράς» η μετοχή της μητρικής Axon Holdihgs (με προσωπικό 2 άτομα) εκτινάχθηκε κατά 88,72%! Από 664 δρχ. έφθασε στις 1.254 δρχ. και μετά έσκασε το κανόνι.

Παιχνίδια

Είναι χαρακτηριστικό ακόμη ότι η κυβέρνηση, ενώ είχε διακόψει αρκετά νωρίς τις κατ'ουσίαν διαπραγματεύσεις με τη συγκεκριμένη εταιρεία για την «εξαγορά» της Ο.Α., κρατούσε σιγή ιχθύος για να μην τινάξει στον αέρα τη φήμη που η ίδια δημιούργησε ότι «η Axon αγοράζει την Ο.Α.», πάνω στην οποία στηριζόταν όλο το κερδοσκοπικό παιχνίδι.
Το ίδιο διάστημα άλλες εταιρείες των συμφερόντων της Axon Holdihgs  φέρεται ότι εξασφάλισαν τη μεσολάβηση τους για νέες μεγάλες προμήθειες πολεμικού υλικού στον Ελληνικό Στρατό, που δικαιολογήθηκε ως «αντισταθμιστικό όφελος» προς την Axon για να φορτωθεί την Ο.Α.

Έπειτα από πολλά η κυβέρνηση Καραμανλή, ύστερα από ένα όργιο χρηματιστικής κυβείας με τις απόπειρες εξαγοράς της Ολυμπιακής, τελικά την πούλησε στον Βγενόπουλο με αντίτιμο πoυ, όπως λέει χαρακτηριστικά η αγορά, αντιστοιχεί στην εξαγορά εμπορικού σήματος αλυσίδας γρήγορου φαγητού. Μέσα σε λίγους μήνες ο Βγενόπουλος «συγχώνευσε» την Ολυμπιακή με την  Aegean Airlines εξασφαλίζοντας ανταποδοτικά οφέλη υπερδεκαπλάσια όσων κατέβαλε για την εξαγορά και τη διατήρηση της εταιρείας για όσο καιρό την έχει.

Οι πανάκριβες συμπράξεις κράτους και ιδιωτών

Εκεί βέβαια που έγιναν και γίνονται όργια είναι στις περίφημες ΣΔΙΤ, δηλαδή στις Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, με βάση τις οποίες έγιναν και γίνονται τα περισσότερα από τα λεγόμενα «μεγάλα έργα» υποδομών της χώρας.

Μια μελέτη που εκπόνησε το ΤΕΕ Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας σχετικά με τις ΣΔΙΤ τον Σεπτέμβριο του 2009 αποκάλυψε πως «η αγορά των ΣΔΙΤ διαμορφώνεται σε ολιγοπώλιο, με όλες τις σχετικές συνέπειες» και επίσης «ότι το κόστος των έργων που υλοποιούνται μέσω ΣΔΙΤ, είναι σημαντικά μεγαλύτερο από το κόστος με το οποίο θα υλοποιούνταν τα ίδια έργα, αν κατασκευάζονταν ως δημόσια έργα χρηματοδοτούμενα από το ΠΔΕ».

Έτσι από τη μελέτη «εκτιμάται ότι το κόστος των μη ανταποδοτικών έργων κοινωνικής υποδομής, που υλοποιούνται μέσω ΣΔΙΤ, στοιχίζουν στο ελληνικό Δημόσιο περίπου μιάμιση φορά περισσότερο απ' ό,τι εάν υλοποιούνταν ως δημόσια έργα, με δανεισμό του Δημοσίου». Το ενδιαφέρον είναι ότι η μελέτη αυτή και τα πορίσματα της ανακοινώθηκαν παρουσία της τότε υπουργού ανάπτυξης κ. Λουκάς Κατσέλη, η οποία αρκέστηκε να πει ότι οι ΣΔΙΤ είναι «πολιτική επιλογή».

Το γεγονός ότι η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται εδώ και χρόνια μ' αυτόν τον εξευτελιστικό τρόπο, ο οποίος σε μια ανεπτυγμένη χώρα θα επέφερε πιθανώς και ποινικές διώξεις, οφείλεται καταρχήν στην αγωνιώδη προσπάθεια των ιθυνόντων να δώσουν εξετάσεις στις «παγκόσμιες αγορές», δηλαδή στα διεθνή κερδοσκοπικά κέντρα.

Από την άλλη, σε μια επίσημα κατάδικασμένη οικονομία, που διακρίνεται για την παραγωγική της υποβάθμιση, τη συρρίκνωση του μεριδίου της στην παγκόσμια αγορά, την τεχνολογική περιθωριοποίηση, τι άλλο απομένει στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, εκτός από το να μετατραπεί σε προνομιακό πεδίο ασύδοτης κερδοσκοπίας; Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών απλώς έπρατταν ό,τι ήταν αναμενόμενο από κάθε κυβέρνηση του κατεστημένου: να αναζητά τις καλύτερες ευκαιρίες επ' ωφελεία δική της κι όσων «οικονομικών παραγόντων» τη στηρίζουν.

Χωρίς προηγούμενο…

Με την επιβολή του καθεστώτος ελεγχόμενης χρεοκοπίας στη χώρα, η πολιτική ιδιωτικοποίησης του Δημοσίου δεν πήρε μόνο διαστάσεις πρωτοφανείς, αλλά άλλαξε και χαρακτήρα. Πρόκειται για μαζική εκποίηση δημόσιας περιουσίας, υπηρεσιών και αγαθών, χωρίς προηγούμενο. Οι δανειστές και οι αγορές τους βρήκαν στην Ελλάδα μια ακόμη χρυσή ευκαιρία για γενικό ξεπούλημα προς όφελος των πιο ασύδοτων και αρπαχτικών συμφερόντων.

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/01/blog-post_14.html#more

Έλεγχος του ελληνικού δημόσιου χρέους!

Συνέντευξη της Σοφίας Σακοράφα

(στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, τ. 62, 23/12/2010)

Ο Ντομινίκ Στρος Καν μίλησε περισσότερη ώρα στη Βουλή από τους Έλληνες βουλευτές. Τελικά η άγρια λιτότητα με την περικοπή της δημοκρατίας πάνε μαζί?

Στην πολιτική, η μορφή είναι στενά συνδεδεμένη με το περιεχόμενο. Είναι πάγια πολιτική πρακτική αυτής της κυβέρνησης να νομοθετεί την πιο αιματηρή λιτότητα, μετατρέποντας τη βουλή σε σωματείο σφραγίδα, μετατρέποντας την πολιτική ευθύνη του βουλευτή σε υπαλληλική σχέση διεκπεραιωτή των εντολών του ΔΝΤ. Και η βασική φιλοσοφία αυτής της πρακτικής έχει δύο αποδέκτες. Ο ένας είναι ο ελληνικός λαός, με στόχο να δημιουργηθεί μια νέα πολιτική κουλτούρα μεταξύ κυβέρνησης και λαού, αυτή της άνωθεν επιβολής, της άνευ όρων και ορίων υπερεξουσίας. Ο δεύτερος είναι το ΔΝΤ.  παλιά εξομολόγηση «ιδού ο στρατός σας» βρίσκει σήμερα την τραγικότερη επανάληψή της και δυστυχώς σήμερα αυτή η εξομολόγηση αφορά το ελληνικό κοινοβούλιο.

Η διαφοροποίησή σας απέναντι στο μνημόνιο ήταν εν πολλοίς μοναχικός δρόμος καθώς συγκρουστήκατε ευθέως με την πολιτική της θεραπείας σοκ και δεν αποφύγατε τα προσχήματα. Νιώθετε ότι δικαιωθήκατε έκτοτε?

Μοναχικό αυτό το δρόμο δεν τον ένιωσα ποτέ. Βρέθηκα στη Βουλή ως εντολοδόχος του ελληνικού λαού και όχι ως εντολοδόχος του ΔΝΤ. Η κοινωνία είναι εκεί έξω και όχι στους κλειστούς θαλάμους κάποιων πολιτικών ιερατείων, κάποιων οικονομικών διευθυντηρίων.

Η κυβέρνηση είναι αυτή που βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτης πολιτικής μοναξιάς, καθώς βρίσκεται σε πλήρη πολιτική αναντιστοιχία με τα αιτούμενα της κοινωνίας. Προς το παρόν λοιπόν, μιλάω για επαλήθευση, η οποία ήρθε γρήγορα και είναι πικρή. Ύφεση, αύξηση του χρέους, υπό και από ανάπτυξη, ανεργία, πληθωρισμός και ο ελληνικός λαός ρημαγμένος και εξουθενωμένος.

Η δικαίωση θα έρθει όταν μια άλλη πολιτική πρόταση αποκτήσει σάρκα και οστά, όταν αποκτήσει μεγάλη κοινωνική αναφορά, όταν αποτελέσει και την πολιτική λύση.

Η κυβέρνηση πάντως εξακολουθεί να υποστηρίζει πως η προσφυγή στο μηχανισμό δανειοδότησης ήταν μονόδρομος καθώς τα επιτόκια δανεισμού είχαν ξεφύγει στα ύψη

Η προσφυγή κατηγορηματικά δεν ήταν μονόδρομος. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία. Χρησιμοποιώ ήδη δημοσιευμένα στοιχεία. Η ευρωζώνη έχει έλλειμμα 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009. Πολύ χειρότερη η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009. Στην Ιαπωνία δε, ακόμη χειρότερα τα πράγματα: 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 175%.

Η χώρα μας, είτε από άγνοια, είτε από σκοπιμότητα, αφέθηκε και έγινε το επίκεντρο κερδοσκοπικών επιθέσεων. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η προσωπική πολιτική κρίση μπαίνει στο εάν αυτό έγινε από άγνοια ή από σκοπιμότητα. Θα το δείξει η ιστορία και θα επιβεβαιώσει εάν η κυβέρνηση υπήρξε αφελής και ακούσια χειραγωγούμενη ή εάν υπήρξε ο έτερος πόλος ενός deal με καταστρεπτικές συνέπειες για το λαό και τη χώρα μας.

Η δική μου πολιτική άποψη είναι ότι αυτές οι συνέπειες δεν υπήρξαν το αποτέλεσμα μιας επιλογής, αλλά το ζητούμενο μιας πολιτικής. Η κυβέρνηση επέλεξε τους συμμάχους της, επέλεξε με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει πίσω. Διάβασα σε ένα άρθρο στο Πριν και συμφωνώ απόλυτα ότι μπαίνουμε στην εποχή όπου καταργούνται οι αθώοι. Όπου η άγνοια δεν είναι εξήγηση και η αδράνεια δεν είναι δικαιολογία.

Στην ομιλία σας για τον προυπολογισμό ζητήσατε να συσταθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου για το χρέος. Ποιο είναι το σκεπτικό του αιτήματος?

Καταρχήν δεν ανακαλύπτουμε τον τρόχο… Πολλές χώρες, με πιο πρόσφατη το Εκουαδόρ, προχώρησαν στη σύσταση αυτής της Επιτροπής, άρα δε μιλάμε στη βάση υποθέσεων, αλλά στη βάση μιας εφικτής, εφαρμοσμένης λύσης, με εντυπωσιακά αποτελέσματα και με συστηματοποιημένη μεθοδολογία.

Η Επιτροπή πραγματοποιεί λογιστικό έλεγχο του διεθνούς και εγχώριου χρέους, λογιστικό έλεγχο όλων των συμβάσεων που πραγματοποιήθηκαν από τη μεταπολίτευση και μετά. Συμβάσεις που αφορούν όλους τους τομείς, της ασφάλειας, των εμπορικών πιστώσεων, των τραπεζών, όλα τα διμερή δάνεια που σύναψε η χώρα μας. Εξετάζουμε κάθε τι που αφορά το δανεισμό, τα επιτόκια, ανοίγουμε προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς αυτών που υπέγραφαν και παραλάμβαναν δάνεια.

Εξετάζουμε δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως της Ζίμενς. Κυρίως εξετάζουμε όλες τις τερατώδεις συμβάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων.

Σκοπός μας να βρούμε ποιο κομμάτι αυτού του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως απεχθές. Σκοπός λοιπόν είναι η διαφάνεια. Η βάση αυτού του σκεπτικού είναι η άρνηση του απεχθούς χρέους, με την έννοια ότι πυρήνας αυτής της πρότασης δεν είναι το εάν μπορεί η Ελλάδα να πληρώσει το χρέος, αλλά τι πρέπει να πληρώσει από το χρέος. Αυτή η Επιτροπή αποτελείται από ειδικούς, από προσωπικότητες υψηλού κύρους, που προέρχονται από το εξωτερικό. Την Επιτροπή συνδράμουν τα όργανα του κράτους, το υπουργείο Δικαιοσύνης, Οικονομικών, το Γενικό Λογιστήριο, το Ελεγκτικό Συνέδριο, νομικοί, ορκωτοί λογιστές, συνταγματολόγοι.

Και δε μιλώ για Επιτροπή πεφωτισμένων, αλλά για επιτροπή ειδικών που με τη συνδρομή συλλογικοτήτων θα δημιουργήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο ανασυγκρότησης. Τα σωματεία και οι εργαζόμενοι για παράδειγμα από τα ναυπηγεία και την πολεμική βιομηχανία να πάρουν στα χέρια τους τις συμβάσεις τύπου Παπανικολή ή οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ τα ζητήματα της Siemens.

Κλείνοντας να τονίσω, για αυτούς που θα πουν ότι το Εκουαδόρ είναι μια τελείως διαφορετική χώρα, ότι αυτή η διαφορά αποτελεί και το στρατηγικό μας πλεονέκτημα.

Το Εκουαδόρ, όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει ο οικονομολόγος Ερίκ Τουσέν, που υπήρξε μέλος αυτής της Επιτροπής, δεν έχει καν δικό του νόμισμα, κατά συνέπεια είναι πολύ πιο εκτεθειμένο στις διεθνείς αγορές, το Ακαθάριστο Εθνικό του εισόδημα αντιστοιχεί στο 12% του ελληνικού και το κατά κεφαλήν του ΑΕΠ στο 10% του ελληνικού. Η αναγκαία, η ζωτική προϋπόθεση για αυτήν την πολιτική επιλογή είναι να υπάρχει πολιτική βούληση με ένα διαφορετικό προσανατολισμό.

Τι αντίκτυπο είχε στην κυβέρνηση? Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου που έχει επανελημμένως υποστηρίξει την ανάγκη διαφάνειας με πρωτοβουλίες όπως το opengov.gr, η «Διαύγεια»  θα δεχτεί?

Η πρόταση για διαφάνεια, αυτονόητα απευθύνεται προς όλους. Τόνισα όμως και νωρίτερα ότι αναγκαίο συστατικό της είναι η πολιτική βούληση. Η διαφάνεια δεν είναι μια έννοια ηθική, αλλά μια έννοια πολιτική. Έχει στόχο, προϋποθέτει σύγκρουση και φυσικά έχει «θύματα» τους συνήθεις ύποπτους, που δε συχνάζουν βέβαια σε πλατείες, αλλά είναι οι ισχυροί πυλώνες του πολιτικού συστήματος. Η διαφάνεια λοιπόν δεν μπορεί να εξαντλείται στη … δημοσίευση των νομοσχεδίων, αλλά να αποτελεί τον κεντρικό στόχο μιας κυβέρνησης. Ιδού η Ρόδος…

Πιστεύετε ότι αυτή είναι η οδός και για άλλες χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης που πλήττονται από την κρίση χρέους?

Δεν είναι μόνον δρόμος, αλλά πολιτική αναγκαιότητα. Ο σχηματισμός παρόμοιων επιτροπών στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία και αλλού είναι ένα πρώτο καθοριστικό βήμα. Ένα πρώτο τακτικό βήμα.

Ένα βήμα που θα συμβάλλει όχι μόνο στη διαφάνεια, αλλά το σημαντικότερο στην απελευθέρωση δυνάμεων που θα πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Το χρέος, μην ξεχνάμε, ότι είναι ένας παραγόμενος από τις κοινωνίες πλούτος, που υφαρπάχτηκε.
Αυτές λοιπόν έχουν τον πρώτο λόγο. Και ο τελικός στρατηγικός στόχος μιας απελευθερωμένης κοινωνίας είναι η κοινωνικοποίηση του πλούτου αυτού.

Η σοσιαλδημοκρατία σήμερα σέρνει το χορό της επιστροφής στο Μεσαίωνα και στη βαρβαρότητα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε πολλές ακόμη Ευρωπαϊκές χώρες. Τι επιπτώσεις θα έχει αυτή η στάση της μακροπρόθεσμα?

Οι κοινωνίες υφίστανται αυτή τη στιγμή μια πρωτοφανή, μια συσσωρευμένη βία. Το κύμα δε θα σκάσει πριν σαρώσει. Και θα σαρώσει αυτούς που το παρήγαγαν. Το ζήτημα είναι ότι σε κάποιες χώρες αυτό το κύμα θέριεψε το αυγό του φιδιού, θέριεψε πραιτοριανούς φασίστες.

Σήμερα η ιστορία κοιλοπονάει και χρειάζεται μαμή. Έχουμε όλοι την ευθύνη για το εάν τελικά θα γεννήσει τέρατα ή αγγέλους.

Συνέντευξη της Σοφίας Σακοράφα στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, τ. 62, 23/12/2010:  http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=7462&category_id=0

ΠΗΓΗ: 24/12/2010, Περιοδικό ''ΕΠΙΚΑΙΡΑ'', http://www.sakorafa.gr/pages/page.php?pge=322&lng=1

Πλατάνι ικέτη τ’ ουρανού

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Πλατάνι με τ’ απλωμένα

                                   δάκτυλα

σε πιο κλαδί κρέμασες

                     τα σκουλαρίκια σου

σε πιο ρυάκι ξεδίψασαν

                      τα πόδια σου

Είδα πολλά όνειρα το

                  καταμεσήμερο

                                στη σκιά σου

Νεράιδες και πουλιά φώλιασαν

                       στους θρύλους σου

Πόσοι καβαλάρηδες κάθισαν

να ξαποστάσουν

          απ’ το μακρύ ταξίδι τους

                  σε κάμπους θαλερούς

Πλατάνι με τη χιλιόχρονη μνήμη

                                με θυμάσαι;

Με τη σφεντόνα μου

               βγήκα να κυνηγήσω

                             ξωτικά ανάερα

όπως δημοκρατία και ισότητα

Κι’ έπεσα στα ρέματα

                   λαβωμένος σαν ελάφι

Θυμάσαι

που γλύφοντας τα τραύματά μου

                                     σαν σκυλί

έριξα γέφυρες στα καπρίτσια

                                  του εφικτού;

Κι’ έφυγαν τα πουλιά και πάνε

Κι’ οι γερανοί

είδαν το έγκλημα και δεν μιλούν

μόνο ξεμοναχιάζονται στους βάλτους

                  και κοιτάζονται λυπημένοι

Πλατάνι με ανοιχτές τις αγκαλιές σου,

γιατί απλώνεις

             τις πλατειές παλάμες σου

τι ζητάς απ’ τα ταξιδιάρικα πουλιά

Γιατί παρακαλάς το σύννεφο το βροχερό

όταν καιροφυλακτούν οι κυνηγοί

                           και το αίμα στάζει;

Ανάμεσα στα φύλλα σου ξεψυχούνε

                                     τα τρυγόνια

Καθώς οι δεντρογαλιές σφίγγουν

                                 τις θηλιές τους

Στο στήθος μου ρέει κόκκινο ποτάμι

Πλατάνι με τα’ απλωμένα δάκτυλα,

                     βαθιά στο χώμα ριζωμένο

κουνάς το μαντήλι σου

                           σε μακρινά καράβια

περίμενε να δακρύσει ο ουρανός

                           μπόρες και καταιγίδες

περίμενε, θα ‘ρθει ο βοριάς

                           με τα σιδερένια νύχια

Πλατάνι με τα’ απλωμένα χέρια,

                           ικέτη του ουρανού

γιατί έριξες τα φύλλα σου;

που θα φωλιάσουν τα πουλιά

                           σαν έρθει ο βοριάς;

Ανάμεσα στα γυμνά κλαδιά σου

                     θα παγώσουν τα όνειρα

Κι εγώ τι θ’ απογίνω

                      με παγωμένα τα όνειρα

πλατάνι που με δείχνεις

                      με τεντωμένο δάκτυλο

πλατάνι φτωχό, πλατάνι γυμνό

                         έρχεται χειμώνας

                   14 Νοεμβρίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος