Αναζητώντας τη χαμένη Αριστερά 

Του Βασίλη Μουλόπουλου

Αυτή είναι η πραγματικότητα και δεν χρησιμεύει σε τίποτε να την κρύψουμε, αλλά να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τις αιτίες.

Η γενιά μου (αυτοί που πολιτικοποιήθηκαν μεταξύ του ΄68 και του ΄77) είναι δέσμιοι μιας πολιτικής κουλτούρας που απαιτεί να «ηγεμονεύσει» (θα έλεγα: να εξοντώσει) όποιον εκφράζει οπτικές διαφορετικές από τις δικές μας.

Εφαρμόζει το αντίθετο από αυτό που επαγγέλλεται: μια κοινωνία ελευθερίας και αλληλεγγύης. Επιπλέον, όπως διδάσκουν οι επιστήμονες της οργάνωσης (και όπως έλεγε ο πρόεδρος Μάο), υπάρχει η αρχή της επιβίωσης που μεταλλάσσει τις ηγετικές ομάδες, ακόμη και των πιο μικρών γκρουπούσκουλων, σε ολιγαρχίες. Τις πιο αντιεξουσιαστικές στα λόγια ομάδες σε σκληρούς στην πράξη εξουσιαστές.

«Το πρωταρχικό κίνητρο της Αριστεράς είναι η ηθική εξέγερση». Πιστεύω ότι αυτός ο «λαός της Αριστεράς» είναι στη βάση πολύ πιο ομοιογενής, πολύ πιο «πολιτικός» από τις διάφορες «μοναδικές Αριστερές» που τον διεκδικούν. Ζητεί κατάργηση της επισφαλούς εργασίας, διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, αξιοκρατία, πρόσβαση όλων στην Υγεία και στην Παιδεία, κατάργησητων προνομίων της κάστας (πολιτικές οικονομικές και μεντιακές)  που κυβερνά τη χώρα. Ζητεί από την Αριστερά να πει τι θα έκανε βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα αν ήταν κυβέρνηση: για την άνοδο του εισοδήματος, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, την εκπροσώπηση στις αποφάσεις των αδύναμων ομάδων και τάξεων. Ισως σε πολλούς τα παραπάνω φανούν λίγα, ρεφορμιστικά, σοσιαλδημοκρατικά. Καθόλου επαναστατικά.

Ισως για άλλους είναι αριστερότερο το ποιος θα ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ και πώς θα τιμαροποιηθεί η εξουσία μεταξύ των φεουδαρχών του. Θα επιβεβαιώσουν έτσι ότι το «φάντασμα της ελπίδας» (όπως έγραψε χθες η Πέπη Ρηγοπούλου στην «Ελευθεροτυπία») δεν θα είναι υποψήφιο όχι μόνο στις επόμενες αλλά σε πολλές, πάρα πολλές εκλογικές αναμετρήσεις του μέλλοντος.

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=286285&ct=6&dt=02/09/2009

Για τον αστικό αθεϊσμό των "προοδευτικών" ελίτ

  Του φιλαλήθη/philalethe00

Υπέπεσαν στην αντίληψίν μας κάποια άρθρα ενός περιοδικού που πρόσκειται σε τινά συνιστώσα του “Συνασπισμού”Ριζ.Α. ονόματι “Πολίτης”(ενδεικτικόν, ότι το εξώφυλλον εξεικονίζει την Γαλλική Επανάσταση -που ο π. Ι. Ρωμανίδης εθεώρει αντιφράγκικη -άλλο θέμα τούτο, βέβαια). Τα εν λόγω άρθρα μέσα στην εγνωσμένη σύγχυσιν νοός ή, μάλλον, θεολογικότερα, σύγχυσιν διανοίας, που διακατέχει -ομού μετά της παχυλής απαιδευσίας- αρκετούς εγχωρίους “προοδευτικούς”(αστικώς εννοούμενο) κατορθώνουν να θραύουν κάθε μετρητή ανοησίας, αθεϊστικού φανατισμού(φονταμενταλισμού, όπως έχει αποδείξη και ο Alister McGrath για τον λατρευόμενο στο Ελληνόφωνο Φωταδιστάν Richard  Dawkins) και “θράσους της άγνοιας”. Δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με τις προκείμενες απίθανες φαιδρότητες. 

Όλα, όμως,, αυτά εν συνδυασμώ με τις επικείμενες εκλογές της 4ης 10ου-και τα σχετικά εκλογικά διλήμματα- μας δίδουν μίαν εξαίρετο αφορμή, για να αναφερθούμε στο θέμα του επιδημικού όψιμου ελλαδικού αστικού αθεϊσμού, όπου ο γράφων θα προσπαθήση -με επίγνωση ανεπάρκειας- να καταθέση λίγα στιγμιότυπα από την μελέτη του που έχει προηγηθή επί παρεμφερών ζητημάτων και που τον ήγαγον σε μία σχετική σαφήνεια απόψεων.

Καπιταλισμός και μαρξισμός: δύο όψεις του ιδίου νομίσματος;

Αν διαβασετε το περίφημο βιβλίο του Gustave Le Bon “η ψυχολογία των όχλων” που λογίζεται ως ιδιαίτερα σημαντικό για την κοινωνική ψυχολογία, θα δήτε, ότι ο σκοπός του βιβλίου είναι – βάσει του συγγραφέα – να τροχοπεδήση (φρενάρει) την σαρωτική δύναμη που οι όχλοι μέσα στα διάφορα εργατικά κινήματα αρχίζουν να αποκτούν. Ο συγγραφέας βλέπει τον σοσιαλισμό εκείνης της εποχής, τουλάχιστον ένα μέρος του, ως μία ακόμη δημαγωγική ιδεολογία που αποδεικνύει τους νόμους που τους διέπουν, την ευκολία χειραγώγησής τους (=των όχλων), κτλ. Ο συγγραφέας δεν υποστηρίζει καμμία από τις ιδεολογίες που έχει γνωρίση: ούτε τις (δυτικές) θρησκευτικές ούτε τις δημοκρατικές-πατριωτικές της περιόδου της ανόδου της αστικής τάξης ούτε τις “σοσιαλιστικές”. Όμως, βλέπει, ότι η καταστροφική δύναμη των όχλων που έρχεται οφείλεται πού; Μήπως σε κάποια καινοτομική ιδεολογία και φιλοσοφία;  Αντιθέτως: παρατηρεί, θυμίζοντάς μας βέβαια τον Hobbes εδώ, ότι αφού τα αφεντικά γκρέμισαν τις παραδοσιακές ιδέες με τόση επιπολαιότητα, δεν υπάρχει τίποτα που να συγκρατή τους χειμαρρώδεις όχλους, το “προλεταριάτο”, αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι – ώστε να καταστρέψουν τα “πάντα”. Κάποιος άλλος θα έλεγε ειδικότερα, ότι ο Μαρξ δεν υπήρξε επαναστάτης του πνεύματος.

Απαρχές του σύγχρονου αθεϊσμού

Είναι χαρακτηριστικό, ότι ποτέ δεν αναπτύχθηκε αξιοσημείωτος αθεϊσμός στην καθ’ημάς Ανατολή. Ο ίδιος ο Βολταίρος, για να αναφερθούμε στην μορφή του “διαφωτισμού” που υπήρξε – δικαολογημένα – “αντιθρησκευτική” θεωρούσε τον αθεϊσμό τόσο βδελυκτό όσο τον ρωμαιοκατολικισμό, βάσει σχετικού λήμματος που συνέγραψε. Σε αυτό θα είχε την συμπαράσταση όλων ημών -ενδεικτική είναι η στάση του Απόστολου Μακράκη, αυτού του Χριστοκράτη λαϊκού ιεροκήρυκα με αναρχικές τάσεις που είχε από τις μεγαλύτερες απηχήσεις στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα. Αυτός καταφάσκει την Γαλλική Επανάσταση ως το 1793 και βέβαια το γκρέμισμα της κληρικοκρατίας και της Παπικής τυραννίας. Επίσης, μορφές όπως ο εγκυκλοπαιδιστής Ντ’Αλλαμπέρ (π.χ. στα “Στοιχεία φιλοσοφίας”) Ρουσσώ. Όμως, υπάρχουν και μορφές -του αστικού διαφωτισμού- όπως ο εισηγητής ενός μηχανιστικού υλισμού La Mettrie ο αθεϊστής-υλιστής-υπέρμαχος της φυσικής θρησκείας d‘ Holbach, ο Diderot (Ντιντερώ), o – “γεροβρουκόλακας”, όπως θα έλεγε και ο Κόντογλου, μάλλον δικαίως – Sigmund Freud, ο Μαρκήσιος De Sade κ.α. που ανέπτυξαν ένα αθεϊσμό ιδιαίτερα “θερμό”, ασχέτως αν πρέπει να θεωρηθή το ρεύμα αυτό ως εν πολλοίς αντίδραση σε ό,τι εθεωρείτο κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες  (πρβλ. φεουδαρχία και “δικαίωσή” της από τον Ακινάτη και τον Ανσέλμο) της κατίσχυσης των συγκεκριμένων αιρετικών (”χριστιανικών”) ιδεών. Σε αυτούς δεν πρέπει να λησμονήσουμε να προσθέσουμε τον Λουδοβίκο Φόυερμπαχ. Και την ρήση του Ένγκελς, ότι “μόλις κυκλοφόρησε η “Ουσία του Χριστιανισμού”, όλοι γίναμε φοϋερμπαχιανοί”. Αυτό το βιβλίο κυκλοφόρησε προσφάτως σε επανέκδοση εν Ελλάδι. Ομολογώ δε, ότι οι ιδέες του είναι τόσο εκτός πραγματικότητας και κρίνουν ένα τόσο απόλυτα – όχι παραμορφωμένο, αλλά – διαφορετικό “Χριστιανισμό”, ένα μόρφωμα αγνώριστο, τουλάχιστον για την Ορθόδοξη Θεολογία, που μόνο για λόγους διασκέδασης θα μπορούσε κάποιος να ασχοληθή με την αναίρεση των ιδεών του. έχουν μία συγκρατημένη στάση ή – οπωσδήποτε και κατ’ εξοχήν – ο

Ο σύγχρονος εν Ελλάδι αθεϊσμός

Οι σύγχρονες “ελίτ” ενός μέρους της εγχώριας Αριστεράς, που βέβαια ουδεμία σχέση έχουν με κάποιους παληότερους που όντως ήσαν περισσότερο λόγιοι, έστω μονομερώς, όντως εμπνέονται από αυτούς τους παληούς θεωρητικούς – και είναι απλό να το δείξουμε. Είναι όντως διασκεδαστικό για τους φιλοσκώμμονες δε, όταν μιλούν για Μεσαίωνα. Το κάνουν οι δυστυχείς για την Θεολογία όπως ο Καρλ Μαρξ για την οικονομική ανάλυση: μεταφέρουν το υπόδειγμα μίας άλλης χώρας – της Αγγλίας ή, εδώ, της Γαλλίας – αλλαχού ή πανταχού.   Και έτσι βγαίνουν από τον κόπο της γνώσης της πνευματικής παράδοσης του τόπου τους – που όντως την γνωρίζουν τόσο όσο εμείς από διοίκηση υποβρυχίου.  Αυτές τις μελέτες τις εκπόνησαν άνθρωποι εκλεκτοί όπως ο Κωστής Μοσκώφ, ας πούμε, και άλλοι ολιγώτερο γνωστοί. Ο εν λόγω διανοητής αξιοποίησε την ρήση και την προτροπή του Λένιν της μελέτης της εγχώριας παράδοσης, ώστε να υπερβαθούν και ξεπεραστούν οι (ιδιαίτερες) “δυσπλασίες της ιστορίας”. Αυτό απαντούσε και στον άλλο αξιόλογό μας μαρξιστή θεωρητικό, τον φυσικό Ευτύχη Μπιτσάκη και κατήγγελε τον μικροαστικό θετικισμό  – και ρασιοναλισμό (”ορθολογισμό”).

Ποιοι επεσήμαναν την αστική καταγωγή του “προοδευτικού” κττ. αθεϊσμού

Μία ογκώδης πλειάδα σημαντικότατων θεωρητικών, δειγματοληπτούμε:

1) Κατ’ αρχάς, ο Κορνήλιος Καστοριάδης – που ανακάλυψα τελευταία: εντυπωσιακό, ότι έβρισκε τον μαρξισμό ακόμη ως την τελευταία μεταμόρφωση του μύθου της αστικής εποχής, ως μία “κοσμική ρασιοναλιστική θρησκεία”, ενώ έβρισκε την (δυτική) θρησκευτική νοοτροπία να έχη νέο της όχημα την “ορθολογικότητα” και την “επιστήμη”.

2) Ο δικός μας Νικόλαος Ψαρουδάκης – τυπικά, σε όλα τα έργα του μιλούσε για τον διπρόσωπο υλισμό

3) ο σημαντικός συγγραφέας O. Spann

4) ο μεγάλος Νικολάι Μπερντιάγεφ ήδη από τα 1918-και άλλοι, προγενέστεροι, Ρώσσοι φιλόσοφοι του 19ου αιώνα

5) ο – πρώην μαρξιστής – Σέργιος Μπουλγκάκωφ, που είδε την τεράστια επιρροή – και την μηδαμινή του Hegel – του αστού αθεϊστή θεωρητικού και φιλοσόφου Λ. Φόυερμπαχ στο μεταβατικό έργο του “Ο Καρλ Μαρξ ως θρησκευτικός τύπος”.

5) ο ηγήτορας του  εγχώριου δυτικού “εθνικισμού” Στ. Στεφανόπουλος

6) Ο Le Bon, όπως ήδη αναφέραμε

7) Οι περισσότεροι μαρξιστές θεωρητικοί. Και ο Λένιν ακόμη κατήγγελε όσους aufklarers είχαν μολυνθή από το πνεύμα της ριζοσπαστικής μπουρζουαζίας και ήθελαν να νικήσουν την “θρησκεία” δια της επιστήμης, ενώ (και) αυτό έπρεπε να γίνη (περισσότερο) ζήτημα ενός επαναστατικού ταξικού αγώνα. Παρ’όλ’αυτά, στην ΕΣΣΔ εκδόθηκαν όλα τα έργα της αστικής αθεϊστικής γραμματείας. Συγγραφείς υμνητές του καθεστώτος όπως ο Γιαροσλάφσκι οπωσδήποτε … επωφελήθηκαν από όλα αυτά. Η έκδοση αυτή ήταν, όλως τυχαίως, και επιθυμία του Λένιν.

8) Σοβιετικοί καθεστωτικοί καθηγητές, όπως οι περίφημοι συγγραφείς του φιλοσοφικού λεξικού Ρόζενταλ-Γιουντίν. Εκεί δέχονται τον διαλεκτικό υλισμό ως αποτέλεσμα ανθολόγησης και κάποιας περαιτέρω επεξεργασίας του αστικού υλισμού(που προϋποθέτει και τον αθεϊσμό) που κατείχαν οι Μαρξ και Ένγκελς.

9) Ο ίδιος ο Καρλ Μαρξ, όπως παρατίθεται από τον Άγγλο μαρξιστή Μπεν Φάιν προβαίνει σε μία εξαιρετική αποκάλυψη. Λέει, ότι τις ιδέες του όλες, και συγκεκριμένα τον υλισμό και τον οικονομικό υλισμό, τα είχαν διατυπώση αστοί θεωρητικοί πριν από αυτόν. Αυτός δεν πρόσθεσε τίποτα νέο παρά την ιστορική αναγκαιότητα και αποστολή του προλεταριάτου να καταστή ο “απελευθερωτής της ανθρωπότητας”. Αυτό που θα λέγαμε “προλεταριακό μεσσιανισμό”, δηλαδή. Επίσης, ο πατέρας του και ο “πεθερός” του ήσαν άνθρωποι φιλελεύθεροι. Ο πρώτος, μάλιστα, γνώριζε απ’ έξω φιλοσόφους του αστικού Διαφωτισμού, όπως ο Ρουσσώ και ο Βολταίρος – αν δεν απατώμεθα: η παράθεσή από τον Ben Fine στο “Τι είναι το κεφάλαιο του Μαρξ;”.

10) Ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο τελευταίο του έργο που είναι επανέκδοση της “μεγάλης περιπέτειας του μαρξισμού”. Εκεί αναφέρει, ότι οι μεγαλύτεροι και πλέον αποτελεσματικοί εχθροί του Θεού δεν είχαν τίποτε να κάνουν ούτε με τον σοσιαλισμό ούτε με την επανάσταση. Και ποιοι ήσαν; Οι Νίτσε, Φόυερμπαχ, Σπένγκλερ. Είπαμε ήδη, ότι ο Φόυερμπαχ, που είναι και ο προγενέστερος όλων, είναι φορέας του αστικού Διαφωτισμού.

Κατά συνέπεια; Έχουμε κάθε δικαίωμα να αποκαλούμε τους δυτικότροπους αθεϊστές “προοδευτικούς” και όλους τους ομοίους με αυτούς φορείς ενός αστικού πνεύματος, του πνεύματος των “αφεντικών”, που επιθυμούσαν το γκρέμισμα των πάντων, ώστε να κατισχύση το χυδαίο ωφελιμιστικό πνεύμα, που συντελούσε στην αποδοχή των κατά συρροήν αρπαγών τους. Όλα τα κληρονόμησαν από αυτούς.

Αυτών των αφεντικών που, όπως θα έλεγε και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς σε όσους κατηγορούσαν την Εκκλησία για προδοσία του κοινοκτημονικού-κομμουνιστικού της συστήματος, αυτός απαντούσε, ότι κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο, και πως ο κανόνας είναι, ότι οι καπιταλιστές δεν έχουν περάση ποτέ από την Ευχαριστιακή Σύναξη και τα Άχραντα Μυστήρια (Κοινωνία)…

Περαστικά σε όλους, λοιπόν…

Η νεοοθωμανική Toυρκία και η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων

Του Θόδωρου Μπατρακούλη*

Σχετικά με την αξιολόγησή των δηλώσεων Ερντογάν, ήταν σωστές οι ουσιαστικές επισημάνσεις που έγιναν στο σχετικό άρθρο της Ρήξης[1].

Συμπληρωματικά:

Πρώτον, αυτές έγιναν κατά την διάρκεια Συνεδρίου του κόμματός του, ενώ είχε προκληθεί θόρυβος λόγω της υπόθεσης εκκαθάρισης ναρκοπεδίων στην τουρκοσυριακή παραμεθόριο. Το Γενικό Επιτελείο παραδέχτηκε ότι οι Ενοπλες Δυνάμεις δεν διαθέτουν τα αναγκαία μέσα για την υλοποίηση της. Η κυβέρνηση, μετά από διαγωνισμό, αναμενόταν να αναθέσει το έργο σε ισραηλινή εταιρεία. Την συγκεκριμένη τοποθέτηση του Τούρκου ηγέτη με το προφίλ ‘‘ήπιου ισλαμιστή'' επέβαλαν λόγοι, οι οποίοι σχετίζονται τόσο με την στρατηγική της Τουρκίας, όσο και με τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Ο Ερντογάν αισθάνεται για την ώρα αρκετά ισχυρός ώστε να αμφισβητήσει τη νεοτουρκική/κεμαλική παράδοση, η οποία συχνά αξιοποιείται από τους εθνικιστές και το τουρκικό παρακράτος.

Δεύτερον, πρέπει να εξετασθεί αν η δήλωση είναι συμβατή με το νεοοθωμανισμό, ως αυτοκρατορική ιδεολογία, και πως εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς του. Ο διφυής στόχος του τουρκικού εθνικισμού (Νεοτούρκων και κεμαλισμού) επιτεύχθηκε: α) Από τα υπολείμματα της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας[2] διαμορφώθηκε μια τουρκική εθνική ταυτότητα και ένα κράτος-έθνος. β) Αντιμετωπίστηκαν με κατασταλτικές μεθόδους όλες οι διεκδικήσεις διαφορετικών εθνικοτήτων, εκτός του κουρδικού κινήματος. Η ‘‘εκκοσμίκευση'' έγινε ο νέος παρονομαστής του τουρκικού έθνους μόνον ως συμπλήρωμα της τουρκικότητας και του ισλάμ[3].

Ωστόσο, τα έθνη και η πολιτισμική ιδιοπροσωπεία τους δεν είναι εύκολο να εξαφανιστούν ως δια μαγείας. Αυτό ισχύει και στην Τουρκία. Στη Μικρά Ασία και στον Εύξεινο Πόντο υπήρχαν ποικίλες εθνότητες. Και μετά τον αφανισμό ορισμένων, εμφανίστηκαν άλλες στο προσκήνιο. Οι Κούρδοι πήραν τη σκυτάλη ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που εξακολουθεί να συγκλονίζει την Τουρκία.

Και οι δια της βίας εξισλαμισμένοι, όπως οι εναπομείναντες στην ιστορική κοιτίδα τους Ελληνοπόντιοι[4] και Αρμένιοι, δεν έχασαν τη μνήμη τους, διατηρούν την ιδιοπροσωπία τους καθώς και στοιχεία της συλλογικής μνήμης τους. Υπάρχουν όχι λίγες μαρτυρίες για την ύπαρξη κρυπτοχριστιανών πολλά χρόνια μετά τους διωγμούς της περιόδου 1915-1922[5]. Πολλοί από τους εξισλαμισμένους Ποντίους, ιδιαίτερα κοινότητες των περιοχών της Τραπεζούντας, της Τόνιας, του Οφη, των Σουρμένων, της Ματσούκας, και ορισμένες κοινότητες που έχουν εγκατασταθεί στους περιφερειακούς δήμους της Κωνσταντινούπολης, έχουν διατηρήσει ακέραια την Ποντιακή τους γλώσσα. Ωστόσο, η γλώσσα αυτή είναι σήμερα παράνομη στον Πόντο και σε ολόκληρη την επικράτεια της σημερινής Τουρκίας. Οι μαθητές/μαθήτριες του Πόντου στερούνται σχολείων για την εκμάθηση, καλλιέργεια και ανάπτυξη της μητρικής γλώσσας τους.

Ο νεοοθωμανισμός επιχειρεί το ξεπέρασμα της στενότητας του τουρκικού εθνικισμού. Προωθεί από την περίοδο Οζάλ τον ‘‘μετριοπαθή ισλαμισμό'' και επέλεγε από τότε την συνένωση των μουσουλμάνων από τις ακτές της Αδριατικής ως την Κεντρική Ασία (Κούρδων, Αζέρων, Τουρκμένων, Ουζμπέκων, των διαφόρων μουσουλμάνων των Βαλκανίων[6], αλλά και του Ιράκ κτλ.) και την Κίνα (Ουιγούροι του Ξινγκιάνγκ)[7]. Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, ο Ερντογάν διευκολύνεται να αναγνωρίσει κάποια εγκλήματα του (κεμαλικού και νεοτουρκικού) παρελθόντος που εμποδίζουν τους μελλοντικούς στόχους του. Αφετέρου, παρά την επίσκεψη στην Τουρκία του Προέδρου Ομπάμα, που θεωρήθηκε ως ανανέωση της προτεραιότητας που δίνει η Ουάσιγκτον στην συνεργατική σχέση με την Αγκυρα, υπάρχουν σοβαρές δυσχέρειες, που ενδεχομένως να αποδειχθούν αδιέξοδα της τουρκικής στρατηγικής. Η επικράτηση έναντι των Κούρδων με στρατιωτικά μέσα γινόταν όλο και πιο δύσκολη και πολυδάπανη.

Τρίτον, κατά πόσο οι δηλώσεις αυτές του Ερντογάν θα έχουν συγκεκριμένες συνέπειες στα θέματα που αφορούν τους εκδιωχθέντες από την Τουρκία Ελληνες, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την αναγνώριση των γενοκτονικών σφαγών εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων; Οι κατά καιρούς εξαγγελίες του Ερντογάν απέχουν πολύ από το να μετουσιωθούν σε πραγματικές αλλαγές στην αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών από το τουρκικό κράτος. Πόσο μάλλον όταν η Αγκυρα συνδέει την προώθησή τέτοιων αλλαγών με την ικανοποίηση των διεκδικήσεών της στο πλαίσιο της αυτοκρατορικής στρατηγικής της. Οι πρόσφατες εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ήρθαν να επιβεβαιώσουν τις προθέσεις της Αγκυρας. Η ματαίωση την τελευταία στιγμή της επίσκεψης Ερντογάν για τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης σχετίζεται με την τουρκική δυσφορία για την απαίτηση Ελλάδας και Ε.Ε. Οσον αφορά την ουσία της υπόθεσης, αποκαλυπτική ήταν η συνέντευξη στην Καθημερινή του Εγκεμέν Μπαγίς, υπεύθυνου για τις ευρωτουρκικές σχέσεις (πρώην συμβούλου Εξωτερικής Πολιτικής του Ερντογάν).

Ο Μπαγίς δηλώνει ότι το ελληνοτουρκικό πρωτόκολλο επανεισδοχής των λαθρομεταναστών δεν θα εφαρμοστεί έως ότου η Ε.Ε. καταλήξει σε συμφωνία με τις χώρες προέλευσής τους (Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ). Αλλά προχωρεί και σε μια ηγεμονική τοποθέτηση όσον αφορά την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., δηλώνοντας ότι αυτοί που βλέπουν «τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει η Ευρώπη τα επόμενα 20 – 30 χρόνια, την τρομοκρατία, το οργανωμένο έγκλημα, τη γήρανση του εργατικού δυναμικού, τις κλιματικές αλλαγές, τις ενεργειακές κρίσεις», διαπιστώνουν ότι «όλα αυτά τα προβλήματα μπορούν να λυθούν μόνο με την εμπλοκή της Τουρκίας», διευκρινίζοντας αμέσως ότι η Αγκυρα συζητά μόνο την πλήρη ένταξη. Δηλαδή ο πιο «Αμερικανός» από τα στελέχη του κυβερνώντος ισλαμικού κόμματος λέει ωμά στην Ε.Ε.: «Η δέχεστε την ένταξη της Τουρκία, ή σας περιμένει το χάος»!!! Επί πλέον, επαναλαμβάνει την σύνδεση της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης με την αποδοχή των αξιώσεών της που αφορούν τους μουσουλμάνους της ελληνικής Θράκης, οι οποίοι για την Άγκυρα είναι συλλήβδην ‘‘τουρκική μειονότητα''. «Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει ταυτόχρονα και αυτή να σκύψει σε αυτά τα προβλήματα και να δώσει λύσεις για τους ιερωμένους, τις αργίες, για την ηγεσία και τις οργανώσεις της μειονότητας»[8].

Αφού ο Ερντογάν αναγνώρισε ότι άλλες εθνότητες υπέστησαν διώξεις, επόμενο βήμα θα ήταν η επιστροφή στους δικαιούχους των τεράστιων περιουσιών που είχε δημεύσει το τουρκικό κράτος. Πέραν της απαίτησης για αποκατάσταση των περιουσιακών δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης, απαιτείται η συστηματική διεκδίκηση από την πλευρά της Ελλάδας της δημιουργίας συνθηκών ασφάλειας για την επιστροφή της μειονότητας, καθώς και στην Ιμβρο και την Τένεδο. Καθυστερεί η διαμόρφωση ειδικού νομικού καθεστώτος που να καθορίζει την προστασία των πολιτιστικών και θρησκευτικών Μνημείων και πνευματικών Ιδρυμάτων στην επικράτεια της Τουρκίας, αλλά και σε άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής, όπου επιβίωσαν τα δημιουργήματα του ελληνικού-ρωμαïκού πολιτισμού.
Η μνήμη των εθνοθρησκευτικών εκκαθαρίσεων μπορεί να συμβάλει στην αποτροπή σύγχρονων βαρβαροτήτων. Είναι ιδιαίτερα σημαντική η υποστήριξη και η ευόδωση των προσπαθειών να γίνει γνωστή η γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στην Οσμανική Αυτοκρατορία. Και μάλλον χρειάζεται να γίνει μια επαναξιολόγηση των διαφόρων ενεργειών οι οποίες επιδιώκουν την αναγνώριση της γενοκτονίας ή Γενοκτονίας των Ποντίων και των άλλων Μικρασιατών Ελλήνων. Το ζήτημα αυτό τίθεται με ενδιαφέρουσα επιχειρηματολογία από ένα σχετικό κείμενο[9]. Γίνεται αναφορά στο πρόβλημα που δημιουργείται από το ότι σχεδόν όλα τα βιβλία που αναφέρονται στην γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού είναι γραμμένα στα ελληνικά (δυσκολία γνωστοποίησης π. χ. ευρύτερα στην Αμερική της γενοκτονίας ώστε να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα το αίτημα της αναγνώρισης). Αλλά, το πρόβλημα της γλώσσας δεν είναι το μοναδικό. Μέχρι το Μάιο του 2009 περίπου επτά πόλεις των ΗΠΑ προχώρησαν σε αναγνωρίσεις.

Το 2005 αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία που διαπράχθηκε στον Πόντο και στη Μικρά Ασία στην πόλη Ωλμπανυ, αλλά στο κείμενο της σχετικής απόφασης αναφερόταν ότι έχασαν τη ζωή τους συνολικά 353.000 άνθρωποι. Είναι γνωστό στην ελληνική βιβλιογραφία ότι αυτός ο αριθμός αφορά μόνο τους θανάτους των Ελλήνων Ποντίων. Το 2003 στη Γερουσία της Πολιτείας Πενσυλβάνια αναγνωρίστηκε ότι υπήρξαν 353.000 Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι θύματα των τουρκικών σφαγών στον Πόντο.

Αντίστοιχες ανακρίβειες σημειώθηκαν στην προετοιμασία της αναγνώρισης που έγινε από το τοπικό Κοινοβούλιο της Νότιας Αυστραλίας τον Απρίλιο του 2009. Αφενός λοιπόν, απαιτείται προσοχή, πνεύμα ιστορικής ακρίβειας και σωστή πληροφόρηση των παραγόντων των χωρών στις οποίες γίνονται σχετικές κινήσεις. Αφετέρου, στην ήδη υπαρκτή δυσκολία να προχωρήσουν σε αναγνώριση χώρες που δεν γνωρίζουν την ιδιαιτερότητα του Ποντιακού Ζητήματος, προστίθεται μια επί πλέον με την επιλογή να διαχωρίζονται οι Πόντιοι από τους Ελληνες άλλων περιοχών της Ανατολής, που και αυτοί έχουν υποστεί τους τουρκικούς διωγμούς και έχουν βιώσει την οδύνη του ξεριζωμού.

Ασφαλώς οι απανταχού Πόντιοι έχουν στην ψυχή και στη λαλιά τους τον Πόντο. Αλλά, οι Πόντιοι είναι Ελληνες και είναι γνωστοί παγκοσμίως ως Ελληνες. Όπως Ελληνες ήταν κι αυτοί που κατοικούσαν μέχρι το 1922 σε τόσες και τόσες περιοχές της Μικράς Ασίας, της Ιωνίας: στη Σμύρνη, στο Αïβαλί, στην Καππαδοκία, στην Ανατολική Θράκη. Και όλοι οι Ελληνες της Ανατολής ζούσαν μακριά από το αθηνοκεντρικό, μιμητικό και υποτελές έναντι της Δύσης ελλαδικό κράτος. Το ότι μιλούσαν σε διαφορετικές διαλέκτους Ελληνικά δεν αφορά το απαράγραπτο αίτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας τους.

Οι Αρμένιοι, οι οποίοι έχουν επιτύχει τόσο πολλά, δεν διαχωρίζουν έναν Αρμένιο της Κωνσταντινούπολης από άλλον που ζούσε στην Αμάσεια, στην Κιλικία ή στη Σμύρνη. Ενωμένοι είναι ισχυροί και η ενότητά τους έφερε αποτελέσματα. Αλλά, εκτός της ενότητας, ό,τι πέτυχαν οφείλεται και στη σοβαρή, τεκμηριωμένη έρευνα της Αρμενικής Γενοκτονίας, στην απόφαση να γνωστοποιήσουν προς τους άλλους αυτή τη σοβαρή προσπάθειά τους, στην οργάνωση και στον συντονισμό των κινήσεών τους.

Η Γενοκτονία του Πόντου αποτέλεσε μέρος αυτής που ξετυλίχτηκε σε όλα τα μέρη όπου ζούσαν Ελληνικοί πληθυσμοί. Οι Έλληνες από τις διάφορες οργανώσεις που εκπροσωπούν τους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας ας συμφωνήσουν σε μια κοινή μέρα κατά την οποία θα τιμάται η μνήμη όλων των Ελλήνων της Γενοκτονίας. Έτσι θα γνωρίζει ο μη Έλληνας ότι υπήρξε μία γενοκτονία, η Γενοκτονία των Ελλήνων.

* Θεόδωρος Μπατρακούλης,  theobatrak@gmail.com

Τo παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ρήξη, φ. 54, της 4.7.2009, σ. 7

ΠΗΓΗ: Αναρτήθηκε από Θεόδωρος Μπατρακούλης στις 5:21 πμ,  Τετάρτη, 2 Σεπτέμβριος 2009, http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com/2009/09/blog-post.html

[1]  Γ. Ξένος, ‘‘Αυτοκρατορική πρόβα;'', Ρήξη, φύλλο 53, 30.5.2009, σ. 20.

[2] Βλ. ενδεικτικά Γεώργιος Κλ. Σκαλιέρης, Λαοί και φυλαί της Μικράς Ασίας, Αθήνα: Pήσος, 1990. Ιδίου, Τα Δίκαια των εθνοτήτων εν Τουρκία 1453-1921, Αθήνα: Τροχαλία, 1997.

[3] Βλ. και Hamit Bozarslan, Ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας, Αθήνα: Σαββάλας, σσ. 48 και εξής.

[4] Ömer Αsan, Pontos Kültürü, Istanbul, 1996 (ελληνική έκδ. Ομέρ Ασάν, Ο Πολιτισμός του Πόντου, Θεσ/νίκη: Κυριακίδης, 1999).

[5] Α. Bryer, Τhe cryptochristianics of the Pontos, Athens: 1983. G. Andreadis, The Cryptocristians, Thessaloniki: 1998. K. Φωτιάδης, Οι εξισλαμισμοί της Μικράς Ασίας και οι Κρυπτοχριστιανοί του Πόντου, Θεσσαλονίκη: Κυριακίδης, 1997. Ο. Ασάν, Ο Πολιτισμός του Πόντου, 1999, όπ. παρ.

[6] Βλ. και Θ. Μπατρακούλης, «H στρατηγική της Τουρκίας και τα Βαλκάνια», Aρδην, Τεύχος 72, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2008, σσ. 49-54. Ιδίου, «H Bουλγαρία και οι μουσουλμάνοι της στα Βαλκάνια της Νέας Τάξης», Ρήξη, φύλλο 32, 5 Απριλίου 2008, σ. 10.

[7] Βλ. και Εtienne Copeaux, Espace et temps de la nation turque, Analyse d'une historiographie nationaliste, 1931-1993, Paris: CNRS Editions, 1997.

[8] Εγκεμέν Μπαγίς, ‘‘Δεν θα γίνουμε ο μεγαλύτερος καταυλισμός προσφύγων'', Η Καθημερινή, 28.06.2009.

[9] ‘‘Άλλη μια χρονιά πέρασε….'',

http://pontosworld.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1330&Itemid=87     

Τι είναι η αρχή της Ινδίκτου;

Γιατί «ξεκινάει το εκκλησιαστικό έτος; (1 Σεπτεμβρίου)

Του orthodoxanswers@gmail.com

Ο των αιώνων Ποιητής και Δεσπότης, Θεέ των όλων, υπερούσιε όντως,

την ενιαύσιον ευλόγησον περίοδον, σώζων τω ελέει σου τω απείρω,

 Οικτίρμον, πάντας τους λατρεύοντας σοι τω μόνω Δεσπότη,

 και εκβοώντας φόβω Λυτρωτά·  Εύφορον πάσι το έτος χορήγησον.

1η Σεπτεμβρίου: ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ (δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους). Για την περίπτωση αυτή, ό Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του, γράφει τα εξής:

"Λέξις λατινική (indictio) όρισμόν σημαίνουσα καθ' όν κατά δεκαπενταετή περίοδον επληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ινδικτιώνος εισήγαγεν ο Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) εγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την α' Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. "Ινδικτον ημίν ευλόγει νέου χρόνου, ώ και παλαιέ και δι' ανθρώπους νέε".

Η Ινδικτιώνα είναι ένας γενικότερος τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή για την ακρίβεια από το 3 π.Χ.
Η 1η Σεπτεμβρίου, η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την αρχή της Ινδίκτου. Τότε τελείται η ακολουθία της Ινδίκτου σε συνδυασμό με τη θεία λειτουργία για την ευλογία του εκκλησιαστικού έτους.

Αρχικά υπήρχε η Αυτοκρατορική Ίνδικτος ή Καισαρική Ινδικτιώνα που μάλλον εισήχθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Εκαλείτο επιπλέον Κωνσταντινική ή της Κωνσταντινουπόλεως ή Ελληνική. Παράλληλα υπήρχε και η Παπική Ινδικτιώνα.

Η 1η Σεπτεμβρίου καθορίστηκε ως αρχή της εκκλησιαστικής χρονιάς ως εξής:
Στην περιοχή της Ανατολής τα περισσότερα ημερολόγια είχαν ως πρωτοχρονιά την 24η Σεπτεμβρίου, ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας. Επειδή όμως η 23 η ήταν η γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, η πρωτοχρονιά μετατέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, η οποία και καθορίστηκε ως αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της περιόδου του ρωμαϊκού διατάγματος για τον φόρο που ίσχυε για 15 έτη. Έτσι Ίνδικτος κατάντησε να σημαίνει αργότερα το έτος και αρχή της Ινδίκτου την Πρωτοχρονιά. Αυτή την Πρωτοχρονιά βρήκε η Εκκλησία και της έδωσε χριστιανικό περιεχόμενο, αφού τοποθέτησε σ' αυτήν την εορτή της συλλήψεως του Προδρόμου, που αποτελεί και το πρώτο γεγονός της Ευαγγελικής Ιστορίας.

Αργότερα, το 462 μ. Χ.., για πρακτικούς λόγους και για να συμπίπτει η πρώτη του έτους με την πρώτη του μηνός, η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1^η  Σεπτεμβρίου. Διευκρινίζεται ότι η πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου έχει Ρωμαϊκή προέλευση και ήρθε στην Ορθόδοξη Ανατολή κατά τα νεότερα χρόνια. Η εκκλησιαστική ακολουθία για το νέο έτος τελείται την 1^η Σεπτεμβρίου, μια ακολουθία απαράμιλλου κάλλους ως προς το υμνογραφικό υλικό.

Σημειωτέον ότι πριν από λίγα χρόνια η Εκκλησία μας όρισε την 1η Σεπτεμβρίου ως ημέρα αφιερωμένη στο φυσικό περιβάλλον.

Απολυτίκιον. Ήχος β'. Ό πάσης Δημιουργός της κτίσεως, ό καιρούς και χρόνους εν τη Ίδία εξουσία θέμενος, ευλόγησαν τον στέφανον, του ενιαυτού της χρηστότητας σου, Κύριε, φυλάττων εν ειρήνη τους βασιλείς και την πάλιν σου, πρεσβείαις της Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε.

Πηγές:
http://www.pigizois.net/sinaxaristis/09/01_09.htm
http://www.cc.uoa.gr/fasma/E_Danezis/scientific_articles/sa46.htm
εφημ. "ΠΡΟΟΔΟΣ"

ΠΗΓΗ: http://orthodox-answers.blogspot.com/2007/08/blog-post_28.html

Θύματα και θύτες

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Πωλούνται διαμερίσματα παντού

Και οικόπεδα με φάτσα

Φτωχοί αλυσοδένονται με όνειρα ζωής

Υποζύγια στων τραπεζών τα κάρα

Στις ντουλάπες των μυαλών μας

Ψάχνουν πληρωμένοι ψυχολόγοι

Ανάμεσα στους πόθους μας

Και τα ρετάλια των ονείρων μας

Στο σεντούκι της καρδιάς μας

Ψάχνουν τις μελλοντικές επιθυμίες μας

Και τα αυριανά μας γούστα

Εμπορεύματα στις αγορές του αύριο

Θύματα και θύτες συνωστίζονται

Στις μοντέρνες αρένες, τα χρηματιστήρια

Τα καρτέρια των ληστών για αφελείς

Ρουφιάνοι, υποτακτικοί και Golden Boys

Στα πλυντήρια του χρήματος της ανομίας  

Άπληστα ρουφάνε τους χυμούς της κοινωνίας

Ύαινες που τα αποφάγια περιμένουν

Στων λιονταριών το γεύμα

Και οι κατασκευασμένοι καλλιτέχνες

Ταχυδακτυλουργοί συναισθημάτων

Βουλιάζουν στην πρέζα και την ακολασία

Παιδεραστές διάσημοι και πόρνες πολυτελείας

Στο θρόνο του σαλονιού μας ξαπλωμένοι

Χώνονται στα κρεβάτια των παιδιών μας

Μπρατσαράδες θρεμμένοι με αναβολικά

Αλώνουν τα όνειρα των κοριτσιών μας

Ναρκομανείς βρικόλακες

Και πληρωμένοι δολοφόνοι της τέχνης

Ανταλλάσσουν βραβεία με πτώματα

Την εξοικείωσή μας με την βία ετοιμάζουν

Με εμβόλια αναισθησίας

Για των Πληρωμένων στρατών, τους φόνους

Παιγνίδια εξουσίας φαρμακερά

Εκκλήσεις υποκριτικές

Διαφθαρμένων πολιτικών ζητούν

Συναίνεση και συνυπευθυνότητα

Από τα θύματα των δικών τους αποφάσεων

Έλεγχος συμπεριφορών και ονείρων

Σχεδιάζουν οι ψυχολόγοι των μαζών

Κώδικες συμπεριφοράς και τύπους πολιτών

Οι μηχανικοί της κοινωνιολογίας

Σκύλοι σε πειράματα Πάβλοφ οι εργαζόμενοι

Στα κλουβιά των μοντέρνων χώρων εργασίας

Αλλοτριωμένοι σε ψυχή και σώμα

Όμως τώρα που η βουλιμία του κέρδους

Προετοιμάζει την έκρηξη του αύριο

Τώρα που τα θηρία αλληλοσπαράσσονται

Για τα σκελετωμένα θύματα της κρίσης

Τώρα που οι πληρωμένοι προφήτες σώπασαν

Εμείς δεν έχουμε τίποτα άλλο να προτείνουμε

Παρά μόνο μια φούχτα προδομένα όνειρα

Ηφαίστεια αμόνια, στην κορυφή του Ολύμπου

Που θα σφυρηλατήσουν τους κεραυνούς του αύριο

Φοινίκιες στάχτες, αναγεννητές της σπίθας

Που θα πυρπολήσει ξανά τους κάμπους.

Όμως μέχρι τότε, ετοιμαστείτε

Γεμίστε τα παγούρια σας, πάρτε τα βιβλία σας

Και χαράξτε νέες πορείες και νέα μονοπάτια

Το ταξίδι στην έρημο είναι αμείλικτο

Με θολούς ορίζοντες και αμμοθύελλες

Και προπαντός γεμάτο πίκρα και πολύ μοναξιά.

                                         14 Ιουλίου 2009,  Γιάννης Ποταμιάνος

Άλλο ένα κατόρθωμα του δημοσιογράφου κ. Λακατσά

Του Στέλιου Μαρίνη*

«Ειδικότερα, μετά την ανακοίνωση των φετινών βάσεων εισαγωγής στα ΑΕΙ προκύπτει ότι 2.521 μαθητές Λυκείου είχαν κατοχυρώσει δικαίωμα εισαγωγής, αλλά δεν το αξιοποίησαν. Συγκεκριμένα, με βάση τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, μετά την ανακοίνωση των βαθμών τον Ιούνιο, από τους 84.839 υποψηφίους Γενικού Λυκείου οι 56.813 πέρασαν το όριο εισαγωγής (πήραν βαθμό πρόσβασης πάνω από 10)…

…Καθώς, στους υποψηφίους Λυκείου δόθηκαν 69.586 θέσεις σε ΑΕΙ, οι 56.813 που κατοχύρωσαν δικαίωμα εισαγωγής άφηναν 12.773 κενές θέσεις. Όμως ύστερα από την ανακοίνωση των βάσεων, οι κενές θέσεις από τους υποψηφίους Γενικού Λυκείου ήταν 15.294. Οι τελικές κενές θέσεις είναι αυξημένες κατά 2.521 σε σχέση με τα δεδομένα του Ιουνίου. Το πλεόνασμα προέκυψε από υποψηφίους που δεν θέλησαν να εισαχθούν παρότι μπορούσαν». Και καταλήγει «Το μήνυμα των οικογενειών είναι σαφές, καθώς αυτοί οι 18χρονοι και οι γονείς τους αδιαφόρησαν συνειδητά για το απαξιωμένο κομμάτι της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δοκιμάζοντας αλλού την τύχη τους».

Απόστολος Λακατσάς, Καθημερινή 27/8/2009

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ικανότατος εκπαιδευτικός συντάκτης της Καθημερινής προσπαθεί να προωθήσει την εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης άλλοτε με ανυπόστατες κρίσεις, άλλοτε με λανθασμένη ερμηνεία στατιστικών στοιχείων. Εν προκειμένω κάνει τα εξής λάθη:

1. Αγνοεί ότι κάθε υποψήφιος δηλώνει μέχρι δύο Επιστημονικά Πεδία. Στο 1ο και στο 3ο Επιστημονικό Πεδίο οι βάσεις κυμάνθηκαν πάνω από τα 10.000 μόρια (10659* και 11487 αντίστοιχα). Αυτό σημαίνει ότι και οι έχοντες ΓΒΠ πάνω από 10 και προερχόμενοι από τη Θεωρητική ή τη Θετική κατεύθυνση που δήλωσαν τα Πεδία αυτά δεν είχαν όλοι βαθμό εισαγωγής!

2. Φαίνεται ότι αυτό που όλοι συμβουλεύουμε τους μαθητές, να μη δηλώνουν σχολές για τις οποίες δεν έχουν την παραμικρή κλίση, δεν ισχύει για τον κ. Λακατσά. Σχολή να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι. Το ότι κάποιος δε δήλωσε το ΤΕΙ Ιχθυοκαλλιέργειας για τον καλό δημοσιογράφο σημαίνει ότι το απαξίωσε! Το να μη θέλει να ασχοληθεί με τα ψάρια γιατί καθόλου δεν τον συγκινεί δε μετράει!

3. Υπάρχει εξάλλου σημαντικός αριθμός υποψηφίων από ευκατάστατες οικογένειες που λένε στο παιδί τους για παράδειγμα: «Δώσε για Πολυτεχνείο κι αν δεν μπεις θα σε στείλουμε στο εξωτερικό. Λεφτά έχουμε». Προφανώς κι αυτοί απαξιώνουν τα ΤΕΙ Λογιστικής!

Το ζήτημα βρίσκεται στην αδυναμία όσων θέλουν διακαώς να σπουδάσουν και, λόγω των ανισοτήτων του εκπαιδευτικού συστήματος δεν παίρνουν τη βάση του 10, κι ενώ υπάρχουν κενές θέσεις, αυτοί αποκλείονται με ένα μέτρο αντιπαιδαγωγικό, αντιλαϊκό και αντιεπιστημονικό. Όμως ο κ. Λακατσάς αυτό το έχει με άλλον τρόπο λυμένο.

Στις 23/07/09 δημοσίευσε άλλο κείμενο με αφορμή το οποίο απέστειλα στην Καθημερινή την επόμενη επιστολή:

Εις ώτα μη ακουόντων

«Η καθιέρωση της βάσης του 10 ως ελάχιστο όριο εισαγωγής κρίθηκε από όλους παιδαγωγικά ορθή…»  Έτσι ακριβώς γράφει σε άρθρο του με τίτλο «Καταργήστε, επιτέλους, τα ΤΕΙ» ο κ. Απόστολος Λακατσάς στην  «Καθημερινή» της 23/7/09.

Προφανώς αυτό το «όλοι» του συντάκτη θεωρεί όσους έχουν εκφραστεί υπέρ της κατάργησης του μέτρου ανύπαρκτους. Προσωπικά έχω δημοσιεύσει μελέτη  για το αντιεπιστημονικό της βάσης του 10, κανένα επιχείρημα της οποίας δεν απαντήθηκε από κανέναν, αν και δημοσιεύτηκε  σε εκπαιδευτική πύλη πολύ μεγάλης επισκεψιμότητας (1) και μέρος της στην εφημερίδα ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (2), σε δισέλιδο αφιέρωμα της 20 Αυγούστου 2006.

Αλλά δεν είμαι ο μόνος. Δεκάδες Πανεπιστημιακοί (3)  έχουν εκφραστεί κατά του μέτρου με παιδαγωγικά κριτήρια. Για την ακρίβεια, ουδείς έχει παραθέσει ούτε ένα επιχείρημα για την ορθότητα του μέτρου από παιδαγωγικής πλευράς.

Το μοναδικό επιχείρημα είναι ότι το μέτρο είναι αναγκαίο επειδή … είναι αναγκαίο. Όμως κατά της βάσης έχουν πάρει απόλυτα αρνητική θέση και τα κόμματα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, ενώ και το ΠΑΣΟΚ δεν έχει εκφραστεί συνολικά θετικά. Πρόσφατα μάλιστα το μέτρο κρίθηκε αρνητικά από την κ. Διαμαντοπούλου σε συνέντευξή της στα ΝΕΑ της 20/7. Απολύτως κατά του μέτρου είναι και η ΟΛΜΕ η οποία το περιλαμβάνει στα αιτήματα του κλάδου. Ούτε αυτοί υπάρχουν για τον κύριο Λακατσά;

Ποιο είναι τέλος πάντων αυτοί οι «όλοι»; Σίγουρα όλοι οι άσχετοι με την εκπαίδευση που ακούν 10 και φαντάζονται το δέκα του σχολείου που μόνο οι κουμπούρες δεν το έπαιρναν. Είναι άλλο πράγμα να λέει κάποιος ότι πρέπει να υπάρχει η διασφάλιση ενός minimum γνώσεων – δεξιοτήτων και άλλο να ισχυρίζεται ότι αυτό είναι το δέκα.   Στη μελέτη μου που προανέφερα, και την οποία έχω αποστείλει ηλεκτρονικά σε όλους τους δημοσιογράφους του εκπαιδευτικού ρεπορτάζ του κ. Λακατσά συμπεριλαμβανομένου, καταλήγω αντιπροτείνοντας ως μέτρο που παιδαγωγικά δεν είναι τελείως έωλο όπως η βάση του 10, την «κανονική» βάση η οποία θα είναι μεταβλητή ώστε να έχει στοιχειώδη αντικειμενικότητα, παρακάμπτοντας τον παράγοντα της μεταβλητής δυσκολίας των θεμάτων.  

Η άποψή μου είναι διαφορετική. Είμαι κατά κάθε φραγμού. Αυτή την άποψη μπορεί καθένας να την αντικρούσει γιατί δεν είναι επιστημονική αλλά πολιτική. Την επιστημονική όμως άποψη για το παιδαγωγικά αυθαίρετο της βάσης του δέκα μόνο με επιχειρήματα επιστημονικά θα πρέπει να την αντιμετωπίσει όποιος νομίζει ότι έχει τα κότσια για κάτι τέτοιο. Μέχρι τότε τουλάχιστον λίγη σεμνότητα δε βλάπτει τον κάθε κύριο Λακατσά ώστε να μην αφορίζει ό,τι δε γνωρίζει.

(1) Περί παιδείας και λαϊκισμού, www.alfavita.gr/artra/artro266.htm  καιl Βάση 10: Οικονομική πολιτική με «παιδαγωγικά» επιχειρήματα, http://www.alfavita.gr/artra/artro255.html ,

(2) http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=287390 

(3) Βλέπε για παράδειγμα: Η ΒΑΣΗ ΤΟΥ 10,ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ Η… ΠΑΙΔΕΙΑ, Γιάννη Μυλόπουλου, καθηγητή Πολυτεχνείου Θεσαλονίκης, http://www.alfavita.gr/artra/artro20060916a.php  και «Βάσεις, εξετάσεις και σχολική αποτυχία», Βένιου Αγγελόπουλου καθηγητή ΕΜΠ

http://www.alfavita.gr/artra/artro147.html 

Η επιστολή μου αγνοήθηκε, παρότι στο παρελθόν ο κ. Λακατσάς έχει ζητήσει την άποψή μου για το ρεπορτάζ του.  Δε θέλησα τότε να δώσω συνέχεια, αλλά μετά το τελευταίο ατόπημα έκρινα ότι είναι επιβεβλημένο να απαντήσω στον κ. Λακατσά. Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Ποιος ξέρει;  

Ίσως να είμαι ρομαντικός

Στέλιος Μαρίνης, oldmath@otenet.gr

Έρημη χώρα…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο άγγελος, που προανήγγειλε στο Ζαχαρία τη γέννηση του Προδρόμου, είπε πως ο γιος του θα γινόταν μέγας. Κι όμως…

Ο Πρόδρομος δεν πήγε να σπουδάσει σε στρατιωτικές σχολές, απ' όπου συνήθως βγαίνουν οι μεγάλοι χασάπηδες των λαών. Ούτε σε φιλοσοφικές και νομικές σχολές, απ' όπου μας προκύπτουν οι μεγάλοι φιλόσοφοι και νομοθέτες. Και κυρίως οι μεγάλοι σοφιστές. Που μαθαίνουν πώς να εξαπατούν τους άλλους….

Σπούδασε στη σχολή της ερήμου. Κι έμαθε τη γλώσσα των αγριοπουλιών των αγριολούλουδων και των αστεριών. Τη γλώσσα του σύμπαντος και του Αγίου Πνεύματος. Που του αποκάλυψαν τον «κρυμμένο θησαυρό» και τον «πολύτιμο μαργαρίτη». Δηλαδή, τη βασιλεία του Θεού.

Κι όταν ανακάλυψε τη βασιλεία του Θεού, έσπευσε να την αποκαλύψει στους συνανθρώπους του: Αφήστε, τους είπε, τους εστεμμένους κακούργους και τα πάσης φύσεως ανήθικα ηθικά τους στηρίγματα, που σας λεηλατούν και σας σφάζουν, κι ελάτε να υποδεχθείτε την πολιτεία του Θεού.

Και, καθώς τον ρωτούσαν τι έπρεπε να κάμουν, για να υποδεχτούν αυτή τη θεϊκή πολιτεία, εκείνος δεν τους παρέπεμψε σε πολύτομες βιβλιοθήκες, για να βουλιάξουν στην πολυδαίδαλη φλυαρία ατελέσφορων θεωριών και νομικών λαβυρίνθων, αλλά τους είπε μια και μοναδική λέξη:

Μετανοήστε!

-Και τι σημαίνει αυτό! Τον ρωτούσαν.

-Να πάψτε να είστε τέρατα! Και να γίνετε φυσιολογικοί άνθρωποι. Όπως σας έπλασε ο Θεός.  Δεν σας έδωσε ο Θεός ένα σώμα να ντύσετε και ένα στομάχι να χορτάσετε; Εσείς γιατί σωριάζετε ενδύματα και τροφές και χρήματα και κτήματα, σάμπως να έχετε εκατοντάδες και χιλιάδες σώματα και στομάχια! 

-Και, λοιπόν, τι χρειάζεται να κάνουμε;

-Να είστε δίκαιοι με τους συνανθρώπους σας. Και ν' αρκείστε σ' αυτά, που σας χρειάζονται. Και τα υπόλοιπα να τα δίνετε σ' αυτούς, που δεν έχουν:  Όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα σ' αυτόν, που δεν έχει κανένα. Και αυτός, που έχει περισσεύματα τροφών, να δίνει σ' αυτόν, που δεν έχει καθόλου.

Εκτός όμως απ' αυτούς, που μετανοούσαν, ήταν και οι αμετανόητοι. Οι κάστες των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων. Που είχαν κάμει τη αδικία και την απανθρωπιά νομικό καθεστώς και θρησκεία τους. Και δεν διανοούνταν-παιδιά του Αβραάμ αυτοί και σοφολογιότατοι- να πάρουν μαθήματα θρησκευτικής και πολιτικής αγωγής από έναν ερημίτη…

Οχιόπουλα, σε τίποτε δεν σας ωφελεί η καύχησή σας ότι είστε παιδιά του Αβραάμ! Τους έλεγε. Γιατί ο Θεός μπορεί να κάμει παιδιά του Αβραάμ ακόμη και απ' τις πέτρες. Που σημαίνει ότι μπορεί, κι απ' τους μεγαλύτερους αμαρτωλούς και κακούργους να κάμει αγίους. Κι αν κι εσείς δεν αλλάξετε, έχει έτοιμο το τσεκούρι, για να σας κόψει σύρριζα.

Και η καταλυτική φωνή του έφτασε μέχρι και στα «προσωπικά λερωμένα» το βασιλιά Ηρώδη: «Δεν σου επιτρέπεται, του έλεγε, να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου»! Αλλά ο Ηρώδης είχε κάμει νόμο του την κακουργία και το διωγμό της δικαιοσύνης. Και, επειδή, όπως όλοι οι εξουσιαστές, δεν δεχόταν, ελέγχους, τον φυλάκισε. Και στην επέτειο των γενεθλίων του, τον αποκεφάλισε.

Έτσι ώστε το κεφάλι, που στις εικόνες βλέπουμε τον Πρόδρομο να κρατεί στα χέρια του, να είναι η αιώνια και αδυσώπητη κραυγή μέσα στην ερημιά του κόσμου:

Κραυγή για τους δάσκαλους της αλήθειας και τους αγωνιστές της δικαιοσύνης. Που τους  φωνάζει πως μόνο, αν είναι έτοιμοι να θυσιάσουν το κεφάλι τους,  μπορούν  να είναι πειστικοί, γι' αυτά που λένε και αποτελεσματικοί στα όσα πράττουν.

Κραυγή, που δείχνει πόσο οι εξουσιαστές σέβονται την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, που συχνά καπηλεύονται. Και με ποιο τρόπο και ποια μέσα αντιμετωπίζουν εκείνους που ειλικρινά τις υπηρετούν.

Κραυγή τέλος και για τους λαούς. Που, μπορεί ν' αγαπούν τις προφητικές φωνές, αλλά από το άλλο όμως μέρος χειροκροτούν και ζητωκραυγάζουν τους Ηρώδες. Παρόλο που οι Ηρώδες καταπιέζουν και καταληστεύουν τους λαούς. Και  αντιμετωπίζουν τους προφήτες με τσεκούρια και καρμανιόλες.

Για να είναι έτσι μόνιμα οι φωνές των Προδρόμων, «φωνές βοώντων εν τη ερήμω». Και οι άνθρωποι μόνιμα να ζούνε σε μια Γη, έρημη από δικαιοσύνη και ειρήνη και γεμάτη απ' τα κακουργήματα της άρχουσας αναρχίας…

Παπα-Ηλίας, 29-08-2009

 e-mail: papailiasyfantis@gmail.com 

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blgspot.com