Αστραπές στο μισοσκόταδο
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Ήταν παγωμένο το δωμάτιο στο όζον μισοσκόταδο,
μα και αιχμηρές ματιές τσουρούφλιζαν φρύδια,
ενώ κρυφά μειδιάματα μηδενιστών του ελάχιστου μικρού
προμήνυαν μια δήθεν καταιγίδα σε αίθριο καιρό.
Η απόλυση και η παράταση
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Παίζουν μαζί σου ζητώντας πάλι
ΑΜΚΑ, προτιμήσεις και αξιοπρέπεια.
*** Συνέχεια
Οι μαθητές μου φεύγουν διακοπές…
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Σκόρπησαν σαν τα ταξιδιάρικα πουλιά
σε τόσους δρόμους, αντίθετους, τ’ αγοροκόριτσα.
Φεύγουν μ’ ανακούφισης αισθήματα,
παρατούν την πειθαρχία της κρύας «τάξης»,
γιατί ίσως απρόσμενα, ανίσως απύθμενα,
γεννήσει η φυγή την ομορφιά της αυτόνομης πράξης.
Το σχολείο χαρακτηριστικά και πάλι σκοτεινά
έχει προσλάβει, δαιμονικά της ανεργίας.
Τη γνώση χαϊδεύουν μ’ ενέσεις καινοτόμες,
κι ανεπαίσθητα όλα τα σπρώχνει με ορμή
πνιγμένη απ’ της πληροφόρησης το συρφετό,
αυτή που απ’ της πίστης ψηλαφιέται την πυγμή.
Θύελλες στις ζωές μας έσπειραν οι αμνήμονες
της ιστορίας των μεγάλων αλμάτων.
Τους υφάλους και τις κορφές που τον αέρα γλύφουν,
με της διαίσθησης τα πλέγματα οι μαθητές,
στην άβυθο καταχωνιάζουν της αβύσσου,
ανιχνεύοντας το μέλλον τους οι νέοι μαχητές.
Χριστούγεννα, διακοπές, σπίτι και δρόμος
των μαθητριών μου η νέα Ιθάκη.
Στης παιδικής λευτεριάς τον αγέρωχο τόπο,
γνωστικής αιθάλης στήνεται αιμοβόρα παγίδα,
μα της αγωγής ο χώρος και των παιδιών ο χρόνος
πυρπολείται πάντα με ζωή, τ’ ομολογώ πως είδα.
Οι διακοπές των μαθητών γιορτών μνήμη
και μνήμα παγίδων διακυβεύουν πάντα.
Αλήθεια, της νιότης ξεχειλίζει ανέλπιστα η ψυχραιμία,
ενώ παράδοξα κυοφορείται της έγερσης ο νόμος,
οι δόσεις θα σαπίσουν, της αράχνης, οι φαρμακερές,
θα καταστεί παρόν και η Γιορτή και παρελθόν ο πόνος…
******
Σημείωση: Αφιερώνεται νοερά στην τάξη και το σχολείο του ανυπόμονου κι αγέρωχου Άγγελου…
Πάτρα, 23-12-2013
Ομίχλη στα Καλάβρυτα και πάλι…
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Ζέστη πολλή το καλοκαίρι του ‘43
στις πλαγιές των Καλαβρύτων,
τις μέρες του θεριστή.
Όσοι το ένα δεν το βλέπουν τρία…
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
«Εναντίον όλων», ναι τελικά, η κραυγή.
Ψυθιρίστηκε σήμερα με κεφαλαία
από των μνημονίων τ’ αντίπαλο δέος,
κι όχι απ’ του φασισμού τη μήτρα.
Να μην ασπρίσει ο καναπές…
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Ο μετροπόντικας της ιστορίας
σκάβει και ξανασκάβει.
Έχει ενώσει πριν σαράντα χρόνια
Πολυτεχνείο και Νομική.
Η ζωή στο έδαφος σπαρταράει,
στης μεταπολίτευσης τα άλση,
πρώιμης και όψιμης καλέ,
στο όραμα, στο όνειρο, στον ύπνο.
Αίματα και ρεύματα
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Αντικρίζει η βροχερή μέρα
νεανικά αίματα της άλλης όχθης
που ρέουν ανήμπορα
σε πεζόδρομο πάλι σκιερό.
Της προφυλάκισης γλυκάδι
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Στο μέσο όρο της φυσικής
η στατιστική της δικαιοσύνης.
Όπως χρόνια τώρα
η φυσική της πολιτικής.
Κρατάω γερά σπασμένους πέντε κλώνους
Στις χαράδρες νύχτες τρέχουν
στης τροφής τη λεία,
μ’ άφωνη προϋπάντηση,
σκυφτά της φύσης άγρια σπονδυλωτά.
Στα σπήλαια νεόφτωχων τ’ άστρο ακουμπά
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Σπήλαιο της εργασίας ο βάλτος,
σπήλαιο η αίθουσα των μαθητών
και το σπίτι σε σπήλαιο μεταμορφώθηκε
από τους σκώληκες κεφαλαιο-κατακτηκτών.
Των αλόγων ζώων γίνηκε φάτνη
και της δήθεν βουλής το κατάλυμα.
Δήθεν τρεις μάγοι, δηκτικοί, δώρα λογιστικά
των δανειστών, της ύφεσης το μέλημα.
