Η «καμένη γη», το διπλάσιο αμμωνιαζόλ και το επίδομα πυροπλήκτων!

Η πορεία της «αναφύτευσης» μεταξύ των υψηλών προσδοκιών και της αμφίβολης αποτελεσματικότητας*

Του Γιάννη Στρούμπα

Η εναλλαγή της Ν.Δ. με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη διακυβέρνηση της χώρας μεταπολιτευτικά συνοδεύεται από την πάγια διαπίστωση του κόμματος που ανέρχεται στην εξουσία ότι παρέλαβε από το προηγούμενο κόμμα «καμένη γη». Η εξακρίβωση της διαπίστωσης αυτής είναι υπόθεση πολύπλοκη.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 282, 1/11/2009.

Η δυσχερής θέση της ελληνικής οικονομίας σαν υφιστάμενη κατάσταση δεν αμφισβητείται, όμως ο ακριβής προσδιορισμός της προαναφερθείσας δυσχέρειας φαντάζει σχεδόν αδύνατος. Τα κριτήρια με τα οποία επιχειρείται ο υπολογισμός των δημοσιονομικών στοιχείων της χώρας δεν είναι αυστηρά καθορισμένα και μεταβάλλονται ανάλογα με τις σκοπιμότητες που εξυπηρετούν το κάθε κόμμα. Οι μεταβολές ισοδυναμούν με τη διάψευση του «νοικοκυρέματος» που υποτίθεται ότι είχε συντελεστεί από την εκάστοτε προηγούμενη κυβέρνηση. Παράλληλα, η επαναλαμβανόμενη προεκλογική δέσμευση των κομμάτων εξουσίας για επαναπρογραμματισμό του «νοικοκυρέματος» και σταθεροποίηση της οικονομίας συγκρούεται με την υπαρκτή τάση τους να κατασπαταλούν τους πόρους των κρατικών ταμείων προς ικανοποίηση ρουσφετιών για λογαριασμό των κομματικών ψηφοφόρων. Οι συγκεκριμένες συγκρουόμενες τάσεις καθιστούν θολό το τοπίο ως προς τη δόση αλήθειας που περιέχουν οι αμφίπλευρες διαπιστώσεις αναφορικά με τον… «βαθμό εγκαύματος» που υφίσταται η μονίμως πυρόπληκτη ελληνική οικονομία.

Το παιχνίδι της επίρριψης κάθε φορά ευθυνών στην προηγούμενη κυβέρνηση διεξαγόταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια με όρους «εσωτερικής κατανάλωσης». Τα τελευταία όμως χρόνια έχει προωθηθεί στο ευρωπαϊκό πεδίο, λόγω της υποχρέωσης να ενημερώνεται η Ε.Ε. για τις επιδόσεις των μελών της. Η λογοδοσία προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, η οποία μονίμως «αποδεικνύεται» μετεκλογικά χειρότερη απ' όσο υπολογιζόταν προεκλογικά, συμπεριλαμβάνει τη «σκληρή μάχη» για την εξασφάλιση μιας νέας προθεσμίας, που θα επιτρέψει στην ελληνική οικονομία να ορθοποδήσει μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα και να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της για την τήρηση των κοινά συμφωνημένων από τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. υγιών οικονομικών παραμέτρων. Η ένταξη πάντως της Ελλάδας στην Ε.Ε. δεν ήταν αρκετή ώστε να οδηγήσει στην εξάλειψη του φαινομένου να παραμένουν συγκεχυμένοι οι παράγοντες που συνυπολογίζονται για την ασφαλή εκτίμηση των οικονομικών δεδομένων στη χώρα.

Αναφορικά με τις ασάφειες στον καθορισμό των πραγματικών οικονομικών στοιχείων και την αδυναμία ακόμη και της Ε.Ε. να ελέγξει τους αυθαίρετους υπολογισμούς είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις τόσο του επιτρόπου κ. Χουακίν Αλμούνια όσο και του κ. Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, επικεφαλής του Eurogroup. Ο κ. Αλμούνια, με αφορμή τον υπολογισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας μας από τη νέα κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο 12,5% του Α.Ε.Π. για τη φετινή χρονιά, κι όχι στο 6%, όπως το υπολόγιζε η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ., επισήμανε τη «σημαντική απόκλιση των ελληνικών στοιχείων» προεξαγγέλλοντας την έρευνα που θα ακολουθήσει, σε συνεργασία με τη Eurostat, για τον εντοπισμό όσων λόγων οδήγησαν στην ευρύτατη απόκλιση, ενώ τόνισε: «Αυτές οι σοβαρές ασυμφωνίες απαιτούν μια ανοιχτή και εις βάθος έρευνα για το τι συνέβη. Είχαμε αυτά τα συμβάντα και στο παρελθόν και αλλάξαμε αποφάσεις, ακόμη και τους κανονισμούς, προκειμένου να αλλάξουμε την ικανότητα της Eurostat να αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα.» Ο κ. Γιούνκερ, πάλι, δεν επιδίωξε κανέναν εξωραϊσμό της κατάστασης: «Το παιχνίδι τελείωσε, χρειαζόμαστε αξιόπιστες στατιστικές», δήλωσε απηνώς.

Η αυστηρή γλώσσα των αρμόδιων στελεχών σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τα οικονομικά ζητήματα είναι ενδεικτική της σοβαρότητας του θέματος. Για τον κ. Αλμούνια οι ελληνικές κυβερνήσεις αποδεικνύονται παντελώς αναξιόπιστες. Η πρότασή του για «ανοιχτή και εις βάθος έρευνα» αποκαλύπτει την αντίληψή του για το ελληνικό πολιτικοοικονομικό σκηνικό: πρόκειται για χώρο κυριαρχίας της απάτης, γι' αυτό και του επιφυλάσσεται ρόλος κατηγορουμένου έως ότου διαλευκανθεί η υπόθεση. Για τον κ. Γιούνκερ το παιχνίδι των ελληνικών κομμάτων δεν γίνεται πλέον ανεκτό. Ο σαφής προσδιορισμός των οικονομικών στοιχείων με ρητά καθορισμένα κριτήρια κρίνεται επιτακτικός.

Οι Ευρωπαίοι αρμόδιοι για τα οικονομικά ζητήματα έχουν απόλυτο δίκιο. Ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την οικονομική πολιτική της Ε.Ε., η απουσία ρητών κριτηρίων για τον σαφή προσδιορισμό των οικονομικών μεγεθών καθιστά με λογική αναγκαιότητα τη χώρα μας ανυπόληπτη. Η συγκεκριμένη κατάντια, αν δεν είναι τραγική, είναι αναμφίβολα τραγελαφική. Αρμόζει σε κρατικές οντότητες τριτοκοσμικές, όπου κυριαρχεί η ανομία κι η εξαπάτηση με στόχο το ρίζωμα του κάθε κόμματος στην εξουσία. Η απουσία σοβαρότητας, αν όχι η γελοιότητα της υπόθεσης, συνιστά μεταφορά σε μεγάλη, ευρωπαϊκή κλίμακα της απίστευτης γελοιότητας των ελληνικών φοιτητικών εκλογών, όπου η κάθε φοιτητική παράταξη εμπαίζει τη δημοκρατία εξάγοντας τα δικά της αποτελέσματα, ανάλογα με τις σχολές που αποδέχεται ότι πρέπει να συνυπολογίζονται για την έκδοση των αποτελεσμάτων ή όχι, και σύμφωνα φυσικά με το πόσο συμφέροντα ακούγονται για την καθεμιά τους τα εκλογικά νούμερα που διαμορφώνονται.

Το αρρωστημένο σκηνικό επιβάλλει την άμεση εξυγίανση του τοπίου με την «αναφύτευση» της «καμένης γης». Απαιτείται ωστόσο η όποια προσπάθεια εξυγίανσης να 'ναι ειλικρινής και να μην περιοριστεί για μία ακόμη φορά σε επικοινωνιακό παιχνίδι εντυπώσεων. Η κ. Ντόρα Μπακογιάννη δεν είναι ειλικρινής όταν δηλώνει επί του θέματος ότι «πριν από τις εκλογές τόσο η Τράπεζα της Ελλάδος όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχαν προειδοποιήσει για την πραγματική κατάσταση της οικονομίας αλλά εκείνοι [σ.σ.: οι πολιτευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ.] επέμεναν να τάζουν τα πάντα στους πάντες» (20/10/2009). Και δεν είναι ειλικρινής γιατί αποπειράται με τη δήλωσή της να μονοπωλήσει για λογαριασμό του κόμματός της την αλήθεια, η οποία όμως δεν του ανήκει. Είναι σαν να επιβεβαιώνεται θριαμβικά η Ν.Δ. με διαπίστωση του τύπου «εμείς σας τα λέγαμε προεκλογικά, σας τα 'χε αποκαλύψει ο κ. Καραμανλής, μα εσείς δεν μας πιστεύατε!». Η υποτιθέμενη όμως επιβεβαίωσή της δεν είναι τίποτα περισσότερο από επιβεβαίωση των ψευδών της «εκμυστηρεύσεων» ή έστω των μισών της αληθειών. Κι αυτό γιατί η Ν.Δ. δεν τόλμησε να διαψεύσει την ορθότητα των αριθμών που κοινοποίησε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., άρα παραδέχτηκε το δικό της ψεύδος περί 6%, τη στιγμή που η πραγματική(;) τιμή «έτρεχε» στο 12,5%.

Η υπόσχεση της νέας κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ότι θα μεριμνήσει για μια ανεξάρτητη και αξιόπιστη Στατιστική Υπηρεσία, η οποία θα εγγυάται την αλήθεια κάθε κρατικού στατιστικού στοιχείου, δημιουργεί υψηλές προσδοκίες. Απομένει βέβαια η υλοποίησή της. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να υπερβεί το παρελθόν του, που χαρακτηρίζεται άλλωστε από αντίστοιχες πρακτικές με εκείνες της Ν.Δ. στη δημοσιοποίηση των κρατικών δημοσιονομικών στοιχείων. Νέα διάψευση των υποσχέσεων θα εμπεδώσει την αναξιοπιστία και τη φαιδρότητα των ελληνικών πολιτικών κομμάτων. Δεν θα απέχουν μάλιστα πολύ από το να θυμίζουν τα ποικίλα απορρυπαντικά, που σε κάθε τους νέα «αναβάθμιση» διαφημίζουν την καινούρια τους «τελειότητα», παραγνωρίζοντας πως με τον τρόπο αυτό ακυρώνουν τον εαυτό τους, εφόσον και με την παλιά τους μορφή πάλι την «τελειότητα» διαφήμιζαν, που πλέον όμως διαψεύδεται ως ατελής και ξεπερασμένη!

Αν συνεπώς η νέα κυβέρνηση αποτύχει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, και μας παραπέμψει στην απάτη της «τέλειας», μα στην πραγματικότητα αμφίβολης αποτελεσματικότητας των απορρυπαντικών, η οποία μάλιστα προοιωνίζεται την επόμενη από την πλευρά τους εξαπάτηση, απλώς θα αποδείξει ότι οι υποσχέσεις των κομμάτων για ανάταση είναι ο μανδύας που εξωραΐζει μία αδύνατον να τροποποιηθεί βαλτωμένη κατάσταση. Το διπλάσιο αμμωνιαζόλ, σαν υπόσχεση αποτελεσματικότητας, τίθεται στην αμφίβολου αποτελέσματος υπηρεσία προς «αναφύτευση» της «καμένης γης». Στη συγκεκριμένη περίπτωση τυχόν νέες διαπιστώσεις από τους Ευρωπαίους εταίρους για την αναξιοπιστία μας λίγη σημασία θα 'χουν. Σημαντική θα είναι η πραγματικά «καμένη γη» μιας οικονομίας, της οποίας η μόνη ουσιαστική διέξοδος, έπειτα από τόσα «εγκαύματα», θα 'ναι να αιτηθεί το… επίδομα πυροπλήκτων.

Γιάννης Στρούμπας

Οι Κούρδοι. Ένας λαός που δεν μπορεί να  αμφισβητηθεί η ύπαρξή του

Του Ahmet Dere

Πρόλογος Μιχάλης Χαραλαμπίδης – Εισαγωγή Φάνης Μαλκίδης

 Αθήνα: εκδ. Γόρδιος, 2009,  τηλ. 210-8252279

Ο Ahmet Dere, πολιτικός πρόσφυγας,  αντιπρόσωπος του Κουρδικού Εθνικού Κογκρέσου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τοποθετεί το κουρδικό ζήτημα ιστορικά και στη σύγχρονη διάστασή του.  Η σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν το 1999, δημιούργησε οπωσδήποτε πολλά  νέα δεδομένα  για το μέλλον του κουρδικού ζητήματος, δεδομένα που αναδείχθηκαν πιο έντονα μετά  την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και τη οικοδόμηση μίας ομόσπονδης κουρδικής κρατικής δομής. Ταυτόχρονα η μετατροπή της θανατικής ποινής του Οτζαλάν σε ισόβια κάθειρξη,  οι ολοένα περισσότερες φωνές σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία που ζητούν πολιτική λύση  για το Κουρδικό, δίνουν νέες προοπτικές για το μέλλον.

Το βιβλίο του Ahmet Dere, υποστηρίζει ότι  το Κουρδικό ζήτημα αποτελεί μία πολύ σημαντική παράμετρος της περιοχής που περιλαμβάνει την Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία. Και αυτό όχι μόνο γιατί  σ' αυτά τα κράτη οι Κούρδοι αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του συνολικού πληθυσμού και η παρουσία τους είναι αδιάλειπτη εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά γιατί οι Κούρδοι αποτελούν πλέον κεντρική συνιστώσα των μελλοντικών εξελίξεων στην περιοχή. Αυτό φαίνεται  στο Ιράκ, η θέληση των Κούρδων της Τουρκίας να συνεχίσουν την προσπάθειά τους  με ένοπλη πάλη και πολιτική δραστηριοποίηση, ο πολιτικός αγώνας των Κούρδων του Ιράν και της Συρίας, δεδομένα που συγκροτούν προϋποθέσεις υλοποίησης δημιουργίας Κουρδικού κράτους,  του οράματος δηλαδή εκατομμυρίων Κούρδων σε όλον τον πλανήτη.

Αίσχος!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο Αισχύλος, στον «Προμηθέα Δεσμώτη», λέει, πως είναι χειρότερος ο κάθε νέος αφέντης. Και να που το απόφθεγμά του επαληθεύεται-δυστυχώς- και στις μέρες μας. Σε βάρος της φτωχολογιάς, που σαν τον Προμηθέα είναι καρφωμένη στο βράχο της ληστρικής απανθρωπιάς. Όπου τα όρνια της πολιτικής αδιαλείπτως και εναλλάξ, του κατασπαράζουν τα σπλάχνα…

Γράφαμε, λοιπόν, σχετικά με τους προηγούμενους αφεντάδες και τον «πράσινο φόρο»τους:

«Πως είναι δυνατόν να φτάσουν σε τέτοιο σημείο απανθρωπιάς, ώστε να επιβαρύνουν με δυσβάστακτο φόρο ακόμη και τα παλιά αυτοκίνητα! Φόρο που μάλιστα τον έχουν βαφτίσει -οι ρυπαροί- με πρόσχημα τη ρύπανση του περιβάλλοντος, και «πράσινο ….

Κι αυτό έγινε σε βάρος των οικονομικά ασθενέστερων, για τους οποίους χύνουν- τάχα, οι υποκριτές-μαύρα δάκρυα! Όταν τα παλιά αυτοκίνητα είναι είδος πρώτης ανάγκης για τη φτωχολογιά. Που οι περισσότεροι, σε καμιά περίπτωση, δεν έχουν τη δυνατότητα να τα αντικαταστήσουν με καινούργια. Όπως οι απάνθρωποι πολιτικοί και τα λαμόγια τους. Που μπορούν να αλλάζουν τ' αυτοκίνητα, όπως τις χαρτοπετσέτες στα λουκούλλεια γεύματά τους…

Αν πραγματικά ενδιαφέρονταν για το περιβάλλον και διέθεταν στοιχειώδη ανθρωπιά και τσίπα, θα πριμοδοτούσαν την απόσυρση, αλλά δεν θα επέβαλαν στο φτωχό λαό πρόστιμο, επειδή δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα παλαιά τους αυτοκίνητα»!….

Όμως τι να πούμε τώρα; Όταν τα καινούργια αφεντικά διέπραξαν την αθλιότητα  να καταργήσουν την πριμοδότηση, αλλά να διατηρήσουν τα πρόστιμα σε βάρος των παλαιών αυτοκινήτων! Τιμωρώντας τους φτωχούς για τη φτώχεια τους. Και οδηγώντας τους από τη φτώχεια στην εξαθλίωση…

Που μοιάζει σα να τους λένε: Ποιος σας είπε να είστε φτωχοί! Χάθηκε ο κόσμος να κλέψετε κι εσείς και να ληστέψετε. Ντροπή σας! Ε, λοιπόν, εμείς, για να συνεφέρουμε, θα σας επιβάλλουμε πρόστιμα! Όσο φτωχότεροι είστε, τόσο βαρύτερα θα είναι και τα πρόστιμα, που θα πληρώνετε. Μέχρι να καταλάβετε ότι ο μόνος νόμος, που ισχύει είναι το «άρπαξε να φας και κλέψε να 'χεις». Δεν βλέπετε και δεν θαυμάζετε τα αξιότιμα λαμόγια! Που κλέβουν και αρπάζουν όσα τους καπνίσει και κανείς δεν τους ενοχλεί, αλλά όλοι τους κουκουλώνουν και τους περιθάλπουν!…

Και ύστερα μας μιλούν και για ευνομία. Ευνομία, κύριοι, σημαίνει δικαιοσύνη. Και δικαιοσύνη δεν είναι να προσπαθείς να κλείσεις τα αγεφύρωτα χάσματα, που δημιούργησαν οι άδικες πολιτικές και τα λαμόγια τους στην οικονομία της χώρας, καταδικάζοντας τη φτωχολογιά να πληρώνει το δυσβάστακτο χαράτσι ή να γυρίσει απ' το σαραβαλάκι στον ποδαρόδρομο!…

Αυτό, θα έλεγε ο Αισχύλος, είναι ΑΙΣΧΟΣ!!!

Παπα-Ηλίας, 03-11-2009

Papailiasyfantis,wordpress.com

Papailiasyfantis,blogspot.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Ατυχής η παράλειψη της λέξης «Εθνική»  από την νέα ονομασία του Υπουργείου Παιδείας

Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*

Όταν ήρθε ο ανήλικος  Όθωνας στην Ελλάδα από το βαυαρικό πριγκιπάτο του, οι μεγάλες Δυνάμεις που τον έφεραν, προσπάθησαν ο τίτλος του να είναι "Βασιλιάς της Ελλάδας" και όχι "Βασιλιάς των Ελλήνων" διότι ο τελευταίος τίτλος υπονοούσε πως ο ανήλικος βασιλιάς είχε δικαιοδοσία και σε Έλληνες εκτός του νεοσύστατου ελληνικού Κράτους. Θα προλάβαιναν έτσι τη γέννηση κάποιας "Μεγάλης Ιδέας" στην αρχή της.

Σκεφτόμασταν δηλαδή τότε αντίστροφα από ότι σκεφτόμαστε στη σημερινή εποχή, όπου δεν μας νοιάζει αν κάποιος γείτονας διεκδικεί, με όπλο μόνο ένα παρόμοιο τίτλο-όνομα, εδάφη της χώρας μας. Άραγε πόσο μεγάλη σημασία έχει η ύπαρξη ή μη μιας λέξη ή ενός ορισμού σε έναν πολιτειακό τίτλο;[i]

Ο Πρωθυπουργός μας κ. Γιώργος Παπανδρέου προέβη στην απαλοιφή των τίτλων "Μακεδονίας-Θράκης" από το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης και της λέξης "Εθνική" από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Κι ενώ για την κατάργηση του πρώτου δόθηκαν τουλάχιστον κάποιες εξηγήσεις, για το «ΥΠΕΠΘ»  κανένας δεν εξήγησε για ποιο λόγο έγινε η απαλοιφή της λέξης «Εθνική» αλλά και κανένας  φορέας δεν διαφώνησε. Ούτε η Δ.Ο.Ε ούτε η ΟΛΜΕ ούτε κάποιος άλλος φορέας της εκπαίδευσης διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός αυτό ή τουλάχιστον ζήτησε να εξηγηθούν οι λόγοι της παράλειψης. Είναι πλέον συνηθισμένη κατάσταση να επικρατούν οι δυνάμεις της αφωνίας στην Ελληνική κοινωνία, την εκπαιδευτική κοινότητα και τους πνευματικούς μας ανθρώπους.

Σύμφωνα με το άρθρο 16 του Συντάγματός μας (το οποίο δεν αναθεωρήθηκε από την τελευταία αναθεωρητική βουλή εξαιτίας των αντιδράσεων στην εκπαιδευτική κοινότητα και την αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ από τη διαδικασία αναθεώρησης) "Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες."

Θα μπορούσε κάποιος λοιπόν να υποστηρίξει πως η παράλειψη της λέξης είναι αντισυνταγματική και αντίκειται τόσο στο γράμμα όσο και στο πνεύμα του Συντάγματός μας. Από την άλλη θα μπορούσε να μη θεωρηθεί αντισυνταγματική η συγκεκριμένη μετονομασία, αν δεχθούμε πως δεν αναιρείται ο σκοπός της Παιδείας όπως περιγράφεται στο άρθρο 16 του Συντάγματός μας. Δηλαδή αν, παρά τη μετονομασία αναπτύσσει η Παιδεία στους Έλληνες μαθητές την εθνική και τη Θρησκευτική τους συνείδηση. Αν όμως δεν αναιρείται ο σκοπός που ορίζει το Σύνταγμα, ποιοι λόγοι επέβαλλαν τη μετονομασία του Υπουργείου;

Έκπληξη προκαλεί και το γεγονός πως η μετονομασία αυτή έγινε από ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ, αφού η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη δέχεται την έννοια του έθνους και των ενιαίων συμφερόντων του. Πώς είναι δυνατόν το ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα να έχει ως ανώτατο όργανο του κόμματος το «Εθνικό Συμβούλιο» και να καταργεί την λέξη από το Υπουργείο Παιδείας;

Πώς είναι δυνατόν για παράδειγμα το Γαλλικό Υπουργείο να λέγεται Ministère de l'Education nationale (Εθνικής) και το δικό μας Υπουργείο Παιδείας Κατάρτισης, Δια βίου μάθησης και Θρησκευμάτων;

Δεν είναι Εθνική η Παιδεία μας όταν υπερβαίνει τα όρια του κράτους μας και τα σχολικά  βιβλία του Υπουργείου μας φθάνουν στην Κύπρο, στις Ευρωπαϊκές χώρες, στην Αμερική, στον Καναδά, την Αυστραλία και σε όλο τον κόσμο όπου υπάρχουν Έλληνες; Πρόκειται να αναιρεθεί η Εθνική αυτή αποστολή του Υπουργείου μας;

Έχει φανταστεί κανένας να μας επέβαλε κάποιος να λέμε την Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου «Ομάδα της Ελλάδας» παραλείποντας τη λέξη «Εθνική»;Τότε μάλλον θα αντιδρούσαμε όλοι και θα διαμαρτυρόμαστε στους δρόμους ενώ τώρα δεν αντιδρά κανένας;

Η νέα Υπουργός Παιδείας κ .Άννα Διαμαντοπούλου έχει όραμα για την Παιδεία και το έχει εκφράσει με την αρθρογραφία της και τα σχετικά βιβλία που έχει εκδώσει.(βλ. «Η Έξυπνη Ελλάδα» 2006, περιοδικό Αναπνοή, Οκτώβρης 2008) Σε όλα μιλούσε για «Εθνικό Διάλογο», «Εθνική Παιδεία» κτλ. Αντίθετα στις προγραμματικές της δηλώσεις στη Βουλή κυριολεκτικά εξαφάνισε τη λέξη «Εθνική» παρά το γεγονός πως επαναλάμβανε τις ίδιες ιδέες.  Τώρα ξαφνικά που επιτέλους αποποινικοποιήθηκε η κουκούλα θα ποινικοποιήσουμε τη λέξη «Εθνική» στην εκπαίδευση;

 Κανένας Έλληνας εκπαιδευτικός δεν διαφωνεί με την Πολυπολιτισμική  και Διαπολιτισμική Εκπαίδευση. Χρέος μας είναι να σεβόμαστε τις πολιτισμικές διαφορές των μαθητών μας. Ποιος όμως θα αρνηθεί  πως οι πολιτισμικές διαφορές πάντοτε υπήρχαν στην ελληνική εκπαίδευση; Ποιος θα αρνηθεί πως  το εκπαιδευτικό μας σύστημα αναπαράγει περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες παρά κάνει διακρίσεις με βάση τις πολιτισμικές διαφορές των μαθητών; Ο εύπορος μαθητής ανεξάρτητα φυλετικής, πολιτισμικής ή εθνικής καταγωγής υπερτερεί στο εκπαιδευτικό μας σύστημα έναντι του φτωχού.

 Στο θέμα αυτό περιμένουμε πολλά από τη νέα κυβέρνηση και τη νέα υπουργό. Στο πως δηλαδή θα εξαλειφθεί η αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων από το εκπαιδευτικό μας σύστημα και αυτό θα γίνει μόνο με την ισχυροποίηση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας για όλους κι όχι με την ατυχή παράλειψη της λέξης «Εθνική» από την ονομασία του υπουργείου Παιδείας.

 Κανένας, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν έχει κάνει λόγο για παράλειψη της λέξης «Εθνική» από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Είναι δυνατόν όμως  να έχουμε Εθνική Άμυνα, αν δεν έχουμε Εθνική Παιδεία;

Σας παραθέτω αυτούσιο το άρθρο του Γεώργιου Μπαμπινιώτη  καθηγητή Γλωσσολογίας και  πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «το Βήμα» την Κυριακή 7/1/2001 με την ευχή η εκπαιδευτική κοινότητα και οι πνευματικοί μας άνθρωποι να ασχοληθούν με το θέμα και κάνω έκκληση στον Πρωθυπουργό να το θέσει σε δημόσια διαβούλευση.

Ο ρόλος της παιδείας στην εθνική άμυνα

Η έννοια τής «εθνικής άμυνας» είναι μια σύνθετη έννοια που περιλαμβάνει κάθε μορφή υπεράσπισης ενός έθνους έναντι επιβουλών και διεκδικήσεων που ­ άμεσα ή έμμεσα ­ απειλούν την ύπαρξη, την επιβίωση και την ακεραιότητά του. Κάθε αντίσταση και αγώνας, ένοπλος ή ηθικός, εναντίον έμπρακτης ή επαπειλούμενης αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, τής ελευθερίας και τής αξιοπρέπειας ενός έθνους συνιστά την εθνική άμυνα.
Δεν είναι δε τυχαίο ότι η έννοια τής άμυνας έχει συνδεθεί με την έννοια τού έθνους (μιλούμε για εθνική άμυνα), αφού η άμυνα αναλαμβάνεται και ασκείται κυρίως από τις ένοπλες δυνάμεις μιας χώρας, για να διαφυλαχθούν τα ιερά και τα όσια τα οποία συνιστούν ένα έθνος: η πατρίδα, η θρησκεία, η οικογένεια, οι θεσμοί, η ελευθερία, η δημοκρατία, η παιδεία, ο πολιτισμός.

 Η εθνική άμυνα απλώνεται και σκεπάζει όλα όσα ενσαρκώνει ο ιστορικός βίος ενός έθνους, η εθνική του υπόσταση, η ταυτότητά του ως έθνους. Γι' αυτό και η άμυνα τού έθνους, η εθνική του άμυνα, έχει μεν ως επίκεντρο και ως αιχμή το ένοπλο τμήμα τής εθνικής άμυνας, τις Ενοπλες Δυνάμεις, αλλά επεκτείνεται και σε μια ηθική και πνευματική άμυνα η οποία περιβάλλει, συμπληρώνει και εμπνέει την εθνική άμυνα. Αυτή τη μορφή εθνικής άμυνας υπαγορεύει η εθνική συνείδηση, ό,τι ενώνει όλους τους πολίτες: η κοινή πατρίδα, η κοινή καταγωγή, η κοινή γλώσσα, η κοινή πίστη, η κοινή ιστορία, τα κοινά ήθη και έθιμα, η κοινή νοοτροπία, οι κοινές αξίες, ο κοινός πολιτισμός. Ο,τι με μια λέξη, στην περίπτωση τής Ελλάδος, θα μπορούσε να ονομασθεί ελληνική παιδεία και ελληνική συνείδηση.

Ειδικότερα, έργο τής εθνικής παιδείας είναι να μυήσει τον νέο στη γλώσσα, στην ιστορία και στις παραδόσεις τής πατρίδας του, στην πίστη, στις τέχνες και στα γράμματα και, γενικότερα, στον πολιτισμό, που προσδιορίζει την εθνική του ταυτότητα, την εθνική φυσιογνωμία τής χώρας του και την εθνική ιδιοπροσωπία τού λαού στον οποίον ανήκει. Και ο μεν στόχος τής γνωστικής και νοητικής ανάπτυξης επιτυγχάνεται κυρίως με τα γνωστικά μαθήματα (μαθηματικά, φυσική, χημεία, βιολογία, πληροφορική κ.λπ.), ενώ ο στόχος τής πνευματικής και εθνικής γενικότερα καλλιέργειας και αγωγής επιτυγχάνεται κυρίως με τα εθνικά λεγόμενα μαθήματα (γλώσσα, ιστορία, λογοτεχνία, θρησκευτικά, γεωγραφία, πολιτισμός, παραδόσεις κ.λπ.). Στους δασκάλους τής πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και στους καθηγητές τής δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ιδίως τους φιλολόγους, εμπιστεύεται η Πολιτεία, η κοινωνία και το έθνος ολόκληρο την εθνική παιδεία των νέων, την εθνική εκπαίδευση των αυριανών πολιτών του. Αυτό και μόνο δείχνει τί βαρύτητα δίδεται στο Σχολείο και τί βάρος εναποτίθεται στους ώμους των εκπαιδευτικών, των δασκάλων των Σχολείων μιας χώρας, των ανθρώπων που θα οδηγήσουν εξ απαλών ονύχων τους νέους να αποκτήσουν εθνική συνείδηση.

Γι' αυτό και ο ρόλος τού δασκάλου ­ τού αληθινού δασκάλου και όχι τού απλού διδάσκοντος σφραγίζει την εθνική Παιδεία και προσδιορίζεται ως λειτούργημα. Γι' αυτό και ο ρόλος των Πανεπιστημίων που καταρτίζουν τους δασκάλους και των δύο βαθμίδων τής Παιδείας είναι ιδιαίτερα σημαντικός, καθοριστικός θα έλεγα τής εθνικής παιδείας. Γι' αυτό και είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη τής Πολιτείας, η οποία επιλέγει, καταρτίζει, οργανώνει και ελέγχει το σύστημα λειτουργίας τής εθνικής παιδείας.

Εθνική Παιδεία και Εθνική Άμυνα, άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, αφού δεν μπορεί να υπάρξει η μία χωρίς την άλλη, συνιστούν τον κορμό τής εθνικής πολιτικής μιας χώρας και βασική προϋπόθεση για την εθνική της ανεξαρτησία, εδαφική και πνευματική.

*Δάσκαλος, Μ.Ed, Nομικός, Αναπληρωτής Υπεύθυνος ΚΠΕ Κρεστένων

[i] http://vaterpanajiotis.wordpress.com

H αμερικανική Παιδεία σκοτώνει τα παιδιά της

Της Μαρίας Μπινιάρη

O υποβιβασμός της Παιδείας στο επίπεδο της επαγγελματικής προετοιμασίας των νέων ανθρώπων, που ξεκίνησε από τον προηγούμενο αιώνα, είναι ένα τρομερό παγκόσμιο φαινόμενο, που δυστυχώς θα χειροτερεύει ολοένα και περισσότερο. Eίναι αξιοπρόσεκτο πώς κατάφερε το σύστημα από τη μεταπολεμική εποχή και ύστερα να καταστήσει την παιδεία όργανο υλικής χρησιμοθηρίας, χωρίς να το αντιληφθούν οι «πνευματικοί ταγοί», ώστε να φτάσουν μέχρις εγκατάλειψης εδρών και αξιωμάτων, διαμαρτυριών που θα αφύπνιζαν το σύμπαν, όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Eκτός από ελάχιστους, που μέσα από κείμενα τους και την εκούσια απόσυρσή τους από τιμές και οφίκκια συνεχίζουν να είναι μια παρηγορητική παρουσία στον καταιγισμό αυτόν της μετάλλαξης της Παιδείας και του σκοπού της, οι άλλοι απολαμβάνουν τις ανέσεις του τίτλου τους.

Tην περασμένη εβδομάδα δημοσιεύθηκε η λίστα με τα διακόσια καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου. Mεσουρανούν τα γνωστά μεγάλα της Aμερικής, της Aγγλίας, κάποια άλλων χωρών της Eυρώπης και της Aυστραλίας. Στους New York Times της περασμένης εβδομάδας, επίσης, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο με τίτλο: «O αμόρφωτος Aμερικάνος». Πάρτε μια γεύση του τι αναφέρεται σε αυτό το άρθρο:

«Eδώ και τριάντα χρόνια η Παιδεία στην Aμερική υποφέρει. Tα χρήματα που βγαίνουν από τον ετήσιο προϋπολογισμό για αυτήν μειώνονται κάθε χρόνο δραματικά. Όσοι νέοι άνθρωποι επιθυμούν να μορφωθούν, αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά στα υπέρογκα δίδακτρα των «πρωτοκλασάτων» και μη Πανεπιστημίων μένουν χωρίς ανώτατη παιδεία. Oι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σχηματίσει την εντύπωση ότι η Aμερική είναι η μοναδική χώρα με πανεπιστημιακή μόρφωση υψηλοτάτου επιπέδου και ότι αυτή η μόρφωση προσφέρεται πλέρια στον πληθυσμό της.
Aυτό όμως δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα, γιατί έχουμε ποσοστό των πτυχιούχων από Πανεπιστήμια λίγο χαμηλότερο από το μέσο όρο των αναπτυγμένων χωρών».  

Kαι τα πράγματα χειροτερεύουν, αφού οι οικονομικά ασθενέστερες τάξεις δεν έχουν κατά νου ανώτερες σπουδές και τέτοιου είδους όνειρα για τα παιδιά τους. Σήμερα, στην Aμερική, ένας φοιτητής δεν μπορεί ούτε να υποαπασχολείται, αν σπουδάζει, ούτε εύκολα μπορεί να ανταποκριθεί οικονομικά στις σπουδές του. Aντίθετα, στη Γαλλία, ένας φοιτητής μπορεί να σπουδάζει και να υποαπασχολείται.

Σύμφωνα με στατιστική του υπουργείου Eργασίας, η αμερικανική Oικονομία έχασε 273.000 επαγγελματικές θέσεις τον περασμένο μήνα. Aπό αυτές, οι 29.000 ήταν στο Δημόσιο και στην τοπική Eκπαίδευση, ανεβάζοντας την κατηγορία αυτήν στους πέντε τελευταίους μήνες σε 143.000.
«Oι αγορές μπορεί να έχουν μπλοκάρει, αλλά δεν υπάρχει λόγος να σταματήσουμε να μορφώνουμε τα παιδιά μας. Kαι τελικά αυτό κάνουμε», ομολογούν πολλοί από τους Aμερικανούς σήμερα.

Tο σύστημα, σε παγκόσμιο επίπεδο, απαξιώνει την παροχή ευκαιριών σε παιδιά ταλαντούχα, με χαμηλό όμως εισόδημα, αν αυτά δεν υπογράψουν συμβόλαιο «ομηρίας» εξαγοράς των σπουδών με εργασία και υποταγή στο «φορέα», που φρόντισε για την εκπαίδευσή τους και την εύρεση εργασίας.
Φέτος, οι αριστούχοι φοιτητές στην Kαλιφόρνια δεν πήραν ούτε ένα σεντ, εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης.

Tαυτόχρονα, δεν υπάρχει καμμία φροντίδα για το ποσοστό των παιδιών της χώρας αυτής που εγκαταλείπουν το Λύκειο, εξ αιτίας έλλειψης ακόμα και των στοιχειωδών; Έτσι, στα 36 αγόρια Λυκείου που έχουν μείνει στην ίδια τάξη τα δέκα από αυτά θα τα βρεις στις φυλακές ή στα αναμορφωτήρια!

O Aφροαμερικάνοι είναι εκείνοι που αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα ανεργίας και της αναπόφευκτης αύξησης βίας με ολοένα ανερχόμενα ποσοστά. H εγκατάλειψη του σχολείου οδηγεί στην αύξηση του πληθυσμού των φυλακών. (Σ.Σ.: «Όταν κλείνεις ένα σχολείο, ανοίγεις μία φυλακή», έγραφε πριν 50 χρόνια ο αείμνηστος N. Ψαρουδάκης). Όλοι οι Aμερικανοί πληρώνουν το κόστος, όταν ένας ανήλικος φεύγει απο το σχολείο, και το ποσόν αυτό συνολικά ανέρχεται στα 292.000 δολλάρια. O μέσος όρος ηλικίας όσων εγκαταλείπουν το σχολείο πρόωρα είναι εννέα φορές μεγαλύτερος απ' ό,τι πριν 50 χρόνια, με αποτέλεσμα αύξηση των μονογονεϊκών οικογενειών, κι αυτό, γιατί οι «σύζυγοι» δεν είναι σε θέση να εργαστούν λόγω ελλειπούς μόρφωσης και πολλές φορές εγκαταλείπουν τις μητέρες των παιδιών τους στο έλεος του Θεού.

Tέτοια φαινόμενα είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στη δεκαετία του ‘70, αλλά τότε οι ανήλικοι πατεράδες εύρισκαν δουλειά στα εργοστάσια της βαριάς βιομηχανίας ή στις αυτοκινητοβιομηχανίες του Mίσιγκαν.

Eυτυχώς που ο Έλληνας πατέρας ακόμα ιδρώνει, αγωνιά και ελπίζει για τη μόρφωση των παιδιών του, αν και η εκπαίδευση που παρέχεται έχει χάσει το σκοπό της αποστολής της, έχει χάσει την ευλογία του Aγίου Πνεύματος έτσι μεταλλαγμένη που σερβίρεται σε εντελώς κρύα μορφή σε όλες τις βαθμίδες της. Mπορεί να παραγκωνίζονται οι ανθρωπιστικές σπουδές σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά έτσι το επίπεδο της Παιδείας έχει τόσο πολύ αλλοιωθεί, που και οι ειδικότητες που προωθούνται και αναπτύσσονται καταρρέουν μέσα από την αναποτελεσματικότητά τους στα σημερινά οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα.
Mπορεί οι σύγχρονοι πολιτικοί Mαικήνες να αναζητούν νέους και νέες φοιτητές ή αποφοίτους, που έχουν προσόντα ανερχόμενου τεχνοκράτη, με δέλεαρ την αμοιβή και τη δόξα, αλλά θα πρέπει να ξέρουν καλά πως αυτοί οι ίδιοι σημερινοί υποτακτικοί τους, θα απαιτήσουν αύριο τόσα και τέτοια, που θα τους τινάξουν στον αέρα.

Προσοχή, λοιπόν, στα παιδιά μας, ποιούς μη κερδοσκοπικούς φορείς ανέλιξης τούς υπαγορεύει έμμεσα και ύπουλα το σύστημα να υπηρετήσουν μέσα από μεταπτυχιακές ευκαιρίες, ενδιαφερόμενοι μόνο για επιτυχημένες καριέρες και παγερά αδιάφοροι για ανθρωπιά και πάλη ενάντια σε αυτό που λέγεται αποπροσανατολισμός, μετάλλαξη και εμπορευματοποίηση της Παιδείας, η προσφορά της οποίας ανα τους αιώνες ήταν ο μοχλός της προόδου και του πολιτισμού. Aς βγουν κάποτε οι εκπαιδευτικοί μας να δηλώσουν την ανεπάρκεια του διδακτικού υλικού μέσα απο τα δήθεν «καινούργια βιβλία» και την όλη κατάντια της ελληνικής Eκπαίδευσης, πιστεύω πως θα μας βρουν όλους κοντά τους.

Mε πόσες γενιές αγραμμάτων Eλληνόπουλων και ανα τον κόσμο ανηλίκων εγκληματιών και ψυχοπαθών πρώην μαθητών ή ανέργων πτυχιούχων θα κορεστεί ο Mινώταυρος της Παγκόσμιας Tάξης Πραγμάτων;

ΠΗΓΗ: Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, Παρασκευή, 16 Οκτώβριος 2009,

http://www.xristianiki.gr/arkheio-ephemeridas/808/amerikanike-paideia-skotonei-ta-paidia-tes.html

Μια απαράδεκτη δήλωση του πάπα Ρώμης στα Ιεροσόλυμα

ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕΝ!

Του Σεβ. Μητρ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου

 

– Ο Αγιώτατος Πάπας Ρώμης κ. Βενέδικτος, Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τον παρελθόντα Μάρτιο επισκέφθηκε την Αγία Γη της Ιερουσαλήμ και συναντήθηκε με τον Ορθόδοξο Πατριάρχη των Ιεροσολύμων Μακαριώτατο κ. Θεόφιλο.

– Στις περιπτώσεις αυτές ανταλλάσσονται προσφωνήσεις και γίνονται επίσημες Δηλώσεις. Καθώς λοιπόν αναγνώσαμε στην σχετική ειδησεογραφία, ο Πάπας φέρεται νά είπε, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις Ορθόδοξες Εκκλησίες» (16 Μαΐου 2009).

– Οφείλουμε να τεχνολογήσουμε τα λόγια αυτά. Μας ενοχλεί η αναφορά του Πάπα στις «Ορθόδοξες Εκκλησίες» και μάλιστα όταν αυτό γίνεται σε συσχετισμό ή και σε αντιπαράθεση με την «Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Εάν με τον τρόπο αυτό ο Πάπας είχεν ως στόχο του να τονίσει την μοναδικότητα της Εκκλησίας της Ρώμης και να την αντιπαραβάλει με την πολλαπλότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αυτό για μας είναι απαράδεκτο. Είναι γνωστό, ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι πιστεύουν και διδάσκουν ότι η Ρωμαικαθολική είναι Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, όλοι δε οι άλλοι χριστιανοί έχουν αποκοπεί από το Σώμα της και οφείλουν να επανέλθουν στη Ρώμη! Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος! Εμείς οι Ορθόδοξοι δεν μπορούμε να το χωνέψουμε με κανένα τρόπο!

 – Ώστε λοιπόν κάθε φορά που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προβάλλει είτε το Πρωτείο, είτε το Αλάθητο του Πάπα, είτε τη θεωρία των Κλάδων μας πληγώνει αφάνταστα.

– Η αναφορά του Πάπα στις «Ορθόδοξες Εκκλησίες» είναι θεολογικά απαράδεκτη. Μία είναι η Εκκλησία, η Ορθόδοξος Εκκλησία, διακρίνεται δε σε επί μέρους εθνικές ενότητες, τις ονομαζόμενες τοπικές Εκκλησίες! Δεν υπάρχουν λοιπόν πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, την οποία ενσαρκώνει και εκφράζει η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία όμως εξ αφορμής της διαιρέσεως των Εθνών επιμερίζεται σε πολλές τοπικές Εκκλησίες. Έτσι λοιπόν μόλις ελευθερώθηκε η Αλβανία μέ Απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανασυστάθηκε η τοπική Εκκλησία της Αλβανίας, συμφωνα πάντοτε με τον ιερό Κανόνα, "είωθε τα εκκλησιαστικά τοις πολιτικοίς συμμεταβάλλεσθαι".

– Συνεπώς όλες οι τοπικές Εκκλησίες των Ορθοδόξων διατηρούν τήν εσωτερική τους ενότητα καί ευρίσκονται σε αρμονική "κοινωνία πίστεως" με την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και με τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη, τον "Πρώτο της Ορθοδοξίας" αλλά ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΙΣΩΝ (primus inter pares), τον Προκαθήμενο των απανταχού Ορθοδόξων. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έχει βεβαίως το προβάδισμα έναντι όλων των άλλων Πατριαρχών καί Ἀρχιεπισκόπων, των Προέδρων των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, έχει δε επίσης και ωρισμένα προνόμια, τα οποία έχουν κατoχυρωθή με Αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων. Έχει λάβει καί διαθέτει ένα Τιμητικό Πρωτείο Τιμής, αλλά δεν παύει να είναι ισότιμος με τον Επίσκοπο της πιο μικρής εκκλησιαστικής Επαρχίας, όπως π.χ. είναι η Μητρόπολις των Κυθήρων. Με άλλα λόγια κατά την Ορθόδοξη Διδασκαλία ο Οικουμενικός Πατριάρχης καί ο Μητροπολίτης Κυθήρων είναι ίσοι και ισότιμοι ως πρός τό εκκλησιαστικό τους αξίωμα, εν τούτοις όμως ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει ένα προβάδισμα σεβασμού και τιμής.

Τούτο φαίνεται καθαρά στο Συνοδικό Σύστημα τῆς Ορθοδόξου Εκκλησίας, το οποίο είναι απόλυτα Δημοκρατικό! Σε μιά Οικουμενική Σύνοδο τόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης όσο και ο Μητροπολίτης Κυθήρων διαθέτουν μία ψήφο! ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ! Όλοι γενικώς, Επίσκοποι, Μητροπολίτες, Αρχιεπίσκοποι, Πατριάρχες, όλοι είναι ίσοι μεταξύ τους και ισότιμοι! Κάθε κάθε Αρχιερεύς είναι η ορατή ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Κάθε Επίσκοπος ευρίσκεται "εις τύπον καί τόπον Χριστού!" Πάσα παρέκκλιση από τόν κανόνα αυτό αποτελεί αίρεση!
– Έπειτα από τα ολίγα αυτά γίνεται τώρα κατανοητό γιατί δεν υπάρχουν επί μέρους θεολογικοί Διάλογοι μεταξύ τῶν Ορθοδόξων καί της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αλλά ένας και μοναδικός θεολογικός Διάλογος, στον οποίο συμμετέχουν δι' εκπροσώπων τους όλες οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ας ελπίζουμε, ότι η συγκεκριμένη διατύπωση του Πάπα δεν υπονοούσε κάτι κατά παρέκκλιση των παραπάνω. Ο καιρός θα το δείξει. Η σωστή διατύπωση θα ήταν: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία».

– Ας συνεχίσουμε τώρα την εκκλησιολογία στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Εκεί ΜΟΝΟΝ ο Πάπας Ρώμης ευρίσκεται εις τύπον καί τόπον Χριστού! Αντιθέτως κάθε Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος ή Μητροπολίτης ή Αρχιεπίσκοπος ή Καρδινάλιος είναι εκπρόσωπος του Πάπα, ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Του Πάπα, επαναλαμβάνω, πρός τον Οποίον και λογοδοτεί! Η αντίληψη αυτή φέρει τη σκέψη μας στο Ρωμαϊκό Iperium, έτσι δε μπορούμε να κατανοήσουμε περαιτέρω τη διδασκαλία για το ΠΡΩΤΕΙΟΝ του Πάπα, για το ΑΛΑΘΗΤΟΝ του Πάπα κλπ. Στό απόλυτα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ Πολίτευμα της Ανατολικής του Χριστού Εκκλησίας, αντιπαραβάλλεται τό ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ Πολίτευμα της Δυτικής Εκκλησίας. Κατά την Ορθόδοξο διδασκαλία και πίστη το Αλάθητον έχει η Εκκλησία, οσάκις αποφαίνεται διά των Οικουμενικών της Συνόδων και όχι ένας άνθρωπος. Στη Ρμαιοκαθολική Εκκλησία οι Αποφάσεις των Συνόδων τελούν υπό την έγκριση του Πάπα, οσάκις ούτος αποφαίνεται ex cathedra!

– Συνεπώς έπειτα από τα ανωτέρω, αν η διατύπωση του Πάπα "Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και Ορθόδοξες Εκκλησίες" ήταν απόρροια του παπικού Πρωτείου, εμείς διαφωνούμε και την στιγματίζουμε. Ο Θεολογικός Διάλογος μεταξύ των Ορθοδόξων καί των Ρωμαιοκαθολικών είναι διάλογος μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

– Τις παραπάνω γραμμές είχαμε χαράξει ευθύς εξ αρχής, δηλ. από τον Μάϊο μήνα ε.ε., τότε ακριβώς που είχαν γίνει οι Δηλώσεις του Πάπα, αλλά δεν τις είχαμε δημοσιοποιήσει, περιμένοντας αντιδράσεις εκ μέρους ἀλλων ινων παραγόντων, οι οποίες όμως ουδέποτε έγιναν.

– Θεωρήσαμε αναγκαίο να καταχωρίσουμε τώρα μόλις τις ανωτέρω απόψεις μας, επειδή πολύ πρόσφατα δεχθήκαμε τρία σημαντικά ερεθίσματα. Το πρώτον είναι η κυκλοφορία ενός κειμένου μέ τίτλο "ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ". Τό δεύτερον είναι η σύγκληση της μικτής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων στή μεγαλόνησο Κύπρο, (η οποία σφραγίσθηκε με έκτροπα και βίαιες εκδηλώσεις, οι οποίες πολύ έθλιψαν την ψυχή μας). Το τρίτον και σπουδαιότερον είναι η ανοικτή Πρόσκληση του Πάπα Ρώμης κ.κ. Βενεδίκτου πρός τους Αγγλικανούς Επισκόπους, τους Πρεσβυτέρους και τούς πιστούς της Αγγλικανικής Εκκλησίας, όπως επιστρέψουν στούς κόλπους της Ρώμης, η οποία θα τους δεχθεί όπως είναι και ευρίσκονται, χωρίς κυρώσεις, περιορισμούς ή δεσμεύσεις (π.χ. έστω κι αν είναι έγγαμοι, ενώ η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ΔΕΝ επιτρέπε το γάμο των κληρικών) κλπ. αρκεί να αναγνωρίσουν το ΑΛΑΘΗΤΟ και το ΠΡΩΤΕΙΟ του Πάπα!

Αν αληθεύει η πληροφορία αυτή, η οποία κυκλοφόρησεν ευρέως τόσο από το Διαδίκτυο, όσο και από τις στήλες των Εφημερίδων, τότε ο Θεολογικός Διάλογος από της πλευράς των Ορθοδόξων έχει φθάσει οριστικά και αμετάκλητα πλέον στο τέλος του και μάλιστα έχει αποτύχει παραγωδώς. Διότι όσο κι αν συσκέπτωνται και όσο κι αν συνδιαλέγωνται θεολογικά οι Εκπρόσωποι της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους Εκπροσώπους των Ρωμαιοκαθολικών, εφ΄όσον ο Πάπας "γυμνή τη κεφαλή" ευκαίρως-ακαίρως διακηρύττει "urbi et orbi", (στην πόλη και στον κόσμο), τα περί του Πρωτείου του και τα περί του Αλαθήτου του ο διεξαγόμενος Θεολογικός Διάλογος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ! Έχει υπονομευθή εκ των ένδον! Αν σ΄όλα αυτά προσθέσουμε και την μέχρι σήμερα μη καταδίκη της Ουνίας, τότε αφεύκτως πρέπει να ανασταλή αμέσως πάσα περαιτέρω συνομιλία, έως ότου ο Πάπας ξεκαθαρίσει με σαφήνεια τη θέση του!

– Η ευθύνη των περαιτέρω χειρισμών βαρύνει πλέον τους ώμους του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, διά τον Οποίον πρέπει τώρα να προσευχώμεθα ακόμη πιο θερμά.

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΟΙ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Στο απόηχο του εορτασμού της επετείου του ΟΧΙ κάποιες σκέψεις με οδηγούν στο να θρηνήσω γιατί οι νεκροί του έπους δεν έλαβαν την παραμικρή δικαίωση.

Σαν τελείωσε ο μεγάλος πόλεμος, απόρροια του δυτικού μηδενισμού (Καμύ), η εθνική ομοψυχία που είχε σφυρηλατηθεί στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας, καθώς και στα οχυρά της γραμμής Μεταξά είχε κουρελιαστεί, επειδή σπεύσαμε να υπηρετήσουμε τα ξένα συμφέροντα.

Έτσι ολοκληρώσαμε την καταστροφή που προκάλεσαν οι εχθροί μας χύνοντας τώρα αίμα αδελφικό και προσφέροντας πρώτης τάξεως ευκαιρία στους ασπόνδους φίλους μας να μας τιμωρήσουν αποστερώντας από την Ελλάδα τη Βόρειο Ήπειρο και την Κύπρο. Η τραγουδίστρια της νίκης, η Σοφία Βέμπο, τραγούδησε τότε το "Κάνε κουράγιο μάνας μας", όμως το ερώτημα που θα έθεταν οι νεκροί παραμένει ακόμη αναπάντητο: "Γιατί χύσαμε το αίμα μας στα χιονισμένα άξενα βουνά ή στα οχυρά;

            Η ηττημένη Γερμανία είχε ήδη προχωρήσει στην ανασυγκρότησή της, όταν εμείς βγήκαμε ρημαγμένοι από τον εμφύλιο σπαραγμό. Και τότε ρακένδυτοι πήραμε το δρόμο της μετανάστευσης προς τη χώρα των δημίων μας, ακόμη και θύματα της πλέον φρικτής αγριότητας που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης μας. Και οι νεκροί ερωτούν: "Γιατί δεν καταφέραμε και μεις να προχωρήσουμε στο δρόμο της προόδου, αλλά συρθήκαμε πίσω από τους ισχυρούς παίζοντας τα άθλια παιχνίδια των συμφερόντων τους;.

            Κάποιοι άκαπνοι απόντες κατά το εθνικό εγερτήριο, είχαν σπεύσει τότε να επωφεληθούν από την εύνοια των κατακτητών προς τους συνεργάτες τους. Το δράμα του πεινασμένου και βασανισμένου λαού δεν τους άγγιξε. Θησαύρισαν εκμεταλλευόμενοι αγρίως την πείνα του ή προσέφεραν τις "πολύτιμες" υπηρεσίες καταδότου των πατριωτών στους κατακτητές. Ελάχιστοι απ' αυτούς τους δοσιλόγους κρίθηκαν από την ελληνική δικαιοσύνη. Και οι νεκροί κράζουν με πικρία: "Γιατί;"

            Σταδιακά από τα σχολικά εγχειρίδια περικόπηκαν κείμενα θαυμάσια λογοτεχνών μας που εξυμνούσαν τη φιλοπατρία και το ηρωικό φρόνημα των πρωταγωνιστών του έπους. Ο εορτασμός της επετείου ατόνησε στα σχολεία. Κατάντησε ανούσιος, δίχως παλμό και αίσθημα πατριωτικό. Η παρέλαση δίνει την εντύπωση αγγαρείας για τα αγόρια και επίδειξης για τα κορίτσια. Κάποιοι μάλλον άγευστοι πατριωτικού φιλότιμου βρίσκουν πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να ζητήσουν την κατάργησή της και οι πολλοί, υπό την επήρεια πνεύματος αρρωστημένου διεθνισμού, πολιτικοί, εκπαιδευτικοί και γονείς σφυρίζουν αδιάφορα ή με περίσσεια υποκρισία καταφεύγουν σε αμετροέπειες και φλυαρίες που εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τους νεκρούς. Και θέτουν αυτοί το ερώτημα: "Καλά εμείς είμασταν οι χαζοί και οι αυτοί στους οποίους με το αίμα μας παραδώσαμε την πατρίδα ελεύθερη είναι έξυπνοι;"

            Φθάσαμε να καίμε και τη σημαία μας υπό τα απαθή βλέμματα ακόμη και οργάνων της τάξεως. Κάποιοι, "πνευματικοί" άνθρωποι λογιζόμενοι, είχαν το απύθμενο θράσος να τονίσουν ότι είναι απλό πανί. Πολιτικοί ανέπτυξαν τη θεωρία της επίσημης και ανεπίσημης σημαίας και, τέλος, οι αντιεξουσιαστές την ταύτισαν με το κατεστημένο! Και οι νεκροί κάνουν τη σκέψη: Δεν τις καίγαμε τότε, κατά την υποχώρηση, όλες; Το να έπεφταν στα χέρια των εχθρών φαντάζει σήμερα μικρό κακό, καθώς έπεσαν στα χέρια αναξίων διαδόχων μας. 

            Πλησιάζουν είκοσι χρόνια από την κατάρρευση του ολοκληρωτικού καθεστώτος, του τυραννικού τόσο για τους Έλληνες της μειονότητας όσο και για τους Αλβανούς. Η χώρα μας, κατ' εντολή των ισχυρών έσπευσε κατ' επανάληψη να προσφέρει την οικονομική της βοήθεια για την ανόρθωση της ρημαγμένης χώρας. Δεν ζήτησε τίποτε σε αντάλλαγμα. Όχι μόνο ανθελληνική υστερία εισπράττει αλλά και έκδηλη την κωλυσιεργία στην προσπάθεια να συγκεντρωθούν τα οστά των 8.500 μαχητών που άφησαν την τελευταία τους πνοή σε αλβανικό έδαφος. Μόλις πρόσφατα αξιωθήκαμε να στήσουμε αξιοπρεπές νεκροταφείο στους Βουλιαράτες, στο οποίο όμως δεν έχουν εναποτεθεί τα οστά ούτε πεντακοσίων νεκρών πολεμιστών. Απομένουν ακόμη πάρα πολλά. Κάθε φορά που οργώνει κάποιος χωρικός, κάθε φορά που διανοίγεται κάποιος δρόμος αποκαλύπτονται οστά, οστά Ελλήνων πολεμιστών. Και η Πολιτεία δείχνει να έχει άλλες προτεραιότητες, ενώ στη Σούδα το νεκροταφείο των πολεμιστών της Κοινοπολιτείας κατά τη μάχη της Κρήτης είναι πολυτελέστατο!

            Πείτε μας εσείς αδικαίωτοι νεκροί. Μας πρέπει η ελευθερία, την οποία με το αίμα σας μας προσφέρατε;

"ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 01-11-2009       

Ποια προδοσία!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Όσοι ποινικοποίησαν

Αναρχικές κουκούλες

Και άσεμνα κουκούλωσαν

«Ημέτερες» ρεμούλες

Και πάλι ονειροπολούν

Να πάρουν εξουσία…

Κι ανάμεσά τους εγκαλούν

Κάποιους για…προδοσία!

Γιατί, ως φαίνεται, ξεχνούν

Πως η Αποστασία

Στη Χούντα μας οδήγησε,

Που με συνωμοσία

Στην Κύπρο μας εχάλκευσε

Τη φοβερή θυσία…

Μα ο λαός δεν γίνεται

Ποτέ του να ξεχάσει

Πόσα από δαύτους έπαθε

Και πόσα έχει χάσει…

Παπα-Ηλίας, 03-11-2009

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blogspot.com

e-mail: ppailiasyfantis@gmail.com

Η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και το 14^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ

Η Παιδεία μπροστά στο νέο αστικό και νεοκαπιταλιστικό εξευρωπαϊσμό  του ελλαδικού κράτους

Του Παναγ. Α. Μπούρδαλα*

«… Ούτε μπορεί με τις σημερινές τις δυνάμεις να αλλάξει τίποτα η Αριστερά.

Ας μην ξεχνάμε ότι, στο άρθρο 16 ή στα συρματοπλέγματα του Ελληνικού,

η Αριστερά δεν ήταν μόνη της στους δρόμους.

Ήταν με πολλούς άλλους…»,

Βένιος Αγγελόπουλος[i],(βλ. και  Εφ. «Η Εποχή», φ. 982, 01-11-2009, σελ. 17)

Όταν στο άνοιγμα του 14^ου συνέδριου της ΟΛΜΕ η νυν υπουργός του Υπουργείου Κατάρτισης και δια βίου μάθησης  και (ευρωλιγούρικης, κατά πως φαίνεται) παιδείας και θρησκευμάτων μιλούσε, καλεσμένη μεν ως εκπρόσωπος κόμματος, αλλά ως υπουργός παιδείας, πολλοί κατανοήσαμε ότι σύντομα θα εκπροσωπούσε την Ε. Ε. στην Ελλάδα. Όταν οι αντιπρόσωποι του κλάδου, τουλάχιστον η πλειοψηφία, που είχαν εκλεγεί με το ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚ τη χειροκροτούσαν αδιάλειπτα, πολλοί εκτιμούσαμε ότι το βαθύ ΠΑΣΟΚ θα είχε απέναντί του ηγεσία που δεν ικανοποιούνται απ' αυτά.

Η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, διαλεγμένη συνειδητά στη θέση της Μαρ. Δαμανάκη για να ηγηθεί στη μεγάλη προσπάθεια άγριου εξευρωπαϊσμού της δημόσιας παιδείας της χώρας μας, έμπαινε  με το τσαμπουκά της πρώην επιτρόπου της ΕΕ. Διαλεγμένη για μια προσπάθεια που αν πετύχει, θα ανατρέψει άρδην το εθνικό κράτος στο χώρο της βασικής και εγκύκλιας γνώσης, αλλά και των εργασιακών σχέσεων των 200.000 δασκάλων και καθηγητών.

Η νέα Υπουργός μας δεν είναι μόνη. Έχει μαζί της όλο το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, όλον τον εκσυγχρονιστικό ΣΥΝασπισμό, τη Ν. Δ. που συσπειρώνονται γύρω από τη Ν. Μπακογιάννη-Μητσοτάκη, αλλά και δυνάμεις των Ο-Π και ένα μέρος του ΛΑΟΣ. Την ίδια στιγμή το νέο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αποδέχεται την ομοσπονδιοποίηση της Ε. Ε. και έχει πολλούς συμμάχους και στην γραφειοκρατία των Βρυξελών.

 Σε επίπεδο συνδικαλιστικό το ΠΑΣΟΚ έχει ταμπουρωθεί σε ΓΣΣΕ, ΑΔΕΔΥ και ελέγχει από φέτος μαζί με τον  μισό Συνασπισμό τη νέα ΠΟΣΔΕΠ. Είναι ακόμα συζητήσιμο πως αντιδράσει η ΠΑΣΚ σε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ.

Θεωρούμε από αμυντική σκοπιά μεγάλης σημασίας τις θέσεις, που ψήφισε και Η ΠΑΣΚ για την μη περιφερειοποίηση της εθνικής παιδείας. Δεν είναι τυχαία επομένως η έστω και δειλή ανακοίνωση του ΔΣ της ΟΛΜΕ στις 21.10.09 μετά τη συνάντησή της με τη νέα Υπουργό: «… Αρνητικά κρίνουμε την αρχική τοποθέτηση της νέας Υπουργού «πως δεν είναι διαπραγματεύσιμο το πρόγραμμά μας», καθώς και τη θέση της για την αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος και την εκχώρηση αρμοδιοτήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και μάλιστα ως προτεραιότητα της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης…»[i].

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου θα καθυστερήσει άμεσες επιθέσεις στο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων (τύπου διπλά μισθολόγια ή περικοπή δώρων) αρκούμενη στα έμμεσα κτυπήματα (π.χ. πολλαπλή φορολόγηση) ή ασφαλιστικό (εξού και οι πρώτες ήπιες εξαγγελίες). Θα επιχειρήσει όμως πολλαπλά και σύντομα ένα αστικό εκσυγχρονισμό, προσαρμοσμένο ειδικά για μια μη μητροπολιτική ευρωπαϊκή χώρα, με τεράστια προβλήματα στην ενδογενή πρωτογενή παραγωγή, όπως η Ελλάδα

Σκιαγράφηση της νέας αναδιαρθρωτικής εκπ. πολιτικής της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ

Τα βασικά στοιχεία, που μπορούμε να πιθανολογήσουμε βάσιμα, της νέας αναδιαρθρωτικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, υφαίνονται με κέντρο το κτύπημα του εθνικού κράτους, με τεράστιες επιπτώσεις και στην παιδεία, φαίνεται ότι είναι:

Α) Η δημιουργία λίγων περιφερειών και μεγάλων Δήμων με το «Καποδίστρια Β΄», οι οποίες θα έχουν στη μεταβατική φάση δύο μητροπολιτικά κέντρα. Το όλο και λιγότερο «εθνικό κράτος» και την αναδυόμενη ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ, μετά και τη υπογραφή του Ευρωσυντάγματος, ως «Συνθήκης της Λισαβόνας» πρόσφατα. 

Β) Νέα εκλογικά συστήματα με πριμοδότηση των πλειοψηφικών χαρακτηριστικών σε όλα τα επίπεδα του εθνικού κράτους (εθνικές, περιφερειακές και δημοτικές εκλογές), ώστε οι κομματικές και επιχειρηματικές γραφειοκρατίες να έχουν το πάνω χέρι σ' αυτές.

Γ) Πλήρης απουσία αποφασιστικών τοπικών συνελεύσεων των κατοίκων ή αντιπροσώπων τους σε παλαιές Κοινότητες ή Δημοτικά διαμερίσματα και υποκατάστασή τους από επικίνδυνες θεσμικές μορφές «κοινωνικής λογοδοσίας».

Δ) Γιγάντωση των ΣΔΙΤ, πέρα από τον κατασκευαστικό τομέα, και επί του περιεχομένου δημοσίων αγαθών (Παιδεία, Υγεία, Πολιτισμός, πράσινο, νερό, αέρας, πλατείες, κλπ). Εδώ να σημειώσουμε τη σύνδεση του Υπ. Πολιτισμού με τον Τουρισμό και όχι την παιδεία με επικεφαλής μάλιστα επιχειρηματία υπουργό.

Ε) Μεταφορά αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες και από εκεί  στους νέους Δήμους:

1) μέρους γνωστικών πεδίων στα σχολεία (15 έως 30%), 2) Σταδιακή αύξηση των προσλήψεων του προσωπικού απ' αυτούς και μισθοδότησή τους με νέες ελαστικές σχέσεις εργασίας, ώστε να συρρικνωθεί η μονιμότητα. Τελικός στόχος η μετατροπή μας σε «δημοδιδασκάλους». Προπομποί σ' αυτή τη διαδικασία αποτελούν τα κτυπήματα στην οργανική θέση και η δυνατότητα διάθεσης 7 ειδικοτήτων σε όλη την περιφέρεια. 3) Μετατροπή των ενδοσχολικών εξετάσεων (αφετηρία τα Λύκεια) σε περιφερειακές, ώστε να υπάρξει το λεγόμενο «εθνικό απολυτήριο», παρότι περιφερειακό! 4) Κατάργηση της γεωγραφικής χωροθέτησης των σχολείων, ελεύθερη μετακίνηση μαθητών, βαθμολόγηση σχολικών μονάδων και κλείσιμο όσων δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό. Φυσικά λόγο θα έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς.

Στ) Επέμβαση στο περιεχόμενο της γνώσης με:

1)  Συρρίκνωση των γνωστικών πεδίων σχεδόν στα μισά μαθήματα, μαρασμός της όποιας ανθρωπιστικής παιδείας και πλήρης τεχνοκρατισμός των Λυκείων. Όλα τα λιγότερα μαθήματα θα εξετάζονται περιφερειακά.

2) Στη μεταβατική περίοδο θα αυξηθούν τα επιλεγόμενα μαθήματα, πιθανά χωρίς να συμμετέχουν στις εξετάσεις (όλα τα κομμένα μαζί με άλλα) ώστε να μειωθούν οι αντιδράσεις.

3) Τεχνοκρατισμός με τράπεζες θεμάτων στα θέματα τα οποία θα είναι ίδια για όλους τους μαθητές, ανεξάρτητα από το κοινωνικό και μορφωτικό κεφάλαιο που θα κουβαλούν. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι θα συμβεί με το 40-50% των μαθητών κατά μ. ο. από τις πανελλαδικές εξετάσεις.

4) Μεγαλύτερη «αμερικανοποίηση» των ερωτήσεων (κλειστού τύπου) και ουσιαστικά παραπέρα μηχανοποίηση της γνώσης και της σκέψης στην πλειοψηφία των παιδιών. 5) Σύνδεση της Τεχν. Εκπαίδευσης με τους Δήμους και επιχειρήσεις με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς.

Ζ) Η εγχώρια και παγκόσμια οικονομική κρίση

Μέσα στο μεγάλο παιχνίδι να πληρώσει ο λαός την κρίση, που φταίει κυρίως επειδή έχει χαμηλές προσδοκίες και εκλέγει τους δημίους του η δήθεν περιφερειοποίηση θα μεταφέρει στις πλάτες του και τη χρηματοδότηση που δεν θα φτάνει από το κεντρικό κράτος.  Οι δήμαρχοι και περιφερειάρχες θα είναι οι αποδέκτες-κυτία παραπόνων και οι απαντήσεις θα είναι κονσέρβα: Το κεντρικό κράτος λόγω της κρίσης δεν δίνει τις πιστώσεις, οπότε ή θα σας φορτώσουμε με νέα δάνεια, ή θα βάλουμε χορηγούς ή θα πληρώστε και θα έχετε σχολείο… Απάντηση δεν χρειάζεται, ούτε καν σχολιασμός.

Επίμετρο: σχόλιο για τις αποφάσεις του 14^ου συνεδρίου της ΟΛΜΕ

Δεδομένου ότι η ΔΑΚΕ και η ΔΕΕ-ΠΑΜΕ δεν έμπαιναν σε επιμέρους αποφάσεις, ήταν φανερό πως μόνο σε μια σειρά αμυντικών αποφάσεων μπορούσε να πάει το συνέδριο. Πρώτον να επικαιροποιήσει τα αιτήματα του 13^ου και δεύτερον να ψηφίσει κάποια νέα αιτήματα, αλλά δεδομένου των συσχετισμών, αμυντικού χαρακτήρα.  Γίνεται μάλιστα φανερό πως ήταν σχεδόν αδύνατον, τρεις μήνες πριν το ΠΑΣΟΚ γίνει κυβέρνηση, η ΠΑΣΚ να αποδεχόταν ένα πολιτικό σκεπτικό που να αντιτίθεται στο σχεδιασμό που φέρνει το νέο ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως πάντοτε οφείλουμε να μη ταυτίζουμε κόμματα και συνδικαλιστικές παρατάξεις, αλλά δυστυχώς η αντίθετη κουλτούρα δεν υπάρχει ούτε στην αριστερά (ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ- Συν κιν. κλπ)

Βεβαίως το ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα έφερνε (και μάλιστα σύντομα) διπλό μισθολόγιο και δύσκολα θα ανοίξει το πρώτο καιρό τα επαγγελματικά ταμεία στην ασφάλιση που προωθούν οι νεοκαπιταλιστές ΝΔ, ΛΑΟΣ κλπ. Στη φάση αυτή θα προσπαθήσει να  κάνει αναδιαρθρώσεις στο κράτος, λόγω της νωπής εντολής και κοινοβουλευτικής άνεσης.

 Γι' αυτό η ΠΑΣΚ τελικά επέλεξε να ψηφίσει αμυντικά αιτήματα, κρατώντας κάποιες αποφάσεις από την ηγεσία του κόμματος:  (π.χ. 1.  Να μην περάσουν οι αλλαγές στο εξεταστικό (περιφερειακές εξετάσεις, κ.λπ.). 4.   Πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα στους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, μέχρι την οριστική κατάργηση του θεσμού. 6.  Άμεση αντιμετώπιση της εκτεταμένης «διαθεσιμότητας», υπεράσπιση και διεύρυνση της οργανικότητας.)

Το πεδίο βεβαίως για όλο το σχεδιασμό της πειφερειοποίησης της εκπαίδευσης παραμένει ανοικτό. Τέσσερις φαίνεται να είναι οι κεντρικοί κρίκοι του σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, που τόσο οι ψηφοφόροι του δεν θα στοιχηθούν εύκολα μαζί του, όσο και κάποιο κομμάτι της ΠΑΣΚ:

1)   Οι περιφερειακές εξετάσεις (από Α ή Β Λυκείων) που μαζί με πιθανές εξετάσεις μετά το Λύκειο (Μπαμπινιώτης) θα εκτοξεύσουν τα φροντιστήρια σε απίθανα ύψη και θα τα κατεβάσουν στο γυμνάσιο.

2) Ο τεχνοκρατισμός στο Λύκειο με τον εξοβελισμό κυρίως μαθημάτων  ανθρωπιστικών γνωστικών πεδίων, σε συνδυασμό με τη νέα διδακτική που κρύβεται πίσω από τον καταιγισμό των ερωτήσεων κλειστού τύπου «αλά ΑΣΕΠ» σε ένα πιο εξετασιοκεντρικό Λύκειο, παρά την αντίθετη επικοινωνιακή πολιτική για την ύπνωσή μας.

3) Το κλείσιμο σχολείων μέσω της κατηγοριοποίησης και «ελεύθερης» μετακίνησης μαθητών και η γιγάντωση αστικών.

4) Η είσοδος χορηγών και επαγγελματιών της «αυτοδιοίκησης», τόσο στο χώρο της πρόσληψης προσωπικού και χρηματοδότησής του, όσο και στον έλεγχο μερίδας της γνώσης και της εργασίας με μάνατζερ και όχι μόνο.

Τέλος, κλείνοντας αυτές τις σκέψεις, σημειώνω πως ο χώρος των Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων στο δήθεν αυτόνομο Λύκειο προβάλλει τη στρατηγική του ενιαίου  σχολείου. Στην δήθεν περιφερειοποίηση προβάλλει τον ενιαίο δημόσιο χαρακτήρα των σχολείων και την άμεση δημοκρατία στους συλλόγους διδασκόντων. Στον τεχνοκρατισμό της γνώσης προβάλλει την ενιαία και πλήρη γνώση. Στον τεμαχισμό της παιδείας προβάλλει το σχολείο για όλα τα παιδιά. Στις ελαστικές σχέσης εργασίας προβάλει τη μονιμότητα, οργανικότητα, τον ενιαίο και βασικό μισθό με δημόσια ασφάλιση-σύνταξη και με κλαδικές συμβάσεις. Στη συνδικαλιστική υποταγή στη γραφειοκρατία και τον στείρο κομματισμό των αποστειρωμένων ηγεσιών, προβάλλει τις διακλαδικές συνεννοήσεις στη στρατηγική του «ενιαίου συνδικάτου» και τη μεταφορά πρωτοβουλιών στα πρωτοβάθμια σωματεία. Στα κελεύσματα πολλαπλών μορφών κομματικού συνδικαλισμού, την πλατιά αγωνιστική και προγραμματική ενότητα μέσα στο οργανωμένο κίνημα.

Αισιοδοξώ ότι πάλι μαζί θα συναντηθούμε, πολλές και πολλοί, στα σχολεία, στις συνελεύσεις και στους δρόμους, στα πλαίσια ενός ευρύτερου πανεκπαιδευτικού μορφωτικού κινήματος παιδείας – εργασίας – πολιτισμού και δημοκρατίας.

Πάτρα, 1-11-09

* Ο Παναγ. Α. Μπούρδαλας ήταν αντιπρόσωπος της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας στο 14^ο συν. της ΟΛΜΕ, από το ψηφοδέλτιο  της Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας.

Ο «πολεμοχαρής» κύριος Ομπάμα

Του Strange Attractor

Ο πιο τελευταίος πόλεμος του βραβευμένου ειρηνιστή, είναι για πολλούς άγνωστος. Στις 15 Ιουλίου, η Αμερική έκλεισε συμφωνία με τη Κολομβία, και θα ιδρύσει εκεί 7 πελώριες στρατιωτικές βάσεις. Ο σκοπός -λένε τα ειδησεογραφικά πρακτορεία- είναι να καταστεί η Κολομβία διεθνές κέντρο για τις παράνομες επιχειρήσεις του πενταγώνου.

Ο βραβευμένος με Νόμπελ ειρήνης Barack Obama, σχεδιάζει ακόμη έναν πόλεμο, ο οποίος και θα προστεθεί στο ήδη πλούσιο ενεργητικό του. Να μη ξεχνάμε, πως αποτελεί καθημερινότητα στο Αφγανιστάν, η συστηματική  εξόντωση αμάχων και μη, με τη χρήση οπλικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας, όπως οι περιβόητες ρουκέτες Hellfire, που κυριολεκτικά «ρουφάνε τον αέρα μέσα από τα πνευμόνια»! Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 338.000 μωρά πεθαίνουν αυτή τη στιγμή στο Αφγανιστάν, καθώς η συμμαχία της οποίας ηγείται ο Obama, επιτρέπει μόλις $29 το χρόνο  αξία ιατρικής περίθαλψης για τον  κάθε κάτοικο της πολύπαθης αυτής χώρας.

Λίγο μετά την ορκωμοσία του, ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε έναν ακόμη πόλεμο στο Πακιστάν, αναγκάζοντας ένα εκατομμύριο ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Παράλληλα απειλεί το Ιράν, με την υπουργό Εξωτερικών Hillary Clinton να δηλώνει πως οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να το εξαφανίσουν από προσώπου γης. Όλα αυτά με το πρόσχημα πως οι Ιρανοί απέκρυψαν την ύπαρξη ενός δεύτερου εργοστασίου, που όμως είχε ήδη αναφερθεί από αυτούς στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ. Σε συνεργασία με το Ισραήλ, ο Obama δωροδόκησε την παλαιστινιακή αρχή στο να αποκρύψει τη κρίση του ΟΗΕ, που αφορούσε στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας για τα οποία κατηγορήθηκαν οι Ισραηλινοί, σε σχέση με την εισβολή τους στη Γάζα, όπου χρησιμοποίησαν αμερικανικά όπλα τα οποία είχε κρυφά εγκρίνει ο Obama λίγο  πριν αναλάβει τη προεδρία της χώρας του.

Πίσω στην Αμερική, ο άνθρωπος της ειρήνης ενέκρινε έναν στρατιωτικό προϋπολογισμό που είναι ο μεγαλύτερος από τη λήξη του Β`Π.Π και εντεύθεν. Πρόσφατα και κατά τη διάρκεια της συνάντησης των G20 στο Pittsburgh, οι αστυνομικοί του επιτέθηκαν σε ειρηνικούς διαδηλωτές, κάνοντας χρήση μιας συσκευής που δεν είχε εμφανιστεί ποτέ πριν, της Long-Range Acoustic Device, η οποία και παράγει έναν άθλιο ήχο που τρυπάει τα ανθρώπινα αφτιά. Αποτελεί μέρος του νέου οπλοστασίου που έχει δημιουργηθεί για τον έλεγχο των όχλων, και κατασκευάστηκε από την περιβόητη Raytheon. Πέραν των παραπάνω, συνεχίζει να λειτουργεί η βάση στο Guantanamo, την οποία είχε υποσχεθεί να κλείσει, ενώ συνεχίζονται σταθερά οι μυστικές δολοφονίες, τα βασανιστήρια αλλά και οι παράτυπες μεταγωγές υπόπτων για τρομοκρατία.

Ο πιο τελευταίος πόλεμος του βραβευμένου ειρηνιστή, είναι για πολλούς άγνωστος. Στις 15 Ιουλίου, η Αμερική έκλεισε συμφωνία με τη Κολομβία, βάσει της οποίας θα έχει πλέον στη διάθεσή της 7 πελώριες στρατιωτικές βάσεις στη λατινοαμερικανική χώρα. Ο σκοπός, σύμφωνα με το ΑΡ, είναι να καταστεί η Κολομβία διεθνές κέντρο για τις παράνομες επιχειρήσεις του πενταγώνου. Πρακτικά, οι Αμερικανοί μπορούν να αγνοήσουν πλέον τις δημοκρατικές προόδους αλλά και τις προσπάθειες ανεξαρτησίας των λαών της Βολιβίας, της Βενεζουέλας, του Εκουαδόρ και της Παραγουάης, χώρες που προσπάθησαν να απεμπλακούν από την έννοια της αμερικανικής σφαίρας επιρροής. Το κολομβιανό καθεστώς που διατηρεί ομάδες θανάτου, και που έχει το πλέον αρνητικό ρεκόρ σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απολαμβάνει στρατιωτικής στήριξης εκ μέρους των ΗΠΑ, σε επίπεδο που μόνο το Ισραήλ έχει γνωρίσει έως τώρα. Η δε Βρετανία παρέχει στρατιωτική εκπαίδευση. Καθοδηγούμενοι από αμερικανικούς δορυφόρους, Κολομβιανοί παραστρατιωτικοί εισβάλλουν στη Βενεζουέλα με απώτερο σκοπό την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης του Hugo Chávez, μια ανατροπή που δεν μπόρεσε να πετύχει ο George W Bush το 2002.

Ο πόλεμος εναντίον της ειρήνης και της δημοκρατίας που εξαπέλυσε ο Obama στη λατινική Αμερική, ακολουθεί το μοτίβο που πρωτοεφάρμοσε ο ίδιος στην ανατροπή του προέδρου της Ονδούρας Manuel Zelaya, τον περασμένο Ιούνιο. Ο Zelaya είχε προχωρήσει στην αύξηση του κατώτατου ημερομισθίου, είχε επιδοτήσει τους αγρότες, είχε μειώσει τα επιτόκια και γενικά είχε προσπαθήσει να εξαλείψει τη φτώχεια στη χώρα του. Σχεδίαζε μάλιστα  να καταργήσει το μονοπώλιο της Αμερικής στα φάρμακα και να κατασκευάζει η ίδια η Ονδούρα τα δικά της. Αν και ο Obama κάλεσε για την αποκατάσταση του καθεστώτος του Zelaya, εντούτοις αρνείται να καταδικάσει τους πραξικοπηματίες που τον ανέτρεψαν ή να ανακαλέσει τόσο τον Αμερικανό πρέσβη όσο και τους στρατιωτικούς που εκπαιδεύουν τις τοπικές ένοπλες δυνάμεις. Συστηματικά μάλιστα, αρνείται να συναντηθεί με τον Zelaya, ενώ έχει εγκρίνει δάνειο ύψους $164 εκατομμυρίων προς το παράνομο καθεστώς. Το μήνυμα δηλαδή που ο πρόεδρος στέλνει είναι φωτοφανές: Οι τραμπουκισμοί και οι τραμπούκοι, δεν κινδυνεύουν από τυχόν αντίδραση εκ μέρους των ΗΠΑ.

Ο Obama, αυτός ο επιτήδειος παίκτης από το  Chicago (μέσω  Harvard), στρατολογήθηκε προκειμένου να αποκαταστήσεις αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «ηγεσία» στο πλανήτη. Η πρόσφατη απόφαση της επιτροπής να τον βραβεύσει με το Νόμπελ της Ειρήνης, συμβολίζει αυτό ακριβώς τον ανάποδο ρατσισμό που έχει θεοποιήσει τον Obama απλά και μόνο διότι αποτελεί μέρος μιας φυλετικής μειονότητας και έχει απήχηση στις φιλελεύθερες ευαισθησίες, αν όχι στα μωρά του Αφγανιστάν που καθημερινά δολοφονεί. Αυτό είναι το κάλεσμα του Obama. Σαν σφυρίχτρα για σκύλους. Δεν ακούγεται από τους πολλούς αλλά αποτελεί ακαταμάχητο πόλο έλξης για τους κουφιοκέφαλους. Όπως δήλωσε και ο ηθοποιός George Clooney, «Όταν ο Obama μπαίνει σε ένα δωμάτιο, θέλεις να τον ακολουθήσεις οπουδήποτε…».

Ο Frantz Fanon, ο μεγάλος εκπρόσωπος της απελευθέρωσης των μαύρων, το είχε καταλάβει αυτό προ πολλού. Στο βιβλίο του The Wretched of the Earth, περιγράφει τον «ενδιάμεσο» που έχει ως αποστολή τη μετάλλαξη του έθνους. Επειδή η όλη πολιτική αντιπαράθεση έχει απαξιωθεί πλήρως στην εποχή μας, λόγω της μονόπλευρης κάλυψης εκ μέρους των ΜΜΕ, η φυλή, το φύλο, η τάξη… όλα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως όργανα προπαγάνδας και αντιπερισπασμού. Στη περίπτωση του Obama, αυτό που μετράει, όπως προείπε ο Fanon, είναι η τάξη της οποία υπηρετεί. Άλλωστε, ο κλειστός κύκλος των συνεργατών του Bush, ήταν πολυφυλετικός. Η Condoleezza Rice, ο Colin Powell, και Clarence Thomas, όλοι τους υπηρετούσαν έναν ακραίο και επικίνδυνο σκοπό.

Η Βρετανία έχει ζήσει κάτι ανάλογο. Τη μέρα που ορκίστηκε ο Blair (1997), η εφημερίδα Observer, σημείωνε πως «θα δημιουργούσε νέους παγκόσμιου κανόνες ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ενώ η Guardian πανηγύριζε «για την ταχύτητα με την οποία άνοιγαν οι πύλες της αλλαγής!». Ο Βρετανός βουλευτής   Denis MacShane, παλιός οπαδός των λουτρών αίματος του Blair, δήλωσε ασυναίσθητα πριν από ένα χρόνο: «Κλείνω τα μάτια όταν τον ακούω (Obama) και είναι ακριβώς όπως ήταν ο Tony. Κάνει ακριβώς τα ίδια που κάναμε και εμείς το 1997…».

 Strange Attractor

Πηγή: Newstatesman.com

ΠΗΓΗ:  από Η Φωλιά του Κούκου 1:31μμ, Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009,  

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1096811