Ιερή εξέταση…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Συχνά κατηγορούμε την παπική εκκλησία για το θεσμό της ιερής εξέτασης. Κι όμως… Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο θεσμός αυτός λειτούργησε όχι μόνο στην παπική εκκλησία, αλλά και σε κάθε τόπο και χρόνο, όπου κυριαρχούσαν ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Ακόμη και σε κοινωνίες οι οποίες θεωρούνταν πολιτισμένες. Όπως στην αρχαία Ελλάδα.

Όπου οι Αθηναίοι, για παράδειγμα, σύμφωνα με την παράδοση, έκαψαν στην Αρχαία Αγορά τα συγγράμματα του σοφιστή Πρωταγόρα. Αλλά και ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο ως εισάγων καινά δαιμόνια και διαφθορέας των χρηστών ηθών της αθηναϊκής κοινωνίας…

Πολύ ενδιαφέρουσα είναι εξάλλου και η περίπτωση του Αρίσταρχου του Σάμιου, που δυο χιλιάδες χρόνια πριν απ’ τον Κοπέρνικο είχε διατυπώσει τη θεωρία του ηλιοκεντρικού συστήματος. Ο οποίος, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, κατηγορήθηκε για ασέβεια. Με αποτέλεσμα να μείνει αυτός και η θεωρία του στο περιθώριο και τη λήθη για δύο περίπου χιλιετίες. Και, βέβαια, κάποιοι άλλοι, υποκλέπτοντας τον τεράστιο επιστημονικό του άθλο, να καρπωθούν τη δόξα της μεγάλης του ανακάλυψης.

Σχετικά με την παπική εκκλησία μαθαίνουμε ότι ο «ιερός» (=κακουργηματικός) αυτός θεσμός, γεννήθηκε στην Ισπανία. Όπου η ποινή, που επιβαλλόταν συνηθέστατα, όπως είναι πασίγνωστο, ήταν ο δια της πυράς θάνατος. Που μαζικά τον υπέστησαν οι Άραβες και οι Εβραίοι και οι πάσης φύσεως αιρετικοί ή όσοι κατηγορούνταν ως μάγοι.

Και το πόσο την κακουργία, στον αθλιότατο αυτό θεσμό, συναγωνίζονταν η αφροσύνη, δείχνει το γεγονός ότι, συχνά, δίκαζαν και καταδίκαζαν σε θάνατο ακόμη και τα ζώα (κατσίκες, κλπ), που χρησιμοποιούνταν σε διάφορες μαγικές τελετουργίες.

Στην σημερινή Ελλάδα ο θεσμός της ιερής εξέτασης φαίνεται να αναβιώνει μέσα απ’ το νόμο «περί ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων». Που, όπως λέγεται, είναι εβραιοαμερικάνικης προέλευσης.

Οι οποίοι προκειμένου ν’ αποφεύγουν τις συνέπειες της υπερβάλλουσας κακουργίας τους, σε βάρος άλλων λαών, εφεύραν και επέβαλαν, όπως φαίνεται, το νόμο αυτόν.

Έτσι ώστε να μπορούν, αφενός να κακουργούν απεριόριστα, και αφετέρου να τιμωρούν εκείνους, που θα τολμήσουν να καταγγείλουν τα κακουργήματα τα δικά τους και των ομοϊδεατών τους…

Στην ίδια συχνότητα κινείται και ο, τώρα, εκκολαπτόμενος απ’ το Υπουργείο Δικαιοσύνης «περί εχθροπάθειας, ρατσισμού και ξενοφοβίας» ρατσιστικός, όπως φαίνεται, σε βάρος των Ελλήνων, νόμος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από εικοσαετίας, περίπου, επιβάλλεται στη μαθητιώσα ελληνική νεολαία να γράφουν εκθέσεις, σχετικά με το ρατσισμό. Και καλώς. Αλλά – φευ – με την ρατσιστικότατη και προκλητικότατη υπόδειξη ότι πρέπει να αναφέρονται ιδιαίτερα στο ολοκαύτωμα των Εβραίων…

Σάμπως το ολοκαύτωμα τόσων άλλων λαών, που δεινοπάθησαν ή και σήμερα δεινοπαθούν (Αφγανών, Ιρακινών, Παλαιστινίων, κλπ) να είναι αμελητέα ή και ανύπαρκτα.…

Γεγονότα που δείχνουν ότι, βυθιζόμαστε οι Έλληνες ολοταχώς στα βαθιά μεσάνυχτα ενός μεσαίωνα εισαγόμενης ρατσιστικής, εκπαιδευτικής και νομικής βαρβαρότητας.

Σάμπως δεν μας φτάνει ο επίσης σκοτεινός μεσαίωνας της οικονομικής βαρβαρότητας, που στην πυρά της όλοι καιγόμαστε…

Παπα-Ηλίας, http://papailiasyfantis.wordpress.com, 2-3-2011

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ:

Όλοι οι «συμβαλλόμενοι», οι οποίοι ανήκουν σε ένα κράτος, αποκαλούνται Πολίτες, μόνο εάν συμμετέχουν στην ανώτατη εξουσία – υπήκοοι δε, όταν απλά υποτάσσονται στους νόμους του κράτους

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

«Η Δημοκρατία πάντοτε απειλείται. Η Δημοκρατία δεν είναι θεόσταλτη, ούτε πέφτει απλά από τον ουρανό. Για να την εξασφαλίσει μία κοινωνία, πρέπει να αγωνίζεται συνεχώς. Κάθε καινούργια γενιά πρέπει να αποφασίζει, ξανά και ξανά, υπέρ της προστασίας της Δημοκρατίας» (S. Larsson).

Η προστασία της Δημοκρατίας λειτουργεί, συμβαίνει και συντελείται δηλαδή, σε πολλά, διαφορετικά επίπεδα. Ένα από αυτά είναι οι ειρηνικές διαδηλώσεις – με στόχο τη διαμαρτυρία των Πολιτών, απέναντι σε τυχόν άδικα μέτρα της εκάστοτε κυβέρνησης. Ένα επόμενο είναι οι «συλλήψεις», καθώς επίσης οι συγκεντρώσεις των Πολιτών έξω από τα σπίτια των τεκμηριωμένα «επίορκων» κρατικών «λειτουργών», τους οποίους ηθελημένα αδυνατεί να «τιμωρήσει» το σύστημα – επικαλούμενο νόμους «ατιμωρησίας», τους οποίους το ίδιο ψήφισε. Ένα τρίτο είναι οι απεργίες – σε εθνικό, συλλογικό επίπεδο ή σε συγκεκριμένες, πολυεθνικές κυρίως επιχειρήσεις, οι οποίες δεν σέβονται, καταπατούν και αδιαφορούν για τα δικαιώματα των εργαζομένων τους ή της ίδιας της Πολιτείας (εκτεταμένη φοροδιαφυγή, μέθοδοι καρτέλ κλπ).

Ένα τέταρτο είναι ίσως το «κίνημα πολιτικής ανυπακοής», το οποίο εφάρμοσε στην πράξη με επιτυχία ο Gandhi στην Ινδία, καλώντας μεταξύ άλλων τους Ινδούς να αρνηθούν να πληρώσουν τους φόρους που είχαν επιβάλλει οι Βρετανοί – καθώς επίσης να συμμετέχουν σε μία συλλογική, ειρηνική και «βουβή» αποχή από τους χώρους εργασίας τους (όταν το 1920 οι «αποικιοκράτες» αρνήθηκαν να κάνουν υποχωρήσεις στο θέμα της ανεξαρτησίας, η Ινδία παρέλυσε από το γενικό «μποϊκοτάζ» στο οποίο ο Gandhi είχε καλέσει το λαό της χώρας του. Οι δημόσιοι υπάλληλοι παραιτούνταν, τα δικαστήρια και οι άλλες δημόσιες υπηρεσίες «απείχαν», οι μαθητές δεν προσέρχονταν στα σχολεία, ενώ οι απλοί Πολίτες απέκλειαν δρόμους με καθιστικές, σιωπηλές διαμαρτυρίες – αρνούμενοι να σηκωθούν, ακόμη και όταν τους επιτίθονταν η αστυνομία).

Εν τούτοις, η προστασία της Δημοκρατίας επιτυγχάνεται κυρίως, μέσα από τις συνεχείς προσπάθειες των Πολιτών, με στόχο την εξέλιξη της – μέσα από ειρηνικές συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες δηλαδή, οι οποίες αποσκοπούν στην καλυτέρευση των θεσμών. Στα πλαίσια αυτά, θεωρώντας δεδομένο ότι δεν είμαστε ικανοποιημένοι από τη λειτουργία της σημερινής αντιπροσωπευτικής, της κοινοβουλευτικής καλύτερα Δημοκρατίας, οι προσπάθειες όλων μας πρέπει να επικεντρώνονται στην εξασφάλιση περισσότερης δύναμης στους Πολίτες – κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την αυξημένη συμμετοχή τους στις αποφάσεις του κράτους, η οποία προϋποθέτει την υιοθέτηση όλο και πιο πολλών στοιχείων άμεσης δημοκρατίας. Στην αντίθετη περίπτωση, ο θάνατος του κοινωνικού κράτους είναι κάτι παραπάνω από βέβαιος. 

Τα συνεχή σκάνδαλα της πολιτικής, η απίστευτη διαφορά που επικρατεί εντός της, ο «ενδοτισμός», η διαπλοκή, ο χρηματισμός, η ατιμωρησία και τόσα πολλά άλλα, τα οποία έχουν μετατρέψει την Πολιτική σε πειθήνιο, άβουλο «υπηρέτη» της οικονομικής εξουσίας (του Καρτέλ και των Αγορών), είναι αδύνατον να καταπολεμηθούν, εάν δεν συμμετέχουν ενεργά οι Πολίτες. Για να μπορέσει όμως να λειτουργήσει εποικοδομητικά η συμμετοχή τους, δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στο εκλογικό τους δικαίωμα – αλλά στη συνεχή ανάληψη ευθυνών εκ μέρους τους, μέσα από δημοψηφίσματα και επιτροπές ελέγχου της πολιτικής εξουσίας.

Εάν λοιπόν υπάρχουν κόμματα στη Βουλή, τα οποία πραγματικά ενδιαφέρονται για τη Δημοκρατία, οφείλουν να το αποδείξουν – με πράξεις και όχι με λόγια, κενά νοημάτων. Η απόδειξη δεν είναι άλλη από την κατάθεση ενός προσχεδίου νόμου, το οποίο θα συνηγορεί υπέρ της σταδιακής υιοθέτησης των κανόνων της άμεσης Δημοκρατίας. Όσο δεν υπάρχει ή δεν έχει το θάρρος να το κάνει κάποιο κόμμα, ο θάνατος της Δημοκρατίας είναι κάτι παραπάνω από προβλεπόμενος – ενώ η Ευρώπη των Πολιτών της μία άνευ προηγουμένου «συλλογική ουτοπία».    

Μία τέτοια ενέργεια, ένα τέτοιο ενδεχόμενο καλύτερα, φαίνεται σαν να προκαλεί την «αποδυνάμωση» του Κοινοβουλίου – όπως και είναι στην πραγματικότητα. Η αποδυνάμωση του Κοινοβουλίου είναι πράγματι αυτό που πιστεύουμε ότι επιθυμεί η πλειοψηφία των Πολιτών μίας χώρας που θέλει να εξελίξει το πολίτευμα της – αφού μία Δημοκρατία, στην οποία δεν συμμετέχουν ενεργά οι Πολίτες, δεν είναι τίποτα άλλο από την κυριαρχία της πλειοψηφίας των Πολιτών, χωρίς τους Πολίτες.

Όπως, μόνο με την «εισαγωγή» της άμεσης Δημοκρατίας, δεν ολοκληρώνεται το έργο μας – επιτυγχάνονται ελάχιστα δηλαδή. Η συμμετοχή των Πολιτών στην πολιτικές αποφάσεις και στον έλεγχο του δημοσίου, θα πρέπει να ενισχυθεί δομικά από το σύστημα. Χρειάζεται επομένως διαφάνεια σε όλες τις διαδικασίες αποφάσεων του Κοινοβουλίου, στις Επιτροπές, στη κυβέρνηση και στη δημόσια διοίκηση. Επίσης, συστηματική, λεπτομερής ενημέρωση – αφού η γνώση, όχι φυσικά η «παραποιημένη» (παραπληροφόρηση), είναι δύναμη.

Εάν λοιπόν ψηφισθεί ένας νόμος υποχρεωτικής «απελευθέρωσης της πληροφορίας», ο οποίος θα δίνει το δικαίωμα στους Πολίτες να ενημερώνονται για όλες τις δημόσιες υποθέσεις, θα έχει γίνει μία καλή αρχή. Ένα δεύτερο βήμα θα ήταν οι δημόσιες συγκεντρώσεις όλων ανεξαιρέτως των επιτροπών της Βουλής – μη επιλεκτικά δηλαδή, καθώς επίσης με τη φυσική παρουσία Πολιτών και όχι απλά με την τηλεοπτική. Ένα επόμενο, το δικαίωμα των Πολιτών να έχουν πρόσβαση σε όλα τα δημόσια έγγραφα (κρατικές συμβάσεις κλπ), με τη μεγαλύτερη δυνατή ευκολία.

Τέλος, θα πρέπει φυσικά να βεβαιωνόμαστε ότι, τόσο τα κόμματα, όσο και οι πολιτικοί, δεν είναι «εξαγοράσιμοι». Επομένως, θα πρέπει να απαγορευθεί η οικονομική ενίσχυση τους από οποιονδήποτε, καθώς επίσης ο δανεισμός τους από τις τράπεζες. Δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει ανεξάρτητα ένα κόμμα και να αποφύγουμε το θέατρο σκιών όταν, για παράδειγμα, οφείλει στις τράπεζες ποσά που ξεπερνούν τα 100 εκ. € – όπως συμβαίνει με τα κυβερνητικά κόμματα στην Ελλάδα (αλλά και με τα υπόλοιπα, παρά το ότι χρωστούν λιγότερα, ανάλογα όμως του μεγέθους τους). Τα κόμματα πρέπει να υποχρεωθούν, τόσο από τα μέλη τους, όσο και από όλους εμάς, να αποπληρώσουν άμεσα τα χρέη τους – πόσο μάλλον αφού, εάν δεν μπορούν να ελέγξουν τα δικά τους οικονομικά, είναι προφανώς αδύνατον να λύσουν τα προβλήματα της χώρας τους.  

Μεταξύ άλλων τώρα, η Δημοκρατία θα πρέπει να ενδιαφέρεται ενεργά για την ποιότητα ζωής των Πολιτών της. Για να μπορέσει όμως να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να εισαχθούν εξειδικευμένοι μέθοδοι επίβλεψης και αναφοράς – όπως, για παράδειγμα, έρευνες για τη λειτουργία των νοσοκομείων, των σχολείων κλπ, σε συνεχή βάση και με τη δημόσια προβολή τους από ειδικά για το σκοπό αυτό, φυσικά «μη διατεταγμένα» ΜΜΕ.

Η άμεση Δημοκρατία λοιπόν, με τα μορφή της συμμετοχής των Πολιτών σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής (στην πολιτική, στον πολιτισμό, στην Παιδεία, στην Υγεία, στο Μεταναστευτικό κλπ), είναι η πρόκληση του μέλλοντος. Η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία δεν είναι το τέλος της ιστορίας της Δημοκρατίας στον πλανήτη – πόσο μάλλον αφού η Δημοκρατία δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ως μία ολοκληρωμένη, μη εξελίξιμη κατάσταση.

Ουσιαστικά, το να μπορούμε να την αναζωογονούμε συνεχώς, να την καλυτερεύουμε και να την εξελίσσουμε, είναι απαραίτητη προϋπόθεση της διατήρησης της – διαφορετικά, αργά ή γρήγορα, ειδικά σε εποχές που η οικονομική ανάπτυξη παύει να υφίσταται (πόσο μάλλον όταν η χώρα απειλείται με άλωση από το ΔΝΤ, ενώ οι προοπτικές της Ευρώπης είναι θολές), η δημοκρατία μετατρέπεται πολύ εύκολα σε «ξενοκρατούμενη ολιγαρχία» – εάν δεν επικρατήσει τελικά ο ολοκληρωτισμός.   

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, εάν δεν στηρίξουμε και δεν προστατεύουμε όλοι μαζί, ενεργητικά και πρακτικά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μας, οι οποίες εξασφαλίζουν τη λειτουργία της πραγματικά ελεύθερης αγοράς (απειλείται από τα υπερεθνικά μονοπώλια, τα οποία επιβάλλουν τις τιμές, συνεργαζόμενα και μη ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους), καθώς επίσης τις κοινωφελείς (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ), οι οποίες μας προσφέρουν ισότιμη, ελεγχόμενη πολιτικά πρόσβαση στα βασικά αγαθά, τόσο η ολοκληρωτική άλωση της χώρας μας, όσο και η υποταγή της στους «εισβολείς», συνοδευόμενη από την ελεγχόμενη χρεοκοπία (εκεί φαίνεται να μας οδηγεί η γερμανική Ευρωζώνη, με τη βοήθεια της κυβέρνησης), δεν πρόκειται να αποφευχθεί – μετατρέποντας την πλειοψηφία του πληθυσμού σε εξαθλιωμένους υπηκόους της νεοφιλελεύθερης ολιγαρχίας. 

Ολοκληρώνοντας, η δημιουργία ενός κοινωνικού, υπερκομματικού κινήματος Πολιτών (πάνω από το 50% των υπεύθυνων Ελλήνων Πολιτών δεν φαίνεται να αποδέχεται τα σημερινά πολιτικά κόμματα), με στόχο την επιβολή της σωστής λειτουργίας των κομμάτων, καθώς επίσης την «εισαγωγή» των κανόνων της άμεσης Δημοκρατίας, ταυτόχρονα με την εκδίωξη της σκιώδους εξουσίας, θα ήταν ίσως μία από τις διάφορες λύσεις στα σημερινά μας προβλήματα – πριν ακόμη είναι πολύ αργά, για την «αντιστροφή» της καταστροφικής μας πορείας προς τη δραχμή.             

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 27. Φεβρουαρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2291.aspx

 Γερμανική Ευρώπη πολλών ταχυτήτων

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΤΗ ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΝ ΟΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΟΥ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ*

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Εσείς οι Γάλλοι έχετε κατά καιρούς ωραίες ιδέες για την Ευρώπη, τις οποίες, ωστόσο, είσθε έτοιμοι να απαρνηθείτε από τη στιγμή που θα τις δεχθεί η Γερμανία! Δεν το έγραψε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό υπονοούσε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόφλγκανγκ Σόιμπλε σε πρόσφατο άρθρο του στη γαλλική Le Monde, αναφορικά με το κρίσιμης σημασίας Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, που προτείνει το Βερολίνο και που πρόκειται να συζητηθεί στη σύνοδο κορυφής της Ε. Ε., στις 24-25 Μαρτίου.

Ο Γερμανός πολιτικός υπενθύμισε στους αναγνώστες του το προηγούμενο της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας: Το 1952, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και οι χώρες της Μπενελούξ υπέγραψαν συμφωνία βάσει του σχεδίου του Γάλλου πρωθυπουργού Ρενέ Πλεβέν για την πολιτικοστρατιωτική ένωση της Ευρώπης. Ωστόσο, η γαλλική Εθνοσυνέλευση, υπό το κράτος των γκωλικών ανησυχιών για περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας, έπνιξε το μωρό στην κούνια του και το φιλόδοξο σχέδιο, που θα μπορούσε να αλλάξει τη μοίρα της Ευρώπης, δεν υλοποιήθηκε ποτέ.

Εκτοτε, γράφει ο Σόιμπλε, η ευρωπαϊκή ενοποίηση ακολουθεί τον αντίστροφο δρόμο: πρώτα η οικονομική ένωση και μέσω αυτής η πολιτική. Ωστόσο, η κρίση της Eυρωζώνης που ξέσπασε το 2010 δεν μας επιτρέπει να συνεχίσουμε όπως πριν: «Φτάσαμε σε ένα στάδιο όπου τίθεται αναγκαστικά το ερώτημα αν είμαστε διατεθειμένοι να περάσουμε σε μια πιο σφιχτή πολιτική ολοκλήρωση». Το υπονοούμενο είναι σαφές: Δεν είσαστε εσείς, οι Γάλλοι και οι σύμμαχοί σας που επί χρόνια φωνάζατε για «οικονομική διακυβέρνηση» της Ενωσης; Λοιπόν, αυτό θέλατε, αυτό θα έχετε!

Η γαλλική ιδέα

Το επιχείρημα του κ. Σόιμπλε είναι λιγότερο στέρεο απ' ό, τι ακούγεται. Η παραδοσιακά γαλλική ιδέα της «οικονομικής διακυβέρνησης» υπονοούσε πολιτικό έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, πιο «μαλακό» ευρώ, πιο ελαστικό Σύμφωνο Σταθερότητας, πιο ισχυρή προτίμηση των ευρωπαϊκών προϊόντων – με δυο λόγια, μια λιγότερο μονεταριστική και περισσότερο αναπτυξιακή Eυρωζώνη. Στην ίδια κατεύθυνση, κατ' εξοχήν ευρωπαϊστές πολιτικοί, όπως ο Κ. Σημίτης, πρότειναν, όταν ξέσπασε η κρίση στην Eυρωζώνη, την έκδοση ευρωομολόγων, κοινή φορολογική πολιτική, μεταβιβάσεις πόρων από τις πλεονασματικές προς τις ελλειμματικές χώρες – δηλαδή, μια περισσότερο ισορροπημένη και κοινωνική πολιτική «κεϊνσιανισμού σε ευρωπαϊκή κλίμακα».

Αντί γι' αυτό, η κ. Μέρκελ μας προσφέρει ακόμη μεγαλύτερες δόσεις πρωσικής αυστηρότητας, με ολίγη γαλλική σάλτσα. Δεν φτάνει που «σφίγγει τις βίδες» της δημοσιονομικής πολιτικής, κάνοντας ακόμη αυστηρότερο το ισχύον Σύμφωνο Σταθερότητας, αλλά φιλοδοξεί με το προτεινόμενο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας να επιβάλει στα 17 κράτη-μέλη της Eυρωζώνης και ενιαία οικονομική πολιτική, εξισώνοντας στον χαμηλότερο (από κοινωνική σκοπιά) παρονομαστή εργασιακές σχέσεις, μισθούς και συνταξιοδοτικά όρια.

Μια πολιτική, την οποία αναγκάζεται να καταπιεί «με κλειστή τη μύτη» η Γαλλία, αφ' ενός μεν για να προστατέψει τις τράπεζές της από το ενδεχόμενο χρεοκοπίας περιφερειακών χωρών, αφ' ετέρου δε γιατί σύρεται σε μέτρα «εξυγίανσης» υπό τον ανομολόγητο, αλλά υπαρκτό φόβο ότι θα μπορούσε ακόμη κι αυτή, αύριο – μεθαύριο, να χάσει την ανώτατη βαθμολογία «ΑΑΑ» από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.

Άτυπο Διευθυντήριο

Λιγότερο προβεβλημένες είναι οι πολιτικές επιπτώσεις του γερμανικού σχεδίου. Ηδη διολισθαίνουμε ανεπαισθήτως προς μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων. Δεν μιλάμε μόνο για την προϋπάρχουσα διάκριση μεταξύ Eυρωζώνης και λοιπών κρατών, αλλά και για την καλπάζουσα, δομική πόλωση στο εσωτερικό της Eυρωζώνης μεταξύ πυρηνικών και περιφερειακών χωρών, πιστωτών και οφειλετών, ηγετικών δυνάμεων και φτωχών συγγενών. Ηδη, έχει αρχίσει να συνεδριάζει στις Βρυξέλλες το άτυπο Διευθυντήριο του ευρωμηχανισμού σταθερότητας, αποτελούμενο από τους εκπροσώπους των έξι χωρών της Eυρωζώνης με τη μέγιστη πιστοληπτική αξιοπιστία ΑΑΑ (Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία και Λουξεμβούργο).

Παράλληλα, το Βερολίνο πιέζει για τη θέσπιση νέων, ειδικών συντονιστικών οργάνων, που θα επωμιστούν την εφαρμογή του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας και την επιβολή ποινών στις παρεκκλίνουσες χώρες – μέχρι και τη στέρηση του δικαιώματος ψήφου στις συνεδριάσεις των υπουργών Οικονομικών. Πρόκειται για δραματικές υπερβάσεις τόσο των ευρωπαϊκών συνθηκών όσο και των εθνικών συνταγμάτων. Υπερβάσεις οι οποίες, βέβαια, απαιτούν ισχυρότατη λαϊκή νομιμοποίηση μέσω δημοψηφισμάτων – εκτός κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι η «επανίδρυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης» μπορεί να προωθηθεί με συνταγματικά πραξικοπήματα.

Υπό αυτό το πρίσμα, δεν ξενίζει το γεγονός ότι στη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών όπου παρουσιάστηκε η ιδέα του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας, η ατμόσφαιρα ήταν τόσο φορτισμένη, ώστε το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel να κάνει λόγο για «ευρωπαϊκή εξέγερση εναντίον του σχεδίου Μέρκελ». Μαύρο πρόβατο της Ε. Ε. μέχρι προχθές λόγω των – υποτίθεται – «λαϊκιστικών» πολιτικών του εναντίον του ΔΝΤ και των τραπεζών, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπαν αποθεώθηκε ως πολιτικός ήρωας στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

 Στην ίδια τη συνεδρίαση των «27», ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ στράφηκε προς την κ. Μέρκελ και την ρώτησε: «Γιατί πρέπει να προκαλέσετε οπωσδήποτε αυτό το ρήγμα; Θεωρείτε όλους εμάς, τους υπόλοιπους, εμπόδια στον δρόμο σας»; Από την πλευρά του ο Αυστριακός καγκελάριος Βέρνερ Φάινμαν δήλωσε: «Δεν είμαι διατεθειμένος να πω στους συμπατριώτες μου ότι πρέπει να δουλέψουν περισσότερες ώρες». Περισσότερο μελοδραματικός, ο Κύπριος πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας δήλωσε αναφορικά με την εναρμόνιση της φορολογίας: «Αν υποχωρήσω εδώ, δεν θα μπορέσω να επιστρέψω στην πατρίδα μου»!

Παρ’ όλα αυτά, όμως, η Αγκελα Μέρκελ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα στη Γερμανία, όπου η πλειονότητα του εκλογικού σώματος θεωρεί ότι το Βερολίνο κάνει υπερβολικές παραχωρήσεις στα υπερχρεωμένα κράτη και οι Φιλελεύθεροι σύμμαχοι της Γερμανίδας καγκελαρίου απειλούν να εγκαταλείψουν την κυβέρνηση.

Είναι χαρακτηριστικό το πρωτοσέλιδο της συντηρητικής εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung με φωτογραφία των σκυθρωπών Μέρκελ και Σαρκοζί κάτω από τον μουντό ουρανό της Ντοβίλ και τίτλο που καυτηρίαζε την υποτιθέμενη «παράδοση» της Γερμανίας στο Παρίσι: «Η Ευρώπη μετατρέπεται σε Ενωση μεταφοράς πόρων»! Η πρόσφατη πανωλεθρία του κόμματος της κ. Μέρκελ στο Αμβούργο μάλλον δεν θα κάνει τα πράγματα πιο εύκολα.

* Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή την Κυριακή 27 Φεβρουαρίου. Το είδα: http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2502:2011-02-27-13-55-07&catid=54:anpolitiki&Itemid=284

Και τώρα τι; Η κρίση της πολιτικής του Μνημονίου

του Νίκου Στεριανού

Μετά τον τελευταίο έλεγχο της Τρόικας, την διαμόρφωση των όρων της τρίτης επικαιροποίησης του μνημονίου (που μαζί με το αρχικό, συνιστά το 4^ο Μνημόνιο στη σειρά) και τη επίμαχη συνέντευξη των ελεγκτών που έφερε στο προσκήνιο τα σχέδια για εκποίηση κρατικής περιουσίας στο ύψος των 50 δισ. ευρώ, η Ελλάδα μπήκε σε μια νέα φάση της οικονομικής κρίσης που την μαστίζει και η οποία συμπυκνώνεται στην κρίση του χρέους. Στην πραγματικότητα ξαναβρέθηκε στην ίδια κατάσταση με αυτήν που βρισκόταν το Μάιο του 2010, όταν δηλαδή ξεκινούσε η περιπέτεια με τον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ, της Κομισιόν και της ΕΚΤ.

«Είμαστε στο χειρότερο σημείο», φέρεται να είναι ο Γ. Παπακωνσταντίνου στην ενημέρωση που έκανε την περασμένη εβδομάδα στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που συμμετέχουν στον ΚΤΕ (Κοινοβουλευτικός Τομέας Ελέγχου) Οικονομικών ενώ κατ’ άλλους, η φράση που χρησιμοποίησε ήταν παρόμοια αλλά το ίδιο δραματική: «Βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν».

Η πολιτική του Μνημονίου σε κρίση

Στην πραγματικότητα η Ελλάδα δεν ξέφυγε ποτέ από το «χειρότερο σημείο» ή από το «σημείο μηδέν» και το πιο πιθανό είναι πως μάλλον πέρασε σε χειρότερες καταστάσεις απ’ αυτές του Μαΐου του 2010. Υιοθετώντας το Μνημόνιο, με την ένταξή της στο μηχανισμό στήριξης, δεν πρόσθεσε τίποτα στην οικονομία της. Αντίθετα επιδείνωσε την οικονομική ύφεση, μπλόκαρε κάθε ενδεχόμενο ανάπτυξης και αύξησε ακόμη περισσότερο το κρατικό χρέος ενώ διέσωσε τους ξένους δανειστές της από τα κύματα της κρίσης του ελληνικού χρέους που θα έπεφταν ορμητικά πάνω τους σε περίπτωση επίσημης πτώχευσης, διέσωσε την ζώνη του ευρώ από τις διαλυτικές καταστάσεις που θα προκαλούσε μια ανοικτή πτώχευση με τις ανάλογες συνέπειες (στάση πληρωμών με επιπτώσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Γερμανίας και της Γαλλίας, αποχώρηση της χώρας από το ευρώ, ραγδαία εκδήλωση φαινομένων ντόμινο κ.ο.κ.) και εξασφάλισε τα συμφέροντα των εγχώριων κεφαλαιούχων που έχουν επενδύσει στο ελληνικό χρέος ή που από καιρό ζητούσαν σε ελληνικό έδαφος πηγές επενδύσεων με εξασφαλισμένο κέρδος και φτηνή εργατική δύναμη. Οι μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν χάρη του μνημονίου είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας.

Η πολιτική του Μνημονίου το μόνο που κατόρθωσε ήταν να επιδεινώσει την κρίση του χρέους και ως φυσικό επακόλουθό αυτής της εξέλιξης ήταν να περιέλθει η ίδια σε κρίση. Αυτό φαίνεται πως ήταν γνωστό στα στενά κυβερνητικά επιτελεία και στους ισχυρούς της οικονομίας οι οποίοι, το προηγούμενο διάστημα, υποδέχτηκαν διθυραμβικά το ενδεχόμενο να υπάρξει μια συνολική αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη μέσα από το γαλλογερμανικό σχέδιο που έγινε γνωστό με τους όρους «Οικονομική διακυβέρνηση» και «Σύμφωνο ανταγωνιστικότητας». Αυτά ως τα τέλη του Γενάρη.

Η Σύνοδος, όμως, Κορυφής της Ε.Ε., στις αρχές Φεβρουαρίου μάλλον συνέτριψε τις φρούδες ελπίδες. Κι αν δεν τις συνέτριψε η Σύνοδος αυτή καθ’ αυτή, τα όσα επακολούθησαν δεν άφησαν το παραμικρό περιθώριο ύπαρξης τους. Οι ισχυροί της Ευρώπης δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν το παραμικρό στην υπόθεση της Ελλάδας στην επικείμενη Σύνοδο της 25^ης Μαρτίου. Κι ό,τι δώσουν θα στοιχίσει πολύ ακριβά, πολλαπλώς ακριβότερα απ’ ότι έχει στοιχίσει στη χώρα μέχρι σήμερα η πολιτική του μνημονίου. Το βάρος θα είναι δυσβάστακτο, σε σημείο που τα επιτελεία της εξουσίας να αμφιβάλλουν ανοικτά πλέον για τη δυνατότητα της χώρας και του λαού της να το αντέξει.

Οι ψευδαισθήσεις φαίνεται πως τέλειωσαν την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου όταν ολοκληρώθηκαν οι διαπραγματεύσεις του υπουργείου Οικονομικών με την Τρόικα για το επικαιροποιημένο Μνημόνιο Ν^ο 4 και δόθηκε η επίμαχη συνέντευξη των τροϊκανών για την δημόσια περιουσία. Από το σημείο αυτό και μετά η κυβέρνηση βρίσκεται σε διαρκή άμυνα στην προσπάθειά της να χειριστεί μια υπόθεση με απόλυτη μυστικότητα, έχοντας πλήρη επίγνωση της σημασίας των όσων έρχονται και των αντιδράσεων που προκαλούνται ή αναμένεται να προκληθούν αλλά και του γεγονότος ότι οι αποφάσεις που αναμένεται να ληφθούν μέσα στην Άνοιξη μάλλον υπερβαίνουν κατά πολύ τη δυνατότητα της να τις λάβει. Εξού και τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών.

Αν ήθελε κανείς να περιγράψει με δυο λόγια την αποτυχία του Μνημονίου θα στεκόταν χωρίς αμφιβολία σε δύο βασικά συμπεράσματα: 

α) Το μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς από τη στιγμή που οι συνεχείς τριμηνιαίες αναθεωρήσεις του το έχουν καταστήσει αγνώριστο. Κάθε νέα επικαιροποίηση του προβλέπει νέα επώδυνα μέτρα που στην πραγματικότητα συνιστούν μια εντελώς διαφορετική συνταγή από την προηγούμενη. Κι όλα αυτά ερήμην του ελληνικού λαού και των αντιπροσώπων του αφού μόνο η πρώτη εκδοχή πέρασε από τη Βουλή ενώ οι επικαιροποιήσεις γίνονται νόμος του κράτους με μια απλή απόφαση του υπουργού Οικονομικών. 

β) Στο καθ’ αυτό ζήτημα της κρίσης χρέους το αρχικό μνημόνιο προέβλεπε ότι θα δημιουργήσει τις οικονομικές προϋποθέσεις ώστε η Ελλάδα να ξαναγυρίσει στις αγορές μέσα στο 2011, να αποκαταστήσει δηλαδή μέσα στο τρέχον έτος την ικανότητά της να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές. Τώρα πια είναι καθαρό ότι τέτοια δυνατότητα δεν υπάρχει. Η χώρα αδυνατεί πλήρως να δανειστεί από τις αγορές και είναι άγνωστό αν ποτέ θα καταφέρει να επιστρέψει σε αυτές χωρίς να έχει προηγηθεί μια συνολική διαρρύθμιση του κρατικού χρέους. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι μέσα στο 2012 θα πρέπει να ξαναζητήσει δάνειο από το μηχανισμό στήριξης δεδομένου ότι τα 110 δισ. που της δόθηκαν, ακόμη κι αν δεν υπάρξει καμία εμπλοκή στη καταβολή των δόσεων, δεν φτάνουν για να ανταποκριθεί στην εξυπηρέτηση του χρέους της (τόκοι και χρεολύσια) μέχρι το τέλος του 2013. Το ποσό που χρειάζεται υπολογίζεται στο διπλάσιο.

Στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ (27/2), στο ρεπορτάζ του Γ. Παπαΐωάννου με τίτλο «Θα χρειαστούμε και νέο δάνειο το 2012» διαβάζουμε: «Χρονικό περιθώριο ενός έτους έχει η χώρα για να επιστρέψει στις αγορές, διαφορετικά θα χρειαστεί και νέο πακέτο βοήθειας από την τρόικα. Και τούτο διότι, με τις αγορές να παραμένουν κλειστές για την Ελλάδα, τα 57 δισ. ευρώ που απομένουν από τη βοήθεια των 110 δισ. ευρώ επαρκούν για να καλύψουν τις δανειακές ανάγκες της χώρας για το 2011 και μέρος αυτών του επόμενου χρόνου. Το ζήτημα επισήμανε ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου στην Άνγκελα Μέρκελ κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους την περασμένη Τρίτη. ‘‘Αν δεν πάρετε μέτρα για να ενισχύσετε τον μηχανισμό, θα χρειαστούμε και άλλο πακέτο’’ φέρεται να είπε στη γερμανίδα καγκελάριο… Στο επικαιροποιημένο μνημόνιο αναφέρεται ότι ‘‘οι εκταμιεύσεις από τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης και από το ΔΝΤ αναμένεται να καλύψουν σχεδόν εξ ολοκλήρου τις ακαθάριστες δανειακές ανάγκες της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του 2011 και να συνεισφέρουν σημαντικά στις δανειακές ανάγκες του 2012’’. Και αυτό, όπως σημειώνεται, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα θα είναι σε θέση να αναχρηματοδοτεί τα έντοκα γραμμάτια που λήγουν στη διάρκεια του έτους. Σε αντίθετη περίπτωση, τα 57 δισ. ευρώ που απομένουν από το πακέτο των 110 δισ. ευρώ θα εξαντληθούν νωρίτερα.

‘‘Αν αναχρηματοδοτούνται τα έντοκα, τα χρήματα της βοήθειας καλύπτουν τις ανάγκες μέχρι τον Μάιο του 2012’’ αναφέρουν πηγές που είναι σε θέση να γνωρίζουν τις δανειακές υποχρεώσεις του Δημοσίου. Αυτό σημαίνει ότι το πακέτο των 110 δισ. ευρώ θα τελειώσει έναν χρόνο νωρίτερα από τις αρχικές προβλέψεις της τρόικας, η οποία φαίνεται πως έπεσε έξω ακόμα μια φορά. Στον αρχικό σχεδιασμό προβλεπόταν ότι η χώρα θα έβγαινε στην αγορά σταδιακά από το 2011 και θα κάλυπτε μέρος των δανειακών της αναγκών πουλώντας ομόλογα και πως η χρηματοδότηση από το πακέτο των 110 ευρώ θα ολοκληρωνόταν τον Μάιο του 2013. Με άλλα λόγια, η τρόικα προέβλεπε ότι η υλοποίηση του προγράμματος θα επέτρεπε στη χώρα την επιστροφή στις αγορές. Όμως αν και το 2010 πιάσαμε τον στόχο για το έλλειμμα και οι διαρθρωτικές αλλαγές που προβλέπονται στο μνημόνιο υλοποιούνται, έστω και με καθυστερήσεις, οι αγορές εξακολουθούν να παραμένουν κλειστές για την Ελλάδα».

Και τώρα τι γίνεται;

Και τώρα τι γίνεται; Το ερώτημα είναι περισσότερο τραγικό από οποιαδήποτε άλλη φορά. Η τρόικα απαιτεί μέτρα πρωτόγνωρα και κανείς δεν γνωρίζει ποια άλλα θα απαιτήσει στο μέλλον. Ενδεχομένως ούτε η ίδια μπορεί να τα φανταστεί. Το επικαιροποιημένο μνημόνιο προβλέπει: 

1. Εντός του Μαρτίου θα πρέπει να έχει κατατεθεί στη Βουλή το τριετές Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης για την περίοδο 2012- 2014. 

2. Ως τον Ιούνιο να έχει ψηφιστεί ο νέος νόμος για το ενιαίο μισθολόγιο στο Δημόσιο, ρύθμιση από την οποία προβλέπεται να εξοικονομηθούν πόροι 1 δισ. ευρώ ετησίως. 

 3. Ως τον Ιούνιο να έχει προχωρήσει ο διαχωρισμός των μονάδων παραγωγής από τη ΔΕΗ και να έχουν απελευθερωθεί πλήρως τα τιμολόγια της εταιρείας, εκτός από την οικιακή κατανάλωση. 

4. Ως τον Ιούνιο να έχει προετοιμασθεί και ψηφισθεί το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας με στόχο να αποδώσει έσοδα 15 δισ. ευρώ ως το τέλος του 2013. 

5.  Τον Οκτώβριο πρέπει να εξισωθεί η φορολογία του πετρελαίου θέρμανσης με εκείνη του πετρελαίου κίνησης για την απόδοση στον κρατικό κορβανά τουλάχιστον 400 εκατ. ευρώ το 2011.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ στο ρεπορτάζ του Σωτήρη Νίκα με τίτλο «Τελεσίγραφο από την τρόικα για εργασιακά, ΔΕΚΟ και φορολογικό» αναφέρει: «είναι αρκετά σαφές ότι η φιλοσοφία του Μνημονίου αλλάζει. Από εκεί που πρωταρχικός στόχος των πρώτων εννέα μηνών εφαρμογής του ήταν η μείωση του ελλείμματος και η προώθηση μέτρων που θα διασφαλίζουν ότι δεν θα ξεφύγει πάλι, τώρα στόχος του Οικονομικού Προγράμματος είναι να προχωρήσει η υλοποίηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Μεταρρυθμίσεις που μελλοντικά θα αποδώσουν πολύ περισσότερα από ό,τι τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι σήμερα. Μεταρρυθμίσεις, όμως, που θα θίξουν συμφέροντα σχεδόν ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου. Για τον λόγο αυτό και η τρόικα τόσο στη συνέντευξη των εκπροσώπων της, όσο και στο Μνημόνιο περνάει το μήνυμα ότι θα πρέπει να υπάρξει η μέγιστη κοινωνική και πολιτική συναίνεση για την εφαρμογή όλων αυτών των αλλαγών.

Η μεταρρύθμιση του συστήματος της υγείας βρίσκεται στην κορυφή της σχετικής ατζέντας με στόχο τον εξορθολογισμό των οικονομικών του κλάδου (νοσοκομεία, ασφαλιστικά Ταμεία). Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις είναι πολύ πιθανό να συνεχιστούν (εάν αποδειχτεί ότι ο νόμος δεν εφαρμόζεται) και ταυτόχρονα η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού έχει και δεύτερη φάση (αφορά κυρίως τις επικουρικές συντάξεις και τη λίστα Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων). Παράλληλα, η αναδιάρθρωση των ΔΕΚΟ παραμένει ζητούμενο (με μειώσεις μισθών, λειτουργικών εξόδων, πωλήσεις επιχειρήσεων), καθώς και το κλείσιμο φορέων του Δημοσίου. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι φοροαπαλλαγές (σήμερα είναι περίπου 900 και κοστίζουν περί τα 5 δισ. ευρώ) και τα φορολογικά κίνητρα στο πλαίσιο της νέας φορολογικής μεταρρύθμισης. Επίσης, θα πρέπει μέχρι τα τέλη Ιουνίου να είναι έτοιμο και το ενιαίο μισθολόγιο (εκτιμάται ότι μπορεί να προκύψει όφελος ακόμα και 1 δισ. ευρώ), ενώ «ψαλίδισμα» αναμένεται και στα κοινωνικά επιδόματα. Συνολικά, μέσα στον Μάρτιο η κυβέρνηση καλείται να προσδιορίσει νέα μέτρα ύψους 1,8 δισ. ευρώ για φέτος και άνω των 23 δισ. ευρώ για την περίοδο 2012-2015».

Η κυβέρνηση έχει αυτοεγκλωβιστεί – δεν επιδιώκει άλλωστε κάτι διαφορετικό – στην πολιτική που η ίδια χάραξε: στην πολιτική της τρόικας και του μνημονίου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι είναι δεδομένη και η αποδοχή από μέρους της των αποφάσεων που θα πάρει η Σύνοδος Κορυφής της 25^ης Μαρτίου, όπου, όπως όλα δείχνουν, θα είναι πολύ σκληρές για τη χώρα μας και γενικότερα για τις χώρες- παρίες της ευρωζώνης. Με αυτό δεδομένο, το μνημόνιο με τις επικαιροποιήσεις του θα ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής και ανοχής της χώρας και του λαού της. Ήδη φαίνεται ότι το έχει ξεπεράσει κι εδώ βρίσκεται το κομβικό σημείο για τους έχοντες και κατέχοντες την πραγματική εξουσία στον τόπο, για τα ισχυρά δηλαδή οικονομικά συμφέροντα.

Η κατάσταση αλλάζει άρδην, τα δεδομένα ανατρέπονται ραγδαία, η ετοιμότητα και κυρίως η ικανότητα του πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί τη νέα πραγματικότητα τίθεται εν αμφιβόλω. Στο πλαίσιο αυτό οι παραινέσεις προς την κυβέρνηση να κυβερνήσει με συνοχή και σιδερένια πυγμή μάλλον δεν επαρκούν. Στην ημερήσια διάταξη ξανατίθεται το θέμα της ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού με νέους όρους, πάνω απ’ όλα ελεγχόμενους. Η συναίνεση είτε εθελοντική είτε αναγκαστική μέσα από εκλογές, φαίνεται πως είναι το μόνο γιατρικό που, επί του παρόντος, υπάρχει. Αξίζει όμως να δούμε ορισμένες πλευρές αυτών των προβληματισμών όπως διατυπώνονται στην Τύπο.

Την Παρασκευή 25/2, ο Αντώνης Καρακούσης σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ ON LINE με τίτλο «Η ευθύνη των αστικών κομμάτων» σημείωνε: «Το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα επανέρχεται πάλι σε κρίσιμη φάση. Οι εταίροι για να δώσουν κάτι θα απαιτούν τα διπλά και τα τριπλά. Μοιάζει τούτη η φάση με εκείνη του περσινού Μαΐου, όταν ετίθετο το δίλημμα χρεοκοπία ή μνημόνιο. Και τώρα θα τεθούν διλήμματα. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι τι θα πράξει η κυβέρνηση και πώς θα δράσει συνολικά το πολιτικό σύστημα. Θα αποδεχθούν άραγε τα ποιοτικά και πιο μακροπρόθεσμα μέτρα της προσαρμογής ή εξουθενωμένοι όπως είναι όλοι τους θα εγκαταλείψουν την προσπάθεια και θα αναζητήσουν άλλους πιο ολισθηρούς δρόμους. Τα γεγονότα πάντως της περασμένης Τετάρτης δεν επιτρέπουν παραίτηση. Η ευθύνη των αστικών κομμάτων για τυχόν διολίσθηση της χώρας σε καταστάσεις αποσταθεροποίησης θα είναι ασυγχώρητη».

Το ίδιο ζήτημα με άλλο τρόπο έθεσε στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ ο Στ. Ψυχάρης ο οποίος στο κύριο άρθρο της εφημερίδας με τίτλο «Οριστικές λύσεις» σημειώνει: «Όσο δικαιολογημένες και αν είναι οι απεργίες, όσο και αν είναι απάνθρωπες οι περικοπές μισθών και συντάξεων, οι πολίτες δεν ξεσηκώνονται, όπως θα επιθυμούσε τμήμα της Αριστεράς. Τα Πολυτεχνεία δεν γίνονται στις δημοκρατίες. Εκείνο που γίνεται στη δημοκρατία είναι να δημιουργούνται μικρότερα ή μεγαλύτερα αδιέξοδα σε διάφορες όψεις της ζωής. Τώρα λ.χ. τείνει να δημιουργηθεί αδιέξοδο στον χειρισμό της βαριάς οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα. Θα μας βοηθήσει- και πόσο- η Εσπερία; Τι θα γίνει με το έλλειμμα που μας πνίγει; Τις απαντήσεις θα τις δώσει το προσεχές μέλλον. Και αν είναι τόσο επώδυνες ώστε να απαιτούνται αποφάσεις σύνθετες, τότε το αδιέξοδο αίρεται αποφασιστικά και ταχέως. Με εκλογές…».

Ανακεφαλαίωση των δύο προηγούμενων άρθρων είναι το κύριο άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ που υπό τον τίτλο «‘‘Πολεμική’’ κυβέρνηση», αναφέρει:

 «Για άλλη μια φορά η χώρα βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμο σημείο αλλά, δυστυχώς, η πολιτική ηγεσία, τα μέσα ενημέρωσης και η κοινή γνώμη ζουν σε ένα δικό τους κόσμο. Έχουμε χρεοκοπήσει και το κράτος μπορεί να πληρώνει ακόμη συντάξεις και μισθούς μόνο επειδή μας δανείζει η τρόικα. Τώρα οι δανειστές απαιτούν να εκπληρώσουμε εμείς το δικό μας κομμάτι της συμφωνίας. Για να γίνει αυτό θα χρειασθούν απελπιστικά επώδυνες αποφάσεις, οι οποίες θα συμπεριλαμβάνουν ακόμη και την απόλυση χιλιάδων εργαζομένων στο Δημόσιο. Η κυβέρνηση αποφεύγει όμως να πει την αλήθεια στον λαό, ο οποίος έχει επιδείξει απίστευτη υπομονή και ωριμότητα, αλλά τώρα αρχίζει να αμφισβητεί αν ο καπετάνιος έχει καμία πυξίδα στα χέρια του ή αν ξέρει πού πηγαίνει.

Η αξιωματική αντιπολίτευση λαϊκίζει αντιμνημονιακά, με μερικές μόνο αναλαμπές υπευθυνότητος, και σε καμία περίπτωση δεν είναι έτοιμη να πιάσει το τιμόνι. Η Αριστερά πυροδοτεί την ανυπακοή και σπρώχνει τη χώρα στον κατήφορο. Το χειρότερο είναι πως ο δημόσιος διάλογος διεξάγεται με όρους ασύλληπτης ελαφρότητος και αχαλίνωτου λαϊκισμού, με κορυφαίο πρόσφατο παράδειγμα τον ανούσιο θόρυβο για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Έχουμε φτάσει σε αδιέξοδο. Ο πρωθυπουργός έχει πολύ λίγα περιθώρια να πει στον κόσμο την αλήθεια και να φτιάξει μια ‘‘πολεμική’’ κυβέρνηση, που θα συμπεριλαμβάνει και εχθρούς του, αν είναι ικανοί για τις περιστάσεις.

Αν ο ίδιος δεν το αντέχει ψυχικά ή αν πιστεύει ότι το κόμμα του θα τον ρίξει, οφείλει και πάλι να μιλήσει ειλικρινά και να φερθεί με υπευθυνότητα. Να το πούμε απλά. Αν συνεχίσουμε στην τωρινή μας ρότα, είναι βέβαιο ότι οι δανειστές μας δεν θα δώσουν την επόμενη δόση και θα απαιτήσουν πιο σκληρούς όρους. Ίσως τότε σοβαρευθούμε, προσγειωθούμε απότομα στην πραγματικότητα και πετύχουμε μια μεγάλη εθνική συνεννόηση των αστικών μας κομμάτων για το τι πρέπει να γίνει από εκεί και πέρα. Μερικές φορές χρειάζεται ένα σοκ για να… ξυπνήσει η χώρα και η πολιτική της ηγεσία!».

Τα σχόλια δικά σας.

ΠΗΓΗ:  27 Φεβρουαρίου 2011, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/38317

ΑΠΟΚΡΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Αποκριά είναι η νεοελληνική απόδοση της αρχαίας ελληνικής λέξης απόκρεω και σημαίνει αποχή από την κρεοφαγία. Ελάχιστοι γνωρίζουμε ότι το ίδιο ακριβώς σημαίνει και η ιταλική carnivale, από την οποία προέρχεται το γνωστό μας καρναβάλι.

Στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων κρατικού τηλεοπτικού σταθμού μεταδόθηκε η είδηση ότι ο μητροπολίτης Κόνιτσας σεβ. Ανδρέας αντιτάχθηκε στην οργάνωση καρναβαλικής εκδήλωσης στην ακριτική και λίαν απομομωμένη πλέον, λόγω κατασκευής της Εγνατίας, κωμόπολη. Ουδέν το μεμπτόν, αν η είδηση δεν μεταδιδόταν με πλατειά ειρωνικά χαμόγελα τόσο της τηλεπαρουσιάστριας όσο και του δημοσιογράφου που μετέδιδε την ανταπόκριση. Οι χρυσοπληρωμένοι από τον ελληνικό λαό μέσω της αναγκαστικής κράτησης κατά την εξόφληση των λογαριασμών της ΔΕΗ έχουν το δικαίωμα να ειρωνεύονται ιεράρχη της Εκκλησίας, επειδή έπραξε το αυτονόητο για πνευματικό ποιμένα! Ποιοί; Αυτοί που μεταδίδουν με περισσή σοβαρότητα τις δηλώσεις των ισχυρών πολιτικών, πολλές από τις οποίες εγγίζουν τη γελοιότητα! Αλλά δεν περιορίστηκαν στην ειρωνεία. Τόνισαν ότι, κατά την άποψη του μητροπολίτου οι εκδηλώσεις είναι ειδωλολατρικά κατάλοιπα, ωσάν να υπάρχει η παραμικρή αμφισβήτηση του λόγου από τους ειδικούς της λαογραφίας!  Προχώρησαν στην ψευδή ανακοίνωση ότι ο μητροπολίτης “αφόρισε” το καρναβάλι (η λέξη σε εισαγωγικά στην οθόνη) προσθέτοντας ότι αγνοείται, αν θα προβεί και στον αφορισμό των διοργανωτών των εκδηλώσεων. Δεν παρέλειψαν τέλος να τονίσουν ότι ο ιεράρχης κατάγεται από την Πάτρα, την πρωτεύουσα κατ’ αυτούς του καρναβαλιού.

Ο σεβ. Ανδρέας, σεμνός ιεράρχης επί σειράν ετών εργάζεται αθόρυβα με στραμμένη την προσοχή του προς τη Βόρεια Ήπειρο, όπου μέρος της παλαιάς επισκοπής και όπου οι αδελφοί μας Βορειοηπειρώτες δοκιμάζονται κατά καιρούς πλήρως εγκαταλελειμμένοι από την μητέρα πατρίδα, αν αυτή ακόμη υπάρχει. Προέβη, όπως είχε χρέος, σε απλή υπόμνηση του νοήματος που η Εκκλησία δίνει στην περίοδο του Τριωδίου και τόνισε τον επιπρόσθετο λόγο για περικοπή των δαπανών σε περίοδο που η χώρα μας τελεί υπό οικονομική κατοχή και οι δανειστές μας εμφανίζονται με άγριες απαιτήσεις (Προσοχή: τα λόγια αυτά δικά μου. Ο ιεράρχης χρησιμοποίησε πολύ ήπιο λόγο). Ο δήμος θα καλύψει τη δαπάνη των εκδηλώσεων με 4.000 €, ποσό που μάθαμε να μη θεωρούμε σοβαρό, όταν γνωρίζουμε ότι πλείστοι όσοι δήμοι της χώρας είναι υπερχρεωμένοι και η ανεργία κινείται ανοδικά προσεγγίζουσα το 15%.

Δεν έλλειψαν βέβαια τα επικριτικά κατά του μητροπολίτου σχόλια και στο διαδίκτυο. Είναι πλέον πολλοί εκείνοι που έχουν αποκρυσταλλώσει άποψη ότι ο κλήρος πρέπει να περιορίζεται εντός των ναών. Κάποιοι έδειξαν το αντιεκκλησιαστικό τους πάθος δυσανάλογα οξύ ως προς την απλή δήλωση του σεβ. Κόνιτσας. Έφθασαν μάλιστα να καταγγείλουν αυτούς που φορούν μάσκες καθ’ όλο το έτος σε αντίθεση με τους μασκαράδες της εβδομάδας της αποκριάς! Πολλά μπορούμε να διδαχθούμε όσοι αγαπούμε την Εκκλησία από τις αντιεκκλησιαστικές απόψεις στο διαδίκτυο, καθώς οι καταθέτοντες αυτές δεν χρησιμοποιούν διπλωματική γλώσσα.

Παράδοση, λέξη που “παίζει” πολύ στο “χρηματιστήριο αξιών” του Νεοέλληνα. Εκείνο που δεν συνειδητοποιούμε όμως αρκούντως είναι η επιλεκτικότητα εκ μέρους οργανωμένων κύκλων ενίσχυσης των δρωμένων, τα οποία έχουν καταδικαστεί από αιώνες εκ μέρους της Εκκλησίας. Τα αποκριάτικα δρώμενα είναι αφροδισιακά και διονυσιακά, γι’ αυτό και η Εκκλησία τα έχει καταδικάσει αμετάκλητα.

Κάποιοι στην επιβίωση των δρωμένων στηρίζουν πολλές ελπίδες για νίκη επί της Εκκλησίας όχι σε επίπεδο ιδεολογικής αντιπαράθεσης, αλλά πρακτικού βίου. Όντες άσπονδοι εχθροί της Εκκλησίας προβάλλουν, μανικά κάποιες φορές, ό,τι Αυτή καταδικάζει. Όχι γιατί επιδιώκουν επάνοδο στη λατρεία των προγόνων μας με προσφορές σπονδών στην Αφροδίτη και στο Διόνυσο, αλλά επειδή αυτές οι ψευδοθεότητες ταυτίζονται κατά τα πάθη με τους υπέρμαχους των “παραδόσεων”. Σαν να μας έχουν κληρονομήσει αυτά τα δρώμενα και μόνον οι πρόγονοί μας και όχι στοχασμό, ήθος και φρόνημα! Αυτοί θεωρούν τον Χριστό ενοχλητικό στο έπακρο και κινούνται στον χώρο του βεβήλου με στόχο να πλήξουν το Αιώνιο πρότυπο ελοχεύοντας, προκειμένου να αντιληφθούν “στραβοπατήματα” σ’ εκείνους που δηλώνουν ως πιστοί του. Η προβολή σκανδάλου κληρικού είναι το πλέον ελκυστικό “άρμα” της μόνης παρέλασης που θα μας απομείνει σε λίγο.

Οι πολλοί κινούμαστε με το ένα πόδι στον ναό του Θεού και το άλλο στον “ναό” των ειδώλων. Άνθρωποι με αδυναμίες και πάθη αδυνατούμε να αντισταθούμε στους πειρασμούς των αισθήσεων και πιστεύουμε ότι θα επανορθώσουμε με κάποιες “θυσίες” κατά την επακόλουθη περίοδο της Σαρακοστής τις όποιες παρεκτροπές μας κατά την Αποκριά. Μέσα μας γίνεται η πάλη που τόσο εύστοχα και οδυνηρά περιέγραψε ο Καζαντζάκης στην εισαγωγή του στον “Τελευταίο πειρασμό”! Η μάχη της σάρκας με το πνεύμα. Μόνο που ο τραγικός συγγραφέας δεν είχε κατανοήσει σ’ όλη του τη ζωή τί είναι το πνεύμα. Και οι πολλοί δείχνουμε να μην έχουμε κατανοήσει τί εννοεί ο Χριστός στον λόγο του “ου δύνασαι δυσίν κυρίοις δουλεύειν”.

Λίγοι ακούγοντας τη φωνή της Εκκλησίας απέχουν από όλες τις ειδωλολατρικές εκδηλώσεις. Τολμούν όμως να θέσουν στον Θεό το ερώτημα: “Γιατί δεν στέλλεις τον κεραυνό σου να κάψεις τους εχθρούς σου;”! Είναι εκείνοι που χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει υποκατέστησαν τον Θεό της αγάπης με τον Δία των κεραυνών, που όμως “παρίσταται” στην καρναβαλική παρέλαση! Κατέχονται από το ιδιότυπο πάθος του φθόνου, επειδή δεν μπορούν και αυτοί να “απολαύσουν” όσα οι άλλοι. Ο χαρακτήρας αυτός είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτος μεταξύ των εχθρών της Εκκλησίας και προβάλλεται ως ο γνήσιος τύπος του πιστού, όχι από άγνοια, αλλά εμπαθή σκοπιμότητα να πληγεί η Εκκλησία.

Τέλος είναι και κάποιοι που σιωπηλά και μυστικά έχουν ήδη σηκώσει τον σταυρό τους και πορεύονται προς τον “Γολγοθά”. Με ταπείνωση, αισθανόμενοι το βάρος των κριμάτων τους, και με αγάπη προς τον πάσχοντα συνάνθρωπό τους υπό τη επήρεια της αμαρτίας, προσευχόμενοι ο Θεός να ελεήσει και τους ίδιους αλλά και όλους τους συνανθρώπους τους. Είναι ο χορός των εν τω κόσμω αγίων.

Το καρναβάλι θα γίνει και εφέτος. Ιδιαίτερα “φαντασμαγορικό” θα είναι εκείνο της Πάτρας, καθ’ ότι και πολυδάπανο. Οι κάτοικοι της πόλης, αλλά και πολλοί άλλοι απ’ όλη τη χώρα θα συρρεύσουν να παρακολουθήσουν το θέαμα. Εκείνη την ημέρα δεν θα υπάρξει οικονομική ύφεση. Θα περάσουν μπροστά από τα κλειστά εργοστάσια –φαντάσματα της Πειραϊκής – Πατραϊκής, του Λαδόπουλου, της Pirelli, για να αναφέρω λίγα που θυμούμαι και θα προσπαθήσουν να ξεχάσουν με άφθονο κρασί και λάγνο βλέμμα. Ίσως κάποιοι να μην αφήσουν αναξιοποίητη την “πρόκληση” του συντοπίτη τους ιεράρχη της Κόνιτσας!

Από την επομένη περισσότεροι θα είναι εκείνοι που θα έχουν ανάγκη ενός πιάτου φαγητού από το ενοριακό συσσίτιο! Η Εκκλησία πρέπει να ετοιμάζεται, ώστε να ανταποκριθεί στις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες του λαού που προδόθηκε από εκείνους που πίστεψε έχοντας προηγουμένως προδώσει Εκείνον που θυσιάστηκε γι’ αυτόν! Αλλά η Εκκλησία δεν είναι πρωτίστως τροφέας των πεινασμένων, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι χρέος των ενοριών η παροχή τροφής προς τους πεινώντες. Η Εκκλησία είναι πρωτίστως θεραπευτήριο ψυχών. Ετοιμάζονται οι αυξημένες κλίνες που θα απαιτούνται στα χρόνια που έρχονται;                          

Εκλογές στην Ιρλανδία – μια ανάλυση

Του ciaoant1*

Χθες (προχθές) είχαμε στην Ιρλανδία εκλογές, και τα βασικά σημεία στα οποία πρέπει να εστιάσουμε είναι δύο:

1) Ο κόσμος "βύθισε" το κυβερνών κόμμα, που κυβερνούσε επί χρόνια στην Ιρλανδία – χαρακτηριστικό είναι πως στο Δουβλίνο, την πρωτεύουσα της χώρας, το κυβερνών κόμμα πήρε μόλις…8%. Εδώ ένα σχετικό απόσπασμα από άρθρο του "Πριν" για τα αποτελέσματα των εκλογών:

«Το δεξιό κόμμα Φίανα Φαλ, το οποίο όπως και το ΠΑΣΟΚ υπήγαγε τη χώρα σε καθεστώς Μνημονίου που τσάκισε τον ιρλανδικό λαό, υπέστη εκλογική συντριβή κατακλυσμιαίων διαστάσεων: από 42% που είχε πάρει στις εκλογές του 2007, έπεσε τώρα στο… 15%!!! Στο Δουβλίνο, την πρωτεύσα, το κυβερνών κόμμα πήρε το απίστευτο ποσοστό του… 8%!!! Η υποστήριξη του Μνημονίου βύθισε το κυρίαρχο κόμμα της ιρλανδικής Δεξιάς στο χειρότερο ποσοστό της σχεδόν 90χρονης ιστορίας του.

Αντιθέτως, το κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα σημείωσε το καλύτερο ποσοστό της ιστορίας του σε πανιρλανδικό επίπεδο, κερδίζοντας το 20% των ψήφων. Το καλύτερο επίσης ποσοστό της ιστορίας του στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας σημείωσε και το Σιν Φέιν, αποσπώντας το 10% των ψήφων.

Μάλιστα στο Δουβλίνο οι Εργατικοί βγήκαν πρώτο κόμμα. Καθόλου ευκαταφρόνητο δεν είναι το ποσοστό που πήραν οι διάφοροι ανεξάρτητοι – μικρά κόμματα και οργανώσεις, κατακτώντας το 15,5%, περνώντας ακόμη και αυτοί ως σύνολο το κυβερνών κόμμα! (σ.σ Η Ενωμένη Αριστερή Συμμαχία, United Left Alliance, απέσπασε το 2,2% των ψήφων και βγάζει 3 έδρες μέχρι στιγμής).

Δυστυχώς για τους Ιρλανδούς, δεξιοί θα κυβερνήσουν και πάλι τη χώρα. Νικητής των εκλογών αναδείχθηκε το κεντροδεξιό κόμμα Φίνε Γκέελ με 36%, το οποίο θα συγκυβερνήσει αναγκαστικά με τους Εργατικούς, σύροντάς τους σε μια σαφώς δεξιά γραμμή που ουσιαστικά ελάχιστα θα διαφέρει από εκείνη της συντριβείσας Δεξιάς.

 Μέχρι στιγμής πάντως και τα δύο κόμματα, με τη στήριξη και παρότρυνση των ιρλανδών βιομηχάνων και επιχειρηματιών, ζητούν την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Δεν γνωρίζουμε αν το ΠΑΣΟΚ θα έχει ακριβώς την τύχη της ιρλανδικής Δεξιάς, αλλά να γλιτώσει την εκλογική ήττα τώρα πια αποκλείεται.»

2) Το δεύτερο σημείο στο οποίο θα πρέπει να εστιάσουμε, είναι το ότι ο λαός στην Ιρλανδία ανέδειξε ως πρώτη δύναμη ένα κόμμα που υποσχέθηκε ότι θα "αναδιαπραγματευτεί το μνημόνιο", δηλαδή θα ζητήσει "κούρεμα του χρέους", μείωση των επιτοκίων δανεισμού, κτλ.

Αυτό βέβαια είναι προφανώς μια βελτίωση – το κόμμα αυτό προφανώς εκπροσωπεί το κομμάτι αυτό της άρχουσας τάξης που

(α) φοβάται τις λαικές κινητοποιήσεις και θέλει να τις "απορροφήσει" όσο το δυνατόν πιο "ανώδυνα" και

(β) βλέπει ότι με τις πολιτικές "λιτότητας" – αποπληθωρισμού του ΔΝΤ απειλούνται και τα συμφέροντα πολλών κεφαλαιοκρατών, που επίσης βαδίζουν για "λουκέτο", διότι αποτελούν και αυτοί μέρος της θυσίας που θα πρέπει να κάνουν στο "βωμό της αγοράς", ώστε να χρηματοδοτηθούν οι χρεωκοπημένες τράπεζες με "πακέτα σωτηρίας" και να "κινεζοποιηθούν" οι εργάτες, προκειμένου να γίνουν πιο "ανταγωνιστικοί".

Άλλωστε, τα νούμερα είναι φανερό ότι "δεν βγαίνουν" – άρα, από την στιγμή που και τα αρχι-παράσιτα του διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου το ξέρουν ότι δε μπορούν να πάρουν όλα τα λεφτά που θέλουν από τους τόκους. Έτσι, στηρίζουν και μερικοί από αυτούς μια παράταση της αποπληρωμής των δανείων, ή ένα "κούρεμα" (όσο μάλιστα "ρουφάνε" και 'πακέτα σωτηρίας", τόσο περισσότερο δε θα τους πειράζει να χάσουν και μερικούς τόκους, διότι ήδη έχουν αναπληρώσει τις απώλειες αυτές).

Θα πρέπει όμως να δούμε και κάτι ακόμα – ότι δηλαδή όλες αυτές οι προεκλογικές υποσχέσεις ότι τάχα το ένα ή το άλλο κόμμα θα "επαναδιαπραγματευτεί τους όρους του μνημονίου", κτλ είναι "φουσκωμένες" κουβέντες, που τις λένε για να απορροφήσουν τη λαική δυσαρέσκεια. Στην πραγματικότητα, η λύση είναι η στάση πληρωμών – μόνο έτσι ο λαός μπορεί να ξεφορτωθεί τα παράσιτα.

Αυτό φαίνεται και στην ανάλυση πχ της Morgan Stanley, η οποία δηλώνει δημοσίως ότι δενανησυχεί ιδιαίτερα από τα "μεγάλα λόγια" της νέας κυβέρνησης της Ιρλανδίας για "αναδιαπραγμάτευση", καθώς θεωρεί ότι το λέει για να "τρομάξει" τους τραπεζίτες, και να κερδίσει λίγη παραπάνω χρηματοδότηση από την ΕΚΤ για τις χρεωκοπημένες ιρλανδικές τράπεζες, και όχι διότι όντως έχει σκοπό να κάνει κάτι "μάχιμο" εναντίον των τραπεζιτών:

«Haircuts on senior bank debt still unlikely 

In their election manifestos, Fine Gael and Labour state that they would aim to force bond-holders to share the costs of recapitalizing troubled financial institutions. However, we believe that unilateral action against senior unsecured bank debt is unlikely given the strong resistance from the European Commission and the ECB. Instead, we think the spectre of haircutting senior bank debt will likely be used to secure additional assistance in supporting the Irish banking system».

* http://ciaoant1.blogspot.com/

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011, Αναρτήθηκε από ciaoant1, http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/02/blog-post_1395.html

Οδηγίες απο τις Επιτροπές "Δεν πληρώνω" για πέρασμα των διοδίων

Από τις Επιτροπές Αγώνα Κατοίκων, Πολιτών και Εργαζομένων εξεδωθηκαν οι ακόλουθες νέες οδηγίες για το πως περνάμε τα διόδια αφού γίνει νόμος η ντροπολογία του Ρέππα:

Ακόμη δεν έχει τυπωθεί η τροπολογία σε ΦΕΚ συνεπώς δεν είναι νόμος. Συνεχίζουμε να σπρώχνουμε τις μπάρες μέχρι να τυπωθεί. Όταν τυπωθεί σε ΦΕΚ θα είναι νόμος και ακολουθούμε τις παρακάτω οδηγίες.

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ – ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ;

Δηλώνουμε στον υπάλληλο ότι «δεν μπορούμε να πληρώσουμε» δίνοντας τον αριθμό κυκλοφορίας του οχήματός μας. Ζητάμε να εκδοθεί απόδειξη με πίστωση και να ανοίξουν την μπάρα.

Αν καθυστερούν προειδοποιούμε ότι:

α) αν δεν ανοίξουν αμέσως την μπάρα καταστρατηγούν το συνταγματικό μας δικαίωμα για ελεύθερη μετακίνηση και διαπράττουν το ποινικό αδίκημα της παράνομης κατακράτησης.

β) αν δεν εκδώσουν την απόδειξη διαπράττουν το φορολογικό αδίκημα της άρνησης εκδόσεως επί πιστώσει φορολογικού στοιχείου.

γ) αν αρνηθούν να ανοίξουν διαπράττουν και το αδίκημα της πρόκλησης για εκτέλεση παράνομης πράξης.

Εάν καθυστερεί το άνοιγμα της μπάρας και διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει τροχαία ανοίγουμε την μπάρα με απλή ώθηση προς τα εμπρός και συνεχίζουμε την πορεία μας.

Εάν καθυστερεί το άνοιγμα της μπάρας και υπάρχει τροχαία τότε ζητάμε την συνδρομή του αστυνομικού ώστε να κοπεί πιστωτικό και να ανοίξει η μπάρα.
Αν μας ζητηθεί να συμπληρώσουμε έντυπο αδυναμίας πληρωμής πριν από την υπογραφή μας γράφουμε: «Με επιφύλαξη της νομιμότητας καταβολής του τέλους».

Σε περίπτωση που ο τροχονόμος δηλώσει αναρμόδιος ή αρνούνται να μας ανοίξουν την μπάρα καλούμε την αστυνομία στο 100 και ζητάμε να συλληφθεί ο ταμίας και ο υπεύθυνος των διοδίων και να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη με την αυτόφορη διαδικασία για παράνομη κατακράτηση.

Τι άλλαξε στον ΚΟΚ;

Στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας προστέθηκε η εξής παράγραφος:
«Απαγορεύεται η κυκλοφορία οχημάτων σε αυτοκινητοδρόμους, οδούς ταχείας κυκλοφορίας, σήραγγες και γέφυρες που διακρίνονται με ειδικές πινακίδες σήμανσης χωρίς την καταβολή διοδίου τέλους, όταν και όπου προβλέπεται η καταβολή αυτή. Για την καταβολή του διοδίου τέλους είναι υπόχρεοι εις ολόκληρον ο κύριος και ο οδηγός του οχήματος. Η βεβαίωση της παράβασης γίνεται από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα που τη διαπιστώνουν αυτοπροσώπως.»
Μπορεί ο παραχωρησιούχος να βεβαιώσει την τροχαία παράβαση ή να μου επιβάλλει πρόστιμο;

Μπορεί ο παραχωρησιούχος να διαβιβάσει στην τροχαία ποιοι δεν πλήρωσαν και να κοπεί κλήση;

Όχι, ο παραχωρησιούχος είναι ιδιωτική εταιρία και δεν μπορεί να βεβαιώσει τροχαία παράβαση ούτε μπορεί να επιβάλει πρόστιμο. Ρητά προβλέπεται από την τελευταία διάταξη του νόμου, ότι πρόστιμο επιβάλει μόνο ο τροχονόμος και μάλιστα όταν διαπιστώσει την παράβαση αυτοπροσώπως.

Ποιά είναι τα αρμόδια αστυνομικά όργανα;

Αρμόδια να βεβαιώσει παραβάσεις του ΚΟΚ είναι η τροχαία.

Μπορεί να με σταματήσει μετά τα διόδια τροχονόμος και να μου ζητήσει απόδειξη ότι πλήρωσα;

Δεν υπάρχει κάποια διάταξη που να μας υποχρεώνει να κρατάμε τις αποδείξεις. Εξάλλου αν έχουμε περάσει με ΤΕΟ-pass ή με e-pass δεν θα έχουμε απόδειξη. Επίσης η βεβαίωση της παράβασης πρέπει να γίνει «αυτοπροσώπως», δηλαδή να μας δει ο ίδιος ο τροχονόμος να μην πληρώνουμε.
Μπορεί ο τροχονόμος να μου κόψει κλήση στηριζόμενος σε μαρτυρία άλλου ότι δεν πλήρωσα;

Όχι, ο τροχονόμος μπορεί να βεβαιώσει την παράβαση μόνο αν έχει διαπιστώσει ο ίδιος «αυτοπροσώπως» να μην πληρώνουμε.

Μπορεί να βεβαιωθεί η τροχαία παράβαση από τις κάμερες που υπάρχουν στα διόδια;

Όχι, διότι οι κάμερες που ο παραχωρησιούχος έχει τοποθετήσει, είναι παράνομες, έχουν τοποθετηθεί χωρίς άδεια της Αρχής προστασίας προσωπικών δεδομένων και ως εκ τούτου, τα προϊόντα τους αποτελούν παράνομα αποδεικτικά μέσα, που απαγορεύεται να χρησιμοποιηθούν για οποιαδήποτε νόμιμη ενέργεια. Επιπλέον η διάταξη λέει ότι ο τροχονόμος το διαπιστώνει «αυτοπροσώπως» και όχι μέσω της χρήσης τεχνικών μέσων.

Μπορεί ο παραχωρησιούχος να αρνηθεί να μας επιτρέψει να χρησιμοποιήσουμε την οδό;

Όχι, δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να χρησιμοποιήσουμε την υποδομή ακόμα κι αν δεν έχουμε χρήματα να πληρώσουμε.

Έχω δικαίωμα να χρησιμοποιήσω την οδό χωρίς να πληρώσω εκείνη τη στιγμή;

Ναι, έχουμε το δικαίωμα να πληρώσουμε αργότερα. Συγκεκριμένα ο Ν. 3535 (Κύρωση Σύμβασης Παραχώρησης άρθρο 3ο, παρ.2 ΦΕΚ 41Α 23/2/2007) αναφέρει:
«Ο υπόχρεος δικαιούται να καταβάλει το οφειλόμενο τέλος, χωρίς άλλη επιβάρυνση, εντός της προθεσμίας των δεκαπέντε ημερών από την έκδοση της βεβαιώσεως του Παραχωρησιούχου με τον τρόπο που θα υποδείξει ο τελευταίος.»
Μπορεί ο παραχωρησιούχος να αρνηθεί να μας κόψει επί πιστώσει απόδειξη αν για οποιοδήποτε λόγο δεν πληρώσουμε;

Όχι, πρέπει να μας κόψει επί πιστώσει απόδειξη. Αν δεν κόψει απόδειξη διαπράττει το φορολογικό αδίκημα της άρνησης έκδοσης επί πιστώσει φορολογικού στοιχείου. Καταγγελία του φορολογικού αδικήματος μπορούμε να κάνουμε στη ΣΔΟΕ καλώντας το 1517.

Δίνουμε τα στοιχεία μας;

Όχι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε τα στοιχεία μας. Αν υποχρεωθούμε να τα δώσουμε για να ξεμπερδέψουμε καλό είναι να δώσουμε τα κανονικά μας στοιχεία γιατί σε περίπτωση που η υπόθεσή μας δικαστεί θα είναι εις βάρος μας να έχουμε δώσει ψευδή στοιχεία.

Υπογράφουμε;
Όχι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπογράψουμε κανένα έγγραφο. Αν συμπληρώσουμε έντυπο αδυναμίας πληρωμής, υπογράφουμε, πριν όμως από την υπογραφή μας, γράφουμε: «Με επιφύλαξη της νομιμότητας καταβολής του τέλους».

Αν δεν υπάρχει τροχαία μπορώ να σπρώξω την μπάρα όπως και πριν;
Ναι.
Αν είμαι απρόσεκτος και με δει ο τροχονόμος να μην πληρώνω τι μπορεί να μου συμβεί;

Το πρόστιμο είναι 200 ευρώ και είναι στην κρίση του τροχονόμου το αν θα αφαιρέσει τις πινακίδες, την άδεια και το δίπλωμα για 20 ημέρες.

Αν ο τροχονόμος με γράψει ενώ έχω ακολουθήσει τις οδηγίες τι γίνεται;
Με αντίγραφο της επί πιστώσει απόδειξης καταθέτουμε αναφορά στον διοικητή του τμήματος της τροχαίας για κατάχρηση εξουσίας και παράβαση καθήκοντος, με την ένδειξη «Κοινοποίηση στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη» και ζητάμε την ακύρωση της κλήσης και την επιστροφή πινακίδων, άδειας και διπλώματος.

Τι θα συμβεί αν μου στείλουν ειδοποίηση να πληρώσω;

Αν το έγγραφο μας το επιδίδουν με δικαστικό επιμελητή τότε απευθυνόμαστε σε δικηγόρο, αν δεν έχουμε τηλεφωνούμε στα μέλη των επιτροπών αγώνα για να μας συστήσουν κάποιο δικηγόρο μέλος των επιτροπών αγώνα. Αν το έγγραφο μας το στέλνουν με ταχυδρομείο μπορούμε να το στείλουμε για ανακύκλωση.
Που μπορώ να απευθυνθώ για διευκρινήσεις ή για βοήθεια;

Ηλεκτρονικά στο e-mail epitropes2010@gmail.com ή καλώντας στα τηλέφωνα των μελών του πανελλαδικού συντονιστικού των επιτροπών αγώνα κατοίκων, πολιτών και εργαζομένων ενάντια στα διόδια που είναι αναρτημένα στο site www.oxidiodia.gr και epitropesdiodiastop.blogspot.com".

ΠΗΓΗ: http://epitropesdiodiastop.blogspot.com/2011/02/blog-post_8331.html

Η αλλοτρίωση

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Αφού έπαιξα με τους σκύλους

τους έβαλα να φυλάνε

τα κοπάδια μου

Αφού χάιδεψα τις αγριόγατες

τους ανέθεσα να σκοτώνουν

τα ποντίκια μου

Στα δάση και τις ακροποταμιές

περιπλανήθηκα

Καβάλα σε περήφανα άλογα σεργιάνισα

στους κάμπους

Την απεραντοσύνη αγνάντεψα

Απ τις κορφές των βράχων,

Παρέα με τις στοχαστικές

κατσίκες μου

μηρυκάσαμε ταπεινότητα

Τώρα όμως έσφαξα τ’ άλογά μου

Σκότωσα τα ελάφια μου

Φυλάκισα τα κοπάδια μου

Και κάθομαι περίλυπος στο πάρκο μου

Να ρίχνω ψίχουλα στις μνήμες

ανυπότακτων πουλιών

Που τριγυρίζουν στα πόδια μου

εκποιώντας περηφάνια

Πόσο αναπολώ εκείνα τ’ άγρια πουλιά

που τρόμαζαν με τις σκιές

σαν την καρδιά μου

Όμως ο Ήλιος πέφτει

Αφήνω περίλυπος το όνειρο μου

στο παγκάκι

Και επιστρέφω στην σπηλιά μου

του τρίτου ορόφου

Έφτασε η ώρα της επικοινωνίας

με τις άλλες φυλές

Στην ηλεκτρονική θυρίδα

ήρθαν τα μηνύματα

Απρόσωπη η μοναξιά

φορά τη μάσκα

της εξομολόγησης

και αναβοσβήνει στις οθόνες

με απόγνωση

Μποτιλιάρισμα

στις λεωφόρους του διαδικτύου

Εκκωφαντικές οι εκρήξεις

προσμονών

και απογοητεύσεων

Στα κανάλια το αίμα ρέει

16 Ιουνίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος