Αλληλουχία
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Συντριμός αναπάντεχος
στο άκουσμα του τροχαίου.
Ο Πλάτανος
που πολλά ακούει τα καλοκαίρια,
ξάφνου σίγησε τα φύλα του
και πάγωσε τις ρίζες του.
Κι εγώ μένω στην καρέκλα κρύος
και χάνω την πρόσκαιρη χαρμόσυνη ανεμελιά μου…
Για το ναρκοθετημένο τοπίο στα σχολεία, η 2η ειδικότητα και
οι πολλές αναθέσεις
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα*
Εντάξει, τα μεγάλα ζητήματα του λαού και της χώρας είναι τα κυρίαρχα. Τόσο η νέα άγρια καπιταλιστική αναδιάρθρωση που επιχειρείται εντός της Ε.Ε. και της χώρας, όσο και οι νέες διεθνείς “δεσμεύσεις” από τα νέα παγκοσμιοποιημένα κέντρα (G7, Ε.Ε., κλπ) και οι κατά τόπους ντόπιοι υπηρέτες τους είναι το δάσος. Μέχρι, πότε και εάν γίνει πραγματική ανατροπή του παγκοσμιοποιημένου τοπίου κατά τόπους και παγκόσμια ένα διαρκές κίνημα αντίστασης είναι αναγκαίο, παρ’ ότι όχι και ικανό.
Στο “χώρο” των δημόσιων αγαθών και ειδικά στην εκπαίδευση στη χώρα μας έχουν ξεκινήσει και εντείνονται συντονισμένες προσπάθειες από τα προηγούμενα κέντρα είτε να καταργήσουν θύλακες που οφείλονται σε συνδυασμό αγώνων και άλλης πολιτισμικής καταγωγής (π. χ. επετηρίδα, μόνιμοι διορισμοί, άρθρο 16 του Συντάγματος, αξιολόγηση, παιδαγωγική ελευθερία, κλπ), είτε να αποτελέσουν πείραμα για ευρύτερες αλλαγές σε άλλες χώρες της Ε.Ε. κλπ.
Στο σημερινό σημείωμα θα ασχοληθώ με ένα “μικρό” ζήτημα, το οποίο κυρίως στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι αρκετά μεγάλο για την εκπαιδευτική καθημερινότητα όλης της σχολικής χρονιάς και με μεγάλη ένταση αυτές τις μέρες: Η 2η ειδικότητα και οι αναθέσεις μαθημάτων οι οποίες και αποτελούν κεντρικό κρίκο της καπιταλιστικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, όσον αφορά το παιδαγωγικό, επιστημονικό και εργασιακό τοπίο, που αγγίζει άμεσα καθηγητές και μαθητές.
Χωρίς της σιωπής τους κρότους
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα*
Του ήλιου αχτίνες, χωρίς φειδώ
επί δικαίων και αδίκων και πτωχούς,
ζωές πλημυρίζουν ενέργεια,
ορατής, απαλής και αόρατης,
με της σιωπής τους κρότους.
Της δόνησης κυματισμοί
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Οξεία η είσοδος του νερού
στον κόλπο των ρωγμών
και των ρηγμάτων
Στις γωνίες του τετραγώνου,
της μάθησης κοινόβιο,
γραφείου, έντονων αναλύσεων
των τεκταινόμενων.
Εξανάστησον!!!
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Ν’ αφήσω θέλω σκέψεις
πίσω μου,
τα όνειρα, πάνω απ’ τα μαύρα σύννεφα,
ισχύς εγγύς πάλι, φρέσκο εφόδιο.
Πριν από 41 χρόνια αποφάσισα να γίνω εκπαιδευτικός. Ήταν καλοκαίρι του 1972, όταν πλησίαζε το τέλος της στρατιωτικής χούντας. Ευτύχησα τα 6 χρόνια ως μαθητής να έχω αρκετούς καθηγητές και καθηγήτριες, που παρά το ζοφερό τοπίο για την Ελευθερία, μου ενέπνευσαν με την πράξη τους τελικά στέρεες αξίες. Και στόχους και αναφορές και αναζητήσεις προς όλες τις κατευθύνσεις της ύπαρξης, προσωπικής και συλλογικής.
Δεν θα ξεχάσω, όταν χωρίς τη θέλησή μου – πάλι χωρίς τη θέλησή μου – υποχρεώθηκα να βρεθώ στην τότε 6η Γυμνασίου σε «κλασσικό τμήμα», ενώ ήθελα να σπουδάσω θετικές επιστήμες. Η αείμνηστη φιλόλογος διδάσκοντας στα αρχαία τον «Επιτάφιο» του Περικλή έδωσε σε κάποιους από μας τους μαθητές (ήταν αρένων και το 1ο Γυμνάσιο Πάτρας) την ευκαιρία να ξεδιπλώσουμε τι τεράστια σημασία έχει η αληθινή δημοκρατία… Και η ενενηντάχρονη πλέον καθηγήτριά μου θεολόγος στο Γυμνάσιο Καλαβρύτων είχε δείξει ποια είναι η καθηγήτρια που αγαπά τα παιδιά, το σχολείο και το ρόλο της…
Αστραπές στο μισοσκόταδο
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Ήταν παγωμένο το δωμάτιο στο όζον μισοσκόταδο,
μα και αιχμηρές ματιές τσουρούφλιζαν φρύδια,
ενώ κρυφά μειδιάματα μηδενιστών του ελάχιστου μικρού
προμήνυαν μια δήθεν καταιγίδα σε αίθριο καιρό.
Η απόλυση και η παράταση
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Παίζουν μαζί σου ζητώντας πάλι
ΑΜΚΑ, προτιμήσεις και αξιοπρέπεια.
*** Συνέχεια
Οι μαθητές μου φεύγουν διακοπές…
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Σκόρπησαν σαν τα ταξιδιάρικα πουλιά
σε τόσους δρόμους, αντίθετους, τ’ αγοροκόριτσα.
Φεύγουν μ’ ανακούφισης αισθήματα,
παρατούν την πειθαρχία της κρύας «τάξης»,
γιατί ίσως απρόσμενα, ανίσως απύθμενα,
γεννήσει η φυγή την ομορφιά της αυτόνομης πράξης.
Το σχολείο χαρακτηριστικά και πάλι σκοτεινά
έχει προσλάβει, δαιμονικά της ανεργίας.
Τη γνώση χαϊδεύουν μ’ ενέσεις καινοτόμες,
κι ανεπαίσθητα όλα τα σπρώχνει με ορμή
πνιγμένη απ’ της πληροφόρησης το συρφετό,
αυτή που απ’ της πίστης ψηλαφιέται την πυγμή.
Θύελλες στις ζωές μας έσπειραν οι αμνήμονες
της ιστορίας των μεγάλων αλμάτων.
Τους υφάλους και τις κορφές που τον αέρα γλύφουν,
με της διαίσθησης τα πλέγματα οι μαθητές,
στην άβυθο καταχωνιάζουν της αβύσσου,
ανιχνεύοντας το μέλλον τους οι νέοι μαχητές.
Χριστούγεννα, διακοπές, σπίτι και δρόμος
των μαθητριών μου η νέα Ιθάκη.
Στης παιδικής λευτεριάς τον αγέρωχο τόπο,
γνωστικής αιθάλης στήνεται αιμοβόρα παγίδα,
μα της αγωγής ο χώρος και των παιδιών ο χρόνος
πυρπολείται πάντα με ζωή, τ’ ομολογώ πως είδα.
Οι διακοπές των μαθητών γιορτών μνήμη
και μνήμα παγίδων διακυβεύουν πάντα.
Αλήθεια, της νιότης ξεχειλίζει ανέλπιστα η ψυχραιμία,
ενώ παράδοξα κυοφορείται της έγερσης ο νόμος,
οι δόσεις θα σαπίσουν, της αράχνης, οι φαρμακερές,
θα καταστεί παρόν και η Γιορτή και παρελθόν ο πόνος…
******
Σημείωση: Αφιερώνεται νοερά στην τάξη και το σχολείο του ανυπόμονου κι αγέρωχου Άγγελου…
Πάτρα, 23-12-2013
