Ένδοξο παρελθόν και ελπιδοφόρο (υπό προϋποθέσεις) μέλλον

Του Κ. Μ.

Από τα γεωμετρικά χρόνια, (ορθά το αντιλήφθηκαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι) θεοί και άνθρωποι, γράφουν ιστορία. Ο Θεός αεί γεωμετρεί…. Εκεί που συναντάται η Ιστορία με την Ορθοδοξία, γράφονται ένδοξες σελίδες.

Είναι πλέον ιστορία το ’40, αλλά ούτε η Ελλάδα, ούτε η Ορθοδοξία σταμάτησε εκεί. Προχωρά.  Η ιστορία καταγράφει: Αν η Ελλάδα δεν καθυστερούσε τον άξονα, η Ρωσία θα έπεφτε και θα είχαμε άλλη τροπή στην έκβαση του πολέμου…  

Η θεολογική (και όχι απλά θρησκευτική έποψη του έπους του ‘40) καταγράφει, πως δεν είναι συμπτωματικό ότι οι ορθόδοξες χώρες Ελλάδα και Ρωσία, είναι οι μόνες χώρες που ‘’καθυστέρησαν’’ και ''σταμάτησαν’’ την προέλαση ενός κόσμου, στημένου κατά την φαντασία και το θέλημα του Χίτλερ και των συνεργατών του. Πίσω από τα πρόσωπα που έγραψαν ιστορία, υπάρχουν οι σταυροί και αυτές τις κινήσεις.

Πίσω από τον Χίτλερ βλέπουμε την σβάστικα ή ακόμη και μπροστά ως θυρεό, τον αγκυλωτό σταυρό. Τον φορούσαν οι αγαπημένοι του Σπαρτιάτες και ειδικά, οι αρχαίοι δικαστές (της Σπάρτης). Ο ισοσκελής σταυρός είναι η αρμονία. Έτσι, όταν αυτή διαταράσσεται από κάποια άνομη πράξη, ο δικαστής με τον αγκυλωτό σταυρό (σβάστικα), προβαίνει σε διορθωτικές κινήσεις, αποκατάστασης της χαμένης ισορροπίας.

Κι ο Χίτλερ, με ένα θεωρητικό υπόβαθρο αλλά και την πρακτική, πολεμική μηχανή που διαθέτει, σαν με μοχλό, (ενέργεια δυναμική μεταφραζόμενη σε κινητική) προβαίνει κατά το δοκούν, να αποκαταστήσει αυτήν την χαμένη κατά την γνώμη του, χαμένη ισορροπία, εγκαθιστώντας έναν νέο κόσμο, μια νέα εποχή.

Στο ίδιο μήκος κύματος, κινούνται τα πολλά θελήματα των ανθρώπων έναντι του Ενός θελήματος του Θεού, όπως και οι αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες μεταξύ τους, πολυνομία – πολυθεϊα με τον Ένα Νόμο, Μία Χάρι, του Ενός Τριαδικού Θεού.

Το δια του πολέμου, της φωτιάς και του σιδήρου, γενηθήτω το θέλημά μου του (όποιου) Χίτλερ (με θυρεό την σβάστικα) βρίσκεται αντιμέτωπο με το ειρηνικό γενηθήτω το θέλημά Σου Κύριε, που εντοπίζεται η πραγμάτωσή του, στην γη, όπου πνέει ορθόδοξος ‘’αέρας’’ όχι εκείνος στις βουνοπλαγιές της Βορείου Ηπείρου, αλλά αυτός, ο ένας στις καρδιές των αγωνιστών. Όπως και σε όλους τους αγώνες της Ελλάδας (και εκεί βρίσκεται η διαφορά, για τους προβληματισμένους… η ελληνική ψυχή) συμπολεμιστές αναδεικνύονται υπέρ πίστεως και πατρίδος στα ίδια ορθόδοξα σύνορα, θεοί και άνθρωποι. Φυσικά, ο όρος θεοί, αποδίδεται στους αγίους μας, τους θεούς κατά χάριν, του Ενός Τριαδικού Θεού. Η εμφάνιση της Παναγίας, του Αγίου Δημητρίου, Αγίου Χαραλάμπους, Αγίου Μηνά (στο Ελ Αλαμέιν…) είναι αδιαμφισβήτητα. Ανέκδοτα μεν, αλλά οι θαυμαστές αναφορές, είναι πάμπολλες. Είναι η μυστική παρουσία του Αληθινού Θεού κοντά σε αυτόν τον Δαβιδάκο (Έλληνα) ενάντια στον διαχρονικό Γολιάθ… (όλους τους κατά καιρούς εχθρούς μας) που πολύ θάθελαν να μας αφανίσουν, αλλά προς έκπληξή τους… Ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του… και δεν την παίρνει πίσω (κατά τον Κολοκοτρώνη…).

Και να τα αποδεικνύοντα τα λεγόμενα, σχήματα…

 Αποκατάσταση ειρήνης δια της Ορθοδοξίας, κατά το θέλημα του Θεού, σε αντίδραση του αγκυλωτού και κατά το δοκούν θελήματος… του Χίτλερ, αποκατάστασης (σπαρτιατικής) ισορροπίας.

Οι νοητές γραμμές που έχουν ‘’ενεργειακά’’ αποτυπωθεί, φυσικά και δεν είναι αυθαίρετες και εξηγώ αμέσως, το γιατί.

Οι γραφές των ανθρώπων, νοούνται ως μεταφορά της έρπουσας ‘’φωτιάς’’ γνώσης, από περιοχή σε περιοχή. Έτσι, παρατηρούμε τα κινέζικα να γράφονται με φορά από πάνω προς τα κάτω. Τα αραβικά – εβραϊκά, από δεξιά προς τα αριστερά. Τα ελληνικά από αριστερά προς τα δεξιά, ενώ τα ιερογλυφικά (αιγυπτιακά) ως ταμείο γνώσεων και συγκέντρωσης όλων των φιλοσοφιών, από – προς όλες τις κατευθύνσεις, και όπου δείχνει το πουλάκι που προηγείται πριν από κάθε σειρά, ενδεικνύοντας, από πού προήλθε αυτή η ‘’νοητή φωτιά’’. Όταν μάλιστα αποτυπωθούν αυτές οι ενεργειακές γραμμές πάνω στην υδρόγειο, φαίνεται και το γιατί. Η Κίνα, έχει επάνω της τον Καύκασο. Η Αραβία – Ισραήλ, αφήνει δεξιά την Κίνα… η Ελλάδα τους Άτλαντες…
Επί του θέματος της έκπτωσης και της καμπής του πολιτισμού, που παρατηρείται στην Ελλάδα, (παρατήρηση από άλλο δέντρο), και του τι έχει να παρουσιάσει ΤΩΡΑ και όχι απλά να είμαστε υπερήφανοι… για το ΤΟΤΕ… τα 3,5 χρόνια κατοχής, από τον Μαϊο ’41 μέχρι τον Οκτ ’44 σε συνδυασμό με τα προηγούμενα αναφερθέντα και σε σύγκριση με τα 3,5 χρόνια της (βιούμενης) Αποκαλύψεως και της αλλαγής του επιπέδου από φυσικό σε πνευματικό, μπροστά στην μέγγενη της παγκοσμιοποίησης και του άλλου αγκυλωτού σταυρού που μυστικά ή φανερά δρα, θέλοντας να μας επιβληθεί το ‘’θέλημα’’ της νέας εποχής και των ισχυρών του κόσμου τούτου, ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ. Το θέλημα του Θεού, το γνωριζόμενο, δια του Ορθοδόξου Σταυρού!

ΥΓ. Αν θέλουμε ειρήνη και ελευθερία. Πρόοδο και διαχρονικά, ''αθάνατο και αείφωτο ελληνορθόδοξο πολιτισμό''…  ό,τι πραγματικά μας αξίζει! Αν!!!

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011, http://hellasorthodoxy-kmyst.blogspot.com/2011/10/blog-post_16.html

Από τους Στρατοκράτες του Πολυτεχνείου στους Σταυροφόρους της Τρόϊκας

Ποια υπόγεια ρεύματα «έπνιξαν» το ΟΧΙ μιας γενηάς;

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τριανταοκτώ χρόνια μετά την ιστορική εξέγερση της ελληνικής νεολαίας στις 17 Νοέμβρη του 1973, η νέα συνταγματική εκτροπή που βιώνουμε και η ανελέητη επίθεση κατά της χώρας από τις δυνάμεις των ευρωπαϊκού βορρά μπορούν να γίνουν αφορμή για κάποιους συλλογισμούς. Όλα αυτά τα χρόνια, τα γεγονότα εκείνα, από το Πολυτεχνείο μέχρι την τελική πτώση της χούντας, ερμηνεύθηκαν είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, πάντα σε σχέση με το πολιτικό κλίμα και τα παρασκήνια της εποχής: ψυχρός πόλεμος, φιλοαμερικανικές χούντες, αραβοϊσραηλινή σύρραξη, αντικομμουνισμός κ.ά.

Υποστηρίχτηκε μάλιστα, ιδιαίτερα έντονα, ότι η άρνηση του Σπ. Μαρκεζίνη να διευκολύνει τους Αμερικανούς κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων για ενίσχυση των Ισραηλινών στον πόλεμο που είχε προηγηθεί στη Μ. Ανατολή, προκαθόρισε και την δική του πτώση και την απομάκρυνση του Γ. Παπαδόπουλου. Το αποτέλεσμα ήταν να μένει πάντα ένα κενό, τόσο στις αναλύσεις των γεγονότων του οκταμήνου από τον Νοέμβρη 1973 έως τον Ιούλιο 1974 αυτών καθεαυτών, όσο και των συνεπειών τους στον όποιο βαθμό αυτές απετέλεσαν το άλλοθι για τις πολιτικές δυνάμεις που επικράτησαν. Το γιατί έγιναν όλα αυτά δεν «έδενε» στο μυαλό του μέσου Έλληνα πολίτη με το πώς φτάσαμε έως εδώ, στην σημερινή χρεωκοπία. Κι αυτό το κενό επιτρέπει μέχρι σήμερα στους νοσταλγούς της χούντας να παρερμηνεύουν την ιστορία της αντίστασης και του Πολυτεχνείου. Είναι ο αναπόφευκτος ιστορικός νόμος που λέει ότι όταν ζεις μέσα στην ιστορία που είναι σε εξέλιξη δεν μπορείς να διακρίνεις ποια είναι η ισχυρότερη τάση που διαμορφώνεται και θα νικήσει, τελικά. Έχοντας, σήμερα, βιώσει όλες αυτές τις εξελίξεις και ανατροπές του γεωπολιτικού χάρτη που ακολούθησαν την διάλυση της πρώην σοβιετικής υπερδύναμης και την επιβολή της Νέας Τάξης Πραγμάτων, με κορυφαίες στιγμές τους high–tech πολέμους του Κόλπου, του Κοσσόβου και του Ιράκ, μπορούμε να εικάσουμε τα παρακάτω σενάρια:

Πρώτον, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου του ’73 δεν εντάσσονται μόνο στο λυκόφως της μεταπολεμικής περιόδου του ψυχρού πολέμου, αλλά ήταν η πρώτη πράξη, και το μοντέλο ακόμα, για τις ανατροπές που θ’ ακολουθούσαν με στόχο την επιβολή της Νέας Τάξης των πλανηταρχών στην περιοχή. Και δεύτερον, η αιματοχυσία του Πολυτεχνείου (που οδήγησε στην ανθρωποσφαγή της Κύπρου) ήταν η πρόβα τζενεράλε για την ιστορική περιθωριοποίηση μιας περιοχής, την οποία οι σκοτεινοί εγκέφαλοι των δυτικών κέντρων αποφάσεων που ήλεγχαν και την χούντα, σαν τους Κίσσινγκερ και Μπρεζίνσκυ είχαν προαποφασίσει και μεθοδεύσει. Αποφάσεις που ταιριάζουν γάντι με τα μετέπειτα σενάρια του περιβόητου θεωρητικού της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral) Σάμουελ Χάντιγκτον που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πριν από χρόνια και λένε με λίγα λόγια: να τελειώνουμε με το τρικέφαλο τέρας… του Ελληνισμού, του Σλαβισμού και της Ορθοδοξίας. Το 1972, ο δολοφονηθείς πρόεδρος της Χιλής Σαλβατόρ Αλλιέντε είχε δώσει την εξήγηση για το ποιος πραγματικά αποφασίζει: «Οι βασικές πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές αποφάσεις των χωρών παίρνονται από … “διεθνείς οργανώσεις” που δεν εξαρτώνται από καμμιά χώρα και που οι δραστηριότητές τους δεν ελέγχονται από καμμιά Βουλή ή από τις λαϊκές μάζες. Με δύο λόγια, η συνολική πολιτική στρουκτούρα είναι υπονομευμένη…» (Ομιλία του Προέδρου της Χιλής Σ. Αλλιέντε στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ). Λίγες μέρες πριν από το Πολυτεχνείο, τον Σεπτέμβριο του ’73, θα βίωνε κι αυτός στο πετσί του αυτή την τραγική αλήθεια.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μια πραγματικότητα, που αποσιωπήθηκε επιμελώς τις μεταπολιτευτικές δεκαετίες, ήταν η διαρκής σύγκρουση μέσα στους κόλπους της απριλιανής χούντας δύο τάσεων: της εθνικιστικής, ναζιστικού τύπου, με παγανιστικό υπόβαθρο και μιας δεύτερης, βυζαντινού τύπου, με ελληνοχριστιανικό μεταφυσικό υπόβαθρο. Πρωταγωνιστής της πρώτης τάσης, ο Ιωαννίδης μαζί με τον σκληρό πυρήνα των μικρών αξιωματικών της χούντας, και της δεύτερης, οι «χαμένοι» της ιστορικής παρτίδας μετά τα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη, ο Γ. Παπαδόπουλος και η ομάδα των θεωρητικών της δικτατορίας. Ανάμεσα σ’ αυτούς, που δεν ήταν κατ’ ανάγκην άμεσα συνεργάτες της χούντας, μπορούμε να θεωρήσουμε τους Τσάκωνα, Κιτσίκη, Πιπινέλη, Μαρκεζίνη, αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο κ.ά. Όλοι μαζί αποτελούσαν την αιχμή του δόρατος της λεγόμενης Ανατολικής Παράταξης που έχει περιγράψει ο Δ. Κιτσίκης στα βιβλία του (Δ. Κιτσίκης, «Συγκριτική Ιστορία Ελλάδος και Τουρκίας στον 20ο Αιώνα», Αθήνα, Εστία, 1990). Όραμά τους η αποκατάσταση της Ενδιάμεσης Περιοχής με επίκεντρο τη σημαντική γεωπολιτική περιοχή του Αιγαίου και πυρήνα μια Ελληνοτουρκική Συνομοσπονδία. Η χούντα άλλωστε είχε έρθει για να «λύσει» το Κυπριακό, παραδίδοντας στους Τούρκους αυτά που ζητούσαν.Ο ίδιος ο Παπαδόπουλος είχε δηλώσει στην τουρκική εφημερίδα Milliyet της 28ης Ιουνίου 1968: «Θέλω ιδιαίτερα να υπογραμμίσω την πίστη μου στην αναγκαιότητα πραγματοποίησης της Ελληνοτουρκικής Ομοσπονδίας. Αν είχα μάλιστα μαγική δύναμη, θα έκανα το παν για την πραγματοποίησή της και θα οδηγούσα αμέσως τον ελληνικό λαό προς αυτή την κατεύθυνση»! Αυτές οι διεργασίες, που είχαν φαίνεται αντίκρυσμα και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, δεν μπορούσαν να ολοκληρωθούν για πολλούς λόγους που χρειάζονται μεγάλη ανάλυση, πριν καταρρεύσει η σοβιετική επιρροή στα Βαλκάνια και πριν αποδυναμωθεί ο τουρκικός κεμαλισμός από ένα εσωτερικό κίνημα όπως ο νεο-οθωμανισμός, σήμερα, του Ερντογάν. Έπρεπε να έρθει, λοιπόν, το πιο εθνικιστικό κομμάτι του στρατοκρατικού καθεστώτος για να προκαλέσει το δράμα της Κύπρου και την επακόλουθη ρήξη των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας. Στην συνέχεια θα κατέρρεε, εκ των πραγμάτων, και αυτό για να παραχωρήσει τη θέση του στους νέους κυρίαρχους του παιγνιδιού, τους «ευρωπαϊστές» δημοκράτες και «σοσιαλιστές» και εν τέλει, μετά από κάποια εκλογικά μεσοδιαστήματα (’89-’95), στην πανίσχυρη σημερινή νομενκλατούρα των τραπεζιτών, των διαπλεκομένων και της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αυτό και έγινε όντως μετά το 1996 με την διακυβέρνηση Σημίτη.

Το μυστηριώδες Σεμινάριο της Ρώμης, τον Νοέμβριο του 1973, όπου παίχτηκε η τύχη της Κύπρου, ήταν η αρχή του «πειράματος» με πειραματόζωο ένα ολόκληρο έθνος. Τέθηκε σ’ εφαρμογή, λοιπόν, ένα σχέδιο-μοντέλο που το είδαμε να επαναλαμβάνεται πολλές φορές από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 μέχρι πρόσφατα στην περίπτωση των αραβικών εξεγέρσεων. Εκμετάλλευση μιας αυθόρμητης και αυθεντικής λαϊκής εξέγερσης – ανάδειξη των μελλοντικών ηγετών – και πάνω απ’ όλα χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω της τηλεόρασης.  Αν και στην περίπτωση του Πολυτεχνείου η πληροφόρηση δεν ήταν τόσο αυστηρά χειραγωγημένη και οι παγκόσμιοι σκηνοθέτες δεν είχαν ακόμα στα χέρια τους την τεχνολογία του CNN και των άλλων δορυφορικών καναλιών, εκμεταλλεύθηκαν άριστα την δύναμη της εικόνας μέσω των λήψεων του περίφημου τηλεοπτικού συνεργείου της Ολλανδικής τηλεόρασης. Το εν λόγω συνεργείο βρέθηκε την κατάλληλη ώρα… στο κατάλληλο δωμάτιο του τότε ξενοδοχείου Ακροπόλ, στην Πατησίων, για να τραβήξει τη σκηνή της εισβολής του τανκ και την πτώση της πύλης του Πολυτεχνείου που έκανε τον γύρο του κόσμου! Ανάλογη δράση περιλαμβάνουν και οι αθέατες πλευρές των γεγονότων της 17ης Νοέμβρη: «Τα χαράματα της 16ης Νοεμβρίου, έφθασαν χίλιοι κομμάντος από τις Βρυξέλλες, με εντολή να συμμετάσχουν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Όλοι μεταφέρθηκαν από τη βάση του Ελληνικού στην Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού, στο Πεδίον του Άρεως. Τους μοιράστηκαν ελληνικές στρατιωτικές και αστυνομικές στολές και περίμεναν διαταγή να επέμβουν» (Αθανάσιος Στριγάς «Παγκόσμιοι Εντολοδότες», Αθήνα, Arcadia, 1993).

Η νέα εποχή των σταυροφόρων

Η νέα εποχή, μετα-χουντική για τους Έλληνες και μετα-κομμουνιστική για τους υπόλοιπους ομόδοξους λαούς των Βαλκανίων και της πρώην Σοβιετίας, κτίστηκε πάνω στην τακτική του «καρότου και του μαστίγιου». Το «καρότο» ήταν η ευρωπαϊκή ιδέα στη σαγήνη της οποίας υποκύψαμε πρώτοι εμείς και στη συνέχεια όλοι οι νεοφώτιστοι του πρώην σοβιετικού μπλοκ. Το δε «μαστίγιο» είναι η απειλή οικονομικής ή εθνικής καταστροφής υπό το φάσμα του «απομονωτισμού» ή, τώρα, της «εξόδου από το ευρώ». Τόσα χρόνια, όμως, μετά την κατάρρευση των προηγούμενων καθεστώτων καμμιά Ορθόδοξη χώρα της περιοχής δεν έχει κατορθώσει να ξαναδεί το υποτιθέμενο «κακό οικονομικό επίπεδο» που είχε πριν από δεκαετίες. Η κατάσταση στην Ελλάδα, αφού κατέρρευσε η βιτρίνα του εκσυγχρονισμού και της γκλαμουριάς, η οικονομία του μαύρου χρήματος και της αρπαχτής, οδεύει προς την εξαθλίωση του πληθυσμού και την κοινωνία των 2/3. Άπιαστο όνειρο θα είναι σε λίγο η προ-ευρωπαϊκή Ελλάδα της εκβιομηχάνισης, της υψηλής παιδείας, του πολιτισμού των Νόμπελ και της ισχυρής δραχμής.

 Οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες των Βαλκανίων έχουν καταντήσει ήδη ανοικτές δουλοπαροικίες των τραπεζιτών της Δύσης και οι άνθρωποι ούτε καν τολμούν να ονειρευτούν τις κοινωνικές απολαβές και την σιγουριά του παρελθόντος, η δε Ρωσσία κατόρθωσε να ανακάμψει από την στιγμή που ο «κρατιστής» Πούτιν ανέλαβε τα ηνία, λίγο πριν από τον επιθανάτιο ρόγχο της. Αν για μας προκρίθηκε η πολιτική της αποδυνάμωσης δια της «ενσωμάτωσης» και όχι των βομβαρδισμών, αυτό οφείλεται στο ότι η παράταξη του «ανήκομεν εις την Δύση» – οι νενέκοι θιασώτες του δυτικού κεφαλαίου και του ευρωπαϊκού διεθνισμού – είναι ισχυρή από καταβολής του εξαρτημένου νεοελληνικού κράτους. Κάτω, όμως, από την επιφανειακή επικαιρότητα ενός ρομαντικού φιλελληνισμού έτρεχαν τα μυστικά υπόγεια ρεύματα που ποτίζουν το δέντρο της πραγματικής ιστορίας. Αυτή η ιστορική αλήθεια λέει ότι η περιοχή μας ήταν, είναι και θα είναι στόχος των Σταυροφόρων της Δύσης κάτω από οποιονδήποτε μανδύα. Δεν είναι τυχαίο ότι η επίθεση του Χίτλερ στη Ρωσσία είχε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα», το όνομα δηλαδή του Γερμανού βασιλιά που έδρασε κατά την περίοδο των σταυροφοριών και παρότρυνε συνεχώς τους σταυροφόρους να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη. Από το τέλος του Μεσαίωνα, όταν το σιδερόφρακτο λεφούσι των σταυροφόρων επέδραμε για να «ελευθερώσει» τους Αγίους Τόπους, ο ελληνισμός έχει ανοικτά νιτερέσα με τους άσπονδους «φίλους και συμμάχους» μας. Στην ουσία, το ελεύθερο εμπόριο υπήρξε πάντα η πολεμική κραυγή των Ευρωπαίων. Τον 19ο αιώνα χρησιμοποίησαν κανονιοφόρους, αλλά σήμερα οι πιέσεις που ασκούνται από την Δύση με την οικονομική μέγγενη δεν είναι λιγότερο αποτελεσματικές από έναν στρατό κατοχής. Τώρα χρησιμοποιούνται διεθνείς οργανισμοί και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για να επιβάλλουν το «ελεύθερο εμπόριο» και τα «ανοιχτά σύνορα», να εισβάλλουν οι μεγάλες εταιρείες και οι τράπεζες για να καταβροχθίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους.

Ο Νίκος Τσιφόρος, με την απαράμιλλη γλώσσα του, έχει περιγράψει πολύ εύστοχα στα βιβλία του για τις σταυροφορίες το ποιόν της δυτικής στρατηγικής απέναντί μας, ανά τους αιώνες, που διακρίνεται κυρίως από πονηριά, ατιμία και απληστία. Καλό είναι να θυμόμαστε αυτά τα διδάγματα στους επικίνδυνους σημερινούς καιρούς: «Μπροστά ανεμίζει το μπαϊράκι του μεγάλου δούκα της Κάτω Λοθαριγγίας, του δυνατού δούκα της Βραβάντης Γκοντεφρουά ντε Μπουγιόν που κρατάει από βαλλώνικο και γαλλικό αίμα. (…) Ξοπίσω του ακολουθεί καβάλα και κατά τίτλους όλη εκείνη η κλίκα των ιπποτών με τα λοφία πάνω στην περικεφαλαία και τις σημαίες πλάϊ τους, πάνω στον ιπποκόμο, καμαρωτοί, σιδερένιοι, ίδια σουρωτήρια των μακαρονιών, με τους βάρδους, τα παιδόπουλα, την ακολουθία τους, καμμιά χιλιάδα καβαλάρηδες όλοι-όλοι κι’ ύστερα ξετυλίγεται η λίνεα του κοσμάκη, με τον ελαφρό οπλισμό, τις βαλίστρες, τα τόξα, τα σπαθάκια τους, τις χρωματιστές στολές τους, πούχουνε η καθεμιά τα διακριτικά τους, έτσι για να διακρίνουνται από τον όχλο, που ακολουθεί τελευταίος με γυναίκες, παιδομάνι, πόρνες, σκυλιά, υπερέτες, δούλους και κλέφτες. (…) Ζυγώνανε τα Χριστούγεννα, 23 του Δεκέμβρη 1096, όταν δώσανε οι βιγλάτορες σήμα για το λεφούσι που ζύγωνε στα βυζαντινά χώματα. (…) Γιορτή στο παλάτι, δοξολογίες στη μητρόπολη, να χτυπάνε οι καμπάνες χαρούμενα για τους «αδελφούς απελευθερωτάς» – από τότε έχει μείνει αυτός ο ορισμός των απελευθερωτών που δίνεται στους λωποδύτες – εξηγήσεις αμοιβαίες, αγάπες, κι’ ύστερα ο Αλέξιος τόσκασε το παραμύθι. «Γκοντεφρουαδάκο, αδελφούλη μου, όλα καλά και άγια, αλλά δω είμαστε κράτος, αυτοκρατορία και έχουμε δικιά μας συνήθεια. Και λοιπόν σαν κράτος που είμαστε και σαν άνθρωποι που πολεμάμε αιώνες για την ελευθερία μας, δεν γίνεται να καταντήσουμε τσογλάνια των δυτικών, έτσι δηλαδή επειδή μούρθατε πνιγμένοι στο σιδερικό. (…) Σύμμαχοι-Σύμμαχοι, όχι όμως και μπάτε σκύλοι αλέστε, αυτά οι σημερινοί Έλληνες δεν τα σηκώνουνε, δεν ξέρω τι θα κάνουνε οι παρακάτω, τώρα σεβόμαστε τον εαυτό μας, γι’ αυτό είμαστε και αυτοκρατορία». Έτσι ενεργούσε τότε η Ελληνική διπλωματία». (Απόσπασμα από το βιβλίο «Σταυροφορίες» του Νίκου Τσιφόρου, Εκδόσεις Ερμής).

Τώρα, δεν θα είμαστε «άοπλοι»…

Μια άλλη ανάγνωση των γεγονότων της 17ης Νοέμβρη του ’73 αγγίζει την πνευματική σημασία εκείνης της «μεγαλοβδομάδας» του σύγχρονου Ελληνισμού, που έγκειται στη σύγκρουση δύο αντίθετων δυνάμεων, δύο αντίθετων κόσμων του φωτός και του σκότους: Από τη μια μεριά, η Ήρεμη Δύναμη των φοιτητών και της νεολαίας, η μόρφωση και η καλλιέργεια συντονισμένες με τις καλύτερες εθνικές παραδόσεις του «δοσίματος», της αυτοθυσίας, του κοινοτισμού και της ανάγκης για ελεύθερη έκφραση. Απέναντί τους η βία και η αλαζονεία κάτω από την ανώμαλη δολοπλόκο προσωπικότητα του Ιωαννίδη, χαρακτηριστικά σημεία των φεουδαλικών και ολιγαρχικών καταβολών του βορειοευρωπαϊκού τρόπου σκέψης που βασίζεται στον υπολογισμό. Αποτέλεσμα, η πνευματική Ελλάδα να δεχτεί μια ισχυρή γροθιά στον κοινοτικό και συνεργατικό ψυχισμό της από την οποία δεν έχει συνέλθει μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια το ΟΧΙ της γενηάς του Πολυτεχνείου βιάστηκε και παραμορφώθηκε κάτω από τον ψεύτικο «θρίαμβο» της μεταπολίτευσης και την σαθρή μυθολογία που πάνω της κτίστηκαν οι καριέρες των νέων αφεντικών: η Ελλάδα του χαβαλέ και του ευρώ-ολέ! Η επικράτηση της επιφανειακότητας σε κάθε πλευρά της λαϊκής δραστηριότητας.

Για το προηγούμενο ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού το 1940, που είχε αναδείξει όλες τις μεγάλες αρετές και το κρυμμένο δυναμικό του έθνους, χρειάστηκαν την περιπέτεια ενός εμφυλίου για να το πνίξουν. Προς τούτο πυροδότησαν ένα από τα ισχυρότερα εθνικά μας κουσούρια: τον φθόνο και τον διχασμό. Για να «εκσυγχρονίσουν» και να αποδυναμώσουν το ΟΧΙ της νέας γενηάς του ’73 χρησιμοποίησαν κοινωνική μηχανική με πιο «έξυπνα όπλα»: τον ευρωπαϊσμό, τον κομματισμό, το κλείσιμο της καρδιάς, τον ατομισμό, τον μετα-νεωτερισμό και την δυσπιστία σε όλα. Την ισοπέδωση όλων των παραδόσεων – δημοκρατικών, εθνικών, θρησκευτικών και επαναστατικών – του ελληνικού λαού. Το Φραγκο-τευτονικό κέντρο, που κληρονόμησε την μεταπολιτευτική Ελλάδα σαν ώριμο φρούτο, την προσέδεσε ως τον πολυτιμότερο κρίκο στη ματοβαμμένη πανοπλία του, όπως οι Σταυροφόροι είχαν κάνει με την Κωνσταντινούπολη. Από τότε μέχρι σήμερα, με τον καταναλωτικό «μαγικό αυλό» του, παραπλανά και υπνωτίζει τις μάζες των Νεοελλήνων, ξεκόβοντάς τους ύπουλα από τις ιστορικές, τις γλωσσικές και τις πολιτιστικές αξίες του έθνους.

Η ανθρωποθυσία του «Πολυτεχνείου» του ’73 ήταν αφετηρία για έναν χορό ανθρωποθυσιών: Κύπρος 1974, Πολυτεχνείο ’80 και ’85, Hercules 1991, Ίμια 1996, Falcon 1999, Σινούκ 2004, Ήλιος 2005, Δεκέμβρης 2008, Μαρφίν 2010, Μαρί 2011 και πολλές άλλες, έως ότου ο τόπος φτάσει στον πλήρη εξευτελισμό του: να παραδοθεί ολόκληρος σε νέα δουλεία, να γίνει ένα landen των ευρωκρατών. Πεντάλφες, σβάστικες, «αντίφα»…σιστικές ΜΚΟ, ψευδοπατριώτες νεοδωσίλογοι και κάθε καρυδιάς πρακτόρια, σέχτες, τραμπούκοι και παρακρατικοί συνέθεταν για χρόνια τον πολύχρωμο θίασο που έσπειρε τον ιό της σύγχυσης και του διχασμού στην ελληνική κοινωνία. Η Άλωση ολοκληρώθηκε αδίστακτα και τελετουργικά από τα νέα τζάκια της ευρωκεντρικής κλεπτοκρατίας που αντικατέστησαν την ψυχροπολεμική ατλαντική ολιγαρχία. Νομίζετε ότι τα θύματα είναι μόνον όσα δηλώθηκαν από το ’73 έως σήμερα; Ας μην μιλήσω… Σήμερα, το ευρωκεντρικό μεταχουντικό σύστημα δαγκώνει την ουρά του και πνίγει στα απόνερά του τις ίδιες τις άνομες πολιτικές δυνάμεις που αυτό εξέθρεψε. Αυτοί που θέλουν να του δώσουν την χαριστική βολή, περισσότερο από τις νεώτερες γενηές, είναι οι χιλιάδες ανώνυμοι, ασυμβίβαστοι, που από την εξέγερση του ’73 έχουν ακόμα ανοικτούς λογαριασμούς μαζί του.

Βρισκόμαστε πάλι στην αρχή μιας άλλης ιστορικής φάσης που θα πυροδοτήσει την αντιστροφή των περισσότερων προτύπων και καταστάσεων τις οποίες θεωρούσαμε οικείες μέχρι σήμερα και θα αναδείξει νέους περιφερειακούς πόλους δύναμης που παραδοσιακά ευνόησαν τον ελληνισμό, με ό,τι αυτό σημαίνει. Οι νέες χούντες, τα μνημόνια, οι τρόϊκες, οι εθνοκτόνες «συμφωνίες» των δωσίλογων έχουν ήδη ενεργοποιήσει το ηφαίστειο της λαϊκής μνήμης και οργής, την κληρονομιά του ’21, του ’40, του Πολυτεχνείου. Ο κύκλος της αποχαύνωσης έχει κλείσει, σύντομα θα λήξει και ο εθισμός …των «δόσεων» γιατί θα πάψουν να δίνονται, ο καπνός από το κοινωνικό ηφαίστειο έχει φανεί – στο Σύνταγμα και την 28^η Οκτώβρη -, τώρα έρχεται η καυτή λάβα της εξέγερσης που θα σαρώσει τα πάντα και θα ξεπληρώσει ιστορικά γραμμάτια πολλών αιώνων. Στην προηγούμενη εξέγερση του ’73, στο ένα στρατόπεδο δήλωναν «άοπλοι» και οι άλλοι, αν και ένστολοι, ήταν κατ’ ουσίαν αφοπλισμένοι ιδεολογικά. Και οι δύο στην συνέχεια υπέκυψαν στις έξωθεν δολοπλοκίες και γονάτισαν για χρόνια. Το σύστημα είχε ακόμα κότσια για να το καταφέρει αυτό. Σ’ αυτό, το πολύ μεγάλο, που έρχεται τώρα ούτε ο λαός θα είναι «άοπλος», ούτε οι ένστολοι θα βρεθούν απέναντί του, όσες αποστρατείες και μεταθέσεις να επιβάλλει η χούντα των τροϊκανών. Το σύστημα πνέει τα λοίσθια και θα ψοφήσει μέσα σε ένα εκρηκτικό μείγμα δημητσανίτικου μπαρουτιού και εαμίτικης αποκοτιάς και γύρω από το τυμπανιαίο πτώμα του θα χορεύουν αγκαλιασμένοι πολίτες και οπλίτες φωνάζοντας «Dansons, Dansons… ça ira, ça ira, ça ira»!

* Ο Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης είναι Δημοσιογράφος-Συγγραφέας

Επιστροφή στο 1936

Του Δημήτρη Καζάκη

Ημέρες του  1936  θυμίζει η Βουλή αυτή την εποχή. Όπως ακριβώς τον Απρίλιο του 1936 αναδείχθηκε ως «υπερκομματική» η κυβέρνηση Μεταξά καθ' υπόδειξη της μεγάλης φίλης και συμμάχου Βρετανίας, αλλά και του τοποτηρητή της βασιλιά Γεωργίου Β', έτσι αναδεικνύεται και η κυβέρνηση Παπαδήμου. Υπό το κράτος των εντολών και των απειλών των φίλων, συμμάχων και εταίρων της Ελλάδας, συντελείται ένα ανοιχτό πραξικόπημα με την ίδια δικαιολογία: την αντιμετώπιση βαθύτατης εθνικής κρίσεως.

Το 1936 χρειάστηκαν λιγότερο από πέντε μήνες για να βγει ο δήθεν «μεταβατικός» και «υπερκομματικός» πρωθυπουργός Μεταξάς και να εξαγγείλει την πλήρη κατάλυση του κοινοβουλευτισμού. Την εποχή εκείνη ο Μεταξάς δικαιολόγησε την κατευθυνόμενη έξωθεν και άνωθεν πράξη του ως εξής:

«Η κυβέρνησίς μου, η τελείως ακομμάτιστος, κληθείσα εις την αρχήν τον Απρίλιον του έτους τούτου και διαγνώσασα ευθύς εξ αρχής τους κινδύνους τους οποίους διέτρεχεν η ελληνική κοινωνία και ευθύς εξ αρχής αποφασισμένη να λαβή άπαντα τα μέτρα τα οποία εξήγγειλε δια των προγραμματικών αυτής δηλώσεων, τα αποσκοπούντα εις την ηθικήν και υλικήν βελτίωσιν απάσης της κοινωνίας και ιδιαιτέρως των αγροτών, των εργατών και των πενεστέρων εν γένει τάξεων, εις μάτην ήλπισεν ότι θα είχεν έκθυμον και ειλικρινή την υποστήριξιν των πολιτικών κομμάτων εις τον υπέρ της ελληνικής κοινωνίας αγώνα της, μολονότι και εις υποχωρήσεις και συγκαταβάσεις προέβη προς τα αντιμαχόμενα ταύτα κόμματα, τα οποίας υπό άλλας περιστάσεις δεν θα έκαμνε».

Με άλλα λόγια ο Μεταξάς κατέλυσε τότε τον κοινοβουλευτισμό για να διατηρήσει η κυβέρνηση του τον «ακομμάτιστο» δήθεν «εθνικό» χαρακτήρα της, ο οποίος κινδύνευε από τις κο-ματικές αντιδικίες και υπονομεύσεις. Κρατήστε το αυτό επειδή θα σας χρειαστεί για να καταλάβετε πού πάνε τα πράγματα.

Με το Προεδρικό Διάταγμα υπ' αριθμ. 109/2011 της 11ης Νοεμβρίου ο κ. Κάρολος Παπούλιας θεσμοθετεί το σημερινό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα με ανάλογο τρόπο που ο βασιλιάς Γεώργιος τον Απρίλη του 1936 διόριζε πρωθυπουργό τον Ι. Μεταξά. Το συγκεκριμένο Π.Δ. αναφέρει τα εξής:

«Έχοντας υπ' όψιν.

1 Τις διατάξεις των άρθρων 35 παρ. Λ, 2 περίπτ. α, 3Β παρ. 1 εδάφ. τρίτο, 37 παρ. 1 και 37 παρ. 3 εδάφ, τρίτο του Συντάγματος.

2 Το 108/2011 π.δ. "Αποδοχή παραίτησης του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου του Ανδρέα".

3 Τη διαπιστωθείσα συμφωνία των κομμάτων που διαθέτουν στη Βουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών για το σχηματισμό Κυβέρνησης, αποφασίζουμε: Διορίζουμε Πρωθυπουργό το Λουκά Παπαδήμο του Δημητρίου».

Βέβαια, οι διατάξεις του συντάγματος που αναφέρει ο κ. Παπούλιας δεν του δίνουν καμιά αρμοδιότητα να διορίσει εξωκοινοβουλευτικό πρωθυπουργό, ούτε προβλέπουν κανενός είδους «μεταβατική» κυβέρνηση, πέρα από τη ρητή απαίτηση για δημιουργία υπηρεσιακής με μόνο σκοπό τη διενέργεια εκλογών. Ούτε βέβαια η σύμφωνη γνώμη των κομμάτων με πλειοψηφία στη Βουλή αποτελεί άλλοθι ή νομιμοποιητική βάση αυτού του πραξικοπήματος.

Κοινοβουλευτική χούντα

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ο διορισμένος πρωθυπουργός εμφανίσηκε στη Βουλή για να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στις προγραμματικές του δηλώσεις και είπε τα εξής: «Η απόφαση των αρχηγών των τριών κομμάτων που υποστηρίζουν την παρούσα κυβέρνηση και μετέχουν στη σύνθεση της, όπως αυτή η απόφαση αποτυπώθηκε στις διαβουλεύσεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αποτελεί σημαντικό βήμα συναίνεσης και συνεννόησης για τη σωτηρία της χώρας. Μετά από μία μακρά και δύσκολη περίοδο αμφισβητήσεων, εντάσεων και αβεβαιοτήτων, η συμφωνία των τριών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ, Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ, να συγκροτηθεί κυβέρνηση συνεργασίας με σαφή σκοπό και συγκεκριμένη εντολή, έχει ιδιαίτερη σημασία για την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων. Δημιουργεί προϋποθέσεις για την αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας, την ενδυνάμωση της κοινωνικής και εθνικής συνοχής, την εκπλήρωση των ανειλημμένων υποχρεώσεων της Ελλάδας που αποσκοπούν στην υπέρβαση της κρίσης και στη διάσωση της οικονομίας». Και συνέχισε: «Έχω πλήρη συνείδηση της τιμής που μου γίνεται, αλλά και της ευθύνης που επωμίζομαι. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, καθώς και τους προέδρους των τριών κομμάτων που τη στηρίζουν, για την εμπιστοσύνη που έδειξαν στο πρόσωπο μου».

Εδώ ξεχωρίζουν τα εξής:

1 Πρώτον, ο κύριος αυτός δεν πήρε και ούτε μπορούσε ποτέ να πάρει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, εκτός αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μονάρχης και δεν το ξέρουμε.

2 Δεύτερον, κανενός είδους απόφαση ή συναίνεση των αρχηγών δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη λαϊκή εντολή, εκτός κι αν οδεύουμε ολοταχώς προς δικτατορία. Πράγμα που εμφανώς πολλοί από το επίσημο πολιτικό σύστημα εύχονται φανερά.

3 Τρίτον, αν δημιουργήθηκε αυτή η κυβέρνηση στη βάση της «εθνικής συνεννόησης» και με σκοπό «την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων», τότε οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που διαφωνούν ριζικά τι είναι; Αντεθνικές; Κι αν η κατάφωρη παραβίαση και ουσιαστική κατάλυση του συντάγματος έγινε για να επιτευχθούν αυτοί οι «εθνικοί στόχοι», τότε πού οδηγούμαστε; Το 1936 με τις ίδιες προφάσεις ο Μεταξάς χρειάστηκε λιγότερο από πέντε μήνες για να οδηγήσει τη χώρα σε ανοιχτό καθεστώς φασιστικής δικτατορίας. Στον κ. Παπαδήμο και τις δυνάμεις που τον ανέβασαν στην κυβέρνηση πόσο θα χρειαστεί;

Δεν πρέπει να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία. Η κυβέρνηση αυτή της «εθνικής συνεννόησης» δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να οδηγήσει στην επίσημη πτώχευση και σε καθεστώς χούντας. Οι δυνάμεις των αγορών, των κερδοσκόπων, των τοκογλύφων και του πολιτικού τους προσωπικού έχουν πειστεί ότι η επερχόμενη ολοσχερής κατάρρευση της Ελλάδας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με χούντα, με ανοιχτή δικτατορία. Κι όπως οι περισσότερες χούντες στην Ιστορία, έτσι και η σημερινή ξεκινά με τον ίδιο τρόπο: με την επίκληση έκτακτων συνθηκών και «εθνικών στόχων», καθώς και με την προσπάθεια να ντυθεί με κοινοβουλευτικό μανδύα. Μόνο που παλιά, σε εποχές όπου οι αγορές και οι τράπεζες δεν είχαν το μέγεθος και την οικονομική δύναμη να αλώνουν από μόνες τους τα κράτη και τις κοινωνίες,  χρειάζονταν μελανοχίτωνες στρατιωτικούς. Ενώ σήμερα κάνουν κάτι διαφορετικό: αντικαθιστούν απλώς τους πολιτικούς – ανδρείκελα με απευθείας τραπεζίτες (τεχνοκράτες) που δεν χρειάζονται λαϊκή έγκριση ή  εντολή.

Μην ανησυχείτε, δεν χρειάζεται σήμερα να κατεβάσουν τα τανκς στους δρόμους. Δεν τους χρειάζεται και ούτε έχουν εμπιστοσύνη στις ένοπλες δυνάμεις. Στόχος τους είναι να κρατήσουν έναν εικονικό κοινοβουλευτισμό υπό ειδικές έκτακτες συνθήκες, χωρίς κανενός είδους προσφυγή στις κάλπες μέχρις ότου ολοκληρωθεί το θεάρεστο και «εθνικό» έργο τους. Δηλαδή η ολοκληρωτική διάλυση και κατεδάφιση του εθνικού κράτους προκειμένου να λεηλατηθεί η χώρα, να διασπαστεί η εθνική της επικράτεια και να ξεπουληθεί σε επίδοξους επενδυτές.

Η σιδερένια πυγμή

Τώρα, αν ο λαός συνεχίσει την «ανταρσία» του, όπως τη χαρακτήρισε ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου ως τυπικός δικτάτωρ, τότε δεν το έχουν σε τίποτε να προχωρήσουν σε αναστολή και των τελευταίων λαϊκών ελευθεριών που έχουν απομείνει: το δικαίωμα στις συγκεντρώσεις, τις διαμαρτυρίες, τα συλλαλητήρια και την ελευθεροτυπία.

Στο κάτω – κάτω της γραφής το λένε ανοιχτά. Να τι είπε στις 13.11 στη ΝΕΤ ο Χρυσοχόίδης: «Υπήρχε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο η προηγούμενη κατάσταση. Είχαμε οδηγηθεί σ' ένα μεγάλο αδιέξοδο και είναι προφανές ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε να κουβαλάμε μόνοι ένα τόσο μεγάλο φορτίο, το οποίο απαιτούσε από την πρώτη στιγμή μια ευρύτερη συναίνεση».

Τώρα πλέον, με τη νέα κυβέρνηση, στέλνεται, σύμφωνα με τον υπουργό, «ένα μήνυμα ισχυρό εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας προς τους εταίρους μας κυρίως, αλλά και στον ελληνικό λαό, ότι εδώ πια πρέπει να γίνει μια μεγάλη προσπάθεια εθνικής εμβέλειας». Αρκεί βέβαια να μην έχει λόγο ο ίδιος ο λαός. Το «ισχυρό μήνυμα εμπιστοσύνης» είναι ακριβώς το ίδιο που στέλνει πάντα η σιδερένια πυγμή της πιο αδίστακτης εξουσίας.

«Οποιοσδήποτε δίνει μάχες οπισθοφυλακής και μάλιστα ανόρεκτες μάχες οπισθοφυλακής, επιχειρώντας να κρατήσει κατακτήσεις ή κεκτημένα ή αντιλήψεις παλαιές, δεν υπάρχει, θα πεθάνει όλη αυτή η πραγματικότητα. 'Εχει πεθάνει ήδη κατά τη γνώμη μου», τόνισε ο Μ. Χρυσοχο'ίδης. Με άλλα λόγια όποιος ελπίζει ότι ο μισθός και η σύνταξη του αποτελεί αναπαλλοτρίωτη κατάκτηση ή κεκτημένο πλανάται πλάνην οικτράν. Ξαναγυρίζουμε σε εποχές όπου η φτώχεια, η γενικευμένη ανέχεια και η διαρκής αβεβαιότητα αποτελούν βασική κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της κοινωνίας στο σύνολο της.

* Το παραπάνω κείμενο του  Δημήτρη Καζάκη δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 17/11/2011

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011,  http://seisaxthia.blogspot.com/2011/11/1936.html

Η αλήθεια για τον «ταξικό πόλεμο» στην Αμερική

Του Richard Wolff

Οι Ρεπουμπλικάνοι υποστηρίζουν, με οργουελικό τρόπο, ότι “ο φόρος εκατομμυριούχων” είναι “ταξικός πόλεμος”. Η πραγματικότητα είναι ότι οι πάμπλουτοι έχουν κερδίσει τον πόλεμο.

Ρεπουμπλικάνοι και συντηρητικοί πάντα επιτίθενται εναντίων των προτάσεων για αύξηση των φόρων σε επιχειρήσεις και πλούσιους διατυπώνοντας δυο βασικούς ισχυρισμούς:

Πρώτον, ότι τέτοιες προτάσεις παρακινούν σε έναν αντι-αμερικανικό “ταξικό πόλεμο”, στρέφοντας την εργατική τάξη κατά των πλουσίων και των επιχειρήσεων. Δεύτερον, ότι τέτοιες προτάσεις αφαιρούν χρήματα τα οποία αλλιώς θα είχαν επενδυθεί στην παραγωγή και άρα σε θέσεις εργασίας.

Ούτε η λογική ούτε τα στοιχεία δικαιώνουν αυτούς τους ισχυρισμούς. Η κατηγορία περί ταξικού πολέμου είναι ιδιαίτερα ανόητη. Σκεφτείτε απλά δύο γεγονότα. Πρώτον, στο τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, για κάθε δολάριο αύξησης φόρου σε ιδιώτες αντιστοιχούσε αύξηση 1,50 δολαρίου σε φόρους επί των κερδών των επιχειρήσεων. Σήμερα, η αναλογία είναι πολύ διαφορετική: για κάθε δολάριο φόρου σε ιδιώτες, η Ουάσιγκτον παίρνει 25 σεντς σε φόρους από τις επιχειρήσεις. Με λίγα λόγια, τον τελευταίο μισό αιώνα έχει γίνει μια μαζική μετατόπιση του βάρους της ομοσπονδιακής φορολογίας από τις επιχειρήσεις στους ιδιώτες.

Δεύτερον, σε αυτά τα 50 χρόνια, η πραγματική στροφή που συνέβη ήταν η αντίθετη από αυτήν της μετριοπαθούς πρότασης Ομπάμα: κατά την ίδια περίοδο, o συντελεστής του ομοσπονδιακού φόρου εισοδήματος για τους πλουσιότερους μειώθηκε από 91% στο τρέχον 35%. Ωστόσο, ρεπουμπλικάνοι και συντηρητικοί χρησιμοποιούν τον όρο “ταξικός πόλεμος” για την πρόταση ο Ομπάμα – και ποτέ δεν τον χρησιμοποίησαν τις τελευταίες πέντε δεκαετίες για την μετατόπιση του φορολογικού βάρους από τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις στην εργατική τάξη.

Στη διάρθρωση των φόρων που επιβάλλονται από τη Ουάσιγκτον κατά το τελευταίο μισό του αιώνα έχει παρατηρηθεί μια διπλή μαζική μετατόπιση του βάρους της φορολογίας: από τις εταιρείες στους ιδιώτες και από τους πλουσιότερες ιδιώτες σε όλους τους άλλους. Αν η συζήτηση θέλει σοβαρά να χρησιμοποιήσει έναν όρο όπως «ταξικός πόλεμος» για να περιγράψει τις φορολογικές πολιτικές της Ουάσιγκτον, τότε η πραγματικότητα είναι ότι νικητές του ταξικού πολέμου είναι οι εταιρείες και οι πλούσιοι. Χαμένοι οι υπόλοιποι από εμάς – τώρα θέλουν να μειώσουν τις ζημίες μας με μια μικρή αύξηση στους φόρους των πάμπλουτων (αλλά όχι, ή όχι ακόμα για τις επιχειρήσεις).
Το να αναφερθεί αυτή η προσπάθεια σαν μια ξαφνική εισαγωγή ταξικού πολέμου στην  πολιτική των ΗΠΑ είναι είτε ανέντιμη είτε βασίζεται σε άγνοια της ομοσπονδιακής φορολογικής πολιτικής. Ή μάλλον όσον αφορά τους συντηρητικούς, είναι ένα βολικό μίγμα και των δύο.

Ανάλογης σοβαρότητας είναι και οι ισχυρισμοί των Ρεπουμπλικάνων ότι η φορολόγηση εταιρειών και πλούσιων στερεί χρήματα που θα μπορούσαν αλλιώς να επενδυθούν στην ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Την περασμένη Παρασκευή, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ανακοίνωσε ρεκόρ στα χρηματικά διαθέσιμα των επιχειρήσεων (πάνω από 2 τρις$). Ακόμη και με την ισχύουσα χαμηλή φορολογία για τις επιχειρήσεις και τους πλούσιους, αυτά τα χρήματα δεν επενδύονται και δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας. Δεν διανέμονται σε κανέναν άλλο και έτσι δεν δαπανούνται σε καταναλωτικά αγαθά. Η φορολόγηση ενός μέρους αυτών των χρημάτων για την αναθέρμανση της οικονομίας – ή ακόμα καλύτερα, με τη χρησιμοποίηση τους στην πρόσληψη και στην πληρωμή ανέργων – θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικός τρόπος στη δημιουργία θέσεων εργασίας από τις συσσωρεύσεις μετρητών στα ταμεία των επιχειρήσεων.

Τον περασμένο μήνα, ο Warren Buffett αναστάτωσε πολλούς από τους πλούσιους φίλους του με τη δήλωση του στους New York Times. Κατέστησε σαφές ότι ποτέ δεν συνάντησε σοβαρό επενδυτή ο οποίος να αποφάσισε για το αν θα επενδύσει ή όχι με βάση τους φορολογικούς συντελεστές. Αυτό που μετρούσε πάντα ήταν η προσδοκία του κέρδους. Προέτρεψε δε τους Αμερικανούς να αυξήσουν τους φόρους για τους πλούσιους όπως ο ίδιος. Άφησε επίσης να εννοηθεί – πάρα πολύ διακριτικά – ότι γινόταν όλο και πολιτικά επικίνδυνη για την επιβίωση του οικονομικού συστήματος η διατήρηση για την μειοψηφία των πολύ πλούσιων άνθρωπων, φορολογικών συντελεστών χαμηλότερων από τη μέση-και χαμηλού εισοδήματος πλειοψηφία.

Η μεγάλη ειρωνεία της σχετικά χαλαρής συζήτησης για ταξικό πόλεμο είναι η εξής: Οι Ρεπουμπλικάνοι και οι συντηρητικές φωνές που αντιτίθενται στην αύξηση φόρων για τις εταιρείες και τους πλούσιους με αυτόν τον τρόπο προκαλούν – όπως υπαινίχθηκε ο Buffett και με μεγαλύτερη σαφήνεια προειδοποίησε ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Michael Bloomberg την περασμένη εβδομάδα – την ανανέωση της ταξικής συνείδησης στις ΗΠΑ. Τότε, η Ουάσινγκτον ίσως μάθει τι πραγματικά σημαίνει ταξικός πόλεμος.

Πηγή: chomsky speaks greek

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/11/blog-post_18.html

Προς μια Πολίτικη Ρωμιοσύνη «εν ετέρα μορφή»;

Tου Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

[Τα κατωτέρω αποτελούν τις καταληκτήριες παραγράφους μιας ομιλίας του γράφοντος, η οποία, υπό τον τίτλο «Μνήμη Ρωμιοσύνης», έγινε στα πλαίσια εσπερίδας, οργανωμένης πρόσφατα από την «Ελληνική Κοινότητα Γενεύης», με θέμα «Η Ομογένεια της Κωνσταντινούπολης, χτές και σήμερα».  Οι λοιποί ομιληταί κατά την εκδήλωση αυτή ήταν η Ρέα Πουρνάρα-Ξενιάδου («Η Παιδεία στην Πόλη») και ο Γεώργιος Λαιμόπουλος («Η Ομογένεια της Πόλης. Δυσκολίες του χθες-προκλήσεις του σήμερα-προοπτικές του αύριο»)].

Πόσοι είναι σήμερα οι Ομογενείς που συνεχίζουν ακόμη να δίνουν το «παρών» της Πίστης και του Γένους τους γύρω από τον Πατριάρχη και Πατέρα τους στην Πόλη; Την κοιτίδα αυτή του Ελληνισμού, συνάμα δε και πνευματικό Κέντρο της ανά την οικουμένην Ορθοδοξίας; Δύο, το πολύ τρείς χιλιάδες ψυχές.

 Παρενθετικά να σημειωθεί ότι οι αριθμοί αυτοί αφορούν, φυσικά, το Ρωμαίικο στοιχείο της Πόλης. Διότι, αν συνυπολογίσει κανείς τους Ορθοδόξους εκείνους που διαβιούν εδώ και δύο δεκαετίες περίπου στην πόλη αυτή και που προέρχονται από την Αντιόχεια, τα Βαλκάνια, τον Καύκασο και τον Ευρωπαϊκό Βορρά, μπορεί να λεχθεί ότι, σύμφωνα με την Ορθόδοξο  Κανονική παράδοση,  το ποίμνιο του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ανέρχεται σήμερα σε 80-100 χιλιάδες ψυχές, λόγῳ του, ελληνικού μεν ως προς την «κουλτούρα» και την γλωσσική του έκφραση, αλλά υπερεθνικού και υπερφυλετικού στη φύση του, Οικουμενικού Πατριαρχείου.  Καθώς έλεγε σε πρόσφατη ομιλία του προς την νεολαία της Ομογένειας ο Σεπτός μας Προκαθήμενος, όσοι έρχονται τον τελευταίο καιρό στην Πόλη είτε για ανώτερες σπουδές, εἰτε για να αναζητήσουν κάποια εργασία, «για εμάς, για το Πατριαρχείο, για την Εκκλησία, για εμένα προσωπικώς ως Αρχιεπίσκοπο της Πόλεως και Πατριάρχη, είναι όλοι μια ενιαία και αδιαίρετος οικογένεια. Δεν κάνουμε καμμία διάκριση».

Πολλοί είναι ασφαλώς οι νοσταλγοί των εποχών εκείνων που έφυγαν ανεπιστρεπτί, και περισσότεροι ίσως οι προβλέποντες ένα σκοτεινό μέλλον, τόσο για την Πολίτικη Ρωμιοσύνη, όσο και για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, φρονούντες, ενδεχομένως, πως ο Ελληνισμός της Πόλης έχει «ημερομηνία λήξεως». Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονείται ότι και μετά την Άλωση το 1453, λίγοι ήταν και εκείνοι που περιεστοίχιζαν τον Πατριάρχη Γεννάδιο τον Σχολάριο. Κατά τι περισσότεροι από αυτούς που κυκλώνουν σήμερα τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Σύμφωνα με Οθωμανικές Βακουφικές πηγές που ανάγονται στο 1478, (δηλ. μόλις 25 χρόνια μετά την Άλωση), στην εντός των τειχών Κωνσταντινούπολη είχαν μείνει μόνο 3151 εστίες Ρωμιών και 592, στην αντιπέραν όχθη του Κερατείου Κόλπου, στο Γαλατά.

Εν τούτοις, κατά τους μετά την Άλωση χρόνους, τους λεγόμενους Κάτω Χρόνους, η  Πρόνοια του Θεού  έστειλε στην Βασιλεύουσα  μυριάδες ομογενών και ομαίμων από την κάποτε δυτική ενδοχώρα της, από την Πελοπόννησο, την Ήπειρο και την Μακεδονία, την Χίο και την Μυτιλήνη, την Κρήτη και την Θράκη, οι οποίοι δίπλα στους Πόντιους, Ίωνες και Καππαδόκες της ανατολικής της ενδοχώρας, «ρωμιοποιήθηκαν» μέσα στο χωνευτήρι της Πόλης και μεγαλούργησαν, στηρίζοντας την Εκκλησία τους και στηριζόμενοι απ’ αυτήν. Γι’ αυτό, ακριβώς, και οι λίγοι που έμειναν σήμερα στην Πόλη δεν αποθαρρύνονται από τις συγκυρίες, ούτε ολιγοψυχούν. Αλλά μένοντες πιστοί στη μνήμη του παρελθόντος, δεν παύουν να αγωνίζονται και για το αύριο της Ρωμιοσύνης, γνωρίζοντες από μακραίωνη πείρα ότι είναι «ανεξιχνίαστοι αι βουλαί του Θεού».

Γιατί, ποιός μας λέγει πως δεν μπορεί να επαναληφθεί μια μέρα αυτό που συνέβη στους Κάτω Χρόνους, κυρίως δε στις αρχές του 19ου  αιώνα, όταν ο Σουλτάνος Αμπτούλ Μετζίτ με το Διάταγμα «Χάττι Σερίφ» το 1839, εγκαινίαζε τις, γνωστές ως Τανζιμάτ, Μεταρρυθμίσεις, που φιλελευθεροποιούσαν την οικονομία και έδιναν έτσι την δυνατότητα σε αλλοδαπούς να συμμετέχουν ενεργά στην οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί ότι σ’ένα προσεχές μέλλον δεν μπορούν  να εγκατασταθούν στην Πόλη «έποικοι» από την Ελλάδα για επαγγελματικούς, επιστημονικούς, καλλιτεχνικούς ή άλλους λόγους; Τώρα μάλιστα που οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις ομαλοποιούνται και τείνουν να πάρουν μιαν άλλη διάσταση με τις «μεταρρυθμίσεις» που επιχειρεί ο Ταγίπ Ερντογάν στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής πολιτικής του;  Οι μερικές εκατοντάδες Ελλαδικών επιχειρηματιών, βιοπαλαιστών, ακαδημαϊκών διδασκάλων, αλλά και μετεκπαιδευομένων φοιτητών, που ήδη διαβιούν στην Πόλη εδώ και κάμποσο καιρό, δεν μπορεί να αποτελέσουν, μήπως, το «φύραμα» με το οποίο μπορεί να ζυμωθεί σ΄ένα προσεχές μέλλον μια Πολίτικη Ρωμιοσύνη «εν ετέρα μορφή»; Γιατί όχι;

Υπάρχουν όμως ουκ ολίγα «καυτά» ερωτήματα! Θα υπάρξει ώσμωση μεταξύ Ρωμιών και «Νεο-ρωμιών»; Διότι, κακά τα ψέμματα, όσο και αν ανήκουμε στο ίδιο Γένος και μιλούμε την αυτή γλώσσα και, θεωρητικά τουλάχιστον, ανήκουμε στην ίδια Ορθόδοξη Εκκλησία, διακατεχόμαστε από διαφορετικές νοοτροπίες. Οι «Πολίτες» θα θελήσουν να αγκαλιάσουν τους «Ελλαδίτες»; Οι «Ελλαδίτες», πολίτες πλέον της Ευρωπαϊκής Ἐνωσης, θα στρέξουν να «ρωμιοποιηθούν», να πλησιάσουν την Εκκλησία, όπως συνέβη στο παρελθόν και να σμίξουν τα χνώτα τους με τα χνώτα εκείνων που εκφράζουν μιαν άλλη κουλτούρα, εκείνη της «καθ’ ημάς Ανατολής»; Ή θα προτιμήσουν να εγκλωβιστούν μέσα σ’ ένα ομόγλωσσο και ομόθρησκο μεν, αλλά ξεχωριστό πολιτισμικό «γκέτο», με το σκεπτικό ότι «ου συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρίταις»; Τα Ομογενειακά Εκπαιδευτήρια θα εφοδιασθούν με τα μέσα εκείνα που θα τα επιτρέψουν να ξαναβρούν την παλαιά τους αίγλη; Και το κυριώτερο,  θα έχουν την δυνατότητα να δέχονται τα παιδιά των εξ Ελλάδος «εποίκων»;

Ιδού μερικά καίρια πολιτικά, κοινωνικά και ποιμαντικά προβλήματα, με τα οποία, αργά ή γρήγορα, θα βρεθούν αντιμέτωποι όσοι είναι ταγμένοι στη διακονία αυτού που λέγεται Πολίτικη Ρωμιοσύνη. Προβλήματα  στα οποία δέον να δοθούν ξεκάθαρες και βιώσιμες λύσεις. Αν, φυσικά, θέλουμε να έχουμε μια ζωντανή και δυναμική παρουσία στην αιώνια αυτή πρωτεύουσα του οικουμενικού Ελληνισμού, η οποία ονομάζεται Κωνσταντινούπολη.

ΠΗΓΗ: Jun 21, 2011, http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=6058

Η μυθολογία για το Ευρώ και την ΕΕ καταρρέει μπροστά στα μάτια μας

Από την Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της Ε. Ε.

Σε μια προσπάθεια η χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ να κάμψει την αντίσταση της κοινωνίας στο σχέδιο καταστροφής και πτώχευσης του λαού μας, επιχείρησε, παίζοντας με τη φωτιά, να κινδυνολογήσει πάνω στο ζήτημα της παραμονής ή της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Φυσικά, δεν τόλμησαν να θέσουν το ζήτημα σε δημοψήφισμα. Ήταν μόνο ένα πυροτέχνημα, επιστρατευμένο στη στημένη επιχείρηση επιβολής της κυβέρνησης αστικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΛΑΟΣ.

Η ‘’Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ’’, αποδέχεται τη πρόκληση, σε ένα θέμα που κάθε άλλο παρά έχει πει τη τελευταία του λέξη  ο λαός. Από την ίδρυση μας δεσμευτήκαμε να συμβάλλουμε σε ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένα και με σαφή επιχειρήματα. Το ξεκίνημα: ‘’πάρε πέντε τώρα και κλείσε τα μάτια, για να σου πάρω εγώ δέκα’’. Όταν πριν από 30 περίπου χρόνια ολοκληρωνόταν η σύνδεση της Ελλάδας  με την τότε ΕΟΚ, είχαμε βομβαρδιστεί με πληθώρα  επιχειρημάτων:

● ‘’Τα προϊόντα μας θα βρεθούν  σε μια απέραντη αγορά 300 εκατομμυρίων’’. Η πραγματικότητα:  Δε βρήκαμε ‘’πελάτες’’, γίναμε.

● ‘’Θα διασφαλιστούμε έναντι του κινδύνου  από Τουρκία και άλλους εθνικούς κινδύνους’’.  Η αλήθεια: Συντηρήθηκε ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών που μας έχει γονατίσει. Ο κίνδυνος πολεμικής ανάφλεξης, με αφορμή και τις ΑΟΖ και τη συμμαχία πολέμου με το Ισραήλ  είναι πάντα παρών.

● ‘’Θα θωρακιστεί  η  δημοκρατία’’. Η πραγματικότητα:  οι ελευθερίες περιορίζονται όλο και περισσότερο, με τρομονόμους και ευρω-τρομονόμο. Σύμβολο της αντιδραστικής μετάλλαξης η είσοδος των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση.

● ‘’Θα έχουμε νομισματική σταθερότητα και προστασία από κρίσεις’’. Εδώ γελάνε…

● ‘’Τζάμπα επιδοτήσεις στους αγρότες’’. Ήταν το αντίτιμο του ξεκληρίσματος και της φτώχειας χιλιάδων αγροτών, της διάλυσης μεγάλου τμήματος της αγροτικής παραγωγής και της αναδιάρθρωσής της υπέρ των μεγαλοαγροτών, των εμπόρων και των βιομηχανιών του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος.

● ‘’Θα πάρουμε λεφτά για σεμινάρια κατάρτισης  ανέργων’’. Πράγματι, αντί για δουλειά,  μας τάισαν ασπιρίνες για την ανεργία και αυταπάτες.

● 30 χρόνια στην ΕΕ-10 χρόνια στο ευρώ: ‘’ Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό..’’

Κάποτε έρχεται η  στιγμή της αλήθειας, που συνήθως δεν είναι τόσο ευχάριστη όσο νομίζουμε αρχικά. Τι μετράμε σαν αποτελέσματα έως τώρα;

● Καθίζηση της αγροτικής παραγωγής. Από αυτάρκεις σε αγροτικά προϊόντα, αγοράζουμε λεμόνια Αργεντινής.

● Αντιδραστική αναδιάρθρωση της βιομηχανίας. Κλείνουν βασικές βιομηχανίες που καλύπτουν  ντόπιες ανάγκες, αύξηση εισαγωγών-μείωση εξαγωγών που ωθεί σε παραγωγική συρρίκνωση, μεταφορά μονάδων στο εξωτερικό, ανάπτυξη συμπληρωματική πολυεθνικών μονοπωλίων, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

● Αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας-διάλυση των δημόσιων οικονομικών. Εκτίναξη δημόσιου χρέους, εμπορικού ελλείμματος, ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών.

● Γιγάντωση κοινωνικών ανισοτήτων. Ακόμη και στις ανοδικές φάσεις τις οικονομίας, ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ διευρύνονται οι ζώνες της φτώχειας και της ανεργίας, παγώνουν ή μειώνονται οι μισθοί και μάλιστα στις συνθήκες της κρίσης, βίαια, απόλυτα και ονομαστικά.

● Ιδιωτικοποίηση κοινωνικών τομέων. Με τις οδηγίες της ΕΕ για την ‘’απελευθέρωση της αγοράς’’, επιβλήθηκαν οι ιδιωτικοποιήσει σε μεταφορές, ενέργεια, επικοινωνίες και αλλού.

● Παράδοση της Παιδείας στην αγορά και τις εταιρείες. Από τη Λισαβόνα και την Μπολώνια, από το Νέο Λύκειο ως το νόμο για τα ΑΕΙ της Διαμαντοπούλου, από την έλλειψη βιβλίων ως τις συγχωνεύσεις των σχολείων, οι επιλογές της ΕΕ και της τρόικας είναι πανταχού παρούσες.

● Κατεδάφιση ασφαλιστικών συστημάτων. Αύξηση ηλικίας εξόδου στη σύνταξη, αύξηση εισφορών με μείωση καλύψεων, καταλήστευση αποθεματικών των ταμείων, τζογάρισμά τους στο χρηματιστήριο ή και εξωχρηματιστηριακά με τα δομημένα ομόλογα (όπως π.χ. στην περίπτωση του ΤΕΑΔΥ), «κούρεμα» των αποθεματικών τους κατά 50% με το «κούρεμα» της 26ης Οκτωβρίου.

● Αποδιάρθρωση εργασιακών σχέσεων. Γενίκευση μερικής απασχόλησης, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων.

● Η Ελλάδα στρατόπεδο συγκέντρωσης οικονομικών μεταναστών  και πολιτικών προσφύγων. Με τη συμφωνία Δουβλίνο-2 , τη Σένγκεν και τη λογική της Ευρώπης-φρούριο, απαγορεύεται η διέλευση των μεταναστών και των προσφύγων προς τις χώρες προορισμού. Εύκολη βορά στους εργοδότες οι ‘’άνθρωποι χωρίς χαρτιά’’.  Εύκαιρα θύματα ρατσιστικής βίας και δημαγωγίας. Εξιλαστήρια θύματα οι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα.

● Στη τανάλια των ευρω-τρομονόμων και της καταστολής, στη φρίκη των πολέμων. Ο ‘’μεγάλος αδερφός’’ παντού. Πόλεμοι με συμμετοχή Ελλάδας και ΕΕ σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη.

● Καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος. Θυσία στο βωμό του κέρδους και των επιχειρηματικών συμφερόντων και η φύση. Με τα μεγάλα έργα, τους αυτοκινητόδρομους-πληγή, τους πυρηνικούς αντιδραστήρες.

● Τσαλαπάτημα κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, κάθε δικαιώματος του λαού, του «έθνους των εργαζομένων» να ορίζει τις τύχες του.  Οι ουσιαστικότερες αποφάσεις λαμβάνονται σε κέντρα που είναι μακριά από τη λαϊκή διεκδίκηση και πάλη, με αποτέλεσμα να καταργούνται ακόμη και τυπικά χαρακτηριστικά της αστικής δημοκρατίας και της αυτοτέλειας κάθε χώρας-μέλους της ΕΕ. Σε κέντρα ελεγχόμενα από τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τις ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που επιβάλουν τους «κανόνες του παιχνιδιού» -ακόμη και τους αρεστούς σε αυτούς πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις- με μηχανισμούς «εποπτείας-επιτροπείας» και με τους εκβιασμούς της «επόμενης δόσης».

Το μέλλον, μέσα στην Ευρωζώνη: ‘’τα χειρότερα είναι μπροστά’’  για το λαό

1. Ο ζυγός των μνημονίων δεν είναι προσωρινός. Μιλούν πλέον ανοιχτά για υπερδεκαετή ορίζοντα μέτρων, χωρίς μείωση του χρέους στο τέλος, που σημαίνει ατέρμων κύκλος αντεργατικών πολιτικών. Ζωντανό παράδειγμα η Ιταλία, που μπαίνει σε καθεστώς επιτήρησης με τα χαρακτηριστικά που το καλύτερο σενάριο για τη χώρα μας προβλέπει στο τέλος της δεκαετίας.

2. Καθίζηση μισθών, σε επίπεδα 300-600 ευρώ και με απαγόρευση διεκδίκησης συμβάσεων.

3. Οι εργαζόμενοι δούλοι του κεφαλαίου, με τη πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εργοδοτών.

4. Έξαρση της ανεργίας, ειδικά στη νεολαία (ως και 50%), που οδηγεί στην απαξίωση και τη μαζική μετανάστευση.

5. Διάλυση δημόσιων κοινωνικών οργανισμών. Τα δημόσια νοσοκομεία και η δημόσια παιδεία, αντί για αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό, οδηγούνται σε πλήρη επιχειρηματοποίηση ή διάλυση. Ίδια κατεύθυνση σε όλους τους τομείς.

6. Περιστολή – κατάργηση προνοιακών παροχών και θεσμών υποστήριξης των ανήμπορων και κοινωνικά ασθενέστερων

7. Ξεπούλημα ή υποθήκευση δημόσιας περιουσίας. Ότι έχτισε ο λαός με τον ιδρώτα του, έστω κι αν μόνο ένα μικρό κλάσμα από αυτά απολάμβανε ή έλεγχε ο ίδιος, ξεπουλιέται μέσω ιδιωτικοποίησης ή υποθήκευσης στους δανειστές.

8. Η δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία στο απόσπασμα. Μέσω των διαδοχικών συμβάσεων, Μάαστριχτ, Λισσαβόνα κλπ., μεγάλο μέρος της εθνικής νομοθεσίας καθορίζεται από κέντρα αποφάσεων που δεν έχουν εκλεγεί ούτε λογοδοτούν στους λαούς. Με αφορμή την κρίση η αντιδημοκρατική εκτροπή της ΕΕ έχει παροξυνθεί. Αποφάσεις Βρυξελλών, Βερολίνου και Παρισιού. Κλειστά επιχειρηματικά λόμπι. Κυβερνήσεις μαριονέτες του κεφαλαίου. Ο λαός στο περιθώριο.

9. Η Ελλάδα στη σιδερένια κηδεμονία  ΕΕ, ΔΝΤ, διεθνούς κεφαλαίου. Επιβολή καθεστώτος επιτροπείας, ελέγχου της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Εξευτελισμός της λαϊκής αξιοπρέπειας. Τριάκοντα αργύρια στους έλληνες  ‘’πατριώτες του χρήματος’’  και τις κυβερνήσεις κοινωνικού πολέμου, που  ‘’δείχνουν’’ και ‘’δίνουν’’ τον εχθρό λαό  στην πυρά που ανάβουν μαζί το ελληνικό κεφάλαιο με τις δυτικοευρωπαϊκές και πλανητικές πολυεθνικές και τράπεζες (την ίδια στιγμή που τσακώνονται άγρια για το ποιος θα πάρει τα πιο πολλά από τη λεηλασία των εργαζομένων).

Να ανατρέψουμε την χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ! Υπάρχει άλλος δρόμος! Mε τους εργαζόμενους στο τιμόνι, με το λαό αξιοπρεπή και νοικοκύρη στο τόπο του!

●  Έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση

●  Στάση πληρωμών, άρνηση,  μη αναγνώριση και διαγραφή του ληστρικού χρέους

●  Εθνικοποίηση τραπεζικού συστήματος, χωρίς αποζημίωση.

● Πέρασμα στο δημόσιο όλων των ΔΕΚΟ που ιδιωτικοποιήθηκαν. Αποκλειστικά δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση.

● Ανασχεδιασμός της παραγωγικής διάρθρωσης και του προσανατολισμού της οικονομίας με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, με εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και στους τρεις τομείς της οικονομίας (αγροτική παραγωγή, βιομηχανία, υπηρεσίες) και επιβολή εργατικού ελέγχου με προοπτική την κοινωνικοποίησή τους.

● Ανάπτυξη εργατικών-λαϊκών θεσμών πραγματικής δημοκρατίας στους χώρους εργασίας, στις συνοικίες και γειτονιές, στη δημόσια πολιτική δραστηριότητα

● Ανατροπή όλων των αντεργατικών και αντι-ασφαλιστικών νόμων

● Ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου, με φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου, αύξηση μισθών, μείωση χρόνου εργασίας, δουλειά για όλους, αύξηση δαπανών για υγεία και παιδεία, κατάργηση ληστρικών δανείων, φόρων, τελών και χαρατσιών κάθε είδους. Μείωση των στρατιωτικών δαπανών, δήμευση της εκκλησιαστικής-μοναστηριακής περιουσίας.

Είναι εφικτός αυτός ο δρόμος ή μας περιμένει μεγαλύτερη καταστροφή έξω από το ευρώ και την ΕΕ;

Η καταστροφολογική  επιχειρηματολογία του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ακροδεξιού ΛΑΟΣ , συνήθως απομονώνει τη μία ή την άλλη πλευρά των παραπάνω στόχων και προσπαθεί να τρομοκρατήσει το λαό.  Δεν θα πούμε ψέματα, όπως κάνουν αυτοί! Η επιλογή της σύγκρουσης  με την ΕΕ θα έχει κόστος. Είναι όμως αναγκαία γιατί η παραμονή σε αυτήν  έχει ακόμη μεγαλύτερο κόστος, «αίμα, πόνο και δάκρυα» για την κοινωνική πλειοψηφία.

Το δίλημμα ‘’ευρώ  ή δραχμή’’ είναι παραπλανητικό. Η επιλογή της εξόδου από το ευρώ, δεν είναι για εμάς απλά ένα τεχνικό ζήτημα, δε σημαίνει ένα άλλο νόμισμα με συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Αντίθετα:  Η Έξοδος από το ευρώ και η συνολική ρήξη με την ΕΕ, καθώς και η ανατροπή των αντεργατικών και αντικοινωνικών πολιτικών για να εξασφαλιστεί μια αξιοπρεπής ζωή των εργαζομένων και μια άλλη πορεία της χώρας, είναι δύο παράλληλες αλληλοσυμπληρούμενες και αξεχώριστες επιλογές. Με αυτό το κριτήριο αντιμετωπίζουμε τα επιχειρήματά τους:

●  ‘’Ευρώ ή πτώχευση και επιστροφή στη δραχμή;’’ Η νομισματική πολιτική αποτελεί ειδική μορφή, μέρος της γενικότερης οικονομικής πολιτικής που ασκείται κάθε φορά. Η παραμονή στο ευρώ, στην ΟΝΕ  και την ΕΕ, η νέα δανειακή σύμβαση, τα νέα μνημόνια, τα  “Σύμφωνα Σταθερότητας”,  τα “Σύμφωνα για το ευρώ”, οδηγούν στην εξαθλίωση του λαού και με μαθηματική ακρίβεια στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.  Άρα έξω για πάντα από το ευρώ και την ΕΕ! Υποστηρίζουμε την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, ανεξαρτήτως ονομασίας (δραχμή, μνα, τάλαντο, φοίνικας ή όπως αλλιώς και αν λέγεται) σαν μέρος μιας γενικότερης οικονομικής πολιτικής προς όφελος των εργαζόμενων και σε βάρος του κεφαλαίου.

●  ‘’Η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγήσει σε διάλυση της ευρωζώνης με  επικίνδυνες διεθνείς συνέπειες’’. Αυτό ούτε απαραίτητο είναι, αλλά ούτε και ζημιογόνο για τα λαϊκά συμφέροντα. Τέλειωσε η εποχή που η αστική τάξη παρουσίαζε τα δικά της συμφέροντα, ως συμφέροντα της κοινωνίας.

●  ‘’Η εισαγωγή νέου νομίσματος, θα οδηγήσει σε άμεση  μεγάλη υποτίμηση  έναντι του ευρώ’’.  Οι εκτιμήσει για την έκταση της υποτίμησης είναι αστήριχτες. Η θεωρία ότι το ευρώ θα παραμένει σταθερό είναι αυθαίρετη. Η εμπειρία της Αργεντινής ή/και της Ισλανδίας, δεν συνηγορεί σε αυτή τη κινδυνολογία. ‘Άλλωστε, στο όνομα της μη αποχώρησης από το ευρώ ήδη υποτιμήθηκε κατά 40-50% το βιοτικό μας επίπεδο – πράγμα που δεν θα είχε γίνει αν είχαμε βγει από το ευρώ και κηρύξει στάση πληρωμών ήδη από το 2009.

●  ‘’Θα υπάρξει εκτίναξη πληθωρισμού, που θα εξανεμίσει το λαϊκό εισόδημα’’. Καμία σοβαρή μελέτη οικονομολόγων δεν υποστηρίζει παρατεταμένη ύπαρξη υψηλού πληθωρισμού για μεγάλο διάστημα. Αντίθετα, όλες οι δημοσιευμένες μελέτες, κάνουν λόγο για  άνοδο του πληθωρισμού, αλλά πτώση σε ένα χρόνο σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Αυτή άλλωστε είναι η εμπειρία   Αργεντινής  και Ισλανδίας.

●  ‘’Η ωφέλεια των εξαγωγών από την έξοδο του ευρώ και την υποτίμηση του νέου νομίσματος θα είναι προσωρινή και επισφαλής, λόγω και της εξάρτησης των εξαγώγιμων προϊόντων από εισαγώγιμες πρώτες ύλες κλπ’’.  Στο πλαίσιο μιας αντικαπιταλιστικής  παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανασχεδιασμού της οικονομίας, μπορούν να αυξηθούν σημαντικά οι εξαγωγές, αλλά και να μειωθεί η ανάγκη πολλών εισαγωγών. Αναφερόμαστε φυσικά σε ένα άλλο πλαίσιο οικονομικής οργάνωσης με βάση τις λαϊκές ανάγκες κι όχι τις ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου, που στις σημερινές συνθήκες προϋποθέτουν κυριολεκτικά την εξαθλίωση και συντριβή του κόσμου της εργασίας.

●  ‘’ Θα υπάρξει αύξηση του δημόσιου χρέους, μιας και αυτό θα είναι σε ευρώ το οποίο θα υπερτιμηθεί έναντι του νέου νομίσματος’’.  Αυτό δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό, μιας και μεγάλο μέρος του χρέους υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο. Αλλά, το βασικότερο,  η επιλογή πρέπει να είναι  η άρνηση και όχι η πληρωμή του χρέους.

●  ‘’Οι προτεινόμενες λύσεις εκτός ευρώ, δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του πρωτογενούς ελλείμματος’’. Το ερώτημα είναι πλαστό. Ως πρωτογενές έλλειμμα ορίζεται η διαφορά ανάμεσα στις τρέχουσες δαπάνες και τα τρέχοντα έσοδα  μέσα σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Το πρωτογενές έλλειμμα προκύπτει αν από το έλλειμμα του γενικού κρατικού προϋπολογισμού, αφαιρεθούν οι τόκοι και τα χρεολύσια των δανείων του δημοσίου. Επομένως το πρωτογενές πλεόνασμα ή έλλειμμα έχει άμεση σχέση με την γενικότερη οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται και όχι μόνο ή κυρίως με το νόμισμα της χώρας. Το πρωτογενές έλλειμμα προέρχεται κατά κύριο λόγο από τις επιδοτήσεις προς το μεγάλο ελληνικό και ξένο κεφάλαιο. Προέρχεται από το τζάμπα χρήμα που παίρνουν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές για να δημιουργήσουν δήθεν θέσεις εργασίας. Αλήθεια, πόσα δις εκατ. ευρώ έχουν χαθεί από τα δημόσια έσοδα λόγω της συνεχούς μείωσης των φορολογικών συντελεστών των ΑΕ και των ΕΠΕ; Πόσα δις ευρώ έχουν χαριστεί με τα κάθε είδους “αφορολόγητα αποθεματικά” και τους “αναπτυξιακούς νόμους” που απαλλάσσουν το κεφάλαιο από τη φορολογία; Πόσα δις έχουν δοθεί για τη συμμετοχή των ελληνικών στρατευμάτων  στις δολοφονικές ιμπεριαλιστικές εκστρατείες του ΝΑΤΟ κατά των λαών όλου του κόσμου (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν κτλ); Πόσα δις είναι οι υπερτιμολογήσεις των κάθε είδους δημόσιων προμηθειών που καλείται να πληρώσει ο  λαός;

●  ‘’Θα υπάρξει πρόβλημα με βασικά εισαγόμενα  προϊόντα (καύσιμα, φάρμακα κλπ), των οποίων οι τιμές θα απογειωθούν’’.  Πρόκειται για σκόπιμη διόγκωση του προβλήματος. Η τιμή των καυσίμων μπορεί να συγκρατηθεί με δραστική μείωση της κρατικής φορολογίας που επιβάλλεται επί της τιμής πώλησής τους. Βασικά προϊόντα μπορούν να επιδοτηθούν από το κράτος με τον ταυτόχρονο έλεγχο των τιμών. Η αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας προς όφελος της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών και όχι του μέγιστου κέρδους, θα διευκολύνει  τη βιομηχανική και παραγωγική αναγέννηση της οικονομίας. Θα στηρίξει τους υπάρχοντες κλάδους, θα προχωρήσει στην αναγέννηση παλαιών και θα δημιουργήσει νέους κλάδους παραγωγής. Θα αντιστρέψει τη σχέση εισαγωγών- εξαγωγών θα μειώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου συμβάλλοντας και με αυτόν τον τρόπο  στη μείωση του ελλείμματος  του ισοζυγίου των τρεχουσών συναλλαγών και  θα δώσει τη δυνατότητα δημιουργίας συναλλαγματικών διαθεσίμων.

Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ ΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ!

Να φύγουμε τώρα  από τη φυλακή  του ευρώ και της ΟΝΕ. Για λαϊκή απειθαρχία και  συνολική ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου. Συμπορευόμαστε σε αυτή την κατεύθυνση αγωνιστές με διαφορετική πολιτική καταγωγή και οπτική. Αγωνιστές που παλεύουν για την αποδέσμευση πριν απ’ όλα της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών στην πορεία μιας τέτοιας ρήξης. Αγωνιστές που παλεύουν για τη συνολική διάλυση της ΕΕ ως ολοκληρωτικού μορφώματος του κεφαλαίου και αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής  της ΕΕ.  Κοινός μας στόχος είναι μια άλλη διεθνιστική συνεργασία των λαών και των χωρών, με αλληλεγγύη, ισοτιμία και δικαιοσύνη, στη βάση των εργατικών και  λαϊκών συμφερόντων, στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης!

Σ’ αυτό τον αγώνα δε θα ‘μαστε μόνοι μας. Το οικοδόμημα της ευρωζώνης τρίζει και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακόμα και στις χώρες του «σταθερού» βορρά δείχνουν το πιο απεχθές τους πρόσωπο ενάντια σε εργατικές κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα. Οι εργαζόμενοι και οι λαοί της Ευρώπης είναι υποχρεωμένοι να καταστρέψουν την μαύρη συμμαχία της ευρωπαϊκής αστικής τάξης για να μπορέσουν να οικοδομήσουν τη δική τους διεθνιστική ενότητα για την κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, για την πολιτική χειραφέτηση και τελικά για την κοινωνική απελευθέρωση. Αυτός ο δρόμος δεν είναι απλά εφικτός, είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης για τους εργαζόμενους και το λαό, αλλά και για μια προοπτική αξιοβίωτης ζωής.

Αθήνα 15 Νοέμβρη 2011

ΠΗΓΗ: 16/11/2011, http://aristeroblog.wordpress.com/2011/11/16/….81/ 

ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ, ΒΙΒΛΙΟ:

Η παρτίδα έχει μάλλον χαθεί ενώ, όσον αφορά τη Γερμανία, έχουμε την άποψη ότι, η επιστροφή στο εθνικό της νόμισμα (μάρκο) είναι πλέον θέμα χρόνου – παρά τις αντίθετες τοποθετήσεις της ανατολικογερμανίδας καγκελαρίου

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Όπως φαίνεται, ο διάβολος μάλλον κέρδισε την παρτίδα – αφού η Ευρωζώνη έχει εισέλθει σε πορεία διάλυσης, ενώ η πολιτική ηγεσία τόσο στην Ελλάδα (άρθρο μας), όσο και στην Ιταλία, έχει καταληφθεί από τις αγορές (άρθρο μας). Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία έχουμε την άποψη ότι, η επιστροφή στο εθνικό της νόμισμα (μάρκο) είναι πλέον θέμα χρόνου – παρά τις αντίθετες τοποθετήσεις της καγκελαρίου ή/και του υπουργού οικονομικών (προετοιμάζεται ήδη σχέδιο Β εξόδου της από το Ευρώ, όπως επίσης, σύμφωνα με γερμανικά ΜΜΕ, εναλλακτικά σχέδιο Γ – εξόδου της Ελλάδας ή άλλων ελλειμματικών χωρών).  

Ίσως λοιπόν η κυκλοφορία του τέταρτου βιβλίου μας, με τον τίτλο «Σκάκι με το Διάβολο», περί τις 300 σελίδες, από τις ONEeditions (μπορείτε να το παραγγείλετε με την αποστολή μηνύματος στο kb@kbanalysis.com, στην τιμή των 11,90 € συν τα έξοδα αποστολής – τα έσοδα του βιβλίου στηρίζουν τόσο τα άρθρα, όσο και τη σελίδα: www.casss.gr), να συμβαδίζει με το ατυχές αυτό ενδεχόμενο, το οποίο όμως δεν είναι τόσο απίστευτο, όσο φαινόταν μερικούς μήνες πριν.

Στα πλαίσια αυτά έχουμε την άποψη ότι, παρά την πίστη μας τόσο στην Ευρωπαϊκή Ιδέα, όσο και το κοινό νόμισμα, χρειαζόμαστε άμεσα ένα σχέδιο Β – χωρίς αυτό να σημαίνει πως επιθυμούμε την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Όπως έχει ήδη αναφερθεί,  

“Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη και αρκετά οδυνηρή αλλά, εάν γίνονταν οι σωστοί χειρισμοί, η οδύνη και τα προβλήματα θα ήταν βραχυπρόθεσμα. Μία κρατικοποιημένη κεντρική τράπεζα και μία ικανή, έντιμη, φιλελεύθερη κυβέρνηση, έχοντας το δικό τους νόμισμα, θα μπορούσαν να χορηγήσουν την απόλυτα αναγκαία ρευστότητα στην εγχώρια αγορά – η οποία αυτή τη στιγμή αργοπεθαίνει, εξ αιτίας της σοβαρότατης έλλειψης πιστώσεων.

Η αυξημένη ρευστότητα, σε συνδυασμό με το φυσικό πλούτο και τις τεράστιες ικανότητες των Ελλήνων, μαζί με τα ευεργετικά αποτελέσματα της ελεγχόμενης υποτίμησης μέσω της υποκατάστασης των εισαγωγών, της μείωσης τους, καθώς επίσης της αύξησης των εξαγωγών, θα αναζωπύρωναν την οικονομία, αυξάνοντας την απασχόληση και καταπολεμώντας το στασιμοπληθωρισμό – φυσικά με την προϋπόθεση ότι, η χώρα θα παρέμενε εντός της ΕΕ, ενώ η κυβέρνηση της θα εξασφάλιζε μία λεπτή ισορροπία, ανάμεσα στην υπερβάλλουσα ρευστότητα και τη συγκράτηση του πληθωρισμού σε λογικά επίπεδα”.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Όπως έχουμε πολλές φορές αναφέρει, είμαστε ανεπιφύλακτα υπέρ της Ευρώπης των Πολιτών της, εναντίον της Ευρώπης των Τραπεζών, υπέρ του κοινού νομίσματος (Ευρώ) και εναντίον της επιστροφής στη δραχμή – τα αποτελέσματα της οποίας θα ήταν καταστροφικά, ενώ τα έχουμε αναλύσει σε πάρα πολλά κείμενα μας. Εν τούτοις δεν θεωρούμε ότι, η παραμονή μας στο Ευρώ πρέπει να εξασφαλιστεί με αντίτιμο την υποδούλωση της χώρας μας στις αγορές – ή/και με τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο της Γερμανίας, μέσα από αιματηρές κοινωνικές εξεγέρσεις, επικίνδυνους εμφυλίους πολέμους, φτώχεια, εξαθλίωση και αυξημένη εγκληματικότητα.   

Εκτός αυτού, δεν φθάνει να θέλουμε μόνο εμείς την παραμονή μας στην Ευρωζώνη, εάν οι υπόλοιποι «εταίροι» μας δεν το επιθυμούν – ενώ, έχοντας μάλλον αντίθετη άποψη, μας διασύρουν αναίσχυντα, μας προσβάλλουν, καταρρακώνουν την εθνική μας υπερηφάνεια και θέλουν να λεηλατήσουν τις κοινωφελείς επιχειρήσεις μας, ίσως για να αναγκαστούμε τελικά μόνοι μας να αποχωρήσουμε (αν και η συμφωνία του Μάαστριχτ δεν προβλέπει ούτε αποβολή, ούτε εθελούσια αποχώρηση των χωρών-μελών της Ευρωζώνης).

Περαιτέρω, είναι αδύνατον να προβάλουμε τις δικές μας απόψεις, σε σχέση με τις επώδυνες «ερήμην συμφωνίες» που μας επιβάλλουν, εάν δεν έχουμε καμία εναλλακτική δυνατότητα – η οποία να στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις δικές μας δυνάμεις. Επί πλέον, ακόμη και αν δεχθούμε ότι, οι «εταίροι» μας είναι καλοπροαίρετοι και θέλουν μόνο το καλό μας, παρά τα καταστροφικά μέτρα που μας επιβάλλουν δικτατορικά, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κοινό μέλλον, εάν εμείς είμαστε μονόπλευρα εξαρτημένοι από αυτούς – όπως συμβαίνει σε έναν γάμο, ο οποίος είναι αδύνατον να αποβεί ευτυχισμένος, ενώ δεν έχει συνήθως διάρκεια, εάν οι σύζυγοι δεν είναι ώριμες και ανεξάρτητες μεταξύ τους, ισότιμες προσωπικότητες.

Τέλος, όταν όλες οι απόψεις συγκλίνουν στο ότι, πλησιάζει το τραγικό τέλος της Ευρωζώνης, αν και υπάρχουν πολλές λύσεις, εμείς πρέπει να λάβουμε τα μέτρα μας – παρά το ότι οφείλουμε παράλληλα να κάνουμε όλα όσα μπορούμε για να αποφευχθεί η ανεξέλεγκτη διάλυση, αφού θα γυρίσει πολλά χρόνια πίσω τόσο την Ευρώπη, όσο και ολόκληρο τον πλανήτη.   

Επομένως, είμαστε υποχρεωμένοι να επεξεργασθούμε σοβαρά ένα σχέδιο επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα, για όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, το συντομότερο δυνατόν – ένα «σχέδιο Β» το οποίο, παρά το ότι θα είναι αναμφίβολα επώδυνο, θα είναι εφικτό, όσον αφορά την πραγματοποίηση του, ενώ παράλληλα θα αποδιώξει τους φόβους μας, οι οποίοι μας κοστίζουν την ελευθερία, την υπερηφάνεια και την εθνική μας ανεξαρτησία.

Ας μην ξεχνάμε ότι, ο νέος πρωθυπουργός, στην πρώτη ομιλία του, αναφέρθηκε τουλάχιστον τέσσερις φορές στο «εκβιαστικό δίλημμα»: μέτρα λιτότητας και υποταγή μας στην εγκληματική συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου ή έξοδος από την Ευρωζώνη – ενώ, παρά τις αναφορές του στα πλεονεκτήματα της συμφωνίας, δεν μας εξήγησε ούτε μία φορά τα μέτρα, με τα οποία είναι συνδεδεμένη.

Δυστυχώς, κανένας πολιτικός μέχρι σήμερα δεν μας έχει αναφέρει τι ακριβώς απαιτεί από εμάς η συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου – παρά το ότι οφείλουν να είναι τουλάχιστον ειλικρινείς απέναντι μας αφού, χωρίς τους Πολίτες, δεν είναι δυνατόν να ανακάμψει ποτέ η Ελλάδα.

Πόσο μάλλον όταν, η εφαρμογή της συμφωνίας πτώχευσης της 26^ης Οκτωβρίου ή οποιασδήποτε άλλης, η οποία θα στηρίζεται στη λιτότητα και στην ύφεση, δεν πρόκειται να μας βγάλει ποτέ από την κρίση – ενώ πιθανότατα θα μας κοστίσει τη λεηλασία της χώρας μας, την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, την υποδούλωση, την εξαθλίωση και τελικά τη χρεοκοπία, στην οποία όμως θα οδηγηθούμε εξευτελισμένοι και εξαθλιωμένοι (ειδικά επειδή η εσωτερική υποτίμηση, η οποία επιχειρείται, δεν μειώνει ούτε το κόστος διαβίωσης, ούτε και τα χρέη, ενώ αυξάνει τη σχέση τους προς ένα διαρκώς μειούμενο ΑΕΠ).

Φυσικά ο χρόνος που έχουμε στη διάθεση μας μειώνεται συνεχώς – αφού τα χρέη που συνάπτονται, μετά την προσφυγή μας στο ΔΝΤ, είναι ενυπόθηκα, δεν είναι μετατρέψιμα σε δραχμές και υπάγονται στο εγκληματικό αγγλικό δίκαιο (υπολογίζονται σήμερα στα 65 δις €, από τα 370 δις € συνολικά). Παράλληλα βέβαια οφείλουμε να αναλύσουμε το θέμα του ιδιωτικού εξωτερικού χρέους, το οποίο είναι τουλάχιστον εξίσου επικίνδυνο – εάν δεν έχουν βρεθεί τρόποι διαχείρισης του, πολύ πριν εξέλθει μία χώρα από την Ευρωζώνη. 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ολοκληρώνοντας, κατά την άποψη μας η Ελλάδα είναι δυνατόν να επιβιώσει ελεύθερη, εάν υποχρεωθεί να εγκαταλείψει ελεγχόμενα την Ευρωζώνη – αρκεί να μην καθυστερήσει υπερβολικά, να μην φοβηθεί τα τεράστια προβλήματα που θα αντιμετωπίσει, να το έχει προγραμματίσει με κάθε λεπτομέρεια, να διοικείται από μία έντιμη, ικανή, φιλελεύθερη και θαρραλέα κυβέρνηση, καθώς επίσης να δημιουργήσει έγκαιρα ένα σωστό επενδυτικό πλαίσιο, το οποίο θα της εξασφαλίσει την υγιή ανάπτυξη. Ο ιδιωτικός τομέας της χώρας μας, λιγότερο χρεωμένος από όλες τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες οικονομίες, μπορεί να συνάψει δάνεια και να επενδύσει – αυξάνοντας τόσο το ΑΕΠ, όσο και τα έσοδα του δημοσίου, καθώς επίσης δημιουργώντας πρωτογενή πλεονάσματα.

Στα πλαίσια αυτά, η στάση (αναβολή) πληρωμών θα ήταν ίσως η καλύτερη λύση, έτσι ώστε η Ελλάδα να πάψει να δανείζεται σε μη μετατρέψιμα σε δραχμές Ευρώ και με στόχο την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής όλων των δανείων της – χωρίς καμία διαγραφή, με επιτόκια που όμως δεν θα ξεπερνούν το εκάστοτε βασικό της ΕΚΤ (1,25% σήμερα).

Φυσικά, η έξοδος της χώρας μας από την Ευρωζώνη (σχέδιο Β) όφειλε να επιτευχθεί, χωρίς τη σύγκρουση με τους υπόλοιπους «εταίρους» μας – επιτρέποντας τους να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν μία πιο συνεκτική, βιώσιμη Ευρωζώνη, έτσι όπως φαίνεται σήμερα ότι οι ίδιοι επιθυμούν και ευχόμενοι τους καλή επιτυχία.  

ΥΓ: Υπενθυμίζουμε ξανά ότι, κυκλοφορεί σύντομα το τέταρτο βιβλίο μας με τον τίτλο «Σκάκι με το Διάβολο», περί τις 300 σελίδες, από τις ONEeditions.

Μπορείτε να το παραγγείλετε με την αποστολή μηνύματος στο kb@kbanalysis.com στην τιμή των 11,90 € συν τα έξοδα αποστολής – τα έσοδα του βιβλίου στηρίζουν τόσο τα άρθρα, όσο και τη σελίδα: www.casss.gr

Κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο «Υπέρβαση εξουσίας» (τιμή 25,00 € συν έξοδα αποστολής – 400 σελίδες), στο οποίο αποκαλύπτονται οι σκοτεινοί μέθοδοι της Γερμανικής Οικονομικής Αστυνομίας, οι οποίοι φαίνεται ότι δυστυχώς εφαρμόζονται σήμερα και στην Ελλάδα (συλλήψεις κάθε Τρίτη κλπ.).     

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 15. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Σύντομα κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο του, με τον τίτλο «Σκάκι με το Διάβολο» (προπαραγγελίες στο mail:  kb@kbanalysis.com).

Από το χθες στο τώρα…

Επέτειος Πολυτεχνείου 2011, μικρό μνημόσυνο

Του Χριστόφορου Παπασωτηρόπουλου*

Όταν εκείνη τη μέρα  πρωτομπήκε στο Πολυτεχνείο ήταν φοιτητής στο πρώτο έτος. (Τα ξέρετε για τότε, τα’ χετε ακούσει και ξανακούσει. Κι όταν εκ των υστέρων περιγράφεις την ιστορία που έζησες, όπως και να το κάνεις, της δίνεις το χρώμα που σου αρέσει περισσότερο. Κι έρχονται οι πηγές και φανερώνουν την αλήθεια…)

Τότε ήταν σίγουρος γι’ αυτά που δεν του άρεσαν, γι΄ αυτά που ήθελε την άλλη ή έστω την παράλλη μέρα να μην υπάρχουν. Και να ΄χει κι αυτός ωφελήσει κάπως σ’ αυτό. Δεν υπήρχε σχέδιο από πριν για το που θα πάει αγώνας, υπήρχε μόνο το όραμα και η ελπίδα της λευτεριάς.

Ξεκίνησε μ’ ένα πρώτο βήμα το πιο μεγάλο ταξίδι της ζωής του! Κι ο δρόμος χαράχτηκε με τα βήματα, ψάχνοντας ο ένας τη δύναμη και την ανάσα του άλλου. Κι ο ψίθυρος έγινε φωνή, κι η φωνή έγινε κραυγή, κι η κραυγή κύμα και το κύμα σάρωσε τη σιγουριά των τρελλών που παραληρούσαν ότι είναι ταγμένοι να σώσουν την πατρίδα πάση θυσία!

Και στα κρατητήρια της Ασφάλειας πολλοί, ελπίζοντας να σώσουν το τομάρι τους, γινήκανε ρουφιάνοι για το παιδί του διπλανού τους, τον υπάλληλό τους, τον συνεργάτη τους στη δουλειά-βλέπεις δεν είναι όλοι οι έλληνες ήρωες, ούτε όλοι οι ήρωες πεθαίνουν σαν έλληνες!-. Ευτυχώς γι’ αυτούς, προς το παρόν γλυτώσανε τη φάλαγγα, τα σβησμένα στο στήθος τσιγάρα από τους βασανιστές ,το ξύλο στην ΕΑΤ-ΕΣΑ, την εξορία στη Γυάρο και τη Μακρόνησο. Εκείνες τις μέρες είχε γεμίσει ο τόπος «κομμουνιστές» – έτσι τους έλεγαν γενικώς όλους αυτούς – και το καθεστώς έπρεπε να καθαρίσει τον τόπο γρήγορα και αποτελεσματικά για να μπορέσει ανενόχλητο να συνεχίσει το έργο της σωτηρίας.

Όμως τα πράγματα σκόνταψαν πάνω στα πτώματα των μαθητών, των φοιτητών, των εργατών, των παιδιών τους. Τα τανκς δεν κατάφεραν να νικήσουν το όνειρο.

Γιατί το όνειρο ήταν αέρας και χωνόταν στις ψυχές και στα σώματα των ζωντανών, σαν οξυγόνο.

Και το όνειρο ήταν ταγμένο να πάρει εκδίκηση.

Και ξημέρωσε η επόμενη  μέρα. Κι όλοι γιορτάζαν την νίκη της Δημοκρατίας. Τώρα μιλάμε ελεύθερα (αλλά δε μας ακούει κανείς), διαβάζουμε ότι θέλουμε (αλλά δεν καταλαβαίνουμε τι διαβάζουμε), σκεφτόμαστε ελεύθερα (αλλά δεν ξέρουμε που οδηγεί αυτό που σκεφτόμαστε) και παριστάνουμε τους ευτυχείς. Σαν την ευτυχία του ηλίθιου κάπως… Κι η νίκη αυτή της δημοκρατίας απέκτησε γρήγορα πολλούς μνηστήρες. (Έτσι συμβαίνει πάντα). Έγιναν όλοι δημοκράτες. Κι αυτοί ακόμη που έκαναν την πάπια για χρόνια κι έλεγαν στα παιδιά τους: «Σώπα, μη μιλάς, κάτσε επιτέλους φρόνιμα, υπομονή, αυτοί ξέρουν καλύτερα από μας».

Άλλοι συνέχισαν τη βολεμένη ζωή τους, τακτοποίησαν γρήγορα γρήγορα το άγλυκο παρελθόν τους και αγωνίστηκαν να ξεχάσουν.

Άλλοι εξαργύρωσαν μέσα σε μια νύχτα – ή και λίγο περισσότερο – την επαναστατικότητά τους. «Ήμουν κι εγώ εκεί!», φώναζαν σαν φουσκωμένοι κόκορες. Έγιναν υπουργοί, βουλευτές, η καλή πατρίδα τους το αναγνώρισε κι αυτοί σε αντάλλαγμα υπερασπίζονταν τους νόμους και την τάξη. Μέχρι που έφτασε το νόμιμο να είναι και ηθικό… Είχαν καλούς σκοπούς στ’ αλήθεια, ήθελαν να διαβρώσουν έλεγαν το σύστημα από τα μέσα! Κι έγιναν χειρότεροι απ’ τους δικτάτορες, γιατί μπέρδευαν το λαό και χειρίζονταν τις τύχες του παραμυθιάζοντάς τον ότι τα πράγματα αλλάζουν, άλλαξαν, θ’ αλλάξουν … Όπως ο διάολος μπερδεύει τα αγύμναστα μυαλά και τις νωθρές ψυχές των ανθρώπων…

Κι άλλοι κράτησαν το όνειρο στην αγκαλιά τους σαν κούκλα μικρού κοριτσιού, κι έζησαν αθόρυβα, σιωπηλά μα περήφανα, μεταδίδοντας στα παιδιά τους την αλήθεια του αγώνα, την πίστη στην ελευθερία, το σταυρό της αξιοπρέπειας. Αυτούς η ιστορία τους έβαλε στην υποσημείωση. Ήταν τότε κοντά στο 1981, τον καιρό της αλλαγής.

Ξάφνου θυμήθηκε το Σωτήρη Πέτρουλα, το Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Αλέκο Παναγούλη, τους νεκρούς του Πολυτεχνείου κι ήρθαν από κοντά κι άλλοι νεκροί πιο πρόσφατοι μες την καρδιά της Δημοκρατίας:

– Πρωτομαγιά 1976: το Σιδέρη Ισιδωρόπουλο, 16 χρονών έκανε αφισοκόλληση παραμονή Πρωτομαγιάς και για να αποφύγει τη σύλληψη έπεσε πάνω σε διερχόμενο αυτοκίνητο.

– 16 Νοεμβρίου 1980: Τον  Ιάκωβο Κουμή και τη  Σταματίνα Κανελλοπούλου που σκοτώθηκαν από γκλομπ σε πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία.

–  1985, μέρες επετείου του Πολυτεχνείου: το Μιχάλη Καλτεζά εκείνο το 15 χρονο αγόρι με τα σγουρά μαλλιά και με το ασπρόμαυρο φουλάρι που έφαγε μια σφαίρα από πίσω στο κεφάλι και σωριάστηκε στην άσφαλτο.

Ο αστυνομικός Μελίστας  αργότερα αθωώθηκε. Η τότε «επιχείρηση Αρετή» στα Εξάρχεια είχε κι αυτή τα θύματά της…

-Ιανουάριος 1991: Τον καθηγητή  Νίκο Τεμπονέρα, εδώ στην Πάτρα κι αυτός μέσα στη δίνη της μεταπολίτευσης. Πήγε ο ρομαντικός(!) να σταθεί δίπλα στους μαθητές του στην κατάληψη για να μπορεί να τους κοιτάζει και την επόμενη μέρα στα μάτια. Κι έφαγε το σιδηρολοστό στο κεφάλι και σωριάστηκε νεκρός.

– Και την επομένη, ξεσηκωμός σ’ όλη τη χώρα, και  η φωτιά στο πολυκατάστημα Κάπα Μαρούσης στο κέντρο της Αθήνας. 4.000 δακρυγόνα και τρεις νεκροί από ασφυξία!

– 6 Δεκεμβρίου 2008: Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ο δεκαεξάχρονος που βγήκε να γιορτάσει τη γιορτή του με τους φίλους του και προκάλεσε τους αστυνομικούς κι αυτοί επέστρεψαν και τον καθάρισαν. Εν βρασμώ ψυχής είπαν και τελικά αθωώθηκαν…

Σταμάτησε, τρόμαξε, δεν ήθελε να συνεχίσει να θυμάται. Του πέρασε μόνο απ’ το μυαλό πόσο κοντή έγινε η μνήμη μας πια και πόσο μίζερες και στρογγυλεμένες κατάντησαν οι κουβέντες μας. Πως έχασαν την τιμιότητά τους και το πάθος τους.

Κι η δημοκρατία σιγά σιγά έγινε χαμαιλέοντας κι ο χαμαιλέοντας έγινε δεινόσαυρος κι ο δεινόσαυρος έγινε τέρας. Κι όσο περνούσε ο καιρός ο φασισμός άλλαζε όψη. Είχε καλοξυρισμένο πρόσωπο, πλαδαρό σώμα, γραβάτα και κοστούμι. Φορούσε ένα σφιγμένο ατάραχο χαμόγελο, είχε τη σιγουριά του «ειδικού», που μ’ ευγένεια και τακτ μαστίγωνε τους λαούς. Κι όσο συνέχιζε ο καιρός, η απόσταση ανάμεσα στη δημοκρατία και το λαό μεγάλωνε…

Εκείνος μεγάλωσε πια. Είχε πια μάθει να δικάζει με σιγουριά τις σκέψεις και τις  αποφάσεις των ανθρώπων κι όλα όσα δε κάθονταν καλά μπροστά στα μάτια του. Αφόριζε και είχε δίκιο μόνον αυτός. Είχε απαντήσεις έτοιμες  για όλα, είχε μάθει να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα με περισσή ανδρεία και θάρρος και να κατηγορεί τους νέους που αγωνίζονται πολλές φορές άτσαλα κι αυθόρμητα χωρίς να έχουν έτοιμη την απάντηση από πριν. ( μα μήπως έτσι δεν ήταν πάντοτε οι νέοι;). Είναι αυτοί οι  γνωστοί μπαχαλάκηδες κι οι αναρχικοί που δεν έχουν ιερό και όσιο! (για δες πώς με τον καιρό οι «κομμουνιστές» μεταλλάχθηκαν σε «αναρχικούς»!).

Όμως η ιστορία για όσους την πούλησαν είναι αμείλικτη. Ο βασιλιάς είναι γυμνός κι όσοι βολεύτηκαν και βολεύονται μένουν στην άκρη και τρεμοπαίζουν σαν κεριά έτοιμα να σβήσουν.

Κι ήρθε ο καιρός να πάρουνε τα όνειρα εκδίκηση!

Να ξαναμπούν τα θεμέλια της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας, της δικαιοσύνης.

Να ξανασυναντήσει ο ένας τον άλλον.

Να ξαναπροσδιορίσουμε τον εφιάλτη.

Να δημιουργήσουμε, να γεννήσουμε και πάλι την ανθρωπιά.

Ν’ αντισταθούμε με σύνεση απέναντι στην όποια βία.

Το κύμα ξανά σηκώνεται κι η ζωή καλείται ξανά να κάνει τα πρώτα της βήματα, πάλι με λογισμό και μ’ όνειρο, πάλι με αγώνες, πάλι με νέους στην κορυφή, να διεκδικήσουν το αύριο που τους ανήκει, ν’ απαιτήσουν και πάλι ελπίδα κι αξιοπρέπεια και λευτεριά.

Κι αυτές τις ώρες οφείλεις και πάλι να’ σαι μαζί τους, όπως μπορείς, όπου κι αν βρίσκεσαι, όχι για να τους προφυλάξεις, ούτε για να τους διδάξεις, ούτε για να τους σώσεις. Μα να τους δείξεις τα σφάλματα της ιστορίας σου, αυτά που πίστεψες και χάθηκαν, αυτά που μπέρδεψαν τις λέξεις ,τα πράγματα, τις ιδέες, τους ανθρώπους.

Μήπως κι η μέρα τους που θα ξημερώσει έχει λιγότερους νεκρούς και περισσότερους ευτυχισμένους…

Πάτρα,17/11/2011

*Χριστόφορος. Γ. Παπασωτηρόπουλος, θεολόγος

Καθάριο νόημα

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 Στην ερημιά της μοναξιάς

             ανατέλλει το νόημα

Έρχεται καθάριο σαν κρύσταλλο

                                    της νηνεμίας

αστραφτερή, ιριδίζουσα αλήθεια

να εξαγνίζει το έρεβος

Για να γίνει το κάρβουνο διαμάντι

άχραντο κι αμόλυντο

                    να λαμπυρίζει σαν ιδέα

Μέσα στης λάμψης

                       τον καθάριο κεραυνό

θα διαπεράσει της ιστορίας

              τους σκοτεινούς θαλάμους

η δικαιοσύνη με τα μάτια δεμένα

Και ψηλά απ’ τα βράχια

              αγναντεύοντας την αδικία

θα γλύφει τις πληγές της στέρησης

ο αρχάγγελος της αγάπης

Όμως πριν, διάτορος

             η κραυγή της αγανάκτησης

θα σκίζει τα πουκάμισα

                            στα πεζοδρόμια

με την απόγνωση

στην άκρη του ματιού κορόμηλο

Ώσπου τους πόθους οιακίζοντας

               θα συναντήσει την ελπίδα

στο φεγγοβόλημα της αστραπής

Και θα σαλπάρει το πλοίο

              για τις χώρες του λωτού

με τα πανιά φουσκωμένα

                            ούριους ανέμους

και της καταιγίδας τον ξεριζωμό

                            στα ξάρτια, ενθύμιο

Αφήνοντας ξοπίσω τις ιδέες

      που μούλιασαν στα βαλτοτόπια

και τις οσμές που ξεχύθηκαν

           απ’ τα σπλάχνα της εξουσίας

Όμως κουβαλώντας μαζί

το σεπτό σκήνωμα της αγνότητας

που θέρισε η εξουσία

             στους αιώνες της παρακμής

                                           20 Μαΐου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος