Υποχρεωτικές μετατάξεις: Ένας ακόμη κρίκος για το «μικρό» και «επιλεκτικό» σχολείο στον αντίποδα του «ενιαίου».

 

Των Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα  και Αντώνη Ναξάκη*

 

«Ευτυχώς δεν με χτύπησε η μυγοσκοτώστρα»

 

Τις μέρες αυτές βιώνουμε το δεύτερο κύμα επίθεσης στο δημόσιο σχολείο και τους εκπαιδευτικούς, μετά τις διαθεσιμότητες 2.122 συναδέλφων μας 50 ειδικοτήτων της τεχνικής  εκπ/σης και 302 υπ. μετατάξεων εξαιρούμενων σε θέσεις διοίκησης. Το νέο εργασιακό «κερασάκι» αποτελούν οι κοινές ειδικότητες Γυμνασίου και Δημοτικού σχολείου. Δίπλα τους και η τρομοκρατία που απευθύνεται ενδεικτικά σε κλασικές ειδικότητες με λίγες ή καθόλου δυνατότητες μετάταξης…

Είναι πια ξεκάθαρο ότι σ' αυτή τη φάση στη χώρα μας οι δυνάμεις του κεφαλαίου με αφορμή το «κρατικό» χρέος αποτελειώνουν κατακτήσεις του εργατικού κινήματος μεγάλου ιστορικού βάθους. Παράλληλα όχι απλώς «εκσυγχρονίζουν», αλλά αναδιαρθρώνουν βαθιά και βίαια ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, την ώρα που με όρους «κοινοβουλευτικής χούντας» και «ιδιότυπης κατοχής χρέους» στραγγαλίζουν και τα τελευταία απομεινάρια «εθνικής ανεξαρτησίας». Ήταν επομένως αδύνατο να μην επιτεθούν στο ήδη λαβωμένο δημόσιο σχολείο και εκπαιδευτικό σύστημα. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου δεν είναι απλώς τοκογλύφοι και τραπεζίτες, επενδυτές ή εφοπλιστές, αλλά εκπροσωπούνται τόσο από την ηγεσία της Ε.Ε., όσο το παγκοσμιοποιημένο ΔΝΤ με τη συναίνεση της ντόπιας διεφθαρμένης ελίτ.

Τι  γίνεται στο δημόσιο σχολείο;

Στην ουσία πρόκειται για την αφετηρία  μιας στοχευμένης βίαιης και αυταρχικής προσπάθειας για «βορειο-ευρωπαϊκού τύπου» εκπαίδευση:

1) Απομάκρυνση του «νέου» Γενικού Λυκείου από την υποχρεωτική εκπαίδευση με  «όραμα» τον βαθιά ειδικευμένο χαρακτήρα, τα πανελλαδικού τύπου φίλτρα και τη συνέχιση της μείωσης του μαθητικού πληθυσμού σε ΑΕΙ-ΑΤΕΙ. Εισάγονται ειδικά φίλτρα ελέγχου για το είδος των σχολών επιλογής, επιθετική συρρίκνωση των κοινωνικών στρωμάτων που τα παιδιά τους θα έχουν πρόσβαση σε ΑΕΙ-ΑΤΕΙ.  Εάν επιτύχουν τα σχέδιά τους θα επέλθει σύντομα διαφοροποίηση της ροής του μαθητικού πληθυσμού, ίσως προς τις μεταγυμνασιακές ΣΕΚ (Μεταγυμνασιακά ΙΕΚ). Αυτό θα οδηγήσει σε μείωση του αριθμού των τμημάτων και πολύ πιθανά σε νέες συγχωνεύσεις σχολείων…

2) Συρρίκνωση της Δημόσιας Τεχνικής Εκπαίδευσης (ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ, ΟΑΕΔ, κλπ) – όχι προς την κατεύθυνση ενιαίου και πολυδύναμου σχολείου – με συνεχή μείωση  ειδικοτήτων, με μεταφορά της πρακτικής από τα εργαστήρια των ΣΕΚ (Σχολικά Εργαστηριακά Κέντρα) στην ιδιωτική σφαίρα με την υποχρεωτική, μερική και απλήρωτη «μαθητεία» και με είσοδο των ιδιωτών το δημόσιο σχολείο.

Να σημειώσουμε ότι οι μαθητές του νέου Τεχν. Λυκείου για να εισαχθούν σε ΑΕ-ΑΤΕΙ πρέπει ως προϋπόθεση να έχουν τελειώσει τη μαθητεία. Πόσοι αλήθεια μπορούν να φτάσουν μετά απ' αυτό σε εισαγωγικές εξετάσεις;

3) Προκρίνεται αύξηση των δυο μεταγυμνασιακών δρόμων (ΓΕΛ ή ΕΠΑΛ) σε τρεις με την προσθήκη των μεταγυμνασιακών ΙΕΚ (ΣΕΚ-Σχολές Επαγγελματικής κατάρτισης) με τελευταίο ορίζοντα το πτυχίο ειδ. 4 των ΙΕΚ. Θεωρούμε ότι η συρρίκνωση θα συνεχιστεί και με επόμενα κύματα στην ΤΕΕ, αφού προετοιμάζονται συγχωνεύσεις ΕΠΑΛ και καταργήσεις των ΕΠΑΣ, και θα προσπαθήσει να επιβάλλει σύντομα Τρόικα-ΥΠΑΙΘ. Αυτά θα έχουν ως επιθυμητό γι' αυτούς  αποτέλεσμα: Την ιδιωτικοποίηση-εμπορευματοποίηση της ΤΕΕ, τον εξοβελισμό μαθητικού πληθυσμού στις ΣΕΚ, τη μείωση της ροής προς τα ΑΤΕΙ (και ΑΕΙ), σε νέες διαθεσιμότητες ειδικοτήτων, σε «πλεονάσματα» ειδικοτήτων Γενικής Παιδείας σε βαθμό μη ελεγχόμενο.

4) Πορεία επιθετικής ενοποίησης όλης της υπάρχουσας τυπικής υποχρεωτικής εκπαίδευσης με αντιδραστικά χαρακτηριστικά. Από το 2010 άρχισε να εφαρμόζεται σε ευρεία κλίμακα σειρά αποσπάσεων «μερικών ή ολικών διαθέσεων», άλλοτε εθελοντικά και άλλοτε υποχρεωτικά των κοινών ειδικοτήτων από τη β/βάθμια εκπ/ση στην α/βάθμια (πολύ σπάνια το αντίθετο). Από τον Δεκέμβρη του 2012 (ΦΕΚ 24-12-2012) ενοποιήθηκαν οι περιοχές μετάθεσης μεταξύ ΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΔΕ.

Παράλληλα εγκαταλείφθηκε σιωπηρά και πονηρά η εγκύκλιος «εθελοντικών μετατάξεων» [38784/Δ1/20-03-2013 ΑΔΑ ΒΕΔΖ9-ΥΚΒ ΕΞΑΙΡ. ΕΠΕΙΓΟΝ] στην α/θμια εκπ/ση που αφορούσε  945 καθηγητές της β/θμιας ΠΕ05 (Γαλλικών), ΠΕ07 (Γερμανικών), ΠΕ08 (Καλλιτεχνικών), ΠΕ32 (Θεατρικών Σπουδών), ΠΕ18.41 (Δραματικής Τέχνης), ΠΕ19-20 (Πληροφορικής). Στην θέση της υπήρξε η εγκύκλιος 111966/Δ2/13-08-2013 της Γεν. Δ/νσης Δ/σης Προσωπικού Π.Ε. και Δ.Ε., που παρά τα καταγγελμένα πολλαπλά λάθη και «λάθη», έχει νέα χαρακτηριστικά: Προσθέτει τους κλάδους ΠΕ06 (Αγγλικής), ΠΕ11 (Φυσ. Αγωγής) και ΠΕ16 (Μουσικής), ενώ αφήνει μετέωρους τους ΠΕ18.41 (Δραματικής Τέχνης).

Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ειδικά ότι:

α) οι ειδικότητες Αισθητικής Αγωγής ΠΕ08 και Π16 τείνουν προς κατάργηση στο Γυμνάσιο (ώρες μόνο στην Α΄ Γυμνασίου, διπλές για φέτος), ενώ έχουν φύγει ως επιλεγόμενες από το ΓΕΛ από την εποχή «Α. Διαμαντοπούλου». Επομένως ο δρόμος που τους απομένει είναι ή η μετάταξή τους στην α/βάθμια ή η διαθεσιμότητα. Εξού και οι μεγάλοι αριθμοί μετακινήσεων που δίνει το ΥΠΑΙΘ.

β) Η ειδικότητα ΠΕ06 (Αγγλικής) ως πρώτη ξένη γλώσσα ουσιαστικά εξοβελίζεται από την μεταγυμνασιακή εκπ/ση και κυριαρχεί με τα νέα ωρολόγια προγράμματα στο Γυμνάσιο. Παράλληλα της «ανοίγουν» το δρόμο για υποχρεωτικές μετατάξεις στο Δημοτικό. Εξού επίσης και οι μεγάλοι αριθμοί μετακινήσεων που δίνει το ΥΠΑΙΘ.

γ) Για την πολυβασανισμένη ειδικότητα των Θεατρικών Σπουδών (ΠΕ32) όλα τα παράλογα φαντάζουν φυσιολογικά, αφού το ΥΠΑΙΘ βλέπει ως φυσικό της χώρο τα δυο τύπου ολοήμερα των Δημοτικών. Το ερώτημα είναι γιατί «ξέχασαν» τους ΠΕ18.41 (Δραματικής Τέχνης).

δ) Η διπλή ειδικότητα της Πληροφορικής ΠΕ19-20 περνάει από σαράντα κύματα. Χρησιμοποιήθηκε στη δεκαετία του ‘90 και 2000 ως μοχλός αλλαγών και τώρα ήλθε για το ΥΠΑΙΘ η ώρα να την συρρικνώσει στη Δημόσια Τεχν. Εκπαίδευση, σχεδόν εξοβελίσει στα ΓΕΛ και σπρώξει στην Υποχρεωτική Εκπ/ση. Πάντως δόθηκαν αρκετές θέσεις στην α/βάθμια.

ε) Οι 2^ες ξένες γλώσσες ΠΕ05 (Γαλλικών), ΠΕ07 (Γερμανικών) φαίνονται να «αναβαθμίζονται» πάλι στο «νέο» Λύκειο εις βάρος της Αγγλικής (ΠΕ06), αλλά αυτό που δεν εξηγείται εύκολα είναι η τεράστια συρρίκνωση των κενών στην α/βάθμια, σε αντίθεση με την μεγάλη «αύξηση» των πλεονασμάτων στην β/βάθμια.

Τους πίνακες που έβγαλε το ΥΠΑΙΘ γι' αυτές αλλά και όλες τις ειδικότητες, στηρίχτηκε επί πλέον στα νέα ωρολόγια προγράμματα, στις όποιες συγχωνεύσεις ή καταργήσεις σχολείων τον Ιούλιο, αλλά οι Δ/ντές Εκπ/ης της ΔΕ (όχι τα ΠΥΣΔΕ) είχαν ξεχωριστές στήλες που αφαίρεσαν συνταξιοδοτήσεις 2013, καθηγητές σε θέσεις ευθύνης και μακροχρόνιες άδειες που λήγουν μετά τις 30-9-2013.

Να καταγγείλουμε ότι στην Δυτ. Ελλάδα το ΥΠΑΙΘ δεν έλαβε καθόλου ή σχεδόν καθόλου τα πολλά κενά που έστειλαν οι Δ/νσεις α/βάθμιας (όχι τα ΠΥΣΠΕ όπως καταγγέλλεται) μέσω της Περ/κης Δ/νσης, αφού στην Αχαΐα, την Ηλεία και την Αιτωλοακαρνανία είναι μηδενικά, ενώ οι πληροφορίες μας, όπως και η περσινή εμπειρία δείχνει, ότι στάλθηκαν. Θα μπορούσαν έτσι να καλύψουν τουλάχιστον το 70% των «πλεονασμάτων».

στ) Περίεργα πράγματα συμβαίνουν στην  ειδικότητα των ΠΕ11 (Φυσ. Αγωγής). Πέρισυ δεκάδες συνάδελφοι διατέθηκαν στην α/βάθμια, φέτος δεν τους ζητήθηκε εθελοντική μετάταξη, ενώ άνοιξαν  σχετικά λίγες θέσεις σε μερικές Δ/νσεις α/βάθμιας ανά τη χώρα. Όμως έχουμε πληροφορίες ότι συνέβησαν παρόμοια πράγματα με αυτές της 2^ης ξένης γλώσσας.

ζ) Είναι αλήθεια ότι διατίθεται συγκεκριμένη χρηματοδότηση 107 εκ. ευρώ στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση για θέσεις που αφορούν κατά κύριο λόγο τα ολοήμερα Δημοτικά με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (ΕΑΕΠ). Το πρόγραμμα όμως των ΕΑΕΠ είναι ενταγμένο στα ΕΣΠΑ, έχει ημερομηνία λήξης 31/12/2015. Έτσι όσες μετατάξεις γίνουν εκεί θα κατευθυνθούν, με μεγάλη πιθανότητα να μείνουν οι συνάδελφοι τόσο στην διάθεση των κατά τόπους ΠΥΣΠΕ, όσο και να παραμένουν την πολιτική απόφαση της Ε.Ε. και της Αποικίας χρέους το 2015 για το αν θα «πλεονάσουν» τέλος του 2015, εάν δεν έχουν «πλεονάσει» νωρίτερα. Μέχρι τότε όμως στο χέρι των εργαζομένων και του βασανιζόμενου λαού είναι να αρχίσει να αποτινάξει τους ζυγούς.

η) Είναι πολύ πιθανό εάν γίνει η μαζική είσοδος ειδικοτήτων στα λημέρια της α/θμιας εκπ/σης να γίνουν νωρίτερα και βιαιότερα όσα συμβαίνουν στην β/θμια απ' αυτό το καλοκαίρι. Αντί για μεμψιμοιρίες ή περιχαρακώσεις με μικρό ορίζοντα ας πάρουμε οι συνάδελφοι ενιαία ή παράλληλα, αλλά πάντως σε κοινά μετερίζια τον παρατεταμένο αγώνα αντίστασης και ανατροπής που μας αναλογεί.

Συμπέρασμα

Εάν δεν έχουμε ως πλάνο την αντίσταση σε όλη την πολιτική της τρόικας-ντόπιας ελίτ για τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, τον ιμπεριαλισμό στο εσωτερικό της ΕΕ αλλά και του παγκόσμιου κεφαλαίου γενικότερα στην περιοχή, ώστε να ανοίξει η παραγωγική και πολιτισμική βάση στη χώρα υπέρ των εργαζομένων και της νεολαίας,

Εάν δεν έχουμε ως εκπαιδευτική προτεραιότητα να ανοίξουμε τα πάντα για το δημόσιο σχολείο, την πρόκριση της σοβαρής ειδίκευσης έναντι της μερικής και φτηνής κατάρτισης, αλλά και την πανεπιστημιακή εκπαίδευση με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας,

Εάν στο εσωτερικό της β/βάθμιας δεν δούμε ενιαία και πέρα από συντεχνιασμούς των ειδικοτήτων, αλλά και από κοινού με τους συναδέλφους της α/βθμιας, τους αδιόριστους συναδέλφους με επίκεντρο των αναπληρωτές των τελευταίων χρόνων,

Τότε προτάσεις του τύπου «μη κάνετε αίτηση» μπορούν να βρουν υποστηρικτές μόνο στις ειδικότητες που δεν «έπιασε η μυγοσκοτώστρα» τώρα ή σε αυτές που ζαλίστηκαν από τους αλλεπάλληλους «ψεκασμούς» του ΥΠΑΙΘ και δεν βλέπουν μπροστά τους.

– Παρά το πολύ αρνητικό γεγονός ότι «φαγώθηκε» πολιτικά και συνδικαλιστικά η απεργία στις πανελλαδικές λόγω των μεγάλων δυσκολιών και κινδύνων που περιέκλειε,

– Παρά το αρνητικό γεγονός ότι το νέο ΔΣ και προεδρείο της ΟΛΜΕ δεν μπόρεσε τουλάχιστον αντικειμενικά να εφαρμόσει την απόφαση του πρόσφατου 16ου συνεδρίου για «Διαρκές Συνέδριο» το καλοκαίρι ή να προετοιμάσει την μάχη των μετατάξεων του Αυγούστου,

– Παρά το γεγονός ότι είχαμε σημαντικές, αλλά όχι μεγάλες και καθολικές αντιδράσεις για το 1^ο κύμα διαθεσιμοτήτων στην β/βάθμια εκπ/ση,

– Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε σοβαρός διακλαδικός αγώνας των ομοσπονδιών που είχαν ταυτόχρονες διαθεσιμότητες,

Οφείλουμε αυτή την περίοδο να βάλουμε στις Γεν. Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ στόχους που μπορεί φαινομενικά να έχουν ποικιλία, στην ουσία να ενώνουν και να μη διαιρούν αρνητικά τον κλάδο, τόσο στο εσωτερικό, όσο και με την εκπαιδευτική κοινότητα και τους εργαζόμενους συνολικά.

Ο αγώνας για τα εργασιακά και εκπαιδευτικά δικαιώματα των εκπαιδευτικών είναι κοινός με αυτόν για το μεγάλο δημόσιο, ενιαίο, 12χρονο υποχρεωτικό και δημιουργικό σχολείο, αλλά και με αυτόν του χειμαζόμενου λαού.

Συγκεκριμένα, οφείλουμε να βρεθούμε σε καθολική σύγκρουση ανατροπής της συγκεκριμένης εκπαιδευτικής και κοινωνικής πολιτικής με καθολική γενικευμένη απεργία και ανυπακοή, κάνοντας όμως σοβαρή προσπάθεια να έχουμε ενεργητικό σύμμαχο τους εργαζόμενους, τη νεολαία και ευρύτερα την κοινωνία.

Ιδού η Ρόδος…

 

20-08-2013

 

* Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας, τακτ. αιρετό μέλος στο ΠΥΣΔΕ Αχαΐας και αν. αιρετό μέλος στο ΑΠΥΣΔΕ Δυτ. Ελλάδας

Αντώνης Ναξάκης, τακτ. αιρετό μέλος στο ΠΥΣΔΕ Χανίων και μέλος του Γ. Σ. της ΑΔΕΔΥ

Μηρυκάζοντας λωτούς αθανασίας

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

 

Φοβάμαι τις μνήμες μου

με γονατίζουν

Τσαμπιά τα δάκρυα

κρέμονται

στις δεντροστοιχίες

των ματιών μου

Ροδάκινα τα μαγουλά

φλογισμένα

Κρεμασμένα ηλιοβασιλέματα

Αναδύονται τα συναισθήματα

αφρός

Το κύμα, γλύφει τις πληγές

Σβήνει τα σημάδια τους ο χρόνος

Απλώνονται τα χέρια μου

ψηλαφούν

άδειες οι χειραψίες

Τυποποιημένες οι ανθρώπινες

επαφές, κονσέρβες

Άδεια τα πρόσωπα,

κουκουλοφόροι της μοναξιάς

Στον γύψο των media,

καλουπώνονται οι σκέψεις

Σταματά ο χρόνος

Ας πηγαινοέρχεται το εκκρεμές

Κινήσεις πανομοιότυπες

Επανάληψη

Ο χρόνος τρέχει, σαν σκύλος

κυνηγάει την ουρά του

Δεν προχωράει

αυτοαναιρείται ξαναρχίζοντας

Και εγώ  αφουγκράζομαι ενεός

την ηχώ, των αινιγμάτων,

Που αφήνω ανέπαφα

Σε κάθε αιώρησή του

Η καθημερινότητα μαραίνει

την βούλησή μου

κλαδεύει τις προοπτικές μου

Χαράζουν στο πρόσωπό μου

μονοπάτια

τα ξεχασμένα όνειρα

Και όταν τα μπράτσα μου

δραπετεύουν απ' τους καθρέφτες,

σωπαίνω

Και καθώς στη μήτρα της σιωπής

ανθίζει ένα λουλούδι

Αδράχνω στη λιπόσαρκη

αγκαλιά μου, την ελπίδα

και εκπέμπω φως

Τώρα που ξέπεσαν οι θεοί

Εγώ κρατώ τους κεραυνούς

Κι' όταν οι θύελλες κοπάσουν

Μια ηλιαχτίδα θα φωτίσει

τα μάτια των παιδιών

Τότε θα δραπετεύσω προς το μέλλον

Εισπνέοντας βαθιές ανάσες

αισιοδοξίας

Μηρυκάζοντας αργά λωτούς

Αθανασίας

 

27 Μαρτίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

 

* http://toxefwto.blogspot.gr/

Τα αυθαίρετα και η ανεκδιήγητη δήθεν Δημόσια Διοίκηση

 

Του Νικήτα Χιωτίνη*

 

Η Δημόσια Διοίκηση είναι για τη χώρα μας και τους πολίτες της τραγικά ανίκανη και φαύλη. Βεβαίως οι πρώτοι υπεύθυνοι είναι οι «κεφαλές» με προεξάρχοντα τον κάθε υπουργό, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως οι κατώτεροι υπάλληλοι είναι άμοιροι ευθυνών.

Προσωπική εμπειρία: στο επιτελικότερο υπουργείο είχε παλαιότερα προσληφθεί κοντινό μου πρόσωπο. Δούλευε χλευαζόμενη από τους συνδικαλιστές ότι «χαλάει την πιάτσα», επινοώντας μόνη της τις δουλειές (και που έτσι όμως παρήγαγε ιδιαίτερα χρήσιμο έργο, το οποίο οδήγησε σε εξορθολογισμό αγοράς, επισκευής και ενοικίασης κτηρίων από το Δημόσιο και σε αποφυγή άσκοπων, τεράστιων και ύποπτων δαπανών)[1]. Στο ίδιο γραφείο συστεγάζονταν δύο παλαιότερα «στελέχη» του επιτελικού αυτού υπουργείου, που δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Στο γραφείο τής μιας το μόνο που υπήρχε ήταν ένα προ τριετίας έγγραφο, η άλλη διάβαζε βίους αγίων. «Στελέχωναν» υπηρεσία κρίσιμη και σοβαρή, όμως ουδείς τους έδινε να κάνουν κάτι και ούτε οι ίδιες διαμαρτύρονταν γι' αυτό. Η Διοίκηση του υπουργείου είχε βρει ή, μάλλον, επιβάλει τη λύση. Δεκάδες σύμβουλοι του υπουργού – σύμβουλοι παχυλά αμειβόμενοι και διάρκειας όσο και ο υπουργός – έκαναν τις δουλειές ή παρίσταναν πως έκαναν τις δουλειές. Οι υπόλοιποι μόνιμοι υπάλληλοι, τα «στελέχη», βολευόντουσαν είτε μη κάνοντας απολύτως τίποτα[2] είτε σχεδόν τίποτα, άρα ήταν συνένοχοι.

Επιτρέψτε μου όμως σήμερα να ασχοληθώ ιδιαίτερα με ένα θέμα που βρίσκεται στην επικαιρότητα και που κραυγαλέα δείχνει την ανικανότητα – αγραμματοσύνη και ηλιθιότητα – αλλά και φαυλότητα αυτού του μορφώματος που αποκαλούμε Δημόσια Διοίκηση, για την οποία και ευθυνόμαστε τελικώς όλοι. Τα αυθαίρετα. Ας δούμε λοιπόν πώς αυτά προέκυψαν: Όταν αυξάνεται ο πληθυσμός μιας περιοχής ή/και βελτιώνεται το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων, παρουσιάζεται ανάγκη κατασκευής νέων κατοικιών, δευτερεύουσας ή και κύριας κατοικίας. Η ίδια βεβαίως ανάγκη, και μάλιστα επιτακτικότερη, παρουσιάζεται όταν βιαίως αυξάνεται ο πληθυσμός, π.χ. με πολιτικούς πρόσφυγες ή εσωτερικά μεταναστευτικά ρεύματα.
Τι οφείλει λοιπόν εδώ να κάνει η πολιτεία; Οφείλει να δημιουργήσει νέες περιοχές οικιστικής δόμησης, οφείλει να δημιουργήσει και νέες «εντός σχεδίου» περιοχές που θα υποδεχθούν δευτερεύουσες κατοικίες. Αντ' αυτού όμως τι έκανε; Τίποτα ή σχεδόν τίποτα. Από τη μια μεριά τα μεταναστευτικά ρεύματα σωρεύθηκαν αυθαίρετα και με άθλιο τρόπο σε περιοχές χωρίς καμία μέριμνα δημιουργίας υποδομών και σχεδίων πόλεων, από την άλλη περιοχές ολόκληρες κτίστηκαν επίσης απολύτως αυθαίρετα με δευτερεύουσες ή και κύριες κατοικίες στις ελκυστικότερες περιοχές, και αυτές βεβαίως χωρίς κανένα σχέδιο και καμία υποδομή. Για όλα φρόντιζαν οι «αυθαίρετοι»: έφτιαξαν δρόμους, κατά κανόνα χωρίς αποχετευτικό δίκτυο, έβαλαν «φως, νερό, τηλέφωνο», όλα με πλήρη την απουσία του επίσημου κράτους και – το κυριότερο – των ειδικών. Δεν χρειάζονταν αρχιτέκτονες, δεν χρειάζονταν πολεοδόμοι, δεν χρειάζονταν ειδικοί. Όλα όπως τύχει. Γιατί όλα αυτά; Μα γιατί το εν πολλοίς ψευδεπιγράφως αποκαλούμενο υπουργείο Χωροταξίας ήταν ανίκανο να προβλέψει, ανίκανο να σχεδιάσει, ανίκανο να κάνει τη δουλειά του.

Μονίμως έτρεχε και τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, «νομιμοποιώντας» κάθε αυθαίρετη δόμηση, νομιμοποιώντας την ανικανότητά του. Θυμάμαι συμπαθή πρώην υπουργό Χωροταξίας, που άρχιζε επιστολή του προς τους κατόχους αυθαιρέτων κτισμάτων, ζητώντας βεβαίως χρήματα για τη νομιμοποίησή τους, με την προσφώνηση «φίλε αυθαιρετούχε» (άλλωστε και ο ίδιος ο υπουργός είχε αυθαίρετο, όπως και όλοι οι μετέπειτα βεβαίως). Θα μου πείτε, τέτοια ανικανότητα και βλακεία; Ναι, αλλά όχι μόνο, εμπεριέχεται και απίστευτη φαυλότητα. Φαυλότητα όλων. Από τον μηχανικό που προσελήφθη στο υπουργείο με τη βοήθεια του βουλευτή του, χωρίς να έχει εκ των προτέρων δουλέψει ποτέ του και χωρίς να ξέρει τι του γίνεται, τον υπάλληλο της «πολεοδομίας» που το μόνο που ξέρει είναι να λαδώνεται, τον υπουργό με τους εκατό συμβούλους και την εκάστοτε δήθεν κυβέρνηση μέχρι όλους εμάς που τους ακούμε και τους ψηφίζουμε[3]. Ο βουλευτής της περιοχής των αυθαιρέτων καθίσταται προστάτης, υποστηρίζεται και από τον αστυνομικό διευθυντή, που έχει πλουτίσει πουλώντας και αυτός προστασία. Έτσι εξασφαλίζει την επανεκλογή του και τη μετέπειτα εκλογή των παιδιών[4] του. Και το κράτος έχει χάσει πακτωλό χρημάτων. Σε αυτήν την αυθαίρετη ανοικοδόμηση δεν χρησιμοποιούνται και δεν πληρώνονται μηχανικοί και δεν εκδίδονται νόμιμες Άδειες Οικοδομής, άρα δεν καταβάλλονται εισφορές και φόροι και δεν εκδίδεται καμία απόδειξη για κανενός είδους εργασία, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει πως τα σπίτια κοστίζουν λιγότερο: μίζες στην αστυνομία, διπλό κόστος μπετόν γιατί «υπάρχει κίνδυνος», εργάτες χωρίς ασφάλιση αλλά καλοπληρωμένοι, πάλι γιατί «υπάρχει κίνδυνος». Όλα «μαύρα» και τελικώς οι οικοδομές κοστίζουν στους ιδιοκτήτες τους περίπου μιάμιση φορά περισσότερο από το αν κτίζονταν νομίμως, εκτός βεβαίως του γεγονότος ότι οι περισσότερες κτίζονται χωρίς σοβαρή στατική και αρχιτεκτονική μελέτη. Η δε ζημιά στο περιβάλλον και στο τοπίο τεράστια, για τα επόμενα 150 χρόνια, ίσως και για πάντα.

Καταλαβαίνετε, βεβαίως, τι θα γινόταν αν το κράτος φρόντιζε να εντάξει στο σχέδιο περιοχές που μοιραίως θα οικοδομούνταν: φθηνότερη γη, σωστές και φθηνότερες για τους ιδιοκτήτες τους κατασκευές με προστασία του περιβάλλοντος και των κατοίκων, λιγότερες πυρκαγιές, πολλά κρατικά έσοδα και σωστές συνθήκες εργασίας, εξάλειψη της διαφθοράς και της διαπλοκής.

Τι κάνουμε λοιπόν τώρα; Το κράτος θα εξακολουθήσει να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις και μάλιστα ανοήτως; Κάθε τόσο «δώστε κάτι ρε παιδιά και κάντε ό,τι θέλετε, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για σας»! Η Μύκονος έχει γεμίσει λευκά κουτάκια που παριστάνουν τα χαριτωμένα σπίτια και έχει καταστρέψει τα τοπία της μέσω… της ναοδομίας[5]. Σε καταπληκτικές παραλίες βγαίνει Οικοδομική Άδεια για 200 τ.μ. και ο ξύπνιος εργολάβος κτίζει, με δικές του βέβαια «μελέτες», 1.300 τ.μ. (έχω δει ακριβώς τέτοια νούμερα), κατοικίες κάκιστες και ενεργοβόρες, που καταστρέφουν το τοπίο και που τώρα το κράτος νομιμοποιεί με ευκολίες πληρωμής. Η Γλυφάδα κάθε που βρέχει πλημμυρίζει γιατί έχουν κτιστεί τα ρέματα. Ωραιότατες παραλίες είναι κτισμένες μέχρι την άμμο και δυστυχείς λουόμενοι κολυμπούν μέσα σε βρόμικα νερά ελλείψει αποχετευτικών συστημάτων. Και το «κράτος» νομιμοποιεί τα πάντα, με νόμους εισπρακτικούς και βλακώδεις. Το μόνο τελικώς που καταφέρνει είναι να μας υπενθυμίζει την ανυπαρξία του και το ελεύθερο να κάνουμε ό,τι μας καπνίσει και ό,τι κουτοπόνηρα καταφέρουμε διαπλεκόμενοι με τους διεφθαρμένους.

Το κράτος ουδέποτε έχει δείξει πως μπόρεσε να λειτουργήσει σωστά και δικαίως οι πολίτες το θεωρούν σαν αντίπαλο ή σαν αναγκαίο κακό. Το ζήτημα των αυθαιρέτων είναι ένα από τα άπειρα δείγματα της φαυλότητας και της ανικανότητας της λεγόμενης Δημόσιας Διοίκησης. Π.χ. χρόνια μιλάμε για την περίφημη λίστα Λαγκάρντ, λες και ο λόγος που μας την έστειλαν είναι για να δούμε ποιος συγγενής βουλευτή έχει λεφτά και τα έβγαλε στο εξωτερικό. Δεν μας την έστειλαν όμως γι' αυτό. Μας την έστειλαν για να τα φορολογήσουμε, τόσο καιρό όμως που το συζητάμε δεν θα πάρουμε στο τέλος τίποτα, γιατί ειδικά γραφεία ειδικεύονται στο «ξέπλυμά» τους. Χρόνια μετά την «κρίση» και ακόμα μας λένε πως πρέπει να συντάξουμε σχέδιο ανάπτυξης, σχέδιο δηλαδή που δεν έχουμε ακόμα (το μόνο που ξέρουμε είναι πως προσπαθούμε εναγωνίως να πουλήσουμε πράγματα στους Κινέζους). Πήγαμε και στον μπάρμπα Σαμ, γιατί με τους Ρώσους παραλίγο να καούμε (στην κυριολεξία), περιμένοντας να μας πέσει από τον ουρανό το περίφημο τόξο Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ (που δήθεν θα σώσει το προτεκτοράτο Ελλάς μαζί και τα άλλα δύο επίσης προτεκτοράτα) και ο Κουράκης[6] προτείνει ποιήματα. Δυσκολεύομαι να προβλέψω το μέλλον…

 

Παραπομπές

 

[1] Τη δεκαετία του '80 είχε μάλιστα εισηγηθεί ενέργειες που τώρα εισηγούνται ακριβοπληρωμένοι ειδικοί – που ούτε όμως και αυτοί εισακούονται. Εν ολίγοις στη Δημόσια Διοίκηση υπάρχουν στελέχη, αλλά θάβονται από το συνολικότερο κλίμα της ήσσονος προσπάθειας του βολεμένου και της λαίλαπας του συρφετού των συμβούλων των εκάστοτε υπουργών. Οι μη ανεχόμενοι αυτήν την κατάσταση αποχωρούν (προς τον ιδιωτικό τομέα, το εξωτερικό ή προς τα πανεπιστήμια, όπως έκανε η ανωτέρω κυρία).

[2] Επικαλούμαι προς τούτο σημαίνον και βραβευμένο στέλεχος της Δημόσιας Διοίκησης, προς τον οποίον και αποστέλλω το παρόν.

[3] Είμαι περίεργος να δω τι θα γίνει τώρα, που η κυβέρνηση καταδήλως είναι δήθεν κυβέρνηση και οι βουλευτές καταδήλως άβουλοι έως χαμηλοτάτου επιπέδου και ευτράπελοι.

[4] Βεβαίως δεν το λέω αυτό τυχαία.

[5] Βγαίνει άδεια ναού από την Εκκλησία και στη συνέχεια αυτός ο δήθεν ναός… αυγαταίνει σε κτίσματα και γίνεται τουριστικός οικισμός! Ευτυχώς πάντως αυτό το «παραθυράκι» καταργήθηκε με τον προσφάτως ψηφισθέντα νέο τρόπο έκδοσης Οικοδομικών Αδειών, που δείχνει να υπόσχεται πολλά. Ίδωμεν…

[6] Αντιγράφω από το κείμενο «Μια σοβαρή πρόταση ανάπτυξης» του Τάκη Θεοδωρόπουλου («Καθημερινή», 10 Αυγούστου) την πρόταση Κουράκη: «Ζητώ μιαν άλλη οικονομία που να υπολογίζει μαζί με τα ομόλογα τα δάκρυα, τον στεναγμό και την απόγνωση, όπου στα βιβλιάρια να προβλέπονται όχι μόνον κωδικοί αναλήψεων, αλλά και κωδικοί καταθέσεων των δειλινών, των Χριστουγέννων και των χτύπων της καρδιάς… να μπορούν να αθροίζονται τα μήλα, οι βροχές και τα χαμόγελα… μιαν άλλη ανατομία που να περιγράφει όχι μόνον τα χέρια, αλλά τα φτερά της ψυχής και τα μάτια του ονείρου». Αυτά σε απάντηση όσων εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας χωρίς να έχει εκπονήσει πρόγραμμα και χωρίς να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις κατά τομείς.

* Ο Δρ. Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων, Καθηγητής ΤΕΙ, Τμήματος Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού Αντικειμένων.

ΠΗΓΗ: ΔΕΥΤΕΡΑ, 12 Αυγούστου 2013, http://www.topontiki.gr/article/56945/Ta-authaireta-kai-i-anekdiigiti-dithen-Dimosia-Dioikisi

Η πάντοτε Γρηγορούσα

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Μετά τον Ευαγγελισμό η Παναγία επισκέπτεται τη συγγένισσά της την Ελισάβετ. Και η  Ελισάβετ της  κάνει διθυραμβική υποδοχή: «Ευλογημένη, της λέει, είσαι συ, περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα και ευλογημένο το παιδί, που θα φέρεις στον κόσμο. Κι, αλήθεια, πόσο μεγάλη τιμή για μένα να με επισκεφθεί η μητέρα του Μεσσία μας»!

Για να της αποκριθεί  η Παναγία: «Η δόξα ανήκει στο Θεό, που έκαμε σε μένα την ταπεινή αυτή τη μεγάλη τιμή». Που σημαίνει ότι το μυστικό μονοπάτι που οδήγησε την Παναγία στη θέωση ήταν η ταπείνωση.  Με αποτέλεσμα να γίνει η σκάλα, με την οποία κατέβηκε και ήρθε, ανάμεσα στους ανθρώπους, ο Χριστός.

Η ταπείνωση όμως αυτή της Παναγίας δεν ήταν, όπως την εκλαμβάνουμε συνήθως εμείς οι παραμορφωμένοι χριστιανοί. Μια κατάσταση παθητικότητας, μιζέριας και ηττοπάθειας, απέναντι στη υβριστική αλαζονεία των, σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα, ισχυρών. Δεν είχε καμιά σχέση με το «όπιο των λαών», όπως θα πει αργότερα για τη θρησκεία ο Μαρξ.  Και, όπως την κατάντησε το κατεστημένο, προκειμένου να εκμηδενίσει την επαναστατικότητα του χριστιανισμού. Αναφερόταν στη συναίσθηση της ανθρώπινης μηδαμινότητας μπροστά στο άπειρο μεγαλείο του Θεού και την ομορφιά και σοφία της δημιουργίας του.

Την υβριστική αλαζονεία των ισχυρών η Παναγία την καταδικάζει κατηγορηματικά και, μάλιστα, προδικάζει την εξουθένωσή τους, λέγοντας: «Η βασιλεία του Μεσσία θα διαλύσει τα σχέδια των αλαζόνων. Θα γκρεμίσει τους τυράννους απ' τους θρόνους τους και θ' ανυψώσει τους ταπεινούς. Θα αφαιρέσει τα πλούτη απ' τους πλούσιους και θα χορτάσει τους πεινασμένους»! Λόγια βαριά και άκρως επαναστατικά. Που, αν τα έλεγε κάποιος, εδώ στην πατρίδα μας, πριν από 60-70 χρόνια, ασφαλώς και θα του στοίχιζαν πολύ ακριβά.

Και είναι ευνόητο, πως πάνω στην ίδια αυτή επαναστατική γραμμή κινήθηκε και ο Χριστός: Στο πρώτο του κήρυγμα στους συμπατριώτες του, της Ναζαρέτ, είπε χαρακτηριστικά: Ήρθα, για να σας απαλλάξω από τη φτώχεια, την αρρώστια, τη σκλαβιά και την αμαρτία. Το τελείως αντίθετο απ' ο, τι κάνουν οι απατεώνες και αναρχικοί (=χωρίς αρχές) άρχοντες, που φροντίζουν για την αδιάκοπη και ατέλειωτη δυστυχία μας. Οι οποίοι, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, μας σκλάβωσαν στους εχθρούς μας, βουλιάζοντάς μας στη φτώχεια και δολοφονώντας μας παντοιοτρόπως.

Και μπορεί να μη φόραγε ο Χριστός φυσεκλίκια και να μην πήρε κοντάρια και σπαθιά, αλλά ο λόγος του ήταν καταλυτικότερος κι απ' τα πλέον φοβερότερα όπλα. Γεγονός, που συνειδητοποίησαν ευθύς εξαρχής οι γραμματείς και οι φαρισαίοι. Οι οποίοι τον ακολουθούσαν σαν τη σκιά του και κατέγραφαν κάθε του λόγο και κίνησή του. Μέχρις ότου καταφέρουν να πετύχουν την εξόντωσή του.

Αλλά και η πρώτη χριστιανική κοινωνία, της οποίας μέλος ήταν και η Παναγία, κινήθηκε μέσα στα πλαίσια, που προαναφέραμε. Δεν συμβιβάστηκε, δεν συσχηματίστηκε με το κοσμικό πνεύμα της αδικίας. Αφού, όπως υπογραμμίζουν οι «Πράξεις των Αποστόλων» (Δ, 32-34), διαμόρφωσαν το γνησιότερο μοντέλο του σοσιαλισμού. Το οποίο ύστερα από δεκαοχτώ αιώνες σχεδόν πανομοιότυπα αντιγράφουν οι Μαρξ-Ένγκελς στο περίφημο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» τους (1848).

Αλλά, όπως θα μπορούσε να παρατηρήσει κάποιος, με βάση, πάντα, το Ευαγγέλιο, τα λόγια του Χριστού και της Παναγίας είναι όχι απλά σοσιαλιστικά, αλλά βαθύτατα επαναστατικά. Και μάλιστα όχι μόνο στην κοινωνική και οικονομική, αλλά και την ηθική και πνευματική και υπαρξιακή τους διάσταση. Δεδομένου ότι ο Χριστός αντιμετώπισε με την Ανάστασή του, πέρα απ' την ύβρη και αλαζονεία των ανθρώπων, την ενσάρκωση της αλαζονείας και πάσης τυραννίας, που είναι ο Σατανάς. Και του οποίου έργο και όπλο είναι ο θάνατος.

Γι' αυτό και σχετικά με την Παναγία, αλλά και, γενικότερα, τους χριστιανούς δεν μιλάμε, πλέον, για θάνατο, αλλά για κοίμηση. Παρότι, στην πραγματικότητα, η Παναγία ήταν και παραμένει πάντοτε «γρηγορούσα» (=ξυπνητή) και έτοιμη να βοηθήσει τον καθένα σε κάθε περίπτωση. Και σε προσωπικά και σε οικογενειακά και σε εθνικά ακόμη θέματα. Όπως έπραξε στη χιλιετία του Βυζαντίου. Που δεν τους εγκατέλειψε, παρά μόνο, όταν εκείνοι την είχαν εγκαταλείψει. Και το '40. Το οποίο καταπρόδωσαν οι συγκαιρινοί μας εφιάλτες. Εξυπηρετώντας τα ανθελληνικά σχέδια των εχθρών μας. Επειδή ακριβώς μισούν και φοβούνται την Ελλάδα και το Ευαγγέλιο.

Γιατί, σαν τους φαρισαίους της εποχής του Χριστού, γνωρίζουν ότι η καθεμιά του λέξη κρύβει μεγαλύτερη επαναστατική και εκρηκτική ενέργεια απ' όλα τα πυρηνικά οπλοστάσια της Ανατολής και της Δύσης. Αλήθεια και πραγματικότητα, που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει εμείς οι νωθροί και αποτελματωμένοι χριστιανοί. Που έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ξυπνητοί, όταν στην πραγματικότητα κοιμούμαστε όρθιοι. Και φθάσαμε στο οικτρό κατάντημα να μας ξεπουλούν οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι και να μας εξοντώνουν οι Στουρνάρηδες, οι Κυριάκοι και οι Αδώνηδες.

Και ποιος ξέρει τι άλλο μας περιμένει, αφού δεν κατρακυλήσαμε, ακόμη,   μέχρι  το τέρμα στου κακού τη σκάλα!…  

παπα-Ηλίας, Αυγούστου 12, 2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2013/08/12/4093/, e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Στο δρόμο για την ιδιωτική εκπαίδευση

 

Του Τριαντάφυλλου Σερμέτη*

 

Συνεχίζοντας η κυβέρνηση το καταστροφικό της έργο εν μέσω  καλοκαιριού, μετά τις διαθεσιμότητες ανακοίνωσε μετατάξεις, κινητικότητα και αλλαγές στα ωρολόγια προγράμματα των γυμνασίων, λυκείων και ΕΠΑΛ, παρουσιάζοντας το νέο σχολείο. Οι εκπαιδευτικοί, παραζαλισμένοι από τα απανωτά χτυπήματα, αδυνατούν να παρακολουθήσουν την επίθεση που δέχονται.

Οι μετατάξεις των 6027 εκπαιδευτικών που ανακοινώθηκαν, αντιστοιχούν σε κενές θέσεις στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, στις διευθύνσεις εκπαίδευσης και σε διοικητικές θέσεις των ΙΕΚ. Περισσεύουν, όμως, 1316 εκπαιδευτικοί από αυτές τις θέσεις. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Herald Tribune αυτοί οι εκπαιδευτικοί μάλλον θα απολυθούν. Κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και με την εφαρμογή των νέων ωρολόγιων προγραμμάτων. Θα υπάρξουν νέοι πλεονάζοντες, κάποιοι  εκ των οποίων θα απολυθούν.

Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι γιατί να προχωρούν σε απολύσεις κατασκευάζοντας πλεονάζοντες, εφόσον επανειλημμένα έχει ειπωθεί  από κυβερνητικά στελέχη ότι με τις απολύσεις αυτές δεν υπάρχει δημοσιονομικό όφελος, αλλά και κάθε απόλυση δημοσίου υπαλλήλου αντιστοιχεί σε 1,5 απόλυση στον ιδιωτικό τομέα με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ανεργία και να βαθαίνει η ύφεση.

Θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι ο πραγματικός στόχος είναι η ιδιωτικοποίηση του σχολείου, σύμφωνα με τις επιταγές του ΟΟΣΑ. Η σημερινή αποψίλωση των σχολείων από εκπαιδευτικό προσωπικό θα συνδεθεί στο μέλλον και με την αξιολόγηση των δομών της εκπαίδευσης και κατά συνέπεια με τη χρηματοδότηση των σχολείων. Με τον ίδιο τρόπο, όπως ακριβώς απαξίωσαν δημόσιες επιχειρήσεις και στη συνέχεια τις εκχώρησαν, αποδομούν με πρωτοφανή αναλγησία τη δημόσια εκπαίδευση. Τελικά, θα εκχωρήσουν σε ιδιώτες τις σχολικές μονάδες, εφόσον δε θα μπορούν να σταθούν διαφορετικά, λόγω της χαμηλής στάθμης της παρεχόμενης εκπαίδευσης  και κατά συνέπεια της υποχρηματοδότησης.  Σκοπός είναι να μείνει στην εκπαίδευση ένας ελάχιστος αριθμός στελεχών που θα κινεί τα σχολεία και οι υπόλοιποι να δουλεύουν ως ωρομίσθιοι  με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Επομένως, ο πραγματικός μεσοπρόθεσμος στόχος είναι η ιδιωτικοποίηση. Το ξήλωμα της κλωστής ξεκίνησε από το νομοσχέδιο της αξιολόγησης τον περασμένο χειμώνα, πέρασε στην αύξηση του ωραρίου και κατά συνέπεια στους υπεράριθμους και τους πλεονάζοντες. Ο επόμενος σταθμός είναι η αξιολόγηση των δομών των σχολικών μονάδων. Αυτά επιτάσσει η νεοφιλελεύθερη σχολή του Σικάγο και αυτό έκανε το ΔΝΤ σε όποια χώρα  έχει εμπλακεί.

Όταν η αδικία καθίσταται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!    

* Πρόεδρος Α΄ΕΛΜΕ Πέλλας, Θεολόγος-Φιλόλογος

ΠΗΓΗ: Σάβ, 17/08/2013 – 16:41, B7#ixzz2cKImvkT4

Η Αίγυπτος στο δρόμο της Συρίας;

 

Του Τάκη Φωτόπουλου*

 

Στις αρχές του 2011, η Τυνησία μαζί με την Αίγυπτο ήταν τα ‘εναρκτήρια λακτίσματα' σε μια διαδικασία που τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) ονόμασαν κατ' ευφημισμό Αραβική «Άνοιξη» – η οποία αποδείχθηκε τελικά άγριος χειμώνας. Μια διαδικασία, η οποία αποτέλεσε μάλιστα έναυσμα για να ξεκινήσουν και τα «κινήματα» των πλατειών, (Ισπανία, Ελλάδα κ.λπ.), και, στη συνέχεια, τα αντίστοιχα «κινήματα» κατάληψης (ΗΠΑ, Βρετανία) που κατέληξαν στις μαζικές διαδηλώσεις της Τουρκίας και Βραζιλίας. 

Όμως, μέσα σε δυόμισι χρόνια, ολόκληρο το δήθεν «κίνημα» αυτό, οδηγήθηκε στη χρεοκοπία. Πράγμα, βέβαια, αναμενόμενο εφόσον οι κινητοποιήσεις αυτές δεν είχαν καν ενιαία αιτήματα, γεγονός που εξέφραζε την ανομοιογενή κοινωνική τους σύνθεση: από τα λαϊκά στρώματα – κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης – που απαιτούσαν την ικανοποίηση βασικών αναγκών, μέχρι τα μεσαία κοινωνικά στρώματα που απαιτούσαν διαφάνεια, περισσότερη «δημοκρατία» κ.λπ.. Εντούτοις, στις σημερινές συνθήκες που έχει επιβάλλει παντού η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, μόνο  «λαϊκά μέτωπα για τον 21ο αιώνα» που θα απαιτούσαν κοινωνική αλλά και εθνική απελευθέρωση, με βάση συγκροτημένα προγράμματα και στόχους ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον καταλύτη για ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Δηλαδή, αλλαγές που θα οδηγούσαν στη ρήξη με την παγκοσμιοποίηση και την οικονομική και πολιτική αυτοδυναμία των λαών, σε ένα νέο πραγματικό διεθνισμό, «από τα κάτω».

Οι εξεγέρσεις, επομένως, στις χώρες της Αραβικής «Άνοιξης» (Τυνησία, Αίγυπτος, Λιβύη, Συρία), είχαν συνήθως όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αλλά με ένα επί πλέον κρίσιμο χαρακτηριστικό: ότι σε μεγάλο βαθμό ήταν προσχεδιασμένες από την Υ/Ε.  Όχι με την έννοια βέβαια ότι τα εκατομμύρια που κατέβηκαν στους δρόμους της Αιγύπτου και της Τυνησίας το έκαναν με …εντολές των μυστικών υπηρεσιών της Υ/Ε, αλλά με την έννοια ότι η «νεολαία του Facebook» και οι ελεγχόμενες από την ίδια ελίτ ΜΚΟ  έπαιξαν τον ρόλο καταλύτη για τις κοινωνικές εκρήξεις  που σημειώθηκαν στον επιλεγέντα από την ίδια ελίτ χρόνο. Και αυτό, γιατί οι χώρες αυτές ήταν γνωστά ηφαίστεια έτοιμα να εκραγούν, μετά από δεκαετίες άγριας καταπίεσης σε συνδυασμό με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επέβαλε η ενσωμάτωσή τους στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης..

Ο στόχος της Υ/Ε ήταν διπλός. Πρώτον, η αντικατάσταση των χρεοκοπημένων πελατειακών καθεστώτων στη Τυνησία και την Αίγυπτο από  ένα είδος Ισλαμικού «εκδημοκρατισμού», στον οποίον πρωταγωνιστικό ρόλο θα έπαιζαν τα συντηρητικότερα στρώματα του πολιτικού Ισλάμ, με επί κεφαλής την γνωστή αντιδραστική οργάνωση Μουσουλμανική Αδελφότητα, στην άνδρωση της οποίας είχε παίξει αποφασιστικό ρόλο, ήδη από τον Μεσοπόλεμο, η δυτική αποικιοκρατία, με στόχο τα εθνικοαπελευθερωτικά και σοσιαλιστικά κινήματα στον Αραβικό κόσμο. Δεύτερον, η πολιτική και στρατιωτική «περικύκλωση» της Λιβύης και της Συρίας, με στόχο την συντριβή των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που στήριζαν τα μη πελατειακά καθεστώτα στις χώρες αυτές, το Μπααθικό καθεστώς στη Συρία και το Γκανταφικό καθεστώς στη Λιβύη.

Αυτή η αριστοτεχνικά στημένη «επιχείρηση», με την αποφασιστική βοήθεια των ελεγχόμενων διεθνών ΜΜΕ, αλλά και της εκφυλισμένης «Αριστεράς», κατάφερε να αποπροσανατολίσει εντελώς την διεθνή κοινή γνώμη, με αποτέλεσμα ότι δεν οργανώθηκε η παραμικρή μαζική κινητοποίηση ενάντια στις σφαγές στη Λιβύη και τη Συρία. Και, μέχρι πριν λίγους μήνες είχε σημαντική επιτυχία. Έτσι, μετά από την οργανωμένη ψευδό-εξέγερση στη Λιβύη, ανετράπη το εκεί εθνικοαπελευθερωτικό καθεστώς. Παράλληλα, στη Τυνησία και την Αίγυπτο εγκαταστάθηκαν πελατειακά καθεστώτα της Υ/Ε, με επί κεφαλής την Μουσουλμανική Αδελφότητα, που συνέχιζαν να εφαρμόζουν «κανονικά» τις πολιτικές που επέβαλε η ενσωμάτωσή τους στη Νέα Τάξη. Στη Συρία, όμως, η ανάλογη με τη Λιβύη ψευδό-εξέγερση συγκαλύφθηκε κάτω από ένα ψευδό-εμφύλιο πόλεμο, όπου η ντόπια Μουσουλμανική Αδελφότητα, μαζί με τους εισαγόμενους τζιχάντις  της Αλ Κάιντα (που σήμερα ενδιαφέρεται μόνο για την εγκαθίδρυση χαλιφάτων!) και των μισθοφόρων των εγκληματικών καθεστώτων του Κόλπου, διεξάγουν την πιο εκτεταμένη ποτέ τρομοκρατική εκστρατεία, ενάντια στο λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα που στηρίζει το Μπααθικό καθεστώς.

Όμως, η γιγάντια αυτή επιχείρηση άρχισε να αποτυγχάνει όταν τα λαϊκά στρώματα στις μεγάλες πόλεις της Αιγύπτου (σε αντίθεση με τα εξαθλιωμένα στρώματα στις επαρχίες όπου βασιλεύει ακόμη η αγραμματοσύνη) κατάλαβαν τον ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και στράφηκαν εναντίον της, με αποτέλεσμα τις μαζικές διαδηλώσεις του περασμένου μήνα, που σήμαιναν ότι αυτή είχε χάσει και την οριακή πλειοψηφία που είχε κερδίσει στις τελευταίες εκλογές. Μολονότι σε αυτές τις διαδηλώσεις πάλι συμμετείχαν και μεσαία στρώματα που υποστήριζαν τα όργανα της Υ/Ε, όπως τον Ελ Μπαραντέι, τα αυθόρμητα αιτήματα από κάτω δεν ήταν απλώς τα αποπροσανατολιστικά αιτήματα «να φύγει ο δικτάτορας» (Μουμπάρακ, Μόρσι) αλλά έφθαναν μέχρι να ζητούν κάποιο νέο είδος Νασσερισμού για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Το ερώτημα επομένως που μπαίνει σήμερα είναι: μήπως οι ελεύθεροι σκοπευτές που, σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, πρωταγωνίστησαν στη σφαγή στο Κάιρο με πάνω από 600 νεκρούς,  είναι ανάλογοι των ελεύθερων σκοπευτών που ξεκίνησαν τον «εμφύλιο» στη Συρία (δηλαδή μισθοφόροι του Κόλπου, τζιχάντις κ.λπ.) με στόχο ένα νέο εμφύλιο στα πρότυπα του Συριακού, αυτή τη φορά στην Αίγυπτο;

* http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (18 Αυγούστου 2013). Το είδα: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_08_18.html

Μόνο με αναθεώρηση η άρση της μονιμότητας

 

Του  Βασίλη Γ. Τζέμου*

 

 

Δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για δημόσιο έλλειμμα που όντως μειώνεται, κρίση δανεισμού, που αν και διαχειριζόμενη διατηρείται, και κρίση χρέους, που παραδόξως διογκώνεται.

Βιώνουμε παράλληλα κρίση ανεργίας και εργασιακής ανασφάλειας. Σε περίοδο ύφεσης και κατήφειας, ο δημόσιος διάλογος για εργασιακή εφεδρεία και απολύσεις είναι στενάχωρος. Ορισμένες πτυχές του όμως άπτονται συνταγματικών ζητημάτων που είναι κρίσιμο να διευκρινίζονται. Η μονιμότητα είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των δημοσίων υπαλλήλων.

Στο άρθρο 103 παρ. 4 ορίζεται: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν». Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 103 παρ. 3 εδ. α του Συντάγματος: «Οργανικές θέσεις ειδικού επιστημονικού καθώς και τεχνικού ή βοηθητικού προσωπικού μπορούν να πληρούνται με προσωπικό που προσλαμβάνεται με σχέση ιδιωτικού δικαίου». Συνεπώς, χωρίς νομοθετική κατάργηση συγκεκριμένης θέσης απαγορεύεται από το Σύνταγμα η απόλυση του εργαζομένου στο «Δημόσιο» (τουλάχιστον στο κράτος και στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου) με σχέση εργασίας δημοσίου δικαίου ή ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, που την κατέχει. Εφόσον διατηρούνται οι οργανικές θέσεις των υπαλλήλων δημοσίου δικαίου και ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, αυτοί προστατεύονται από το καθεστώς μονιμότητας και δεν μπορούν να απολυθούν ή να τεθούν σε εργασιακή εφεδρεία.

Αν καταργηθεί όμως νομοθετικά η οργανική του θέση, μπορεί να απολυθεί ο δημόσιος υπάλληλος; Η απάντηση είναι ότι δεν επιτρέπεται να απολυθεί και έχει δικαίωμα να καταλάβει κάποια άλλη κενή εργασιακή θέση στο Δημόσιο. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 154 παρ. 4 του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα (ν. 3528/2077). Το κυρίως νομικά κρίσιμο είναι ότι στα πλαίσια του Συντάγματός μας ισχύει συνταγματικό έθιμο, συμπληρωματικό στη ρύθμιση του άρθρου 103 Συντάγματος. Σύμφωνα με αυτό, και μετά την κατάργηση της θέσης δημοσίου υπαλλήλου, απαγορεύεται αυτός να απολυθεί και έχει δικαίωμα να μεταταγεί. Συντρέχουν όντως στην περίπτωση αυτή τα δύο στοιχεία του εθίμου: α) πραγματικό στοιχείο – πολύχρονη και αδιάλλειπτη πρακτική (καθώς, παρότι έχουν καταργηθεί μέχρι σήμερα πολλές οργανικές θέσεις δημοσίων υπαλλήλων δεν έχουν γίνει απολύσεις) και β) ψυχολογικό στοιχείο – πεποίθηση νομικής δεσμευτικότητας της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας (καθώς όντως η εκάστοτε κρατική εξουσία δεν απέλυε δημοσίους υπαλλήλους που καταργούνταν οι οργανικές τους θέσεις αλλά τους μετέτασσε επειδή πίστευε ότι δεν μπορούσε νομικά να τους απολύσει λόγω της συνταγματικής κατοχύρωσης της μονιμότητας). Το συμπληρωματικό αυτό της συνταγματικής ρύθμισης του άρθρου 103 συνταγματικό έθιμο μπορεί να καταργηθεί ή να τροποποιηθεί μόνο με συνταγματική αναθεώρηση. Αυτό είχαν δηλώσει επίσημα κατά καιρούς και οι δύο προηγούμενοι υπουργοί Εσωτερικών.

Το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα» ρυθμίζει την εργασιακή εφεδρεία μόνο στις δημόσιες επιχειρήσεις του ν. 3429/2005. Μόνο στις δημόσιες επιχειρήσεις του ν. 3429/2005 αναφέρονται ο ν. 3986/2011 (άρθρο 37 παρ. 7), το βάσει αυτού αποσταλέν στο ΣτΕ προς επεξεργασία προεδρικό διάταγμα και η υπ. αριθμ. 1597 από 12.9.2011 εγκύκλιος του ειδικού γραμματέα ΔΕΚΟ.

Ορθά επισημαίνονται από εργατολόγους τα νομικά προβλήματα που θέτει ο θεσμός της εργασιακής εφεδρείας, ως «αργή απόλυση» για τους εργαζομένους στις δημόσιες επιχειρήσεις. Με την εργασιακή εφεδρεία στις δημόσιες επιχειρήσεις, έτσι όπως αυτή έως τώρα προδιαγράφεται, εισάγεται ένα «υβρίδιο» υποκατάστατο της απόλυσης, που ουσιαστικά οδηγεί πιθανότατα σε απόλυση.

Θεσμοθέτηση εργασιακής εφεδρείας δεν νοείται συνταγματικά θεμιτά, πάντως, για το κράτος και στα ΝΠΔΔ. Ακόμα κι αν υποστηριχθεί ότι η εργασιακή εφεδρεία είναι κάτι διαφορετικό, κάτι ηπιότερο από την απόλυση, η θέσπισή της στο «Δημόσιο» θα παραβίαζε σίγουρα το ρητό γράμμα του άρθρου 103 και το συμπληρωματικό του περιεχομένου του συνταγματικό έθιμο. Θα προσέβαλλε το συνταγματικά κατοχυρωμένο και «άρσιμο» μόνο με συνταγματική αναθεώρηση δικαίωμα των δημοσίων υπαλλήλων στη μονιμότητα.

Ο εξορθολογισμός στο «Δημόσιο» είναι απαραίτητος αλλά πρέπει να γίνεται με αποτελεσματικά διοικητικά και πολιτικά και όχι με αντισυνταγματικά δρακόντεια μέσα. Αν κριθεί δημοκρατικά και δικαιοκρατικά αναγκαία η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, αυτό μπορεί να γίνει στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση. Ας μην ξεχνάμε ότι η εργασιακή εφεδρεία και οι απολύσεις στον δημόσιο τομέα δεν βρίσκονταν στο προεκλογικό πρόγραμμα του κυβερνώντος κόμματος και παρεισέφρησαν βίαια στον δημόσιο διάλογο τους τελευταίους μήνες

* Ο Βασίλης Γ. Τζέμος είναι Διδάκτορας Συνταγματικού και Ευρωπαϊκού Δικαίου

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011,   http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=314604