Από τον «Καποδίστρια 2» στην ψευδοαποκέντρωση

 

  Παρεμβάσεις  στην Εκπαίδευση*

 

Είναι αλήθεια ότι τα σχέδια για το "αποκεντρωμένο" σχολείο έχουν εκπονηθεί από τους νεοφιλελεύθερους εγκέφαλους των Βρυξελλών και τα θεμέλια έχουν μπει από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η οικοδόμηση του σχολείου της αγοράς συνδέεται με την εξαγγελθείσα τόσο από την προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ, όσο και από τη σημερινή του ΠΑΣΟΚ, "διοικητική μεταρρύθμιση" "Καποδίστριας 2".

Μάλιστα στο ΠΑΣΟΚ σκέφτονται "την παράταση των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών κατά τρεις έως έξι μήνες έτσι ώστε να πραγματοποιηθούν εντός του 2011, για να εξασφαλιστεί αρκετός χρόνος για τις επικείμενες συνενώσεις των δήμων".

Κοινωνική λογοδοσία: Ως βασική συνιστώσα του ανοιχτού σχολείου θεωρείται "η διασφάλιση της διαφάνειας μέσω ενός αξιόπιστου συστήματος κοινωνικής λογοδοσίας".

Πρόκειται για την περίφημη απόδοση λόγου, που είναι βασικός στόχος της νεοφιλελεύθερης εκπαιδευτικής πολιτικής, και υποτίθεται ότι το σχολείο και το προσωπικό του ελέγχεται από την κοινωνία για την απόδοσή του. Στην πραγματικότητα, όμως, ελέγχεται και εξαρτάται από αυτούς που ελέγχουν και διευθύνουν την εκπαιδευτική διαδικασία. Το κράτος, τα επιχειρηματικά συμφέροντα και η κοινωνική λογοδοσία προωθεί τον έλεγχο για την επίτευξη των στόχων

της επιχειρηματικής εκπαίδευσης. Η κοινωνική λογοδοσία στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ αφορά στην αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών που ασκείται σε τοπικό επίπεδο, έτσι ώστε ο έλεγχος να είναι πιο αυταρχικός και ανεξέλεγκτος και η χειραγώγηση του εκπαιδευτικού πιο αποτελεσματική.

Με τις θεσμικές αλλαγές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, επιφυλάσσεται για την Τ.Α. ένας διαμεσολαβητικός ρόλος ανάμεσα στο κράτος και τις επιχειρήσεις, που θα ελέγχουν και θα ρυθμίζουν την εκπαίδευση σύμφωνα με τις επιδιώξεις τους, περιορίζοντας έτσι την ελευθερία των άλλων φορέων της εκπαίδευσης και των άλλων δυνάμεων της "τοπικής κοινωνίας", με σκοπό την πλήρη υποταγή της εκπαίδευσης

στους νόμους της αγοράς.

Οι θεωρητικοί για τη διοίκηση και την οργάνωση κάθε συστήματος υποστηρίζουν απόλυτα ότι ένα συγκεντρωτικό κράτος ή εξουσία μπορεί να είναι συμπυκνωμένο ή αποσυμπυκνωμένο. Παράλληλα, το κράτος διαθέτει πολυάριθμούς κόμβους εξουσίας, οι οποίοι μεταβιβάζουν και κάνουν εμφανή τη δύναμη και τη βούληση της πολιτικής εξουσίας. Ένας απ' αυτούς είναι και η Τ.Α.

Το κράτος σ΄ αυτό το στάδιο είναι υποχρεωμένο να διευθετήσει τη συγκεντρωμένη εξουσία, γι' αυτό και καταλήγει να τη διαμοιράσει. Όλη η εξουσία που συγκεντρώνει κατανέμεται σε διάφορες υπηρεσίες και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η μεταφορά της εξουσίας σε όργανα τοπικά ή περιφερειακά, που παραμένουν όμως αναγκαστικά στην ιεραρχία των κεντρικών διοικήσεων, δε δίνει τη δυνατότητα άμεσης επέμβασης του λαού στην εξουσία και στη διοίκηση. Αντίθετα, πρόκειται για απλή αποσυμπύκνωση της συγκεντρωτικής εξουσίας και, ουσιαστικά, πρόκειται για εσωτερική κατανομή

των δραστηριοτήτων της κεντρικής εξουσίας ή της κεντρικής διοίκησης.

Στις σημερινές συνθήκες, λοιπόν, που ξεδιπλώνεται η επίθεση εναντίον της δημόσιας εκπαίδευσης, είναι αναγκαίος ο σαφής προσανατολισμός του εκπαιδευτικού κινήματος για την υπεράσπιση του δωρεάν χαρακτήρα της και την προώθηση συγκεκριμένων αιτημάτων που επανειλημμένα έχουν διατυπωθεί, έτσι ώστε να ξεπεραστεί η άθλια κατάσταση του σημερινού σχολείου.

Συγκεκριμένα χρειάζεται:

1 Υπεράσπιση της Δημόσιας Υποχρεωτικής 12χρονης Δωρεάν Ενιαίας εκπαίδευσης, χωρίς διαχωρισμούς σε τύπους σχολείων.

2 Οικονομική ενίσχυση της εκπαίδευσης, ώστε να καταργηθεί η διπλή ή τριπλή βάρδια των σχολείων και να γίνουν μαζικοί διορισμοί που θα επιτρέψουν τη μείωση

του αριθμού των μαθητών σε 20 ανά τμήμα. Άμεση αύξηση των δαπανών τουλάχιστον στο 5% του ΑΕΠ ή στο 15% του κρατικού προϋπολογισμού.

3 Άμβλυνση των ταξικών ανισοτήτων. Ελεύθερη πρόσβαση στη μόρφωση για όλους.

4 Αναδιάρθρωση των αναλυτικών προγραμμάτων με βάση τις θέσεις των φορέων της εκπαιδευτικής κοινότητας, ώστε να ικανοποιούνται οι ανάγκες των νέων για

πολύπλευρη μόρφωση.

5 Όχι στο νομοθετικό πλαίσιο των ΣΔΙΤ, που αναθέτει σε ιδιώτες και εταιρείες την ανέγερση σχολείων και άλλων δημόσιων υποδομών και οδηγεί στην ανοιχτή εμπορευματοποίηση της λειτουργίας των δημόσιων σχολείων.

6 Όχι στην υλοποίηση των μέτρων της "νέας διακυβέρνησης".

7 Όχι στο θεσμικό πλαίσιο που προωθεί την εφαρμογή της "αξιολόγησης" και της "αποκέντρωσης". Όχι στην κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων μέσω της

"αξιολόγησης" και της "αποκέντρωσης" των σχολείων. Παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στο σχολείο.

 

* ΠΗΓΗ: ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ στην Εκπαίδευση,  ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2009-2010, ΑΤΑΚΤΗ ΕΚΔΟΣΗ, σελ. 7,

Σαμαράς και Αριστερά

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Πολύ πασοκικό (σ.σ.: !) ήταν το άρθρο σου το Σάββατο, μου λέει στο τηλέφωνο φίλος δικηγόρος.  Αντί να εκθειάσεις το μείζον, αναλώθηκες σε τετριμμένα (σ.σ.;) περί τη Δημοκρατία. Επρεπε να πεις ότι ήταν το δεύτερο γεγονός πολιτικής ανατροπής στη χώρα μετά την καταψήφιση του Σχεδίου Ανάν. Ξέρεις – μου τονίζει – ότι πολλοί άνθρωποι από την Πατριωτική Αριστερά πήγαν κι ενεγράφησαν στους καταλόγους μόνο και μόνο για να ψηφίσουν Σαμαρά; Ομολογώ ότι δεν το ήξερα…

Το ΠΑΣΟΚ – συνεχίζει – ήθελε να εκλεγεί η Ντόρα διότι συμφωνεί στα εθνικά θέματα με τον πρωθυπουργό, ενώ τώρα θα έχει σοβαρή αντιπολίτευση. Το ζητούμενο, όμως, – προσπαθεί να χαμηλώσει τους τόνους – είναι εάν ο Σαμαράς ανταποκριθεί στις προσδοκίες του λαού για εθνική ανεξαρτησία, εάν αντισταθεί στα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, που υπηρετούν Παπανδρέου και Μπακογιάννη.

Λίγο ώς πολύ ήθελε να μου πει ότι η εκλογή Σαμαρά ήταν προϊόν βαθιάς δημοκρατικής διαδικασίας κι ελπίδα για το μέλλον των κρίσιμων εθνικών ζητημάτων. «Ολα τα media ήσασταν με το μέρος της Ντόρας, διότι αυτή εκφράζει την υποταγή στις αμερικανικές επιταγές και θα ήταν θαυμάσιος συνεταίρος του Παπανδρέου. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στην Πατριωτική Αριστερά και αντιστάθηκαν στη δικτατορία των media· πήγαν και ψήφισαν και απεφεύχθη το μοιραίον».

Ποια βάση, ποια λαϊκή βούληση, ποια δημοκρατική συνείδηση… Επιμένει ο φίλος. «Περίμενε να δεις τα στατιστικά στοιχεία γι' αυτούς που ενεγράφησαν και θα καταλάβεις».

Τι να πεις. Δικαίωμα του καθενός αριστερού πατριώτη να έχει τέτοια σχέση με τη Δημοκρατία. Δικαίωμα του καθενός να νομίζει ότι ρυθμίζει την πολιτική με την εντολή-ψήφο του. Αλλά, έχει θεσμική υπόσταση αυτή η εντολή; Εισακούεται; Εκτελείται; Παρεμβαίνει στη διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος; Ξεσηκώθηκαν δηλαδή τόσοι πατριώτες-αριστεροί για να ψηφίσουν Σαμαρά και αδιαφορούν για ασφαλιστικό – φορολογικό – μεταναστευτικό, κ.λπ.; Ποιος ξέρει. Μπορεί να 'χει δίκιο ο φίλος, νομικός είναι, ίσως βλέπει κάτι πάρα πάνω. Αλλά δεν συγκρατείται. «Είσαι καθεστωτικός – με ερμηνεύει – αφού δεν υποστήριξες τον Σαμαρά».

Ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω με επιχειρήματα. Μπορώ, όμως, να τον παραπέμψω στον λόγο του Μανώλη Γλέζου κατά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ: ''Εάν ένας πολιτικός φορέας, ένας λαός που γνωρίζει και γι' αυτό ανέχεται, συναποδέχεται και παραδέχεται ότι δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει ο ίδιος, αλλά οι αντιπρόσωποί του γι' αυτόν, ή ο αρχηγός του γι' αυτόν, τότε είναι όχι μόνον εγκλωβισμένος στους θεσμούς, τους οποίους ο ίδιος θεσμοθέτησε, αλλά καταργεί, ακυρώνει τον ίδιο τον εαυτό του''.

Αλλά, τι είναι ο «ίδιος ο εαυτός» μπροστά στον οπαδό, τον πιστό, τον φανατικό; Εδιζησάμην εμαωυτόν έλεγε ο Ηράκλειτος. Πώς, όμως, ο πολιτικός λόγος να επικρατήσει τού – εδώ και αιώνες – κυριαρχούντος παραπολιτικού;

Πηγή.

Για ποιον χτυπά η καμπάνα; Ο άφρων πλούσιος!

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ένας άνθρωπος βρισκόταν σε μεγάλη αγωνία. Δεν ήταν κάποιος άνεργος ή άρρωστος βαριά ή πολυφαμελίτης. Ήταν πλούσιος. Και για την ακρίβεια τσιφλικάς. «Πόθεν έσχε» τα πλούτη του; Πάντως όχι με έντιμα μέσα, λέει ο Χρυσόστομος. Κι αν ακόμη τα κληρονόμησε, συνεχίζει ο Χρυσόστομος, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτός, που του τα κληροδότησε, δεν τα είχε αποκτήσει με έντιμα μέσα.

Κι αν ακόμη ισχυριστεί ότι τα απόκτησε με νόμιμα μέσα, αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι ήταν άδικοι και ληστρικοί. Κατ' εικόνα και ομοίωση του τσιφλικάδικου κατεστημένου…
Αλλά ποιο ήταν το πρόβλημά του;

«Ευφόρησεν η χώρα του», λέει το Ευαγγέλιο. Που σημαίνει ότι το τσιφλίκι του είχε άφθονη καρποφορία. Και το πρόβλημά του ήταν ότι δεν είχε πού να αποθηκεύσει τα γεννήματά του. Και βασανιζόταν νύχτα-μέρα, για να βρει λύση. Ώσπου μια νύχτα έκαμε τη μεγάλη ανακάλυψη:

Το βρήκα! Αναφώνησε. Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες. Και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα αγαθά μου! Και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις άφθονα αγαθά! Για πάμπολλα χρόνια! Ξεκουράσου, φάγε πιες, γλεντοκόπα…

Αλλά εκεί που πετούσε στον έβδομο ουρανό της μεγαλοφυούς έμπνευσής του. Του φάνηκε πως άκουσε κάπου απόμακρα να χτυπάει κάποια νεκρώσιμη καμπάνα…

Ποιος ξέρει, σκέφτηκε για ποιον φουκαρά χτυπάει αυτή η καμπάνα! Μάλλον θα είναι για κάποιον απ' τους απόκληρους της ζωής: Τους πεινασμένους, τους ρακένδυτους, τους άστεγους, που κοιμούνται και πεθαίνουν στα γιαπιά και τα παγκάκια. Ή τους άλλους, που μαστίζονται από διάφορες αρρώστιες και δυστυχίες…

Ή μπορεί να είναι για κείνη την 90χρονη γριούλα, που πριν ένα χρόνο μαζί με τα όργανα της αταξίας και της άρχουσας αναρχίας της γκρεμίσαμε το σπίτι και την πετάξαμε στο δρόμο. Για να περάσει ο μεγάλος δρόμος, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα τα δικά μου και των άλλων τσιφλικάδων.

Κάποια όμως φωνή, που φαινόταν να ξεκινούσε από τα τρίσβαθα της ψυχής του, τον βγάζει απ' τους παραδείσιους ρεμβασμούς του:

Ανόητε! Του λέει. Αυτή τη φορά η καμπάνα μπορεί να μη χτυπάει γι' αυτούς, που η απανθρωπιά η δική σου και των ομοίων σου οδήγησαν στην εξαθλίωση. Ούτε για την υπερενενηντάχρονη γριούλα, που πετάξατε στο δρόμο. Αλλά μπορεί να χτυπάει για κάποιον απ' αυτούς, που κάνουν μεγαλεπήβολα σχέδια. Και προσπαθούν να τα πραγματοποιήσουν σε βάρος των συνανθρώπων τους. Όπως, για παράδειγμα, εσύ που σχεδιάζεις να γκρεμίσεις τις αποθήκες του, για να χτίσεις μεγαλύτερες…

-Και τι να κάμω! Να πετάξω τα αγαθά, που μου 'δωσε η γη μου!

-Πρώτα-πρώτα να σταματήσεις να αναμασάς αυτά τα ανόητα «μου»: Λέγοντας τα αγαθά «μου», τις αποθήκες «μου»,τους καρπούς «μου», τα γεννήματά «μου». Γιατί ποιος σου είπε πως τα χωράφια είναι δικά σου! Ή μήπως είσαι συ ο δημιουργός της Γης;

Δικές σου είναι οι ψευτιές και οι απάτες και οι αδικίες και οι τόσες άλλες παλιανθρωπιές και απανθρωπιές, με τις οποίες άρπαξες απ' τον ένα και απ' τον άλλο, τη γη και τα σπίτια, που χρειάζονταν, για να συντηρούνται. Και τους πετάξατε στο δρόμο. Για να εξυπηρετήσετε τα συμφέροντά σας…

Κι ούτε όσα υπάρχουν ή φυτρώνουν πάνω στη γη είναι δικά σου! Ή μήπως είσαι συ που δημιούργησες το ζωικό και το φυτικό βασίλειο;

Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού τη γη δεν την καλλιεργείς με τον ιδρώτα του προσώπου σου, αλλά με τον κόπο κάποιων άλλων! Που κατακλέβεις το μεροκάματό τους. Ενώ θα 'πρεπε να μοιράζεσαι μαζί τους τα αγαθά που προσφέρει η γη…..

Κι όχι μόνο καινούργιες αποθήκες δεν θα 'πρεπε να σχεδιάζεις αλλά και τα γεννήματα, που βρίσκονται στις τωρινές αποθήκες, θα 'πρεπε να τα μοιραστείς μαζί τους.

Και να προσφέρεις σε όσους έχουν ανάγκη. Κρατώντας για τον εαυτό σου μόνο όσα σου χρειάζονται. Έτσι ώστε ούτε εκείνοι να πεθαίνουν από την πείνα ούτε κι εσύ να πονοκεφαλάς και να χολοσκάς για τα πώς θα αποθηκεύσεις τα αγαθά «σου»…

Ή μήπως εσύ έχεις δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες στομάχια, ενώ οι άλλοι γεννήθηκαν χωρίς στομάχι. Και έχουν μόνο μπράτσα, για να δουλεύουν για χάρη σου. Για να μπορείς εσύ να κοπροσκυλιάζεις και να γλεντοκοπάς…

-Κι, αν τα δώσω, πού ξέρω εγώ, αν του χρόνου και του παράχρονου και μελλοντικά η γη θα καρποφορήσει;

-Όχι μόνο του χρόνου και του παράχρονου δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, αλλά ούτε αυτό το βράδυ δεν ξέρεις τι μπορείς να πάθεις!

-Και σαν τι θα μπορούσα να πάθω;

-Θα μπορούσε αυτή κιόλας τη νύχτα οι διάβολοι να ετοιμάζονται να πάρουν την ψυχή σου!…

-Και τι δουλειά έχουν οι διάβολοι με τη δική μου την ψυχή!

-Ποια δική σου ψυχή! Δεν τους την έχεις πουλήσει χιλιάδες φορές; Δεν ήσουνα σ' όλη σου τη ζωή στην υπηρεσία τους; Ή μήπως υπηρέτησες έναν και δυο! Λεγεώνες απ' αυτούς υπηρέτησες. Κι αφού φρόντισες να τους περιποιηθείς με όλες σου τις δυνάμεις, τώρα ήρθε η ώρα να σου ανταποδώσουν τις περιποιήσεις σου!…

-Καλά και συ ποιος είσαι, που τα ξέρεις όλα αυτά;

-Ο ξενοδόχος!

Ποιος ξενοδόχος;

-Αυτός, που φιλοξενεί τα ζουζούνια και τα χορτάρια, τα λουλούδια και τ' αγκάθια, τα ζώα και τους ανθρώπους, τ' αστέρια και τους γαλαξίες. Κι ανάμεσα σ' όλα αυτά και σένα.

-Δηλαδή, θέλεις να πεις πως για μένα χτυπάει η καμπάνα!…

-Ναι, ακριβώς, αυτό θέλω να πω. Πως αυτή τη φορά η καμπάνα χτυπάει για εσένα! Για σένα, που φρόντισες να χορτάσεις και να κάμεις ευτυχισμένη την ψυχή σου με ψευτιές και αρπαγές και αδικίες….

Και καλά, την ψυχή σου, την έδωκες των διαβόλων. ‘Όλα όμως αυτά, που είχες μαζεμένα και τα υπόλοιπα, που σκόπευες να αποθηκεύσεις μήπως μπορεί να μου πεις ποιοι θα τα απολαύσουν;

-…..
-Έχεις δίκιο να μη μπορείς να απαντήσεις. Αυτό παθαίνουν όλοι εκείνοι, που πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο και θυσιάζουν τους συνανθρώπους τους στο βωμό του μαμωνά.

Σε αντίθεση μ' εκείνους, που θυσιάζουν το μαμωνά, για να βοηθούν τους συνανθρώπους τους και να κερδίσουν την ψυχή τους…

 

παπα-Ηλίας, 01-12-2009

http://papailiasyfantis.blogspot.com
http://papailiasyfantis.wordpress.com
E-mail:papa-liasyfantis@gmail.com