H EE διαλύεται, η Aριστερά …κοιμάται!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Tο φαινόμενο παρουσιάζει εξαιρετικό πολιτικό ενδιαφέρον. Tο ευρώ, από τη μια πλευρά, αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματικό όπλο για την καθυπόταξη όλων των χωρών της Eυρώπης στο Tέταρτο Pάιχ της Γερμανίας με αντάλλαγμα για τις επιμέρους αστικές τάξεις την καταβαράθρωση των μισθών και την κατάλυση των εργασιακών σχέσεων του 20ού αιώνα. Aπό την άλλη, το ευρώ οδηγεί σε παροξυσμό τις αντιθέσεις μεταξύ των αστικών τάξεων της ευρωζώνης και της EE γενικότερα, με αποτέλεσμα να γίνεται πλέον ανοικτά λόγος για διάλυση και εξαφάνιση του κοινού νομίσματος, αλλά και για αποχώρηση ή μη ένταξη κρατών στην EE και στο ευρώ.

H νέα, δεξιά κυβέρνηση της Iσλανδίας διέκοψε μονομερώς, χωρίς καμιά απολύτως διαβούλευση με τις Bρυξέλλες, τις διαπραγματεύσεις της για ένταξη στην EE. Tις είχε αρχίσει η προηγούμενη, κεντροαριστερή κυβέρνηση η οποία και συνετρίβη στις προ μηνός εκλογές ως εθελόδουλη, υπερβολικά ενδοτική απέναντι στην EE και στη Bρετανία. Στο κυβερνητικό τους πρόγραμμα μάλιστα, τα δύο κόμματα που συγκροτούν την κυβέρνηση αυτή συμπεριέλαβαν τη δέσμευση ότι ακόμη και για να ξαναρχίσουν ενταξιακές συνομιλίες πρέπει να προηγηθεί δημοψήφισμα. Nα αποφασίσει δηλαδή ο ισλανδικός λαός αν θέλει επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, το αποτέλεσμα των οποίων, εννοείται, θα τεθεί σε δεύτερο δημοψήφισμα. Tριακόσιες χιλιάδες άτομα είναι όλοι κι όλοι οι Iσλανδοί, αλλά δεν δίστασαν να «φτύσουν» την EE και το ευρώ! Mπράβο τους! Eξαιρετικό πολιτικό θάρρος επέδειξε και ο δεξιότατος πρωθυπουργός της Oυγγαρίας, Bίκτορ Όρμπαν. O κτηνωδώς δεξιός υποψήφιος καγκελάριος των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών Πέερ Στάινμπρικ ζήτησε από ραδιοφώνου να …αποβληθεί η Oυγγαρία από την EE(!) γιατί δεν υπακούει στις απαιτήσεις του Bερολίνου. Παίζοντας τον «καλό μπάτσο», η Άνγκελα Mέρκελ, δήλωσε ότι «θα κάνουμε τα πάντα για να φέρουμε την Oυγγαρία στο σωστό δρόμο, αλλά δεν θα στείλουμε αμέσως το ιππικό»!

O Όρμπαν δεν άφησε αναπάντητη την πρόκληση. «Oι Γερμανοί έστειλαν ήδη μια φορά το ιππικό τους και μάλιστα με τη μορφή των πάντσερ», δήλωσε αναφερόμενος στην κατάληψη της Oυγγαρίας το Mάρτιο του 1944 από τα ναζιστικά στρατεύματα. «Παράκλησή μας θα ήταν να μην τα ξαναστείλει. Άλλωστε και τότε δεν ήταν καλή ιδέα και δεν λειτούργησε», πρόσθεσε ειρωνικά, υπονοώντας τη μετά από ένα χρόνο κατάληψη της Oυγγαρίας από το σοβιετικό Kόκκινο Στρατό. Σε όποια χώρα της EE και αν στραφεί κανείς, βλέπει αντιδράσεις. Aκόμη και στην κατ' εξοχήν χώρα των «ευρωλαμόγιων», την Iταλία. «Kάθε μέρα που περνάει, το όνειρο που είχε γίνει πραγματικότητα για τη γενιά μου, φαίνεται ότι μετατρέπεται σε εφιάλτη για πολλούς» δήλωσε στη Φλωρεντία η υπουργός Eξωτερικών της Iταλίας, Έμα Mπονίνο. Για «εφιάλτη» έκανε λόγο μέχρι και δήμαρχος της Φλωρεντίας Mατέο Pέντσι, ένα δεξιότατο στέλεχος του πολιτικά πανάθλιου Δημοκρατικού Kόμματος των πρώην κομμουνιστών της Iταλίας που έχουν εκφυλιστεί και ξεφτιλιστεί πλήρως. Στην Aγγλία, με το που τόλμησε ο πρωθυπουργός Nτέιβιντ Kάμερον, δεξιός κι αυτός, να ανακινήσει το θέμα της EE, έχει βρει κυριολεκτικά το διάολό του! Mε επικεφαλής τη Δεξιά και τους βουλευτές της, έχει ήδη δημιουργηθεί ένα πανίσχυρο, συντριπτικά πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ της άμεσης αποχώρησης της Bρετανίας από την EE. Mε νύχια και με δόντια προσπαθεί ο Kάμερον, με την πίεση και στήριξη του Oμπάμα, να το ελέγξει και να το αναχαιτίσει.

Φτάσαμε στο σημείο να δημοσιεύεται στην ακραία φιλοευρωπαϊκή γαλλική εφημερίδα Mοντ άρθρο με τίτλο «Nα βγούμε από το ευρώ για να σώσουμε την Eυρώπη»! O αρθρογράφος Zαν-Πιέρ Bεσπερινί, καθηγητής Δικαίου και Oικονομικών Eπιστημών, στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του υποστηρίζει ότι είναι αδύνατος ο συγκερασμός των συμφερόντων της Γαλλίας με αυτά της Γερμανίας. «Πολυάριθμοι είναι οι δρόμοι που θα μπορέσουν να οδηγήσουν στο περισσότερο ή λιγότερο εγγύς τέλος του ευρώ. H μόνη βεβαιότητα είναι ότι αυτό το τέλος είναι αναγκαίο. Aναγκαίο και με τις δύο έννοιες αυτής της λέξης: απαραίτητο και αναπότρεπτο» υπογραμμίζει καταλήγοντας. Eίναι προφανές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρότατη κρίση του ευρώ και της EE, η οποία δεν αποκλείεται να προσλάβει και διαλυτικές διαστάσεις, αν οι αστικές τάξεις των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών αρνηθούν τελικά να υποταχθούν στο Tέταρτο Pάιχ. Eξόφθαλμη είναι όμως η αποκαρδιωτική απουσία της Aριστεράς από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Mε μοναδική εξαίρεση το KKE, πουθενά στην Eυρώπη τα κομμουνιστικά ή αριστερά κόμματα που έχουν μια ορατή εκλογική απήχηση και εκπροσωπούνται στα κοινοβούλια δεν έχουν γραμμή αποχώρησης από την EE και το ευρώ. Eδώ οι Γάλλοι λένε να φύγει η Γαλλία από το ευρώ, οι Ιταλοί αστοί μιλούν για «εφιάλτη», οι Bρετανοί θέλουν σύσσωμοι να σηκωθούν να φύγουν εντελώς από την ίδια την EE και ο Aλέξης Tσίπρας και ο ΣYPIZA αναζητούν λύση …μέσα στο ευρώ!!!

Mε τέτοια γραμμή η Aριστερά δεν πάει πουθενά. Στέκεται ουσιαστικά άβουλη στο πλάι και περιμένει από τους αστούς να αποφασίσουν με βάση τα αποκλειστικά δικά τους συμφέροντα τις τύχες των λαών της Eυρώπης – και μάλιστα από τους δεξιούς αστούς γιατί οι σοσιαλδημοκράτες είναι παντού «Kουίσλινγκ» των Γερμανών! Όποια λύση και να δώσουν όμως οι αστικές τάξεις, θα είναι ολέθρια για τους εργαζόμενους της Eυρώπης.

ΠΗΓΗ: May 26, 2013, http://prin.gr/?p=1416

Του χωριού μας ο τρελός

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Έτρεχε στους κονισαλέους δρόμους

                              του χωριού μας ο τρελός

φωτεινός κι αγέρωχος

με μια κοντή ποδιά χωρίς βρακί και ζώνη

Είχε το κεφάλι του ξυρισμένο

κι ένα πλατύ χαμόγελο

                            στο στραβό του πρόσωπο

Κάθε απόγευμα

έβγαινε στους χωματόδρομους  

                                του χωριού μας ο τρελός

κι όταν τα παιδιά έτρεχαν ξοπίσω του

                                               να κοροϊδεύουν

αυτός σήκωνε την ποδιά δείχνοντας

                                                  τ' αχαμνά του

κι ορμούσε ξανά μπροστά κουτσαίνοντας

μ' ένα πουλί να κελαηδά

                                         μες στο κεφάλι του

Ξυπόλητος ανέβαινε το δρόμο  

                               του χωριού μας ο τρελός

κι ο ήλιος φώτιζε το πρόσωπό του

Έδινε παράσταση στα παιδιά

                               που έτρεχαν ξοπίσω του

θρυμματίζοντας τη μοναξιά του

Περπάταγε σαν μαριονέτα

                              του χωριού μας ο τρελός

και σαν έβλεπε τις πεταλούδες

                                    κούναγε τα χέρια του

Μόλις έπεφτε το σούρουπο

            νείρονταν την πεθαμένη μάνα του

κι έκλαιγε απαρηγόρητος

                               του χωριού μας ο τρελός

μιλούσε στα νυχτοπούλια  

                         και στα σκυλιά της γειτονιάς

μιλούσε στους πεθαμένους του χωριού

                            που  ‘ρχονταν μες τη νύχτα

παρέα με τα ξωτικά

               και τα φαντάσματα του εμφυλίου

Την πανσέληνο ούρλιαζε σαν τσακάλι

                                του χωριού μας ο τρελός

Ώσπου κάποιο βράδυ Αυγουστιάτικο,

τ' ολόγιομο φεγγάρι τον πήρε από το χέρι

             κι έφυγαν για το δικό τους ουρανό

Κι από τότε στο χάσιμο του φεγγαριού,   

                                  του χωριού μας ο τρελός

κατεβαίνει στις γειτονιές μας και φωνάζει:

«Ρίξτε λαδάκι στο φεγγάρι χωριανοί,  

             η νύχτα στον ουρανό είναι μεγάλη!»

                              1 Μαρτίου 2013, Γιάννης Ποταμιάνος

* http://toxefwto.blogspot.gr 

ΤΟ ΠΡΩΣΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΒΗΤΑ:

Όταν οι περισσότερες χώρες θα έχουν βυθιστεί στην ύφεση, με πολλές από αυτές να πλέουν ακυβέρνητες στην τρικυμία της κρίσης χρέους, ενώ τα καταστροφικά προγράμματα λιτότητας δεν θα μπορούν πουθενά να εφαρμοσθούν, η Γερμανία θα έχει επιστρέψει έγκαιρα στο μάρκο

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Η σχεδιαζόμενη νομισματική ένωση είναι μία γερμανική συνωμοσία, με στόχο την κατάκτηση της Ευρώπης" (N. Ridley, υπουργός βιομηχανίας της Μ. Βρετανίας, το 1990)

Ανάλυση

Η οικονομική κατάσταση σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη επιδεινώνεται ραγδαία – αφού στην Ιαπωνία έχει ήδη ξεκινήσει η κατάρρευση της αγοράς ομολόγων, οι Η.Π.Α. σχεδιάζουν την ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της ποσότητας χρήματος (τύπωμα), ενώ οι αμερικανικές Πολιτείες, με πρώτο το Τέξας, δεν εμπιστεύονται πλέον την πολιτική της Fed, ζητώντας την επιστροφή του δικού τους χρυσού στα θησαυροφυλάκια τους.

Στο σημείο αυτό, η αυθόρμητη ερώτηση που δημιουργείται στους Έλληνες, αφορά τα δικά τους αποθέματα χρυσού – που ακριβώς ευρίσκονται δηλαδή και πως η πατρίδα τους τα έχει εμπιστευθεί σε μία ιδιωτική κεντρική τράπεζα (άρθρο μας), οι προβλέψεις της οποίας μέχρι σήμερα ήταν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, εντελώς εσφαλμένες (ανάλυση).

Ειδικά όσον αφορά την Κύπρο και τις πληροφορίες περί πώλησης χρυσού, αξίας 400 εκ. €, ο οποίος αποτελεί ένα μεγάλο μέρος των συνολικών συναλλαγματικών της αποθεμάτων (περί τα 930 εκ. € το 2011), η εύλογη απορία αφορά τη δυνατότητα της ή μη τότε να υιοθετήσει, εάν το κρίνει απαραίτητο, ένα εθνικό νόμισμα. Μήπως λοιπόν με τον τρόπο αυτό επιχειρείται να τοποθετηθούν ανυπέρβλητα εμπόδια; 

Δυστυχώς για το νησί βέβαια, η ΕΚΤ έχει πλέον καταλάβει απροκάλυπτα την κεντρική του τράπεζα, οι ανάγκες του έχουν αυξηθεί στα 23 δις € (κατά την άποψη μας θα ξεπεράσουν τα 30 δις €), συζητείται ήδη «αναδιάρθρωση» του δημοσίου χρέους του κατά το «πρότυπο» της Ελλάδας (PSI), ενώ κανένας δεν ξέρει τι πραγματικά θα συμβεί με τις καταθέσεις στις τράπεζες – όχι μόνο με αυτές στη Λαϊκή ή στην Κύπρου (τα ίδια θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε και για την πατρίδα μας).        

Περαιτέρω, φαίνεται πως στην Κίνα έχει δημιουργηθεί μία τεράστια πιστωτική φούσκα (διάγραμμα), κυρίως λόγω της επικίνδυνης υπερχρέωσης των επιχειρήσεων – οι οποίες δανείζονται συνεχώς, για να μπορούν να παράγουν φθηνά προϊόντα.

Όπως φαίνεται από το διάγραμμα, αφενός μεν ο δανεισμός (κόκκινη στήλη) αυξάνεται από το 2002 περισσότερο από ότι το ΑΕΠ της χώρας, αφετέρου πλησιάζει τα 100 τρις γουάν (περί τα 16 τρις $) – είναι δηλαδή σχεδόν διπλάσιος του ΑΕΠ της Κίνας (8,26 τρις $), οπότε σε εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα. 

Στα πλαίσια αυτά, η υποτίμηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Κίνας από την Fitch ήταν ασφαλώς μία σοβαρή προειδοποίηση, σε σχέση με την πιθανή έκρηξη της φούσκας – πόσο μάλλον όταν παράλληλα υφίστανται τα μεγάλα προβλήματα των σκιωδών τραπεζών της οι οποίες, λειτουργώντας ουσιαστικά στο παρασκήνιο, είναι αδύνατον να ελεγχθούν.

Στην Ευρώπη τώρα η Deutsche Bank, εκτεθειμένη στην αγορά παραγώγων με το τεράστιο ποσόν των 59,19 τρις €, εκ των οποίων τα 48 τρις € σε «στοιχήματα» μελλοντικών διακυμάνσεων των αγορών, δημιουργεί μεγάλες ανησυχίες στη Γερμανία – αφού εάν τυχόν χάσει το 10% του ποσού αυτού, θα χρεοκοπήσει.

Την ίδια στιγμή, στην Πορτογαλία φαίνεται να επιδεινώνεται η τραπεζική κρίση, παρά το ότι η Τρόικα πρότεινε την καθυστέρηση της αποπληρωμής του «πακέτου στήριξης» της οικονομίας της κατά επτά έτη (το ίδιο συνέβη και με την Ιρλανδία).

Οι τράπεζες της χρειάζονται τουλάχιστον 8 δις € – περί τα 2 δις € περισσότερα από αυτά που είχαν υπολογισθεί στο δάνειο που εγκρίθηκε για τη χώρα (συνολικά 78 δις €, εκ των οποίων τα 12 δις € για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών – όπου, μέχρι στιγμής, έχουν διατεθεί τα 6 δις €).  

Η κατάσταση στη γειτονική Ισπανία είναι κατά πολύ χειρότερη – αφού αντιμετωπίζει  αφενός μεν ανάλογα προβλήματα με τη Γαλλία (κυβερνητική διαφθορά, μείωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, μαζικές αντιδράσεις του πληθυσμού κλπ.), αφετέρου χαρακτηρίζεται από μία συνεχώς κλιμακούμενη τραπεζική κρίση, την οποία αδυνατεί να καταπολεμήσει.    

Από την άλλη πλευρά, ο πρώην Ολλανδός επίτροπος της Κομισιόν (Bolkestein), συστήνει την άμεση αποχώρηση της πατρίδας του από την Ευρωζώνη λέγοντας:

"Η νομισματική ένωση έχει αποτύχει εντελώς. Το ευρώ λειτούργησε σαν υπνωτικό, το οποίο μας κοίμισε και δεν προσέξαμε την κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας μας. Ας σταματήσουμε όλοι μαζί το εγχείρημα, ενισχύοντας αντί αυτού την εσωτερική ευρωπαϊκή αγορά. Δεν χρειαζόμαστε το ευρώ για να το πετύχουμε. Η Ολλανδία πρέπει να εγκαταλείψει το συντομότερο δυνατόν την Ευρωζώνη".

Συνεχίζοντας, φαίνεται πως η καταστροφική συζήτηση για τη «δήμευση» των καταθέσεων όχι μόνο δεν έχει σταματήσει, αλλά επεκτείνεται και στο διατραπεζικό δανεισμό – με την έννοια πως θα συμμετέχουν μελλοντικά στη διάσωση των υπερχρεωμένων τραπεζών και οι άλλες τράπεζες-δανειστές τους.

Το γεγονός αυτό θα δημιουργήσει πολύ μεγάλα προβλήματα, αφού θα έχει σαν αποτέλεσμα να μην δανείζει καμία τράπεζα την άλλη – οπότε θα περιορισθεί πολύ περισσότερο η ρευστότητα, ενώ θα δημιουργηθούν συνθήκες χρεοκοπίας, ακόμη και για τις υγιείς τράπεζες.           

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, είναι δυστυχώς πολύ άσχημο να προβλέπει κανείς οδυνηρά γεγονότα (ανάλυση), πολύ περισσότερο δε, όταν αυτές οι προβλέψεις επαληθεύονται – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν δόθηκε απολύτως καμία σημασία στην αντιμετώπιση των προβλημάτων, αφού διαφορετικά θα είχε διαψευσθεί.

Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν λύσεις, όπως στην περίπτωση της Ευρωζώνης, είτε (α) με τη συμβολή της ΕΚΤ (άρθρο μας), (β) με την αντιμετώπιση των Ευρωπαϊκών Ασυμμετριών (ανάλυση μας), (γ) με την τόνωση της ζήτησης, της κατανάλωσης καλύτερα στη Γερμανία (αύξηση των μισθών των Γερμανών, μείωση της φορολογίας κλπ.), με προϊόντα των ελλειμματικών οικονομιών της Ευρώπης, (δ) με την έκδοση ευρωομολόγων, (ε) με τον ελεγχόμενο πληθωρισμό (στ) είτε με άλλους τρόπους ή/και συνδυασμό των παραπάνω.

Όταν όμως συνεχίζονται οι λανθασμένες επιλογές, όπως για παράδειγμα η «Πύρρειος χρεοκοπία» της Ελλάδας, καθώς επίσης η συνεχής καθυστέρηση των αποφάσεων, εκ μέρους του περιπλανώμενου Ευρωθιάσου, τότε δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον – ενώ θα διαδέχεται η μία χώρα την άλλη στον ευρωπαϊκό χορό του Ζαλόγγου, ειδικά μετά την «εν ψυχρώ» δολοφονία της Κύπρου (άρθρο). Περαιτέρω τα εξής:

ΒΕΛΓΙΟ

Η χώρα ανήκει στα συνολικά δεκατρία κράτη, τα οποία πρέπει να αναδιαρθρώσουν την οικονομία τους – σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν (σύνδεσμος). Ειδικότερα, η ανταγωνιστικότητα του Βελγίου μειώνεται συνεχώς, οι εξαγωγές περιορίζονται, ενώ το υψηλό δημόσιο χρέος θα έχει σαν αποτέλεσμα, αργά ή γρήγορα, τη μείωση της ανάπτυξης (μόλις 0,2% το 2012).

Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, στον οποίο συμπεριλαμβάνουμε και τον επόμενο υποψήφιο, τη Σλοβενία, καθώς επίσης το Λουξεμβούργο, είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Οικονομικά μεγέθη του Βελγίου, της Σλοβενίας και του Λουξεμβούργου, σε δις $ (προβλέψεις 2012)

* Ουσιαστικά το εμπορικό έλλειμμα είναι αυτό που χαρακτηρίζει την ανταγωνιστικότητα μίας χώρας – όχι το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, του οποίου αποτελεί μέρος.

** «Μόλις» 106,5 δις $ της Κύπρου

Πηγή: CIA – World Factbook. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα Ι τα μεγέθη του Βελγίου, μίας χώρας ιδίου σχεδόν εργατικού δυναμικού με την Ελλάδα, είναι κατά πολύ μεγαλύτερα – υπερδιπλάσιο ΑΕΠ, διπλάσιο ΑΕΠ κατά κεφαλή, υπερδιπλάσιο δημόσιο και εξωτερικό χρέος, πάνω από δεκαπλάσιες εξαγωγές (μόλις 28,67 δις $ οι ελληνικές) κοκ.

Επομένως, τυχόν κίνδυνοι της οικονομίας του θα ήταν πολύ πιο απειλητικοί για την Ευρωζώνη – πόσο μάλλον αφού εκεί στεγάζεται η πρωτεύουσα της Ευρώπης, υπάρχει φόβος γεωγραφικού διαχωρισμού του λόγω των Φλαμανδών, ενώ είναι ουσιαστικά ακυβέρνητο.        

Εν τούτοις, το εξαιρετικά μεγάλο πρόβλημα του Βελγίου δεν είναι τόσο η πραγματική του οικονομία, όσο ο χρηματοπιστωτικός τομέας – παρά το ότι στην πρωτεύουσα του, στις Βρυξέλλες, στεγάζεται ένας μεγάλος αριθμός offshore εταιρειών (όπως έχουμε αναφέρει σε παλαιότερα άρθρα μας).

Ειδικότερα, το 2009 η κεντρική τράπεζα του Βελγίου διέσωσε την «Fortis Bank», δαπανώντας το τεράστιο ποσόν των 54 δις €. Για σύγκριση, η ανακεφαλαιοποίηση ολόκληρου του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος έχει τοποθετηθεί στα 49 δις € – παρά το ότι πρόκειται για μία χώρα με σχεδόν ίδιο πληθυσμό.

Την ίδια στιγμή, η γαλλοβελγική τράπεζα «Dexia» (η διάσωση της οποίας θα μπορούσε να κοστίσει το, ασύλληπτο για τα δικά μας δεδομένα, ποσόν των 220 δις €), για τα χρέη της οποίας εγγυώνται ήδη με 55 δις € η Γαλλία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, δεν έχει πάψει να αποτελεί κίνδυνο για τη χώρα.

Σύμφωνα τώρα με παλαιότερη μελέτη, εάν η Ιταλία έπαυε να εξυπηρετεί τα ομόλογα της, ο τραπεζικός τομέας του Βελγίου θα έχανε το 85% των κεφαλαίων του – αφού οι Βελγικές τράπεζες κατέχουν ιταλικά ομόλογα αξίας 17,4 δις € (Ιούνιος 2012).

Ολοκληρώνοντας, οι υποχρεώσεις του τραπεζικού συστήματος του Βελγίου είναι εξαιρετικά μεγάλες – κάτι που επισήμανε το ΔΝΤ, στην πρόσφατη αναφορά του (σύνδεσμος). Η συνολική του οικονομική κατάσταση λοιπόν, ειδικά επειδή το πολύ υψηλό δημόσιο χρέος του δεν επιτρέπει μία επόμενη ενίσχυση των τραπεζών, είναι κάτι παραπάνω από προβληματική.

Επομένως, πρόκειται για μία μεγάλη βόμβα στα θεμέλια της Ευρωζώνης, η οποία μάλλον δεν θα αργήσει να εκραγεί – εάν δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης χρέους από τη Γερμανία.

ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ

Σε περίπτωση στάσης πληρωμών της Ιταλίας, οι τράπεζες του Λουξεμβούργου θα έχαναν το 94% των ιδίων κεφαλαίων τους, παρά το ότι κατέχουν ιταλικά ομόλογα αξίας μόλις 1,4 δις € – επειδή τα ίδια κεφάλαια τους είναι πάρα πολύ χαμηλά. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος, για τον οποίο έχει εμφανώς τρομοκρατηθεί το Λουξεμβούργο, μετά τη «δολοφονία» της Κύπρου.

"The game is over", θα μπορούσαμε τότε να πούμε και εμείς με τη σειρά μας στον κ.Juncker – ο οποίος ουσιαστικά έγραψε με τη φράση αυτή τον πρόλογο της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, οδηγώντας την πατρίδα μας στα νύχια του ΔΝΤ. Φυσικά δεν θα ήταν σωστό, θα ήταν πολύ χαιρέκακο και δεν νομίζουμε ότι θα το κάναμε ποτέ – ευχόμενοι να ξεπεράσει το Λουξεμβούργο τον κίνδυνο χρεοκοπίας του.

Εν τούτοις, το τεράστιο εξωτερικό χρέος του Δουκάτου (η 10^η χώρα παγκοσμίως, μετά την Ιταλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία – Πίνακας ΙΙ), το οποίο οφείλεται προφανώς στον υπερδιογκωμένο χρηματοπιστωτικό κλάδο του, στα ξένα χρήματα δηλαδή που έχουν τοποθετηθεί στις τράπεζες του, δεν εμπνέει καμία ασφάλεια – ενώ αιτιολογεί καλύτερα το ξαφνικό ενδιαφέρον του κ.Juncker για την Ελλάδα και την Κύπρο.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Οι δέκα πρώτες χώρες του πλανήτη, όσον αφορά το εξωτερικό χρέος τους – σε δολάρια, με ημερομηνία 30.06.11

Σημείωση: Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ευρωζώνης είναι 16,08 τρις $ – ενώ η Ελλάδα είναι στην 22^η θέση, με 583,3 δις $

Πηγή: CIA. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ολοκληρώνοντας, το εξωτερικό χρέος του Λουξεμβούργου είναι υψηλότερο από το αντίστοιχο της Αυστραλίας (1,46 τρις $), του Βελγίου (1,39 τρις $), της Ελβετίας (1,34 τρις $) και του Καναδά (1,18 τρις $).

Επομένως φαίνεται πως, εάν τυχόν αντιμετωπισθεί το Λουξεμβούργο όπως η Κύπρος, μάλλον δεν πρόκειται να αποφύγει το μοιραίο – ενώ αποτελεί έναν «συστημικό» κίνδυνο, κατά πολύ μεγαλύτερο σε σχέση με άλλες χώρες.             

ΣΛΟΒΕΝΙΑ

"Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι, θα λύσουμε μόνοι μας τα προβλήματα μας", είπε η πρωθυπουργός της Σλοβενίας, όπως ακριβώς ο Κύπριος «συνάδελφός» της στο παρελθόν – αρνούμενη να αποδεχθεί τη σύγκριση της χώρας της με την Κύπρο, προσβάλλοντας ανεπίτρεπτα το νησί και τονίζοντας παράλληλα ότι, η Σλοβενία δεν είναι φορολογικός παράδεισος.  

"Εκτός αυτού, ο τραπεζικός μας τομέας δεν υπερβαίνει το 350% του ΑΕΠ, όταν σε κάποιες άλλες χώρες είναι της τάξης του 800%", συνέχισε αμέσως μετά – εννοώντας την Κύπρο, τη Μάλτα ή την Ιρλανδία και αποφεύγοντας σκόπιμα να αναφέρει το Λουξεμβούργο (2.200% του ΑΕΠ του).  

"Μεγάλα, κενά λόγια" θα απαντούσαμε εμείς, γνωρίζοντας πως ο ΟΟΣΑ την προειδοποίησε πρόσφατα για τους μεγάλους κινδύνους του χρηματοπιστωτικού της τομέα – συμβουλεύοντας την πρωθυπουργό να διασώσει τις τράπεζες της χώρας της, με τη συμμετοχή των πιστωτών και των αποταμιευτών τους.

Απλούστερα, με τη «δήμευση» (haircut) μέρους των καταθέσεων των πολιτών, ανάλογη με αυτήν της Κύπρου – καθώς επίσης με διαγραφή χρέους εκ μέρους των δανειστών τους (ομολογιούχοι, μέτοχοι κλπ.). Αμέσως μετά δε, αφού «διασωθούν» οι τράπεζες από τους φορολογουμένους πολίτες και εξυγιανθούν, να τις ιδιωτικοποιήσει – κάτι που δεν επιθυμεί η κυβέρνηση της Σλοβενίας, ενώ είναι η μοναδική πρώην κομμουνιστική χώρα που δεν εγκρίνει τις ιδιωτικοποιήσεις.  

Συνεχίζοντας, ο ΟΟΣΑ προβλέπει για το 2013 ύφεση της τάξης του 2,1% – γεγονός που σημαίνει ότι το σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος της χώρας, το οποίο όμως υπερδιπλασιάστηκε σε σχέση με το 2008 (περί το 22% τότε του ΑΕΠ), θα αυξηθεί περαιτέρω.

Με την επιβάρυνση δε του προϋπολογισμού από τη διάσωση των τραπεζών, καθώς επίσης λόγω των υψηλότερων επιτοκίων που πληρώνει η Σλοβενία μετά την περιπέτεια της Κύπρου, το ποσοστό του δημοσίου χρέους της, το 2015, θα υπερβεί το 100% του ΑΕΠ – εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα. 

Περαιτέρω, τα επισφαλή δάνεια των τραπεζών της χώρας υπολογίζονται από την κυβέρνηση της στα 7 δις € – στο 15% περίπου του ΑΕΠ της. Εν τούτοις, ο ΟΟΣΑ υποστηρίζει ότι είναι κατά πολύ υψηλότερα, προτείνοντας τη δημιουργία μίας «κακής τράπεζας» (Bad bank), η οποία θα τα συγκεντρώσει.

Πριν όμως συμβεί κάτι τέτοιο, πάντοτε κατά τον ΟΟΣΑ, η χώρα οφείλει να αξιολογήσει με διαφάνεια τις τράπεζες, ως προς την ανθεκτικότητα τους (stress test), δημοσιεύοντας τα αποτελέσματα – πόσο μάλλον όταν, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αγορών, οι κρατικές τράπεζες της Σλοβενίας έχουν πλέον αρνητικά ίδια κεφάλαια.

Κατά την άποψη μας, με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις του ΟΟΣΑ, η Σλοβενία δεν πρόκειται να αποφύγει το μοιραίο – ενώ θα είναι πιθανότατα το αμέσως επόμενο θύμα του πολέμου.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Όπως έχει αναφερθεί πολλές φορές, τόσο από εμάς (ανάλυση), όσο και από άλλους, με τη Γερμανία στην Ευρωζώνη δεν υπάρχει μέλλον. Ειδικότερα, με δεδομένες τις θέσεις της κυβέρνησης της, καθώς επίσης με το γεγονός ότι, οι ευκατάστατοι συνταξιούχοι της είναι αυτοί που ουσιαστικά αποφασίζουν στις εκλογές (οι νέοι της Γερμανίας, συμμετέχοντας δυστυχώς στο σύγχρονο «σκλαβοπάζαρο» των χαμηλών, dumping μισθών, είναι πάμπτωχοι), φαίνεται αδύνατον να αποφασισθεί ο ελεγχόμενος πληθωρισμός από την ΕΚΤ – αφού έτσι θα περιοριζόταν η αγοραστική αξία των συντάξεων.  

Επίσης δεν πρόκειται να αποφασισθεί η υποτίμηση του ευρώ στο 1:1 με το δολάριο, μέσω της αύξησης της ποσότητας χρήματος, το μερικό πάγωμα των δανείων, τα ευρωομόλογα, η συμμετρική ανάπτυξη της ηπείρου μας, χωρίς πλεονασματικές και ελλειμματικές χώρες στο εσωτερικό της κοκ. – λύσεις τις οποίες έχουμε απόλυτη ανάγκη, εάν θέλουμε να αποφύγουμε την καταστροφή, παρασέρνοντας μαζί μας και τον υπόλοιπο πλανήτη.

Συμπερασματικά λοιπόν, εάν παραμείνει η Γερμανία στην Ευρωζώνη, συνεχίζοντας να μας επιβάλλει την ίδια αποτυχημένη πολιτική, οι περισσότερες άλλες χώρες θα χρεοκοπήσουν – με αποτέλεσμα να επιλέξουν την έξοδο η μία μετά την άλλη, οπότε να προκληθεί ένα απερίγραπτο χάος.

Ειδικότερα, όσον αφορά τα αποτελέσματα της εξόδου μίας ή περισσοτέρων χωρών από το ευρώ, δημιουργούνται τα παρακάτω ερωτήματα:

(α) Σε μία τέτοια περίπτωση, θα συνεχίσουν να πληρώνονται τα χρέη εκείνων των χωρών που θα αποχωρήσουν; Ήδη αρκετοί στην Ελλάδα έχουν συνδέσει την προτεινόμενη εκ μέρους τους επιστροφή στη δραχμή, με την άρνηση της πληρωμής μεγάλου μέρους των χρεών της – αφού διαφορετικά το εξωτερικό δημόσιο χρέος της, παραμένοντας υποχρεωτικά σε ευρώ μετά το εγκληματικό PSI, θα ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθεί (ακόμη και αν το θέλαμε).  

(β) Τα χρέη των κρατών που θα φύγουν θα πληρώνονται σε ευρώ ή στο εκάστοτε εθνικό νόμισμα; Εάν αντιληφθούν οι πολίτες ότι η χώρα τους θα αποχωρήσει από το ευρώ, δεν θα ακολουθήσουν τραπεζικές επιθέσεις (Bank run), με αποτέλεσμα την κατάρρευση των τραπεζών; Δεν θα υπάρξουν εσωτερικές αναταραχές με επικίνδυνα προφανώς επακόλουθα για την κοινωνική συνοχή, σε εκείνες τις χώρες που θα αποχωρήσουν;

(γ) Εάν επιλέξει μία χώρα την έξοδο από το κοινό νόμισμα, δεν θα προκληθούν αλυσιδωτές αντιδράσεις κάθε είδους σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό στερέωμα; Πως θα συμπεριφερόταν η Γερμανία, εάν κάποια χώρα προσπαθούσε  να την εκβιάσει, μέσω της δυνατότητας της να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα, υιοθετώντας παράλληλα τη στάση πληρωμών;

(δ) Μέχρι που μπορεί να φτάσει η Γερμανία, εάν πράγματι υποθέσουμε ότι επιθυμεί την ηγεσία της Ευρωζώνης; Μήπως μέχρι εκείνη τη στιγμή, όπου κάποια χώρα θα αρνηθεί να εξοφλήσει τις οφειλές της απέναντι της – γεγονός που θα την οδηγούσε χωρίς καμία αμφιβολία στη χρεοκοπία, αφού η μία μετά την άλλη χώρα θα έπαυε με τη σειρά της να την πληρώνει;  

Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε έναν ολόκληρο κατάλογο με τέτοια δύσκολα ερωτήματα, τα οποία θα προέκυπταν εάν κάποια χώρα ξεκινούσε το «χορό του Ζαλόγγου». Εάν όμως επέλεγε μόνο η Γερμανία την έξοδο, δεν θα υπήρχε σχεδόν κανένα πρόβλημα – ούτε καν για την ίδια, εάν εξαιρέσουμε ένα κάποιο χρονικό διάστημα, εντός του οποίου θα υπέφερε από την προβλεπόμενη ανατίμηση του νομίσματος της.

Επομένως, η λύση της εξόδου της Γερμανίας από την Ευρωζώνη φαίνεται προτιμότερη από κάθε τι άλλο όπως, για παράδειγμα, από το συνασπισμό των κρατών του Νότου, ο οποίος προτείνεται απερίσκεπτα από κάποιους – αφού κάτι τέτοιο θα κατακερμάτιζε την Ευρώπη, δημιουργώντας αντίπαλα, εχθρικά στρατόπεδα, με αποτελέσματα που δεν είναι δύσκολο να προβλεφθούν.

Μήπως όμως είναι αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκει κρυφά η Γερμανία, η οποία χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από μία εξαιρετικά «συμφεροντολογική», «συνωμοσιολογική» και απολύτως μη αλληλέγγυα νοοτροπία; Μήπως ο απώτερος στόχος της είναι η είσπραξη των πάσης φύσεως δανείων της (Target II κλπ.) από τις υπόλοιπες χώρες, η υποδούλωση αυτών που δεν μπορούν να την εξοφλήσουν, η λεηλασία τους, η υιοθέτηση του μάρκου, η απολυταρχική ηγεμονία της στην Ευρώπη, καθώς επίσης η ανεξαρτητοποίηση της από τις Η.Π.Α.;

Μήπως για αυτόν ακριβώς το λόγο ιδρύθηκε το νέο αντιευρωπαϊκό κόμμα με την ονομασία «Εναλλακτική για τη Γερμανία» – η «συμμορία του μάρκου» ουσιαστικά, η οποία κατά πολλούς χρηματοδοτείται και ενισχύεται από την ίδια την παράταξη της καγκελαρίου; Μήπως αυτό είναι το δικό της «Σχέδιο Β»; 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ας μην ξεχνάμε ότι, η Δυτική Γερμανία εκμεταλλεύθηκε αρχικά (1990) τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, για να «εξαγοράσει» την Ανατολική Γερμανία. Στη συνέχεια, κατάφερε να επιτύχει την ένωση, με τη συμφωνία της Γαλλίας και της Μ. Βρετανίας – υπό την προϋπόθεση της συμμετοχής της στο κοινό νόμισμα, έτσι ώστε να διατηρηθεί η ειρήνη στην Ευρώπη. 

Αργότερα, χρηματοδότησε το τεράστιο κόστος της ένωσης (150 δις €, για δέκα περίπου χρόνια), μέσω των εξαγωγικών πλεονασμάτων, εις βάρος των δήθεν «εταίρων» της – μεταξύ άλλων, «χρηματίζοντας και φακελώνοντας» ορισμένες διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες τους (καθώς επίσης με ένα άνευ προηγουμένου μισθολογικό dumping, εις βάρος των Πολιτών της).

Σήμερα δε, καταδυναστεύει τους πάντες, έχοντας αποκτήσει πλέον την απαιτούμενη οικονομική ισχύ, με τη βοήθεια της κρίσης χρέους – κάτι που αποδείχθηκε από την απίστευτα εκδικητική και εγκληματική συμπεριφορά της απέναντι στην Κύπρο, όταν ο λαός της (Βουλή) αποφάσισε να ψηφίσει υπερήφανα «Όχι» (αν και πιθανότατα πρόκειται για έναν αντιπερισπασμό της Γερμανίας, για μία σκόπιμη «εστία πυρκαγιάς», με στόχο να εξασφαλίσει χρόνο για τις ενέργειες που προγραμματίζει – για το «Σχέδιο Β»).  

Ενδεχομένως λοιπόν, ο στόχος της να είναι αυτός που προαναφέραμε – αν και δεν είναι καθόλου εύκολο να τεκμηριωθεί. Ακόμη όμως και να κάνουμε λάθος, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε, εάν η Ευρώπη είναι αυτή τη φορά σε θέση να αντέξει μία ενωμένη, πανίσχυρη Γερμανία, με το δικό της νόμισμα;

Μία χώρα, η οποία θα μπορούσε σε χρόνο μηδέν να επιβάλλει στο δύστυχο λαό της το, επιτυχημένο οικονομικά, σύστημα της Κίνας; Τον κρατικό καπιταλισμό δηλαδή, ο οποίος αποκαλείται «κατ' ευφημισμό» έτσι, αφού ουσιαστικά δεν διαφέρει από τη δικτατορία ή από το γνωστό μας εθνικοσοσιαλισμό;

Σε τελική ανάλυση, μπορεί η Ευρώπη να αντέξει μία δεύτερη Κίνα, με «σκοτεινές» διαθέσεις, τοποθετημένη μέσα στα «σπλάχνα» της; Είναι αλήθεια σε θέση οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, είτε παρέμεναν στο ευρώ, είτε επέστρεφαν όλες μαζί στα εθνικά τους νομίσματα, να εγγυηθούν την ειρήνη και την ελευθερία στη ήπειρο μας, εάν απελευθερωθεί ξανά η Γερμανία, υιοθετώντας το γνωστό παρελθόν της; 

Μήπως η μοναδική λύση δεν είναι άλλη από την υποχρέωση της Γερμανίας να συμφωνεί δημοκρατικά με τις προτάσεις των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης – με εναλλακτική δυνατότητα την αποχώρηση της από το ευρώ, παράλληλα με το διαχωρισμό της ξανά σε Ανατολική και Δυτική;

Άλλωστε, είναι αδιανόητο, ανεξήγητο, εξευτελιστικό καλύτερα το να συνεδριάζουν κάθε φορά οι 17 υπουργοί ή οι πρωθυπουργοί των χωρών της Ευρωζώνης και να αποφασίζει μόνη της η Γερμανία. Ειδικά για τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία – οι πρωθυπουργοί των οποίων θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να μπορούν να ορθώσουν το ανάστημα τους απέναντι σε μία χώρα, το μοναδικό πλεονέκτημα της οποίας είναι η στυγνή εκμετάλλευση/κινεζοποίηση του λαού της.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 13. Απριλίου 2013, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

Οι εξετάσεις συνεχίζονται «κανονικά», καιρός να καταργηθούν!

Του Γιάννη Λαθήρα*

Οι εξετάσεις επικυρώνουν τυπικά τις ταξικές διακρίσεις. Η ίδια η ύπαρξη των εξετάσεων καθορίζει ήδη από πολύ νωρίς τις εκπαιδευτικές επιλογές των μαθητών όταν από το Γυμνάσιο κιόλας οι «εν δυνάμει» αποτυχόντες (παιδιά από φτωχά-λαϊκά στρώματα) αποκλείονται «αυτοβούλως» με την μετατόπισή τους στην πολυδιασπασμένη, πολυμεταρρυθμισμένη και υποβαθμισμένη Τεχνική Εκπαίδευση ή εγκαταλείπουν το σχολείο… «Το σύστημα δεν κάνει λάθη, είναι το ίδιο λάθος!». (σύνθημα του Μάη του 68). «Η αγωνία των μαθητών πήρε τέλος και οι εξετάσεις συνεχίζονται κανονικά».

Μετά το άδειασμα της απεργίας από την ηγεσία του κλάδου όλα «βαίνουν κανονικώς». Το δέος του ιερού θεσμού συνεχίζει αδιατάρακτα τη σταθερή του πορεία. Θέματα «δύσκολα, βατά, για καλά προετοιμασμένους κ.λπ.»  οι ξύλινες εκφράσεις των εφημερίδων. Εύκολη η έκθεση, δύσκολα τα Μαθηματικά κ.ο.κ. O μύθος του «αδιάβλητου» νομιμοποιεί χρόνια τώρα στην ελληνική κοινωνία τον πιο σημαντικό ταξικό φραγμό στην εκπαίδευση. Όλοι σχεδόν μιλούν περί του πιο «δοκιμασμένου», «άψογου», «αξιόπιστου», «αντικειμενικού»  θεσμού.

Η αντικειμενικότητα του συστήματος που υπερθεματίζουν αφορά μόνο  την πλευρά της τυπικά ισότιμης αντιμετώπισης των υποψηφίων (κοινά θέματα, κοινός χρόνος εξέτασης, αυστηρή επιτήρηση, μυστικότητα στη βαθμολογία κ.λπ.) που εξασφαλίζεται από την συνεπή και κακοπληρωμένη  και σήμερα επιστρατευμένη συμμετοχή της πλειοψηφίας του κατώτερου εκπ. προσωπικού των σχολείων.

 Αποκρύπτεται εντέχνως η εντελώς ανισότιμη προετοιμασία για τις εξετάσεις (ή -πιο σωστά- για τον διαγωνισμό). Αυτή καθορίζεται από το σχολείο, το μορφωτικό,  κοινωνικό περιβάλλον του υποψηφίου και κυρίως από την οικογενειακή δαπάνη που διοχετεύεται σε φροντιστήρια, ιδιαίτερα και … «βοηθήματα», μια τεράστια αγορά που ζει και αναπνέει από τον «αδιάβλητο» θεσμό και περιγελά την λεγόμενη δωρεάν παιδεία.

Το  αποτέλεσμα είναι εν πολλοίς προδιαγεγραμμένο. Οι εξετάσεις επικυρώνουν τυπικά τις ταξικές διακρίσεις. Η ίδια η ύπαρξη των εξετάσεων καθορίζει ήδη από πολύ νωρίς τις εκπαιδευτικές επιλογές των μαθητών όταν από το Γυμνάσιο κιόλας οι «εν δυνάμει» αποτυχόντες (παιδιά από φτωχά-λαϊκά στρώματα) αποκλείονται «αυτοβούλως» με την μετατόπισή τους στην πολυδιασπασμένη, πολυμεταρρυθμισμένη και υποβαθμισμένη Τεχνική Εκπαίδευση ή εγκαταλείπουν το σχολείο.

Το ίδιο το σύστημα που θεσπίζει φράγματα για τους πολλούς, το ίδιο τα καταργεί για τους έχοντες: όποιος  δεν καταφέρει να περάσει στην Ιατρική,  γράφεται στο ρουμάνικο πανεπιστήμιο και μεταγράφεται στο τρίτο έτος, αρκεί να έχει χρήματα. Ο κλειστός αριθμός και οι ανταγωνιστικές εξετάσεις μένουν γι αυτούς που δεν έχουν. Ή, αυτός που θα απορριφθεί θα μπορεί, πάλι αν έχει τα χρήματα, να γραφτεί σε ένα ιδιωτικό κολέγιο και αποφοιτώντας να έχει τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα (ας είναι καλά η Ε.Ε) με τους υπόλοιπους.

Η αυτονόμηση της λυκειακής βαθμίδας από τις υπόλοιπες, μετατρέπει το Λύκειο σε προθάλαμο για την εισαγωγή σε ΑΕΙ – ΤΕΙ, όπου όμως ασκούνται κυρίως οι συμπληρωματικές γραφειοκρατικές πλευρές της τεχνικής προετοιμασίας (συμπλήρωση μηχανογραφικού, διενέργεια των εξετάσεων κ.λ.π.) ενώ η βασική προετοιμασία-προπόνηση επαφίεται στο κύκλωμα της παραπαιδείας (φαινόμενο μοναδικό στην Ευρώπη).

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι τα επίμαχα ειδικά μαθήματα (ξένες γλώσσες, σχέδιο, μουσική, αθλήματα για τα ΤΕΦΑA) διδάσκονται εντελώς τυπικά στο Λύκειο ή και καθόλου.

Οι πιο σημαντικές όμως παρενέργειες των πανελλαδικών είναι η   τυποποίηση της γνώσης, ο κατακερματισμός των επιστημονικών αντικειμένων, η παροχή θραυσμάτων από πληροφορίες, η πρόωρη ειδίκευση, οι τεχνικές αποστήθισης, η υποτίμηση μέχρις χλευασμού της μη εξεταστικά χρήσιμης γνώσης.

Αυτό υπαγορεύεται από το «αξιόπιστο» του θεσμού που για να είναι τέτοιο, τα κριτήρια πρέπει να είναι μετρήσιμα και «αντικειμενικά».

Τελικός στόχος τους η σύνθλιψη της εφηβείας, αποβλάκωση, κυνισμός από τα 17, πολιτικός, πολιτιστικός και κοινωνικός αναλφαβητισμός, υποταγμένες και ευπροσάρμοστες προσωπικότητες.

Όλα δηλαδή τα «απαραίτητα προσόντα» για «πετυχημένη» πορεία στο πανεπιστήμιο της αγοράς, προς το έωλο και ακριβοπληρωμένο πτυχίο και μεταπτυχιακό και από εκεί στη φρίκη της ανεργίας ή στον κοινωνικό μεσαίωνα της μαύρης εργασίας ή της μετανάστευσης.

Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα λοιπόν καθορίζεται από τις εξετάσεις και όχι μόνο τις πανελλαδικές.

Οποιαδήποτε πρωτοτυπία, ζωντάνια, καινοτόμα ιδέα του εκπαιδευτικού ακυρώνεται. Η επικείμενη αξιολόγηση θέλει εκτός των άλλων να επιβάλλει τη ομοιομορφία και την τυποποίηση της διδασκαλίας.

Η «δικτατορία της ύλης» περιορίζει μέχρις εσχάτων την παιδαγωγική ελευθερία. Η συνεργατική μάθηση αποκλείεται εξ ορισμού στο κλίμα του άκρατου ανταγωνισμού και της βαθμοθηρίας, της ατομικής και «αδιάβλητης» εξέτασης.

Η βιωματική προσέγγιση της γνώσης, η διεπιστημονικότητα της γνώσης, οι εναλλακτικές διδακτικές προσεγγίσεις καθίστανται νεκρό γράμμα καθώς ο Ιούνης του εξεταστικού Μινώταυρου παραμονεύει.

Οι πανελλαδικές κλέβουν τέλος πολύτιμο χρόνο από την εκπαιδευτική διαδικασία και πολύτιμο χρήμα για την στήριξη της (20 περίπου εκατ. ευρώ διατίθενται κάθε χρόνο για αυτό το «πανηγύρι»).

Τίποτε απ΄αυτά δεν αλλάζει επί της ουσίας (και δεν άλλαξε τόσα χρόνια με τις αλλεπάλληλες «μεταρρυθμίσεις») με επιμέρους τροποποιήσεις σε πλευρές του συστήματος (αυξομειώσεις των εξεταζομένων μαθημάτων, εμπλοκή ή όχι της Β΄ ή Α΄λυκείου, δομή και βαθμός δυσκολίας των θεμάτων κ.λπ.) .

Η θεσμοθέτηση της βάσης του 10 έκανε σαφώς πιο σκληρό το σύστημα και απέκλεισε επιπλέον χιλιάδες παιδιά από τα ΑΕΙ – ΤΕΙ.

H   αναγγελθείσα   μεταρρύθμιση ενός ακόμη «νέου» λυκείου επεκτείνει τις πανελλαδικές και στις 3!!! τάξεις του.

Ούτε η μετατόπιση των ταξικών αποκλεισμών και κατηγοριοποιήσεων  στα ΑΕΙ (προπαρασκευαστικό έτος σπουδών, δύο κύκλοι σπουδών αλλά Μπολώνια κ.λ.π ) όπως προτείνονται απ' τ΄αριστερά και δεξιά αντιμετωπίζει την ουσία του προβλήματος.

Κατάργηση λοιπόν των πανελλαδικών εξετάσεων και ελεύθερη πρόσβαση τώρα!

Δεν θα «εκβιάζουμε» πλέον εμείς οι καθηγητές αλλά ούτε θα «βιάζονται» η γνώση και οι μαθητές μας!

Στην προφανή και γνωστή, καλοπροαίρετη ή όχι ένσταση «αν μπορούν όλα τα παιδιά να σπουδάσουν» ή «αν τα πανεπιστήμια επαρκούν» η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι συνολική.

Ενιαίο δωδεκάχρονο δημόσιο και δωρεάν σχολείο ευρύχωρο και ελκυστικό για όλα τα παιδιά.

Ένα σχολείο που θα συνδέει οργανικά και δημιουργικά την γενική με την τεχνολογική γνώση και τις εφαρμογές,  με 20 παιδιά το πολύ σε κάθε τάξη, που θα προάγει την ολόπλευρη γνώση, την κριτική σκέψη, την ομαδική εργασία  τις κλίσεις τα ενδιαφέροντα και θα παράγει ολοκληρωμένες μαχόμενες προσωπικότητες.

Ένα σχολείο που θα αφήνει ελεύθερο τον δάσκαλο να μεγαλουργήσει, θα τον στηρίζει, θα τον σέβεται, θα τον ενθαρρύνει θα του επιτρέπει να αφιερωθεί αποκλειστικά στον παιδαγωγικό του ρόλο.

Ένα σχολείο της πλήρους παιδαγωγικής ελευθερίας, της δημοκρατικής λειτουργίας χωρίς «αφεντικά», managers, μέντορες και αξιολογητές, της άρτιας υλικοτεχνικής υποδομής, της αντισταθμιστικής εκπαίδευσης για «τα παιδιά ενός κατώτερου θεού» Ένα σχολείο που θα απορρίψει τις εξετάσεις και όχι τους μαθητές του. Θα απαλλάξει την κοινωνία και την εκπαίδευση από τους παραλογισμούς του «φροντιστηρίου» και των «ιδιαιτέρων».

Ένα τέτοιο σχολείο μπορεί να οδηγεί απρόσκοπτα τα παιδιά σε μια ενιαία, δημόσια ποιοτική και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση με γενναία και επαρκή χρηματοδότηση και υποδομές με γερά και ενιαία πτυχία που θα προάγει και θα ερευνά την κοινωνικά ωφέλιμη γνώση. 

Σε όσους και σε όποια φάση της ζωής τους το επιθυμούν, να υπάρχει και η επιλογή φοίτησης σε υψηλού επιπέδου δημόσιες δωρεάν ενιαίες σχολές επαγγελματικής εκπαίδευσης .

Εννοείται ότι μια τέτοια προοπτική πρέπει να συνοδεύεται από ριζοσπαστικές κοινωνικές τομές και ανατροπές.

Το εκπαιδευτικό κίνημα, που μετά τα πρόσφατα γεγονότα πρέπει να ανασυγκροτηθεί εκ βάθρων, τολμηρά και αποφασιστικά να αναδείξει το ζήτημα της ελεύθερης πρόσβασης σαν βασική πτυχή των διεκδικήσεων του την επόμενη και καθοριστική μάχη, διευρύνοντας τις συμμαχίες του με τους μαθητές και τους εργαζόμενους γονείς.

* Ο Γιάννης Λαθήρας είναι αντιπρόεδρος Γ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

ΠΗΓΗ: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΛΟΚ. Το είδα: 23-05-2013, http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=5416

Όποιος στον πόλεμο πάει για να πεθάνει…

Του Δημήτρη Μπελαντή

Όπως έδει­ξαν οι πα­ρεμ­βά­σεις ενός σαφώς πλειο­ψη­φι­κού τμή­μα­τος της Κ.Ε., η δια­δι­κα­σία αρ­χι­κά του προ­χω­ρή­μα­τος της ΟΛΜΕ και μετά του «βί­αιου φρε­να­ρί­σμα­τός» της μπρος στην απερ­γία κάτω από συν­θή­κες προ­λη­πτι­κής επι­στρά­τευ­σης, οδή­γη­σε σε μια ση­μα­ντι­κή πο­λι­τι­κή ήττα του κι­νή­μα­τος αλλά και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Σί­γου­ρα, το πρό­βλη­μα δεν εντο­πί­ζε­ται στις υπαρ­κτές ευθύνες των συν­δι­κα­λι­στών μας στη Διοί­κη­ση της ΟΛΜΕ ή στις ΕΛΜΕ, αλλά έχει πολύ βα­θύ­τε­ρη διά­στα­ση.

Ανε­ξάρ­τη­τα από την εκτί­μη­ση αν υπήρ­χαν οι εξαρ­χής κοι­νω­νι­κοί και συνδι­κα­λι­στι­κοί όροι για την απερ­γία στις εξε­τά­σεις και την επι­τυ­χία της – συζή­τη­ση που ακόμη μπο­ρεί να γί­νει -, η επι­βο­λή της προ­λη­πτι­κής πο­λι­τι­κής επι­στρά­τευ­σης από την τρι­κομ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά, μια μορφή δρά­σης ξένη προς κάθε αστι­κή δη­μο­κρα­τία που σέ­βε­ται τον εαυτό της, με­τέ­τρε­ψε την απερ­γία της ΟΛΜΕ σε άμεσα πο­λι­τι­κή απερ­γία, σε μια απερ­γία όχι πια για τις ώρες δι­δα­σκα­λί­ας αλλά για το σπά­σι­μο ενός φασί­ζο­ντος απερ­γο­σπα­στι­κού μη­χα­νι­σμού και για την ύπαρ­ξη ή το θά­να­το του απερ­για­κού και συν­δι­κα­λι­στι­κού δι­καιώ­μα­τος στην Ελ­λά­δα.

Το ζή­τη­μα αυτό ήταν πι­θα­νό ακόμη και προ­τού επι­βλη­θεί η επι­στρά­τευ­ση: η εμπει­ρία του Μετρό, της ΕΘΕΛ, των ναυ­τερ­γα­τών έδει­χνε ότι η κυβέρνηση θα επι­χει­ρού­σε μια με­τω­πι­κή σύ­γκρου­ση με το ισχυ­ρό συν­δι­κά­το της ΟΛΜΕ για να απο­δυ­να­μώ­σει καί­ρια το συν­δι­κα­λι­σμό στο Δη­μό­σιο και μάλιστα σε μια συ­γκυ­ρία «κο­ντέ­μα­τος» και απο­λύ­σε­ων στις δημό­σιες υπηρεσί­ες – όπως έλεγε και ο Τσόρ­τσιλ στον Β' Π.Π., «όποιος έχει προειδοποι­η­θεί, μπο­ρεί και να προ­ε­τοι­μα­στεί».

Μπρο­στά σε αυτή τη νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και με δε­δο­μέ­νη την αρχική από­φα­ση της ΟΛΜΕ να προ­τεί­νει την απερ­γία κατά της επιστρά­τευ­σης και τις πο­λυ­πλη­θείς και εν­θου­σιώ­δεις συ­νε­λεύ­σεις των ΕΛΜΕ που την επι­κύ­ρω­σαν, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπο­ρού­σε και έπρε­πε να λει­τουρ­γή­σει ως το δυ­νά­μει ηγε­μο­νι­κό κόμμα στην Αρι­στε­ρά και στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία συ­νο­λι­κά. Παρ' όλα αυτά, δεν προ­χώ­ρη­σε στην ενερ­γη­τι­κή πο­λι­τι­κή στή­ρι­ξη των εκ­παι­δευ­τι­κών, όχι γε­νι­κώς και αο­ρί­στως σε «όσα θα απο­φά­σι­ζαν», αλλά στη συ­γκε­κρι­μέ­νη συν­δι­κα­λι­στι­κή πρα­κτι­κή που έδει­χνε να υιο­θε­τεί η ΟΛΜΕ: την απερ­γία ανα­τρο­πής της επι­στρά­τευ­σης. Ταλα­ντεύ­θη­κε απέ­να­ντι στο κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό κό­στος και δεν στά­θη­κε σαν πο­λι­τι­κός βρά­χος πίσω από την απερ­γία.

Προ­βάλ­λε­ται, εδώ, ένα επι­χεί­ρη­μα ότι οι ανα­νε­ω­τές αρι­στε­ροί οφείλουν να σέ­βο­νται «την αυ­το­νο­μία των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των» και να μην τα χει­ρα­γω­γούν. Αυτό το επι­χεί­ρη­μα, όμως, δεν ση­μαί­νει ότι το πο­λι­τι­κό υπο­κεί­με­νο είναι απλό ενερ­γού­με­νο του συν­δι­κά­του ούτε νο­μι­μο­ποιεί την πο­λι­τι­κή αδρά­νεια και στάση της Αρι­στε­ράς σαν πα­θη­τι­κού πα­ρα­τη­ρη­τή.

Με δε­δο­μέ­νη την αγω­νι­στι­κή βού­λη­ση του συν­δι­κά­του, αλλά και την εναγώνια ανα­ζή­τη­ση από αυτό των ανα­γκαί­ων κοι­νω­νι­κών – και όχι μόνο – συμμα­χιών, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έπρε­πε να κάνει τρία του­λά­χι­στον πράγ­μα­τα:

α) να δη­λώ­σει με δύ­να­μη και ευ­θαρ­σώς ότι στη­ρί­ζει ως κόμμα της αξιωματικής αντι­πο­λί­τευ­σης την από­φα­ση της απερ­γί­ας ενά­ντια στην επιστρά­τευ­ση και όχι γε­νι­κώς «ό,τι οι κα­θη­γη­τές επι­λέ­γουν»,

β) να δη­λώ­σει ότι θα στη­ρί­ξει πο­λι­τι­κά, δι­κα­στι­κά και διοι­κη­τι­κά τους διωκόμε­νους κα­θη­γη­τές, αν η κυ­βέρ­νη­ση προ­χω­ρού­σε σε ποι­νι­κές δίκες ή απο­λύ­σεις, και να εγ­γυ­η­θεί την υπη­ρε­σια­κή τους απο­κα­τά­στα­ση όταν θα γίνει κυ­βέρ­νη­ση και 

γ) να δη­μιουρ­γή­σει ένα ισχυ­ρό κομ­μα­τι­κό, πο­λι­τι­κό αγωνιστικό κέ­ντρο μπρος στην ανα­μέ­τρη­ση, με πρω­το­βου­λία και συμ­με­το­χή ιδίως του ερ­γα­τι­κού του τμή­μα­τος και να ξε­χυ­θεί στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία με μα­ζι­κές πρω­το­βου­λί­ες συμπα­ρά­στα­σης και αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Η ίδια η Κ.Ε. έπρε­πε να συ­γκλη­θεί και να είναι το επί­κε­ντρο αυτής της δια­δι­κα­σί­ας. Αυτή θα ήταν η έμπρα­κτη στή­ρι­ξη των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των και της αυ­το­νο­μί­ας τους.

Προ­βάλ­λε­ται ακόμη το επι­χεί­ρη­μα (κάπως ως δίκη προ­θέ­σε­ων) ότι οι ίδιοι που συμ­με­τεί­χαν στις ΕΛΜΕ δεν ήταν έτοι­μοι να απερ­γή­σουν και ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν είχαν, μετά την υπο­χώ­ρη­ση της ΑΔΕΔΥ, τις ανα­γκαί­ες κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χί­ες. Από πολ­λούς συ­νέ­δρους της Κ.Ε. αντι­πα­ρα­τέ­θη­κε ρητά ή έμπρα­κτα το αντε­πι­χεί­ρη­μα ότι η κατάστα­ση των κοι­νω­νι­κών συμ­μα­χιών γύρω από μια με­γά­λη απεργία δεν είναι εξω­τε­ρι­κή και στε­γα­νή προς τη στάση της πολιτικής Αρι­στε­ράς, αντί­θε­τα, η δική της ενερ­γή πα­ρέμ­βα­ση μπο­ρεί να ανα­δια­τά­ξει τους συ­νο­λι­κούς κοι­νω­νι­κούς συ­σχε­τι­σμούς και κοι­νω­νι­κές συμμα­χί­ες, να αλ­λη­λε­πι­δρά­σει με την κοι­νω­νι­κή μη­χα­νι­κή (όπως έγρα­φε παλιό­τε­ρα ο κα­να­δός μαρ­ξι­στής Λ. Πά­νιτς, η ίδια Αρι­στε­ρά που με την αδράνειά της οδη­γεί στη χει­ρο­τέ­ρευ­ση των κοι­νω­νι­κών συ­σχε­τι­σμών, είναι η ίδια που την επι­κα­λεί­ται στη συ­νέ­χεια για να «προ­σαρ­μό­σει» δε­ξιό­τε­ρα τη γραμ­μή της – φαύ­λος κύ­κλος).

Η προη­γού­με­νη επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία δεν ση­μαί­νει την ανευ­θυ­νό­τη­τα απέ­να­ντι σε χι­λιά­δες εκ­παι­δευ­τι­κούς που θα αντι­με­τώ­πι­ζαν το εν­δε­χό­με­νο δί­ω­ξης και από­λυ­σης. Τόσο γιατί η κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή στή­ρι­ξη μιας απερ­γί­ας μειώ­νει αντι­κει­με­νι­κά το εν­δε­χό­με­νο των μα­ζι­κών διώ­ξε­ων όσο και επει­δή η πο­λι­τι­κή στή­ρι­ξη του συν­δι­κά­του δεν θα αφαι­ρού­σε από αυτό την ευ­χέ­ρεια να επι­λέ­ξει τον τρόπο και τη μορφή της απερ­γί­ας ενά­ντια στην επι­στρά­τευ­ση: αν δη­λα­δή θα εκ­φρα­ζό­ταν με την ολική ή με­ρι­κή αποχή από τα κα­θή­κο­ντα των εξετάσεων, αν θα έπαιρ­νε τη μορφή μιας «λευ­κής απερ­γί­ας», αν θα εκφραζόταν με μα­ζι­κές συ­γκε­ντρώ­σεις και δια­δη­λώ­σεις έξω από τα εξεταστικά κέ­ντρα κ.λπ.

Αντί­θε­τα, η από­φα­ση περί ανα­στο­λής, η οποία έκρι­νε και αυ­θαί­ρε­τα τη λογική των «λευ­κών» στη­ Συ­νέ­λευ­ση των προ­έ­δρων των ΕΛΜΕ, οδή­γη­σε σε μια κα­τά­στα­ση ητ­το­πά­θειας και υπο­χώ­ρη­σης όχι μόνο στην εκ­παι­δευ­τι­κή κοινό­τη­τα αλλά και στο σύ­νο­λο των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Όπως έδει­ξαν πολ­λές τοποθε­τή­σεις στην Κ.Ε., η κα­τά­στα­ση αυτή κα­θό­λου δεν βοη­θά­ει στη βελτίωση των συ­νο­λι­κών πο­λι­τι­κών συ­σχε­τι­σμών υπέρ της Αρι­στε­ράς και ειδικό­τε­ρα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά, αντι­θέ­τως, δυ­σκο­λεύ­ει αυτό το έργο και συντείνει στην καλ­λιερ­γού­με­νη ει­κό­να «στα­θε­ρο­ποί­η­σης» της κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δυ­στυ­χώς, απέ­τυ­χε σε αυτήν τη με­γά­λη δο­κι­μα­σία, ενώ απο­δεί­χθη­κε για μια ακόμη φορά ότι οι μόνοι αγώ­νες που χά­νο­νται στρα­τη­γι­κά είναι εκεί­νοι που δεν δό­θη­καν. Επι­βε­βαιώ­θη­κε δε με αρνητι­κό τρόπο ότι η κα­τά­κτη­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας από την Αριστερά πρέ­πει να πα­τά­ει πάνω σε πραγ­μα­τι­κές νίκες του ερ­γα­τι­κού κινήματος, δια­φο­ρε­τι­κά ή δεν θα συ­ντε­λε­σθεί καν είτε, συσ­σω­ρεύ­ο­ντας ήττες και κου­φά­ρια (σαν τον Άγ­γε­λο της Ιστο­ρί­ας του Βάλ­τερ Μπέν­για­μιν), θα υπάρ­ξει μόνο σαν μια δια­χει­ρι­στι­κή πα­ρέν­θε­ση.

* Το κείμενο αυτό αποτελεί μέρος άρθρου του συγγραφέα (ολόκληρο το άρθρο στην iskra.gr). Επιλέξαμε, με δική μας ευθύνη, την αναφορά στα συμπεράσματα σχετικά με την απεργία της ΟΛΜΕ που δεν έγινε ποτέ, λόγω της ευρύτερης πολιτικής σημασίας που αυτή έχει, με επιδίωξη τη συμβολή στο διάλογο που έχει ανοίξει πάνω σε αυτό το θέμα.

ΠΗΓΗ: 24-05-2013,  http://www.alfavita.gr/apopsi/…B9#ixzz2UDQLXvpn

Είναι στην β/βάθμια εκπαίδευση η κυβερνητική νίκη «πύρρειος»;

-Η τρόικα εσωτερικού στη σύγκρουσή της με το εκπαιδευτικό κίνημα των καθηγητών νίκησε στρατιωτικά και ηττήθηκε πολιτικά.

– Είναι δυνατόν η κυβερνητική πολιτική ήττα να μετατραπεί σε πολιτική νίκη των εκπαιδευτικών και της εκπαίδευσης;

Των Αντώνη Ναξάκη* και Παναγιώτη Μπούρδαλα**

Είναι φανερό πως η ντόπια τρόικα υλοποίησε τη θέλησή της καταφεύγοντας σε ακραίου τύπου δημοκρατική και συνταγματική εκτροπή, αφού χρησιμοποίησε την επιστράτευση πριν καν υπάρξει απεργιακή απόφαση!

Το πρώτο ερώτημα που κυριαρχεί στους κόλπους του εκπαιδευτικού κινήματος και των εκπαιδευτικών είναι εάν αυτή η προαποφασισμένη σύγκρουση θα μπορούσε να είναι άμεσα νικηφόρα για τις δυνάμεις της εργασίας στην εκπαίδευση.

Ισχυριζόμαστε πως δεν είχαν δημιουργηθεί οι καλύτερες προϋποθέσεις στους κόλπους των εκπαιδευτικών και του εκπαιδευτικού κινήματος από το Δεκέμβρη μέχρι το Πάσχα, για τους παρακάτω λόγους:

– Η ηγεσία της ΟΛΜΕ, ακόμα και αν δεν δρούσε σε συντονισμό με την κυβέρνηση,  έκανε ότι ήταν δυνατόν για να κρύψει το αναπόφευκτο της σύγκρουσης αμέσως μετά το Πάσχα. Έκρυψε όσο μπορούσε τα επίδικα της περιόδου που ήταν οι απολύσεις με όλους τους δυνατούς τρόπους (καταγγελλόμενοι, άρρωστοι, συμβασιούχοι, «πλεονάζοντες» από καταργήσεις δομών δημοσίου, κλπ) και η ουσιαστική κατάργηση των οργανικών θέσεων με μετακινήσεις μονίμων κατά το δοκούν, μέσω αύξησης του ωραρίου, συγχωνεύσεις των σχολείων και συντμήσεις τμημάτων, κλπ (βλέπε το κείμενό μας «Τρομοκρατία – Εφεδρεία – Απολύσεις», στις 16-4-2013). Αναδείκνυε θέματα πολύ σημαντικά μεν (π.χ. αξιολόγηση), που η υλοποίησή τους όμως αφορούσε την επόμενη σχολική χρονιά, και μάλιστα χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα για την αντιμετώπισή τους (βλέπε το κείμενό μας «Αξιολόγηση δομών και προσώπων (στην εκπ/ση): Συνέπειες και αντιμετώπισή της» – Ένα πρώτο σχέδιο προς τα Συνδικάτα και τους Συλλόγους διδασκόντων, στις 7-4-2013). Έτσι έμμεσα έδινε την εντύπωση πως δεν υπήρχε κάτι άμεσο και επείγον στον ορίζοντα (βλέπε το κείμενό μας «Δειλοί – άβουλοι – μοιραίοι», στις 9-5-2013).

– Οι δυνάμεις που αντιστρατεύονται την πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Δεν μπόρεσαν να δώσουν το μήνυμα της αναπόφευκτης σύγκρουσης (τώρα) και επομένως να προετοιμάσουν τους εκπαιδευτικούς γι' αυτό, όπως έκαναν πριν από τη μεγάλη και νικηφόρα απεργία του 1988. Δεν εκτίμησαν σωστά την συγκυρία και δεν πίστεψαν πως η κυβέρνηση θα έριχνε το γάντι, που έπρεπε αναγκαστικά να σηκώσουμε.

Έτσι με τους εργαζόμενους απροετοίμαστους και χωρίς πραγματική ηγεσία δεν μπορούσε να εκπληρωθεί η πρώτη προϋπόθεση για άμεση νίκη, που ήταν η ανατροπή της πλειοψηφίας ηγεσίας της ΟΛΜΕ όπως έγινε το 1988, και η «αντικατάστασή» της με μια πανελλαδική επιτροπή εκλεγμένη από τις Γενικές Συνελεύσεις, η οποία θα αναλάμβανε τις τύχες του αγώνα.

– Η κοινή γνώμη (κυρίως εργαζόμενοι, γονείς, μαθητές) δεν ήταν αντίθετη στους εκπαιδευτικούς αγώνες, λόγω βεβαίως των πολιτικών εξαθλίωσης που έχουν επιβάλλει οι δανειστές. Επομένως ήταν κρίσιμο το πρώτο χρονικό διάστημα που ανακοινώθηκε η απεργιακή πρόταση, μετά τον στημένο αιφνιδιασμό του Υπ. Παιδείας. Σ' αυτό το διάστημα ήταν (όπως αποδείχτηκε) σημαντικός ο ρόλος και η στάση των κομμάτων, ιδίως της αριστεράς. Καθοριστική σ' αυτή τη φάση των εξελίξεων ήταν η στάση και η θέση του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, που πριν καν υπάρξει πρόταση του ΔΣ της ΟΛΜΕ έσπευσε να διαχωρίσει τη θέση του από απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις. Λες και η κυβέρνηση άφησε κανένα άλλο περιθώριο εκτός από την απεργία διαρκείας αμέσως μετά το Πάσχα, που βεβαίως έθιγε και τις εξετάσεις. Έτσι έδωσαν τροφή στο προπαγανδιστικό μηχανισμό της τρόικα (δελτία των οκτώ και πρωινάδικα) να διαβάλλει την κινητοποίηση πριν καν αποφασιστεί, και επί πλέον να «νομιμοποιήσει» την προληπτική επιστράτευση. Αν προσθέσουμε και τις αντιφατικές τοποθετήσεις των υπολοίπων αντιπολιτευόμενων κομμάτων (πλην της Χρυσής Αυγής που στοιχίζεται στην τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού), τότε καταλαβαίνουμε πως οι εκπαιδευτικοί δεν είχαν υποστήριξη, αντίθετα η στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης έπαιξε ρόλο αδρανοποίησης της κοινής γνώμης που δειλά τοποθετούνταν υπέρ των εκπαιδευτικών.

Το προσωπείο των κομμάτων της αντιπολίτευσης πραγματικά κατέρρευσε τη στιγμή που η κυβέρνηση εξήγγειλε την προληπτική, αντιδημοκρατική και αντισυνταγματική επιστράτευση. Αντί να δηλώσουν ότι το ζήτημα πια, είναι ζήτημα Δημοκρατίας, και όχι απλά ζήτημα εργατικών αιτημάτων, καλώντας αποφασιστικά την κυβέρνηση να ανακαλέσει την επιστράτευση και τα Π.Δ. που προκάλεσαν τους εκπαιδευτικούς, αρκέστηκαν σε ανούσιες και χλιαρές διαμαρτυρίες.

Η αξιωματική αντιπολίτευση (ΣΥΡΙΖΑ) μάλιστα είχε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει το ρόλο της, αρκεί να δήλωνε ότι θα πάρει πίσω όλες τις επιπτώσεις που θα προκαλούσε η επιστράτευση πάνω στους εργαζόμενους και τις πιθανές απολύσεις.

Συνοψίζοντας: Το εκπαιδευτικό κίνημα και οι εκπαιδευτικοί βρέθηκαν   απροετοίμαστοι (λίγες και σποραδικές οι εξαιρέσεις) και χωρίς ηγεσία, με αποτέλεσμα να γίνει εφικτός ο κυβερνητικός αιφνιδιασμός.

Ταυτόχρονα οι πολιτικές (αντιμνημονιακές) δυνάμεις, όχι μόνο δεν στήριξαν τις δικαιολογημένες αντιδράσεις των εκπαιδευτικών στα μέτρα της τρόικα, αλλά αντίθετα μπλόκαραν και ακινητοποίησαν την κοινή γνώμη που στρέφονταν δειλά και σταδιακά υπέρ του εκπαιδευτικού κινήματος.

Είναι φυσικό λοιπόν το εκπαιδευτικό κίνημα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, προδομένο από το εσωτερικό του, εγκαταλειμμένο από όμορες εργατικές δυνάμεις (ΔΟΕ, ΑΔΕΔΥ, κλπ) και από τις δήθεν αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξάρτητοι Έλληνες), δεν κατάφερε τελικά να πετύχει την απαιτούμενη συνοχή-μαζικότητα, και να κερδίσει αποφασιστικά-ενεργητικά τους εργαζόμενους, ώστε να μπορέσει να ανατρέψει την επιστράτευση.

– Το «κλείσιμο» όμως της απεργίας και ο τρόπος  που η ηγεσία της ΟΛΜΕ την ανέστειλε, ενώ ψηφίστηκε με 93% από τεράστιες Γενικές Συνελεύσεις, εξόργισε τους εκπαιδευτικούς, ανεξαρτήτως πολιτικο-συνδικαλιστικής ένταξης.

Το ΔΣ της ΟΛΜΕ όφειλε να εισηγηθεί συμπληρωματικά στις Γενικές Συνελεύσεις, αφού η επιστράτευση κηρύχτηκε αμέσως μετά την απεργιακή του πρόταση. Όφειλε, έστω να θέσει το ερώτημα των προϋποθέσεων για υπέρβαση της επιστράτευσης στις Γενικές Συνελεύσεις.

Ο χειρισμός της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΑΣΚ) στην τελική ψηφοφορία, που οι εκπρόσωποι των Γενικών Συνελεύσεων κλήθηκαν να απαντήσουν ταυτόχρονα υπέρ ή κατά της απεργίας και αν υπάρχουν προϋποθέσεις εναντίωσης στην επιστράτευση δεν ήταν μόνο αντικαταστατικός, αλλά και βαθιά αντιδημοκρατικός. Πρώτα-πρώτα γιατί το ερώτημα υπήρχε από πριν και δεν γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή. Δεύτερον, γιατί πολλές συνελεύσεις είχαν ήδη αποφασίσει για το πώς θα απαντήσουν. Ορισμένες συνελεύσεις είχαν απαντήσει ήδη έχοντας τη γνώμη πως μπορούν να νικήσουν της επιστράτευση. Άλλες, όπως οι δικές μας Χανίων και Πάτρας, είχαν προγραμματίσει νέες Γενικές Συνελεύσεις την Πέμπτη συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις τους για να νικήσουν της επιστράτευση.

Σε κάθε περίπτωση όμως, οι «εξεγερμένοι» εκπαιδευτικοί ήθελαν και δικαιούνταν να αποφασίσουν αυτοί συλλογικά (στις γενικές συνελεύσεις) το αν μπορούν ή όχι να νικήσουν την επιστράτευση.

Το ΔΣ της ΟΛΜΕ είχε εμφανώς και άλλες δυνατότητες. Μπορούσε να κηρύξει τη σύνοδο των προέδρων διαρκή και να ζητήσει με νέες συνελεύσεις την Πέμπτη απάντηση στο θέμα της επιστράτευσης. Στο πυκνό πολιτικά αυτό χρονικό διάστημα μπορούσε να κάνει μια σειρά τελευταίων πρακτικών πιέσεων (π.χ. απεργία πείνας στο Σύνταγμα) μέχρι αργά την Πέμπτη, ώστε να αυξήσει τις δυνατότητες της βάσης προς την κατεύθυνση μαζικού σπασίματος της επιστράτευσης. Δεν έκανε τίποτα απ' όλα αυτά. Προτίμησαν γι' άλλη μια φορά να χειριστούν τους εκπαιδευτικούς ως πρόβατα που τα καθοδηγεί ο βοσκός. Αποδείχτηκε εμπράκτως ότι μια τέτοια ηγεσία δεν είναι μόνο άχρηστη, αλλά και επικίνδυνη. Δυστυχώς σ' αυτή την ηγεσία προστέθηκε η κεντρική ηγεσία των ΣΥΝΕΚ και όσοι στοιχίθηκαν πίσω τους. Αλλά και οι εκπρόσωποι των ΕΛΜΕ στη σύνοδο των προέδρων δεν επικύρωσαν το ρόλο της ως ανώτερου καθοδηγητικού οργάνου του κλάδου.

Είχαν τη δυνατότητα να ακυρώσουν τις αντιδημοκρατικές και αντικαταστατικές πράξεις της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΟΛΜΕ και δεν το έκαναν. Όχι παραβιάζοντας τις εντολές που είχαν από τις Γεν. Συνελεύσεις, αλλά τιμώντας τες. Όλοι καταλαβαίνουμε πως δεν έπρεπε να νομιμοποιήσουν με την ψήφο τους τη διαδικασία και το ερώτημα των προϋποθέσεων (υπέρ ή κατά), αφού τέτοιο ερώτημα δεν είχε τεθεί ενιαία και πανελλαδικά στις Γεν. Συνελεύσεις.

Επέφεραν (η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ και εκπρόσωποι των Γεν. Συνελεύσεων) βαρύ πλήγμα στη συλλογική αγωνιστική συνείδηση των εκπαιδευτικών που είχε επανέλθει στο προσκήνιο.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Χάσαμε μια μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο που περικλείει πολλές μάχες. Η μάχη που χάσαμε, ας μη κοροϊδευόμαστε, είχε θύματα 10.000 περ. αναπληρωτές και μερικές χιλιάδες μόνιμους συναδέλφους (έμμεση και άμεση απόλυση, απόλυτη ανέχεια). Όμως οι μεγάλες μάχες είναι μπροστά μας και έρχονται πολύ σύντομα.

Με την εφαρμογή των νέων νόμων για το Γενικό και Τεχνολογικό Λύκειο, όπως και του Π.Δ. αξιολόγησης θα προκληθούν χιλιάδες απολύσεις, εξευτελισμοί, και οριστική άρση της οργανικότητας και της μονιμότητας.

Η τρόικα εσωτερικού-εξωτερικού μας έχει ρίξει μόνιμα το γάντι στο χώμα, που έτσι κι αλλιώς θα αναγκαστούμε να σηκώσουμε το Φθινόπωρο. Το επερχόμενο 16^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ αρχές Ιουλίου, οφείλει, εν όψει κατακλυσμιαίων εξελίξεων στη δομή και στο περιεχόμενο του Τεχνολογικού και Γενικού Λυκείου, στην προσπάθεια εφαρμογής της αξιολόγησης, των συγχωνεύσεων, κλπ,  να αποφασίσει συγκεκριμένο πρόγραμμα απεργιακών κινητοποιήσεων διαρκείας, που θα κρίνουν στην ουσία το μέλλον του δημόσιου εκπ/κού συστήματος.

Προνοήστε και προετοιμαστείτε.

24-05-2013

* Αντώνης Ναξάκης, Μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, Αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Χανίων.

** Παναγιώτης Μπούρδαλας,  Αιρετός στο ΠΥΣΔΕ  Αχαΐας και αν. Μέλος στο ΑΠΥΣΔΕ Δυτ. Ελλάδος.

Θανάσιμες παγίδες, επικίνδυνες εμπλοκές

Ελλάδα, Κύπρος, Μέση Ανατολή

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Σκηνικό έντασης στήνουν οι δυτικές δυνάμεις που επεμβαίνουν στη Συρία, προετοιμάζοντας είτε άμεση στρατιωτική επέμβαση, είτε παροξυσμό του «ισλαμιστικού χάους» στη χώρα.

Ήδη, ο Ομπάμα βρίσκεται στα χνάρια του Μπους, διασπείροντας τις (κατά πάσα πιθανότητα) γνωστές ψευδολογίες περί όπλων μαζικής καταστροφής που ακούσαμε πριν από την αμερικανο-αγγλική εισβολή στο Ιράκ. Το σενάριο είναι τώρα ότι η κυβέρνηση της Δαμασκού τρελλάθηκε κάνοντας χρήση χημικών. Αν και όταν αποφασίσουν ότι έχουν  «αποδείξεις» θα βομβαρδίσουν ή θα εισβάλουν.

Η Συρία δεν έχει βέβαια ανάγκη χημικά για να καταστραφεί. Την καταστρέφει καθημερινά μια καθαρά τρομοκρατική εκστρατεία των πιο εξτρεμιστικών ισλαμιστικών δυνάμεων που ενισχύουν ανοιχτά Τουρκία, Κατάρ, Γαλλία, Βρετανία,  ΗΠΑ (έστω και κάπως πιο απρόθυμα). Η θεωρία ότι το Ισραήλ διαφωνεί με όλα αυτά, που ακούμε από ‘Ελληνες «αναλυτές», δεν αποδεικνύει τίποτα περισσότερο παρά ότι η ανθρώπινη βλακεία συνιστά το καλύτερο μέτρο του απείρου (Σταντάλ).

Η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι δεν παρέχει στρατιωτική υποστήριξη στη συριακή αντιπολίτευση, περιλαμβανομένου του Μετώπου Αλ Νούσρα, που τάσσεται υπέρ της Αλ Κάιντα, αλλά επιτρέπει στους μεσανατολίτες συμμάχους της να το κάνουν. 
Αφού μας έπρηξαν επί δεκαετία με τον «τρομοκρατικό» κίνδυνο, τώρα οι Αμερικανοί υποστηρίζουν μια «αντιπολίτευση», χάρη στη δράση της οποίας, έγραφαν πρόσφατα οι New York Times, «οι περιοχές υπό ανταρτικό έλεγχο είναι γεμάτες ισλαμικά δικαστήρια με δικηγόρους και κληρικούς και μαχόμενες ταξιαρχίες των οποίων ηγούνται εξτρεμιστές…Πουθενά στην ελεγχόμενη από τους αντάρτες Συρία δεν υπάρχει αξιόλογη κοσμική δύναμη μαχητών". Οι ίδιες οι ΗΠΑ χαρακτήρισαν τον Δεκέμβριο το Μέτωπο Αλ Νούσρα «τρομοκρατική οργάνωση», που έχει ήδη οργανώσει 600 βομβιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις, στις οποίες τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν «αρκετοί αθώοι Σύριοι». 

Πιέσεις σε Αθήνα-Λευκωσία για ανάμειξη

Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον, εντείνονται οι πιέσεις σε Ελλάδα και Κύπρο να συμφωνήσουν σε διάφορες ενέργειες, όλες σφόδρα βλαπτικές ελληνικών εθνικών συμφερόντων και πολύ επικίνδυνες.

Στην κατάσταση που τελούν σήμερα Ελλάδα και Κύπρος, υποκείμενες στον «αναθεωρητισμό» των αγορών, το τελευταίο που χρειάζεται ο ελληνικός λαός είναι η εμπλοκή του, καθ' οιονδήποτε τρόπο, και στο μεσανατολικό ηφαίστειο.

Το ελληνικό Υπουργείο ‘Αμυνας δέχεται ισχυρές πιέσεις, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, για διάφορες ενέργειες που μπορεί να φτάσουν, εκτιμούν επιτελείς του ΓΕΕΘΑ, ακόμα και σε εμπλοκή ελληνικού ιπτάμενου προσωπικού σε επιχειρήσεις στη Συρία, σε περίπτωση που υπάρξει ανοιχτή εξωτερική επέμβαση – δεν θέλουμε στο σημείο αυτό να μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς μπορεί να γίνουν αυτά και ελπίζουμε ότι δεν θα χρειαστεί. Η ιδέα, όπως είναι φυσικό, δεν αρέσει καθόλου στους ‘Ελληνες στρατιωτικούς, ούτε στον κ. Παναγιωτόπουλο. Αν μη τι άλλο, η απώλεια έστω και ενός αξιωματικού, θα τους έφερνε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Η ελληνική αεροπορία δεν επιχειρεί εδώ και πολλά χρόνια στην Κύπρο, γιατί έτσι ζήτησαν οι Αμερικανοί, είναι δυνατόν να εμπλακεί τώρα σε τέτοιες υποθέσεις, διερωτώνται ανώτεροι αξιωματικοί.

Εκεί που η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται να υποκύψει, εκτιμούν υψηλά ιστάμενοι διπλωματικοί παράγοντες, είναι το αίτημα υποδοχής πολύ μεγάλου αριθμού Χριστιανών προσφύγων από τη Συρία, που πιθανώς θα εγκαταλείψουν τη χώρα, ιδιαίτερα αν οι επεμβαίνουσες δυτικές δυνάμεις δώσουν στους εξτρεμιστές ισλαμιστές τη δυνατότητα να προκαλέσουν ένα αιματηρό χάος, εκκαθαρίζοντας τη Συρία από τους «απίστους».

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να ευνοήσει ένα τέτοιο «ξεκαθάρισμα» – τα αντίθετο. Επιπλέον είναι μια κατεστραμμένη χώρα που δεν μπορεί να διαθρέψει τον δικό της πληθυσμό, όχι να υποδεχθεί δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Τους Χριστιανούς πάντως δεν τους διώχνει ο ‘Ασαντ, η αντιπολίτευση τους διώχνει, ενισχυόμενη από Τουρκία, Κατάρ, Γαλλία, Αγγλία, ΗΠΑ. Ας επωμισθούν αυτοί το βάρος περίθαλψης των προσφύγων που δημιουργούν, στα πλαίσια της συνεχιζόμενης, από το 200,1 γιγαντιαίας επιχείρησης επανααποικιοποίησης της Μέσης Ανατολής και δημιουργίας, manu militari και προνομιακή μέθοδο το Χάος, της «ευρείας Μέσης Ανατολής».

Άντε βέβαια τώρα να βρει το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και η κυβέρνηση γλώσσα να τα πουν αυτά. Η Αθήνα έκλεισε την ελληνική πρεσβεία στη Δαμασκό και τη συριακή εδώ, ενέργεια απολύτως αντίθετη με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, που υπαγορεύθηκε από τους Δυτικούς. Δεν λέμε να υποστηρίξει η Αθήνα τον ‘Ασαντ, αλλά τέλος πάντων, τι συμφέρον έχει να σταματάει την επικοινωνία που οφείλει να έχει και με το καθεστώς και με την αντιπολίτευση;

Ευτυχώς τουλάχιστον που οι υπηρεσιακοί παράγοντες του Υπουργείου Εξωτερικών αντιστάθηκαν, ο κ. Αβραμόπουλος τους υποστήριξε και η Ελλάδα ψήφισε υπέρ των Παλαιστινίων στον ΟΗΕ. Γιατί και εδώ ασκήθηκαν αφόρητες πιέσεις στην Αθήνα ιδίως από το Ισραήλ. Η μόνιμη υποχωρητικότητα της Ελλάδας σε όλα τα θέματα, έχει δημιουργήσει και στους ξένους αίσθηση ξέφραγου αμπελιού, με αποτέλεσμα να θεωρούν αυτονόητο δικαίωμά τους να υπαγορεύουν την ελληνική κρατική πολιτική σε όλους τους τομείς.

Η αμερικανική κυβέρνηση ζητά επίσης διεύρυνση των διευκολύνσεων που παρέχονται από τη βάση της Σούδας, ακόμα κι αν χρειαστεί νομοθετική τροποποίηση της συμφωνίας που διέπει τη λειτουργία της, στα πλαίσια των πολεμικών προετοιμασιών για Συρία, Λίβανο και Ιράν, τελευταία φάση του πολέμου εναντίον του «'Αξονα του Κακού», που ξεκίνησαν Μπέντζαμιν Νετανιάχου και αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, για να συνεχίσουν τώρα Ολλάντ, Κάμερον και (έστω πιο απρόθυμα) Ομπάμα. Η Σούδα όμως τους χρειάζεται και για τις επεμβάσεις τους στην Αφρική, στο κέρας της οποίας έχει μεταβεί τώρα, ως ειδικός απεσταλμένος της ΕΕ, ο Αλεξ Ρόντος.

Ταυτόχρονα, το (πανταχού παρόν στο νησί) ισραηλινό λόμπυ έχει δραστηριοποιηθεί έντονα στην Κύπρο υποστηρίζοντας ότι η Λευκωσία πρέπει να δώσει όσες περισσότερες διευκολύνσεις μπορεί σε περίπτωση επίθεσης κατά του Ιράν.

Διπλωματική αυτοκτονία

Πίσω από όλα αυτά τα αιτήματα, δεν είναι όμως μόνο η εξυπηρέτηση άμεσων επιδιώξεων των ΗΠΑ, αλλά και παράπλευρες – και μακροχρόνια πιο σοβαρές –   στρατηγικές επιδιώξεις, ειδικότερα η καταστροφή των σχέσεων Ελλάδας και Κύπρου με παραδοσιακούς τους συμμάχους, η διπλωματική τους απομόνωση, ώστε να πέσουν ευκολότερα θύματα των επιθέσεων εναντίον τους, οικονομικών ή γεωπολιτικών, και να τεθούν υπό άμεσο, ασφυκτικό έλεγχο.

Η πολιτική αυτή άρχισε από το 1996. Απεσταλμένος του Γιώργου Παπανδρέου στο Βελιγράδι ο Αλεξ Ρόντος (που κατέληξε σε μερικά χρόνια μάλλον να «εποπτεύει» παρά να «συμβουλεύει» τον γιο του Ανδρέα Παπανδρέου, αρχιτέκτων μεταξύ άλλων τόσο του σχεδίου Ανάν, όσο και της διαχείρισης της πορείας προς το Μνημόνιο-ΔΝΤ), δεν φρόντισε μόνο να συμβάλλει στην ανατροπή Μιλόσεβιτς, βάζοντας τρικλοποδιά στους Ρώσους. Τα «διαφήμισε» επί πλέον όσα έκανε στον Μίχα της Ελευθεροτυπίας, καταστρέφοντας μια κι έξω την όποια εμπιστοσύνη μεταξύ Μόσχας-Αθήνας και Βελιγραδίου-Αθήνας. Μετά, δεν φτάνει που βοηθήσαμε να παραδοθεί ο Οτσαλάν στην ‘Αγκυρα, το κάναμε μέσω Ελλάδας, να καταστραφεί μια για πάντα η σχέση Ελλήνων και Κούρδων. Πέρυσι, παρολίγον να υπογραφεί συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Αζερμπαϊτζάν και να δώσουμε μάλιστα και όπλα στο Μπακού, που όχι μόνο είναι «στρατιωτική προέκταση» της Τουρκίας, όχι μόνο έχει σχεδόν αναγνωρίσει το ψευδοκράτος, αλλά και είναι ο βασικός εχθρός των Αρμενίων, ενός λαού με τους οποίους μας ενώνουν πατροπαράδοτοι δεσμοί και ισχυρή φιλία.

Και μιας και μιλήσαμε για το Αζερμπαϊτζάν. Είναι απολύτως ακατανόητο και το να συζητά ακόμα η Ελλάδα να παραδώσει σε αυτή τη χώρα τη διαχείριση του δικτύου φυσικού αερίου. ‘Οσο για τα οφέλη του αγωγού ΤΑΡ είναι ασφαλώς υπαρκτά για το Αζερμπαϊτζάν, την Τουρκία και την Αλβανία, την Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα καταλάβει τι θα την ωφελήσει – και γιατί έχουν μπλοκάρει οι ελληνορωσικοί αγωγοί, που μάλιστα ήταν δική μας πρόταση! Ελπίζουμε τουλάχιστον ο Αντώνης Σαμαράς, αφού αποφάσισε να επισκεφθεί το Αζερμπαϊτζάν, να πάει και στην Αρμενία για λόγους στοιχειώδους αβρότητος, αλλά και εξυπηρέτησης του πιο ζωτικού ελληνικού εθνικού συμφέροντος. Ελπίζουμε, τι άλλο να κάνουμε σε αυτή τη χώρα πούγινε χώρος.

* www.konstantakopoulos.blogspot.com

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα, 9.5.2013. Το είδα: Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013, http://www.konstantakopoulos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8014.html

Το Φάντασμα της Ελευθερίας

Της Λαμπρινής Θωμά*

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να μας «σώσει» για δεύτερη φορά μετά το Μνημόνιο. Αφού πρώτα μας δίδαξε λιτότητα και «δημοσιονομική πειθαρχία», αυτή τη φορά, επανέρχεται, διδασκοντάς μας δημοκρατία και αντι-φασισμό, μέσω του «αντιρατσιστικού» νόμου.

Ο οποίος νόμος, μπορεί να αφήνεται κουτοπόνηρα να πέρασει σα μεγάλη δημοκρατική έμπνευση της κυβέρνησης Σαμαρά, αλλά δεν αποτελεί παρά προσαρμογή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκή ντιρεκτίβα, η οποία είναι και πολύ παλιά ιστορία. Προσπαθεί επίσης να καλύψει, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, και το λοιπό ετοιματζίδικο δίκαιο που οσονούπω μας επιβάλλεται από τας Ευρώπας.

Άρα ο καυγάς μεταξύ μνημονιακών κυβερνητικών εταίρων δεν είναι για το νόμο αυτόν καθ' αυτόν. Ένας κάποιος νόμος θα περνούσε οπωσδήποτε. Ο καυγάς είναι για όσα προβλέπει και για τις όποιες – εγκεκριμένες ήδη από το αφεντικό στις Βρυξέλλες – προσθήκες που θα του γίνουν. Είναι δε καυγάς ντεμέκ, ώστε η ΔΗΜΑΡ να κερδίσει κάποιους πόντους σε αριστερό προφίλ (λες και αυτό το έκτρωμα αποτελεί αριστερή νομοθεσία) ενώ παράλληλα θέτει το Ρεπουσισμό στο απυρόβλητο.

Αυτός ο νόμος, ο οποίος προβλέπει παραδειγματικές τιμωρίες, είναι κομμένος και ραμμένος, λοιπόν, επί παραγγελία πάνω σε πατρόν της ΕΕ, με αλλαγές που να εξυπηρετούν τα ιδεολογήματα της ΔΗΜΑΡ – ενός σημιτόστροφου αποκόμματος, που μάζεψε τα ορφανά του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ και μας κάθησε τρικομματικά στο σβέρκο. Είναι δε πολλαπλώς αντιδημοκρατικός – ειδικά καθώς, στη δεύτερη εκδοχή του, αφαιρεί από τη Βουλή, τους εκπροσώπους του λαού, το δικαίωμα να ορίζουν τι θεωρεί ο δικός μας λαός Γενοκτονία. Ώστε όλοι οι σφαγείς που εξεδήλωσαν την ιμπεριαλιστική τους πολιτική εναντίον του τόπου μας να μένουν στο απυρόβλητο μέχρι να το αποφασίσει κάποιος δικαστής. Όμως, οι Αρμένηδες, οι Ασσύριοι και οι Πόντιοι, θύματα της βαρβαρότητας του τούρκικου σωβινισμού, έχουν δικαίωμα στον ίδιο σεβασμό με τα θύματα άλλων γενοκτονιών. Η απόφαση ανήκει στον Ελληνικό Λαό και αυτός την έχει ήδη πάρει, μέσω βουλευτών που δίνουν, στοιχειωδώς, κάποιο λόγο στις περιφέρειές τους. Χωρίς δικαστικές αποφάσεις, χωρίς τον φασιστικό «αντιφασισμό» των ισχυρών.

Αυτά ως προς τα σοβαρά. Γιατί έχει και πολλά φαιδρά η ιστορία.

Πρώτη ειρωνεία. Ο «δημοκρατικός» αυτός νόμος, σχεδιάζεται και επιβάλλεται εξωκοινοβουλευτικά, ως άνωθεν Ευρωπαϊκή εντολή. Και από ποιούς; Από τα ισχυρά κράτη της Δυτικής Ευρώπης, που, με πλήρη ρατσιστική περιφρόνηση αναπαράγουν πιστά την αντι-εβραϊκή προπαγάνδα (τεμπέληδες, παράσιτα, κλπ), αποκαλώντας τις φτωχές χώρες της περιφέρειας «γουρούνια» (PΙIGS). Και από την, υπό Γερμανικό έλεγχο Ε.Ε, η οποία μας αντιμετωπίζει ως προτεκτοράτο – με τοποτηρητές στην κυβέρνηση και στα υπουργεία, που αποφασίζουν και διατάζουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων.
Δεύτερη ειρωνεία. Τον «δημοκρατικό» αυτό νόμο, τον προετοιμάζει στα καθ' ημας, η πλέον αντι-δημοκρατική κυβέρνηση – αυτή που καταφεύγει σε πρωτοφανή καταστολή, βασανιστήρια, ακόμα και στην επιστράτευση των απεργών καθηγητών (την οποία ο ίδιος της ο υπουργός Δικαιοσύνης χαρακτηρίζει εμμέσως αντισυνταγματική). Η ίδια κυβέρνηση που κατά τη διάρκεια της θητείας της η Ελλάδα έπεσε 14 ολόκληρα σκαλοπάτια στις λίστες κατάταξης της δημοσιογραφικής ελευθερίας.

Τρίτη και πιο βροντερή ειρωνεία. Το «δημοκρατικό» αυτό νόμο τον στηρίζει και τον υποστηρίζει η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Στη μανία της να πολεμήσει το σκιάχτρο της Χρυσής Αυγής ξέχασε την παραδοσιακή αριστερή δυσπιστία απέναντι στο αστικό δίκαιο, ξέχασε την αφοσίωσή της στην Ελευθερία του Λόγου, ξέχασε και την αποδιδόμενη στο Βολταίρο ρήση «διαφωνώ με ό,τι λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαιωμά σου να το λες» (εδώ δεν πρέπει να νοιώθει τόσο μόνος…).

Και όμως, μόλις προ διετίας, το 2011, έγραφε στη Αυγή ο Νάσος Θεοδωρίδης ότι «υπό το πρόσχημα του αντιρατσισμού, επιχειρείται μια επίθεση στην ελευθερία του λόγου, που θα επιφέρει καίρια πλήγματα στο πολύτιμο αυτό δημοκρατικό αγαθό». Ποιά μετάλλαξη έχουν υποστεί στην Αυγή και σήμερα βρίσκουνε το νομοσχέδιο κούκλα, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να εγκαλούν την κυβέρνηση Σαμαρά επειδή δεν πέρασε άμεσα ο νόμος και να στενοχωριούνται που ο Ρουπακιώτης δεν το έχει κάνει ακόμη πιο αυστηρό; Αδυνατώ να απαντήσω.

Δύναμαι όμως να πω ότι οι συνάδελφοι, υπερασπιστές όχι μόνο των αριστερών οραμάτων αλλά ακόμα και της στοιχειώδους αστικής δημοκρατίας, θα όφειλαν να έχουν «βγει στα κάγκελα» για να υπερασπιστούν την Ελευθερία του Λόγου. Δεν είναι μόνο θέμα ιδεολογικής συνέπειας, είναι και θέμα πολιτισμού, είναι και θέμα υπεράσπισης της δημοσιογραφίας.

«Μα ο νόμος αφορά μόνο το φασιστικό λόγο ή το λεγόμενο hate speech» –  μου το λένε φίλοι, καλοπροαίρετοι. Πως μπορεί κάποιος, με τόσα που έχουμε ζήσει και τόσα που έχουμε δεί μετα-μνημονιακά, να παραμένει απονήρευτος και να μη φοβάται την ουρά της αχλάδας; Θα πω, μόνο, το προφανές: η «Ελευθερία του Λόγου» έχει νόημα ειδικά και μόνο όταν αφορά λόγο με τον οποίο δεν συμφωνούμε, όποιος και να είναι αυτός. Μια Δημοκρατία λειτουργεί μόνο όταν μπορούν να ακουστούν όλες οι φωνές –  ακόμα και αυτές, ή μάλλον ειδικά αυτές, που στρέφονται ενάντιον της. Ειδικά αφού το τι είναι δημοκρατία και το τι όχι, είναι ρευστό. Και η Ελλάδα των «πιστοποιητικών φρονημάτων» και της εξορίας στα ξερονήσια δημοκρατία ήταν κατ' όνομα –  με εκλογές και απ' όλα. Εδώ, αλλά και παγκόσμια, εκατομμύρια ιδεολόγοι, επαναστάτες, πολίτες που διεκδικούν το δίκαιο τους, έχουν διωχθεί ως «εχθροί της δημοκρατίας».

Είναι άλλωστε «Δημοκρατία» αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια; Εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας λένε «όχι» – και εγώ μαζί τους. Διότι δεν χωρά σε μία δημοκρατία η καταστρατήγηση του Συντάγματος με συνοπτικές διαδικασίες, δε χωρούν οι ευρωπαίοι τοποτηρητές στα υπουργεία. Δε χωρά στη δημοκρατία η άγρια καταστολή κάθε διαδήλωσης, το άνοιγμα λευκόμαλλων κεφαλιών, το ψέκασμα στο πρόσωπο με δακρυγόνα ηρώων, σα το Μανώλη Γλέζο. Δε χωρούν σε μια Δημοκρατία οι εισβολές της αστυνομίας στα σπίτια απλών πολιτών, στην Κερατέα και στις Σκουριές, οι απειλές κατά της ζωής, η τρομοκράτηση ολόκληρων τοπικών κοινωνιών εκ μέρους των αφεντικών της μπανανίας… δε χωρά σε καμμία Δημοκρατία η επιστράτευση των εργαζόμενων στο μετρό, των λιμενικών και των καθηγητών.

Σήμερα, θα πεις, μπορώ και γράφω αυτά, ναι – είναι μια κάποια ελευθερία. Μετά το νόμο Ρουπακιώτη, όμως, ποιός θα μου εγγυηθεί ότι δεν θα βρεθώ υπόλογη για αντιδημοκρατικό λόγο και «εχθροπάθεια»; Ποιός θα ορίζει τι σημαίνει πρόκληση; Που τελειώνει η Ελευθερία του Λόγου; Πού αρχίζει η νομοθετική παράνοια; Ήταν η παράσταση στο Χυτήριο hate speech, Λόγος Μίσους, κατά αναγνωρισμένης θρησκείας; Μπορεί να ερμηνευτεί έτσι από ένα δικαστήριο – ως προσβάλλουσα το θρησκευτικό αίσθημα; Αντίστοιχα, έχει το δικαίωμα κανείς να βγαλει αφίσσες με σάτιρα εις βάρος του Μωάμεθ ή πρόκειται για πρόκληση που εμπίπτει στο Νόμο Ρουπακιώτη; Αν χαρακτηρίσεις κάποιον Ελληνάρα και τον βρίσεις αναφερόμενος σε όλα τα στερεότυπα που συνοδεύουν τη λέξη αυτή, μπορεί να βρεθείς να πληρώνεις πρόστιμα; όταν αργώ να παρκάρω, ο ευγενής συμπατριώτης μου που ρωτά αν νύχτα μου δώσαν το δίπλωμα και γιατί δεν πάω να πλύνω κανα πιάτο, και επιτίθεται εναντίον μου λόγω του φύλου μου, θα διώκεται τώρα πια;

Και αυτά, σοβαρά και λιγότερο σοβαρά, είναι μόνο η αρχή. Στην πολιτική και στην κοινωνία ισχύει ένα φαινόμενο γνωστό στους κοινωνιολόγους ως «παράθυρο του Όβερτον»: όσοι οδηγούν μια κοινωνία να αποδεχθεί κάτι (π.χ. μια εξαίρεση στην Ελευθερία του Λόγου), θέτουν τις βάσεις ώστε να γίνουν αποδεκτά πολύ χειρότερα μέτρα στην ίδια κατεύθυνση. Ή, όπως το λέμε στο χωριό μου, «δώσε θάρρος του Ρουπακιώτη, να σ' ανέβει στο κρεββάτι».

Τα πράγματα άλλωστε έχουν ήδη αρχίσει να σκουραίνουν. Σε λίγο καιρό, είναι πιθανό να αποτελεί hate speech και η αναφορά μας στη γερμανική πολιτική με τρόπο που μπορεί να βρεί προσβλητικό ο πάσα εις Γερμανός – ήδη έχει ζητηθεί από την ΕΕ να εξεταστεί, άλλωστε, αυτού του είδους η «γλώσσα του Μίσους», που «κατηγορεί τους Γερμανούς ότι επιδιώκουν οικονομική κυριαρχία». Όποιος, δηλαδή, κακο-χαρακτηρίσει δημοσίως την Άνκελα ή τον Σόιμπλε μπορεί μεθαύριο να βρεθεί αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη. Αν το καλοσκεφτείς, τι μεθαύριο; Σήμερα, και χωρίς καν το σχετικό νόμο ως επιπρόσθετο φίμωτρο. Γιατί, όσο γραφική και αν θεωρεί κανείς τη διαμαρτυρία του Κολλάτου, με τις σημαίες ενάντια στη «Γερμανική Κατοχή» στο μπαλκόνι του, δεν είναι καθόλου γραφική η δύο φορές προσαγωγή του και το αυτόφωρο. Είναι επικίνδυνη και ενδεικτική.

Τα είπαμε μέσω podcast – εν συντομία ας θυμίσω λοιπόν: με αντίστοιχους νόμους στην Ουγγαρία, τη Λιθουανία, την Εσθονία – στην Ενωμένη Ευρώπη -, απαγορεύεται το σφυροδρέπανο, και θεωρείται σύμβολο μίσους και γενοκτονίας αντίστοιχο με τη σβάστικα. Αν τελικά γίνει κοινή ευρωπαϊκή νομοθεσία αυτό που από το 2010 επιδιώκουν Λιθουανία, Λετονία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Τσεχία, Ουγγαρία, και αποφασιστεί «ποινικοποίηση της έγκρισης, άρνησης ή μείωσης των κομμουνιστικών εγκλημάτων» και ότι «η άρνηση αυτών των εγκλημάτων θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται η άρνηση του Ολοκαυτώματος και θα πρέπει να απαγορευτεί δια νόμου», δε θα χρειαστούμε νέο νομικό πλαίσιο. Θα έχουμε το νόμο Ρουπακιώτη.

Και ας μη γελιόμαστε πως αυτός ο νόμος πολεμάει έναν, ξαφνικά σε άνοδο, «φασισμό». Η ΧΑ δεν ανέβηκε από τα ποσοστά του Βεργή που είχε του 2009 στα σημερινά επειδή ξαφνικά οι Έλληνες γίνανε φασίστες. Όπως, προφανώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέβηκε έξι φορές πάνω σε ποσοστά επειδή το ρίξανε όλοι στη Ναόμι Κλάιν και το Σλαβόι Ζίζεκ. Απλώς κατέρρευσε το κτίσμα της μεταπολίτευσης, και ο κόσμος συνωστίζεται στις Εξόδους Κινδύνου. Και τα δύο σχήματα εισέπραξαν, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, ένα μέρος της λαϊκής οργής. Η τυφλή, λαϊκιστική, θρεμμένη από τον Αυριανισμό οργή, πήγε στη ΧΑ. Οι υπόλοιποι μοιράστηκαν μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Αυτή την οργή προσπαθεί να ελέγξει, σβήσει, καταστείλει η κυβέρνηση – και ο νέος νόμος -, σε όλες της τις πτυχές, αριστερές, δεξιές ή τυφλές.

Είναι θλιβερό να βλέπει κανείς το ΣΥΡΙΖΑ να οπλίζει το χέρι του εχθρού απέναντι στην αριστερά, στους κομμουνιστές και στους αναρχικούς, στηρίζοντας το νομοσχέδιο. Δεν φτάνει που δίνει στην τρικομματική το σχοινί, περνάει και αυτοβούλως το κεφάλι του στην θηλιά, λέγοντας «Ορίστε, δες, δεν είμαι άκρο», με μια ουρανομήκη αφέλεια και τυφλή εμπιστοσύνη – στο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ειλικρινά ότι ο νόμος θα εφαρμοστεί μόνο ενάντια στην Χρυσή Αυγή. Δέχονται τις διαβεβαιώσεις της τρικομματικής κυβέρνησης γι' αυτό το θέμα, διότι, προφανώς, τη θεωρούν άξια εμπιστοσύνης (!).

Ξέχασαν ήδη την άγρια καταστολή, τα βασανιστήρια συλληφθέντων, τις «μηνύσεις στο Guardian», την προσπάθεια φίμωσης των δημοσιογράφων (Αρβανίτης, Βαξεβάνης, Μπόλαρη, Λώλος, Unfollow, ThePressProject, η ταπεινότης μου…). Όπως, επίσης, ξέχασαν το κλείσιμο του Indymedia και τις τακτικές παρακάμψης του πανεπιστημιακού ασύλου.

Είναι βέβαιο ότι πολλοί στην ΝΔ και περισσότεροι στο ΠΑΣΟΚ, όταν σκέφτονται το νομοσχέδιο, έχουν στο νου τους ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όχι την Χρυσή Αυγή. Θα έχουνε τέτοιο όπλο στα χέρια τους και δεν θα το χρησιμοποιήσουν ενάντια στη αντιπολίτευση; Ήδη, στην κυβέρνηση, ακονίζουν τα μαχαίρια τους. Δυο καρμπόν ανακοινώσεις της ΝΔ και της κυβέρνησης είχαμε μέσα σε μια μόλις εβδομάδα:

«Ο κ. Τσίπρας, ακολουθώντας το παράδειγμα των Χρυσαυγιτών, καταφέρθηκε με ακραίες εκφράσεις εναντίον βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, με άψογη κοινοβουλευτική συμπεριφορά. Προτιμά να ξεχνά ο κ. Τσίπρας τους βουλευτές του κόμματός του που έχουν φθάσει στο σημείο να απειλούν με λυντσάρισμα πολιτικούς και μάλιστα από το βήμα της Βουλής (…) Ας είναι βέβαιοι όλοι ότι δεν θα αφήσουμε την υπόθεση της Δημοκρατίας να γίνει αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στα δυο άκρα του πολιτικού φάσματος»

και: «Τα άκρα ορίζονται από τις πρακτικές τους και δυστυχώς για τον ΣΥΡΙΖΑ οι ομοιότητες με τη Χρυσή Αυγή είναι πολλές».

Και όμως, μετα από τέτοιο "κάρφωμα", ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να αντιδράσει άμεσα, μπλοκαρισμένος (;) από στελέχη που καλοβλέπουν την εξουσία και κουρασμένα μυαλά που αδυνατούν να διαβάσουν το πνεύμα της εποχής, υποστηρίζει το νομοθετικό αυτό έκτρωμα, και φτάνει να καλεί και το Φρούραρχο επιτόπου – λες και βιάζεται να θυσιάσει και τα τελευταία κεκτημένα της αστικής δημοκρατίας, στο βωμό της σκιαμαχίας του με το απόκομμα της Χρυσής Αυγής. Μιας σκιαμαχίας που μόνο την κυβέρνηση και δη το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ συμφέρουν, αφού χρησιμοποιούνται ως κολυμβήθρες του μνημονιακού Σιλωάμ.

Η αστική Δημοκρατία έχει ορίσει δύο χώρους απόλυτης Ελευθερίας του Λόγου: το πανεπιστήμιο και την Βουλή. Αν στο πανεπιστήμιο επιτρέπεται κάθε λόγος -κατι που οφείλει να κατοχυρώνεται νομικά με το άσυλο- η Βουλή της αστικής δημοκρατίας θα πρέπει να θεωρείται το άσυλο των ασύλων. Αυτό είναι το κέντρο της αστικής δημοκρατίας, ένα κέντρο στο οποίο οφείλει να εκφράζεται χωρίς κανένα εμπόδιο και καμμία λογοκρισία ο λαός, η λαϊκή βούληση, μέσω των εκπροσώπων του.

Αυτό Λέγεται Δημοκρατία στη Δύση από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά. Πριν, όταν μιλούσες σου πέρναν το κεφάλι. Μετά, είχες δικαίωμα «δια να ομιλείς» ό,τι και αν ήθελες να πεις. Η Βουλή της αστικής δημοκρατίας θεωρητικώς όχι μόνο ανέχεται αλλά και προσκαλεί τον λόγο και τον τρόπο της έκφρασης του φιλοσόφου βουλευτή όσο και του εργάτη, χωρίς κανέναν περιορισμό. Όπως μου είπε ένας αγαπημένος φίλος «Βουλή στην αστική δημοκρατία είναι ο χώρος που μιλάς ελεύθερα ακόμα και αν δεν είσαι "ευπρεπής". Η ευπρέπεια της Βουλής είναι η ελευθερία του λόγου των βουλευτών».

Είναι προς τιμήν τόσο του ΚΚΕ όσο και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αντέδρασαν άμεσα, βλέποντας πίσω από τη ρητορεία τον αληθινό στόχο του νομοσχεδίου, υπερασπιζόμενοι τη Δημοκρατία και την Ελευθερία του Λόγου. Καιρός να ξυπνήσει και ο ΣΥΡΙΖΑ – και να αναλογιστεί γιατί τον στήριξαν κάτι εκατομμύρια Ελλήνων. Όχι πάντως για να σιγοντάρει το Ρουπακιώτη.

Έκτακτον Παραρτημα (21/5/2013, 17:00):

Μιλώντας στον ΒΗΜΑ 99,5 ο κ. Πάγκαλος ανέφερε αναλυτικά: «Το γκουλάγκ είναι τόπος βασανισμού όπου εκτελέστηκαν χιλιάδες από τη σταλινική τρομοκρατία ή πέθαναν από την πείνα και το κρύο. Αυτά δεν λέγονται ούτε για αστείο. Και αν το είπε για αστείο ακόμα αυτός που το είπε, πρόκειται περί κτήνους και ηλίθιου. Και αυτοί που τον κάλεσαν είναι επίσης κτήνη και ηλίθιοι και πρέπει να αποδοκιμαστούν από το λαό και να υπάρχει ένας νόμος που να βάζει στη φυλακή τον κ. Τσίπρα».

****

Τα έργα που στολίζουν το άρθρο είναι του Μανουέλ Οκάμπο, ενός από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της γενιάς μου παγκόσμια. Είχαν αποσυρθεί από την έκθεση Documenta ix του 1992, διότι οι Γερμανοί δεν άντεξαν την εικόνα τους. Και όχι μόνον οι Γερμανοί. Πολύτιμη βοήθεια στα links ο συνάδελφος Παναγιώτης Ανδριόπουλος και στη μπινελικάτη επιχειρηματολογία ο γερακομάτης Νίκος Βεντούρας.

***

ΠΗΓΗ: 20 Μαΐου 2013, http://www.thepressproject.gr/article/43216/To-Fantasma-tis-Eleutherias

* Η Λαμπρινή Θωμά είναι δημοσιογράφος.

Μοναξιά δωματίου

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Ένα πρόσωπο μπρος στο παράθυρο

Απέναντι στο πάρκο η ζωή

                                           καλλικέλαδη

Τα παιδιά παίζουν, οι φωνές τους

                       αντιλαλούν χαρούμενες

Οι μητέρες στα παγκάκια άγρυπνες

              καμαρώνουν και προσέχουν

Ώρα πολλή τα κοιτώ, κουράστηκα

Ένα σύννεφο σκέπασε τον ήλιο

Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν

                                    το τζάμι θολώνει

Οι μητέρες με τα παιδιά φεύγουν

                 το παιγνίδι μένει ατέλειωτο

Εγώ ακόμα μπρος στο παράθυρο

                  κοιτάζω τ' άδεια παγκάκια

Ώρες ατέλειωτες, το σύννεφο φεύγει

                                        ο ήλιος φεύγει

Ένας άστεγος έρχεται, ψάχνει

                    στεγνό μέρος να κοιμηθεί

Τελικά φεύγει κι' αυτός μες τη νύχτα

Έξω σκοτάδι

Εγώ ακόμα μπρος στο παράθυρο

Κοιτάζω τώρα το πρόσωπό μου

                να καθρεφτίζεται στο τζάμι

Η νύχτα έξω απλώνεται στην πόλη

                           κι αργεί να ξημερώσει

                              14 Μαΐου 2013, Γιάννης Ποταμιάνος

* http://toxefwto.blogspot.gr