Ιδού ο ένοχος

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ*

Η πολιτική ηγεσία του ΣΥΝ φαίνεται να ταυτίζεται πλήρως με τα έργα και τις ημέρες του πάλαι ποτέ Ενιαίου Συνασπισμού που συγκροτήθηκε από το ΚΚΕ και την ΕΑΡ υπό την ηγεσία των Χαρίλαου Φλωράκη και Λεωνίδα Κύρκου.

Ο τελευταίος μάλιστα με άρθρο του στα «Νέα» (20.8.09) επαναφέρει στο προσκήνιο την πολιτική της ΕΑΡ προτείνοντας στον ΣΥΝ να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ. Εδώ και χρόνια από τις στήλες αυτής της εφημερίδας ο καλός συνάδελφος Γ. Βότσης θέτει πιεστικά ερωτήματα για τον χρηματισμό των κομμάτων της Αριστεράς και απάντηση δεν έχει πάρει. Με δραματικό τρόπο επανέφερε το ερώτημα και ο καθηγητής Κώστας Μπέης. Εγώ απλώς ανακύκλωσα τις ήδη δημοσιευμένες πληροφορίες με την ελπίδα πως θα ασκούσα μια πίεση για να δοθεί μια απάντηση. Η ελπίδα μου βγήκε αληθινή και τα κόμματα της Αριστεράς αντέδρασαν. Αλλά δεν απάντησαν στα ερωτήματα που έθεσε η «Ε» και στοχοποίησαν τον ανακυκλωτή.

 Αυτή είναι μια παλιά και δοκιμασμένη σταλινική τακτική που είναι προσφιλής τόσο στην κλασική της μορφή όσο και στην ανανεωτική της. Οταν δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να απαντήσουμε σε κάποιο ερώτημα ενοχοποιούμε το ίδιο το ερώτημα και το δαιμονοποιούμε για να αποφύγουμε την ουσία του πολιτικού προβλήματος. Και αυτό δεν βγαίνει ποτέ στην επιφάνεια. Και η κρίση που περνάει αυτή τη στιγμή ο ΣΥΝ με τη σύγκρουση των δύο ηγεσιών του είναι καθαρή. Ή θα δημιουργήσουμε μια ΕΑΡ που θα αφομοιωθεί στο ΠΑΣΟΚ ή ανασυγκροτούμε μια Αριστερά του 21ου αιώνα με διακριτό πρόσωπο και κρυστάλλινες θέσεις. Και αυτές οι δυο πολιτικές απόψεις δεν μπορούν να δημιουργήσουν μια νέα σύνθεση γιατί είναι αποκλίνουσες.

Και όταν ένα κόμμα βρίσκεται σε μια βαθιά κρίση, ένα τυχαίο γεγονός, όπως ήταν η συνέντευξή μου στο Κανάλι 1 του Πειραιά, μπορεί να αναδείξει τη σοβαρότητα των πολιτικών προβλημάτων, που αν δεν αντιμετωπιστούν πολιτικά, τότε οι συνέπειες μπορεί να είναι απρόβλεπτες. Και πολύ φοβάμαι πως οι ηγεσίες του ΣΥΝ έχουν χάσει το παιχνίδι και οι διάφοροι έμμισθοι γραφειοκράτες θα συνεχίσουν να αυτογελοιοποιούνται. Από τον Τύπο έμαθα πως επιθυμούν την τιμωρία μου ή την παραίτησή μου. Σε μένα δεν έχει ανακοινωθεί τίποτα. Και αυτό δείχνει πως η ηγεσία του ΣΥΝ έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Τιμωρείς ή διαγράφεις κάποιον που είναι μέλος σου. Εγώ δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΣΥΝ. Και μπορεί να εκπροσωπώ κατά το ένα δέκατο τέταρτο τον ΣΥΡΙΖΑ στο Κοινοβούλιο, αλλά δεν είμαι μέλος του, γιατί ακόμα δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει εγγραφές μελών. Αρα, ποιος θα διαγράψει ποιον. Ο μόνος που μπορεί να με διαγράψει είναι ο εαυτός μου. Αλλά μέχρι στιγμής δεν μου έχει υποβληθεί καμιά παραίτηση.

Σύντροφός μου από τα φοιτητικά χρόνια μού έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα επισήμανση και την επαναλαμβάνω: «Εμείς δεν χρωστάμε τίποτα στην Αριστερά. Αυτή μας χρωστάει. Ούτε με υποτροφίες μας έστειλε να σπουδάσουμε, ούτε επαγγελματικά στελέχη γίναμε ποτέ, ούτε μπήκαμε σε κάποια επετηρίδα και να πάρουμε αξιώματα. Και σκέψου πως εσύ δίνεις το 20% της βουλευτικής σου αποζημίωσης για να συντηρείς και τους γραφειοκράτες του ΣΥΝ. Είναι σαν να χρηματοδοτείς τη δίωξή σου». Στο τελευταίο είχα κάποιες ενστάσεις. Υπάρχει πρόθεση δίωξης για τις απόψεις που έχω εκφράσει κατά καιρούς. Αλλά ευτυχώς ούτε το ΚΚΕ ούτε οι γραφειοκράτες του ΣΥΝ είναι σήμερα σε θέση να στήνουν «γκούλακ» για τους αντιφρονούντες. Η ζωή συνεχίζεται, όπως και τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα. Και για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει τι είπα, υπάρχει και γραπτή μου δήλωση, που δημοσιεύτηκε στη χθεσινή «Ε». Αν η πολιτική γραμματεία του ΣΥΝ επιθυμεί να τη λογοκρίνει, ας το κάνει. Προσωπικά, με τη λογοκρισία δεν τα πάω καλά.

* Συγγραφέας-βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α' Αθηνών, perkor29@gmail.com

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009,

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=74885

Γιατί τόσο αντιμεταφυσικό μένος;

 του Χρήστου Γιανναρά

Από αγανάκτηση (ομολογημένη) για τη δίχως αντίλογο προπαγάνδα της «προοδευτικής» δημοσιογραφίας, θα παρακαλούσα να μου επιτραπεί ένα ερώτημα:

Ας υποθέσουμε μια ταινία διάρκειας ενός λεπτού που θα φιλοδοξούσε να παρουσιάσει το Μουσείο του Λούβρου, την ιστορία του, τη σημασία του για τον πολιτισμό. Και δώδεκα δευτερόλεπτα, το ένα πέμπτο της ταινίας, να είχαν διατεθεί για να προβάλουν τον μανιακό, που πριν από μερικά χρόνια στο Λούβρο «μαχαίρωσε» την Τζιοκόντα. Θα καταριόμασταν σαν «σκοταδιστές» και υπέρμαχους της «λογοκρισίας» όσους διαμαρτύρονταν για την υπερβολή (ή τη σκοπιμότητα) της έμφασης στον βανδαλισμό;

Θα ήμουν ειλικρινά ευγνώμων σε όποιον με βοηθούσε να καταλάβω, γιατί στη σημερινή Ελλάδα θεωρείται «προοδευτικός» και εξασφαλίζει καριέρα όποιος κατασυκοφαντεί την ιστορία του τόπου του και του λαού του. Θέλουμε να παρουσιάσουμε στο διεθνές κοινό τη σχέση του λαού μας με τον Παρθενώνα σε μια μονόλεπτη καταγραφή ιστορίας είκοσι πέντε αιώνων. Και αφιερώνουμε το ένα πέμπτο της παρουσίασης στην πικάντικη εξαίρεση: σε κάποιους κάποτε φανατικούς βάνδαλους του κοινωνικού περιθώριου (που υπάρχουν πάντοτε σε κάθε επί γης κοινωνία). Καταλογίζοντας το σύμπτωμα στη σύνολη μεταφυσική παράδοση του λαού των Ελλήνων.

Για τους «προοδευτικούς» δημοσιογράφους, οι ρασοφορεμένοι βάνδαλοι, που στη μονόλεπτη ταινία καταστρέφουν με σφυριά τα μεγαλουργήματα της γλυπτικής τέχνης στον Παρθενώνα, δεν είναι περιθωριακοί ψυχοπαθείς, είναι η Εκκλησία, η θεσμική έκφανση της μεταφυσικής παράδοσης των Ελλήνων. Και τον θεσμό θέλουν να τον βλέπουν όπως τους τον μάθανε στα ιδεολογικά ποιμνιοστάσια: Οχι στην καταγωγική ελληνική του διαμόρφωση, αλλά σαν την εκτρωματική του αλλοτρίωση σε εξουσιαστικό μόρφωμα, όπως το κράτος του Βατικανού στη Δύση.

Ασφαλώς και οι «δεσποτάδες» της ελλαδικής παρακμής σήμερα συνεισφέρουν ενεργά σε αυτή την έκτρωματική, εξουσιαστική αντίληψη για την Εκκλησία – δικαιώνουν τη συμπλεγματική εμπάθεια που θέλει πεισματικά να αγνοεί το εκκλησιαστικό γεγονός ως λαϊκό σώμα. Αλλά την έκπληξη που είναι ο πολιτισμός, ως ιστορική σάρκα της μεταφυσικής παράδοσης των Ελλήνων, τη γέννησε το εκκλησιαστικό σώμα του λαού, όχι οι παρακμιακοί ρασοφόροι του σήμερα ούτε κάποιες εξαιρέσεις ψυχανώμαλων πριν από δεκαέξι αιώνες!

Ο λαός, που συγκροτεί το εκκλησιαστικό γεγονός, συνέχισε με τον Ρωμανό και την Κασσιανή την ποίηση της Σαπφούς και του Πινδάρου (κατέγραψε τη συνέχεια ο C. Trypanis στην ανθολογία του: The Greek Verse, στα Penguin Books). Συνέχισε ο λαός την τραγωδική δραματουργία στην εκκλησιαστική λατρευτική «λειτουργία», την πάλη της γλυπτικής και της αρχιτεκτονικής για θέα τού «όντως υπαρκτού» τη μετέθεσε στη ζωγραφική των Εικόνων του Σινά, της Μονής της Χώρας, του Πανσέληνου, στην αρχιτεκτονική της Αγια-Σοφιάς. Η οργανική συνέχεια του αρχαιοελληνικού φιλοσοφικού λόγου εκφράστηκε δυναμικά στο έργο του Αθανάσιου Αλεξανδρείας, των Καππαδοκών, του Μαξίμου, του Ιωάννη Δαμασκηνού, του Γρηγορίου Παλαμά. Η ηρακλείτεια ταύτιση του κοινωνείν – αληθεύειν, ο πλατωνικός έρως ως οδός γνώσης, η αριστοτελική λογική μέθοδος και το κριτήριο κοινωνικής επαλήθευσης της γνώσης θεμελιώνουν την εκκλησιαστική απαίτηση συνεπούς εμπειρισμού στην ελληνική Ανατολή. Και οδηγούν σε ρήξη (Σχίσμα) με τη μεταρωμαϊκή Δύση των επήλυδων βαρβαρικών φύλων, παγιδευμένων στον πρωτογονισμό της ανάγκης για αυθεντίες, δόγματα – θωράκιση του εγώ με βεβαιότητες.

Οταν ξέρει κανείς ότι επί χίλια χρόνια, στο χλευαστικά ονομαζόμενο από τους Δυτικούς «Βυζάντιο», τα παιδιά ξεκινούσαν ανάγνωση και γραφή με αλφαβητάρι τον Ομηρο, τότε τα δώδεκα δευτερόλεπτα εμφατικής προβολής των ψυχανώμαλων του περιθωρίου στη μονόλεπτη ταινία για τον Παρθενώνα είναι τουλάχιστον ανεξήγητη μεροληψία που μοιάζει με κακόβουλη προπαγάνδα. Αλλά και αν το επίπεδο εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας των ελλαδικών επισκόπτων ήταν διαφορετικό, η συμπλεγματική εμπάθεια της μονόλεπτης για τον Παρθενώνα ταινία, θα είχε συναντήσει μόνο χαμόγελα συγκατάβασης. Οχι απαιτήσεις να επιβάλλεται με τον χωροφύλακα ο σεβασμός στην «επικρατούσα θρησκεία»!

Μέσα στα πέντε τελευταία χρόνια είχαμε οι Ελληνες δύο απανωτές ευκαιρίες (που δεν θα ξανάρθουν) να δηλώσουμε, μπροστά στο σύνολο σχεδόν πληθυσμό του πλανήτη, την πολιτιστική μας ταυτότητα – ενεργό ετερότητα πρότασης πολιτισμού που να ενδιαφέρει πανανθρώπινα: Είχαμε τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και την ανέγερση του καινούργιου Μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών. Και σκέφτομαι: Πώς θα έκριναν την ανταπόκρισή μας στις μοναδκές αυτές ευκαιρίες μαρτυρίας κάποιοι δάσκαλοί μας από ένα χθες όχι πολύ μακρινό; Ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Πικιώνης, ο Εγγονόπουλος, ο Παπαλουκάς, ο Κόντογλου, ο Ζάχος, ο Κεφαλληνός, ο Σεφέρης, ο Τατάκης, ο Θεοτοκάς, ο Γκάτσος, πώς θα αντιδρούσαν στο αρχιτεκτόνημα του Τσουμί, στην ταινία του Κώστα Γαβρά, πώς θα έκριναν την ιδιοφυή εντυπωσιοθηρία, σκηνογραφική και σκηνοθετική, του Δημήτρη Παπαϊωάννου; Θα κατάπιναν βουβά την παραίτηση από κάθε ετερότητα, την εικόνα μιας Ελλάδας με επιδόσεις μόνο μεταπρατισμού, μόνο επαρχιώτικης μειονεξίας;

Δεν έχει νόημα να εμπλέκουμε τίμια ονόματα του χθες σε διχογνωμίες του σήμερα. Αλλά κάποια ονόματα υπογραμμίζουν αποκαλυπτικά το κενό, την ορφάνια μας σήμερα από μπροστάρηδες μαχητικής ευθυκρισίας, εύτολμης ανιδιοτέλειας. Μοιάζει δίχως αντίλογο σήμερα η αναιδέσατη ταύτιση της «προόδου» με τον αφελληνισμό, με την κατασυκοφάντηση της Ιστορίας, με τον χλευασμό του «ιερού». Ακόμα και όρους υγειονομικής προστασίας για τη μετοχή μας στο Δείπνο της Ευχαριστίας θέλουν να μας επιβάλουν οι «προοδευτικοί» μας δημοσιογράφοι – με την ίδια φασιστική λογική θα αστυνομεύουν σε λίγο και την υγιεινή του έρωτα επιβάλλοντας οπωσδήποτε το προφυλακτικό. Δεν έχει φραγμούς η συμπλεγματική εμπάθεια.

Θα άξιζε, πάντως, να τεθεί η απορία, με αφορμή και την «τσόντα» των δώδεκα δευτερολέπτων: Γιατί τόσο αντιμεταφυσικό μένος στην ελλαδική δημοσιογραφία σήμερα; Γιατί και εφημερίδες παρήγορης σοβαρότητας και αξιοπρέπειας, που απευθύνονται, κατά τεκμήριο, σε κοινό με αίσθηση του «ιερού», κατακλύζονται από κείμενα συμπλεγματικής αντιμεταφυσικής μονομανίας;

Ο πάντοτε ανοιχτός αναζητητής, ο τίμιος αγνωστικιστής, έχει σέβας του «ιερού». Ο φανατικός των αντιμεταφυσικών βεβαιοτήτων (όπως και ο θρησκόληπτος) έχει πρόβλημα. Πρόβλημα βασανιστικής ανασφάλειας. Δεν στομώνει κανείς τις γονιμότερες μέσα του αναζητήσεις, απλώς για να εκδικηθεί κάποιους ανυποψίαστους ρασοφόρους του χθες ή του σήμερα. Ομως, γιατί μια κοινωνία να «παιδαγωγείται», μονότροπα με ψυχολογικές ανασφάλειες;

ΠΗΓΗ: Καθημερινή της Κυριακής, 23-08-2009,

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_82_23/08/2009_326617

Το χελιδόνι…

Του παπα Ηλία Υφαντή*

Το Ευαγγέλιο μιλάει για λύκους, που κατασπαράζουν τα πρόβατα και διαλύουν τα κοπάδια. Μιλάει και για κλέφτες και ληστές, που σφάζουν και καταστρέφουν. Και για μισθωτούς, που αδιαφορούν και κοιμούνται. Όταν δεν συνεργάζονται με του λύκους, τους ληστές και τους κλέφτες…

Και μιλάει και για τον καλό τσοπάνη, που πονάει τα πρόβατα. Όλα αδιακρίτως και το καθένα χωριστά. Και που προσπαθεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους και να λύσει τα προβλήματά τους. Θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή του. Κι όχι από ιδιοτέλεια. Γιατί κανένας δεν θυσιάζει τη ζωή του από ιδιοτέλεια. Παρά μόνο από αγάπη. Για το Θεό και το συνάνθρωπο:

«Aδελφοί μου, λέει ο Πατροκοσμάς (η μνήμη του στις 24 Αυγούστου), ο Θεός έχει πολλά ονόματα. Αλλά το κύριο όνομά του είναι Αγάπη. Κι εμείς, για να 'μαστε παιδιά του Θεού, πρέπει να 'χομε αγάπη. Αγάπη προς το Θεό και το συνάνθρωπό μας…».

«Όπως το χελιδόνι χρειάζεται δυο φτερούγες, για να πετάξει, έτσι κι εμείς, για να φτάσουμε στη σωτηρία χρειαζόμαστε αυτές τις δυο αγάπες. Αυτή η αγάπη μ' έκαμε και μένα ν' αφήσω το μοναστήρι και να βγω στον κόσμο. Ας χαθώ, είπα, εγώ, για να σωθεί το Γένος. Και παρακαλώ το Χριστό, που σταυρώθηκε απ' την αγάπη του για μένα να μ' αξιώσει να μαρτυρήσω για τη δική του αγάπη…».

Αυτές ήταν οι συντεταγμένες της ζωής και δράσης του Πατροκοσμά. Και πάνω σ' αυτές ακουμπώντας  αγωνίστηκε να γίνει το χελιδόνι για την Ανάσταση του Γένους…

Στην αρχή του επέτρεπαν να κηρύττει παντού ελεύθερα. Γιατί πίστεψαν ότι δεν θα 'κανε τίποτε διαφορετικό απ' τους συνηθισμένους  ιεροκήρυκες, που συντηρούν τα νεκροταφεία των συνειδήσεων. Αλλά διαψεύστηκαν. Γιατί ο Πατροκοσμάς, αντί για υπνοφόρες τιποτολογίες, παιάνιζε  το εγερτήριο σάλπισμα του Ευαγγελίου.

Αφότου άρχισε τη δράση του, διέκρινε αφενός  την αγνότητα των ανθρώπων του λαού και αφετέρου την πονηρία των αρχόντων. Και η ψυχή του επαναστάτησε: Χτύπησε την αρχοντική τάξη, που καταπίεζε το λαό.  Κεραυνοβόλησε τις καταχρήσεις των αρχών και την εκμετάλλευση των εμπόρων. Kαι, προπάντων, επεσήμανε την καταχθόνια τακτική των Εβραίων…

Κλειδί για την απόδραση απ' την κοινωνική εξαχρείωση,  δεν μπορούσε να ήταν άλλο απ' την παιδεία. «Καλύτερα αδελφέ μου, έλεγε, να έχεις στο χωριό σου ελληνικό σχολείο, παρά βρύσες και πηγάδια. Καλύτερα τα παιδιά σας να είναι φτωχά και γραμματισμένα παρά πλούσια και αγράμματα».

Τούρκοι, Ρωμιοί, Βλάχοι και Αρβανίτες ακολουθούσαν ξοπίσω του. Οι Τούρκοι  με θαυμασμό παρακολουθούσαν τις ομιλίες του και ξενυχτούσαν όλη νύχτα, για να πάρουν την ευχή του. Οι γυναίκες έριχναν στα πόδια του ο, τι φορούσαν πολύτιμο. Και μ' όλες αυτές τις συνεισφορές κατόρθωσε το απίστευτο. Να ιδρύσει περί τα 250 σχολεία, εκ των οποίων 10 σχολαρχεία.. .

Από το άλλο όμως μέρος, όσο οι ομιλίες του φρονημάτιζαν το λαό, τόσο σκανδάλιζαν το αρχοντολόι. Που μαζί με τους Εβραίους παρατάχθηκαν σε θέση μάχης.  Και βέβαια, προτού τον δολοφονήσουν βιολογικά, φρόντισαν να τον δολοφονήσουν ηθικά: Τον παρουσίασαν ως «αντεθνικώς» δρώντα. Γιατί ξεσήκωνε , λέει, το λαό εναντίον των Τούρκων. Αφού "έθνος" για τους πιστούς του Μαμωνά είναι όποιος τους προσφέρει τη μερίδα του λέοντος.

Ποια ήταν τα ανήθικα ηθικά στηρίγματα των εχθρών του; Πρώτο και καλύτερο το δεσποταριό και το βολεμένο στα αστικά κέντρα παπαδαριό. Ολόιδιοι με κάποιους, που σήμερα του ψάλλουν ύμνους και παιάνες και διεκτραγωδούν τα παθήματά του απ' τους αλλοτινούς ομοϊδεάτες τους…

Στο Αργυρόκαστρο ο Μητροπολίτης Δοσίθεος μαζί με τους προύχοντες. Στα Γιάννενα ο Μητροπολίτης με τους Εβραίους. Στη Ζάκυνθο το αρχοντολόι  με το Μητροπολίτη Κουτούβαλη. Που του επέβαλε επιτίμιο, για να τον στιγματίσει ως "αιρετικό". Και πολλοί άλλοι αλλού…

    Σαν πρώτο μέτρο εναντίον του ήταν ο αποκλεισμός του από τις πόλεις. Αλλά, ενώ αυτοί τον απέκλειαν από τις πόλεις ο λαός έτρεχε, κατά χιλιάδες, ξοπίσω του στην ύπαιθρο. Και πώς να τον αντιμετωπίσουν, αφού ακόμη και  οι κατάσκοποι, που έστελναν να τον παρακολουθούν, εύρισκαν ότι είχε  μεγάλη παιδεία και διέθετε μέγα τάλαντο, ώστε να γίνεται πειστικότατος; Ιδιαίτερα μάλιστα αφού τα λεγόμενά του τα επισφράγιζε με το προφητικό και θαυματουργικό του χάρισμα!

Κι όσο ο κλοιός εναντίον του γινόταν ασφυκτικότερος, τόσο το κατηγορητήριο εναντίον τους γινόταν δριμύτερο.  Και τόσο η συμπάθεια του και η αγάπη, που 'δειχνε στους ταπεινωμένους και καταφρονεμένους, τον ανέβαζε ψηλότερα στη συνείδησή τους.

 Οι τελευταίες περιοδείες του είχαν πάρει χαρακτήρα κοινωνικής επανάστασης. Κήρυττε την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα των δικαιωμάτων, την κατάργηση της πολυτέλειας. Έτσι  ώστε  ο κήρυκας της ευαγγελικής ηθικής να αντιμετωπίζεται  ως ανατροπέας του κοινωνικού συστήματος…

Και βέβαια η μαφία  του Μαμωνά τη χαριστική βολή την άφησε στους χαρισματικούς, για τις περιπτώσεις αυτές, Εβραίους. Οι οποίοι με 50 σακούλες άσπρα, που έδωσαν  στον Κουρτ Πασά, κατόρθωσαν, να πετύχουν τη δολοφονία του.

Είχαν όμως πολύ καθυστερήσει, γιατί στο μεταξύ πρόλαβε «να σπείρει το σπόρο του, απ' τον οποίο το γένος θα θέριζε τους γλυκείς καρπούς της λευτεριάς», όπως φέρεται να είπε και ο επίσης δολοφονημένος απ' τους Τούρκους Ρήγας Φεραίος. Αλλα…

Μήπως και σήμερα δεν περιζώνουν το γένος λύκοι; Και κλέφτες και ληστές! Ξένοι και ντόπιοι. Οι οποίοι μάλιστα δεν διστάζουν να ντύνονται, κάποτε, και δέρματα προβάτων. Και, ενώ παρουσιάζονται ως υπερασπιστές του λαού, στην πραγματικότητα έρχονται, για να «θύσουν και να απολέσουν».Και όχι, «ίνα ζωήν και περισσόν έχωσι» τα πρόβατα. Για να λύσουν, δηλαδή, τα προβλήματά τους…

Κι από το άλλο μέρος οι «μισθωτοί» τσοπάνηδες, που συμπράττουν-κατά κανόνα- με τους λύκους και τους ληστές. Για να εισπράττουν το μεράδι τους από τα λάφυρα της λεηλασίας.

Κι όσο για χελιδόνι, που-όπως κι ο ποιητής λέει-«θα δουλέψει, για να γυρίσει ο Ήλιος»; Ούτε ένα!…

Παπα-Ηλίας, 21-08-2009

 e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

http://papailiasyfantis.blogspot.com

Παραμορφώσεις…

Του Παπα Ηλία Υφαντή

 

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», λέει ο Ντοστογιέβσκυ. Και ο Πλάτωνας εξάλλου λέει πως η ομορφιά είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Θεού.

Αυτός, λοιπόν, ο Θεός της ομορφιάς έπλασε τον πανέμορφο τούτο κόσμο και μας τον πρόσφερε, για να προσπαθήσουμε, όσο μπορούμε να μοιάσουμε κι εμείς σ' αυτόν και να κάνουμε, όσο γίνεται περισσότερο όμορφη τη ζωής μας.

Αλλά εμείς, αντί να θαυμάσουμε και να δοξολογήσουμε το δημιουργό, θαυμάσαμε και λατρεύσαμε και προσκυνήσαμε τα δημιουργήματά του. Γεγονός που μας έσπρωξε σε ένα σωρό παραμορφώσεις και ασχήμιες.

Απ' τις οποίες, για να μας απαλλάξει ο Θεός, μας έστειλε διαφόρους πνευματικούς ανθρώπους: Προφήτες, φιλοσόφους, κλπ. Που και αυτούς εμείς φροντίσαμε-όπως λέει ο Χριστός- άλλους να τους σκοτώσουμε, άλλους να τους λιθοβολήσουμε κι άλλους -όπως εμείς οι Έλληνες πράξαμε με το Σωκράτη-να τους ποτίσουμε το κώνειο.

Γι' αυτό, τελικά, έστειλε το Γιο του. Ο οποίος με τη διδασκαλία του και τα θαύματά του προσπάθησε να μας βγάλει απ' τον κυκεώνα των παραμορφώσεων. Οπότε εμείς και πάλι του απαντήσαμε με την χειρότερη των παραμορφώσεων, που είναι ο παραλογισμός του Σταυρού.

Γιατί δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι το Χριστό δεν τον σταύρωσαν κάποιοι-όπως συνηθίζουμε να λέμε -κακοποιοί και κακούργοι. Που η «καθωσπρέπει» κοινωνία του καλού υπόκοσμου τους κλείνει σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Αλλά ακριβώς ο ίδιος ο «καλός» υπόκοσμος της «καθωσπρέπει»κοινωνίας.

Ο οποίος «καλός» υπόκοσμος καταδίκασε -εν ονόματι των άδικων και δολοφονικών νόμων του- σε θάνατο και ουσιαστικά δολοφόνησε και σταύρωσε μεταξύ των κακούργων, όχι απλά και μόνο τον αθωότερο μεταξύ των ανθρώπων, αλλά-όπως και ο ποιητής λέει-τον ίδιο τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, το Θεό. Για ν' αποδείξει για μια ακόμη φορά πόσο οι θεσμοί της νομιμοφρονούσας κοινωνίας βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση και μετωπική σύγκρουση με την ουσία και το πνεύμα της δικαιοσύνης…

Για να δώσει, λοιπόν, ο Χριστός στους μαθητές του ένα πνευματικό αντίβαρο απέναντι σ' αυτό το-πέραν παντός παραλογισμού- παραμορφωτικό γεγονός, πραγματοποίησε τη Μεταμόρφωσή του. Δείχνοντας έτσι ότι, πέρα απ' τον κόσμο των παραμορφώσεων υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Ασύγκριτα ομορφότερος και ασύλληπτα ευφρόσυνος. Που κάνει τις παραμορφώσεις και ασχήμιες του κόσμου τούτου να φαίνονται σαν ηλίθια καμώματα μεθυσμένων πιθήκων.

Και μνημονεύουμε και τώρα το γεγονός της Μεταμορφώσεως και μιλούμε γι' αυτό, γιατί παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο. Ίσως και περισσότερο από άλλοτε. Αφού όλοι μας αισθανόμαστε να ασφυκτιούμε μέσα σε ένα δίχτυ πολύμορφων ασχημιών και παραμορφώσεων.

Ή μήπως δεν έχουμε παραμορφώσει και δηλητηριάσει τη γη μας και τις θάλασσες και τον αέρα μας! Και συνακόλουθα τις τροφές, που τρώμε. Γεγονός, που μας κάνει να νιώθουμε όλοι-περισσότερο ή λιγότερο- δημητηριασμένοι…

Ή μήπως στον κοινωνικό μας χώρο δεν υπάρχουν δεινές παραμορφώσεις.  Με τα ΜΜΕ, που «αποδεκατούν το άνηθον και το κύμινον», φλυαρώντας για τα ασήμαντα και σκόπιμα και εκ του πονηρού παραβλέποντας και αποσιωπώντας τα φλέγοντα και βοώντα προβλήματα. Με την άρχουσα αναρχία, που, αντί να λύσει τα προβλήματα του λαού, μεθοδεύει τη λεηλασία και καταλήστευσή του. Με τις μυριάδες άνομων νόμων και άρθρων, που εξαρθρώνουν και υπονομεύουν την οικονομική και κοινωνική μας υπόσταση.

Ή μήπως στο χώρο της Εκκλησίας δεν ισχύει το ίδιο; Όταν, ρίχνοντας κάποιος μια ματιά στη σημερινή θρησκευτική μας πραγματικότητα και συγκρίνοντάς την με το πνεύμα του Ευαγγελίου, διαπιστώνει τερατώδεις και αποκρουστικές παραμορφώσεις και ασχήμιες. Που μάλιστα δεν διστάζουν να τις παρουσιάζουν οι αρχιτέκτονές τους και σαν έκφραση της χριστιανικής παράδοσης.

Γιατί ποια σχέση μπορούν να έχουν με το Ευαγγέλιο οι πολυτελείς και πολυδάπανες αμφιέσεις κάποιων δεσποτάδων! Τη στιγμή, που μεγάλα τμήματα του χριστεπωνύμου πληρώματος πένονται και υποφέρουν. Ή η τυραννική εξουσία τους. Που κάποτε την μεταβιβάζουν και σε κάποιους κούφους και κάφρους φαρισαίους παπάδες τους. Ειδικούς στην κακομεταχείριση του λαού, αλλά και των συναδέλφων τους! Κλπ, κλπ, κλπ…

Ή μήπως δεν υπάρχουν και σήμερα εκατομμύρια «ελάχιστων αδελφών» του Χριστού, που σταυρώνονται απ' τους αρχιερείς του σιωνισμού και του-χωρίς Χριστό-«χριστιανισμού»! Που προκαλούν κρίσεις οικονομικές και δημιουργούν εστίες πολέμων. Και υπονομεύουν και αποσαθρώνουν τα ήθη και τα έθιμα και τις παραδόσεις των λαών. Με τις παγκοσμιοποιήσεις τους και τους οικουμενισμούς τους και το αιρετικό συνοθύλευμα της Νέας Εποχής τους και τη Νέα τάξη ναζιστικών σε βάρος των λαών εγκλημάτων. Για να ικανοποιούν την κακουργία τους και να γεμίζουν τα χρηματοκιβώτιά τους…

Ή μήπως εμείς ο καθένας μας δεν αισθανόμαστε παγιδευμένοι μέσα σε ένα λαβύρινθο ποικίλων παραμορφώσεων; Και πάνω απ' όλες δεν νιώθουμε ότι σε κάθε στιγμή καιροφυλακτεί και μας απειλεί η πιο φοβερή, που είναι η παραμόρφωση του θανάτου.

Και σ' αυτή και σ' όλες τις περιπτώσεις έρχεται ο Χριστός να μας πει:

Απέναντι σε όλες τις παραμορφώσεις εγώ σας προσφέρω τη μεταμόρφωση. Απέναντι σε όλες τις ασχήμιες σας προσφέρω την ομορφιά. Απέναντι στα σκοτάδια και στις παγίδες και στο θάνατο, εγώ σας προσφέρω το ανέσπερο και άδυτο φως της Ανάστασης.

Ο πραγματικός θάνατος δεν είναι το νομοτελειακά αναπότρεπτο βιολογικό γεγονός. Είναι η παραμονή μέσα στον κυκεώνα και το δίχτυ των παραμορφώσεων….

Απ όπου σας καλώ να αποδράσετε. Και μάλιστα τώρα. Γιατί το επόμενο  δευτερόλεπτο μπορεί να μην είναι δικό σας…

παπα-Ηλίας, 13-08-2009

Δημιοκρατία

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Σάλος και φουρτούνα! Και το πρόβλημα: Είναι ή δεν είναι συνταγματική η διεξαγωγή εκλογών με το πρόσχημα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας;
Και διασταύρωσαν τα ξύλινα ξίφη τους και τα ακόμη πιο ξύλινα λόγια τους ένθεν κακείθεν οι βαρύγδουποι ειδήμονες: Ασημαντολόγοι συνταγματολόγοι και αδικοφρονούντες (όπως νομιμοφρονούντες) νομομαθείς.

Και το ζητούμενο;

Αν θ' αλλάξει ή θα… παραμείνει ίδιο το χρώμα της διαφθοράς. Αδιαφορώντας αν θα παραμείνει ή θα φύγει το ίδιο διεφθαρμένο, στην πλειοψηφία του, καθεστώς.

Μοιάζει κάπως σαν το θάνατο: Το ότι θα πεθάνουμε είναι δεδομένο. Το πότε και το πώς και ποιοι θα μας θάψουν δεν γνωρίζουμε…

Γιατί και ετούτοι και οι άλλοι αδιάκοπα μας πεθαίνουν. Εδώ και εβδομήντα περίπου χρόνια. Αφότου τελείωσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος, μας κήρυξαν τον πόλεμο. Άσπονδο και αμείλικτο. Χωρίς ειρηνικά διαλείμματα.

Πόλεμο και πλιάτσικο. Νόμιμο και παράνομο. Φορολογική αγυρτεία και τραπεζική τοκογλυφία σε βάρος του φτωχού λαού. Υπερχρέωση της χώρας και καταλήστευση του δημοσίου χρήματος και των ασφαλιστικών ταμείων. Με τα ολοένα πολλαπλασιαζόμενα, χρυσοπληρωμένα golden boys και με το λαό στην πρέσα και στην πείνα…

Και δεν παρέλειψαν να χαλκεύσουν-ακόμη και με συνταγματικές διατάξεις- παμπόνηρα νομικά αναχώματα για τα προσωπικά και τα καπιταλιστικά τους κακουργήματα. Δημιουργώντας ασπίδα προνομιακώς μισθοδοτουμένων για χάρη τους και προσφέροντας εις εαυτούς και αλλήλους σκανδαλωδέστατες ασυλίες….

Κι εμείς συνεχίζουμε να τους χειροκροτούμε και να τους ζητωκραυγάζουμε. Και αγωνιούμε πότε θα φύγουν οι τωρινοί άσωτοι για να ρθούνε οι προηγούμενοι να μας σώσουν.

Απαλλαγήκαμε απ' τη βασιλική πανούκλα. Και τώρα έχουμε την πανούκλα των μεγάλων σογιών με τα εκατέρωθεν παρακολουθούντα παράσιτα της λαμογιάς. Που λένε και κάνουν ο, τι θέλουν. Και παίρνουν όσα και όποτε θέλουν…

Και πού να πάμε! λένε κάποιοι εγκάθετοι και παμπόνηροι. Μήπως υπάρχουν και καλύτεροι. Όλοι ίδιοι είναι!

Δεν είναι όλοι ίδιοι. Και υπάρχουν και παραϋπάρχουν καλύτεροι και έντιμοι. Αλλά το μαφιόζικο κατεστημένο, με τους διαπλεκόμενους μηχανισμούς του, τους σπρώχνει στο περιθώριο. Και μας μοστράρει διαρκώς τους πάσης αποχρώσεως -αλληλέγγυους με αυτό- απατεώνες.

Υπάρχουν, λοιπόν, και έντιμοι και σπουδαίοι άνθρωποι. Και η λαϊκή πλειοψηφία, που θα τους εκλέξει υπάρχει!

Ξέρετε τι ποσοστό ψηφοφόρων-με βάση τις τελευταίες ευρωεκλογές- αντιπροσωπεύουν αυτοί, που μας κυβερνούν σήμερα;

Μόλις το 16, άντε βαριά το 17%! Και οι άλλοι που καίγονται και επείγονται για να πάρουν την εξουσία, για να μας σώσουν, αντιπροσωπεύουν μόλις το 19, άντε βαριά το 20%. Και οι δυο μαζί όχι περισσότερο από το 37%!

Ο υπόλοιπος λαός-πάνω απ' το 63% είναι εναντίον τους. Τους έχει σιχαθεί! Κλείνει τ' αυτιά του με απόγνωση κάθε φορά, που τους ακούει ν' αναμασάνε τις πανομοιότυπες, τις καιροσκοπικές και ολέθριες ανοησίες τους.

Και θα 'θελε να τους έβλεπε να ξεκουμπίζονται. Εδώ και τώρα! Να πάνε τον αγύριστο. Γιατί το μόνο, που έχουν να προσφέρουν είναι το μεγαλύτερο πλιάτσικο.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι έντιμοι άνθρωποι. Ακόμη και μεταξύ εκείνων, που ψηφίζουν το (στην πλειοψηφία τους) καθεστώς της λαμογιάς. Και θέλουν και αξίζουν να έχουν έντιμους πολιτικούς. Που θα ενδιαφερθούν για τα προβλήματα και την προκοπή του λαού. Και όχι πολιτικούς του πλιάτσικου και της λεηλασίας. Που μεθοδεύουν και επιβάλλουν το κάλπικο καθεστώς τους με καλπονοθευτικούς εκλογικούς νόμους…

Γιατί, βέβαια, με τα σημερινά δεδομένα δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά ολιγαρχία. Ή μάλλον πιο σωστά, όπως φαίνεται, δημιοκρατία (=κράτος δημίων). Και σε καμιά περίπτωση κράτους δικαίου, όπως-χωρίς στοιχειώδη αιδώ- μας κανοναρχούν ασταμάτητα….

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τους ασημαντολόγους συνταγματολόγους και τους αδικοφρονούντες νομομαθείς να διασταυρώνουν τις βαθυστόχαστες ανουσιολογίες τους. Και ας ακούσομε τη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Κι ας φωνάξουμε κι εμείς μαζί τους: Εδώ και τώρα εκλογές!

Προτού μας καταποντίσουν ολοσχερώς. Και προτού μας παραλύσουν οι μέδουσες πολιτικής και οικονομικής πανδημίας.

Να διώξουμε την πολιτική πανούκλα! Για την οποία όλοι και όλα φωνάζουν ότι όσο περισσότερο μένει, τόσο περισσότερο επικίνδυνη και καταστροφική γίνεται.

Αλλά χρειάζεται πανστρατιά του έντιμου λαού. Που πρέπει να εκφράσει την αγανάκτησή του απέναντι στην πανούκλα της δημιοκρατίας (=του κράτους των δημίων). Όχι με την αποχή! Που είναι βούτυρο στο ψωμί των λαμογιών και διαβατήριο για τη διαιώνιση του ληστρικού καθεστώτος. Αλλά με την καθολική συμμετοχή. Και με συγκεκριμένο στόχο:

Να πάνε στον αγύριστο οι αρχιερείς της διαφθοράς και οι πάσης φύσεως κουκουλοφόροι της λαμογιάς!

Παπα-Ηλίας, 30-08-2009

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 41Η

Θέμα: «Ἡ ἐξάπλωσις τοῦ ἰοῦ τῆς γρίππης τῶν χοίρων καὶ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας».

Θέμα: «Ἡ ἐξάπλωσις τοῦ ἰοῦ τῆς γρίππης τῶν χοίρων καὶ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας»,

Πρὸς
Τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Πρόσφατα, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐνσκήψασα πανδημία τῆς γρίππης τῶν χοίρων, ἀνεφύη, ὡς μὴ ὤφειλε, καὶ τὸ θέμα τοῦ ἐνδεχομένου τῆς μεταδόσεως ἀσθενειῶν μέσῳ τῆς Θείας Κοινωνίας. Δυστυχῶς, συχνὰ μὲ διάλεκτο ἀσεβῆ, ὕφος εἰρωνικὸ καὶ ἐπιχειρηματολογία ὄχι καλοπροαίρετη, ἔγινε ἀκόμη μιὰ προσπάθεια ἀποδόμησης τῆς πίστης μας σὲ μέρες ποὺ δὲν μᾶς ἔχει μείνει κανένα ἄλλο στήριγμα νὰ κρατηθοῦμε.
Μὲ τὴν εὐκαιρία λοιπὸν αὐτήν, θεωρῶ πὼς καλὸ θὰ ἦταν νὰ ποῦμε κάποιες ἀλήθειες, ἀναγκαῖες γιὰ νὰ περισωθεῖ ὁ πολύτιμος θησαυρὸς τῆς πίστης μέσα μας.
Ἡ Ἐκκλησία μας δυὸ χιλιάδες χρόνια μεταδίδει τὴ χάρι τῶν μυστηρίων της μὲ τὸν γνωστὸ τόσο ἀνθρώπινο καὶ ταυτόχρονα εὐλογημένο τρόπο πρὸς «ἴασιν καὶ θεραπείαν ψυχῆς καὶ σώματος». Ποτὲ δὲν προβληματίστηκε μὲ τὴ σύγχρονη λογικὴ τῆς ἀσεβοῦς ἀμφισβήτησης, ἀλλὰ καθημερινὰ ζεῖ μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς ἐπιβεβαίωσης ἑνὸς μεγάλου θαύματος. Εἶναι δυνατὸν ἡ κοινωνία τοῦ Θεοῦ νὰ γίνει αἰτία ἀσθένειας ἢ παραμικρῆς βλάβης; Εἶναι δυνατὸν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας νὰ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα μας; Εἶναι δυνατόν καθημερινὴ ἐμπειρία δυὸ χιλιάδων χρόνων νὰ συντριβεῖ ἀπὸ τὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τὴν ψυχρὴ ρηχότητα τῆς ἐποχῆς μας;
Ἀπὸ αἰῶνες μεταλαμβάνουν οἱ πιστοί, ὑγιεῖς καὶ ἀσθενεῖς, ἀπὸ τὸ ἴδιο ἅγιο ποτήριο καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια ἁγία λαβίδα, ποὺ ποτὲ δὲν πλένουμε, ποὺ ποτὲ δὲν ἀπολυμαίνουμε, καὶ ποτὲ δὲν παρατηρήθηκε κάτι. Οἱ ἱερεῖς τῶν νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων, ἀκόμη καὶ τῶν λοιμωδῶν, μεταλαμβάνουν τοὺς πιστοὺς καὶ μὲ εὐλάβεια καταλύουν τὴ Θεία Κοινωνία καὶ μακροζωοῦν. Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὅ,τι ἱερώτερο ὡς Ἑκκλησία καὶ ἄνθρωποι ἔχουμε, τὸ μεγαλύτερο φάρμακο ψυχῆς καὶ σώματος. Αὐτὸ εἶναι καὶ διδασκαλία καὶ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ὅσοι δυσπιστοῦν στὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὅσοι εἰρωνεύονται τὴν ἐκ παρθένου γέννησή Του, ὅσοι ἀρνοῦνται τὴν εὐωδία τῶν ἁγίων λειψάνων, ὅσοι περιφρονοῦν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια, ὅσοι βυσσοδομοῦν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅσοι ζητοῦν νὰ ἐξαφανίσουν καὶ τὸ ἐλάχιστο ἴχνος πίστης ἀπὸ τὶς ψυχές μας φυσικὸ εἶναι νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὴν εὐκαιρία νὰ προσβάλουν καὶ τὸ ἱερώτατο μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἀγγλικανοὶ καὶ οἱ Καθολικοὶ ἀποφάσισαν, γιὰ προληπτικοὺς λόγους, τὴ διακοπὴ τῆς μετάδοσης τῆς θείας κοινωνίας στὴν Ἀγγλία καὶ τὴ Νέα Ζηλανδία ἀντίστοιχα, ἂν ἀληθεύει, δὲν φανερώνει, ὅπως μερικοὶ ὑποστηρίζουν, σύνεση καὶ ἐλευθερία, ἀλλὰ καταδεικνύει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὴν τεράστια ἀπόσταση τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ εἶναι Eὐχαριστιακὴ στὴ θεολογία καὶ ζωή της, ποὺ ζεῖ, πιστεύει καὶ κηρύττει τὸ Μυστήριο, ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες χριστιανικὲς ὁμάδες, ποὺ ἔμμεσα ὁμολογοῦν τὴν ἀπουσία τῆς χάριτος καὶ τῶν σημείων τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ λεγόμενα μυστήριά τους καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταυτότητάς τους. Ζωὴ χωρὶς Μυστήριο μοιάζει μὲ σοβαρὴ ἀσθένεια χωρὶς φάρμακο.
Δυστυχῶς, τὸ μεγάλο πρόβλημα δὲν εἶναι ὁ ἰὸς τῆς γρίππης -ὅπως διατείνονται τὰ ΜΜΕ- οὔτε ὁ ἰὸς τοῦ παγκόσμιου πανικοῦ -ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ ἰατρικοὶ σύλλογοι- ἀλλὰ ὁ ἰὸς τῆς ἀσεβείας καὶ τὸ μικρόβιο τῆς ὀλιγοπιστίας. Καὶ τὸ καλύτερο ἐμβόλιο εἶναι ἡ «μετὰ καθαροῦ συνειδότος» καὶ «ἀκατάκριτος» συχνὴ συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.
Ἡ ἀπάντησή μας στὴν ἀνίερη αὐτὴ πρόκληση τῶν ἡμερῶν εἶναι ἡ δική μας ζωή. Καλὸ θὰ εἶναι οἱ πνευματικοί μας, μετὰ διακρίσεως, ὅπου κρίνουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν πνευματικὰ κωλύματα, νὰ προτρέπουν τοὺς πιστοὺς νὰ μεταλαμβάνουν συχνότερα τοῦτες τὶς δύσκολες μέρες, ὅσοι δὲ ἔχουμε τὴν εὐλογία τους νὰ προσερχόμαστε συχνὰ στὸ ποτήριο τῆς ζωῆς, πάντοτε ὅμως «μετὰ φόβου Θεοῦ, πολλῆς πίστεως καὶ εἰλικρινοῦς ἀγάπης».

Μετὰ πατρικῶν εὐχῶν καὶ τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
†῾Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Σημ. φ.: Το περιεχόμενο της επιστολής ελήφθη από εδώ .

 Για τις γυναίκες στα Εκκλησιαστικά Διακονήματα

Του Τσουκνίδα

Το θέμα αυτό δεν άνοιξε σοβαρό διάλογο, ιδίως μεταξύ των ανθρώπων που ενδιαφέρονται για εκκλησιαστικά ζητήματα. Τι έγινε το υποτιμούμε από την αρχή; 

Ας το επαναφέρουμε, ελπίζοντας στην συνέχεια. Διότι Παράδοση που δεν ανανεώνεται συνεχώς σβήνει!!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΤΑΜΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΤΑΜΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ -ΕΣΤΩ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ- ΣΠΑΝΙΑ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΕΣΤΩ ΝΑ ΔΙΑΤΥΠΩΝΟΥΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΑΜΠΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

ΓΙ' ΑΥΤΟ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ- ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟΛΜΗΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ- ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΨΕΛΙΣΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ, ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΝΕΥΡΩΤΙΚΑ ΠΡΟΣΚΟΛΗΜΕΝΑ ΣΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΑΤΟΜΑ, ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ ΕΣΑΕΙ..

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΑΠΟ ΤΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Τη στιγμή που η Εκκλησία της Ελλάδος αποκλείει τα κορίτσια από τη δευτεροβάθμια εκκλησιαστική εκπαίδευση και το υπουργείο Παιδείας δεν τολμάει να αντιτεθεί στις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου, ένας μητροπολίτης έρχεται να ταράξει τα νερά, αφενός εκφράζοντας την αντίθεση του στην απόφαση αυτή, αφετέρου προτείνοντας τη χειροτονία γυναικών!Με την Ιερά Σύνοδο να έχει αποφασίσει τον αποκλεισμό των κοριτσιών από τα εκκλησιαστικά γυμνάσια και λύκεια, και το υπουργείο Παιδείας να κλείνει την «πόρτα» που άνοιξε τον προηγούμενο μήνα για την εγγραφή κοριτσιών, ο Μητροπολίτης Ιωαννουπόλεως και Πραιτωρίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας κ. Σεραφείμ εκφράζει ανοιχτά την αντίθεση του. Μάλιστα σε άρθρο του που δημοσιεύεται στο εκκλησιαστικό πρακτορείο ειδήσεων Romfea, με τίτλο « Σχόλια για αποδοχή των γυναικών στα Εκκλησιαστικά Σχολεία» κάνει ένα ακόμη πιο ριζοσπαστικό βήμα προτείνοντας τη χειροτονία γυναικών! Όπως χαρακτηριστικά διερωτάται « Ποιοι είναι οι θεολογικοί λόγοι που μας εμποδίζουν να είμαστε θετικοί εις το θέμα της χειροτονίας των Γυναικών;».
"Σχόλια για αποδοχή των γυναικών στα Εκκλησιαστικά Σχολεία
Του Μητροπολίτη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας κ. Σεραφείμ
……
Όλοι μας γνωρίζουμε από τις μαρτυρίες των ποιμαντικών επιστολών του Αποστόλου Παύλου, αλλά και από το Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων το σημαντικό ρόλο των Γυναικών εις την μαρτυρία, διδασκαλία και διακονία του Ευαγγελικού Λόγου. Όλοι μας γνωρίζουμε τη παρουσία ευσεβών γυναικών ως διακονισσών κι ως κατηχητριών εις το ποιμαντικό, διδακτικό και φιλανθρωπικό έργο της αρχέγονης Εκκλησίας. Αυτός ο θεσμός διαχρονικά από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ανάλογα με τις ποιμαντικές ανάγκες μιας τοπικής Εκκλησίας ποτέ δεν εξέλειπε από τη ζωή της. Για παράδειγμα σε κάποια χρονική στιγμή που υιοθετήθηκε πλήρως ο νηπιοβαπτισμός άρχισε σταδιακά να εκλείπει κι ο θεσμός των διακονισσών.

Σήμερα στο χώρο της Ορθοδόξου Ιεραποστολής, όπου γίνονται κατηχήσεις και βαπτίσεις ενήλικων γυναικών, άρχισε πάλι να παρουσιάζεται η ποιμαντική ανάγκη για τη διακονία των διακονισσών.
…..
Τελειώνοντας, θα ήθελα να θέσω κι ένα ερώτημα για να γίνει μια σοβαρή θεολογική συζήτηση που θα βοηθήσει την Μέλλουσα να συνέλθει Μεγάλη Πανορθόδοξο Σύνοδο για τελική απόφαση για το θέμα της χειροτονίας των Γυναικών. Ποιοι είναι οι θεολογικοί λόγοι που μας εμποδίζουν να είμαστε θετικοί εις το θέμα της χειροτονίας των Γυναικών; Aν στην εποχή των Αποστόλων η Πατριαρχική κοινωνία δεν επέτρεπε την χειροτονία των γυναικών, όπως και στην εξάλειψη της δουλείας, η εποχή μας είναι έτοιμη για την υπέρβαση αυτή με κριτήριο την βελτίωση της σωτηριολογικής διακονίας της Εκκλησίας μας για τη σωτηρία ψυχών και σωμάτων; "
Η μοναδική γυναίκα ιερέας στην Ελλάδα, της Εκκλησίας των Ευαγγελιστών, κα Δωροθέα Βακάλη, μίλησε στο tvxs για το ρόλο των γυναικών στη διάδοση της πίστης.
«Εγώ χειροτονήθηκα το 1981 και από τότε υπηρετώ στην Ελλάδα, στην Γερμανική Ευαγγελική Εκκλησία στη Β. Ελλάδα. Για το κοινό είναι πάντα μία έκπληξη όταν λέω ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν αντιμετώπισα από το ελληνικό περιβάλλον αμφιβολίες, ή ας πούμε μία εχθρική θέση. Το αντίθετο μάλιστα. Αντιμετώπισα πάρα πολλούς ανθρώπους που ήθελαν να μάθουν, να δουν πως γίνεται αυτό, γιατί ακόμα οπτικά η εικόνα μίας γυναίκας ιερέα είναι κάτι τόσο ξένο, τόσο απίστευτο για τους Έλληνες, που τη στιγμή που βλέπουν μία γυναίκα παστόρισα, όπως λέμε εμείς, σε λειτούργημα, ξαφνιάζονται. Αλλά εμένα προσωπικά με αντιμετώπισαν με πάρα πολύ σεβασμό και πολύ θέληση να μάθουν περισσότερα (…) Αυτό ήταν κάτι που με βοήθησε να ασκήσω και το λειτούργημα όλα αυτά τα χρόνια και μου ήταν πολύ μεγάλη χαρά».
…«Προσωπικές» είναι οι απόψεις που εξέφρασε ο Μητροπολίτης Ιωαννουπόλεως Σεραφείμ σχετικά με την ιεροσύνη γυναικών, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, τονίζοντας ότι οι παραπάνω απόψεις δεν εκφράζουν «την επίσημη θέση της παλαιφάτου Αλεξανδρινής Εκκλησίας».
….
Χαρακτηριστικές του κλίματος που επικρατεί είναι οι δηλώσεις του επίτιμου προέδρου του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος (ΙΣΚΕ) πρεσβύτερου κ. Ευστάθιου Κολλά, ο οποίος έβαλε, με σφοδρότητα, κατά του Μητροπολίτη. Όπως δήλωσε:

«Η Θεολογία και η Ορθοδοξία – Ορθοπραξία είναι μεγάλες ευθύνες και πρέπει να φυλάσσονται “ως κόρην οφθαλμού”, αλλά και να διακηρύσσονται με στεντόρεια ορθόδοξη φωνή, “ευκαίρως ακαίρως, λόγω και έργω”. Όποιος ή όσοι δεν αντέχουν αυτό το βάρος, και δεν διαθέτουν αυτό το ορθόδοξο σθένος, να μας “αδειάζουν τη γωνιά”. Ο Λόγος του Θεού και οι Ιεροί Πατέρες “ου μυκτηρίζονται”. Οι ταγοί της ορθόδοξης πίστης μας οφείλουν να γνωρίζουν σε βάθος την “πηλίκους υμίν γράμμασιν” γεγραμμένη ουράνια διδασκαλία του φτωχού Ναζωραίου, να κατέχουν “γράμματι και πνεύματι” τον Νόμο/Κανονικό Εκκλησιαστικό Σύνταγμα και να μελετούν τους Θείους και Ιερούς Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας (…).

Οι προτάσεις του Μητροπολίτη Ιωαννουπόλεως Σεραφείμ αναφορικά με την ιεροσύνη των γυναικών προκάλεσε επίσης και την αντίδραση του πρώην προέδρου του ΙΣΚΕ. Ο τελευταίος, μέσα στο γενικότερο κλίμα, βρήκε την ευκαιρία να στραφεί για άλλη μια φορά εναντίον συμβούλου της Ιεράς Συνόδου – καθηγητή Πανεπιστημίου, κατηγορώντας τον ότι εμμένει «στην επαναφορά του ανύπαρκτου πλέον θέματος για την Ορθόδοξη Εκκλησία, της ιεροσύνης δηλαδή των γυναικών».

Αντιδράσεις ωστόσο έχουν προκαλέσει οι προτάσεις του κ. Σεραφείμ και σε εκκλησιαστικές οργανώσεις, οι οποίες επικοινώνησαν τηλεφωνικά – μέσω των εκπροσώπων τους – με κληρικούς του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, προκειμένου να δηλώσουν την δυσαρέσκειά τους.

Αποφεύγει προς το παρόν να τοποθετηθεί επί του ζητήματος ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος. Σημειώνεται ότι ο Πατριάρχης, στον οποίο υπάγεται ο Μητροπολίτης Ιωαννουπόλεως Σεραφείμ, είχε ανακοινώσει τον περασμένο χειμώνα την πρόθεση του για επαναφορά του θεσμού των διακονισσών. Εν μέσω όμως των αντιδράσεων, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο θα θέσει τελικά υπό συζήτηση το ζήτημα, κατά τη συνεδρίαση της Ιεραρχίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Πηγές:

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ http://www.tvxs.gr/v17239 http://www.tvxs.gr/v17148

Το Βήμα & Ρομφαία- Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων

 Σάμος, εκκλησιαστικές και άλλες πόζες 1

Του Τσουκνίδα

Από τη μέρα που ήρθα, πληροφορήθηκα την συμμετοχή του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στους εορτασμούς με γιγαντοαφίσες και πανό που περιλάμβαναν τεράστιες φωτογραφίες του. Πιστεύω ότι ήταν η χειρότερη δυνατή υποδοχή για αυτόν τον ταπεινό άνθρωπο και για μας τους επισκέπτες ευκαιρία ειρωνικών αστεϊσμών: «Τελικά στο Πανηγύρι τραγουδά ο Ιερώνυμος και όχι ο Κονιτόπουλος» (Συγκρίνοντας με τις σαφώς μικρότερες αφίσες του καλλιτέχνη που με ταλαιπωρεί τώρα).
Αγαπητοί φίλοι, δεν έχετε παρατηρήσει ότι πλέον ούτε για τους πολιτικούς δεν κυκλοφορούν τέτοιες γιγαντοαφίσες; Μόνο για τις λαϊκές φίρμες κυκλοφορούν, και αυτό σπάνια…
Εδώ αξίζει να αναφερθεί επίσης και η υπερβολή στον σημαιοστολισμό- ειδικά στο χώρο μπροστά από την Εκκλησία.
Εθνική γιορτή κάνατε ρε παιδιά, όχι παιδικό πάρτι!!

http://tsouknida.blogspot.com/2009/08/7809.html

Πυθαγόρειο 7/8/09 (χαράματα)

Φίλε μου καλέ,
σου γράφω αυτό το e-mail χαράματα, γιατί δεν με παίρνει ύπνος και κατά έναν τρόπο φταις και εσύ.

Όχι μη το πάρεις στραβά, δεν έκανες κάτι κακό ηθελημένα, όπως δεν πιστεύω ότι ηθελημένα έκαναν κάτι κακό, οι υπεύθυνοι, στους οποίους θα αναφερθώ στη συνέχεια. Απλά, με την φούρια τους να προβάλουν τον τόπο τους, εν μέσω τουριστικής κρίσης, μάλλον τελικά «έκαψαν» την προσπάθειά τους, δια της υπερβολής.
Και δεν τα γράφω όλα αυτά για να γκρινιάξω, αλλά για να σε προειδοποιήσω εσένα και εσύ με την σειρά σου πολλούς άλλους, έτσι ώστε να παρέμβετε για να μην επαναληφτούν αυτά τα τραγελαφικά που έζησα. (Συγνώμη, αλλά όντως έτσι τα είδα..)

Τέλος πάντων, πήγα και εγώ το βράδυ, να δω την αναπαράσταση της ναυμαχίας.
(Ειρήσθω εν παρόδω: πρέπει να αποφασίσετε, αν θα κρατήσετε την λαϊκή γιορτή με τις βάρκες, ή θα προχωρήσετε σε μια αναπαράσταση με ηχητικά και φώτα. Αυτή θα πρέπει να την οργανώνουν επαγγελματίες, γιατί, οπωσδήποτε δεν μπορούσα να βάλω στο μυαλό μου, ότι τα τούρκικα ή τα ελληνικά πολεμικά πλοία ήταν τα πλοιάρια με τις σημαίες των τουριστικών γραφείων, ούτε να φανταστώ τους ιππείς που δεν φαινόταν..)
Πήγα, όπως με συμβούλευσες στο λιμάνι., δίπλα στις θέσεις των επισήμων, γιατί οπωσδήποτε από εκεί θα έβλεπα καλά και πήγα να πιάσω θέση μία ώρα νωρίτερα. Αλλά φευ, όλο το λιμάνι ήταν αποκλεισμένο για το πόπολο, γιατί ήταν λέει μόνο για τους επισήμους, όπως μου δήλωσε ξερά η υπεύθυνη
Της είπα ευγενικά, ότι η ύπαρξη των επισήμων δεν δικαιολογεί τόσο μεγάλο αποκλεισμό, ότι δεν θέλω να καθίσω στις θέσεις τους, αλλά να δω από μια καλύτερη θέση το θέαμα.
Της σημείωσα ότι επίσημοι είναι ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, ο αρχιεπίσκοπος, ο βουλευτής, ο νομάρχης, ο δήμαρχος, ο τοπικός μητροπολίτης, άντε ο εκπρόσωπος του στρατού και της αστυνομίας μετά ενός το πολύ συνοδού έκαστος και αυτό προς τιμή των θεσμών που εκπροσωπούν όχι τα 150 και πλέον καθίσματα που είχαν κρατηθεί.
(Εκ των υστέρων διαπίστωσα ότι κάθε γαλονάς και ρασοφόρος , θεωρείται επίσημος, όπως και κάθε δημοτικός ή νομαρχιακός σύμβουλος, αλλά ακόμα και υπάλληλοι της δημαρχίας, όπως μου είπαν οι διπλανοί!! Και αν θεωρείται ότι όλοι αυτοί πρέπει να τύχουν ευνοϊκής μεταχείρισης, γιατί να μη τύχουν πριν από αυτούς, αντιπροσωπείες των εκπαιδευτικών, των γιατρών και των νοσηλευτών, οι εκπρόσωποι των εργατών, των αγροτών, των ψαράδων, των εμπόρων και των απόμαχων ναυτικών, έτσι για να "κάψουμε" τις εξαιρέσεις!!!)
Αλλά ακόμα και 150 να ήταν οι επίσημοι , πάλι δεν υπήρχε χρεία τόσο μεγάλου αποκλεισμού. Ένας διάδρομος πλάτους 1-2 μέτρων έφτανε!!
Αλλά τι λέω, ούτε καν αποκλεισμού. Θα μπορούσαν ορισμένα καθίσματα μπροστά να λένε «θέσεις επισήμων» με ένα χαρτάκι και τίποτα άλλο. Και οπωσδήποτε θα έπρεπε να υπήρχαν, έστω και λίγα καθίσματα για μη επίσημους.
Δεν είχε σημασία που δεν έφταναν για όλο τον κόσμο.
Οι συμβολισμοί έχουν τη σημασία τους.
Ας υπήρχαν 100 καθίσματα -καρεκλίτσες από το σχολείο- δίπλα σε αυτά των επισήμων, έτσι για «ξεκάρφωμα». Διότι, πώς να το κάνουμε, χτυπάνε άσχημα νέο-αποικιακές νοοτροπίες, οι επίσημοι σε τεράστιο αποκλεισμένο χώρο με τα αναψυκτικά τους και τα κρασά τους και το πόλπολο στριμωγμένο απ’ έξω!!
Ούτε «Σύνοδος Κορυφής» να γινόταν.
Όταν τα είπα αυτά στην καλλίμορφο υπάλληλο, επικαλέστηκε την ασφάλεια του αρχιεπισκόπου…
«Πλάκα μας κάνεις κοπέλα μου; Ο αρχιεπίσκοπος συμμετέχει σε λιτανία, στριμωγμένος κυριολεκτικά μες τον κόσμο, αν ήθελε κάποιος να τον απειλήσει θα το έκανε τώρα!!»
Στο τέλος, όταν ένα –ένα τα επιχειρήματα της απαντιόταν, μου είπε «ε, περίμενετε να περάσουν οι επίσημοι και θα μπείτε μετά…»
Δηλαδή μάλλον της είχαν πει της γυναίκας, «μην περάσει το πόπολο μέσα και δεν βρουν οι κυρίες αξιωματικών καρέκλα!».
Φίλε μου, καταλαβαίνεις ότι δεν κάνω τα παράπονα αυτά κινούμενος από προσωπική αντιδικία, αλλά όπως έχουμε συζητήσει πολλές φορές, η αισθητική των μικρών πραγμάτων, είναι μία από τις διαστάσεις της Δημοκρατίας.
Νομίζω, όλοι μπορούν να μιμηθούν το πρόσφατο παράδειγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος έδειξε το δρόμο με τις δεξιώσεις..

Ο φίλος σου

http://www.youtube.com/watch?v=VP-C_W3IuCg&feature=related