Σχετικά με το θόρυβο για την «κάθαρση» στο δημόσιο! 

 ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ 

 

Του Κώστα Κορδάτου*

  Επί τον τύπο των ήλων, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις;»

Αφορμή της Ανοιχτής Επιστολής είναι οι κραυγές που ακούγονται από τους τροϊκανούς της συγκυβέρνησης, από τα δουλικά ΜΜΕ που σκόπιμα προκαλούν φόβο και αποπροσανατολισμό στην κοινωνία καθώς και κάποιων «δημοκρατικών» της «αριστεράς», πρώην καθηγητάδων του ποινικού δικαίου και εσχάτως αξιωματούχων, οι σεμνοτυφίες του σ.κ. και οι παλινδρομούντες εκπρόσωποί μας στην «άβουλη» ΑΔΕΔΥ, όσον αφορά το θέμα των φερόμενων ως «επίορκων» δημοσίων υπαλλήλων, που ζητούν όλοι αυτοί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τον άρον άρον «αποκεφαλισμό» τους. 

Επειδή εμπλέκομαι άμεσα σε πειθαρχική και ποινική δίωξη και βρίσκεται σε εκκρεμοδικία σε διάφορα επίπεδα εδώ και 10 χρόνια τώρα (χωρίς ποτέ να έχω ζητήσει αναβολή στην εκδίκαση της υπόθεσης μου), με αποτέλεσμα να …… έχω τεθεί σε «αυτοδίκαιη αργία» με την πρόσφατη ΠΝΠ (παρ. 1α – 1ε του Ν. 4093/2012) και μην αντέχοντας άλλο αυτόν τον ιδιότυπο κοινωνικό Δαρβινισμό των ημερών πήρα την απόφαση να απαντήσω δημόσια σε όλα αυτά που ακούγονται με το δικαίωμα του τεκμηρίου της αθωότητάς μου. Όλοι αυτοί δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μεταμορφώνονται σαν «το Διάβολο που απαγγέλλει την Αγία Γραφή»! 

Εκ των πραγμάτων και εξ' ανάγκης, η επιστολή μου αυτή θα είναι μακροσκελής, γι' αυτό ζητώ την υπομονή και την κατανόησή σας, διαβεβαιώνοντάς σας παράλληλα, πως αξίζει τον κόπο να την διαβάσετε ολάκερη. 

Το «έγκλημα» που συντελείται σε κάθε οικογένεια υπαλλήλου εγκαλούμενου ή κατηγορούμενου, που τα συντεταγμένα όργανα της πολιτείας δεν έχουν αποφασίσει οριστικά γι' αυτά που τους κατηγορούν (αν δηλαδή τελικά διέπραξαν κάποιο αδίκημα και παρέβησαν τον όρκο τους) είναι τεράστιο και το νοιώθουν όσοι βρίσκονται σήμερα σε αυτή τη θέση! Σε διαφορετική περίπτωση αν οι κραυγές τύπου «Δημιουργίας ξανά», «Μανιτάκηδων» και άλλων ακραίων που μας παραπέμπουν στην προτεσταντικού τύπου «ηθικής» του αγγλοσαξονικού τόξου, τότε πρέπει να «καταργηθούν» τα διάφορα επίπεδα της δικαιοσύνης και η απονομή της να «αφεθεί» σε έναν δήμιο! Αυτό όμως δεν είναι ευρωπαϊκός πολιτισμός. Όλοι αυτοί που το επικαλούνται, βάλουν ευθέως ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα, που και οι διεθνείς οργανισμοί υπαγορεύουν και έχουν συμφωνήσει τα έθνη και ο νομικός πολιτισμός το επιβάλει. Η αισθητική και ο δημόσιος λόγος του λεγόμενου επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης σημειολογικά που παραπέμπει; Στη δίκαιη δίκη; Στη προστασία της τιμής και της υπόληψης του εγκαλούμενου; ΟΧΙ οδηγεί στη καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στην κατασυκοφάντηση όλων των δημόσιων λειτουργών με απώτερο στόχο την απαξίωση από την κοινωνία του δημόσιου τομέα. 

Όπως είναι γνωστό η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης σε πολλά επίπεδα, όπως κοινωνικά, οικονομικά, εργασιακά, εθνικά από τα συνεχόμενα χτυπήματα των μνημονίων και τις απαιτήσεις των δανειστών τοκογλύφων της χώρας μας. Είναι επίσης γνωστό ότι ή κοινή γνώμη είναι φορτισμένη-εξαγριωμένη από την κακή πολιτική διαχείριση της χώρας, από το πολιτικό προσωπικό και τις δομές ενός εχθρικού κράτους προς την ελληνική κοινωνία. Οι πολίτες εύκολα πλέον αποδέχεται την κάθε παραπληροφόρηση, που τους παρέχεται άφθονα, ότι δηλαδή για τα δεινά που υφίσταται ο ελληνικός λαός σήμερα ευθύνη έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι και όχι το αναποτελεσματικό και κομματικό σύστημα οργάνωσης του δημόσιου τομέα, που στην καθημερινότητά τους παράγει αντιθέσεις, όπου επέρχονται οι τριβές ή αυθαιρεσίες κ.λ.π. εντός αυτού. Εύκολη λεία πλέον γίνονται όσοι διώκονται (δικαίως ή αδίκως), που σε πολλές περιπτώσεις αυτές διακρίνονται από υπηρεσιακή αντιδικία, ενοχοποίηση και πολιτική εμπάθεια σε κάθε αντίθετο (αντίπαλο) υπάλληλο., και σε πολλές επίσης περιπτώσεις ο αυταρχισμός και η διοικητική αυθαιρεσία καθώς και η διαπλοκή με τον βόρβορο της αγοράς και τα προσωπικά γίνονται το « μείγμα» της πειθαρχικής έρευνας., [όπου αρκετές από αυτές όταν τελεσιδικήσουν καταλήγουν ανάλογα αφού έχουν κριθεί από τον φυσικό τους δικαστή] και πάλι όμως χρειάζεται να ασκηθούν όλα τα ένδικα μέσα από τον εγκαλούμενο για την υπεράσπισή του, για να αποδείξει την αθωότητά του μέσα από ένα πολυδαίδαλο νομικό πλαίσιο και πολυδάπανων διαδικασιών, μέχρι του σημείο της οικονομικής κατάρρευσης των οικογενειών αυτών. 

Ο στοχευόμενος αποπροσανατολισμός και εκφοβισμός της κοινής γνώμης και των υπαλλήλων στο μεγαλείο της! Προσπαθεί συνολικά το σύστημα εξουσίας με τον εύπεπτο λαϊκισμό να κρύψει τις διαχρονικές ευθύνες του πολιτικού προσωπικού που κυβέρνησε και των ανθρώπων τους και με αυτή τη μεθόδευση να ενοχοποιήσει την ελληνική κοινωνία στο αλήστου μνήμης ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε» χωρίς όμως να τους ενδιαφέρει και για το θυσιαστήριό τους. Δηλαδή «εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι». Θέλουν να επιβάλουν de facto ένα κατοχικό δίκαιο της γερμανικής «μηχανής» ενώ μας λένε ότι θέλουν να πατάξουν τους «επίορκους» και την ασυδοσία., ενώ στην πραγματικότητα θέλουν τη δημιουργία ενός διαρκούς "ναρκοπέδιου" ενοχοποίησης και απαξίωσης των δημόσιων λειτουργών και μιας δεξαμενής οιονεί επίορκων, που υπό την απειλή πειθαρχικών ποινών, είτε θα εκβιάζονται να υπηρετούν συγκεκριμένα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, είτε θα απολύονται. 

Η κυβέρνηση με «ρομφαία» τον «υπάλληλο» της τρόικας επί των οικονομικών μιας «υπόδουλης» χώρας επιδιώκει να προχωρήσει σε απολύσεις μέσα από την προπαγάνδα περί επίορκων υπαλλήλων καταπατώντας ακόμα και το «τεκμήριο της αθωότητας» για να δεχθεί η κοινωνία πιο εύκολα τις απολύσεις αυτών των υπαλλήλων, ως αποτέλεσμα των ποινών για πειθαρχικά παραπτώματα και ότι διώξανε τους «άχρηστους» και επιζήμιους! 

Και καλά αναρωτιέται ο πολίτης, ποιους λόγους μπορεί να έχει η Τρόικα να ζητάει να γίνουν απολύσεις στο δημόσιο; Ποιος άνοιξε το θέμα των διαθεσιμοτήτων και της αργίας; Μα ο σημερινός πρωθυπουργός όταν ήταν αντιπολίτευση και «αντιμνημονιακός» ακόμα, που πρώτος το «λίθο βαλέτω!» Το σχέδιο Μέρκελ και της διεθνούς τοκογλυφίας είναι η ανατροπή των όσων παραχωρήθηκαν στους εργαζόμενους των προηγούμενο αιώνα. Ταξική ρεβάνς το λένε ορισμένοι υπέρ των κυρίαρχων ελίτ της Ευρώπης και των υπερατλαντικών δυνάμεων. Το «σφαγείο μύρισε θυμάρι» με γκεμπελίστικο τρόπο πρώτα άρχισαν με τις διαθεσιμότητες των Ι.Δ.Ε.Α.Χ. στους δήμους και τώρα με τους αυθαίρετα ονομαζόμενους ως «επίορκους» πριν «αλέκτωρ λαλήσει τρεις», καταργώντας το σύνταγμα (όσο υπάρχει ακόμα) της χώρας, αφού τους θεωρούν ως τους αδύναμους κρίκους (κοινωνικά ανυπεράσπιστοι) για το «ξήλωμα» του δημόσιου τομέα για τη κινεζοποίηση των πολιτών σε τριτοκοσμικές συνθήκες εργασίας και την παράδοση των δημόσιων οργανισμών στους ιδιώτες. Κανένας πλέον εργαζόμενος αν θέλει να κάνει καλά τη δουλειά του δεν θα μπορεί να υπερασπιστεί τη θέση του διότι θα επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας «όλοι εναντίον όλων». 

Όταν τελεσεδικήσει η υπόθεση κάποιου υπαλλήλου που βρίσκεται σε «αυτοδίκαιη αργία» και αθωωθεί και από το γεγονός αυτό υποστεί και κάποια μόνιμη βλάβη υγείας ποιος θα αποζημιώσει τον υπάλληλο και την οικογενειά του με τα τεράστια ποσά που επιδικάζονται σε αυτές τις περιπτώσεις από τα ελληνικά δικαστήρια; Ο κ. Μανιτάκης με τους «συντρόφους» του ή τα παπαγαλάκια των παραθύρων με τον κ. Ρακιτζή; Ή μήπως ο συνταξιούχος προϊστάμενος της εκπαίδευσης που έστησε την υπόθεση σε βάρος μου με τους παρατρεχάμενούς του; Αυτό θα καταφέρουν όλοι αυτοί με όλα αυτά να πληρώνει το δημόσιο τεράστια ποσά αποζημιώσεις ενώ θα έχει διαλυθεί το ηθικό των δημόσιων λειτουργών και ολόκληρης της κοινωνίας, κάτι που προφανώς επιδιώκουν. Για τους κατηγορούμενους που θα αθωωθούν ποιος νοιάζεται τι έχουν υποστεί όλα αυτά τα χρόνια της ομηρίας και απαξίωσής τους; 

Επίορκος ασφαλώς ο αποδεδειγμένα συναλλασσόμενος, αλλά «Επίορκος» και ο υπάλληλος, ο οποίος υπερασπιζόμενος το δημόσιο συμφέρον από θέση ευθύνης, επειδή δέχθηκε μηνυτήρια αναφορά για εκδίκηση από κάποιον επίδοξο έμπορο και αθωώθηκε στα δικαστήρια; Η κομματική διοίκηση κάνοντας χρήση ενός αυταρχικού δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα σε καθιστά εξιλαστήριο θύμα της για να κρύψει τις σοβαρές ανεπάρκειες του κράτους σε προσωπικό, υλικοτεχνική υποδομή και πόρους και προπαντός να μεταβιβάσει της δικές της ευθύνες και να σε θέτουν μετά από 10 χρόνια που εκκρεμεί η υπόθεση σε «αυτοδίκαιη αργία! Διώκεσαι με ένα σαθρό και χαλκευμένο κατηγορητήριο για να ικανοποιηθούν οι δικοί τους άνθρωποι και να περάσουν την εικόνα ότι όλοι είμαστε το ίδιο στο δημόσιο και κακώς τους κατηγορούσαν ορισμένοι συνδικαλιστές και πολιτικοί αντίπαλοι. Ενώ ακόμα και οι ίδιοι οι διώκτες σου ξέρουν ότι υπηρέτησες το δημόσιο συμφέρον με αυταπάρνηση (αποδεδειγμένα) και με επαγωγικά συμπεράσματα αυτών των «αμφίσημων» «ανθρώπων» μιας απόλυτα κομματικοποιημένης διοίκησης της εκπαίδευσης στην Αιτωλ/νία, να καλείσαι και μάλιστα από πιο δυσχερή θέση να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας και να πετάξεις από πάνω σου κατηγορίες κακουργηματικού τύπου! 

Είναι δικαιολογημένες και τεκμηριωμένες οι επίκαιρες ερωτήσεις που έχουν κατατεθεί για το θέμα αυτό βουλευτών της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ (αφού νοιώθουν την οργή αυτών των οικογενειών αλλά και την αδικία που γίνεται και ίσως οσμίζοντας το γαϊτανάκι που έρχεται……), όπου ζητούν από τους αρμόδιους υπουργούς την κατάργηση αυτών των αντισυνταγματικών διατάξεων. Άμεσα γιατί ίσως αύριο να είναι αργά, όποιος δεν βρίσκεται σε αυτή τη δύσκολη θέση δεν γνωρίζει το δράμα αυτών των ανθρώπων και τι ψυχικό κουράγιο χρειάζονται να συνεχίσουν για να αποδείξουν την αθωότητά τους. Αλήθεια γιατί απριόρι πρέπει να έχει δίκαιο σε μια υπόθεση διοικητικού ελέγχου του δημοσίου ο αναφέρων και όχι ο αναφερόμενος; Επειδή τους έδωσαν τη σφραγίδα του δημοσίου; Μπορούν ορισμένοι να «τυλίγουν» τον οποιοδήποτε υπάλληλο σε μία κόλλα χαρτί γιατί «δεν συνεμμορφώθει με τας υποδείξεις»; Ένα παράδειγμα στην υπόθεσή μου: Με παρέπεμψε η Δ.Ο.Υ. Αγρινίου (ως Πρόεδρο της Σχ. Επιτροπής) ύστερα από την αναφορά του εμπόρου ότι το ΝΠΔΔ εξέδωσε «εικονικά» τιμολόγια (δηλαδή κάναμε ως σχολείο εμπόριο;), όπου αθωώθηκα τελεσίδικα και στα 4 δικαστήρια που έγιναν!!! Του έμπορα που εμπλέκετε σε αυτή τη δήθεν «εικονική» αγορά με το δημόσιο του έκαναν τον ανάλογο έλεγχο ως όφειλαν οι «αδιάφθοροι» των ελεγκτικών οργάνων της οικονομικής επιθεώρησης Δυτ. Ελλαδας; Άρα από πού προκύπτει ότι κάποιος παρενέβη τον όρκο του και μπορούν να τον διαπομπεύουν στην υπηρεσία του στην κοινωνία και στους οικείους του όλοι αυτοί οι ευυπόληπτοι «αξιωματούχοι» των ΜΜΕ και δυστυχώς κυβερνητικοί, πολιτειακοί και άλλοι επιτετραμμένοι των δανειστών της πατρίδας μου; 

Η συνέχιση αυτής της ρητορικής όμως να ξέρουν ότι βοηθάει τους δικαστικούς επιμελητές της τρόικας να συμπεριφέρονται ως κατακτητές σε μια χώρα των δήθεν «διαφθαρμένων» όταν σε ένα σώμα εκπαιδευτικών 150.000 υπάρχουν 60 περιπτώσεις από την καθημερινή υπηρεσιακή τριβή, όπου και θα εξεταστούν αλλά όχι όμως υπό το πρίσμα των σκοπιμοτήτων των κατοχικών ημερών! 

Μήπως τελικά όλη αυτή η προπαγάνδα γίνεται για την νομιμοποίηση του αγγλοσαξονικού δικαίου – βλέπε μνημόνιο – που έχει ως βασική του αρχή ότι «όποιος κατηγορείται είναι και ένοχος έως να αποδείξει την αθωότητά του»; Σε αντίθεση με το δυτικό πολιτισμό, όπου ισχύει μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της Γαλλικής επανάστασης για τον άνθρωπο, όπου καθιερώθηκε στον νομικό πολιτισμό το «τεκμήριο της αθωότητας», διότι διαφορετικά Κινδυνεύουμε και πάλι να δούμε δίκες συναδέλφων μας τύπου Γαλιλαίου. Απόλυτο σκοτάδι! Μεσαίωνας, αυτό επιδιώκουν; Την πλήρη καταστροφή εκάστου που διώκεται δικαίως ή αδίκως; Θα γυρίσουμε στη παλιά εποχή στο δημόσιο, όπως έλεγε και ο λαός μας «πρόσεχε να μην σε τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί». Δεν είναι γνωστά σε όλους ότι η διοίκηση της εκπαίδευσης κάθε φορά είναι κομματικά ελεγχόμενη από το κόμμα που κυβερνά; Αυτό δε το ζήσαμε στην εποχή του ΠΑΣΟΚ με έντονο και αυταρχικό τρόπο; Αυτά θέλουν να δικαιώσουν τώρα, το μίσος και τις εμπάθειες αρρωστημένων μυαλών; Τελικά μήπως επιδιώκουν κοινωνικό εμφύλιο; Θα χωρίζουν δηλαδή τους υπαλλήλους σε αυτούς με τα «σκληρά» η τα μαλακά αδικήματα, αν υπηρετεί τα μνημόνια η όχι, σε όσους εκφράζουν την άποψή τους ελεύθερα και μη κ.λ.π. τέτοια κοινωνία ονειρεύονται; 

Για πόσα σοβαρά θέματα δε καταγγέλθηκε η τότε άθλια και κομματική διοίκηση της Δ/θμιας Εκπ/σης της Αιτωλ/νίας; Πότε διέταξε κάποια έρευνα το υπουργείο παιδείας για τις καταγγελίες αυτές; Πού κατέληξε η έρευνα με τη ρεμούλα με το πρόγραμμα «κοινωνία της πληροφορίας»; Ποιος έκανε έλεγχο για τα τεράστια ποσά των οδοιπορικών που ροκάνισαν αυτοί που κατήγγειλα ως αιρετός του κλάδου μου και η Β' ΕΛΜΕ, που προφανώς έγινε και η αιτία της μεθόδευσης της δίωξής μου; Πώς να γίνει έρευνα για όλους αυτούς του μανδαρίνους, αφού τις καταγγελίες της επιμελούνταν για το αρχείο οι ίδιοι οι καταγγελλόμενοι «αξιωματούχοι». 

Εκμεταλλεύτηκαν όμως την αναφορά ενός δύστροπου εμπόρου, που δεν του ικανοποιήσαμε (εκτελώντας απόφαση Σχολικής Επιτροπής) τις υπέρογκες απαιτήσεις του (να εισπράξει 14 εκ. δρχ. για εργαστηριακό εξοπλισμό), ο τότε «μάγειρας» της Δ.Ε. Αιτωλ/νίας και διορισμένος αντιπρόεδρος του ΚΥΣΔΕ, συνεργάτης όλων των καταστάσεων με τους συν αυτόν κομματικούς και μη συνεργάτες/σσες του, για την ικανοποίηση πολλών πλευρών (παραταξιακά, αυτοδιοικητικά, την αγορά και την προσωπική εμπάθεια κ.α.), ως «ραδιούργος» που ήταν αφού υποβάθμισε το τιτάνιο έργο που έγινε να στηθεί το σχολείο, μετά τις δημοτικές εκλογές του 2002 (που ήμουν υποψήφιος δήμαρχος Αγρινίου), ως πολιτικός μου αντίπαλος (με χαλκευμένα στοιχεία), έστησε την πολύκροτη δίωξή μου (γνωρίζει η τοπική κοινωνία πρόσωπα και πράγματα) και σήμερα μου προσδίδεται και ο «τιμητικός» τίτλος του «επίορκου» για την προσφορά μου για να στεγαστεί το πρώην ΤΕΕ σήμερα ΕΠΑ.Λ Καινουργίου! Δηλαδή αντί επαίνου ο απόλυτος "εξευτελισμός"! 

Αναλογιζόμαστε εάν το υπουργείο παιδείας γνωρίζει και σήμερα, που στεγάζεται το σχολείο και πως έγινε αυτό το κτίριο το οποίο όφειλαν ως πολιτεία να είχαν εξασφαλίσει για την εκπαίδευση των παιδειών της επαρχίας; Για την μεθόδευση της νέου τύπου πολιτικής δίωξής μου (υπάρχουν αποφάσεις ΕΛΜΕ, ΟΛΜΕ, Φορέων τοπικής κοινωνίας) χρησιμοποίησαν εκ των υστέρων τα όσα ψευδή και αναληθή που επικαλούνταν για να εκβιάσει ένας δύστροπος έμπορας και χωρίς να ελεγχθούν τα όσα ανέφερε, έβαλαν σε εφαρμογή το πανούργο σχέδιο της «ηθικής μου εξόντωσης» Δημιούργησαν ένα στημένο σκηνικό με εικασίες, υποθέσεις και αυθαίρετα συμπεράσματα χαλκεύοντας μάλιστα αρκετά στοιχεία για να οδηγήσουν την υπόθεση στο πειθαρχικό συμβούλιο ΑΠΥΣΔΕ Δυτ. Ελλάδας που οι ίδιοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του. Δεν έλαβαν καν υπόψη αποφάσεις υπηρεσιών, του ΤΕΕ δυτ. Ελλάδας κ.α. τσαλαπάτησαν τους νόμους που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να εφαρμόζουν ως διοίκηση και έπραξαν το ανοσιούργημα τους. Τι και εάν φωνάζει η τοπική κοινωνία για την φανερή αδικία που έγινε. Το κράτος δείχνει το σκληρό του πρόσωπο ακόμα και σε εκείνους που για να το υπηρετήσουν βρίσκονται σήμερα στον σταυρό του μαρτυρίου! Εδώ ισχύει το «φωνή βοώντος εν τι έρήμο!». 

Πίσω και φοβικά κινείτε και η ΑΔΕΔΥ στο θέμα αυτό πάρα την προσφυγή της στο Σ.Ε. Είναι γνωστό ότι όλες οι πειθαρχικές περιπτώσεις δεν είναι ίδιες αλλά δεν θα πρέπει τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοκρατίας να πνίγονται στις ηθικές και προσωπικές αναστολές του καθενός. Ο κ. Ρακιτζής που βγαίνει στα κανάλια και «εξευτελίζει» τους δημόσιους υπαλλήλους ανενόχλητος και όλους σχεδόν τους δημόσιους λειτουργούς. Όπου Καταθέτει άκριτα ενστάσεις στο β/θμιο Πειθαρχικό Συμβουλίου κατά των πρωτόδικων αποφάσεων θεωρώντας άπαντες ενόχους; Που στην περίπτωση μου ενημερώθηκε τυπικά δια τηλεφώνου μόνο από την διοίκηση (που έφτιαξε το κατηγορητήριο), χωρίς να ζητηθεί ποτέ η δικιά μου άποψη; Τι είδος λειτουργία είναι αυτή; Ίσως έτσι να δικαιολογεί τον παχυλό μισθό της θέσης του. Αλήθεια τον μισθό του συνταξιούχου δικαστικού εξακολουθεί να τον εισπράττει; Αν ναι είναι νόμιμο αυτό; Για την ΜΚΟ που γράφτηκε πρόσφατα στον τύπο ότι έχει και εισπράττει διάφορα ποσά από τη ΔΕΗ ποιος θα το ελέγξει; Ο ίδιος; Όπως έκανε και με τον Αθανασόπουλο και το Βέργο για τη ΔΕΗ στο Αλιβέρι; Άρα μπορεί να καταλάβει κάποιος πόσο εύκολο είναι να μπλέξεις στο γρανάζι της πειθαρχικής διαδικασίας και τώρα να είσαι έξω από το σχολείο και τους μαθητές σου και να υποφέρει η οικογένειά σου με αβέβαιο το μέλλον και να κινδυνεύεις με ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ και προσωπική ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ. 

Αν το επιβαλλόμενο καθεστώς σήμερα ίσχυε χθες δεν γνωρίζω αν θα υπήρχαν πολλοί συνάδελφοί μου καθηγητές που θα αναλάμβαναν τη διοίκηση των σχολείων αφού τελικά προάγεται η ανομία, όταν υπάλληλοι μπορούν εύκολα να βρεθούν σε καθεστώς εκβιασμού από ανταγωνιστικά μεγάλα ή μικρά συμφέροντα. Στην περίπτωσή μου, είχα να επιλέξω, είτε να κάνω σωστά τη δουλειά μου σύμφωνα με την συνείδησή μου, που και τώρα τίθεμαι σε αυτοδίκαιη αργία, λόγω της πειθαρχικής και δικαστικής δίωξης μου από την εμπαθέστατη αναφορά ενός εμπόρου, που εκβίαζε ή να ενέδιδα στον εκβιασμό του. Αν ακολουθούσα το δεύτερο τώρα θα ήμουν στην εργασία μου και μάλιστα ατσαλάκωτος, και θα είχα «μοιραστεί» τη λεία που προκύπτει σε αυτές τις δουλειές παρανομώντας, όπως πιθανός να έπρατταν άλλοι και να γνώριζε ο έμπορος. Και σήμερα ορισμένοι από αυτούς γίνονται κήρυκες της νομιμότητας και της ηθικής και έχουν λάβει μάλιστα θέση στο απόσπασμα εκτέλεσής μου. Δεν τόλμησαν όμως να με πολεμήσουν για τις ιδέες μου στην συνδικαλιστική μου δράση επέλεξαν την πεπατημένη του παρακράτους «επίορκος» δηλαδή προδότης; Όπως τις μαύρες εποχές που έστελναν στα ξερονήσια τους κομουνιστές. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι να σε παραπέμπουν οι ίδιοι για «κατάχρηση» και επειδή δεν μπορούσαν να το στηρίξουν να σε αθωώνουν και να σου επιβάλουν 5μηνη ποινή για διοικητικές παραλήψεις(!). όπου Και αυτό θα κριθεί στο Διοικητικό Εφετείο που έχω ασκήσει εμπρόθεσμη προσφυγή κατά της απόφασης του β'θμιου πειθαρχικού, το οποίο υπό τον φόβο Ρακιτζή που ζητούσε, χωρίς να είναι μέλος του Υ.Σ., και να γνωρίζει τι πραγματικά στοιχεία προσκομίζει ο εγκαλούμενος, μεγαλύτερη ποινή και όπου οι διορισμένοι μετέτρεψαν την αρχική ποινή από 5 μήνες σε αυτή των 6μηνών! Δηλαδή και το β'θμιο δεν διαπίστωσε υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος προς ίδιον όφελος, Ούτε και μας λένε εάν και από ποιο ταμείο λείπουν, αν λείπουν, τα ποσά που δήθεν έψαχναν αλλά αόριστα προσάπτουν διοικητικές παραλήψεις και έτσι υπέβαλε πιο αυστηρή ποινή, ως β/θμιο για να καλυφτούν διοικητικά; Που είναι η δίκαιη δίκη; Που είναι η χρηστεί διοίκηση; Που βάλανε τον παράγοντα άνθρωπο-υπάλληλο; Όλα στη σκοπιμότητα; Το τεκμήριο της αθωότητας είναι τελικά υπηρεσιακή καριέρα και ανέλκυση κάποιων; 

Οι αθλιότητές των πολιτικών µου αντίπαλων χρόνια τώρα δεν είναι τίποτε άλλο από επιχείρηση της ηθικής μου «δολοφονίας» για να κάνουν ότι κάνουν ανενόχλητα στην περιοχή. Θέλουν να πείσουν την κοινωνία ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε!» Δεν χρειάζεται στη περίπτωση το πόθεν «αίσχος» το γνωρίζουν οι πολίτες, άλλωστε σ' αυτό το τόπο όλοι γνωριζόμαστε… και γνωρίζουμε τους φαγανούς και ας κρύβονταν εύστοχα! 

Νομικό υπόβαθρο

Η αλήθεια είναι ότι τόσο ο Ν. 4057/2012 όσο και ο Ν. 4093/2012 καταστρατηγούν θεμελιώδη δικαιώματα του διωκομένου και καταπατούν το θεσμό της δίκαιης δίκης και της ίδιας της δημοκρατικής διαδικασίας, καθώς είναι κοινή πείρα ότι δείκτης του πραγματικού εκδημοκρατισμού μιας κοινωνίας είναι η θωράκιση του κατηγορουμένου και η παροχή νομικών όπλων που θα του δώσουν τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του από την κατηγορία που του αποδίδεται. Η Υποπαράγραφος Ζ3. Αργία στο πλαίσιο της Πειθαρχικής και Ποινικής Διαδικασίας του Ν. 4093/2012, η οποία προβλέπει την επιβολή της ποινής της αργίας στους Δημοσίους Πολιτικούς Διοικητικούς Υπαλλήλους και στους Υπαλλήλους Ν.Π.Δ.Δ., παραβιάζει κατάφωρα το τεκμήριο της αθωότητας και την αρχή της ίσης μεταχείρισης, στρέφεται δηλαδή εναντίον κάθε κανόνα δικαίου και γενικότερα στιγματίζει τον υπάλληλο με τη λήψη σε βάρος του ιδιαίτερα δυσμενών διοικητικών μέτρων, πριν τη λήψη απόφασης επί της κατηγορίας που τον βαρύνει, προσβάλλοντας ταυτόχρονα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Πιο συγκεκριμένα στην Υποπαράγραφο Ζ3, σε καμία από τις περιπτώσεις που αναφέρονται στις παραγράφους 1α-1δ, δε γίνεται λόγος για οριστικές δικαστικές αποφάσεις που να επιβεβαιώνουν την ενοχή του κατηγορούμενου υπαλλήλου, αλλά ούτε εξετάζεται πουθενά και η ύπαρξη ενδεχόμενης συνάφειας της κατηγορίας με το αντικείμενο εργασίας του υπαλλήλου, επιβάλλοντας σε όλους ανεξαιρέτως τους δημοσίους υπαλλήλους την ποινή της αργίας, και πάλι χωρίς τελεσίδικη δικαστική απόφαση! 

Τέλος το μάθημα που πήρα από τη σκευωρία που μου έστησαν, είναι ότι η παροιμία "όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά" τελικά δεν ισχύει! Ο καπνός μπορεί να δημιουργηθεί και εκ του μηδενός, απλώς για να θολώσει το τοπίο. 

Ποιος τελικά είναι ο επίορκος; Η τοπική κοινωνία ευτυχώς γνωρίζει ποιος είναι ο αθώος! 

 

Αντέχω – Συνεχίζω μέχρι να λάμψη όλη η αλήθεια… και ευχαριστώ για τη προσοχή σας. 

 

* Κώστας Διον. Κορδάτος 

– Καθηγητής – Μηχανολόγος ΕΠΑ.Λ Καινουργίου, Αγρινίου. 

– Πρώην Πρόεδρος Β' ΕΛΜΕ, Αιρετός ΠΥΣΔΕ Αιτωλ/νίας. 

– Υπ. Δήμαρχος Αγρινίου 2002, με τη Δημοτική Πρωτοβουλία. 

– Πρόεδρος ΠΕΤΕΕΜ. 

 

Το χάλι από τα χαλινάρια φαίνεται!..  Δε σου φοράνε χαλινάρια αν δεν σου πάρουν «μέτρα»!

Αξιολόγηση δομών και προσώπων:  Συνέπειες και αντιμετώπισή της

Ένα πρώτο σχέδιο προς τα Συνδικάτα και τους Συλλόγους διδασκόντων

 

Των Αντώνη Ναξάκη* και Παναγ. Μπούρδαλα **

 

Χρόνια τώρα η κοινωνία μας βομβαρδίζεται για να αποδεχτεί δύο αναγκαιότητες όσο αφορά το κράτος. Την ανάγκη για «λιγότερο κράτος» και την ανάγκη για «επιτελικό-ελεγκτικό κράτος». Σήμερα όλοι έχουν καταλάβει πως το λιγότερο κράτος σημαίνει πλήρη εγκατάλειψη του πολίτη από το ίδιο, ενώ επιτελικό κράτος σημαίνει την μετατροπή του σε χωροφύλακα-νυχτοφύλακα, δηλαδή σε όργανο πειθάρχησης και καταστολής για όσους δεν συμμορφώνονται προς τα υποδείξεις.

Έτσι με όπλο την πολιτική «σοκ και δέος» που επέβαλλαν μέσω των δανειακών συμβάσεων – μνημονίων, προχωρούν ταχύτατα στη διάλυση των κοινωνικών δομών που μέχρι τώρα γνωρίσαμε, στήνοντας ταυτόχρονα νέες.

Λάβαρο των αλλαγών αποτελεί η δήθεν αξιολόγηση δομών και προσώπων. Εκμεταλλευόμενοι το λαϊκό σοκ προχώρησαν σε «FasTrak» διαδικασίες διάλυσης δομών και απολύσεις προσώπων.

Στο επίπεδο των δομών με συνοπτικές διαδικασίες έκλεισαν και κλείνουν:

– Εκατοντάδες σχολεία α/βάθμιας και β/βάθμιας εκπ/σης

– Δεκάδες πανεπιστημιακές σχολές και Πανεπιστήμια

– Όλες τις εκπαιδευτικές υποστηρικτικές δομές (ενισχυτική διδασκαλία, βιβλιοθήκες, γραφεία επαγγελμ. Προσανατολισμού, κλπ)

– Δεκάδες νοσοκομεία, κέντρα υγείας, περιφερειακά και αγροτικά ιατρεία

– Σχεδόν όλα τα ερευνητικά κέντρα της χώρας ανεξαρτήτως υπουργείου

– Σχεδόν όλες τις αναγκαίες επιστημονικές δομές του πρ. υπουργείου πολιτισμού και των άλλων υπουργείων.

Στο επίπεδο των προσώπων:

– Καταργούν μαζικά οργανικές θέσεις στο δημόσιο, με αποτέλεσμα χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων ορισμένου χρόνου. Στην εκπ/ση καταργούν 20.000 θέσεις αναπληρωτών (στην τριετία) στέλνοντας στην αεργία συναδέλφους που εργάζονταν σταθερά, χρόνια τώρα.

– Ετοιμάζουν την απόλυση εκατοντάδων ποινικά ή πειθαρχικά διωκόμενων χωρίς τελεσίδικες δικαστικές ή πειθαρχικές αποφάσεις

– Ετοιμάζουν την απόλυση των σωματικά ή ψυχικά αρρώστων

– Ετοιμάζουν απολύσεις χιλιάδων μόνιμων δημόσιων υπαλλήλων με πρόσχημα την κατάργηση των δομών που εργάζονται (λογική Πάγκαλου)

Όλα τα παραπάνω αφορούν το πρώτο κύμα διάλυσης των κοινωνικών δομών και απόλυσης του προσωπικού της. Ήδη παίρνονται μέτρα που επιταχύνουν το 1^ο κύμα διάλυσης, ενώ προετοιμάζουν το  2^ο.

Τέτοια μέτρα όσον αφορά την εκπαίδευση είναι:

– Ο νόμος για την αναμόρφωση της Τεχνικής -Επαγγελματικής Εκπ/σης.

– Ο Νόμος για το Γεν. Λύκειο και αλλαγές στο Γυμνάσιο.

– Το Π.Δ. για την αξιολόγηση των εκπ/κών (όπως και ο συναφής νόμος για την ανεξάρτητη αρχή και η Υπ. Απόφαση για την δήθεν «αυτοαξιολόγηση»).

Για το Τεχνικό Λύκειο θα επιχειρηθεί η συρρίκνωση (κλείσιμο) σχολικών του μονάδων και τμημάτων, ακόμα και με απόλυση προσωπικού (μέτρα 1^ου κύματος), ενώ ταυτόχρονα θα στρώνεται έδαφος για ευρεία ιδιωτικοποίηση – εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών του (π.χ. 4^ο έτος ειδίκευσης στις περιφέρεις) που αποτελούν μέτρα του 2^ου κύματος.

Για το Γενικό Λύκειο ετοιμάζουν εξετάσεις σε όλα τα μαθήματα όλων των τάξεων πανελλαδικού χαρακτήρα. Έτσι θα οδηγήσουν δεκάδες ή εκατοντάδες Γενικά Λύκεια σε κλείσιμο (μέτρα 1^ου κύματος), ενώ αυτού του είδους οι εξετάσεις είναι η πιο ακραία μορφή διαχωρισμού της νεολαίας, αφού αγνοεί τις οικονομικές, μορφωτικές και γενικότερα κοινωνικές διαφορές τους (μέτρα 2^ου κύματος).

Όσον αφορά το Π.Δ. αξιολόγησης αφενός η προπαγάνδα  υπέρ της υπογραφής του αποτελεί νομιμοποίηση των επερχόμενων απολύσεων (αρρώστων, κατηγορουμένων, κλπ), αφετέρου είναι όργανο τρομοκράτησης των εκπαιδευτικών για μια σειρά θέματα (στασιμότητα στο μισθό, ανελευθερία στην σχολική πράξη, απόλυση, κλπ). Στην ουσία του όμως το Π.Δ. αξιολόγησης είναι όργανο προετοιμασίας των προϋποθέσεων για τα μέτρα της ενιαίας και ταυτόχρονης αξιολόγησης μαθητών, καθηγητών και σχολείου (δομής) που σχεδιάζεται μέσω των αποτελεσμάτων των εξεταστικών δοκιμασιών των μαθητών. Το Π.Δ. αξιολόγησης δηλαδή αποτελεί ενδιάμεσο βήμα προετοιμασίας για εφαρμογή των τελικών σχεδιασμών όσο αφορά την αξιολόγηση δομών και προσώπων.

Η αντιμετώπιση του Π.Δ. αξιολόγησης από το εκπ/κό κίνημα

Πρώτα απ' όλα πρέπει να δούμε αν υπάρχει ουσιώδης διαφορά  στον τρόπο που επιχειρούν να περάσουν σήμερα την αξιολόγηση-χειραγώγηση σε σχέση με τις αποτυχημένες στο παρελθόν προσπάθειές τους. Η ουσιώδης διαφορά βρίσκεται στο ότι σήμερα η σύνδεση αξιολόγησης – βαθμού  – μισθού έχει ήδη νομοθετηθεί και εφαρμοστεί. Επίσης το δεύτερο κομβικό σημείο είναι οι ποσοστώσεις για το πέρασμα από βαθμό σε βαθμό ανεξάρτητα από το πλήθος των θετικά αξιολογούμενων. Μάλιστα τα ποσοστά αυτά μπορούν να τροποποιούνται επί το χείρον με υπουργική απόφαση! Τα δυο αυτά στοιχεία συνεπικουρούμενα από την ακραία μισθολογική εξαθλίωση των εκπ/κών λειτουργούν ως μέγγενη υπέρ της εφαρμογής του Π.Δ. αξιολόγησης.

Αχίλλειος πτέρνα για την υλοποίησή του είναι το πάγωμα των μισθολογικών ωριμάνσεων έως το 2015, όταν μάλιστα κανείς δεν μπορεί να μας πείσει πως δεν θα επεκταθεί κι άλλο.

Τα παραπάνω πρέπει να ιδωθούν υπό το πρίσμα ότι οι σημερινές κοινωνικές συνθήκες και το πνεύμα των εργατικών αντιστάσεων είναι σε πολύ διαφορετική κατάσταση απ' ό,τι ήταν όλες τις προηγούμενες περιόδους όπου αποτρέψαμε την αξιολόγηση-χειραγώγηση.

Είμαστε υποχρεωμένοι να εφαρμόσουμε ένα πραγματικό ανταρτοπόλεμο, χωρίς αυταπάτες ότι θα ακυρώσουμε «εν μια νυκτί» το Π.Δ. αξιολόγησης. Είναι ανάγκη να κινηθούμε με τέτοιο τρόπο ώστε να ενώνουμε το μέγιστο των δυνάμεών μας σε κάθε επί μέρους μάχη που δίνουμε, με σκοπό τη συνολική ανατροπή.

Εννοείται ότι τα προαναφερόμενα μικρή σημασία έχουν εάν οι εργαζόμενοι και τα υπόλοιπα πληττόμενα λαϊκά στρώματα αποφασίσουν εξεγειρόμενα να ανατρέψουν το σύνολο των μέτρων που οδηγούν τη χώρα σε αποικία και το λαό σε δουλοπάροικους.

Εφόσον λοιπόν η συνολική ανατροπή δεν μπορεί χρονικά να προβλεφθεί, πρέπει να οργανωθεί σωστά ο ανταρτοπόλεμος για την ανατροπή του Π.Δ. αξιολόγησης και της σύνδεσης βαθμού-μισθού.

– Κατ' αρχήν πρέπει να κατανοήσουμε βαθιά πως το πάγωμα των ωριμάνσεων (αύξηση μισθού από βαθμό σε βαθμό) είναι μέχρι το 2015. Δεδομένου ότι ετοιμάζεται κατάργηση και των τριετιών στον ιδιωτικό τομέα (ακολουθούμε), και με βάση ότι οι γενικοί οικονομικοί στόχοι ποτέ δεν επιτυγχάνονται είναι φανερή παράταση του παγώματος. Άρα και να αξιολογηθεί κάποιος θετικά, λεφτά δεν θα πάρει.

– Οι σύλλογοι διδασκόντων πρέπει να υπογράψουν κείμενο προς την κοινή γνώμη (γονείς-μαθητές) εξηγώντας πως η δήθεν αξιολόγηση σκοπό δεν έχει τη βελτίωση των εκπαιδευτικών υπηρεσιών, αλλά το μαζικό κλείσιμο σχολείων και των τεχνικών επαγγελματικών δομών, ώστε οι οικογένειές να στραφούν σε ιδιωτικές σχολές και σχολεία (όσοι μπορούν).

– Οι σύλλογοι διδασκόντων πρέπει να αρνηθούν να υλοποιήσουν την διαδικασία αυτοαξιολόγησης, δηλώνοντας αναρμόδιοι, αφού τους έχει αφαιρεθεί θεσμικά κάθε αρμοδιότητα, πέραν του παιδαγωγικού τους ρόλου. Με κείμενό τους πρέπει να εξηγήσουν στους αρμόδιους πως η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας δεν μπορεί να περιλαμβάνει μόνο τον εκπαιδευτικό (μόνο γι' αυτό έχουμε θεσμική αρμοδιότητα).

– Οι σύλλογοι διδασκόντων γνωρίζουν σε κάθε ενδιαφερόμενο πως δεν θα δεχτούν στην τάξη το Σύμβουλο ως επιθεωρητή και δεν θα επιτρέψουν την παρουσία του γι'  αυτό το σκοπό.

– Οι σύλλογοι διδασκόντων και τα συνδικαλιστικά όργανα καλούν τους Διευθυντές των Σχολικών Μονάδων να αρνηθούν την βαθμολόγηση ή να βαθμολογήσουν μάξιμουμ όλους τους κρινόμενους από βαθμό σε βαθμό. Να μην κατηγοριοποιήσουν δηλαδή τους συναδέλφους όσο αφορά το δικό τους ποσοστό συμμετοχής.

– Οι σύλλογοι διδασκόντων και τα συνδικαλιστικά όργανα να καλέσουν τους Συμβούλους σε παραιτήσεις προκειμένου να μη συνδέσουν το όνομά τους με την πλήρη διάλυση του εκπ/κού συστήματος που θα επέλθει με την εφαρμογή του Π.Δ. αξιολόγησης και των νόμων για το Γενικό και Τεχνολογικό Λύκειο.

Σ' αυτό το σημείο πρέπει να τονίσουμε πως κάθε πράξη αντίστασης έχει μεγάλη σημασία για την ανατροπή του Π.Δ. αξιολόγησης – χειραγώγησης. Ακόμα δηλαδή κι αν λίγοι Σύμβουλοι παραιτηθούν, αν οι Διευθυντές δεν ακολουθήσουν όλοι την προτροπή μας, αν δεν καταφέρουν όλοι οι σύλλογοι να διώξουν τον επιθεωρητή, θα υπάρξει τέτοια αναταραχή και απονομιμοποίηση του Π.Δ. που αργά ή γρήγορα θα αποσυρθεί.

 

7-4-2013

 

* Ο Αντώνης Ναξάκης είναι τακτικό αιρετό μέλος του ΠΥΣΔΕ Χανίων και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ.

** Ο Παναγ. Μπούρδαλας είναι τακτικό αιρετό μέλος του ΠΥΣΔΕ Αχαΐας και αναπλ. μέλος του  ΑΠΥΣΔΕ Δυτ. Ελλάδας.

Αρχή του τέλους της γερμανικής ηγεμονίας

 

Του Δημήτρη Μηλάκα*

 

Η ελληνική κυβέρνηση και τα κόμματα που την συναπαρτίζουν έχουν – από επιλογή ή «ανάγκη» τους – δέσει τη χώρα στο γερμανικό άρμα. Η αποτίμηση αυτής της επιλογής, προφανώς θα γίνει λαμβάνοντας υπόψη το αποτέλεσμα του «πολέμου» που διεξάγει η Γερμανία διεκδικώντας το ρόλο της στο παγκόσμιο παιχνίδι. Κι αν η Γερμανία χάσει τον «πόλεμο»;

Οι Αμερικανοί, πάντως, θεωρούν  ότι ήδη έχουν κερδίσει (και) αυτόν τον πόλεμο. Το γνωστό αμερικανικό ινστιτούτο στρατηγικής πρόβλεψης (stratfor) μιλά για μια νέα εποχή που ανατέλλει με τα εξής χαρακτηριστικά:

Πρώτον: οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν  κυρίαρχη δύναμη στον κόσμο σε όλες  τις διαστάσεις ενεργώντας με προσοχή αναγνωρίζοντας την κρίσιμη διαφορά ανάμεσα υπεροχή και παντοδυναμία.

Δεύτερον, η Ευρώπη επιστρέφει στην κανονική της κατάσταση των  πολλών ανταγωνιστικών εθνών-κρατών αφήνοντας την Γερμανία να ονειρεύεται  μια Ευρώπη στην οποία μπορεί να γράφει/ ελέγχει  τους προϋπολογισμούς των μικρότερων  κρατών. Ωστόσο το παράδειγμα της Κύπρου πιθανότατα θα οδηγήσει πολλά κράτη μέλη της ΕΕ να επιλέξουν την πτώχευση από το να απολέσουν την  κυριαρχία τους.

Τρίτον, η Ρωσία επανεμφανίζεται στο προσκήνιο αξιοποιώντας τους φυσικούς τους πόρους για να διευρύνουν την πολιτική τους επιρροή.

Τέταρτον, η Κίνα γίνεται όλο και περισσότερο εσωστρεφής στην προσπάθειά της να διαχειριστεί τις  νέες οικονομικές πραγματικότητες που συνεπάγονται οι ολοένα και χαμηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης σε έναν πληθυσμό που – κάποια τμήματά του – άρχισε να αγγίζει  το όνειρο των κοινωνιών της κατανάλωσης

Πέμπτον, μια σειρά από νέες χώρες (στη Λατινική Αμερική, και την Αφρική)  εμφανίζονται να παραλαμβάνουν τη σκυτάλη της Κίνας και να διεκδικούν το μοντέλο της ραγδαίας ανάπτυξης (βασισμένο σε μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας).

Σύμφωνα με τους Αμερικανούς αναλυτές του stratfor (οι οποίοι προφανώς περιγράφουν και τους μύχιους  πόθους της Ουάσιγκτον) ο κατακερματισμός της Ευρώπης και η αποδυνάμωση της Κίνας σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες βγαίνουν  πιο ισχυρές από αυτή τη μεταβατική φάση και εξακολουθούν να διατηρούν την αυτοκρατορική της θέση στη νέα εποχή που ανατέλλει. Η Ευρώπη (Γερμανία) και η Κίνα δεν καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν την αμερικανική ισχύ διότι εσφαλμένα πίστευαν ότι η πραγματική εξουσία ήταν οικονομική δύναμη.

Όμως,  η πραγματική δύναμη έχει άμεση συνάρτηση με τη στρατιωτική ισχύ. Και υπό αυτήν την έννοια μια κατακερματισμένη πολιτικά Ευρώπη  δεν έχει καμία πιθανότητα να αμφισβητήσει  τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όσο για την Κίνα, θα χρειαστεί πολλά χρόνια ακόμη μέχρι να μπορέσει να ανταγωνιστεί την στρατιωτική ισχύ της Αμερικής.

Συμπέρασμα: Οι Αμερικανοί έχουν προεξοφλήσει τον πολιτικό κατακερματισμό της Ευρώπης. Μένει, λοιπόν, να δούμε με ποιον τρόπο και ποιες πρωτοβουλίες θα εξελιχθεί αυτή η διαδικασία. Με πιο απλά λόγια, μένει να δούμε πως και με ποιες πολιτικές δυνάμεις θα αρχίσει ο συνασπισμός του ευρωπαϊκού νότου κατά της ηγεμονίας του Βερολίνου.

ΠΗΓΗ: ΔΕΥΤΕΡΑ, 8 Απριλίου 2013, http://www.topontiki.gr/article/51430/Arxi-tou-telous-tis-germanikis-igemonias

Βιογραφική σημείωση: «Ο Δημήτρης Μηλάκας γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος το 1990 (εφημερίδα "Πρώτη"). Επί εικοσαετία παρακολουθεί το διπλωματικό ρεπορτάζ ("Ριζοσπάστης"), ενώ έχει συνεργαστεί με ραδιοφωνικούς σταθμούς (Flash, Alpha) και περιοδικά. Το 2005, σε συνεργασία με τον Νίκο Μπογιόπουλο, συνέγραψε το "Ποδόσφαιρο: Μία θρησκεία χωρίς απίστους" (εκδόσεις Λιβάνη)». ΠΗΓΗ: http://www.biblionet.gr/author/55796/……82

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους επιστολή του καταθέτει σαφή τη μαρτυρία ότι δεν ήταν αιθεροβάμων. Γνώριζε πολύ καλά τις επικρατούσες κοινωνικές συνθήκες και τη στάση που θα τηρούσαν οι άνθρωποι έναντι του κηρύγματος για έναν Θεό που σταυρώθηκε και αναστήθηκε. Γνώριζε πως ένα μέρος, σημαντικό στη αρχή, θα ειρωνευόταν και θα περιγελούσε το Ευαγγέλιο (=χαρμόσυνο μήνυμα). Σ' αυτό ανήκαν οι βιώνοντες με βάση τις παγιωμένες βεβαιότητες. Οι Θεοί, οι πλασμένοι καθ' ομοίωση των ανθρώπων, επιβλέπουν αφ' υψηλού τον κόσμο και δεν πολυνοιάζονται για τους ανθρώπους, που, άλλωστε, πίστευαν, πως δεν ήταν πλάσματά τους.

Σιγά που θα καταδεχόταν ένας Θεός να κατεβεί στη γη, να ζήσει άστεγος και ταλαίπωρος ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους του λαού ούτε καν ανάμεσα σε εγκόσμιους άρχοντες και στο τέλος να αφεθεί στη διάθεση των εμπαθών, που αισθάνονταν ότι σφετερίζεται την εξουσία τους, για να καταδικαστεί σε ατιμωτικό θάνατο! Ναι, το Ευαγγέλιο συνιστά, κατά τον Απόστολο Παύλο, μωρία για όλους αυτούς που θα το απορρίψουν.

Το Ευαγγέλιο το απέρριψαν πολλοί και τότε που οι Απόστολοι εξήλθον εις πάσαν την γην, αλλά και αργότερα σε κάθε εποχή ώς τις ημέρες μας. Όμως υπήρξαν και άλλοι, που θεώρησαν το Ευαγγέλιο ως δύναμη Θεού. Το εγκολπώθηκαν, το κήρυξαν και μαρτύρησαν γι' αυτό. Μωρία, θα τονίσουν οι «ορθολογιστές». Όμως η μωρία μη μωρών ανθρώπων απαιτεί λογική εξήγηση, την οποία δεν προσέφεραν ως σήμερα οι κριτικά ιστάμενοι έναντι του Χριστού ή οι αρνητές του. Απεναντίας αποφεύγουν τους τρεις πρώτους αιώνες της Εκκλησίας ωσάν να μην υπήρξαν στην ιστορία! Γιατί πίστεψαν στη μωρία του κηρύγματος τόσοι, ώστε να μεταμορφώσουν τον ελληνορωμαϊκό κόσμο; Βέβαια ικανοποιούνται με την εξήγηση που δίδουν: Οι απόκληροι μιας δουλοκτητικής κοινωνίας βρήκαν παρηγοριά στην πίστη για απόλαυση σε μιαν άλλη ζωή, αφού εδώ ο βίος τους ήταν αβίωτος. Εθελοτυφλούν, διότι δεν πίστεψαν μόνο δούλοι. Πίστεψαν πλούσιοι έμποροι και αυλικοί, νομικοί και φιλόσοφοι, πόρνες και μίμοι, ληστές και δήμιοι!

Γιατί όλοι αυτοί πίστεψαν στη μωρία; Όχι απλώς στη μωρία της ιστορίας του Ευαγγελίου (σταύρωση, θάνατος και ανάσταση του Θεού) αλλά και στην ακόλουθη μωρία της σταυρώσεως του κάθε πιστού. Της σταυρώσεως με την αποχή απ' ότι ο άνθρωπος τόσο στην προ Χριστού, όσο και στη μετά Χριστόν εποχή παθιάζεται (χρήμα, ηδονές, δόξα),αλλά και της κυριολεκτικής με την ομολογία σε περιπτώσεις διωγμών, από τους των ρωμαίων αυτοκρατόρων ως τους άλλους ολοκληρωτικών καθεστώτων κατά τον εικοστό αιώνα. Υπήρξαν βέβαια λίγοι εκείνοι που μαρτύρησαν ως χριστιανοί υπό το ναζιστικό καθεστώς έναντι των κατά πολύ πολυπληθεστέρων στις χώρες με κομμουνιστικά καθεστώτα, όμως υπήρξαν, παρ' ότι ο αιρετικός χριστιανισμός της Δύσης είχε καταστήσει ανώδυνη την πορεία προς τον Γολγοθά με το πλήθος των εκπτώσεων σε θέματα πίστης στο διάβα των αιώνων.

Ο Χριστός έδωσε την απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε προηγουμένως: «Ουκ επ' αρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος»! Ο άνθρωπος είναι οντότητα ψυχοσωματική. Έχει συνεπώς ανάγκη και πνευματικής τροφής, την οποία δεν προσέφερε ο υπό κατάρρευση αρχαίος ελληνορωμαϊκός κόσμος. Η ανάλυση αυτή αφήνει παντελώς αδιάφορους τους ιστορικούς αναλυτές, κριτικά ιστάμενους έναντι της Εκκλησίας ή αρνητές αυτής. Υπάρχουν φιλοσοφίες της ιστορίας, τόσες όσες και οι ιδεολογίες, οι οποίες προσφέρουν αναλύσεις ικανοποιητικές για τους οπαδούς τους.

Τελικά, ως λογικά όντα, μπορούμε να κάνουμε μιαν τουλάχιστο απλή σκέψη: Αν ο άνθρωπος εκπληρώνει τον σκοπό της ύπαρξής του με την ικανοποίηση των ορμών και των ενστίκτων ή, απλούστερα, αν η ικανοποίηση αυτή του προσφέρει χαρά και νόημα, τότε το Ευαγγέλιο του Χριστού είναι αναμφισβήτητα μωρία! Δεν έχουν πείσει όμως όλοι αυτοί οι οπαδοί του «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσομεν» ότι υπήρξαν και μακάριοι, τόσο κατά την αρχαιοελληνική έννοια του όρου, όσο και κατά την ευαγγελική. Απεναντίας υπάρχει πλήθος παραδειγμάτων προσώπων, τα οποία είχαν τα πάντα και υπήρξαν δυστυχείς όχι βέβαια εξ αιτίας ενός άσχημου παιχνιδιού της «μοίρας» σε βάρος τους. Αυτό δεν αντιλαμβάνονται όλοι εκείνοι οι κοινωνικοί επαναστάτες, οι οποίοι θεωρώντας το κακό ταξικό και σύμφυτο συνάμα προς την ανθρώπινη φύση βάλλουν εναντίον των κατεχόντων και προβάλλουν ως νόημα ύπαρξης τον αγώνα για την ανατροπή της κοινωνίας, η οποία συντηρεί τη αδικία και τις διακρίσεις. Ως απάντηση προσφέρω ένα σύνθημα γραμμένο σε τοίχο σχολής του Αριστοτελείου πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης λίγο μετά τη μεταπολίτευση: «Σύντροφε, μήπως εκτός από τον ταξικό εχθρό υπάρχει και η μοναξιά;». Αν το «ταξικό μίσος» πλημμυρίζει από χαρά τον κατεχόμενο απ' αυτό, τότε το ευαγγελικό μήνυμα της αγάπης συνιστά μωρία. Δεν υποβιβάζω τους οραματιστές ενός καλύτερου κόσμου ερήμην του Χριστού στο επίπεδο των υποδούλων στα πάθη της απληστίας, πλεονεξίας, φιληδονίας και κενοδοξίας. Επισημαίνω απλώς ότι η άρνηση του Θεού δικαιώνει την όποια ανθρώπινη συμπεριφορά, εναντίον της οποίας ο αρνητής στρέφονται. Ο Ντοστογιέφσκι το τόνισε ξεκάθαρα: «Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται». Αρκεί βέβαια να έχει κάποιος τα μέσα και τις δυνατότητες να  πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του. Η άρνηση του Θεού κάνει αποδεκτό για την ανθρώπινη κοινωνία τον νόμο της ζούγκλας!

Τελικά, γιατί ακόμη και όσοι αποδεχόμαστε το ευαγγελικό μήνυμα, δυασκολευόμαστε τόσο στην πορεία μας προς τον Γολγοθά και μάλιστα πολλές φορές αντιδρούμε «έξυπνα» αναζητώντας παρακάμψεις και ατενίζοντας σε μιαν ανάσταση χωρίς να έχει προηγηθεί σταύρωση; Είναι, επειδή πιστεύουμε ότι μπορούμε να εξαπατήσουμε όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και τον Θεό ακόμη! Όμως εκείνο που πετυχαίνουμε είναι να εξευτελιζόμαστε στα μάτια όλων ως ασυνεπείς. Το κακό όμως δεν είναι ότι γελοιοποιούμαστε εμείς, αλλά ότι δίνουμε αφορμές να επικρίνεται ο Χριστός για τις ουτοπίες που έσπειρε στη γη. Όμως εκείνος πρόλαβε τους κατηγόρους του τονίζοντας ότι στενός και γεμάτος θλίψεις είναι ο δρόμος, που οδηγεί στη σωτηρία, γι' αυτό και λίγοι τον διαβαίνουν. Οι λίγοι όμως αρκούν, να πιστοποιήσουν ότι το πείραμα επέτυχε. Ότι η ανθρώπινη φύση δύναται να σηκώσει τον σταυρό του Χριστού, που ήταν βέβαια Θεάνθρωπος. Το σημαντικό είναι λοιπόν ότι η σωτηρία δεν είναι απροϋπόθετη, όπως ειρωνικά διατείνονται οι αρνητές, αλλά απαιτεί άρση του σταυρού. Η δωρεά όμως δεν επιφυλάσσεται για την άλλη ζωή, αλλά παρέχεται προκαταβολή αυτής εδώ. Αυτό είναι που αδυνατούν να κατανοήσουν οι μέτοχοι του δυτικού πολιτισμού, «πιστοί» και άπιστοι, ώστε να δικαιώνουν την Τατιάνα Γκορίστεβα, η οποία μετά από περιπλανήσεις σε διάφορους  -ισμούς κατέληξε στην Εκκλησία και έγραψε: «Ο άνθρωπος έχει να επιλέξει ανάμεσα στον πόνο και στην ανία. Οι ορθόδοξοι επιλέξαμε τον πόνο». Αλλά όποιος επιλέξει να φέρει αγόγγυστα τον σταυρό στον βίο σου, δεν πλημμυρίζει από ανασφάλειες και φοβίες για πιθανές δυσμενείς εξελίξεις. Αφήνει τα προσωπικά του στο έλεος του Θεού, πορεύεται προς συνάντηση του πάσχοντος πλησίον, προβάλλει τον Χριστό ως το αιώνιο πρότυπο κακοπάθειας! Αυτά είναι που δίνουν νόημα στην ύπαρξή μας και μας γεμίζουν από χαρά. Σήμερα βιώνουμε, οι Έλληνες, την κρίση εν πολλοίς με δυτικό πνεύμα. Γι' αυτό και τόσο βλαπτικές, αν όχι καταστροφικές, οι συνέπειες. Η κρίση είναι πρωτίστως πνευματική. Αρνούμαστε να προσκυνήσουμε τον σταυρό, τον οποίο η Εκκλησία προβάλλει στο μέσο της περιόδου της ετοιμασίας για το κοσμοϊστορικό γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού.

                                                                                   

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 8-4-2013        

18 ῾Ο λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δὲ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι.  19 γέγραπται γάρ· ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω.  20 ποῦ σοφός; ποῦ γραμματεύς; ποῦ συζητητὴς τοῦ αἰῶνος τούτου; οὐχὶ ἐμώρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου;  21 ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν, εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τοὺς πιστεύοντας.  22 ἐπειδὴ καὶ ᾿Ιουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι καὶ ῞Ελληνες σοφίαν ζητοῦσιν,  23 ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, ᾿Ιουδαίοις μὲν σκάνδαλον, ῞Ελλησι δὲ μωρίαν,  24 αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς, ᾿Ιουδαίοις τε καὶ ῞Ελλησι, Χριστὸν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν·  25 ὅτι τὸ μωρὸν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί, καὶ τὸ ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί. 

Τι κάνουμε τώρα; (2) – Η ανάγκη για παλλαϊκό Μέτωπο

 

Του Τάκη Φωτόπουλου

 

Με την ανεργία και τη φτώχεια να καλπάζουν, έχουμε ήδη επιτύχει, εν μέρει, τον στόχο που έβαλε η ελίτ το 2010: να μείνουμε στην ΕΕ για να μην γυρίσουμε στη δεκαετία του 1950. Έτσι, μείναμε μεν στην ΕΕ, αλλά γυρίσαμε – μέσα σε τρία χρόνια – στη δεκαετία του 1950! Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Σύμφωνα με την απογραφή του 1961, περίπου 24% του ενεργού πληθυσμού  ήταν τότε άνεργο ή υποαπασχολούμενο. Σήμερα, μόνο οι άνεργοι φθάνουν το 27%. Μολονότι δεν υπάρχουν, από όσο γνωρίζω, ακριβή στοιχεία για τη φτώχεια στη δεκαετία του ‘50, μπορούμε να κάνουμε κάποιες λογικές υποθέσεις.

Το 2011, στην αρχή της κρίσης, με ανεργία περίπου 18%, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, σχεδόν οι μισοί Έλληνες ζούσαν στο όριο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, δηλ. δυσκολευόντουσαν να καλύψουν βασικές ανάγκες (ενοίκιο, ηλεκτρικό, θέρμανση, διατροφή με κρέας ή ψάρι δύο φορές την εβδομάδα, διακοπές κ.λπ.). Με την ανεργία σήμερα αυξημένη κατά 50% σε σχέση με το 2011, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσοι θα είναι οι κοινωνικά αποκλεισμένοι σε σχέση με το 2011 και το 1961.

Ο μόνος λόγος που η φτώχεια δεν είναι το ίδιο φανερή όσο το 1961 είναι ότι, ενώ η εισοδηματική φτώχεια σήμερα θα πρέπει να είναι σημαντικά υψηλότερη από τότε, πολλοί από τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα βρίσκονται ακόμη με περιουσιακά στοιχεία (αυτοκίνητο, ιδιόκτητο σπίτι κ.λπ.) που απέκτησαν με τον εύκολο δανεισμό, τον καιρό της "ισχυρής Ελλάδας" (της φούσκας). Όσο όμως παραμένουν στην ανεργία και τη χαμηλόμισθη απασχόληση θα τα χάνουν και αυτά σταδιακά. Και αντίθετα με τα αναίσχυντα ψεύδη των ντόπιων και ξένων ελίτ καθώς και των άθλιων ΜΜΕ που ελέγχουν οι ίδιες, (τα οποία, όπως στα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα, έχουν "κομμένη" κάθε συζήτηση ενάντια στην ΕΕ), τόσο η ανεργία όσο και οι άθλιοι μισθοί θα παραμείνουν βασικά στα ίδια επίπεδα, παρά τις όποιες στατιστικές αλχημείες. Ακόμη και να έλθουν οι ξένοι ληστο-επενδυτές, που όπως ελπίζουν οι ελίτ θα προσελκυστούν από την Κινεζοποίηση της εργασίας στην Ελλάδα, όσο το επίπεδο και η διάρθρωση της παραγωγής και της απασχόλησής μας θα συνεχίζει να προσδιορίζεται από την παγκόσμια αγορά και την ΕΕ,  και όχι από εμάς τους ίδιους συλλογικά σε μια αυτοδύναμη (όχι αυτάρκη) οικονομία που θα μας εξασφαλίζει την οικονομική και εθνική κυριαρχία, η κατάσταση θα παραμένει βασικά η ίδια.

Δεν χρειάζεται βέβαια να ασχοληθούμε με τους απατεώνες της «Αριστεράς», οι οποίοι, ακόμη και μετά τα καταστροφικά μέτρα που επέβαλαν στα λαϊκά στρώματα της Κύπρου οι ξένες και ντόπιες ελίτ  συνεχίζουν την εξαπάτηση ότι θα μπορούσαν να εφαρμόσουν λύσεις «αντιμνημονιακές» μέσα στην ΕΕ, ή να αραδιάζουν παραμύθια για Μέτωπο του Νότου, όταν όλες οι χώρες αυτές συμφώνησαν στην καταστροφή της Κύπρου!  Και είναι εξαπάτηση, διότι οι Ευρω-ελίτ έδειξαν, στη πράξη, πόσο εύκολα μπορούν να υποτάξουν κάθε λαό, αρκεί να κόψουν τη ρευστότητα (που την ελέγχουν) σε μια οικονομία. Ούτε χρειάζεται να ασχοληθούμε με τις κούφιες εκκλήσεις για «γενικό ξεσηκωμό» κ.λπ., όταν μετά τρία χρόνια «ξεσηκωμών», απεργιών, «αγανακτισμένων» στις πλατείες και «αυτο-οργάνωσης» στη διαχείριση της φτώχειας μας, οι κοινοβουλευτικές Χούντες που διαδέχονται η μια την άλλη εφαρμόζουν στο ακέραιο το πρόγραμμά τους, γράφοντας στα παλιότερα των παπουτσιών τους κάθε παρόμοια «αντίσταση».

Η αιτία γι' αυτή την καταστροφική ήττα του λαϊκού κινήματος είναι βέβαια ότι δεν υπάρχει οργανωμένο λαϊκό κίνημα με συγκροτημένο πρόγραμμα για την έξοδο των λαϊκών στρωμάτων από την οικονομική καταστροφή. Και γι' αυτό φέρει ακέραια την ευθύνη η Αριστερά. Διότι παρόμοια κινήματα σχετικά με μια καταστροφική  οικονομική και κοινωνική κρίση δεν μπορούν να ανακύψουν «από κάτω», αφού προϋποθέτουν σημαντικό βαθμό συνειδητοποίησης για τα αίτια και τους τρόπους διεξόδου από αυτήν. Δεν μιλάμε για μια ξένη στρατιωτική κατοχή, οπότε δεν χρειάζεται ιδιαίτερη συνειδητοποίηση για να αντιληφθεί κανείς ποιος είναι ο στόχος και τι πρέπει να κάνει. Μιλάμε για ένα σύστημα που ελέγχει όχι μόνο την οικονομική και πολιτική ζωή αλλά και την ίδια τη σκέψη.

Και όταν υπάρχουν τμήματα της «Αριστεράς» (τα οποία βέβαια έχει κάθε λόγο να τα προβάλει το σύστημα) που ηθελημένα ή μη εξαπατούν τα λαϊκά στρώματα για τους πραγματικούς στόχους και τρόπους διεξόδου από την καταστροφή, τότε η ευθύνη της αντισυστημικής Αριστεράς είναι ακόμη μεγαλύτερη. Και αυτό, διότι μόνο αυτή η Αριστερά μπορεί να  συνειδητοποιήσει ότι οι πραγματικοί στόχοι δεν είναι η κακιά Μερκελ, ή οι κακοί νεοφιλελεύθεροι, ή το κακό Ευρώ, αλλά το ίδιο το σύστημα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης (όπως εκδηλώνεται μέσα από την ένταξή μας στην ΕΕ) -που μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι.

Είναι επομένως επιτακτική η ανάγκη για ένα οργανωμένο, παλλαϊκό  Μέτωπο  που θα πρέπει να αγωνιστεί όχι για την ανατροπή ολόκληρου του καπιταλιστικού συστήματος και την κατάκτηση (με αυτή την έννοια) της λαϊκής εξουσίας-κάτι που προϋποθέτει εντελώς διαφορετικές υποκειμενικές συνθήκες από τις σημερινές-αλλά  για την άμεση μονομερή έξοδο της χώρας μας από την ΕΕ και την αποκοπή από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Έτσι μόνο θα αποκτήσουμε οικονομική και, κατά συνέπεια, εθνική κυριαρχία και θα μπορέσουμε να στηριχθούμε στις δικές μας παραγωγικές δυνάμεις και όχι στις πολυεθνικές. Και γι' αυτόν τον στόχο, που είναι και αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε συστημική αλλαγή στο μέλλον, υπάρχουν τόσο οι αντικειμενικές όσο και οι υποκειμενικές συνθήκες. Αλλά για τις οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις μιας παρόμοιας στρατηγικής θα χρειαστεί να επανέλθουμε.

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 7 Απριλίου 2013. Το είδα:  http://www.periektikidimokratia.org/fotopoulos/grE/04_07/ti-kanoume-2-metopo

Ο ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ:

Με την πλειοψηφία των επιβατών στα αμπάρια και με την πρώτη θέση να αναζητάει λάφυρα από το διπλανό πλοίο που «παραπαίει», το πλήρωμα χαζεύει την όλη διαδικασία – χωρίς να αντιλαμβάνεται το παγόβουνο, επάνω στο οποίο κινδυνεύει να συντριβεί

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 

Η επέλαση του ΔΝΤ στην Ευρώπη, με το «μανδύα» της Τρόικας (υπενθυμίζουμε ότι ο μοναδικός πελάτης που του είχε απομείνει το 2007 ήταν η Τουρκία), έχει αφενός μεν έναν κύριο στόχο, αφετέρου αρκετούς παράπλευρους.

Ο κεντρικός στόχος του είναι ασφαλώς η εγκατάσταση της δικτατορίας της ελίτ και του χρηματοπιστωτικού τέρατος στην ήπειρο μας – με την Ελλάδα να έχει διαδραματίσει το ρόλο του πολιορκητικού κριού, του Δούρειου Ίππου καλύτερα, όσον αφορά την Ευρωζώνη.

Πρώτος παράπλευρος στόχος του είναι η ενδυνάμωση των εκάστοτε τοπικών ελίτ στις επί μέρους χώρες – μέσω της δημιουργίας φθηνού, υπάκουου και πειθαρχημένου εργατικού δυναμικού, καθώς επίσης νέων επενδυτικών ευκαιριών, παράλληλα με τον περιορισμό του ανταγωνισμού της μεσαίας τάξης.

Για να μπορέσει να επιτύχει τον πρώτο παράπλευρο στόχο του, «παράγει» μία όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ανεργία – ενώ, όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, προωθεί έντονα τις ιδιωτικοποιήσεις. Το τρίτο σκέλος επιτυγχάνεται κυρίως με την υπερβολική αύξηση της φορολογίας η οποία, σε συνδυασμό με την ύφεση που προκαλείται, οδηγεί στη χρεοκοπία χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις – επίσης, στον «αφανισμό» της αστικής τάξης, η οποία αποτελεί το βασικό στήριγμα της δημοκρατίας. 

Ο δεύτερος παράπλευρος στόχος του ΔΝΤ είναι η ενδυνάμωση ορισμένων «χωρών-ελίτ», οι οποίες «εκτρέφονται» από τις ασθενέστερες, με πολλούς και διάφορους τρόπους (εξαγορά παραγωγικών επιχειρήσεων στις «ελλειμματικές», δημιουργία οικονομικών ζωνών ειδικού σκοπού κλπ.). Σκοπός είναι η εγκατάσταση συστημάτων ελέγχου, έτσι ώστε οι Η.Π.Α., ο εργοδότης του, να μπορεί να επιβάλλει τις πάσης φύσεως επιθυμίες του.

Ιδανικότερη «χώρα-φύλακας» στην Ευρώπη είναι ασφαλώς η «αστυνομική», πειθαρχική και αποκρατικοποιημένη πλέον Γερμανία – η οποία είχε «χρησιμοποιηθεί» ανάλογα, για τον έλεγχο της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.

Ο τρίτος και τελευταίος στόχος του ΔΝΤ είναι η διαχρονική λεηλασία του πλούτου, καθώς επίσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών, εκ μέρους της παγκόσμιας ελίτ – εύκολα και χωρίς ιδιαίτερο κόπο, με τη βοήθεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Για να το επιτύχει, οφείλει να «κατακτήσει» το εκάστοτε ξένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, επιτρέποντας στις «χώρες-αποικίες» του αποκλειστικά και μόνο την παραγωγική δραστηριοποίηση τους – τη «βρώμικη δουλειά» (βιομηχανία, εμπόριο, λοιπές υπηρεσίες). Εδώ κατατάσσεται και ο σιωπηλός πόλεμος που διεξάγεται σήμερα, με «πεδίο μάχης» την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος της πατρίδας μας.      

Ανάλυση

Η εισβολή του ΔΝΤ στην Τουρκία πραγματοποιήθηκε το 2001 – όπως έχουμε περιγράψει αναλυτικά στο κείμενο μας «Η λεηλασία της Τουρκίας». Η γειτονική χώρα άντεξε μόλις δύο μήνες μετά το ξέσπασμα της κρίσης – υπογράφοντας ένα εξευτελιστικό μνημόνιο υποτέλειας, μέσω του οποίου οδηγήθηκε στην εξαθλίωση και στον εξευτελισμό των πολιτών της, παράλληλα με την εκποίηση του συνόλου σχεδόν της δημόσιας περιουσίας της.

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, η πατρίδα μας έχει αποδειχθεί πολύ πιο ανθεκτική από την Τουρκία – αφού συνεχίζει να αντιστέκεται, παρά το ότι έχουν περάσει ήδη τρία χρόνια από την εισβολή των «μπράβων» των τοκογλύφων. Ελπίζουμε δε να κερδίσει στο τέλος τον πόλεμο, επειδή θα ήταν άδικο να αποδειχθούν άσκοπες οι θυσίες των Ελλήνων, των Κυπρίων, των Ιρλανδών, των Πορτογάλων και όλων των υπολοίπων, οι οποίοι έχουν «πέσει» στα διάφορα πεδία των μαχών.

Εννοούμε φυσικά τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, εκείνους που υποφέρουν λόγω της μείωσης των μισθών και συντάξεων, όσους αναγκάσθηκαν να εκπατρισθούν, αυτούς που δυστυχώς αυτοκτόνησαν, τους ιδιοκτήτες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που έκλεισαν, τους πεινασμένους, τους αρρώστους  και όλους τους υπόλοιπους – αφού αυτά είναι τα θύματα των σημερινών οικονομικών πολέμων.

Επιστρέφοντας στην Τουρκία, η παρούσα κυβέρνηση της αφενός μεν «εκποίησε» τη δημόσια περιουσία της στις πολυεθνικές, αφετέρου διεύρυνε την εξαθλίωση των πολιτών της – η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, παρά τα (κάποτε) υψηλά ποσοστά ανάπτυξης της οικονομίας της.

Ως συνήθως, το ΔΝΤ φροντίζει έτσι ώστε οι πολύ πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι, η μεσαία εισοδηματική τάξη να καταρρέει, ενώ οι φτωχοί φτωχότεροι – γεγονός που έχει αποδειχθεί στη Βραζιλία, στην Αργεντινή και όπου αλλού δραστηριοποιήθηκε, ενώ αποτελεί έναν από τους παράπλευρους στόχους του.

Προσέχει δε πλέον, με ξεκίνημα την εισβολή του στην Τουρκία, να αφήνει αρκετά κενά, «ιούς» καλύτερα στις χώρες που «επιδιορθώνει», έτσι ώστε να χρειαστούν ξανά τις «υπηρεσίες» του – κάτι που δεν φρόντισε όσο έπρεπε στο παρελθόν, κινδυνεύοντας σχεδόν να χρεοκοπήσει. Ειδικά όσον αφορά τη γειτονική χώρα και χωρίς καμία απολύτως εχθρική διάθεση, παρά τις συνεχείς «φραστικές» ή άλλες επιθέσεις της, τα εξής:  

Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα ανήκουν στην καθημερινότητα της Τουρκίας, η οποία κατέχει πανευρωπαϊκά την πρώτη θέση, ευρισκόμενη στην τρίτη θέση παγκοσμίως, σύμφωνα με τη διεθνή οργάνωση εργασίας ILO – ένα πραγματικά θλιβερό ρεκόρ. Όπως λέγεται, η σημερινή κυβέρνηση της δεν ενδιαφέρεται σχεδόν καθόλου για το θέμα – ενώ τα εργατικά συνδικάτα, αποδυναμωμένα εντελώς από τις μεθόδους που εφάρμοσε το ΔΝΤ, είναι αδύνατον να αντισταθούν.

Αναλυτικότερα, οι εικόνες των πεθαμένων εργατών καλύπτουν την επιφάνεια ενός γνωστού πεζόδρομου της Κωνσταντινούπολης – ανθρώπων που όλοι βρήκαν το θάνατο στις θέσεις εργασίας τους: στα ναυπηγεία, στα ορυχεία και στις οικοδομές. Επίσης, στα γυρίσματα κινηματογραφικών ταινιών, οι οποίες σχεδόν δωρίζονται στις χώρες του εξωτερικού – εν μέρει για προπαγάνδα, με την έννοια της «πολιτισμικής εισβολής», κυρίως όμως για να ικανοποιήσουν την «επιδειξιμανία», τη «μεγαλομανία» και τη ματαιοδοξία της κυβέρνησης. 

Μία φορά κάθε μήνα, διαδηλώνουν οι συγγενείς των πεθαμένων εργατών εναντίον της «συλλογικής λήθης» – όπως οι ίδιοι αποκαλούν τη συμπεριφορά τόσο της κοινωνίας, όσο και των «ιθυνόντων», απέναντι σε αυτούς που έχασαν τη ζωή τους στο βωμό της άκρατης «καπιταλιστικής υστερίας», την οποία έχει «εμφυτεύσει» το ΔΝΤ στη χώρα.

Όλοι όσοι διαδηλώνουν πιστεύουν ακράδαντα ότι, δεν πρόκειται για εργατικά ατυχήματα, αλλά για φόνους – για ανθρώπους δηλαδή που δολοφονήθηκαν από εκείνους που έχουν αναγάγει τον «πλουτισμό» (μέσω της, μέχρι θανάτου κυριολεκτικά, εκμετάλλευσης των εργαζομένων), σε επιστήμη.   

Σε πάρα πολλές επιχειρήσεις δεν υπάρχουν καθόλου μέτρα ασφαλείας, ενώ κανένας δεν ενδιαφέρεται για την έλλειψη τους – ούτε καν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, πόσο μάλλον οι εταιρείες, οι οποίες τις θεωρούν περιττό κόστος και ανταγωνιστικό μειονέκτημα.

Η αιτία είναι το ότι, επειδή τα εργατικά ατυχήματα αποτελούν ένα πολύ συχνό φαινόμενο, αφού καθημερινά πεθαίνουν πέντε άνθρωποι, σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές της δημόσιας υπηρεσίας κοινωνικής ασφάλειας, έχουν πάψει πλέον να προκαλούν την προσοχή της κοινωνίας. Φυσικά ο πραγματικός αριθμός τους είναι κατά πολύ υψηλότερος – εάν κρίνει κανείς από το εξαιρετικά αυξημένο ποσοστό «μαύρης», αδήλωτης και φθηνής εργασίας δηλαδή, στην Τουρκία.

Σύμφωνα τώρα με τους Τούρκους Πολίτες, "Οι επιχειρήσεις στοχεύουν στο μεγαλύτερο δυνατόν κέρδος, σε όσο πιο μικρό χρονικό διάστημα γίνεται – ενώ η ανθρώπινη ζωή στην Τουρκία δεν έχει καμία απολύτως αξία" – όπως συμβαίνει δυστυχώς και σε αρκετές άλλες υποανάπτυκτες χώρες, τις οποίες επιλέγουν οι δήθεν ανεπτυγμένοι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, για να παράγουν φθηνά τα προϊόντα τους.

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

Το «επιχειρησιακό σύστημα» που υπερισχύει σήμερα στην Τουρκία, είναι η ανάθεση έργου σε υπεργολάβους. Ειδικότερα, οι μεγάλες επιχειρήσεις, τόσο οι ιδιωτικές, όσο και οι εναπομείναντες δημόσιες, αναθέτουν τα έργα ή τις παραγγελίες τους σε μικρότερες, πολύ πιο «ανταγωνιστικές» εταιρείες – φθηνές, επειδή απασχολούν ανειδίκευτους μετανάστες (κατοίκους άλλων περιοχών), με εξαιρετικά χαμηλά ημερομίσθια και ανασφάλιστους (όπως λέγεται, σχεδόν τα εννέα στα δέκα εργατικά ατυχήματα συμβαίνουν στη συγκεκριμένη «σκιώδη» αγορά εργασίας).

Εάν τυχόν συμβεί οτιδήποτε παράνομο στην κατασκευή έργων ή στην παραγωγή προϊόντων, καταδικάζονται από τα αρμόδια δικαστήρια οι υπεργολάβοι – σχεδόν ποτέ οι μεγάλες εταιρείες ανάθεσης έργου. Επειδή δε πρόκειται συνήθως για δικαστικές διαδικασίες, οι οποίες διαρκούν πολλά χρόνια, οι περισσότεροι υπεργολάβοι, εάν τύχει να κατηγορηθούν, εξαφανίζονται – έτσι ώστε να αποφύγουν την ποινή.

Τα παραπάνω δεν συμβαίνουν μόνο στις τούρκικες εταιρείες, αλλά και στις ξένες, οι οποίες κυριαρχούν στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας  –  γεγονός που αποδεικνύεται από το εργατικό ατύχημα που συνέβη σε ένα εμπορικό κέντρο της Κωνσταντινούπολης (Marmara Park), το οποίο κατασκευάσθηκε με εντολή γερμανικής εταιρείας.

Ειδικότερα έντεκα εργαζόμενοι, οι οποίοι είχαν οδηγηθεί για να κοιμηθούν σε νάιλον σκηνές, κατά τη διάρκεια μίας εξαιρετικά κρύας νύχτας, κάηκαν μετά από πυρκαγιά που ξέσπασε λόγω ηλεκτρικού βραχυκυκλώματος. Τα θύματα όμως, η αμοιβή των οποίων ήταν περί τα 2 € την ώρα, είχαν προσληφθεί από κάποιον υπεργολάβο – εναντίον του οποίου ασκήθηκαν ποινικές διώξεις, χωρίς καθόλου να κατηγορηθεί ο γερμανός εντολέας.

Βέβαια, σύμφωνα με τη νέα εργατική νομοθεσία (Ιανουάριος 2013), η οποία προσαρμόστηκε στα ευρωπαϊκά πρότυπα, εάν κάποιος εργαζόμενος θεωρήσει επικίνδυνη την εργασία που του ανατίθεται, μπορεί να αρνηθεί να την εκτελέσει – όπως ισχύει και στην Ευρώπη. Όμως, η ανεργία στην Τουρκία διατηρείται σκόπιμα σε πολύ υψηλά επίπεδα – οπότε οι εργαζόμενοι φοβούνται ότι θα χάσουν τη δουλειά τους, εάν διαμαρτυρηθούν.

Επομένως, η νομοθεσία είναι ουσιαστικά «δώρο άδωρο» – ιδιαίτερα επειδή τα εργατικά συνδικάτα επιτρέπεται να διαμαρτύρονται ή να διαδηλώνουν, μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Εκτός αυτού, εάν αποκαλυφθεί πως ορισμένοι εργαζόμενοι ανήκουν σε κάποιο συνδικάτο, απολύονται μαζικά – εάν δε προσπαθήσουν να διαμαρτυρηθούν για την απόλυση τους, συλλαμβάνονται και κακοποιούνται από την αστυνομία.

Η κυβέρνηση τώρα της Τουρκίας προσπαθεί απεγνωσμένα να προσελκύσει επενδυτές από ολόκληρο τον πλανήτη, με το εξής «σλόγκαν»: "Διευρυμένος χρόνος εργασίας, φθηνό εργατικό κόστος, το χαμηλότερο ποσοστό ασθένειας στην Ευρώπη και το μεγαλύτερο ωράριο – με 52,9 ώρες εργασίας την εβδομάδα", χωρίς να αναφέρει φυσικά πως τα συγκεκριμένα «ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα» έχουν κοστίσει στη χώρα της πάνω από 10.000 θανάτους εργαζομένων τα τελευταία χρόνια.         

Ολοκληρώνοντας, όπως εύλογα υποθέτουν οι περισσότεροι, το συγκεκριμένο σύστημα έχει «εγκατασταθεί» με τις (έμμεσες φυσικά) οδηγίες του ΔΝΤ – έτσι ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της τουρκικής οικονομίας, οπότε να εξοφλούνται τόσο τα χρέη, όσο και οι τόκοι των δανείων της.

Φυσικά, στη όλη διαδικασία έχουν βοηθήσει τα μέγιστα ορισμένα τουρκικά ΜΜΕ (ελίτ!), τα οποία «χειραγώγησαν» την κοινή γνώμη, με τη βοήθεια μίας προπαγάνδας υπέρ των εισβολέων (δεν υπάρχει εναλλακτική λύση κλπ.) – αντίστοιχης με αυτήν κάποιων δικών μας ΜΜΕ, στην Ελλάδα του σήμερα.  

Κάποια από τα κέρδη τώρα, τα οποία προέρχονται από το νέο «σύστημα», οδηγούνται στην τοπική ελίτ, κάποια άλλα στην ευρωπαϊκή, ενώ η μερίδα του λέοντος εισπράττεται από το αχόρταγο χρηματοπιστωτικό θηρίο – έδρα του οποίου είναι (ακόμη) οι Η.Π.Α.  

Η ΑΠΕΙΛΗ ΔΙΔΥΜΗΣ ΕΚΡΗΞΗΣ

Όπως συνέβη και στην Αργεντινή, μετά τη χρεοκοπία και την ύφεση, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση του ΑΕΠ της, η οικονομία της Τουρκίας άρχισε να αυξάνεται με έντονους ρυθμούς – αφού προηγήθηκε η «θεραπεία», στην οποία υποβλήθηκε από το ΔΝΤ. Πρόκειται ουσιαστικά για κάτι ανάλογο, με αυτό που παρατηρείται μετά από έναν συμβατικό πόλεμο – όπου, επειδή η χώρα έχει «ισοπεδωθεί» από τους βομβαρδισμούς, η ανάπτυξη είναι εξασφαλισμένη.  

 

Δυστυχώς όμως, στο μεγαλύτερο μέρος της (30%), η ανάπτυξη στηρίχθηκε στις κατασκευές – με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί μία τεράστια υπερβολή ακινήτων (φούσκα), η οποία από στιγμή σε στιγμή θα εκραγεί, με έναν εξαιρετικά εκκωφαντικό θόρυβο.

Φυσικά, όπως συνήθως συμβαίνει, μία τέτοια κρίση συνοδεύεται από μία ανάλογη κρίση του τραπεζικού συστήματος, λόγω επισφαλειών – αφού από αυτό «πηγάζουν» τα στεγαστικά και λοιπά δάνεια. Επομένως, η Τουρκία απειλείται από μία δίδυμη έκρηξη, με πολύ επικίνδυνα επακόλουθα για την οικονομία της.

Το χρηματιστήριο της (ISE 100), αντίστοιχα επίσης με την Αργεντινή, κατάφερε να φτάσει στις 82.000 περίπου μονάδες σήμερα – από 10.500 το 2004 (τρία χρόνια μετά την εισβολή του ΔΝΤ), επιτυγχάνοντας μία πολύ αξιόλογη πρόοδο. Φυσικά αυτοί που κέρδισαν από τη ραγδαία άνοδο δεν ήταν οι εργαζόμενοι ή, έστω, οι μεσοαστοί – αλλά η τοπική ελίτ και, κυρίως, οι ξένοι οικονομικοί κατακτητές.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από το ότι, στις εισροές ξένων κεφαλαίων κυριαρχούν οι βραχυπρόθεσμες τοποθετήσεις χαρτοφυλακίου – οι οποίες, το 2012, ήταν 40 δις $, έναντι μόλις 8 δις $ των άμεσων ξένων επενδύσεων. Όπως είναι γνωστό δε, οι περισσότερες χώρες, ακόμη και οι απολύτως υγιείς, καταστρέφονται από τη μαζική φυγή των ξένων κεφαλαίων – η οποία συνήθως συμβαίνει όταν για κάποιο λόγο, ο οποίος δεν αφορά πάντοτε την τοπική οικονομία,  τρομοκρατούνται (αγελαία συμπεριφορά).         

Σε κάθε περίπτωση όμως όταν οι μισθοί, όπως και όλα τα υπόλοιπα κόστη, συμπιέζονται σε τόσο μεγάλο βαθμό από τα μνημόνια του ΔΝΤ, η κερδοφορία εκείνων των τοπικών επιχειρήσεων που επιβιώνουν αυξάνεται γεωμετρικά – όπως επίσης των ξένων πολυεθνικών, οι οποίες συνήθως αγοράζουν πάμφθηνα και εκκαθαρισμένα από υποχρεώσεις τα «φιλέτα» της εκάστοτε χώρας, στην οποία εισβάλουν οι μπράβοι τους.

Επομένως, η αύξηση των χρηματιστηριακών δεικτών είναι υγιής – έως ότου φυσικά επιστρέψουν οι γνωστές συνθήκες χρεοκοπίας, αφού ο «ιός της πτώχευσης» είναι τοποθετημένος βαθειά μέσα στο αδύναμο κορμί της τουρκικής οικονομίας (όπως διαπιστώνεται τώρα στην Αργεντινή).     

ΜΑΚΡΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Ο ρυθμός ανάπτυξης της τουρκικής οικονομίας μειώθηκε απότομα το 2012, κατά 6,6% σε σχέση με το προηγούμενο έτος – οπότε διαμορφώθηκε στο 2,2% (από 8,8% το 2011, στη δεύτερη θέση παγκοσμίως μετά την Κίνα, η ανάπτυξη της οποίας ήταν 9,4%). Το μέγεθος αυτό είναι εξαιρετικά άσχημο για μία αναπτυσσόμενη χώρα, με νεαρό πληθυσμό – ενώ οφείλεται, σύμφωνα με τη τουρκική στατιστική υπηρεσία (TUIK), στον περιορισμό της εσωτερικής ζήτησης (μειώθηκε στο 0,7%, έναντι αύξησης 7,7% το 2011), σε συνδυασμό με την ευρωπαϊκή κρίση χρέους.

Η αντιστροφή της τάσης, η οποία ίσως οδηγήσει στην προβλεπόμενη έκρηξη της φούσκας των ακινήτων, δεν φαίνεται να είναι σύντομα εφικτή. Ο λόγος είναι η υπερχρέωση των τουρκικών νοικοκυριών, σαν αποτέλεσμα του υπερδανεισμού των τελευταίων χρόνων. Πρόκειται ουσιαστικά για την γνωστή μας «παγίδα του χρέους», στην οποία οδηγήθηκαν πολλοί καταναλωτές – μέσω της «γενναιόδωρης» παροχής δανείων μηδενικού επιτοκίου, των περιορισμένων απαιτήσεων για εγγυήσεις, καθώς επίσης διαφόρων άλλων «τραπεζικών τεχνασμάτων».  

 

Όπως υπολογίζεται, περί τα 2.000.000 νεαροί Τούρκοι απειλούνται με κατασχέσεις – ενώ οι ρυθμοί ανάπτυξης των τελευταίων χρόνων βασίσθηκαν εμφανώς στη συγκεκριμένη «χαλαρή» πιστωτική πολιτική, η οποία ακολουθήθηκε από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της χώρας.

Κατά την άποψη δε πολλών, αν και η κεντρική τράπεζα της χώρας προσπάθησε να εμποδίσει τη δημιουργία υπερβολών (φούσκες), δεν φαίνεται να τα κατάφερε. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί μας δίνει μία εικόνα των μεγεθών της Τουρκίας:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μεγέθη της τουρκικής οικονομίας (προβλέψεις 2012), ΑΕΠ σε δις $

Δείκτης	2012	Δείκτης	2012 (σε δις $)
ΑΕΠ	783,10	Έλλειμμα τρεχουσών συν.	-59,74
ΑΕΠ κατά κεφαλή	15.000	Εξαγωγές	154,20
Γεωργία	8,9%	Εισαγωγές	225,60
Βιομηχανία	28,1%	Εμπορικό έλλειμμα	-71,40
Υπηρεσίες	63,0%	Συναλλαγματικές ρεζέρβες	93,38
Εργαζόμενοι	εκ. 27,11	Εξωτερικό χρέος	331,40
Ανεργία	9%	Πληθωρισμός	9,1%
Έλλειμμα προϋπολογισμού	*2,60%	Βασικό επιτόκιο (2011)	5,25%
Δημόσιο χρέος / ΑΕΠ	40,40%	Πληθυσμός	80,69 εκ.

* Μάλλον διαμορφώθηκε στο 5,6% εάν τελικά επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες μας – ήτοι στα 44 δις $. Εν τούτοις, η πιστοληπτική ικανότητα της Τουρκίας αναθεωρήθηκε πρόσφατα προς τα πάνω – αν και δύσκολα ξεχνάει κανείς την 3Α αξιολόγηση της Lehman Brothers, λίγο πριν τη χρεοκοπία της.    

Πηγή: CIA Factbook. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σε σχέση με τον Πίνακα Ι, όπως συνήθως παρατηρείται στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, το εργατικό δυναμικό είναι χαμηλότερο, όσον αφορά το ποσοστό του επί του συνολικού πληθυσμού, συγκριτικά με τις ανεπτυγμένες (στη Βραζιλία μόλις 20 εκ., έναντι 190 εκ. πληθυσμού!).

Για παράδειγμα, ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας, από την ίδια πηγή (CIA), είναι 10,77 εκ. – έναντι 4,95 εκ. εργαζομένων (το 46,0%). Στην Τουρκία όμως είναι 80,69 εκ. έναντι 27,11 εκ. εργαζομένων – ήτοι το 33,6% του συνόλου. Εάν είχαμε την ίδια σχέση, τότε οι εργαζόμενοι στην Τουρκία θα έπρεπε να είναι 37,11 εκ. και όχι 27,11 – οπότε, σε τελική ανάλυση, η Τουρκία έχει πολύ λιγότερες θέσεις εργασίας, από αυτές που διαθέτει η Ελλάδα, ως ποσοστό επί του εκάστοτε πληθυσμού (νεαρότερος πληθυσμός κλπ.).

Περαιτέρω, το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ δεν είναι τόσο χαμηλό, όσο φαίνεται – αφού αφορά μία αναπτυσσόμενη οικονομία, με ελάχιστες υποδομές. Για παράδειγμα, το δημόσιο χρέος της Βουλγαρίας είναι στο 17,9% του ΑΕΠ της – αρκετά πιο χαμηλό δηλαδή, χωρίς όμως να μπορεί να ξεφύγει από την κρίση (οι αυτοκτονίες που σημειώνονται στη χώρα έχουν δυστυχώς ξεπεράσει κάθε προηγούμενο).   

Εκτός αυτού, η Τουρκία έχει πλέον πολύ λιγότερη δημόσια περιουσία – η οποία ουσιαστικά λεηλατήθηκε από τους διεθνείς τοκογλύφους, χωρίς να μειωθεί το δημόσιο χρέος της (σε απόλυτα βέβαια μεγέθη). Αντίθετα, από περίπου 185 δις $ το 2005 (πριν τις αποκρατικοποιήσεις), αναρριχήθηκε σε πάνω από 300 δις $ – παρά το ότι μειώθηκε ελαφρά (παραπλανητικά), ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.  

Συνεχίζοντας, όλα αυτά τα μεγέθη έχουν σχέση με την ισοτιμία του νομίσματος. Εάν λοιπόν υποτιμηθεί η τουρκική λίρα, κάτι καθόλου απίθανο (έχει υποτιμηθεί πάνω από 100% σε σχέση με την ημερομηνία εισαγωγής της – στο 2,32 ως προς το δολάριο, από 1 προς 1), το δημόσιο χρέος, ως προς το ΑΕΠ, θα εκτοξευθεί στα ύψη – αφού θα μειωθεί το ΑΕΠ σε δολάρια, ενώ θα αυξηθεί το χρέος (σε $). Επίσης, θα επιδεινώνονταν πολλά από τα υπόλοιπα οικονομικά της μεγέθη – ιδίως δε ο εξωτερικός δανεισμός (331,4 δις $), ο οποίος ευρίσκεται ήδη σε επικίνδυνα υψηλά επίπεδα.

Από την άλλη πλευρά, εάν τυχόν υπάρξει πρόβλημα με τις τράπεζες της, όπως αναφέραμε παραπάνω, το δημόσιο θα αναγκασθεί να διασώσει τουλάχιστον ορισμένες από αυτές – με αποτέλεσμα να επιβαρυνθεί ανάλογα ο προϋπολογισμός της και στη συνέχεια το δημόσιο χρέος. Αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι η Ιρλανδία, με αντίστοιχα σχεδόν προβλήματα, είχε δημόσιο χρέος της τάξης του 30% του ΑΕΠ της πριν από την κρίση, ενώ σήμερα, μετά τη διάσωση των τραπεζών της, έφτασε στο 120%, για να καταλάβουμε τους κινδύνους που ελλοχεύουν στη γείτονα χώρα. 

 

Όσον αφορά τώρα την «αχίλλειο πτέρνα» της Τουρκίας, το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και το εμπορικό έλλειμμα τα οποία, σε συνδυασμό με τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, δημιουργούν συνήθως εκρηκτικές καταστάσεις, θεωρούμε ότι αποτελούν μία μεγάλη πηγή ανησυχίας.

Πολύ περισσότερο επειδή η ονομαστική αύξηση των εξαγωγών κατά 13,1% το 2012 (κυρίως προς το Ιράκ και τη Β. Αφρική), η οποία περιόρισε κάπως το εμπορικό έλλειμμα, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις εξαγωγές χρυσού προς το Ιράν, ύψους 13,3 δις $ – οι οποίες είχαν στόχο την έντεχνη παράκαμψη διεθνών κυρώσεων. Χωρίς το χρυσό, η αύξηση τους ήταν μόλις 4,3% – ενώ μειώθηκαν σημαντικά οι εξαγωγές προς την Ευρώπη.     

Συνεχίζοντας, η κεντρική τράπεζα της Τουρκίας, μιμούμενη ανόητα τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες του πλανήτη, παρά τα προβληματικά οικονομικά μεγέθη της χώρας της, χαλάρωσε ακόμη περισσότερο τη νομισματική πολιτική της – με αποτέλεσμα να έχει αυξηθεί η πιστωτική επέκταση κατά 25% περίπου, έναντι 16,5% στα τέλη του 2012.

Η ενέργεια της αυτή, η οποία αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει στην υποτίμηση της λίρας, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη – πόσο μάλλον όταν η Τουρκία είναι μία πολύ φτωχή χώρα, αφού οι συνολικές καταθέσεις των πολιτών της είναι της τάξης των 573 δις λιρών (περί τα 250 δις $), όταν στην Ελλάδα του κατά οκτώ φορές μικρότερου πληθυσμού ξεπερνούν (πριν «φυγαδευτεί» μεγάλο μέρος τους) τα 350 δις $.

Εάν δε σημειώσει κανείς ότι, το 0,04% των πολιτών της Τουρκίας κατέχει το 50% σχεδόν των συνολικών καταθέσεων, θα κατανοήσει που οδηγεί η συνταγή των παιδιών του Σικάγου, την οποία εφαρμόζει πιστά το ΔΝΤ – στο «άνοιγμα της ψαλίδας» μεταξύ πλούσιων και φτωχών, το οποίο επιδεινώνει τα μέγιστα την κοινωνική συνοχή.

Βέβαια, οι στόχοι που επιδιώκουν οι «σύνδικοι του διαβόλου», απαιτούν μία αρκετά μειωμένη κοινωνική συνοχή. Ακόμη περισσότερο, το χωρισμό μίας κοινωνίας σε αντίπαλα στρατόπεδα και τον κατακερματισμό της – το γνωστό μας «διαίρει και βασίλευε» δηλαδή, γεγονός που διαπιστώνουμε σήμερα και στην Ελλάδα, ελπίζοντας να το αποφύγουμε στο τέλος.               

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Τουρκία θυμίζει σήμερα ένα εξοπλισμένο με γερμανικά κυρίως όπλα υπερωκεάνιο, με τη συντριπτική πλειοψηφία των επιβατών του στοιβαγμένη στα αμπάρια. Η πρώτη θέση, «εν ανυπαρξία μεσαίας», έχει συνωστισθεί στο πολυτελές κατάστρωμα – επιδιώκοντας να συλλέξει τα λάφυρα ενός διπλανού πλοίου, το οποίο «παραδέρνει στα κύματα», πλέοντας μεταξύ της Σκύλλας και της Χάρυβδης.

Την ίδια στιγμή, το πλήρωμα του υπερωκεανίου «χαζεύει» την όλη διαδικασία – χωρίς να αντιλαμβάνεται το τεράστιο παγόβουνο που διαφαίνεται ήδη στον ορίζοντα, επάνω στο οποίο οδηγείται με συνεχώς αυξανόμενη ταχύτητα. 

Φυσικά δεν ευχόμαστε σε καμία περίπτωση τη συντριβή του διπλανού μας πλοίου, όσο και αν μας ενοχλεί – ενώ είναι δυνατόν να αποφευχθεί, εάν «αφυπνισθεί» το πλήρωμα του αντιλαμβανόμενο ότι, όχι μόνο κινείται προς το μέρος του θανατηφόρου παγόβουνου, αλλά έχει στο πλάι του πολλά άλλα μικρότερα (Συρία, Κουρδιστάν κλπ.), εξίσου απειλητικά.

Ολοκληρώνοντας, όπως διαπιστώνεται από την κατάσταση της γειτονικής μας χώρας, καθώς επίσης πολλών άλλων κρατών στο παρελθόν (Βραζιλία, Αργεντινή κλπ.), η πολιτική που επιβάλλει το ΔΝΤ δημιουργεί «μανιοκαταθλιπτικές» οικονομίες – με τους στόχους που αναφέρθηκαν στην αρχή της ανάλυσης μας. Οφείλουμε λοιπόν να την αποφύγουμε με κάθε θυσία, επιλέγοντας την αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας μας, με δικά μας αποκλειστικά μέσα – όσο και αν μας κοστίσει.

Στα πλαίσια αυτά, αφού προηγουμένως εκδιωχθεί η Τρόικα (πρώτη προτεραιότητα μας), θα πρέπει να είμαστε όλοι πρόθυμοι να συμβάλλουμε στην εξυγίανση της πατρίδας μας, με τα μέσα που ο καθένας μας μπορεί να διαθέσει – έχοντας τη βεβαιότητα ότι, μπορούμε και μόνοι μας να τα καταφέρουμε, αφού έχουμε τη μεγάλη τύχη να ζούμε σε μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, η οποία υποφέρει αποκλειστικά και μόνο από τα δικά μας λάθη και παραλείψεις.

Ο δρόμος αυτός δεν είναι φυσικά εύκολος, ούτε τόσο απλός, όσο ίσως νομίζουμε. Εν τούτοις, είναι απολύτως εφικτός, ανεξάρτητα από τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρωζώνη – τις οποίες οφείλουμε να περιμένουμε υπομονετικά, απασχολούμενοι με την επίλυση των δικών μας προβλημάτων, έτσι ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για ότι και αν συμβεί (μηδενισμός διδύμων ελλειμμάτων, αναβίωση της παραγωγική μας βάσης, ορθολογικό επιχειρηματικό πλαίσιο, αύξηση της παραγωγικότητας του δημοσίου τομέα κλπ.).

Ειδικά επειδή, εάν δεν καταπολεμηθούν άμεσα οι ευρωπαϊκές ασυμμετρίες (άρθρο μας), η Ευρωζώνη θα καταρρεύσει με έναν εκκωφαντικό θόρυβο – κάτι που εμείς τουλάχιστον ευχόμαστε να αποφευχθεί, αφού κάτι τέτοιο θα αποτελούσε μία πολύ μεγάλη «δοκιμασία» για ολόκληρο τον πλανήτη. Εν τούτοις, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι, με πρώτη προτεραιότητα ίσως την επέκταση του «ζωτικού εμπορικού χώρου» μας στην Τουρκία, στα Βαλκάνια (στην κάποτε «ζώνη της δραχμής»), καθώς επίσης στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.  

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 06. Απριλίου 2013, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2857.aspx

Ριζοσπαστική Αριστερά: όχι άλλα κόλπα και υπεκφυγές!

 

Του Παναγιώτη Σωτήρη

 

Σήμερα δεν χρειαζόμαστε άλλο σεχταρισμό και αναδίπλωση σε λογική μικρόκοσμου. Ούτε, όμως, και «επικοινωνιακές τακτικές». Ή παίρνουμε τολμηρά την πρωτοβουλία για να οικοδομήσουμε το αναγκαίο αριστερό ριζοσπαστικό μέτωπο, ή συνεχίζουμε να παλινωδούμε σε έναν κυκεώνα εγκεφαλικών σχημάτων που δύσκολα θα συγκαλύπτουν ότι και εμείς γινόμαστε μέρος του προβλήματος. Ο καλύτερος οδηγός για να δούμε ποια είναι τα κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα σήμερα είναι η ίδια η πραγματικότητα.

Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από την Κύπρο, η τρομαχτική συστημική βία της Ευρωζώνης που ξεδιπλώθηκε, αλλά και ο νέος γύρος εκβιασμών απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, δείχνουν πόσο απέχουν από την αλήθεια όλες οι απόψεις που λένε ότι «τα χειρότερα είναι πίσω». Στην πραγματικότητα, μόλις τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε την πλήρη αλαζονεία της επιχείρησης πλήρους νεοφιλελεύθερης αναμόρφωσης των ευρωπαϊκών κοινωνιών στο όνομα της σταθερότητας της ΟΝΕ. Γι' αυτό το λόγο και τα ζητήματα αποκτούν σήμερα μια άτεγκτη και αναπόδραστη σαφήνεια για όποιον αναφέρεται στην Αριστερά.

Ζήτημα πρώτον: Μέσα στο ευρώ δεν υπάρχει καμιά ελπίδα σωτηρίας. Πλέον έχουν καταρρεύσει και οι τελευταίες αυταπάτες περί «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» επειδή θα άλλαζαν οι «πολιτικοί συσχετισμοί» στην ΕΕ, καθώς κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, μεσοπρόθεσμα στο ευρωπαϊκό κέντρο. Επιπλέον, φάνηκε ότι δεν υπάρχει η λογική «too big to fail», καθώς και η ΕΕ και το ΔΝΤ έχουν ήδη προετοιμαστεί ακόμη και για επιλεκτικές χρεοκοπίες χωρών του Νότου, όπως έδειξε και η πρόβα τζενεράλε στην Κύπρο. Τέλος, κανείς δεν μπορεί καν να ψελλίζει τη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» από στιβαρή θέση εντός ευρώ, όταν το μετέωρο ΟΧΙ της Κύπρου το ακολούθησε ακόμη πιο ταπεινωτική επίθεση. Ή μια χώρα και ένα κίνημα είναι αποφασισμένο να κάνει το βήμα της πλήρους ρήξης με το ευρώ και το «ευρωπαϊκό σχέδιο» ή θα υφίσταται τις συνέπειες.

Ζήτημα δεύτερον: Δεν χρειαζόμαστε μόνο νομισματική πολιτική. Όσο σημαντική και απόλυτα αναγκαία αφετηρία και εάν είναι η επιστροφή, εδώ και τώρα, σε εθνικό νόμισμα και η ανάκτηση δημοκρατικού ελέγχου στη νομισματική πολιτική, άλλο τόσο ισχύει ότι δεν αρκεί. Χωρίς πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, χωρίς μια άλλη αφήγηση για τις ρήξεις και τις ανατροπές που απαιτούνται, στην παραγωγή και την κατανάλωση, στη διοίκηση και το δημόσιο, στις αξίες και την ηθική της κοινωνίας, η τομή με την ευρωζώνη θα παραμένει ένα μετέωρο βήμα.

Ζήτημα τρίτον. Η εθνική ανεξαρτησία καθίσταται ζήτημα κλειδί. Όπως συμβαίνει με όλες τις εν δυνάμει επαναστατικές συγκυρίες, η διαλεκτική εθνικού και διεθνικού αποκτά ξεχωριστή επικαιρότητα. Σήμερα η Ελλάδα υποβαθμίζεται στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, βρίσκεται – εάν δούμε και τις εξελίξεις στην Κύπρο – μέσα σε ένα κουβάρι ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, εσωτερικεύει πιέσεις και αντιφάσεις. Η ρήξη με όλα αυτά καθίσταται αναγκαία, συμπεριλαμβανομένης και της ρήξης με όλες τις εκδοχές του ατλαντισμού (ΝΑΤΟ κ.λπ.) σε πείσμα του όψιμου φιλοαμερικανισμού τμήματος της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα, και στο βαθμό που σήμερα δεν υπάρχουν εναλλακτικά κέντρα μέσα στο διεθνές σύστημα που να συνιστούν υλικές μορφές συμμαχίας, οι δρόμος δεν μπορεί παρά να είναι δρόμος κατά το δυνατόν αυτάρκειας, «στηρίγματος στις δικές μας δυνάμεις», ανασημασιοδότησης της εθνικής ανεξαρτησίας ως στρατηγικής αντίστασης, επιβίωσης και δημοκρατίας ενός νέου «ιστορικού μπλοκ» των υποτελών τάξεων. Η νικηφόρα ρήξη θα είναι ο δικός μας διεθνισμός.

Ζήτημα τέταρτο. Χωρίς αναμέτρηση με την εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα ανατροπή της μνημονιακής καταστροφής. Η λογική που λέει ότι η Αριστερά είναι «αντιπολίτευση» και εκβιάζει αστικές κυβερνήσεις, ανήκει στην προηγούμενη φάση της ταξικής πάλης στον τόπο μας. Οι αναλώσιμες και ανακυκλώσιμες «κυβερνήσεις» της μνημονιακής επιτροπείας δεν εκβιάζονται από το κίνημα, παρά μόνο από την Τρόικα. Χρειαζόμαστε κυβερνητική εξουσία που να εκπροσωπεί ένα αριστερό πρόγραμμα και κοινωνικές δυναμικές. Επομένως, αντί να ξορκίζουμε την «αριστερή κυβέρνηση» είναι πολύ προτιμότερο να στρωθούμε και να πούμε τι περιλαμβάνει. Να μιλήσουμε για το πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση που πρέπει να έχει, πέραν της αναγκαίας ρήξης με ευρώ και ΕΕ, για τις μορφές λαϊκής αντιεξουσίας, αυτοοργάνωσης, αυτοδιαχείρισης που πρέπει να ξεδιπλωθούν, για τις αναγκαίες τομές με την ισχύουσα «νομιμότητα» της ιερότητας της ιδιοκτησίας και του «διευθυντικού δικαιώματος» και το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», για το πώς πρέπει να είναι μια «Συντακτική διαδικασία» που να μη γίνεται σε καμιά περίπτωση διαχείριση του υπάρχοντος με όπλο το «ρεαλισμό» και τον «πραγματισμό».

Ζήτημα πέμπτο. Χρειαζόμαστε μια νέα αντίληψη του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου. Δεν αρκεί απλώς η προσπάθεια «εκπροσώπησης» κοινωνικών δυναμικών όπως δοκιμάζουν να κάνουν σήμερα όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, προφανώς με διαφορετικές γραμμές και άνισα αποτελέσματα. Δεν μπορεί να υπάρξει μετασχηματισμός όσο στην πραγματικότητας οι μορφές σκέψεις, η κουλτούρα συζήτησης και πρακτικής, το στελεχιακό δυναμικό – σε όλες τις εκφάνσεις της σημερινής «υπαρκτής Αριστεράς» ανακυκλώνει όλες τις αντιφάσεις της Αριστεράς της ήττας και του στριμώγματος στη γωνία. Χρειαζόμαστε μια νέα διαλεκτική που να συνταιριάζει ισότιμα και αναγκαστικά αντιφατικά την ιστορικότητα, το βάθος και την επικαιρότητα της αντικαπιταλιστικής και σε τελική ανάλυση κομμουνιστικής αναφοράς με όλο τον πλούτο των εμπειριών, των πρακτικών, των μορφών οργάνωσης, των πειραμάτων (αυτοδιαχείρισης, δημοκρατίας, αλληλεγγύης) που έφερε το κίνημα. Που να παράγει γνώση, πρόγραμμα, προτάσεις, συλλογική ευφυΐα. Με νέες οργανωτικές πρακτικές, με αναβαθμισμένη κουλτούρα διαλόγου, με νέα κομματικότητα, μακριά από τη λογική του ψηφοφόρου, του αφισοκολλητή, του οπαδού. Ένα μέτωπο ταυτόχρονα ενωτικό και διάχυτο, συγκροτημένο και «δικτυακό», πειθαρχημένο και ανυπάκουο. Ικανό να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία, αλλά και να οικοδομήσει τους θεσμούς «αντι-εξουσίας», ξεκινώντας από την οικοδόμηση της «παράλληλης κοινωνίας» του αγώνα, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης.

Ζήτημα έκτο.  Ένα τέτοιο μέτωπο δεν μπορεί να φτιαχτεί με παρθενογένεση, ούτε όμως και με χρησιμοποιημένα υλικά. Ούτε μπορούμε να φαντασιωνόμαστε ότι τα επιτελεία της Αριστεράς θα «δουν το φως το αληθινό» και θα μεταστραφούν.

Χρειάζονται τομές, ρήξεις, μετατοπίσεις, συνολικά η διαλεκτική της ηγεμονίας. Σήμερα αυτός ο άλλος δρόμος για την Αριστερά και ένα νικηφόρο μέτωπο ανατροπής πρέπει να πάρει υλική μορφή και δυναμική. Αναγκαστικά σε ρήξη με τις ηγετικές γραμμές σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, αλλά σε ανοιχτή επικοινωνία με τις αναζητήσεις στο εσωτερικό τους. Η πρόταση του Αριστερού Ριζοσπαστικού Μετώπου, της συνάντησης, ισότιμα, ανοιχτόκαρδα, συντροφικά και μαχητικά, των δυνάμεων, των συλλογικοτήτων, των παρεών, των αγωνιστών που θέλουν πρόγραμμα ανασυγκρότησης και μετασχηματισμού σε ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ και διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας με όρους μετασχηματισμού και ανατροπής, είναι παραπάνω από ώριμη. Ένας τέτοιος «τρίτος πόλος» μέσα στην Αριστερά μπορεί άμεσα να εκπροσωπήσει αναζητήσεις και αγωνίες πολλών αγωνιστών, να έχει στραμμένα βλέμματα και αυτιά προς το μέρος του πολλών ανθρώπων που σε αυτή τη φάση επιμένουν στο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ, να μετατοπίζει τη συζήτηση μέσα στην κοινωνία, ιδίως από τη στιγμή που η ανάγκη ρήξης με το ευρώ και την ΕΕ κερδίσει σε απήχηση. Πάνω από όλα ένας τέτοιος πόλος, που πρέπει από τώρα να κινείται και να φέρεται όχι ως «αριστερή αντιπολίτευση» αλλά ως η Αριστερά που δικαιώνει την ιστορία και τις προσδοκίες της κοινωνίας, έχει τη δυνατότητα, μέσα στην αναπόφευκτη όξυνση των αντιφάσεων της συγκυρίας και την επιδείνωση της κρίσης, να παίξει καταλυτικό ρόλο, να αλλάξει το τοπίο στο κίνημα και την Αριστερά.

Ζήτημα έβδομο. Τίποτα από τα παραπάνω δεν θα προχωρήσει, εάν επιμένουμε να περπατάμε μονοπάτια ήδη περπατημένα. Γιατί το τοπίο είναι καινούργιο και μόνο προς τα πίσω έχει δρόμους ήδη περπατημένους. Και αυτό σήμερα επιβάλλει μια διπλή οριοθέτηση. Ούτε σεχταρισμός, αναδίπλωση, λογική μικρόκοσμου, ατολμία στις πρωτοβουλίες. Ούτε, όμως, και «επικοινωνιακές τακτικές» και υποκατάσταση της προγραμματικής συγκρότησης και της κοινωνικής γείωσης από «χαρισματικές προσωπικότητες» (ιδίως όταν δύσκολα μπορούν να πείσουν ότι εκπροσωπούν το νέο…) και απλή διασπορά συνθημάτων, ακόμη και εάν αυτά είναι σωστά. Χρειάζεται να σταματήσουμε, όλες και όλοι, να σπαταλάμε σκέψη, χρόνο, δυνάμεις, διαύλους επικοινωνίας με την κοινωνία σε γραμμές εγγενώς κοντόθωρες και ατελέσφορες. Αυτό που χρειάζεται είναι τόλμη, συντροφικότητα, σεμνότητα και σκληρή δουλειά, με εμπιστοσύνη στον ίδιο τον κόσμο του αγώνα.

Επομένως, δεν χρειαζόμαστε ούτε άλλα κόλπα ούτε και διαρκείς υπεκφυγές. Ποιο νόημα έχει σήμερα να βλέπουμε την διαμόρφωση της Αριστεράς που οι καιροί απαιτούν με λογική «κινέζικων κουτιών» του τύπου «πρώτα ανασυγκροτούμε το κόμμα-οργάνωση, μετά το «στενό μέτωπο» της δικής μας ηγεμονίας, μετά το «πλατύ μέτωπο» της σωστής γραμμής, μετά το κίνημα»; Ποιο νόημα έχουν οι εξαγγελίες ίδρυσης «φορέων» ή «κομμάτων» όταν μιλάμε απλώς για τάσεις ή ρεύματα; Ποιο νόημα έχουν οι βυζαντινολογίες για το τι είναι «μέτωπο», τι είναι «μετωπική συμπόρευση», τι είναι «κοινή δράση»; Σήμερα τα πράγματα είναι απλά:  Ένας ευρύτερος πολιτικός χώρος που περιλαμβάνει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΜΑΑ, άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που αποδέχονται μια τέτοια κατεύθυνση, κόσμος μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ που δεν «χωρά» στην κεντρική γραμμή, κόσμος που αποστασιοποιήθηκε από τη ραγδαία μετάλλαξη του ΕΠΑΜ, κόσμος του κινήματος που ουσιωδώς είναι πολιτικά ακάλυπτος, σήμερα κινείται στην ίδια κατεύθυνση, εμπνέεται από ανάλογες προγραμματικές αφετηρίες, δουλεύει μαζί μέσα στο κίνημα, αποτελεί εν δυνάμει την αφετηρία του αναγκαίου Αριστερού Ριζοσπαστικού Μετώπου (όπως και την αφετηρία του αναγκαίου μαζικού πεδίου για να αποκτήσει νόημα και μια σύγχρονη γραμμή επανίδρυσης της κομμουνιστικής αναφοράς). Ή παίρνουμε τολμηρά την πρωτοβουλία να το οικοδομήσουμε, ή συνεχίζουμε να παλινωδούμε σε έναν κυκεώνα εγκεφαλικών σχημάτων που δύσκολα θα συγκαλύπτουν ότι και εμείς γινόμαστε μέρος του προβλήματος.

Για την αυστηρότητα με την οποία η ιστορία κρίνει όσους δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, πήραμε μια πρόγευση στο γκρέμισμα της αυταρέσκειας στο διάστημα από τις εκλογές και μετά. Ας σταματήσουμε να γυρνάμε την πλάτη στις ευκαιρίες που ανοίγονται, ας πάψουμε να υπεκφεύγουμε μπροστά στις ευθύνες μας.

ΠΗΓΗ: Ημερομηνία καταχώρησης 06-04-2013, http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=4994

ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ιστορικό τέλος ή ριζοσπαστική πολιτική διέξοδος;

 

Του Τριαντάφυλλου Σερμέτη*

 

Η μισή θεραπεία μιας αρρώστιας οφείλεται στη σωστή διάγνωση. Η άλλη μισή οφείλεται στην ανασύσταση της προσωπικής υπαρξιακής ελευθερίας. Το 1887 ο Νίτσε είχε προβλέψει ότι οι επόμενοι δύο αιώνες θα είναι οι αιώνες της πλήρους απαξίωσης των πάντων, του απόλυτα αρνητικού μηδενισμού. Τι σημαίνει όμως μηδενισμός; Μηδενισμός υφίσταται όταν οι ύψιστες αξίες  της ανθρωπότητας απαξιώνουν τον εαυτό τους. Δεν υπάρχει το «γιατί», παρά μόνο λειτουργεί το ένστικτο της ατομικής επιβίωσης χωρίς κάποιο στόχο.

Με συμπληρωμένο τον έναν από τους δύο αιώνες, η προφητεία του επιβεβαιώνεται πλήρως. Ο τρόπος που εξασκείται η πολιτική και διαρθρώνεται η οικονομία, καθώς και το κίνητρο για την παραγωγή, μαρτυρούν το αληθές της πρόβλεψης. Κορύφωση της μηδενιστικής αντίληψης επήλθε το 1992, όταν ο νεοφιλελεύθερος διανοητής Φουκουγιάμα είχε γράψει ότι «η ιστορία τελείωσε».

Μέσα σ' αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της πλανητικής απαξίωσης, η Ελλάδα, ως ένα μεταπρατικό μιμητικό κράτος, ενσωμάτωσε το «παράδειγμα» αυτό κακέκτυπα. Από το 1974 οι πολιτικές της ηγεσίες, μπολιασμένες με τη μηδενιστική ατομική νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα, δημιούργησαν ένα κράτος χωρίς καμιά αξιοκρατία. Οι ποιότητες εκδιώχθηκαν και οι μετριότητες επικράτησαν κάνοντας δόγμα τον αμοραλισμό, με όχημα την κατανάλωση ως τη μόνη αξία με οποιοδήποτε μέσο. Οι πελατειακές σχέσεις  εντάχθηκαν σε αυτό το σχήμα, με αποτέλεσμα η διαφθορά να θεωρείται ως ένα φυσιολογικό φαινόμενο. Με μέσο την εκπαίδευση οι ηγεσίες ποδηγέτησαν το λαό. Η γνώση παράχθηκε ως χρηστικό μέσο και όχι ως αυτοσκοπός αυτοβελτίωσης. Και γέμισε η Ελλάδα γνωστικούς καταρτισμένους αμόρφωτους.

Αυτή η μηδενιστική πνευματική παρακμιακή έκπτωση είναι η αιτία της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε σήμερα. Η πολιτική διέξοδος από αυτή τη σκοτεινή εποχή θα προέλθει μόνο όταν συγκροτηθεί μια ριζοσπαστική αξιακή ταυτότητα, σε  μια συλλογική ομάδα ικανή να οδηγήσει τη χώρα στο μεταπαρακμιακό φωτεινό μονοπάτι. Ριζοσπαστισμός σημαίνει η ολοκληρωτική αλλαγή του ανθρώπου από τη ρίζα, η βαθύτερη πρωτογενής υπαρξιακή του αλλαγή. Αξιακή ταυτότητα είναι η απελευθέρωση της ηθικοποίησης των ηθών, νοηματοδοτώντας το βίο. Με βάση αυτούς τους ορισμούς, τα κριτήρια για τη μετάβαση στο μεταπαρακμιακό φωτεινό μονοπάτι προϋποθέτουν ένα νέο συνταγματικό πατριωτισμό κοινών αξιών, που θα εστιάζεται σε μια πραγματικά άμεση δημοκρατία. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί με την ολοκληρωτική αναμόρφωση του κράτους. Το σύστημα του κοινοτισμού είναι το πιο πρόσφορο για να αναδομηθεί η άμεση δημοκρατία. Για να υπάρξει άμεση δημοκρατία το κριτήριο είναι η αποκέντρωση σε όλα τα επίπεδα, από το πληθυσμιακό μέχρι το κομματικό. Τα δημοψηφίσματα για όλα τα μεγάλα θέματα αποτελούν προϋπόθεση της πραγματικής δημοκρατίας. Η δυνατότητα της ανακλητότητας των αιρετών συνιστά το βάθεμα της συμμετοχής. Η παραγωγική συγκρότηση στο κοινοτικό σύστημα λαμβάνει άλλα χαρακτηριστικά, σε ένα άλλο μοντέλο, μη καταναλωτικό. Όλα αυτά προϋποθέτουν μια αναγκαιότητα πολιτιστικής αναγέννησης με κέντρο την αναμόρφωση της εκπαίδευσης σε ανθρωπιστική κατεύθυνση, η οποία θα παράγει ανθρώπους έντιμους και καλλιεργημένους και θα δια-μορφώνει πνευματικά ολοκληρωμένες προσωπικότητες.

Ο  πολιτικός φορέας που θα αναλάβει να πραγματώσει αυτές τις αλλαγές  χρειάζεται να έχει ο ίδιος δημοκρατία στο εσωτερικό του, ώστε να αναδειχθούν τα πρόσωπα εκείνα που θα εμπνεύσουν τις ριζοσπαστικές και αξιακές καταστάσεις στον καθένα ξεχωριστά. Επομένως, προαπαιτείται μια εσωτερική επανάσταση του καθενός. Ο καθένας ξεχωριστά θα συγκροτήσει αμαζοποίητα ένα συλλογικό υποκείμενο, για μια πραγματικά ριζοσπαστική αλλαγή, έτσι ώστε να διαμορφωθεί ένα αυθόρμητα οργανωμένο πολιτικό ρεύμα. Για να οργανωθεί το πολιτικό ρεύμα διεξόδου χρειάζεται υπαρξιακή γνησιότητα προνομιακά εμπνευσμένων ανθρώπων, που με την παρουσία τους θα εμπνεύσουν το εν λόγω  πολιτικό ρεύμα. Η  πολιτική διέξοδος που μπορεί να υπάρξει, για να οδηγηθούμε σε ένα μεταπαρακμιακό φωτεινό μονοπάτι, απαιτεί προνομιακές ψυχές. Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση. Υπάρχουν άραγε αυτοί οι άνθρωποι;  

* Ο  Τριαντάφυλλος Σερμέτης είναι Θεολόγος-Φιλόλογος, Πρόεδρος της Α΄ Ε.Λ.Μ.Ε Πέλλας

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ:

Στις επόμενες διαπραγματεύσεις, στη μία μεριά του τραπεζιού θα κάθεται το ΔΝΤ, υποστηρίζοντας τους δανειστές, ενώ στην άλλη η κυβέρνηση, η οποία δεν θα έχει κανέναν με το μέρος της: ούτε τον κυπριακό λαό, ούτε την Ευρώπη, ούτε τη Ρωσία – δυστυχώς

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 

"Μετά τη μάχη της Κρήτης στο 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουμε σήμερα τη μάχη της Κύπρου στον 3^ο Παγκόσμιο – ενεργειακό και συναλλαγματικό αυτή τη φορά, οικονομικό γενικότερα. Πολύ φοβάμαι, ειδικά όσον αφορά τους απλούς Γερμανούς Πολίτες, οι οποίοι υπέφεραν περισσότερο από όλους μας στο παρελθόν ότι, ο πλανήτης δεν θα αντέξει ξανά ένα 4^ο Ράιχ και μία πρωσική Γερμανία – υποδουλώνοντας την για πάντα" (G. Rap). 

Ολοκληρώνοντας, υπενθυμίζουμε τη σύγκριση με την Ισλανδία, από την ανάλυση μας «Κύπρος, κρίση και εκβιασμός» – παραθέτοντας τον Πίνακα Ι, ο οποίος αποτυπώνει τα μεγέθη των δύο χωρών σε δολάρια το 2011:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Οικονομικοί δείκτες της Κύπρου και της Ισλανδίας το 2011 (προβλέψεις), σε δις $

Δείκτες	Κύπρος	Ισλανδία
ΑΕΠ	24,95	14,05
Ρυθμός ανάπτυξης	0,5%	3,1%
Γεωργία/ΑΕΠ	2,4%	5,4%
Βιομηχανία/ΑΕΠ	16,5%	24,7%
Υπηρεσίες/ΑΕΠ	81,1%	69,9%
Εργαζόμενοι	414.100	175.700
Ανεργία	7,71%	7,4%
Έλλειμμα προϋπολογισμού	-6,5%	-4,4%
Δημόσιο χρέος/ΑΕΠ	65,8%	128,3%
Εξαγωγές	2,16	5,3
Εισαγωγές	8,03	4,5
Εμπορικό έλλειμμα/πλεόνασμα	-5,87	0,80
Εμπορικό έλλειμμα/ΑΕΠ	-23,53%	5,69%
Εξωτερικό χρέος	35,87	124,5
Εξωτερικό χρέος/ΑΕΠ	143,7%	886,1%

Πηγή: CIA World Factbook. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα Ι, το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου ήταν το εμπορικό έλλειμμα (πλεόνασμα η Ισλανδία), σε σχέση με το ΑΕΠ – με τη γεωμετρική αύξηση του δημοσίου και εξωτερικού χρέους της Ισλανδίας, λόγω της υπερχρέωσης των τραπεζών της, να δείχνει το δρόμο που θα οδηγηθεί η Κύπρος, η οποία πάσχει (επί πλέον) από την ίδια ασθένεια.    

Η «ειδοποιός» διαφορά φυσικά μεταξύ των δύο χωρών, η οποία αποδείχθηκε μοιραία για το νησί μας, είναι αφενός μεν το νόμισμα, αφετέρου η συμμετοχή της Κύπρου στην Ευρωζώνη, σε συνδυασμό με τη «γεωπολιτική» της θέση – αφού η Ισλανδία, σε μία σχετικά ουδέτερη γεωγραφική ζώνη, είχε την (επώδυνη) δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματος της, καθώς επίσης την ανεξαρτησία, αλλά και το θάρρος, να αρνηθεί μέχρι τέλους την ανάληψη των τραπεζικών χρεών από τους Πολίτες της (αν και συνυπολογίζονται ακόμη στα εξωτερικά χρέη της). 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το μέλλον των πολιτών της Κύπρου θα είναι μάλλον εφιαλτικό – αφού, ότι και αν τελικά αποφασιστεί για τους καταθέτες, στις επόμενες διαπραγματεύσεις στη μία μεριά του τραπεζιού θα κάθεται το ΔΝΤ, το οποίο θα υποστηρίζει τους δανειστές του νησιού, ενώ στην άλλη η κυβέρνηση, η οποία δεν θα έχει κανέναν με το μέρος της: ούτε τον κυπριακό λαό, ούτε την Ευρώπη, ούτε τη Ρωσία.

Δυστυχώς, το πολύπαθο νησί βρέθηκε απροετοίμαστο «στο μάτι του κυκλώνα» – έχοντας πλέον να επιλέξει μεταξύ της Σκύλλας και της Χάρυβδης, όπως κάποτε (αλλά και σήμερα ακόμη) η Ελλάδα.

Φυσικά ευχόμαστε και ελπίζουμε να καταφέρουν να επιβιώσουν οι πολίτες της στην καταιγίδα που αναμένεται να πλήξει με μανία όχι μόνο την Κύπρο, αλλά ολόκληρη την Ευρωζώνη – «ευχές» που ισχύουν επίσης για την πατρίδα μας, η οποία συνεχίζει δυστυχώς να «προδίδει» τους φίλους της, καθώς επίσης να «άγεται και να φέρεται» από τους δανειστές της, αποτελώντας πλέον προτεκτοράτο τους.   

 

ΥΓ: Η στρατηγική της αναβολής (στην Κύπρο σήμερα, για παραδειγματισμό – στην Ελλάδα από το 2010 και εντεύθεν, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία κοκ.).

"Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια «αντιλαϊκή» απόφαση (όπως για παράδειγμα η πολιτική λιτότητας, η εκποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων, το κούρεμα των καταθέσεων, η φοροεπιδρομή στα ακίνητα κλπ.), είναι να την παρουσιάσει κανείς ως «οδυνηρή μεν, αλλά αναγκαία» – αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Η αιτία είναι το ότι, είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχθεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας, μια μελλοντική – πριν από όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.

Στη συνέχεια, επειδή το «κοινό» έχει πάντα την τάση να ελπίζει με αφέλεια ότι, «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο», καθώς επίσης πως μπορεί, τελικά, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν, συμβιβάζεται και συνθηκολογεί.

Φυσικά, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο «λαό» ένα κάποιο χρονικό διάστημα, έτσι ώστε οι Πολίτες να συνηθίσουν στην ιδέα της αλλαγής και να την αποδεχθούν «μοιρολατρικά» – όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την (εκ)τέλεσή της". 

 

Σημείωση: Σύνδεσμος ραδιοφωνικής συνομιλίας 22.03.2013, με τίτλο: «Όσο η Γερμανία παραμένει στο ευρώ, η Ευρωζώνη δεν θα έχει καμία τύχη». Η επόμενη ημέρα της Κύπρου, καθώς επίσης το σχέδιο διάσωσης της Γερμανίας, στο κείμενο «Η ρωσική ετυμηγορία».           

*  Βασίλης Βιλιάρδος, Αθήνα, 23. Μαρτίου 2013, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2841.aspx

Η Ολλανδία με το κεφάλι στη δίνη της κρίσης

 

Από τη Cynical

 

Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου αυτό τον καιρό ακούς κυβερνήσεις και αρχηγούς κρατών να παραδέχονται ανοιχτά ότι «κάναμε» ή «έγιναν» λάθη. Κι αναρωτιέσαι, πώς στο καλό έτυχε και όλοι μαζί οι σοφοί να πέσουν την ίδια περίοδο ακριβώς στο λάθος; Όλοι μαζί ταυτόχρονα; 

Στην Ελλάδα βρήκαμε τη δικαιολογία στο «υπερτροφικό δημόσιο» και στους αναρίθμητους δημοσίους υπαλλήλους, στην Ιταλία στις κρατικές σπατάλες και στα μπούνγκα-μπούνγκα του Σίλβιο, στην Ισπανία στα φαραωνικά έργα και τις παραθεριστικές κατοικίες, στην Πορτογαλία στα δεν ξέρω τι, ένα μίγμα από όλα τα προηγούμενα με ολίγην από δημοσίους υπαλλήλους ως το απαραίτητο καρύκευμα στη σούπα των λαθών, στις ΗΠΑ στα ανεξέλεγκτα δάνεια, μόνο η Γερμανία τα έκανε όλα σωστά, και δεν περιέπεσε στον πειρασμό, το ίδιο και η Φιλανδία και το κολλητήρι της η Ολλανδία. Βέβαια, υπάρχουν πολλά ράμματα για τη γούνα της Γερμανίας η οποία ακόμα μπορεί να κρύβει κάτω απ' το χαλί τα χάλια της ναυαρχίδας της, τής Deutsche Bank,  και των μεγαλοεταιριών της, στο βαθμό που θα καταφέρουν να επιβιώσουν χωρίς τα «μαύρα» τους ταμεία, τα οποία όπως πάνε τα πράγματα θα μείνουν ανενεργά για πολύ καιρό ακόμα .

Δυστυχώς για τη Γερμανία, και ίσως ευτυχώς για τους υπόλοιπους ταλαίπωρους της Ευρωζώνης, η Ολλανδία δεν θα μπορεί για πολύ ακόμα να στέκεται στο πλευρό της. Άλλο να βλέπεις στα χαρτιά τα νούμερα να μιλάνε από καιρό για το υπέρογκο ιδιωτικό χρέος των Ολλανδών, κι άλλο να τα βλέπεις να ζωντανεύουν και να ρίχνουν αληθινά χαστούκια.

Η Ολλανδία, είναι πλέον γεγονός και επισήμως, ότι δεν μπορεί άλλο να κρύβεται ότι δεν βρίσκεται σε κρίση, σε κρίση οικιστική, λίγο πολύ όπως και οι ομοιοπαθείς της στις ΗΠΑ, Ισπανία και Ιρλανδία.

Η πορεία προς το «λάθος» γνωστή και μη εξαιρετέα: Οι τράπεζες μοίραζαν αφειδώς δάνεια για κατοικία, σε ποσά τα οποία υπερέβαιναν πολλές φορές το ετήσιο εισόδημα των αιτούντων ή ακόμα και την αξία της κατοικίας. Οι ιδιοκτήτες, αφ' ενός τύγχαναν φορολογικών διευκολύνσεων, αφ' ετέρου επένδυαν τα δανεικά σε διάφορα funds που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια με μεγαλύτερες αποδόσεις από τους τόκους, με την προοπτική σε κάποιο σύντομο μεταγενέστερο χρόνο να πουλήσουν το σπίτι σε υψηλότερη τιμή, αφού οι τιμές συνέχιζαν ν' ανεβαίνουν, και να ξεπληρώσουν αφ' ενός το δάνειο, αφ' ετέρου να βάλουν και κάτι στην άκρη απ' αυτό.

Μόνο που τους πρόλαβε η κρίση! Οι τιμές των σπιτιών κάνουν χαμηλές πτήσεις, οι φορολογικές διευκολύνσεις κόπηκαν ήδη από φέτος, τα νοικοκυριά βρίσκονται σε αδυναμία πληρωμής και οι τράπεζες ανακαλύπτουν ότι από τα δις των δις που έδωσαν σε οικιστικά δάνεια κάποια δεν θα τα δουν ποτέ να επιστρέφουν στα ταμεία τους.  Καμιά άλλη χώρα στην ΕΖ δεν βρίσκεται τόσο βαθιά στο χρέος όσο η Ολλανδία, αναφέρει το Spiegel. Αυτή τη στιγμή οι τράπεζες έχουν γύρω στα 650 δις δάνεια-φούσκα στα τεφτέρια τους, ενώ το μέσο ιδιωτικό χρέος ανέρχεται στο 250% του μέσου ετήσιου εισοδήματος. Για σύγκριση, το μέσο καταναλωτικό χρέος του Ισπανού  ανέρχεται μόνο στο 125%.

Ενός κακού, όπως λέει και το ρητό, μύρια έπονται. Η Ολλανδική ανταγωνιστικότητα, δύσκολα θα βγάλει τη χώρα από το χρέος με τέτοιο βάρος. Η ανεργία ήδη αυξάνει με ασυνήθιστους ρυθμούς, επισήμως στο 7.7%, χωρίς να συνυπολογίζονται οι 800,000 εργαζόμενοι με μπλοκάκι, που είναι κι εδώ αόρατοι. Μόνο το Φεβρουάριο, 755 επιχειρήσεις κήρυξαν πτώχευση, πρωτοφανές νούμερο από το 1981, και να σκεφτείς ότι ο χρόνος ακόμα δεν περπάτησε. Και η ανεργία δεν χτυπάει πλέον τους ανειδίκευτους, αλλά και τους «εξειδικευμένους».

Ο YΠOIK Dijsselbloem ανήγγειλε περικοπές 4.5 δις, στα γνωστά της υγείας, παιδείας, πρόνοιας κλπ, οι οποίες όμως θα εφαρμοστούν από του χρόνου, διότι όπως δήλωσε: "Sticking the knife in even more deeply" would be "very, very unreasonable." Προσέξτε τον εμφατικό διπλασιασμό του «very», όταν απευθύνεται στο εκλογικό σώμα, όπου εντελώς τυχαία ξαναθυμάται τις σοσιαλδημοκρατικές του ρίζες. Τo ίδιο και το «unreasonable", όταν πρόκειται για τους άρειους του Βορά, κι όχι για τους μαυριδερούς του Νότου.

Οι Ολλανδοί ήδη νοιώθουν την κοφτερή άκρη του μαχαιριού να τους αγγίζει στο σβέρκο. Θα συνεχίζουν άραγε να γλείφονται στην ποδιά της Μέρκελ; Είναι αλήθεια ότι το βλέπω λιγάκι χλομό. 

Αχ, τι ωραία που περνάμε εις τας Ευρωζώνας! 

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 2 Απριλίου 2013, http://e-cynical.blogspot.gr/2013/04/blog-post.html