Εκλογές στην Ιρλανδία – μια ανάλυση

 

Του ciaoant1*

 

Χθες (προχθές) είχαμε στην Ιρλανδία εκλογές, και τα βασικά σημεία στα οποία πρέπει να εστιάσουμε είναι δύο:

1) Ο κόσμος "βύθισε" το κυβερνών κόμμα, που κυβερνούσε επί χρόνια στην Ιρλανδία – χαρακτηριστικό είναι πως στο Δουβλίνο, την πρωτεύουσα της χώρας, το κυβερνών κόμμα πήρε μόλις…8%. Εδώ ένα σχετικό απόσπασμα από άρθρο του "Πριν" για τα αποτελέσματα των εκλογών:

«Το δεξιό κόμμα Φίανα Φαλ, το οποίο όπως και το ΠΑΣΟΚ υπήγαγε τη χώρα σε καθεστώς Μνημονίου που τσάκισε τον ιρλανδικό λαό, υπέστη εκλογική συντριβή κατακλυσμιαίων διαστάσεων: από 42% που είχε πάρει στις εκλογές του 2007, έπεσε τώρα στο… 15%!!! Στο Δουβλίνο, την πρωτεύσα, το κυβερνών κόμμα πήρε το απίστευτο ποσοστό του… 8%!!! Η υποστήριξη του Μνημονίου βύθισε το κυρίαρχο κόμμα της ιρλανδικής Δεξιάς στο χειρότερο ποσοστό της σχεδόν 90χρονης ιστορίας του.

Αντιθέτως, το κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα σημείωσε το καλύτερο ποσοστό της ιστορίας του σε πανιρλανδικό επίπεδο, κερδίζοντας το 20% των ψήφων. Το καλύτερο επίσης ποσοστό της ιστορίας του στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας σημείωσε και το Σιν Φέιν, αποσπώντας το 10% των ψήφων.

Μάλιστα στο Δουβλίνο οι Εργατικοί βγήκαν πρώτο κόμμα. Καθόλου ευκαταφρόνητο δεν είναι το ποσοστό που πήραν οι διάφοροι ανεξάρτητοι – μικρά κόμματα και οργανώσεις, κατακτώντας το 15,5%, περνώντας ακόμη και αυτοί ως σύνολο το κυβερνών κόμμα! (σ.σ Η Ενωμένη Αριστερή Συμμαχία, United Left Alliance, απέσπασε το 2,2% των ψήφων και βγάζει 3 έδρες μέχρι στιγμής).

Δυστυχώς για τους Ιρλανδούς, δεξιοί θα κυβερνήσουν και πάλι τη χώρα. Νικητής των εκλογών αναδείχθηκε το κεντροδεξιό κόμμα Φίνε Γκέελ με 36%, το οποίο θα συγκυβερνήσει αναγκαστικά με τους Εργατικούς, σύροντάς τους σε μια σαφώς δεξιά γραμμή που ουσιαστικά ελάχιστα θα διαφέρει από εκείνη της συντριβείσας Δεξιάς.

 Μέχρι στιγμής πάντως και τα δύο κόμματα, με τη στήριξη και παρότρυνση των ιρλανδών βιομηχάνων και επιχειρηματιών, ζητούν την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Δεν γνωρίζουμε αν το ΠΑΣΟΚ θα έχει ακριβώς την τύχη της ιρλανδικής Δεξιάς, αλλά να γλιτώσει την εκλογική ήττα τώρα πια αποκλείεται.»

2) Το δεύτερο σημείο στο οποίο θα πρέπει να εστιάσουμε, είναι το ότι ο λαός στην Ιρλανδία ανέδειξε ως πρώτη δύναμη ένα κόμμα που υποσχέθηκε ότι θα "αναδιαπραγματευτεί το μνημόνιο", δηλαδή θα ζητήσει "κούρεμα του χρέους", μείωση των επιτοκίων δανεισμού, κτλ.

Αυτό βέβαια είναι προφανώς μια βελτίωση – το κόμμα αυτό προφανώς εκπροσωπεί το κομμάτι αυτό της άρχουσας τάξης που

(α) φοβάται τις λαικές κινητοποιήσεις και θέλει να τις "απορροφήσει" όσο το δυνατόν πιο "ανώδυνα" και

(β) βλέπει ότι με τις πολιτικές "λιτότητας" – αποπληθωρισμού του ΔΝΤ απειλούνται και τα συμφέροντα πολλών κεφαλαιοκρατών, που επίσης βαδίζουν για "λουκέτο", διότι αποτελούν και αυτοί μέρος της θυσίας που θα πρέπει να κάνουν στο "βωμό της αγοράς", ώστε να χρηματοδοτηθούν οι χρεωκοπημένες τράπεζες με "πακέτα σωτηρίας" και να "κινεζοποιηθούν" οι εργάτες, προκειμένου να γίνουν πιο "ανταγωνιστικοί".

Άλλωστε, τα νούμερα είναι φανερό ότι "δεν βγαίνουν" – άρα, από την στιγμή που και τα αρχι-παράσιτα του διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου το ξέρουν ότι δε μπορούν να πάρουν όλα τα λεφτά που θέλουν από τους τόκους. Έτσι, στηρίζουν και μερικοί από αυτούς μια παράταση της αποπληρωμής των δανείων, ή ένα "κούρεμα" (όσο μάλιστα "ρουφάνε" και 'πακέτα σωτηρίας", τόσο περισσότερο δε θα τους πειράζει να χάσουν και μερικούς τόκους, διότι ήδη έχουν αναπληρώσει τις απώλειες αυτές).

Θα πρέπει όμως να δούμε και κάτι ακόμα – ότι δηλαδή όλες αυτές οι προεκλογικές υποσχέσεις ότι τάχα το ένα ή το άλλο κόμμα θα "επαναδιαπραγματευτεί τους όρους του μνημονίου", κτλ είναι "φουσκωμένες" κουβέντες, που τις λένε για να απορροφήσουν τη λαική δυσαρέσκεια. Στην πραγματικότητα, η λύση είναι η στάση πληρωμών – μόνο έτσι ο λαός μπορεί να ξεφορτωθεί τα παράσιτα.

Αυτό φαίνεται και στην ανάλυση πχ της Morgan Stanley, η οποία δηλώνει δημοσίως ότι δενανησυχεί ιδιαίτερα από τα "μεγάλα λόγια" της νέας κυβέρνησης της Ιρλανδίας για "αναδιαπραγμάτευση", καθώς θεωρεί ότι το λέει για να "τρομάξει" τους τραπεζίτες, και να κερδίσει λίγη παραπάνω χρηματοδότηση από την ΕΚΤ για τις χρεωκοπημένες ιρλανδικές τράπεζες, και όχι διότι όντως έχει σκοπό να κάνει κάτι "μάχιμο" εναντίον των τραπεζιτών:

«Haircuts on senior bank debt still unlikely 

In their election manifestos, Fine Gael and Labour state that they would aim to force bond-holders to share the costs of recapitalizing troubled financial institutions. However, we believe that unilateral action against senior unsecured bank debt is unlikely given the strong resistance from the European Commission and the ECB. Instead, we think the spectre of haircutting senior bank debt will likely be used to secure additional assistance in supporting the Irish banking system».

 

* http://ciaoant1.blogspot.com/

 

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011, Αναρτήθηκε από ciaoant1, http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/02/blog-post_1395.html

Οδηγίες απο τις Επιτροπές "Δεν πληρώνω" για πέρασμα των διοδίων

 

 

Από τις Επιτροπές Αγώνα Κατοίκων, Πολιτών και Εργαζομένων εξεδωθηκαν οι ακόλουθες νέες οδηγίες για το πως περνάμε τα διόδια αφού γίνει νόμος η ντροπολογία του Ρέππα:

Ακόμη δεν έχει τυπωθεί η τροπολογία σε ΦΕΚ συνεπώς δεν είναι νόμος. Συνεχίζουμε να σπρώχνουμε τις μπάρες μέχρι να τυπωθεί. Όταν τυπωθεί σε ΦΕΚ θα είναι νόμος και ακολουθούμε τις παρακάτω οδηγίες.

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ – ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ;

Δηλώνουμε στον υπάλληλο ότι «δεν μπορούμε να πληρώσουμε» δίνοντας τον αριθμό κυκλοφορίας του οχήματός μας. Ζητάμε να εκδοθεί απόδειξη με πίστωση και να ανοίξουν την μπάρα.

Αν καθυστερούν προειδοποιούμε ότι:

α) αν δεν ανοίξουν αμέσως την μπάρα καταστρατηγούν το συνταγματικό μας δικαίωμα για ελεύθερη μετακίνηση και διαπράττουν το ποινικό αδίκημα της παράνομης κατακράτησης.

β) αν δεν εκδώσουν την απόδειξη διαπράττουν το φορολογικό αδίκημα της άρνησης εκδόσεως επί πιστώσει φορολογικού στοιχείου.

γ) αν αρνηθούν να ανοίξουν διαπράττουν και το αδίκημα της πρόκλησης για εκτέλεση παράνομης πράξης.

Εάν καθυστερεί το άνοιγμα της μπάρας και διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει τροχαία ανοίγουμε την μπάρα με απλή ώθηση προς τα εμπρός και συνεχίζουμε την πορεία μας.

Εάν καθυστερεί το άνοιγμα της μπάρας και υπάρχει τροχαία τότε ζητάμε την συνδρομή του αστυνομικού ώστε να κοπεί πιστωτικό και να ανοίξει η μπάρα.
Αν μας ζητηθεί να συμπληρώσουμε έντυπο αδυναμίας πληρωμής πριν από την υπογραφή μας γράφουμε: «Με επιφύλαξη της νομιμότητας καταβολής του τέλους».

Σε περίπτωση που ο τροχονόμος δηλώσει αναρμόδιος ή αρνούνται να μας ανοίξουν την μπάρα καλούμε την αστυνομία στο 100 και ζητάμε να συλληφθεί ο ταμίας και ο υπεύθυνος των διοδίων και να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη με την αυτόφορη διαδικασία για παράνομη κατακράτηση.

Τι άλλαξε στον ΚΟΚ;

Στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας προστέθηκε η εξής παράγραφος:
«Απαγορεύεται η κυκλοφορία οχημάτων σε αυτοκινητοδρόμους, οδούς ταχείας κυκλοφορίας, σήραγγες και γέφυρες που διακρίνονται με ειδικές πινακίδες σήμανσης χωρίς την καταβολή διοδίου τέλους, όταν και όπου προβλέπεται η καταβολή αυτή. Για την καταβολή του διοδίου τέλους είναι υπόχρεοι εις ολόκληρον ο κύριος και ο οδηγός του οχήματος. Η βεβαίωση της παράβασης γίνεται από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα που τη διαπιστώνουν αυτοπροσώπως.»
Μπορεί ο παραχωρησιούχος να βεβαιώσει την τροχαία παράβαση ή να μου επιβάλλει πρόστιμο;

Μπορεί ο παραχωρησιούχος να διαβιβάσει στην τροχαία ποιοι δεν πλήρωσαν και να κοπεί κλήση;

Όχι, ο παραχωρησιούχος είναι ιδιωτική εταιρία και δεν μπορεί να βεβαιώσει τροχαία παράβαση ούτε μπορεί να επιβάλει πρόστιμο. Ρητά προβλέπεται από την τελευταία διάταξη του νόμου, ότι πρόστιμο επιβάλει μόνο ο τροχονόμος και μάλιστα όταν διαπιστώσει την παράβαση αυτοπροσώπως.

Ποιά είναι τα αρμόδια αστυνομικά όργανα;

Αρμόδια να βεβαιώσει παραβάσεις του ΚΟΚ είναι η τροχαία.

Μπορεί να με σταματήσει μετά τα διόδια τροχονόμος και να μου ζητήσει απόδειξη ότι πλήρωσα;

Δεν υπάρχει κάποια διάταξη που να μας υποχρεώνει να κρατάμε τις αποδείξεις. Εξάλλου αν έχουμε περάσει με ΤΕΟ-pass ή με e-pass δεν θα έχουμε απόδειξη. Επίσης η βεβαίωση της παράβασης πρέπει να γίνει «αυτοπροσώπως», δηλαδή να μας δει ο ίδιος ο τροχονόμος να μην πληρώνουμε.
Μπορεί ο τροχονόμος να μου κόψει κλήση στηριζόμενος σε μαρτυρία άλλου ότι δεν πλήρωσα;

Όχι, ο τροχονόμος μπορεί να βεβαιώσει την παράβαση μόνο αν έχει διαπιστώσει ο ίδιος «αυτοπροσώπως» να μην πληρώνουμε.

Μπορεί να βεβαιωθεί η τροχαία παράβαση από τις κάμερες που υπάρχουν στα διόδια;

Όχι, διότι οι κάμερες που ο παραχωρησιούχος έχει τοποθετήσει, είναι παράνομες, έχουν τοποθετηθεί χωρίς άδεια της Αρχής προστασίας προσωπικών δεδομένων και ως εκ τούτου, τα προϊόντα τους αποτελούν παράνομα αποδεικτικά μέσα, που απαγορεύεται να χρησιμοποιηθούν για οποιαδήποτε νόμιμη ενέργεια. Επιπλέον η διάταξη λέει ότι ο τροχονόμος το διαπιστώνει «αυτοπροσώπως» και όχι μέσω της χρήσης τεχνικών μέσων.

Μπορεί ο παραχωρησιούχος να αρνηθεί να μας επιτρέψει να χρησιμοποιήσουμε την οδό;

Όχι, δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να χρησιμοποιήσουμε την υποδομή ακόμα κι αν δεν έχουμε χρήματα να πληρώσουμε.

Έχω δικαίωμα να χρησιμοποιήσω την οδό χωρίς να πληρώσω εκείνη τη στιγμή;

Ναι, έχουμε το δικαίωμα να πληρώσουμε αργότερα. Συγκεκριμένα ο Ν. 3535 (Κύρωση Σύμβασης Παραχώρησης άρθρο 3ο, παρ.2 ΦΕΚ 41Α 23/2/2007) αναφέρει:
«Ο υπόχρεος δικαιούται να καταβάλει το οφειλόμενο τέλος, χωρίς άλλη επιβάρυνση, εντός της προθεσμίας των δεκαπέντε ημερών από την έκδοση της βεβαιώσεως του Παραχωρησιούχου με τον τρόπο που θα υποδείξει ο τελευταίος.»
Μπορεί ο παραχωρησιούχος να αρνηθεί να μας κόψει επί πιστώσει απόδειξη αν για οποιοδήποτε λόγο δεν πληρώσουμε;

Όχι, πρέπει να μας κόψει επί πιστώσει απόδειξη. Αν δεν κόψει απόδειξη διαπράττει το φορολογικό αδίκημα της άρνησης έκδοσης επί πιστώσει φορολογικού στοιχείου. Καταγγελία του φορολογικού αδικήματος μπορούμε να κάνουμε στη ΣΔΟΕ καλώντας το 1517.

Δίνουμε τα στοιχεία μας;

Όχι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε τα στοιχεία μας. Αν υποχρεωθούμε να τα δώσουμε για να ξεμπερδέψουμε καλό είναι να δώσουμε τα κανονικά μας στοιχεία γιατί σε περίπτωση που η υπόθεσή μας δικαστεί θα είναι εις βάρος μας να έχουμε δώσει ψευδή στοιχεία.

Υπογράφουμε;
Όχι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπογράψουμε κανένα έγγραφο. Αν συμπληρώσουμε έντυπο αδυναμίας πληρωμής, υπογράφουμε, πριν όμως από την υπογραφή μας, γράφουμε: «Με επιφύλαξη της νομιμότητας καταβολής του τέλους».

Αν δεν υπάρχει τροχαία μπορώ να σπρώξω την μπάρα όπως και πριν;
Ναι.
Αν είμαι απρόσεκτος και με δει ο τροχονόμος να μην πληρώνω τι μπορεί να μου συμβεί;

Το πρόστιμο είναι 200 ευρώ και είναι στην κρίση του τροχονόμου το αν θα αφαιρέσει τις πινακίδες, την άδεια και το δίπλωμα για 20 ημέρες.

Αν ο τροχονόμος με γράψει ενώ έχω ακολουθήσει τις οδηγίες τι γίνεται;
Με αντίγραφο της επί πιστώσει απόδειξης καταθέτουμε αναφορά στον διοικητή του τμήματος της τροχαίας για κατάχρηση εξουσίας και παράβαση καθήκοντος, με την ένδειξη «Κοινοποίηση στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη» και ζητάμε την ακύρωση της κλήσης και την επιστροφή πινακίδων, άδειας και διπλώματος.

Τι θα συμβεί αν μου στείλουν ειδοποίηση να πληρώσω;

Αν το έγγραφο μας το επιδίδουν με δικαστικό επιμελητή τότε απευθυνόμαστε σε δικηγόρο, αν δεν έχουμε τηλεφωνούμε στα μέλη των επιτροπών αγώνα για να μας συστήσουν κάποιο δικηγόρο μέλος των επιτροπών αγώνα. Αν το έγγραφο μας το στέλνουν με ταχυδρομείο μπορούμε να το στείλουμε για ανακύκλωση.
Που μπορώ να απευθυνθώ για διευκρινήσεις ή για βοήθεια;

Ηλεκτρονικά στο e-mail epitropes2010@gmail.com ή καλώντας στα τηλέφωνα των μελών του πανελλαδικού συντονιστικού των επιτροπών αγώνα κατοίκων, πολιτών και εργαζομένων ενάντια στα διόδια που είναι αναρτημένα στο site www.oxidiodia.gr και epitropesdiodiastop.blogspot.com".

 

ΠΗΓΗ: http://epitropesdiodiastop.blogspot.com/2011/02/blog-post_8331.html

Η αλλοτρίωση

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

 

Αφού έπαιξα με τους σκύλους

τους έβαλα να φυλάνε

τα κοπάδια μου

Αφού χάιδεψα τις αγριόγατες

τους ανέθεσα να σκοτώνουν

τα ποντίκια μου

Στα δάση και τις ακροποταμιές

περιπλανήθηκα

Καβάλα σε περήφανα άλογα σεργιάνισα

στους κάμπους

Την απεραντοσύνη αγνάντεψα

Απ τις κορφές των βράχων,

Παρέα με τις στοχαστικές

κατσίκες μου

μηρυκάσαμε ταπεινότητα

 

Τώρα όμως έσφαξα τ’ άλογά μου

Σκότωσα τα ελάφια μου

Φυλάκισα τα κοπάδια μου

Και κάθομαι περίλυπος στο πάρκο μου

Να ρίχνω ψίχουλα στις μνήμες

ανυπότακτων πουλιών

Που τριγυρίζουν στα πόδια μου

εκποιώντας περηφάνια

Πόσο αναπολώ εκείνα τ’ άγρια πουλιά

που τρόμαζαν με τις σκιές

σαν την καρδιά μου

 

Όμως ο Ήλιος πέφτει

Αφήνω περίλυπος το όνειρο μου

στο παγκάκι

Και επιστρέφω στην σπηλιά μου

του τρίτου ορόφου

Έφτασε η ώρα της επικοινωνίας

με τις άλλες φυλές

Στην ηλεκτρονική θυρίδα

ήρθαν τα μηνύματα

 

Απρόσωπη η μοναξιά

φορά τη μάσκα

της εξομολόγησης

και αναβοσβήνει στις οθόνες

με απόγνωση

Μποτιλιάρισμα

στις λεωφόρους του διαδικτύου

Εκκωφαντικές οι εκρήξεις

προσμονών

και απογοητεύσεων

Στα κανάλια το αίμα ρέει

 

16 Ιουνίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ:

 

Οι ελληνικές προκλήσεις, η εξέγερση των πεινασμένων, το όπλο των επιτοκίων, τα ομόλογα, το πετρέλαιο, η ολλανδική νόσος, η Β. Αφρική και η Μ. Ανατολή, η Τουρκία και η Περσία, καθώς επίσης οι παρενέργειες της παγκοσμιοποίησης

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 

«Το σύστημα του καπιταλισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το ρυθμό της ανάπτυξης – ενώ η ύφεση, πόσο μάλλον ο στασιμοπληθωρισμός, ισοδυναμεί με τη θανατική του καταδίκη: μέσα από απρόβλεπτες, εκτεταμένες και καταστροφικές κοινωνικές αναταραχές, καθώς επίσης γεωπολιτικές ανακατατάξεις (πολέμους)».

Η Ελλάδα, όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, είναι μία από τις πλουσιότερες, καθώς επίσης από τις πλέον «προικισμένες» χώρες του κόσμου. Φυσικά, δεν είναι σε καμία περίπτωση χρεοκοπημένη – αφού, απέναντι στο δημόσιο χρέος της, ευρίσκονται πολύ περισσότερα περιουσιακά στοιχεία. Αρκεί να τη συγκρίνει κανείς με τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία διαθέτει μηδενικά περιουσιακά στοιχεία, απέναντι σε συνολικό χρέος που υπερβαίνει το 500% του ΑΕΠ της (252% της Ελλάδας), ενώ πουλάει πλέον ακόμη και τα δάση της, για να καταλάβει σε πόσο καλή θέση ευρίσκεται. Πόσο μάλλον όταν, το συνολικό χρέος της χώρας μας, δημόσιο και ιδιωτικό μαζί είναι, όπως έχουμε πολλές φορές τεκμηριώσει με Πίνακες, το χαμηλότερο στην Ευρωζώνη.

Εάν δε τοποθετήσουμε την Ελλάδα απέναντι στην Ιταλία (στο Βέλγιο, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιρλανδία κλπ), θα συμπεράνουμε αμέσως ότι, είναι κατά πολύ πιο υγιής – αφού η Ιταλία, για παράδειγμα, με δημόσιο χρέος που υπερβαίνει το 120% του ΑΕΠ της, καθώς επίσης με πολλά μη καταγεγραμμένα ελλείμματα και χρέη, αλλά και από «άποψη» απόλυτου μεγέθους του χρέους της (περί τα 1,8 τρις €, έναντι 330 δις € της Ελλάδας), είναι σε εξαιρετικά δυσμενέστερη θέση. Πολύ δύσκολα λοιπόν μπορεί να μας πείσει κανείς τεκμηριωμένα ότι η Ελλάδα, με δημόσιο χρέος περί το 140% του ΑΕΠ της, είναι χρεοκοπημένη – ενώ αντίθετα η Ιταλία, με 120% χρέος, είναι εκτός κινδύνου.     

Δυστυχώς όμως η χώρα μας, λόγω των εξαιρετικά ελλειμματικών πολιτικών και Πολιτικών (αναφερόμαστε φυσικά σε όλες τις κυβερνήσεις / αντιπολιτεύσεις των περασμένων τριάντα ετών), έχει οδηγηθεί έντεχνα από τις «αγορές», καθώς επίσης από κάποιους «διατεταγμένους» λειτουργούς ή «συντελεστές» της, στην αδυναμία πληρωμής των χρεών της – λόγω περιορισμένης ρευστότητας και ερασιτεχνικής «δανειοληπτικής» διαχείρισης. Εκτός αυτού, έχει υποχρεωθεί στην καταστροφική πολιτική του ΔΝΤ, το οποίο τη χρησιμοποίησε σαν την «κερκόπορτα» για την εισβολή, για την απόβαση του καλύτερα στην Ευρωζώνη (άρθρο μας) – με μία ευκολία που δεν μπορούσε καν να ελπίσει το «Ταμείο», όταν ξεκίνησε την επίθεση του, ερχόμενο σε άμεση επαφή με τους Πρώσους, με τους Γαλάτες και με τους Σάξονες.   

Μεταξύ άλλων, ο στόχος της εγκληματικής αυτής οργάνωσης, των συνδίκων του διαβόλου δηλαδή, είναι να μας «πείσει» ότι έχουμε χρεοκοπήσει – έτσι ώστε να διευκολυνθεί η λεηλασία της χώρας μας, καθώς επίσης η υποταγή της στο Καρτέλ. Μέσον για την επίτευξη των συγκεκριμένων στόχων είναι,

(α)  αφενός μεν η διόγκωση του δείκτη του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ (με τη βοήθεια της «έντεχνης» αύξησης του χρέους, σε συνδυασμό με την «υφεσιακή» μείωση του ΑΕΠ),

(β)  αφετέρου δε η πλήρης σχεδόν απαξίωση των περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας, έτσι ώστε να πουληθεί σε «τιμή ευκαιρίας» το σύνολο των παγίων της – ακίνητα και επιχειρήσεις, σε μία εποχή που ο δυτικός καπιταλισμός είναι «υποχρεωμένος», όπως θα δούμε στη συνέχεια, να «τραφεί από τις σάρκες του».  

Ένας επόμενος στόχος του ΔΝΤ είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, η προσπάθεια να μας πείσει ότι, η φοροδιαφυγή επικεντρώνεται στους ιδιώτες, επαγγελματίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις – όχι στις πολυεθνικές, η φοροδιαφυγή των οποίων, σε συνδυασμό με τις υπερτιμολογήσεις (διαφθορά – μέθοδοι Καρτέλ) υπερβαίνει το 20% του ΑΕΠ μας (πλησιάζει τα 50 δις € ετησίως, όσο δηλαδή τα συνολικά έσοδα του προϋπολογισμού – ποσόν που δεν καταναλώνεται στην Ελλάδα και επομένως δεν καταγράφεται καθόλου στο ΑΕΠ, αφού ουσιαστικά «εξάγεται» στις χώρες-έδρα των πολυεθνικών ή σε φορολογικούς παραδείσους). Έμμεσος στόχος φυσικά είναι η «εκτέλεση» των μικρομεσαίων ελληνικών επιχειρήσεων και ελευθέρων επαγγελματιών, έτσι ώστε να προετοιμασθεί η εισβολή των πολυεθνικών θηρίων.    

Φυσικά σε όλα αυτά «βοήθησε» δυστυχώς η Ευρωζώνη, κυρίως δε η Γερμανία, με την πολιτική της τα τελευταία δέκα χρόνια (άρθρο μας) – η οποία της δημιούργησε τεράστια πλεονάσματα, εις βάρος όλων σχεδόν των υπολοίπων «εταίρων» της. Επίσης, εκτός από κάποια «διατεταγμένα ΜΜΕ», «βοηθήσαμε» όλοι εμείς οι Έλληνες Πολίτες – αφού, όπως φαίνεται, είμαστε ανίκανοι να εκτιμήσουμε και να προστατεύσουμε τα πλεονεκτήματα της χώρας μας, τον πλούτο και τη φυσική ομορφιά της, καθώς επίσης την ραγδαία άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου, τις τελευταίες δεκαετίες.

Αχάριστοι λοιπόν, μάλλον εκ φύσεως, με πολιτισμικά προβλήματα κατά πολύ μεγαλύτερα από τα οικονομικά και με «κομματοκεντρική» πολιτική ηγεσία, είμαστε ουσιαστικά «εγκλωβισμένοι» στο χώρο του Ευρώ – από τον οποίο είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουμε «ατομικά», να «απεξαρτηθούμε» καλύτερα, υιοθετώντας, χωρίς να καταστραφούμε, μία ανεξάρτητη οικονομική και λοιπή πολιτική. Ταυτόχρονα, επιβαρυνόμαστε με «κλιμακούμενα», όλο και πιο σύνθετα προβλήματα (έξαρση του μεταναστευτικού, σκόπιμος αφελληνισμός κλπ), τα οποία επιδεινώνουν διαρκώς τη θέση μας.

Εάν λοιπόν δεν ενδιαφερθούμε όλοι μας, με όλα τα μέσα που έχουμε στη διάθεση μας (άμεση δημοκρατία, στοχευμένες αντιδράσεις κλπ), καθώς επίσης εάν δεν «απειλήσουμε» τους δανειστές μας με ανάπτυξη ή χρεοκοπία, αλλά συνεχίσουμε να «επαιτούμε» και να «εκλιπαρούμε» στην Ουάσιγκτον της Ευρώπης (Βερολίνο), αντί να ζητάμε αυτά που μας χρωστάει η Γερμανία, δεν πρόκειται να ξεφύγουμε από τις αγορές και το Καρτέλ – γεγονός που θα μας οδηγήσει σύντομα σε τεράστιες κοινωνικές αναταραχές ή/και σε εμφυλίους πολέμους. Η παθητική αντιμετώπιση των γεγονότων, η περαιτέρω παραμονή του «σπείρας» του ΔΝΤ στη χώρα μας, καθώς επίσης η ανόητη τευτονική αδιαλλαξία, συνιστούν ένα απίστευτα εκρηκτικό, θανάσιμο μίγμα, το οποίο πρέπει να «απενεργοποιηθεί» πάση θυσία – εάν δεν θέλουμε, χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο, να καταστραφεί η Ελλάδα.   Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, όπως φαίνεται από τα γεγονότα έχουμε ήδη εισέλθει στο τέταρτο στάδιο της κρίσης (άρθρο μας), στις κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες έχουν ξεκινήσει από τα φτωχότερα μέρη του, δυστυχώς «ασύμμετρα παγκοσμιοποιημένου», πλανήτη μας – χαρακτηριζόμενες ως οι εξεγέρσεις των πεινασμένων.

Όλα όσα βιώνουμε σήμερα στα κράτη της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής (της υπόλοιπης Ασίας κλπ), δεν προέρχονται φυσικά από την επιθυμία «εκδημοκρατισμού» των λαών αυτών των χωρών. Οι εξεγέρσεις, σημερινές και μελλοντικές, πηγάζουν από την αδυναμία των Πολιτών τους να τραφούν, λόγω της τεράστιας αύξησης των τιμών των βασικών εμπορευμάτων – η οποία «πηγάζει», οφείλεται καλύτερα, στις αχόρταγες χρηματοπιστωτικές αγορές, όπως θα αναλύσουμε στη συνέχεια.

Οι ίδιες αυτές αγορές, προβλέποντας ότι τα χρήματα θα χάνουν σταδιακά την ισχύ τους, επεκτείνονται ήδη στα τρόφιμα – μέσω των οποίων μάλλον θα ελέγχεται μελλοντικά ο πλανήτης (γενετικά μεταλλαγμένα, φυσικά από μονοπωλιακές πολυεθνικές). Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι, δεν (θα) προκαλούν σοβαρές αρρώστιες, χρόνιες παθήσεις και επιδημίες, έτσι ώστε να κερδοσκοπούν παράλληλα τα φαρμακευτικά μονοπώλια.     

 

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ

 

Ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη έφτασε στο 2,4% τον Ιανουάριο, σαν αποτέλεσμα της ανόδου των τιμών των καυσίμων, της ενέργειας και των γεωργικών προϊόντων – ενώ στη Μ. Βρετανία ξεπέρασε το 3,7%. Εν τούτοις, τόσο η ΕΚΤ, όσο και η τράπεζα της Αγγλίας, διατήρησαν σταθερά τα βασικά επιτόκια – ισχυριζόμενες ότι οι τιμές θα υποχωρήσουν. Από την άλλη πλευρά, η Fed συνέχισε την πολιτική των μηδενικών επιτοκίων, ενώ αύξησε την ποσότητα των χρημάτων στην αγορά – με στόχο την αποφυγή του αποπληθωρισμού και την καταπολέμηση της ανεργίας.  

Όπως είναι γνωστό, η Fed παραδοσιακά συνδέει την πολιτική χρήματος που ακολουθεί με τον πυρήνα του πληθωρισμού, ο οποίος δεν συνυπολογίζει την ενέργεια, καθώς επίσης τις τιμές των τροφίμων – με την αιτιολογία ότι, οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να επηρεάσουν ελάχιστα τις (εποχιακές) διακυμάνσεις των συγκεκριμένων τιμών. Εκτός αυτού, ο πληθωρισμός στις Η.Π.Α. διατηρείται χαμηλός (1,5% το Δεκέμβρη) επειδή οι αμερικανοί αλλάζουν διαρκώς το καλάθι μέτρησης του – δηλαδή, όταν αυξάνεται η τιμή ενός προϊόντος, το αντικαθιστούν με κάποιο άλλο ανταγωνιστικό, η τιμή του οποίου είναι χαμηλότερη, με στόχο την έμμεση συμπίεση των αμοιβών των εργαζομένων τους (τα τελευταία τριάντα χρόνια, από τη στιγμή δηλαδή που επικράτησε ο νεοφιλελευθερισμός, οι πραγματικοί μισθοί των αμερικανών παρέμειναν σχεδόν αμετάβλητοι).   

Εν τούτοις, τόσο τα χαμηλά επιτόκια της δύσης (Η.Π.Α., ΕΕ, Ιαπωνία), όσο και η αύξηση της ποσότητας χρήματος (quantitative easing), αφενός μεν

(α) «εξάγουν» τον πληθωρισμό στις αναπτυσσόμενες χώρες (εισάγοντας με ακριβότερες «ονομαστικές» τιμές την ενέργεια και τα τρόφιμα – κάτι που αντιμετωπίζουν με τη διατήρηση της υψηλής ισοτιμίας των νομισμάτων, η οποία φαίνεται ότι έχει μάλλον συμφωνηθεί μεταξύ δολαρίου και ευρώ), αφετέρου δε

(β) «πυροδοτούν» την αύξηση των τιμών ενέργειας και τροφίμων – αφού οι επενδυτές τοποθετούν τα χρήματα τους, δανειζόμενοι με χαμηλό επιτόκιο από τη δύση (carry trade), τόσο στις αγορές πρώτων υλών/εμπορευμάτων, όσο και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες – οι οποίες αμύνονται, φορολογώντας μεταξύ άλλων την εισροή συναλλάγματος (Βραζιλία κλπ).

Περαιτέρω οι αναπτυσσόμενες οικονομίες, στην προσπάθεια τους να διατηρήσουν «φθηνά» τα νομίσματα τους, για να μην μειωθούν οι εξαγωγές τους στη δύση, υποχρεώνονται να πληρώνουν συνεχώς υψηλότερες πραγματικές τιμές για τις πρώτες ύλες  (πετρέλαιο, μέταλλα κλπ) – με αποτέλεσμα να αυξάνεται το κόστος των τελικών προϊόντων που παράγουν, με στόχο την εξαγωγή τους, οπότε μειώνονται τα κέρδη τους (κάποια στιγμή φυσικά θα υποχρεωθούν να «επανεξάγουν» τον πληθωρισμό τους στη δύση, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται).

Ταυτόχρονα, τόσο από τις τοποθετήσεις των κερδοσκόπων, όσο και από την τεχνητά χαμηλή ισοτιμία των νομισμάτων τους, υποχρεώνονται να πληρώνουν διαρκώς υψηλότερες τιμές και για τα βασικά είδη διατροφής – καταδικάζοντας τους Πολίτες τους ουσιαστικά στην πείνα. Ο Πίνακας Ι εδώ είναι χαρακτηριστικός:

 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξέλιξη τιμών βασικών εμπορευμάτων, εντός ενός έτους

 

Πηγή: Thomson Reuters

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Οι τιμές στον Πίνακα Ι είναι ενδεικτικές, περίπου δηλαδή, ενώ αναφέρονται στην εκάστοτε επίσημη μονάδα μέτρησης του συγκεκριμένου προϊόντος. Για να κατανοήσει κανείς το πόσο σημαντικές είναι οι αυξήσεις αυτές για τις φτωχές χώρες του πλανήτη, οφείλει να γνωρίζει ότι, για την αγορά τροφίμων δαπανάται το 80% του μηνιαίου μισθού (10% στη Γερμανία) οπότε, μία αύξηση κατά 76% (σιτάρι), καθιστά αδύνατη πλέον την εξασφάλιση του συγκεκριμένου προϊόντος από την πλειοψηφία του πληθυσμού.  

 

Ο υπόγειος τώρα πόλεμος των ανεπτυγμένων οικονομιών με τις αναπτυσσόμενες, φαίνεται ότι θα συνεχισθεί, αφού οι κεντρικές τράπεζες των ανεπτυγμένων δυτικών κρατών δεν πρόκειται να αυξήσουν τα βασικά επιτόκια, εάν δεν επεκταθεί ο πληθωρισμός στη «δευτερογενή αγορά» – εάν δηλαδή δεν ακολουθήσουν αυξήσεις στις αμοιβές των εργαζομένων, οι οποίες θα προκαλούσαν την εξ αυτών άνοδο των τιμών των προϊόντων («σπιράλ» μισθών-τιμών).

Στα πλαίσια αυτά είναι προφανές ότι, τόσο το σύμφωνο της ανταγωνιστικότητας που προωθείται από τη Γερμανία, όσο και η πίεση που εξασκείται στις ελλειμματικές οικονομίες της ΕΕ (μείωση των αμοιβών των εργαζομένων κλπ), εξυπηρετεί επίσης το συγκεκριμένο στόχο – τη διατήρηση δηλαδή των χαμηλών αμοιβών των εργαζομένων, έτσι ώστε να μην προκληθεί η εξ αυτών άνοδος του πληθωρισμού. Με τη βοήθεια της συγκεκριμένης «μεθοδολογίας» πιθανολογούμε ότι, θα συνεχίσει η πολιτική των χαμηλών βασικών επιτοκίων-τεχνητά ισχυρών νομισμάτων, η οποία θεωρείται «αντίδοτο» στα σκόπιμα υποτιμημένα νομίσματα των αναπτυσσομένων οικονομιών – ειδικά απέναντι στην Κίνα, η οποία επιμένει να διατηρεί το νόμισμα της κατά περίπου 40% υποτιμημένο, με στόχο την κυριαρχία της στις αγορές της «δύσης».

Φυσικά, τα αποτελέσματα για τους εργαζομένους των ανεπτυγμένων οικονομιών, καθώς επίσης για τους πολίτες των φτωχότερων περιοχών του πλανήτη, είναι μάλλον καταστροφικά. Οι μεν πρώτοι υποχρεώνονται σε μία σταθερή μείωση του βιοτικού τους επιπέδου, ενώ οι δεύτεροι καταδικάζονται στην πείνα – αμφότεροι «θύματα» στο βωμό των κερδών των πολυεθνικών, καθώς επίσης των αχόρταγων χρηματοπιστωτικών αγορών, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο του μέχρι θανάτου ανταγωνισμού, αφενός μεν του μονοπωλιακού καπιταλισμού (Η.Π.Α. κλπ), αφετέρου δε του απολυταρχικού (Κίνα κλπ).

 

ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

 

Σε αντίθεση με τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι οποίες δεν είναι καθόλου σχεδόν χρεωμένες, το σύνολο των ανεπτυγμένων οικονομιών ευρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση – βυθισμένο στη δίνη του χρέους. Φαίνεται επίσης ότι, η «αγορά» των ομολόγων είναι εξαιρετικά «τεταμένη», παρά τα «πολυδιαφημιζόμενα» προγράμματα λιτότητας – θεωρείται δε ότι, εάν τυχόν αποτύχουν κάποιες «δημοπρασίες» κρατικών ομολόγων, εάν δηλαδή υπάρξει αποχή των αγοραστών, τότε είναι πολύ πιθανόν να προκληθεί μία αλυσιδωτή αντίδραση, η οποία θα επεκταθεί στο σύνολο των κρατών της «δύσης».  

Επομένως, αρχίζει μία καινούργια, «πύρινη» φάση για την παγκόσμια οικονομία αφού, εντός του πρώτου εξαμήνου του 2011, θα απαιτηθεί ή αναχρηματοδότηση κρατικών δανείων ύψους συνολικά 5,5 τρις $ από τη «δύση».

Σύμφωνα τώρα με μελέτη του ΔΝΤ, τα 1,8 τρις $ αφορούν τις Η.Π.Α., οι οποίες έχουν έναν εξαιρετικά ελλειμματικό προϋπολογισμό – με αποτέλεσμα η χρεοκοπία της υπερδύναμης εντός των επομένων δέκα ετών, η μητέρα των κρίσεων δηλαδή, να μην θεωρείται πια απίθανη. Εκτός αυτού, αρκετές Πολιτείες των Η.Π.Α. είναι χρεοκοπημένες, αντιμετωπίζοντας μεγάλα προβλήματα πληρωμών (στάσεις), τα οποία προσπαθούν να επιλύσουν με επώδυνες «πολιτικές λιτότητας». Το γεγονός αυτό έχει «πυροδοτήσει» ευρείες κοινωνικές αναταραχές σε ορισμένες αμερικανικές Πολιτείες, με τον κίνδυνο να επεκταθούν στο σύνολο της χώρας – με ανυπολόγιστα αποτελέσματα, επειδή πρόκειται για πολυπολιτισμικές κοινωνίες, με ελάχιστη «συνοχή» των Πολιτών τους.      

Συνεχίζοντας, ένα περίπου αντίστοιχο ποσόν θα ζητηθεί από την Ιαπωνία, τα δημόσια οικονομικά της οποίας ευρίσκονται σε άθλια κατάσταση (το δημόσιο χρέος της πλησιάζει το 220% του ΑΕΠ της – ευτυχώς για τη χώρα, χρηματοδοτείται σχεδόν κατά 95% εσωτερικά). Τέλος, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης θα «απαιτήσουν» περί τα 900 δις $ εντός του πρώτου εξαμήνου.

Παρά το ότι οι χώρες της Ευρωζώνης θα αναζητήσουν λιγότερα χρήματα, οι πιέσεις είναι εξαιρετικά μεγάλες – με αποτέλεσμα την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού. Οι αιτίες αυτού του γεγονότος είναι αφενός μεν το ότι,

(α) οι χρεοκοπίες κάποιων χωρών-μελών της ζώνης του Ευρώ θεωρούνται πιθανότερες (επειδή δεν υπάρχουν πλέον εθνικές κεντρικές τράπεζες, οι οποίες θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν με τη βοήθεια ενός συνδυασμού πληθωρισμού και υποτίμησης – όπως συμβαίνει ήδη στη Μ. Βρετανία), αφετέρου δε επειδή

(β)  δεν είναι ακόμη εμφανής ο τρόπος που θα λειτουργήσει ο ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η έλλειψη σιγουριάς των αγορών.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, το πλέον απειλητικό σενάριο καλύτερα, είναι η τυχόν αδυναμία αναχρηματοδότησης της Ισπανίας – αφού τόσο η Ελλάδα, όσο και η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία, θεωρούνται «διαχειρίσιμοι» κίνδυνοι. Εντός του 2011, η Ισπανία θα χρειασθεί περί τα 130 δις € – μόνο το Μάιο, τον Αύγουστο και τον Οκτώβριο, λήγουν ομόλογα μεταξύ 23 και 25 δις €.

Παρά το ότι λοιπόν η ΕΚΤ προσπαθεί να διατηρήσει έξω από την κρίση την Ισπανία, ισχυριζόμενη ότι έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, η κατάσταση της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Οι μισθοί των εργαζομένων της πρέπει να περιορισθούν ακόμη κατά 10%, η ανεργία ξεπερνάει το 20% (40% στους νέους), η πτώση στα ακίνητα της συνεχίζεται, οι τοπικές τράπεζες της πρέπει να ενισχυθούν τουλάχιστον με 100 δις € και οι διεθνείς επενδυτές είναι πάρα πολύ ανήσυχοι.

Τα προβλήματα της Ισπανίας λοιπόν είναι τεράστια ενώ, τυχόν αδυναμία επίλυσης τους, θα οδηγήσει την Ευρωζώνη πέρα από τα όρια της. Πολύ περισσότερο εάν δεν αποδεχθούν τελικά οι Πολίτες της Ισπανίας τη συνέχιση της πολίτικης λιτότητας και αντιδράσουν – προκαλώντας εκτεταμένες κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες θα επιδεινώσουν κατά πολύ την ήδη επικίνδυνη οικονομική της θέση. 

Παράλληλα βέβαια, οι Η.Π.Α. (Wall Street) διευρύνουν την επιρροή τους στη Γερμανία την οποία, όπως έχουμε ήδη αναλύσει (άρθρο μας), θέλουν να προωθήσουν στην ηγετική θέση μίας Ευρώπης υπό τη δική τους επιρροή. Η συγχώνευση του γερμανικού χρηματιστηρίου (Deutsche Borse AG) με το αμερικανικό (NYSE/Euronext – ο ετήσιος τζίρος της νέας εταιρείας θα ανέρχεται στα 4 δις, ενώ η κεφαλαιοποίηση της θα πλησιάσει τα 20 δις €), η οποία θα ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη του έτους, σηματοδοτεί αναμφίβολα το ξεκίνημα μίας νέας εποχής για την Ευρώπη – ειδικά όσο αφορά στον ανταγωνισμό των αμερικανοευρωπαϊκών πλέον χρηματιστηρίων, τα οποία ευρίσκονται σε ύφεση, με τα ανερχόμενα χρηματιστήρια της Κίνας, της Ινδίας και της Βραζιλίας.    

Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η αξία πλέον των εταιρειών, ειδικά των εισηγμένων, δεν θα είναι συνάρτηση της ποιότητας της διοίκησης τους – όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα. Η αξία τους (γεγονός πολύ σημαντικό για την εξέλιξη των τιμών των μετοχών τους), θα προσδιορίζεται από τη δυνατότητα τους να επιβάλλουν αυξημένες τιμές πώλησης στα προϊόντα τους (κάτι απόλυτα κατανοητό, σε μία εποχή που «ανατέλλει» ο πληθωρισμός), καθώς επίσης χαμηλούς μισθούς στους εργαζομένους τους.  

Επομένως, η όλη διαδικασία λειτουργεί συνεχώς προς όφελος των πολυεθνικών μονοπωλιακών εταιρειών (αλλά και των τοπικών μονοπωλίων), αφού έχουν εκ φύσεως τη δυνατότητα να απαιτούν υψηλότερες τιμές (χαμηλότερες αμοιβές), ελλείψει ανταγωνισμού. Αυτό θα λειτουργήσει εις βάρος των μικρομεσαίων, αλλά και εν γένει των μη μονοπωλιακών εταιρειών οι οποίες, αργά ή γρήγορα, θα «αλωθούν» από τα πολυεθνικά μονοπώλια.                

 

ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

 

Η εξέγερση των πεινασμένων και καταπιεσμένων Πολιτών της Λιβύης οδήγησε τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη – με το βαρέλι του Brent της βορείου θαλάσσης να κοστίζει όσο περίπου στο τέλος της άνοιξης του 2008, λίγο πριν από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η επίδραση τώρα της τιμής του πετρελαίου τόσο στον πληθωρισμό, όσο και στα δημόσια οικονομικά όλων των χωρών του πλανήτη (ειδικά στις Η.Π.Α. θεωρείται ότι, εάν διατηρηθούν οι τιμές πάνω από τα 100 $ ανά βαρέλι, το πρόγραμμα ενίσχυσης της οικονομίας, εκ μέρους της κυβέρνησης, θα καταρρεύσει), είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Εν τούτοις, οι αναταραχές στη Λιβύη, εάν δεν προκληθεί πολεμική σύρραξη, συνιστούν το μικρότερο πρόβλημα, σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα – παρά το ότι η αντικατάσταση των υψηλής αξίας «ελαφρών» πετρελαίων της, τα οποία είναι κατάλληλα για την παραγωγή βενζίνης, δεν θα είναι εφικτή παρά μόνο εν μέρει, από τη Σαουδική Αραβία. Η Ιταλία βέβαια θα αντιμετωπίσει αρκετά προβλήματα, επειδή έχει στηριχθεί μονόπλευρα στην εισαγωγή πετρελαίων από τη Λιβύη – με απρόβλεπτες συνέπειες για την οικονομία της, ειδικά όταν το δημόσιο χρέος της ξεπερνάει το 120% του ΑΕΠ της, χωρίς να έχει υποχρεωθεί σε αντίστοιχες με την Ελλάδα «αναπροσαρμογές» του (ενδεχομένως και τα γερμανικά διυλιστήρια, τα οποία καλύπτουν 5-10% των αναγκών τους από τη Λιβύη).

Όμως, η Λιβύη είναι μία πολύ μικρή παραγωγική χώρα (17^η διεθνώς, με 1,6 εκ. βαρέλια ημερησίως) αφού εξάγει μόλις το 1,5% της παγκόσμιας ζήτησης. Εκτός αυτού, οι δεξαμενές παγκοσμίως είναι γεμάτες, ενώ η κατανάλωση της βενζίνης περιορίζεται συνεχώς. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, το οποίο ελάχιστα συζητείται, είναι οι μεσοπρόθεσμες συνέπειες για την τροφοδοσία του πλανήτη με πετρέλαιο.

Σύμφωνα με τη διεθνή εταιρεία ενέργειας (ΙΕΑ), τα έτη 2010 και 2011 θα καταναλωθούν επί πλέον 4,3 εκ. βαρέλια πετρελαίου – τριπλάσια ποσότητα δηλαδή, από τις ετήσιες εξαγωγές της Λιβύης. Η επέκταση της παγκόσμιας εξόρυξης πετρελαίου είναι αδύνατον να ακολουθήσει αυτό το ρυθμό. Παράλληλα δε με την αύξηση της ζήτησης, περιορίζονται οι δυνατότητες της Σαουδικής Αραβίας, ενώ παντού η εξόρυξη πετρελαίου γίνεται με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα. Τέλος, φαίνεται ότι από το τέλος του 2012 η ζήτηση πετρελαίου θα «υπερκεράσει» για πρώτη φορά την προσφορά, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την εξέλιξη των τιμών. Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί φαίνονται αναλυτικά οι έξι μεγαλύτερες χώρες εξόρυξης πετρελαίων:  

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Οι έξι μεγαλύτερες χώρες παραγωγής πετρελαίου

 

Πηγή: Reuters

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Επιστρέφοντας στη Λιβύη, η κατάσταση της θα μπορούσε να εντείνει τα προβλήματα αφού, εάν παραμείνει ο ηγέτης στην εξουσία, θα υπάρξει «εμπάργκο» ανάλογο με αυτό στο Ιράν – εάν όχι, οι διαπραγματεύσεις με αυτούς που θα τον αντικαταστήσουν, θα διαρκέσουν για πολλούς μήνες. Αρκεί να αναφέρει κανείς το Ιράκ, όπου διήρκεσε επτά ολόκληρα έτη μετά την εισβολή των Η.Π.Α., μέχρι να ξεκινήσουν ξανά οι επενδύσεις στην εξόρυξη πετρελαίου.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι η διαφαινόμενη μακροπρόθεσμα μεγάλη μείωση των αποθεμάτων πετρελαίου, ειδικά λόγω της ανάπτυξης της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας κλπ – σε συνδυασμό με το ότι, η μείωση της κατανάλωσης του στη Γερμανία έχει σταματήσει, ενώ στις Η.Π.Α. αρχίζει ξανά να αυξάνεται. Παράλληλα, ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα, είναι η διαπραγμάτευση των τιμών του πετρελαίου σε μη ελεγχόμενες προθεσμιακές αγορές, οι οποίες στοιχηματίζουν από πολλούς μήνες τώρα στην αύξηση της τιμής του.

Τέλος, τυχόν σημαντικές αναταραχές στη Σαουδική Αραβία θα μετέτρεπαν βραχυπρόθεσμα τους φόβους σε μία καταστροφική πετρελαϊκή κρίση – η οποία θα ήταν προφανώς πολύ πιο επικίνδυνη από αυτήν της δεκαετίας του ‘70, αφού θα λειτουργούσε συνδυαστικά με τη χρηματοπιστωτική κρίση, με την κρίση του χρέους, με την ύφεση κλπ. Οι κίνδυνοι εξεγέρσεων όμως είναι προφανώς γνωστοί στην ηγεσία της Σ. Αραβίας, αφού αύξησε αμέσως τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων της κατά 15% – ενώ προσέφερε αρκετές διευκολύνσεις στους Πολίτες της, συνολικού ύψους 11 δις $.       

 

Η ΒΟΡΕΙΑ ΑΦΡΙΚΗ

 

Η εξαγωγή του πληθωρισμού στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, καθώς επίσης οι κερδοσκοπικές τοποθετήσεις της υπερβάλλουσας ποσότητας χρήματος (η οποία είναι διαθέσιμη με χαμηλά επιτόκια στους κερδοσκόπους), στις πρώτες ύλες, στα εμπορεύματα και στα τρόφιμα, οδήγησε στην αύξηση των τιμών διεθνώς – η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση των λαών, στις φτωχότερες οικονομίες του πλανήτη.

Αρκεί να δει κανείς τα μεγέθη των κρατών αυτών, για να κατανοήσει τις εξεγέρσεις τους – οι οποίες ενδεχομένως θα προκαλέσουν την εισβολή ενός μεγάλου αριθμού «πεινασμένων» μεταναστών, στις πλούσιες «δυτικές» χώρες.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Μεγέθη των χωρών της Β. Αφρικής, ΑΕΠ σε δολάρια (Για τη διευκόλυνση των συγκρίσεων, οφείλει κανείς να γνωρίζει ότι, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας είναι περί τα 30.000 $, ενώ τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων είναι σχετικά υψηλά – ιδίως μετά την ραγδαία αύξηση των τιμών ακινήτων/οικοπέδων την τελευταία 15ετία. Ανάλογα υψηλή είναι και η ακίνητη περιουσία του δημοσίου).

 

* Σε εκατομμύρια  – Σχεδόν στο σύνολο, το 50% του πληθυσμού είναι κάτω των 25 ετών

Πηγή: IMF

Πίνακας: Β Βιλιάρδος      

 

Είναι προφανές ότι, όλες οι χώρες της Β. Αφρικής ευρίσκονται «σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» – ειδικά εάν συμπεριλάβουμε τη μη ισορροπημένη αναδιανομή των εισοδημάτων, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα την ύπαρξη ενός μικρού αριθμού υπερπλουσίων, απέναντι σε μία τεράστια «μάζα» εξαθλιωμένων ατόμων. Πόσο μάλλον εάν συνυπολογίσουμε τα δικτατορικά καθεστώτα, τα οποία επιβλήθηκαν από τις Η.Π.Α. – με την ένοχη «ανοχή» της Ευρώπης.

Τέλος, όσον αφορά τη Λιβύη, εάν τυχόν ακολουθήσει η πτώση του σημερινού καθεστώτος της, η Ιταλία θα πληγεί σε μεγάλο βαθμό. Το 49% των εξαγωγών της χώρας προς την ΕΕ κατευθύνεται στην Ιταλία, ενώ το 39% των εξαγωγών της ΕΕ προς τη Λιβύη, προέρχεται από την Ιταλία. Στη δεύτερη θέση των εξαγωγών ευρίσκεται η Γερμανία (14%), ακολουθούμενη από τη Γαλλία και την Ισπανία. Ο ιταλικός πετρελαϊκός όμιλος ΕΝΙ έχει συνολικές επενδύσεις ύψους 25 δις € στη Λιβύη, ενώ η Λιβύη κατέχει το 7,6% των μετοχών της UniCredit – της μεγαλύτερης τράπεζας της Ιταλίας (εκ των οποίων το 4,05% ανήκει στην κεντρική τράπεζα της αραβικής χώρας).   

 

Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

 

Είναι πλέον εμφανές ότι, η «εξέγερση των πεινασμένων» στον αραβικό πληθυσμό της Β. Αφρικής, θα επεκταθεί στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο – «μεταλλασσόμενη» σε εξέγερση κατά των καθεστώτων που νέμονται την εξουσία. Θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε εδώ, όσον αφορά τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες (κάτι που ουσιαστικά ισχύει για όλα τα αναπτυσσόμενα κράτη, τα οποία διαθέτουν αφθονία φυσικών πλουτοπαραγωγικών πηγών) ότι, η ύπαρξη φυσικού πλούτου τείνει να χαμηλώσει, παρά να ανεβάσει το επίπεδο ζωής.

Ο κίνδυνος προέρχεται από μία οικονομική «ασθένεια», η οποία έχει ονομασθεί «ολλανδική νόσος». Η «ολλανδική νόσος» (το όνομα προέρχεται από τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι βιομήχανοι της Ολλανδίας, όταν ανακαλύφθηκε εκεί φυσικό αέριο) «προσβάλλει» μία χώρα όταν, η ζήτηση από το εξωτερικό για ένα εξαγώγιμο προϊόν ανεβάζει την ισοτιμία του νομίσματος του κράτους, το οποίο πραγματοποιεί την εξαγωγή. Η αύξηση της αξίας του νομίσματος κάνει λιγότερο ανταγωνιστικές τις εξαγωγές άλλων προϊόντων της χώρας, με αποτέλεσμα να μην αναπτύσσεται η υπόλοιπη οικονομία της.

Το γεγονός αυτό επεξηγεί, γιατί οι σχετικά φτωχές ενεργειακά χώρες (Χονγκ Κονγκ, Ιαπωνία, Δυτική Ευρώπη κλπ) ευδοκιμούν οικονομικά – ενώ οι πλούσιες σε πετρέλαιο (Νιγηρία, Βενεζουέλα κλπ) κυριολεκτικά δυστυχούν. Εδώ λοιπόν οφείλεται η ανικανότητα σχεδόν όλων των χωρών του OPEC να χρησιμοποιήσουν τα πλούτη τους, για να διαφοροποιήσουν τις οικονομίες τους σημαντικά, πέρα από το πετρέλαιο και τα παράγωγα του.

Επί πλέον, ο πλούτος σε φυσικές πηγές, εκτός από την αλλοίωση του νομίσματος, έχει συχνά καταστροφικές κοινωνικές επιπτώσεις. Ο εύκολος και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια πλουτισμός (γεγονός που συνέβη επίσης στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, με την άνοδο του τουρισμού και των τιμών ακίνητης περιουσίας), τείνει, όπως φαίνεται, να μειώσει την παραγωγικότητα.

Κάποιες πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου λοιπόν έχουν δώσει τόσα πολλά προνόμια στους Πολίτες τους, ώστε όσοι δεν έχουν ιδιαίτερη διάθεση να εργασθούν, απλά δεν εργάζονται – εγκαταλείποντας τις δουλειές στους ξένους μετανάστες, όπως συνέβη επίσης στη χώρα μας (ειδικά μετά την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ και τα πακέτα στήριξης της οικονομίας της, σε συνδυασμό με τον εύκολο δανεισμό κράτους και ιδιωτών).   Ο Πίνακας ΙV που ακολουθεί αναφέρεται στα βασικά μεγέθη των χωρών της Μ. Ανατολής, τα οποία εμφανίζουν σημαντικότατες διαφορές μεταξύ τους – γεγονός που αναμφίβολα θα έχει πολλές «παρενέργειες» στις μεταξύ τους σχέσεις, εάν επεκταθούν οι κοινωνικές αναταραχές.    

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Μεγέθη χωρών της Μ. Ανατολής, ΑΕΠ σε δις δολάρια

 

* ΑΕΠ κατά κεφαλή

Σημείωση: Το δημόσιο χρέος, έχει άμεση σχέση με τις υποδομές, καθώς επίσης με τον ιδιωτικό πλούτο της εκάστοτε χώρας – ο οποίος δυστυχώς δεν αποτυπώνεται από τους διεθνείς οργανισμούς, ως όφειλε. 

Πηγή: CIA World Fact book 2009

Πίνακας: Β Βιλιάρδος      

 

Το Ισραήλ, σε αντίθεση με όλες τις χώρες του αραβικού κόλπου, αλλά και με τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες βιομηχανικές, δεν εισήλθε σε ύφεση, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Παρουσίασε μόνο επιβράδυνση της ανάπτυξης του στο 0,8% – ενώ το 2010 η οικονομία του αυξήθηκε κατά περίπου 4%. Το γεγονός αυτό συνέβαλλε στην ανατίμηση του νομίσματος του κατά 15%, καθώς επίσης στην αύξηση του πληθωρισμού (2,7% το Δεκέμβρη) – με τις τιμές των ακινήτων να παρουσιάζουν άνοδο της τάξης του 17%.      

Ειδικά όσον αφορά την Υεμένη, οι κάτοικοι της οποίας παραμένουν στη ζωή με τη βοήθεια ενός ιδιάζοντος ναρκωτικού (khat), το οποίο καλλιεργείται ελεύθερα σε τεράστιες εκτάσεις, ενώ θεωρείται ως βασικό «διατροφικό μέσον» (αναμασιέται κατά τη διάρκεια της ημέρας, με αποτέλεσμα να πρήζονται τα μάγουλα ανδρών και γυναικών από τη συνεχή χρήση του), η κατάσταση είναι κάτι παραπάνω από τρομακτική. Πολύ περισσότερο επειδή, η ευρεία καλλιέργεια του συγκεκριμένου ναρκωτικού απαιτεί μεγάλες ποσότητες νερού – γεγονός που έχει προκαλέσει την έλλειψη του, αφού οι κάτοικοι της χώρας προτιμούν να καταναλώνουν το νερό στο Khat, παρά στη διατροφή τους.    

 

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΠΕΡΣΙΑ

 

Οι δύο αυτές σημαντικότερες χώρες της Ανατολής, συναγωνίζονται μεταξύ τους για την κατάκτηση της ηγετικής θέσης στον Αραβικό κόσμο – κυρίως δε, στον τομέα των εξαγωγών τόσο στην Αφρική, όσο και στη Μ. Ανατολή. Βασικότερο όπλο της Τουρκίας, εκτός από την επίσκεψη του ηγέτη της σε όλες αυτές τις χώρες, με τη συνοδεία πάντοτε ενός μεγάλου αριθμού επιχειρηματιών, είναι οι «σαπουνόπερες».

Με τη βοήθεια αυτών των ταινιών, οι Τούρκοι έχουν στην κυριολεξία κατακτήσει τους γείτονές τους – ενώ λέγεται πως, όταν προβάλλεται μία συγκεκριμένη τούρκικη «σειρά», 85 εκ. Άραβες ανοίγουν τους δέκτες της τηλεόρασης τους, για να την παρακολουθήσουν (δυστυχώς κάτι ανάλογο τείνει να συμβεί και στην Ελλάδα, η οποία φαίνεται να έχει «προσβληθεί» επίσης από τον «έξυπνο ιό»).

Η Τουρκία λοιπόν προσπαθεί μεθοδικά να επεκταθεί με πολλαπλούς στόχους τον Αραβικό κόσμο, κερδίζοντας τη συμπάθεια του, καθώς επίσης προωθώντας την πώληση των βιομηχανικών και λοιπών προϊόντων της – με τη βοήθεια της τηλεοπτικής ή της κινηματογραφικής της βιομηχανίας. Ο Πίνακας V απεικονίζει τα μεγέθη των δύο ανταγωνιστών, εκ των οποίων η πρώτη «προβάλλεται» ως το δημοκρατικό Ισλάμ, ενώ η δεύτερη ως το θρησκευτικό (η περιορισμένη γραφειοκρατία θεωρείται σαν ένα ακόμη πλεονέκτημα της Τουρκίας στην περιοχή, σε σχέση με την Περσία –  οποία όμως διαθέτει πληθώρα πλουτοπαραγωγικών πηγών):

 

ΠΙΝΑΚΑΣ V: Τουρκία και Περσία, Μεγέθη με καταγραφή το 2009

 

* Το ελληνικό ΑΕΠ κατά κεφαλήν είναι 30.000 $

Πηγή: CIA World Fact book 2009

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα V, οι δύο ανταγωνίστριες δεν έχουν σημαντικές διαφορές στα μεγέθη τους – με εξαίρεση βέβαια το εμπορικό «αποτέλεσμα» τους, το οποίο είναι πολύ ελλειμματικό στην Τουρκία (-53,10 δις $), ενώ πλεονασματικό στην Περσία (27,84 δις $).

Το γεγονός αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της γειτονικής χώρας, η οποία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον περιορισμό των επιτοκίων της (έτσι ώστε να μειώσει την εισροή των επικίνδυνων ξένων κεφαλαίων, τα οποία αυξάνουν την ισοτιμία του νομίσματος της, δυσκολεύοντας τις εξαγωγές) και στην ανάγκη της για χρηματοδότηση του εμπορικού ελλείμματος, το οποίο τον περασμένο Νοέμβριο (11μηνο) ανήλθε στα 45 δις $. Στόχος της κυβέρνησης είναι ένα έλλειμμα της τάξης του 5,4% του ΑΕΠ της, με τους αναλυτές να περιμένουν όμως την αύξηση του στο 7% του ΑΕΠ το 2011.

Ταυτόχρονα, μεγεθύνεται επικίνδυνα η πιστωτική επέκταση των τραπεζών της Τουρκίας, η οποία αυξήθηκε κατά 34% στα 259 δις € συνολικά (για το 2011 αναμένεται αύξηση κατά 25%). Τέλος, μείωσε το βασικό επιτόκιο της στο 6,5% (από 7%), με τον πληθωρισμό να κυμαίνεται στο 7,3%.           

 

ΟΙ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

 

Σε επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε ειδικά στην κατάσταση που επικρατεί στην Ινδία, στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στην υπόλοιπη Ασία, καθώς επίσης στην Ρωσία και στη Βραζιλία, έτσι ώστε να ολοκληρώσουμε την εικόνα του «φλεγόμενου» πλανήτη – σε περιοχές δηλαδή που όχι μόνο δεν καλυτερεύουν την εικόνα αλλά, αντίθετα, συμβάλλουν ουσιαστικά στην περαιτέρω επιδείνωση της.

Σε γενικές γραμμές τώρα, θεωρούμε ότι έχουν επαληθευθεί επαυξημένα οι «φόβοι» του πρώην κεντρικού τραπεζίτη των Η.Π.Α. κ. A. Greenspann – έτσι όπως τους ανέφερε στο βιβλίο του το 2007 και συμπληρώσαμε εν μέρει εμείς:

“Έχω δύο βασικές ανησυχίες, σχετικά με την ικανότητα μας να διατηρήσουμε την κεκτημένη ταχύτητα της πρόσφατης, υλικής βέβαια προόδου της ανθρωπότητας – δυστυχώς εις βάρος της πνευματικής (ουδέν καλό αμιγές κακού). Η πρώτη είναι η ύπαρξη εξαιρετικά αυξημένων συγκεντρώσεων εισοδήματος (πολλά χρήματα σε λίγους ανθρώπους), οι οποίες αποτελούν απειλή για την ομαλή εξέλιξη και τη σταθερότητα των δημοκρατικών κοινωνιών. Η δεύτερη, είναι η επίδραση της αναπόφευκτης επιβράδυνσης στη διαδικασία της ίδιας της παγκοσμιοποίησης.

Η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να μειώσει την παγκόσμια ανάπτυξη και, σε συνδυασμό με τη μη ισορροπημένη αναδιανομή των εισοδημάτων (οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι, πλουσιότεροι), να ελαχιστοποιήσει την ευρεία αποδοχή του καπιταλισμού – η οποία προέκυψε από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Σε πολλά τμήματα του αναπτυσσόμενου κόσμου, όπου η ανάπτυξη είναι ραγδαία (Κίνα κλπ), ο καπιταλισμός μοιάζει να είναι περισσότερο αποδεκτός, από εκεί που γεννήθηκε: στην αργά αναπτυσσόμενη Δυτική Ευρώπη. Το σύστημα του καπιταλισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το ρυθμό της ανάπτυξης – ενώ η ύφεση, πόσο μάλλον ο στασιμοπληθωρισμός, ισοδυναμεί με τη θανατική του καταδίκη: μέσα από εκτεταμένες, απρόβλεπτες και καταστροφικές κοινωνικές αναταραχές, καθώς επίσης γεωπολιτικές ανακατατάξεις (πόλεμοι)”.

Όπως φαίνεται, οι φόβοι του κεντρικού τραπεζίτη, ο οποίος όμως θεωρείται ως «ο πατέρας» της χρηματοπιστωτικής κρίσης (συνετέλεσε τα μέγιστα στην επικράτηση του νεοφιλελεύθερου δόγματος της οικονομίας), όχι μόνο επαληθεύθηκαν αλλά, επί πλέον, εξελίχθηκαν σε πραγματικό εφιάλτη. Η αυξημένη συγκέντρωση των χρημάτων σε μία ελάχιστη μειονότητα, σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση, οδήγησε, μεταξύ άλλων, στα παρακάτω καταστροφικά αποτελέσματα:

(α)  Αφαιρέθηκαν πάρα πολλά χρήματα από την «δυτική» κατανάλωση, αφού οι πλούσιοι δεν μπορούν να καταναλώσουν περισσότερα, ενώ οι φτωχοί δεν έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν τις ανάγκες τους (πόσο μάλλον να αυξήσουν τις αγορές τους) από τους μισθούς τους – ιδίως επειδή είναι επικίνδυνα υπερχρεωμένοι και δεν μπορούν πια να δανεισθούν.

(β)  Αποβιομηχανοποιήθηκε το μεγαλύτερο μέρος της δύσης (με εξαίρεση την Ιαπωνία και τη Γερμανία), αφού οι παραγωγή αγαθών μεταφέρθηκε στην Ασία – ενώ την ακολούθησαν τα «δυτικά κεφάλαια», προσβλέποντας σε αυξημένες αποδόσεις.   

(γ) Ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων που προήλθαν από την υπερσυγκέντρωση των κεφαλαίων σε λίγους, οδηγήθηκε στις «αγορές» – εκτρέφοντας ένα ανεξέλεγκτο (σκιώδεις τράπεζες), αχόρταγο θηρίο, το οποίο προσπαθεί πλέον να μας καταστρέψει.      

(δ)  Η παγκοσμιοποίηση συρρίκνωσε περαιτέρω τα διαθέσιμα προς κατανάλωση εισοδήματα, αφού εισήλθε ένας μεγάλος αριθμός νέων ατόμων στον καπιταλισμό – ταυτόχρονα με τον εξ αυτής περιορισμό των μέσων αμοιβών (αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων), μέχρι το σημείο ισορροπίας τους. Δηλαδή, έως εκείνο το οριακό σημείο όπου, οι μισθοί των νεοεισερχομένων στον καπιταλισμό (Κίνα κλπ) θα αυξηθούν, παράλληλα με τη μείωση των μισθών των παλαιοτέρων (δύση), έτσι ώστε να συναντηθούν μεταξύ τους.     

(ε)  Η ανάπτυξη της δύσης σταμάτησε, σε μία εποχή υπερχρέωσης της – οπότε έπαψε να είναι διαχειρίσιμη η υπερσυγκέντρωση των κεφαλαίων σε λίγους, μέσω της διανομής ενός συνεχώς αυξανόμενου ΑΕΠ, σε συνδυασμό με αυξημένες πιστώσεις.

(στ) Η ισχύς των υπερπολυεθνικών, καθώς επίσης των χρηματοπιστωτικών αγορών, αυξήθηκε σε εξαιρετικά επικίνδυνο βαθμό, μετά το «άνοιγμα των συνόρων» – εις βάρος των «εθνικών» επιχειρήσεων, καθώς επίσης της πολιτικής εξουσίας, η οποία φαίνεται να λειτουργεί πλέον ως ο πιστός, άβουλος υπηρέτης του διεθνούς Κεφαλαίου. 

(ζ) Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, μέταλλα κλπ) συρρικνώνονται επικίνδυνα, ενώ τα βασικά τρόφιμα, λόγω της εισόδου των νέων πληθυσμών, σε συνδυασμό με τη λειτουργία των αγορών, περιορίζονται συνεχώς – με αποτέλεσμα οι τιμές τους να ακολουθούν μία έντονα ανοδική πορεία, σκορπίζοντας το θάνατο στα μη προνομιούχα άτομα, καθώς επίσης στις αδύναμες χώρες.

Θα μπορούσαμε φυσικά να αναφέρουμε πολλές άλλες «παρενέργειες» της ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης, οι οποίες σκοτεινιάζουν επικίνδυνα την εικόνα του πλανήτη. Εν τούτοις, θεωρούμε ότι είναι αρκετές για να μας προβληματίσουν, με στόχο τη χάραξη μίας συναινετικής, διακομματικής αμυντικής στρατηγικής εκ μέρους της Ελλάδας, αλλά και όλων των Πολιτών της – η οποία θα μας διαφυλάξει από τα χειρότερα. 

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Ολοκληρώνοντας υπενθυμίζουμε ότι (Η βασιλεία των αγορών), για να μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε τις «αδυναμίες» της Πολιτικής, ενισχύοντας, ως οφείλουμε, τη θέση της απέναντι στην οικονομική εξουσία, πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά στο δημόσιο βίο – επιβάλλοντας δημοψηφίσματα, επιτροπές ελέγχου και οτιδήποτε άλλο σκεφθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις η Πολιτική, έχοντας σύμμαχο και όχι αντίπαλο τους Πολίτες, θα καταφέρει τελικά να επιβληθεί στις «αγορές» – ενώ ταυτόχρονα θα «συλλαμβάνονται», διαμέσου των ελέγχων των Πολιτών, τα διεφθαρμένα, άρρωστα στελέχη της.

Για παράδειγμα, θα ήταν μάλλον πιο αποτελεσματικές οι ειρηνικές «διαδηλώσεις» έξω από τα σπίτια των αποδεδειγμένα «επίορκων» πολιτικών ή μπροστά στα γραφεία των πολυεθνικών διαφθορέων («διατεταγμένων» ΜΜΕ κλπ), από τις συγκεντρώσεις στο κέντρο των πόλεων – οι οποίες αναμφίβολα εμποδίζουν την ομαλή λειτουργία της οικονομίας. Το ίδιο ίσως ισχύει και για τη δημόσια «αποπομπή» τους, η οποία πιθανότατα θα τους οδηγούσε στην απομόνωση ή στην εξορία.

 

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 26. Φεβρουαρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

 

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2290.aspx

Υπάρχει διέξοδος από την κρίση;

 

Του Τάκη Φωτόπουλου*

 

Η εξαπάτηση του Ελληνικού λαού από τη κοινοβουλευτική χούντα για τα αίτια της μεγαλύτερης μεταπολεμικής κρίσης και τον τρόπο εξόδου από αυτή έχει φθάσει σε όρια που είναι πρωτόγνωρα ακόμη και για την Ελληνική πολιτική σκηνή.

Ο λόγος είναι βέβαια η επίσης πρωτόγνωρη (αν εξαιρέσουμε την περίοδο της στρατιωτικής χούντας) παντελής έλλειψη νομιμοποίησης που χαρακτηρίζει σήμερα τα ανδρείκελα των ντόπιων και ξένων ελίτ που παριστάνουν τη κυβέρνηση του τόπου, με την καθοριστική βοήθεια των ΜΜΕ (με επικεφαλής τα κρατικά – που εξαναγκαζόμαστε να τα πληρώνουμε κιόλας – του «ποιητού»-Υπουργού που τα διαχειρίζεται και δεν έχουν να ζηλέψουν σχεδόν τίποτα απο τα χουντικά της 7ετίας) και των ΜΑΤ στους δρόμους που επιτίθενται να πνίξουν κάθε φωνή διαμαρτυρίας που μπορεί ν ακούσει ο Χουντικός «λόχος» ο οποίος στηρίζει την «κυβέρνηση»….

Έτσι, με απάτη έγινε η υφαρπαγή της ψήφου το 2009. Με απάτη παρουσιάστηκε σαν «μονόδρομος» το καταστροφικό Μνημόνιο. Με απάτη και συνοπτικές διαδικασίες πέρασαν τα κτηνώδη μέτρα για τη Λατινοαμερικανοποίηση της χώρας . Με απάτη έγιναν ψευτο-«διάλογοι» με τις άμεσα πληττόμενες κοινωνικές ομάδες, όταν οι βασικές αποφάσεις ήταν ήδη ειλημμένες. Με την απάτη της δήθεν «αξιοποίησης» θα ξεπουληθεί ο κοινωνικός πλούτος της χώρας. Τέλος, με απάτη θα γίνει απόπειρα νέας υφαρπαγής της ψήφου, η οποία μάλιστα, εάν επιτύχει, θα δώσει δίκαια στη χώρα το παγκόσμιο ρεκόρ… μαζοχισμού,  τη στιγμή που σε όλες τις άλλες χώρες στην Ευρώπη, από την Ουγγαρία και την Ισλανδία μέχρι την Ιρλανδία, τα κόμματα που επέβαλαν αντίστοιχα μέτρα θάφτηκαν κάτω από τη λαϊκή οργή!

Όμως, υπάρχει διέξοδος από την κρίση, πέρα από τον δήθεν «μονόδρομο» ο οποίος θα συσσωρεύει συνεχείς καταστροφές στα λαϊκά στρώματα, ιδιαίτερα τώρα που με το «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας» η Ελλάδα, όπως και οι άλλες χώρες της περιφέρειας, θα καταδικαστεί σε μόνιμη συμπίεση των μισθών και ημερομισθίων και αποδιάρθρωση κάθε κοινωνικής υπηρεσίας, ώστε να βελτιώνεται τεχνητά η ανταγωνιστικότητά της για χάρη της σταθερότητας του Ευρώ; Όπως έχω αναπτύξει επανειλημμένα από τη στήλη και συστηματικά σε ειδικό βιβλίο για το θέμα (που «θάβεται» συστηματικά από τα ελεγχόμενα από τις ελίτ ΜΜΕ για ευνόητους λόγους) [1], τα βραχυπρόθεσμα/μεσοπρόθεσμα μέτρα για να σταματήσουμε τη καταστροφική κρίση περνούν μέσα από την ανάκτηση μιας στοιχειώδους οικονομικής κυριαρχίας που με την ένταξή μας στην ΕΕ και την ΟΝΕ, και τώρα με το Μνημόνιο, τη χάσαμε εντελώς.

Έτσι, η έξοδος από την ΕΕ θα επέτρεπε την επανεισαγωγή της δραχμής και τη σχετική υποτίμησή της (μαζί με μέτρα στήριξης της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων) την εθνικοποίηση των Τραπεζών, τη δραχμοποίηση του χρέους που θα κτυπούσε τις ελίτ και όχι τα ασφαλιστικά μας ταμεία, και στη συνέχεια την επαναδιαπραγμάτευση του (επιμήκυνση  και «κούρεμα») με τελικό στόχο να πληρώσουν όλο το χρέος οι ελίτ που το δημιούργησαν. Εναλλακτικά, θα μας επιβάλουν οι ελίτ τους όρους τους, μετά τη βέβαιη πια χρεοκοπία που προβλέπουν πολλοί διεθνείς οικονομολόγοι.

Απο την άλλη μεριά, το κίνημα κατά των μέτρων, βασικά καθοδηγούμενο απο κόμματα και οργανώσεις, αναλώνεται είτε σε «παρελάσεις» (κρατικοσοσιαλιστές), είτε σε μαχητικές διαδηλώσεις (ελευθεριακοί) – μέθοδοι που έχουν αποδειχθεί εντελώς ανίσχυρες να ανατρέψουν τις σημερινές κοινοβουλευτικές χούντες και τα μέτρα τους. Στην πραγματικότητα, μόνο ένα μαζικό, σαφώς πολιτικό, απεργιακό κίνημα με αίτημα την απόσυρση όλων των μέτρων, το οποίο θα κορυφωνόταν σε μια γενική απεργία διαρκείας, θα μπορούσε να παραλύσει  τον κρατικό μηχανισμό και να οδηγήσει στην ανατροπή της χούντας.

Υποθέτοντας ότι η απεργία αυτή θα κατέληγε στη δημιουργία εξεγερσιακών (αλλά όχι επαναστατικών) συνθηκών, θα μπορούσε να οδηγήσει στον σχηματισμό κυβέρνησης λαϊκής ενότητας που θα στηριζόταν από τη λαϊκή βάση όλων των κομμάτων στην υπάρχουσα Βουλή (που θα υποχρέωναν τους βουλευτές τους να ψηφίσουν τη νέα κυβέρνηση) και θα προχωρούσε σε δημοψήφισμα για την ανατροπή όλων των  μέτρων της χούντας, κάτω από συνθήκες ισότιμης παρουσίασης όλων των απόψεων για τα μέτρα από τα ΜΜΕ.

Σε περίπτωση που εγκρινόταν η απόσυρση των μέτρων, η κυβέρνηση αυτή θα έπαιρνε τα αναγκαία άμεσα μέτρα για να σταματήσει η έξοδος κεφαλαίου από τη χώρα κ.λπ. αλλά και θα προχωρούσε στη διεξαγωγή εκλογών για να εκφραστεί ο νέος συσχετισμός δυνάμεων σε μια Βουλή που θα μπορούσε να είναι αναθεωρητική, ώστε να περάσουν οι απαιτούμενες  ριζικές αλλαγές στο Σύνταγμα. Δηλαδή, αλλαγές που θα υιοθετούσαν την απαγόρευση της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών (υγεία, εκπαίδευση, μεταφορές κ.λπ.), τη ριζική αποκέντρωση πολιτικής και οικονομικής εξουσίας στις τοπικές κοινότητες, καθώς και τη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη δημιουργία μιας αυτοδύναμης (όχι αυτάρκους) οικονομίας που θα μας απάλλασσε οριστικά από χρέη και εξαρτήσεις – θέμα για το οποίο θα πρέπει να επανέλθουμε.

 

[1] Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελιτ, (Γόρδιος, Νοεμ. 2010) κεφ 10

 

 *Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία, 26.02.2011,   http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=254752

 

ΠΗΓΗ:  http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Φροντιστήριο «Η Αννούλα»

 

Του Στέλιου Μαρίνη

 

 

Μέσα στο πλήθος των ιστοσελίδων διάφορων φροντιστηρίων που προτείνουν θέματα γα τις εξετάσεις και παρουσιάζουν μεθοδολογίες, ασκήσεις, επισημάνσεις, ξεφύτρωσε και η ιστοσελίδα του νέου φροντιστηρίου «Η Αννούλα», που χάρη στην γκρίζα διαφήμιση των ΜΜΕ κατατρόπωσε τις αντίστοιχες σελίδες των υπολοίπων.

Προς χάρη του ανταγωνισμού δεν ανακατεύτηκαν Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και άλλοι τέτοιοι θεσμοί, ώστε τίποτε να μη θυμίζει δημόσιο, επιστήμη, παιδαγωγικές αρχές, στόχους της εκπαίδευσης και τέτοια αναχρονιστικά. Ένα μαγαζάκι σαν όλα τα άλλα έστησαν οι άνθρωποι, με τα βιντεάκια του, τα ΣΟΣ, όπως κάνουν όλοι.

Τα έξοδα ελάχιστα, ενώ ΠΔΣ και ενισχυτική διδασκαλία έχουν σχεδόν καταργηθεί, αφενός γιατί κοστίζουν, αφετέρου γιατί εκεί διδάσκουν εκπαιδευτικοί, δεν έχει διαφημίσεις του κυβερνητικού έργου, δεν εκδίδουν δελτία τύπου της Αννούλας, δεν το παίζουν τα κανάλια.

Εξάλλου το πρόγραμμα είναι και πιλοτικό! Με τις μειώσεις των προσλήψεων, μη θεωρήσετε επιστημονική φαντασία να καλύπτονται κενά εκπαιδευτικών με βίντεο. Σε πρώτη φάση το ίντερνετ αναμένεται να αντικαταστήσει τα βιβλία, μαζί με την αφαίρεση των κεφαλαίων περί της αξίας του βιβλίου από το μάθημα της έκθεσης. Σε επόμενη φάση ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα θα μεγαλώσει, αφού οι μαθητές θα έχουν τη δυνατότητα ατομικής εκπαίδευσης μέσω των προγραμμάτων αυτού του τύπου. Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά. Έχετε π.χ. δει βίντεο να απεργεί ή να βγαίνει στις διαδηλώσεις; Έχει μείνει ποτέ κανένα βίντεο έγκυος ώστε να πρέπει να πάρει άδεια; Έχει κανένα βίντεο προσωπική γνώμη, επαφή με τα ιδιαίτερα προβλήματα κάθε μαθητή ώστε να του βάζει ιδέες ότι μπορεί να μη φταίει αυτός αλλά το εκπαιδευτικό σύστημα που δυσκολεύεται;

Αλλά το κυριότερο επιχείρημα είναι η κατάργηση της παραπαιδείας. Με τη συμμετοχή της επίσημης πολιτείας στην προσφορά φροντιστηριακής εκπαίδευσης, η παραπαιδεία γίνεται παιδεία και αυτοκαταργείται! Εξάλλου, το νέο Λύκειο με τον περιορισμό των μαθημάτων μόρφωσης δεν θα είναι ένα γιγάντιο φροντιστήριο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Τα κουπόνια δεν είναι ένας όμορφος τρόπος να ψωνίζει ο άλλος τις γνώσεις που θέλει; Δεν ξέρω αν αληθεύει, αλλά άκουσα ότι στα δύο κουπόνια θα δίνουν και τρίτο για δώρο.

Το πρόγραμμα της Αννούλας είναι πιλοτικό και για τα άλλα Υπουργεία. Το Υπουργείο Οικονομίας, παρατηρώντας την επιτυχία των διαδικτυακών παιχνιδιών τύπου «χτίσε την πόλη σου», «φτιάξε τη φάρμα σου», ετοιμάζεται με τη σειρά του να φτιάξει την ιστοσελίδα του καταναλωτή, ώστε σε κανένα να μη λείπει τίποτε!  Κι όχι μόνο μικρές ανάγκες. Ολόκληρη βιομηχανία θα μπορεί καθένας να στήσει, θα μπορεί να αγοράσει έπαυλη στο Καστρί, να ταξιδέψει στις Μπαχάμες, να οδηγήσει αυτοκίνητο υψηλού τουρισμού και τόσα άλλα. Ο Πρωθυπουργός το είχε δηλώσει εξαρχής: Λεφτά υπάρχουν. Πού; Μα στην ηλεκτρονική Μονόπολη, εξού και η συνέχεια του κράτους, μιας και ο προκάτοχος Καραμανλής ήταν πρωταθλητής στο πλέι στέσιον.

Αχάριστοι! Αν και πνιγμένοι από τα προβλήματα της χώρας, οι Υπουργοί της κυβέρνησης βρίσκουν το χρόνο να ασχοληθούν ακόμη και με τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών και να υλοποιούν πρακτικές λύσεις. Σε πείσμα του ΔΝΤ, των χρεών, της συρρίκνωσης του εισοδήματος, της ελλιπούς παιδείας και υγείας η Ελλάδα θα ζήσει στο ίντερνετ και θα μεγαλουργήσει και πάλι. Σε γνωρίζω από το κλικ σου στην οθόνη του Πισί, σε γνωρίζω απʼ το ποντίκι και από τον σαρωτή.

Περαστικά μας.

 

Στέλιος Μαρίνης

 

ΠΗΓΗ: 26/02/2011, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=24503

Ένας άλλος κόσμος

 

Του Κώστα Βεργόπουλου*

 

Από το 18ο αιώνα, ο Βολτέρος (1694-1778) συμβούλευε: «Εάν δείτε Ελβετό τραπεζίτη να πέφτει από παράθυρο, ακολουθήστε τον: κάτι θα κερδίσετε».

Δυόμισι αιώνες αργότερα, όταν ξεσπούσε η κρίση του 2008, η σύσταση έδειχνε ξεπερασμένη, στο μέτρο που πρώτα θύματά της ήσαν τραπεζίτες, χρηματιστές, άνθρωποι του χρήματος. Οσοι από αυτούς επιβίωσαν, το οφείλουν στο υποβολιμαίο επιχείρημα: «Πολύ μεγάλοι, για να αφεθούν να καταρρεύσουν».

Αλλά και όσοι έσβησαν, εφρόντισαν να αποκομίσουν πρόσθετο όφελος με εξαγορά από ισχυρότερο. Επειτα από τριετή παρένθεση, τα πράγματα έχουν επανέλθει στην πρότερη συνήθη κατάσταση: αυτοί που έπεφταν από τα παράθυρα το 2008, όπως οι της Λίμαν Μπράδερς, σήμερα έχουν αυξημένα προνόμια, με αναγκαίο τίμημα την περαιτέρω εξάρθρωση της οικονομίας και κοινωνίας, τη βαθύτερη εξουθένωση του ανθρώπου, αλλά επίσης καταλυτικότερη απώλεια ορατότητος. Το τίμημα συμπληρώνεται με αύξουσα κοινωνική ανυποληψία της τάξης του χρήματος, που αναβιώνει εφιαλτικές μνήμες του 1930 και του 1880. Η κρίση δεν ξεπερνιέται, αλλά συνεχίζεται, λόγω αδιαλλαξίας αυτών που την εδημιούργησαν. Σήμερα, η κρίση δεν είναι πρόβλημα, αλλά πρόσχημα, με το οποίο οι ωφελημένοι από αυτήν επωφελούνται ακόμη περισσότερο.

Ο πρόσφατος 30ετής κύκλος κλείνει άδοξα, τα προτάγματα και οι επαγγελίες του εκπνέουν, μέσα στη σύγχυση. Η νέα εποχή προχωρεί με θυσία, ανιδιοτέλεια, αλτρουισμό, ενάντια στην αλαζονεία και ύβρι της απερχόμενης. Οι αυτοπυρπολισμοί νέων ανθρώπων στις νότιες πύλες της Ευρώπης δεν σηματοδοτούν μόνον το τέλος των υπεργολαβικών οικονομικών καθεστώτων, αλλά της απευθύνουν επίσης μήνυμα, που η ίδια αρνείται να παραλάβει.

Ο 93χρονος Γάλλος Στεφάν Εσέλ τονίζει: «Η ισχύς του χρήματος ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο απεριόριστη, αυθάδης, εγωιστική, μέχρι τα ανώτατα κλιμάκια του κράτους. Η ανισότητα μεταξύ φτωχών και πλουσίων ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο βαθιά, η επιδίωξη του χρήματος τόσο εκ των άνω καθαγιασμένη. Ζούμε σε εποχή παγκόσμιας δικτατορίας των χρηματιστικών αγορών, που υπονομεύουν ειρήνη και δημοκρατία».

Σήμερα, δεν πέφτουν πια από τα παράθυρα οι τραπεζίτες, αλλά τα θύματά τους, ενώ οι ίδιοι περιφέρουν επιδεικτικά την αυτή πάντα έπαρση. Μόνον που σήμερα κυκλοφορούν σαν «φαντάσματα» του παρελθόντος, με μειωμένη πειστικότητα, σε έναν κόσμο που εξ υπαιτιότητός τους αποσταθεροποιείται και παραπαίει.

Η σημερινή κρίση πυροδοτήθηκε με τη δυσαναλογία μεταξύ εικονικού χρήματος και πραγματικής οικονομίας. Οταν το δανειακό χρήμα αποβαίνει πολλαπλάσιο της οικονομίας, τότε δημιουργούνται φούσκες πλασματικής ευημερίας, προορισμένες να σπάζουν. Θα πρέπει να ξεφουσκώσει η χρηματιστική σφαίρα, αλλά να αυξηθεί η πραγματική. Η Ευρώπη σήμερα επιλέγει διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις: αντί να αυξήσει τα πραγματικά εισοδήματα, επιβάλλει λιτότητα και αποπληθωρισμό, που συνεπάγονται περικοπή εισοδημάτων και επιβάρυνση χρεών.

Το επισφαλές χρήμα δεν αποσύρεται, αλλά κατοχυρώνεται, η αξία του ενισχύεται εις βάρος των πραγματικών εισοδημάτων. Εάν με τον πληθωρισμό απαξιώνεται το χρήμα και το χρέος, με τον αντιπληθωρισμό η πραγματική αξία αμφοτέρων ανατιμάται. Οταν η πραγματική αξία του χρήματος ανέρχεται, τότε ενθαρρύνονται πτωχεύσεις, μαζικές απολύσεις, αρπακτικές συγχωνεύσεις επιχειρήσεων, απορρόφηση αδυνάτων από ισχυρούς, κατασχέσεις πάγιων περιουσιακών στοιχείων νοικοκυριών, επιχειρήσεων, Δημοσίου. Αυτό δεν συνιστά απεμπλοκή από την κρίση, αλλά βαθύτερη καταβύθιση σε αυτήν, χρησιμοποίηση της κρίσης εις βάρος της οικονομίας και της κοινωνίας, που έτσι άγονται στο ξεπούλημα με τιμές ευκαιρίας.

Κοινός στόχος των τραπεζιτών, των πλεονασματικών και αναδυόμενων χωρών: η διάσωση των χρηματιστικών πλεονασμάτων, αποταμιεύσεων, αποθεματικών τους, αποσταθεροποιώντας έτσι την παγκόσμια οικονομία. Οι πιστωτές περιφέρονται με αρπακτικότητα, μέσα σε σωρούς πτωμάτων και ερειπίων της εποχής, που έχει ήδη εκπνεύσει. Οι πολίτες συνειδητοποιούν την αυταπάτη της τελευταίας 30ετίας.

Το υπόδειγμα της οικονομικής εξωστρέφειας, που είχε επιβληθεί από το «μονόδρομο» της παγκοσμιοποίησης, αύξησε τις ανισότητες, διέρρηξε την κοινωνική συνοχή, κατάργησε κοινωνικά κεκτημένα, όμως δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει σταθερότητα και σήμερα κείται στο έδαφος. Μοιραία η νέα εποχή θα στραφεί προς το εσωτερικό της κοινωνίας, όπως στη 10ετία του 1930: όταν οι διεθνείς αγορές καταρρέουν, αναβαθμίζεται η σημασία της εσωτερικής. Αποκατάσταση κοινωνικής συνοχής, επανόρθωση κοινωνικών καταστροφών και πολιτισμικών αξιών, που μέχρι πρόσφατα εθεωρούντο «αρχαϊκές».

Οι πιστωτές διαιωνίζουν το παρελθόν, θυσιάζοντας το παρόν. Ταυτόχρονα, όμως, η κοινωνία εξωθείται σε ρήξη με το παρελθόν, προκειμένου να επινοήσει διαφορετικό μέλλον. Ενας άλλος κόσμος είναι αναγκαίος, έστω και εάν επί του παρόντος εμφανίζεται ως αδιανόητος και ανέφικτος.

 

* kvergo@gmail.com

 

ΠΗΓΗ:   Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=254372

ΦΤΥΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

 

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη*

 

Υπήρξαν Έλληνες δάσκαλοι που σε ανύποπτο (μνημονιακά) χρόνο υποστήριξαν με θέρμη την άποψη, ότι η κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην ελληνική και στη δυτική κοσμοαντίληψη, έγκειται απλά στο γεγονός ότι, τον Έλληνα πρέπει από παιδί να τον εκπαιδεύσεις να μην πετάει σκουπίδια στο δρόμο ή στην παραλία, ενώ τον Γερμανό πρέπει να τον εκπαιδεύσεις να μην σκοτώσει τη μάνα του.

Πιθανολογώ ότι, αυτή η αντίληψη πέρασε στους συνέλληνες, και μάλιστα σε όσους την αντιλήφθηκαν, ως εξυπνακίστικη ρητορική που περισσότερο γαργαλούσε ή βαυκάλιζε μιαν ασύνειδη μειονεξία έναντι της Ευρώπης, παρά εξέφραζε μιαν ειδοποιό  διαφορετικότητα.

Εν τούτοις, ο μνημονιακός χρόνος που εισέβαλε με βάναυσο τρόπο στις ζωές μας, απαιτώντας την εδώ και τώρα ανατροπή των πάντων, επανέφερε στην επικαιρότητα το δίλημμα αυτό, μ’ έναν τρόπο που δειλά–δειλά αποδίδει στα δύο κοσμοσυστήματα το πραγματικό τους περιεχόμενο.

Η αποκρουστική εικόνα της Δύσης με τους εκβιασμούς της, τις σεξοπεινασμένες άθλιες χειρονομίες της, τη χυδαία χρησιμοθηρία της και την απανθρωπιά της, φάνηκε να σκάει με επικίνδυνο τρόπο στα μούτρα των μέχρι χθες υμνητών της. Οι Έλληνες άρχιζαν – για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση από το ανολοκλήρωτο ’21 – να υποψιάζονται ότι τα φώτα της Εσπερίας δεν ήταν τίποτα περισσότερο από προβολείς που τύφλωναν την ιδιοπροσωπεία τους, μαγεύοντας τους με «πετροκαλαμήθρες κι’ άλλα τηλεσκόπια» και διαιωνίζοντας την ξένη εξάρτηση, που θεμελιώθηκε  με την ίδρυση του δύσμοιρου κρατιδίου.

Και βέβαια οι πάσης φύσεως ψυχίατροι, ψυχαναλυτές και λογής ψυχοβγάλτες, γνωρίζουν πολύ καλά, ότι δεν υπάρχει καλύτερο εργαλείο διαιώνισης της  εξάρτησης, από την ενοχοποίηση.

Άλλωστε στον πυρήνα του λεγόμενου πολιτισμού της νεωτερικότητας, βρίσκεται ακριβώς αυτό. «Η νεωτερική κοινωνία είναι αυτή που – όπως υποστήριζε ο Νόρµπερτ Ελίας («Η εξέλιξη του πολιτισµού», 1939, ελλ. έκδοση Νεφέλη) – έχει εγκαταλείψει τον ετεροαναγκασµό ως µέσο ελέγχου της συµπεριφοράς για χάρη του εσωτερικού αναγκασµού. Στην περίπτωση που δεν αρκεί ο εσωτερικός καταναγκασµός λειτουργεί το κράτος ως νόµιµος φορέας άσκησης της βίας.»

Λοιπόν, εδώ βρίσκεται το ζουμί και γι’ αυτό εγκαλείται ο Έλληνας. Δεν διαθέτει – ο Έλληνας – ενσωματωμένο τον μηχανισμό εσωτερικού καταναγκασμού και ω τι μέγιστη τραγωδία, το κράτος δεν ανταποκρίνεται – προφανώς εκ του ίδιου λόγου – ως νόμιμος φορέας άσκησης βίας. Το καζανάκι δεν διαθέτει φλοτέρ για να αποτρέψει την υπερχείλιση και ω τι μπέρδεμα, δεν βρίσκεται κι ένα κρατικό χέρι να διακόψει την παροχή!

Να γιατί χρεωκοπήσαμε! Γιατί χωρίς φλοτέρ, καταναλώναμε ανεξέλεγκτα διακοποδάνεια, η δημοσιοϋπαλληλία το ‘ριξε στο ραχάτι, το σύστημα υγείας διαβρώθηκε απ΄το φακελάκι των γιατρών, η παιδεία εξέπεσε σε παραπαιδεία, ο αθλητισμός σε παραγοντισμό, η είσπραξη φόρων σε μέσο πλουτισμού των λειτουργών του κράτους, η γεωργική παραγωγή σε είσπραξη επιδοτήσεων, η φιλοξενία των μεταναστών σε εκμετάλλευση, η αγορά σε αμοραλιστική αρένα, η επικοινωνία σε παραπληροφόρηση, η ελληνική Ιστορία σε εθνικιστικό παροξυσμό, η Ορθοδοξία σε επίσημη θρησκεία, η Εκκλησία σε ιερατείο και η πολιτική σχέση σε πελατειακή εξάρτηση. Προσθέστε όποια άλλη κατηγόρια θέλετε. Αναζητήστε τις επισημάνσεις των εκπροσώπων του συστήματος για τα αίτια της τρέχουσας κρίσης και θα ανακαλύψετε παντού να υποκρύπτεται αυτή η καταγγελία.

Για την κατάντια μας φταίει το πρόσωπο μας. Ακόμη και πίσω από το παγκάλειο «μαζί τα φάγαμε», λανθάνει η φτυσιά στο πρόσωπο μας, που δεν κατάφερε να γίνει ευρωπαϊκό. Που δεν κατάφερε να ενταχθεί εγκαίρως στον πολιτισμό της νεωτερικότητας.  Φταίμε που δεν γίναμε μονδέρνοι Γερμανοί, με το φλοτέρ του πειθαρχημένου αυτοκαταναγκασμού, σφηνωμένο, εκεί, στη θέση της καρδιάς. Άλλωστε, σύμφωνα με το ευρωβαρόμετρο, 37% του πληθυσμού εμπιστεύεται περισσότερο παντός άλλου, τους Ευρωπαίους για τη διακυβέρνηση του τόπου!

Ακόμη και πίσω από «φαινόµενα όπως η ασκούµενη βία κατά των πολιτικών (µε αποκορύφωµα την επίθεση κατά του Κωστή Χατζηδάκη, και κατόπιν κατά του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σηµίτη), η εξέγερση της Κερατέας, το κίνηµα «∆εν πληρώνω», ακόµη και η θλιβερή επίθεση των χούλιγκαν κατά του Θεάτρου Τέχνης, προεόρτια τελετή των όσων συνέβησαν στο πρόσφατο µατς Ολυµπιακού – Παναθηναϊκού, δεν είναι τίποτα άλλο από απλά δείγµατα της απουσίας των πολιτισµικών συµπεριφορών που διαµόρφωσαν τις νεωτερικές κοινωνίες… και της αδυναµίας του κράτους να λειτουργήσει ως νοµιµοποιηµένος φορέας άσκησης βίας».

Δεν απουσιάζει, δηλαδή, μόνο το φλοτέρ της αυτοπειθαρχίας, απουσιάζει και το στιβαρό χέρι της νόμιμης κρατικής βίας, για να την επιβάλλει με το στανιό.

Ιδού, λοιπόν ευρέθη το πρόβλημα. Και ποιά είναι η αιτία του; Μα προφανώς τα 400 χρόνια Οθωμανικής κυριαρχίας που παρά τα  σπουδαία που επισώρευσε στον ελληνικό χώρο – κατά την εκδοχή Βερέμη και λοιπών – δεν επέτρεψε τον πολυπόθητο εξευρωπαϊσμό.

Έτσι, για τους δικολάβους του εκδυτικισμού, όλες οι παραπάνω κοινωνικές «εκδηλώσεις», είναι αποτέλεσμα του «θλιβερού» γεγονότος ότι στην Ελλάδα «η διαδικασία µετάβασης από τις βίαιες προνεωτερικές κοινωνίες, στις κοινωνίες που τον ρόλο της νόµιµης άσκησης βίας παίζει το κράτος, συντοµεύτηκε και περιορίστηκε µόνο στο πλαίσιο των πολιτειακών µετασχηµατισµών.»

Δηλαδή, στον ελληνικό χώρο πριν από την εμφάνιση του πολιτισμού της νεωτερικότητας, οι άνθρωποι πλακώνονταν μεταξύ τους για ψύλλου πήδημα, η μία κοινωνική ομάδα ή τάξη κατασπάρασσε με βάρβαρο τρόπο την άλλη και ένα γενικό μπάχαλο επικρατούσε παντού. Και ήρθε μεν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, μας έδωσε τα φώτα του, αλλά δεν μας τα έδωσε πλήρως, άσε που κι εμείς βιαζόμασταν και έτσι περιορίστηκε μόνο στο πλαίσιο του κοινοβουλευτισμού!

Άρα; Άρα αυτό που τώρα απαιτείται είναι:

α) ο «εκσυχρονισμός», η «επανίδρυση», η «μεταρρύθμιση», ο «εξευρωπαισμός», η «αναγέννηση» του κράτους, (αυτές οι εκφράσεις επαναλαμβάνονται μονότροπα εδώ και 200 χρόνια) που πρέπει επιτέλους να μπορεί να λειτουργεί ως φορέας νόμιμης βίας (ακόμη περισσότερο;) και,

β)   η εθελούσια αυτοπειθαρχία του πολίτη στα κελεύσματα του (γιατί προφανώς κανένα κράτος δεν μπορεί να πλακώνει στο ξύλο μια συνολικά εξεγερμένη συλλογικότητα).

Πώς επιτυγχάνονται αυτά; Με τη συρρίκνωση των κάθε είδους δικαιωμάτων των πολιτών και τον θεσμικό (και όχι μόνο) εξοπλισμό του κράτους από τη μιά και με την ενοχοποίηση της προνεωτερικής ελληνικής ταυτότητας και ιδιοπροσωπείας από την άλλη. Ιδού οι βαθύτεροι στόχοι της μνημονιακής κατοχής! Ιδού οι σκοποί που «γλυκοταργουδάνε» οι καλοπληρωμένες σειρήνες της παγκοσμιοποίησης και οι αυλητρίδες της.

Εδώ και το πλέον κρίσιμο  ερώτημα: Υπάρχει περίπτωση ο προνεωτερικός ελληνικός πολιτισμός, να ήταν τουλάχιστον εφάμιλλος, αλλά διάφορος των καλυτέρων ευρωπαϊκών; Υπάρχει περίπτωση ο μεσαιωνικός ελληνισμός να κατάφερε να διαμορφώσει πολιτισμική πρόταση με οικουμενικό ενδιαφέρον, ριζικά διάφορη της δυτικής αλλοτριωμένης εκδοχής της; Υπάρχει περίπτωση το «αλληλέγγυον» βυζαντινό φορολογικό σύστημα να υπερέχει του πλέον σύγχρονου δυτικού; Υπάρχει περίπτωση στον ελληνικό Μεσαίωνα να οικοδομήθηκε το πρώτο νοσοκομείο με γυναίκες γιατρούς και το πρώτο πανεπιστήμιο που δεν διδάσκονταν μόνο «θρησκευτικές προκαταλήψεις»;     Υπάρχει περίπτωση να κατορθώθηκε ποτέ πολεοδομικό σύστημα, που απαγόρευε την ανύψωση οικοδομών που θα απέκλειαν τη θέα προς τη θάλασσα; Υπάρχει περίπτωση να κατορθώθηκε τέτοια αρχιτεκτονική, μουσική και ζωγραφική τέχνη ώστε «το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φτηνό βαρκάκι, το πιο ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι, το χράμι, όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων»;.

Υπάρχει περίπτωση το ελληνικό αγαπητικό Πρόσωπο να υπήρξε – ακόμη και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας – ως κατόρθωμα βίου υπερβατικό της τυφλής ανάγκης που γεννά τη βία; Υπάρχει περίπτωση η ελληνική ιδιαιτερότητα να κατόρθωσε το ανθρωπολογικό άλμα από το εγωκεντρικό Άτομο στο αγαπητικό Πρόσωπο; Υπήρξαν, με άλλα λόγια, οι αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες των Ελλήνων μέχρι αλλά και μετά την ίδρυση του δυτικού κακέκτυπου κρατιδίου; Υπήρξαν οι συντεχνίες και τα εισνάφια ως σύστημα αυτορύθμισης της αγοράς; Υπήρξε η Εκκλησία ως Ενορία, δηλαδή ως Τρόπος αυθυπέρβασης της χρείας, ως κοινωνία εθελούσιας αυτοπροσφοράς; Υπήρξαμε άραγε ποτέ ως ώριμοι πολίτες-οπλίτες, πριν την ίδρυση του κράτους; Πολύ περισσότερο, υπήρξαμε ως Έθνος με επίγνωση της ιδιοπροσωπείας του, πριν την ίδρυση του κράτος;

Κι αν ναι, πώς καζαντίσαμε έτσι; Μήπως γιατί τα καζανάκια που έχουν δικό τους πρωτοποριακό σύστημα αυτορύθμισης, τρελαίνονται όταν τους επιβάλλονται μονδέρνα φλοτέρ;

Υπάρχει περίπτωση οι ελίτ που καθοδήγησαν τον τόπο από ιδρύσεως του κράτους, σχεδόν πάντα ξενόφερτες και ξενόδουλες, αλλά πάντοτε δυτικοσπουδαγμένες και συμπλεγματικές, να μην πήραν χαμπάρι από τον Τρόπο του τόπου μας;   

Η απάντηση είναι χρέος αναζήτησης του κάθε Έλληνα.

Νομίζω μονάχα, πως αξίζει να συμπληρώσουμε κάτι. Αν όλα αυτά πράγματι υπήρξαν και δεν είναι εφευρέσεις «ελληναράδων εθνικιστών», ίσως έτσι, να μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί ακόμη και σήμερα αρκεί να συμβουλεύσεις έναν Έλληνα να μην πετάει σκουπίδια στο δρόμο, ενώ χρειάζεται να εκπαιδεύσεις έναν Γερμανό για να μην σκοτώσει τη μάννα του!

Ιδιαίτερα μάλιστα, τώρα, όταν όλα δείχνουν πως οι σημερινοί απόγονοι του ναζιστικού εσωτερικού καταναγκασμού, την έκαναν κοπάνα στα σχετικά μαθήματα εξανθρωπισμού. Αυτοί δεν το ‘χουν για τίποτα να εξοντώσουν τον ελληνισμό, ως πνευματικό πατέρα τους. Αρκεί να είναι χρήσιμο για την οικονομική τους ανάπτυξη!

 

Σημείωση: οι αναφορές εντός εισαγωγικών είναι αυτούσια τμήματα από άρθρο του Γιώργου Σιακαντάρη, διδάκτορα Κοινωνιολογίας, αναπληρωτή επιστηµονικού διευθυντή στο ΙΣΤΑΜΕ-Ανδρέας Παπανδρέου.

 

24.02.11

 

* Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ είναι Οικονομολόγος, antonisandroulidakis@gmail.com  

ΣΠΙΘΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ:  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟ

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ, 19/2/2011:

 

Σκοπός του παρόντος κειμένου είναι να δώσει τα βασικά χαρακτηριστικά του τι είμαστε, όταν λέμε «Σπίθα Κεφαλλήνων Πολιτών». Και παράλληλα,  να γίνει κείμενο – αφορμή για διάλογο και προβληματισμό, ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή συσπείρωση πολιτών, που θα οδηγήσει την κοινωνία σε νίκη ενάντια στην πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, που λυμαίνεται τις ζωές των ανθρώπων και οδηγεί σε ανθρωπολογική καταστροφή και ανθρώπινη γενοκτονία.

1. MΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

 

Πριν μπούμε στα θέματα μας,  θεωρούμε υποχρέωση μας να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας στον κ. Μίκη Θεοδωράκη, γιατί, χάρις στην πρόσκληση που απεύθυνε, μία κίνηση πολιτών λίγων δεκάδων ανθρώπων μετατρέπεται σε ένα πολύχρωμο κίνημα χιλιάδων αποφασισμένων ανθρώπων.

 Η κριτική, όπως και η αυτοκριτική, είναι διαδικασίες απαραίτητες σε ένα διάλογο, που έχει σαν στόχο το συλλογικό καλό.  Όμως, θεωρούμε πως ένα μέρος της κριτικής που ασκείται στο πρόσωπο του κ. Μίκη Θεοδωράκη είναι κατευθυνόμενη και έχει σαν σκοπό να πλήξει τα τοπικά κινήματα, που μεγαλώνουν σε όλη την Ελλάδα.

Σκοπός της κακόπιστης κριτικής δεν είναι η αλήθεια και ο διάλογος, αλλά να εμποδιστεί η διαφαινόμενη συσπείρωση χιλιάδων ανθρώπων, η οποία θα συνενώσει διαφορετικές απόψεις σε μία συγκροτημένη δύναμη ανατροπής της ολιγαρχίας, απελευθέρωσης της πατρίδας και εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας. 

 

2. ΣΚΟΠΟΙ

 

Δύο είναι οι βασικοί στόχοι της πρωτοβουλίας «ΣΠΙΘΑ»:

1. Η απελευθέρωση της Πατρίδας, η οποία τελεί υπό οικονομική κατοχή και απειλείται με μετατροπή σε γεωγραφική περιοχή, υπό την εξουσία της Παγκόσμιας Οικονομικής Εξουσίας.

2. Η εγκαθίδρυση πραγματικής δημοκρατίας, γιατί το  πολίτευμα μέσα στο οποίο ζούμε, μόνο κατ’ ευφημισμό λέγεται «δημοκρατία». Είναι ένα πολίτευμα ολιγαρχικό, και σαν μοναδικό σκοπό έχει την εξυπηρέτηση των σχεδίων μιας χούφτας διεθνών και ντόπιων οικονομικών ολιγαρχών. Η δημοκρατική ανατροπή του είναι αναγκαία προϋπόθεση για την απελευθέρωση της πατρίδας και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας, με τα χαρακτηριστικά και την έννοια της δημοκρατίας, που στηρίζεται στην Εκκλησία του Δήμου, στη μέγιστη συμμετοχή ανθρώπων στη λήψη των αποφάσεων, σε αυτό που λέγεται άμεση δημοκρατία ή απλώς δημοκρατία, χωρίς επίθετα. Κάθε άλλη μορφή πολιτεύματος, που εμπεριέχει τον όρο «δημοκρατία» είναι ψευδεπίγραφο καθεστώς. Όλοι οι έλληνες βλέπουμε, σήμερα, πως ο κοινοβουλευτισμός και αυτό που ονομάζεται «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» δεν είναι δημοκρατία. 

3. Στόχος μας πρέπει να είναι η ριζική δημοκρατική μεταρρύθμιση του πολιτεύματος, σύμφωνα με τις ανάγκες, τις δυνατότητες και τις αποφάσεις των πολιτών. Οι «ιδεολογίες», οι πολιτικοί και οι πολιτικές, έχοντας, παραχαράξει νοήματα και λέξεις, μας υποχρεώνουν, όταν μιλάμε για δημοκρατία να βάζουμε επίθετα: Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να οδηγούν στην άμεση συμμετοχική δημοκρατία. Δημοκρατία είναι το κράτος του δήμου, η εξουσία του λαού. Κάθε τι άλλο δεν είναι δημοκρατία.

 Η επίτευξη των στόχων αυτών μπορεί να ξεκινήσει, βάζοντας, άμεσα, το αίτημα για

ΣΥΝΤΑΧΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ  – ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Οι στόχοι αυτοί κάνουν σαφείς και ξεκάθαρες τις προθέσεις του μεγάλου κινήματος που θέλουμε να συγκροτήσουμε. 

 

3. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

 

Είναι η πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική ιστορία, που τόσοι άνθρωποι, από τόσο διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και με διαφορετικές αφετηρίες αποφασίζουν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Δεν μπορεί να υπάρξει απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά της και δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία, χωρίς τη συμμετοχή του μέγιστου αριθμού ελεύθερα, αυτόνομα και κριτικά σκεπτόμενων ανθρώπων.

Βασικό στοιχείο της λειτουργίας μας είναι η διαρκής ενημέρωση, η προώθηση του διαλόγου και η διεύρυνση της συμμετοχής. Σκοπός μας είναι να επιτύχουμε μια τεράστια συσπείρωση πολιτών, η οποία θα μπορεί να επιβάλλει τις επιθυμίες της και να εφαρμόσει τα σχέδια και τις αποφάσεις της.

 

4.ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ

 

Μία κυβέρνηση και ένα κοινοβούλιο, που έχει απεμπολήσει βασικά χαρακτηριστικά της εθνικής μας κυριαρχίας και έχει παραδώσει την Ελλάδα σε καθεστώς ξένης κατοχής δεν νομιμοποιείται να νομοθετεί, κατ’ απαίτηση των τοκογλύφων,  και να απαιτεί εφαρμογή των νόμων, που στερεώνουν την κυριαρχία των αγορών πάνω στους ανθρώπους. Αυτό που η κατοχικοί υπουργοί αποκαλούν «ανομία» είναι στην πολιτική και νομική θεωρία «πολιτική ανυπακοή».

Η πολιτική ανυπακοή, η αμφισβήτηση του δικαιώματος της κατοχικής κυβέρνησης και του κοινοβουλίου να διοικούν και να νομοθετούν, είναι το δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν συνείδηση και να πράττουν σύμφωνα με τους άγραφους ηθικούς νόμους, τις αξίες και το δίκαιο, όπως αυτό έχει παραδοθεί και υπάρχει. Από την Αντιγόνη μέχρι τον Γκάντι, τους αγωνιστές για τα πολιτικά και εργατικά δικαιώματα, τους ειρηνιστές, τις σουφραζέτες και τους αντιρρησίες συνείδησης, η ανυπακοή δεν είναι παρανομία. Είναι η εξωτερίκευση της ηθικής συνείδησης και της πολιτικής πίστης στις αρχές της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Σε όλη την ιστορία, η ανυπακοή έχει αλλάξει καθεστώτα, συντάγματα και νόμους – όπως βλέπουμε τώρα στην Αίγυπτο.

Η πολιτική ανυπακοή δημιουργείται όταν το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να εξασφαλίσει αποδοχή της βασικής πολιτικής και των αρχών του και πρέπει να καταφύγει στον ανοικτό καταναγκασμό, στην ιδεολογική χειραγώγηση ή στα ψεύδη για να κρατήσει το λαό υποταγμένο.  Όταν το πλήθος γίνεται παράγοντας ηθικής ανυπακοής εναντίον άδικου νόμου, τότε ο νόμος φθείρεται και παύει να υφίσταται – σε ορισμένες περιπτώσεις μαζί με την κυβέρνηση που τον θέσπισε.

Ένας πολίτης που δεν υπακούει σε έναν αντισυνταγματικό νόμο αντικαθιστά τα δικαστήρια, όταν αυτά αμελούν τα καθήκοντά τους. Αν υπάρχει “ανομία” σήμερα στην Ελλάδα, αυτή βρίσκεται στο διαχωρισμό νόμου και δημοκρατίας και στην καταστροφή κάθε έννοιας κοινού καλού. Η ανυπακοή είναι μια ηθική και πολιτική αντίδραση στην κυβερνητική “ανομία”. Είναι αυτή που διατηρεί τη δημοκρατία.

Η πολιτική ανυπακοή είναι μια συλλογική πράξη. Όταν μεγάλος αριθμός πολιτών συνειδητοποιεί ότι η δημοκρατική διαδικασία δυσλειτουργεί και θεμιτά παράπονα δεν ακούγονται, η υποχρέωση να μην υπακούσουν στο νόμο τους καθιστά από απλά υποκείμενα του νόμου σε πραγματικούς πολίτες. Αυτό είναι το επίτευγμα της ανυπακοής: ανυψώνει τους ανθρώπους από εκτελεστές διαταγών σε ενεργητικούς παράγοντες της δημοκρατίας που αυτο-νομοθετούν. Σε αυτό το σημείο, η προσπάθεια να ελέγξουν τα σώματα και τα μυαλά και να μετατρέψουν το μεγάλο πλήθος σε ένα εύπλαστο πολιτικό σώμα αποτυγχάνει. Αυτό φοβίζει την εξουσία περισσότερο από ό,τι η απώλεια κάποιων ευρώ στα διόδια ή στο μετρό. Αυτή είναι η αυθεντική ηθική και η δημοκρατία στη δράση εναντίον της ανομίας της εξουσίας.

Και το χρέος των ανθρώπων, το χρέος της Σπίθας και του καθένα μας είναι να συμβάλλει, να δημιουργήσει και να οργανώσει το μεγάλο πλήθος, ώστε να μπορεί να επιβάλλει τη θέληση του.

Η ΣΠΙΘΑ πρέπει να διατηρήσει την πολυχρωμία του κόσμου των ιδεών, όπως αυτές δημιουργούνται από την χωρίς κουτάκια ελεύθερη σκέψη, ώστε να μπορέσει να συνεισφέρει θετικά στη δημιουργία και τη διατήρηση της αναγκαίας μεγάλης ενότητας.

Καλούμαστε να θυμηθούμε την ιστορία μας και την Αντιγόνη: ηθική υποχρέωση για τήρηση των ηθικών νόμων έστω και αν αυτό σημαίνει αντίσταση κατά των ανθρώπινων νόμων με τίμημα, ακόμα και το θάνατο.

Αντίσταση στον άγευστο αιώνα, που επιδιώκουν και επιβάλλουν κάποιοι λίγοι.

– Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΛΟ ΖΩΟ, ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΤΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΠ' ΟΛΑ.

– ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟ ΠΩΣ Η ΙΣΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ

– Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ.  (Αριστοτέλης)

5. ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ

Η ελληνική σκέψη, όπως αυτή εμφανίστηκε, μετά τον ελληνικό «μεσαίωνα», τον 8ο αιώνα π.Χ. στηρίχτηκε στην ελεύθερη και ανοιχτή κριτική σκέψη. Η βάση της ελληνικής φιλοσοφίας ήταν το θαυμάζειν, ο θαυμασμός προς το ωραίο, το καινούργιο, την έκπληξη. Η ωραία σκέψη, χωρίς περιορισμούς. Η ελληνική αναγέννηση στηρίχτηκε στην Παιδεία. Η βάση της Παιδείας, κατά τον Πλάτωνα είναι ο έρωτας. Η βάση της δημοκρατίας είναι η παιδεία, που συμβάλλει στη δημιουργικότητα των ανθρώπων και αυξάνει την κριτική σκέψη. Η βάση της κοινωνίας, κατά τον Αριστοτέλη, είναι η φιλία και τα συνώνυμα της, η αλληλεγγύη, η αγάπη, ο έρωτας.

Για τους έλληνες και τον Αριστοτέλη, πολιτική, δεν ήταν απλώς η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη των τεχνών και είχε σαν υπέρτατο σκοπό την επίτευξη του συλλογικού καλού.

Η ολιγαρχική πολιτική εξουσία, έχοντας πλήξει την παιδεία, επιτρέπει την καλλιέργεια της αμάθειας, τη σύγχυση και το σκοταδισμό, σαν χαρακτηριστικά της δικής της προσφοράς στην ιστορία. Οι ιδεολογίες, που συγκροτήθηκαν κατά καιρούς εξυπηρέτησαν θετικά ή αρνητικά, την κοινωνία των εθνών και των ανθρώπων.

Σήμερα, η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων, της ανθρώπινης φύσης, η πραγματική κίνηση της κοινωνίας και των ανθρώπινων πραγμάτων απαιτούν το άσβεστο πάθος του «θαυμασμού». Δεν μπορούν να χωρέσουν μέσα σε ταχτοποιημένα και αποστεωμένα ιδεολογικά κουτάκια, που εμποδίζουν την ελεύθερη σκέψη να πετάξει. Ας ξεκαθαρίσουμε πως κάθε –ισμός είναι αδύνατος προκειμένου για τη σκέψη σε αέναη κίνηση και διαρκή αναζήτηση. Η ιστορία είναι ανθρώπινη δημιουργία, καλή ή κακή, εξαίσια ή τερατώδης. Οι ελεύθεροι άνθρωποι καλούμαστε να απορρίψουμε τις αυθεντίες, όταν προσπαθούμε να φωτίσουμε τη σημερινή πραγματικότητα, το τι μας συμβαίνει και το τι πρέπει να κάνουμε.

Επιλέγουμε την ελευθερία στη σκέψη και την πράξη. Επιλέγουμε την αυτοθέσμιση και τον αυτοπροσδιορισμό, μακριά από τα στενά ιδεολογικά καλούπια, που περιορίζουν την κρίση και τη σκέψη των ανθρώπων. Σεβόμαστε την ιστορία των ιδεών και δημιουργούμε τις ιδέες που φτιάχνουν την ιστορία, όπως την θέλουν οι άνθρωποι.

Οι ιδεολογίες και τα κόμματα, σήμερα διαιρούν και υπηρετούν, με τη διαίρεση αυτή, την αδυναμία των πολλών να ενωθούν και να συγκροτήσουν ένα μεγάλο απελευθερωτικό – δημοκρατικό μέτωπο. Οι ιδεολογίες και τα κόμματα, όλα μαζί και το καθένα χωριστά, όταν εμποδίζουν την μεγάλη συνάντηση, τη μεγάλη συσπείρωση, την ενότητα των ανθρώπων, υπηρετούν, αντικειμενικά, την Ολιγαρχία.

ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ στη σκέψη, στην πολιτική και στη δημιουργία, από κάθε εξάρτηση πρέπει να είναι τα βασικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων και της συλλογικότητας των.

Πάνε μερικά χρόνια, που οι «ιδεολογικές» κατασκευές συγκλίνουν, έχοντας σαν βασικό χαρακτηριστικό την ολιγαρχική δομή, για πραγματικό συστατικό της φιλοσοφίας τους. Από τον φασισμό και τον ναζισμό, στον φιλελευθερισμό, το σοσιαλισμό ή τον κομμουνισμό και έως την αντιεξουσία, στην πράξη έχουν για κοινό χαρακτηριστικό την πεποίθηση πως κάποιοι λίγοι έχουν αποκτήσει το αλάθητο, μια μειοψηφία είναι εξυπνότερη και πρέπει να κυβερνήσει, διατηρώντας την «καθαρότητα» της και αρνούμενη να «συναναστραφεί» διαφορετικές απόψεις και αντιλήψεις. Για παράδειγμα, ο Φρίντμαν, ο εμπνευστής και καθοδηγητής του άγριου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού ήταν ο βασικός σύμβουλος του «κινέζικου θαύματος» και του κομμουνιστικού κόμματος της Κίνας, στην περίοδο της σφαγής στην πλατεία Τιεν Αν Μεν.

Η δική μας απάντησηείναι δημοκρατία παντού. Ο λαός στην εξουσία, θεσμοί που θα ανακαλούν ανά πάσα στιγμή στην τάξη τους εκπροσώπους. Και η δημοκρατία δεν είναι «ιδεολογία»: Είναι ιδέα, είναι τρόπος, είναι σύστημα αξιών, συμπεριφορά, χέση ελεύθερων ανθρώπων, αλληλοσεβασμός και κατανόηση. Είναι αγάπη, φιλία, αλληλεγγύη. Είναι ΠΡΑΞΗ. Ενώνει και δεν διαιρεί. Συμβαδίζει και πάλλεται από ζωή και δύναμη ελεύθερης σκέψης.  Δεν χωρά σε κουτάκια. Οι ιδεολογίες και τα κόμματα εμποδίζουν τον ελεύθερο διάλογο, την ελεύθερη σκέψη, τη συνάντηση, τη συναπόφαση. Εμποδίζουν τη δύναμη που θα καταστήσει εφικτή την απελευθέρωση της πατρίδας και τη δημοκρατική διαχείριση της ζωής μας.

Κίνημα, μεγάλο και ελεύθερο, στηριζόμενο σε ιδέες και σκέψεις  και όχι κόμμα, αποστειρωμένο, ολιγαρχικό και μικρό. 

 

6. ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

 

ΟΛΑ τα κόμματα, όλες οι πολιτικές, οι πολιτικοί, οι οικονομολόγοι, τα ΜΜΕ, οι κοινωνιολόγοι και λοιποί «επιστήμονες», όλες οι ιδεολογικές κατασκευές του σήμερα συγκλίνουν, συμπίπτουν και συμφωνούν σε ένα πράγμα: Να κρύψουμε από τους πολίτες όλης της γης την πραγματική φύση και αιτία των κρίσεων, της ανισότητας, της φτώχιας, της εξαθλίωσης. Να κρύψουμε τον πραγματικό τρόπο διακυβέρνησης, την αληθινή πηγή εξουσίας, την βασική αιτία του κακού, που οδηγεί σήμερα την ανθρωπότητα σε καταστροφή και γενοκτονία. Αυτό που αποκρύπτουν είναι το γεγονός πως,   

Η εμφάνιση της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» και του κοινοβουλευτισμού στα τέλη του 17ου αιώνα, στην Αγγλία, συμπίπτει με το πέρασμα  του χρήματος στην ιδιοκτησία των τραπεζιτών. Το 1689 έγινε η δεύτερη αγγλική επανάσταση, που έδωσε ενισχυμένες εξουσίες στο κοινοβούλιο και το 1694 δημιουργήθηκε η Τράπεζα της Αγγλίας, με το προνόμιο να τυπώνει χρήμα χωρίς αντίκρισμα σε χρυσό.

Στην Ελλάδα, η απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό συνοδεύεται από επώδυνο δανεισμό. Ακολούθησε η ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας, με δικαίωμα έκδοσης χρήματος και με κεφάλαια ευρωπαίων τραπεζιτών (oικογένεια Ρόθτσιλντ, ο κύριος μέτοχος). Το 1928, ιδρύθηκε η Τράπεζα της  Ελλάδας, με κεφάλαια των ιδιωτών που κατείχαν την Εθνική Τράπεζα και με το ελληνικό κράτος να μην επιτρέπεται να υπερβεί ποτέ το ποσοστό του 35%, όπως γράφει το καταστατικό της. Η ΤτΕ ποτέ δεν ήταν κρατική τράπεζα. 

Ως τη δεκαετία του 70, διατηρήθηκαν κάποιες ισορροπίες μεταξύ πολιτικών και τραπεζιτών και το κράτος μπορούσε να τυπώσει χρήμα για τις ανάγκες του και οι τραπεζίτες να λαμβάνουν το μερίδιο τους, για να το δανείζουν.  Οι ισορροπίες  καταλύθηκαν, όταν οι τραπεζίτες αποφάσισαν να πάψουν να συγκυβερνούν και να συνδιαχειρίζονται το χρήμα και με τη βοήθεια των πολιτικών υπαλλήλων πήραν όλη τη διαχείριση του χρήματος και απαιτώντας τη ν παράδοση όλου του δημόσιου τομέα στους συνεταίρους τους, τις μεγάλες ολιγοπωλιακές εταιρείες.

Είναι η στιγμή που το χρέος πολιτών, επιχειρήσεων και κρατών αρχίζει να ανεβαίνει σε όλο τον κόσμο, διαδικασία που μας έχει φέρει στο σημερινό αδιέξοδο.

Το σύνολο των κομμάτων, των πολιτικών και των «ιδεολογιών» αποκρύπτουν πως αιτία για τη δημιουργία του χρέους είναι το γεγονός  πως ο ιδιοκτήτης του χρήματος είναι μια χούφτα τραπεζίτες.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε στη ζώνη του ευρώ,  για την Ελλάδα και μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες, όταν οι κυβερνήσεις, χωρίς καμία εξουσιοδότηση ή λαϊκή εντολή και εν κρυπτώ, παρέδωσαν το ευρώ στην ιδιωτική ΕΚΤ. Οι πολιτικοί, με  άρθρα που κανέναν δεν ρώτησαν αν τα θέλει, καθόρισαν πως τα κράτη πρέπει να αντλούν χρήμα από τους ιδιώτες τραπεζίτες (τις λεγόμενες «αγορές») και όχι από την ΕΚΤ. Αυτό επιδείνωσε την κατάσταση και έχουμε το σημερινό αδιέξοδο.

Το σύνολο, σχεδόν, των ανθρώπων  που εκπροσωπούσαν την ελληνική αναγέννηση στην αρχαιότητα είχε τοποθετηθεί αρνητικά για το ρόλο του χρήματος στην κοινωνία, για τον κίνδυνο να μετατραπεί σε αυτοσκοπό και για τις δραματικές συνέπειες του τόκου. Η ηθική καταδίκη του τόκου  συνεχίστηκε από τον χριστιανισμό και τις μονοθεϊστικές θρησκείες, για να φτάσουμε στη σημερινή τραγωδία.

Και είναι αυτό το θέμα που κανένα κόμμα δεν ακουμπά. Το χρέος υπάρχει, η ανισότητα υπάρχει, η φτώχια και ο θάνατος απλώνονται  και δεν υπάρχει καμία προοπτική λύσης, επειδή το χρήμα έχει ιδιοκτήτη μια χούφτα ανθρώπους. ΚΑΝΕΙΣ πολιτικός ή κόμμα δεν έχει ζητήσει να φύγει το χρήμα από τη διαχείριση των ιδιωτών τραπεζιτών.

Η δική μας απάντησηκαι το δικό μας αίτημα πρέπει να είναι  να γίνει το χρήμα, δημόσιο αγαθό και να ξεκινήσει ένας διάλογος για τη δημοκρατική διαχείριση του χρήματος και τα όρια αυτής.

Η Άρνηση πληρωμής του δημόσιου χρέους, το πάγωμα των χρεών, η ανυπακοή στις πληρωμές χρεών είναι ηθικά νόμιμη άμυνα, απέναντι σε όλους αυτούς που κατέστησαν το χρήμα ακριβό εμπόρευμα και το στέρησαν από τις αγορές και τις κοινωνίες.

 

7. ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΓΟΡΕΣ

 

Η κατοχή από την ολιγαρχία δημόσιων συχνοτήτων ραδιοφώνου και τηλεόρασης επιτρέπουν την διαμόρφωση της κοινής γνώμης, την παραγωγή ψεύτικης γνώσης, τη δημιουργία ψεύτικων αντιθέσεων  και την τοποθέτηση πλαστών διλημμάτων και την προβολή τους, σαν σημαντικά πολιτικά προβλήματα. Καλλιεργούν τη βυζοδιασκέδαση και την αποβλάκωση, εξουδετερώνοντας την κριτική σκέψη που θα οδηγούσε σε μαζική αντίδραση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πλαστή αντίθεση «κράτους και αγοράς» και η συνοδευτική προπαγάνδα για «λιγότερο κράτος» και «ελεύθερη αγορά». Πρόκειται για κατά συρροή μύθους και ψέματα.

– Το κράτος και η αγορά έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη, δεν έχουν κάποια «αντίθεση» και λειτουργούν αρμονικά, με μοναδικό σκοπό τον περιορισμό του δημόσιου χώρου και του δημόσιου συμφέροντος. Το καθεστώς είναι ένα οικονομικοπολιτικό σύμπλεγμα, το οποίο διανέμει ρόλους και νομιμοποιεί τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας.

– Το «κράτος» και οι «αγορές» είναι ανθρώπινα δημιουργήματα, δεν σκέφτονται, δεν έχουν νόμους, άλλους από αυτούς που οι άνθρωποι αποφασίζουν. Δεν είναι φυσικά γεγονότα. 

– Οι ψεύτικες ιδεολογικές κατασκευές, με κατασκευασμένη και βραβευμένη «επιστημονική» επικάλυψη έχουν προσδώσει μυθικό χαρακτήρα σε ανθρώπινα δημιουργήματα και προσπαθούν να πείσουν (και έχουν πείσει πολλούς) πως το κράτος και οι αγορές έχουν δική τους νοημοσύνη και κατά συνέπεια δικούς τους νόμους, ερήμην των ανθρώπων. Πρέπει να αφήνονται «ελεύθερα» να αποφασίζουν ή να μειώνονται, κατά τη βούληση ολίγων πολιτικών και εταιρειών, αλλά ερήμην της κοινωνίας των πολλών. Έχουμε την Επιστροφή των θρησκειών από το παράθυρο της βραβευμένης με Νόμπελ «επιστήμης»: Οι άνθρωποι να υπακούουν και προσκυνούν τα δημιουργήματα τους!!

– Στην αρχαία Ελληνική πόλη, όπου άρχισε να σφυρηλατείται η έννοια της δημοκρατίας και της πολιτικής, δεν υπήρχε η έννοια του κράτους. Η λέξη «κράτος» σήμαινε «βία, δύναμη» και ουδέποτε απασχόλησε τους ανθρώπους, σαν μέρος της πολιτικής τους πράξης. Αυτό που τους απασχολούσε ήταν το αληθινό περιεχόμενο των πολιτευμάτων και των πολιτικών καθεστώτων. Η  έννοια της δημοκρατίας, της ολιγαρχίας, της αριστοκρατίας, της μοναρχίας κλπ.  

– Η αγορά, λέξη ελληνική, σήμαινε σημείο συνάντησης ανθρώπων, όπου αγόρευαν και αγόραζαν. Η αγορά από χώρος συνάντησης, διαλόγου και συναπόφασης έχει μετατραπεί σε ένα ολιγαρχικό σύγχρονο μύθο, όπου οι άνθρωποι είναι έρμαια αυτών που κινούν τα νήματα και παίρνουν τις αποφάσεις.

– Δεν μπορεί να υπάρξει «ελεύθερη αγορά», όταν το χρήμα είναι μονοπώλιο. Δεν μπορεί να υπάρξει «ελεύθερη αγορά», όταν δεν υπάρχουν ελεύθεροι άνθρωποι, που να καθορίζουν τις τύχες τους και να συνθέτουν τον τρόπο διακυβέρνησης τους.

Η δική μας απάντηση: Να  αποκαταστήσουμε το νόημα των λέξεων. Να δώσουμε το αληθινό περιεχόμενο σε λέξεις και νοήματα. Δεν νοείται κράτος, χωρίς δημοκρατία.  Δεν νοείται αγορά, χωρίς ανθρώπους.

Η αγορά και το κράτος είναι ανθρώπινα δημιουργήματα και εργαλεία, που για σκοπό έχουν την εξυπηρέτηση του συλλογικού καλού όλων των ανθρώπων και όχι τα συμφέροντα της ολιγαρχικής σύμπραξης πολιτικών και εταιρειών. Η δημοκρατία, είναι η απάντηση.

 

8.  ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ – ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ – ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 

Η πατρίδα μας βρίσκεται υπό κατοχή και δημοκρατία δεν έχουμε. Η εμμονή κάποιων να μηδενίζουν την έννοια του έθνους, είτε εμπεριέχει το στοιχείο της αφελούς άγνοιας, είτε την σκοπιμότητα της παγκοσμιοποιημένης ολιγαρχικής οικονομίας.

Η αμφισβήτηση της συλλογικότητας, που συγκροτούν τα έθνη, η άκριτη λογική της κατάργησης των συνόρων συμμετέχουν στις ιδεολογικές κατασκευές, που αποδομούν τις αντιστάσεις των λαών.

Την ίδια ώρα, από τις ίδιες ολιγαρχικές δυνάμεις, εμφανίζεται  η παράλληλη στήριξη εθνικισμών και η δημιουργία νέων συνόρων, κατά τις ορέξεις των κρατούντων. Όλα αυτά συνθέτουν μια διεθνή σκηνή, χωρίς αρχές και δίκαιο, όπου υπερισχύουν οι δυνατοί και τα συμφέροντα τους.

Οι πολίτες του κόσμου, οι άνθρωποι, που πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους, πο θα πρέπει να τοποθετήσουν αναχώματα ενάντια στη θύελλα των τοκογλύφων, που θα βάλουν όρια, όταν δεν τα βάλουν εκεί που υπάρχουν εθνικά σύνορα;

 Οι άνθρωποι δεν είναι ανέστιοι και άφιλοι. Η κοινότητα, η μικρή ή μεγαλύτερη πατρίδα συνθέτουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο έζησε ο άνθρωπος, γαλουχήθηκε, παιδεύτηκε, αγάπησε, πόνεσε, δημιούργησε, κατέστρεψε, δίδαξε και διδάχτηκε.

Η Πατρίδα και η Δημοκρατία δεν είναι ιδεολογίες. Είναι ιδέες, με συγκεκριμένο περιεχόμενο. Είναι άνθρωποι, με ρίζα στον χρόνο και στον τόπο, με αναφορά σε εστία και μνήμη. Και η Ελλάδα είναι οι άνθρωποι της, η ιστορία τους, ο πολιτισμός και οι αξίες τους.

Δεν υπάρχει αφηρημένος οικουμενισμός, παρά μόνο στα προσχήματα των δυναστών και των κυρίαρχων, που διαδίδουν ότι ο κάθε ένας άνθρωπος ανήκει μόνο κι απ' ευθείας στη γενική ομάδα «άνθρωπος», αφαιρώντας τα κρίσιμα ενδιάμεσα και πλευρές. Διότι κανείς δεν μπορεί να είναι αφηρημένα – είτε κοσμοπολίτικα, είτε διεθνιστικά- οικουμενικός και δημοκράτης.

Οφείλουμε λοιπόν να είμαστε πολύπλοκα οικουμενικοί και δημοκράτες. Κι η πατριδογνωσία είναι αναγκαία πλευρά της πολύπλοκης οικουμενικής-δημοκρατικής αυτοσυνειδησίας, συλλογικής και ατομικής. Η αληθινή γνώση της ιστορίας ανθρώπων και ιδεών επιτρέπει τη συγκρότηση της συλλογικότητας και της ενότητας που θα αμυνθεί, θα υπερασπιστεί, αλλά και θα διαδώσει. Οι άνθρωποι κάθε τόπου έχουν βιωματική ταυτότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Απλώς, υπάρχει και η παράκαμψη ή η αγνόηση της, μόνο βίαια και από αυταρχικές εξουσίες μπορεί να προέλθει, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα. Η απελευθέρωση του ανθρώπου ταυτίζεται με την απελευθέρωση της συλλογικότητας, που συγκροτεί το έθνος και την πατρίδα. Η ποικιλοχρωμία εθνών, θρησκειών και πολιτισμών είναι ταυτότητες, υπαρκτές που θα συνέλθουν σε ελεύθερο δημοκρατικό διάλογο και διεθνική συνεννόηση, ώστε να αποφευχθεί η κακιά μοίρα που έχουν ετοιμάσει οι εξουσίες της ολιγαρχίας.  

Στα ελληνικά πράγματα, πάντως, η προφορική παράδοση έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο, ρόλο συνεκτικό, ιδεοαξιακό, αντιστασιακό, εγερσιακό. Αυτό δεν είναι δυνατόν να αγνοηθεί. Ο τόπος καθορίζει. Η αγάπη για την πατρίδα, δεν σημαίνει μίσος και έχθρα για τον άλλον. Είναι ο σεβασμός της ιδιαιτερότητας του καθένα.

Βασικό συστατικό της ελληνικής σκέψης ήταν ο άνθρωπος, και η αρμονική συγκρότηση  της κοινωνίας, η σύνθεση της  πόλης. «Ανθρωπιστικές», ονομάστηκαν οι Σπουδές, που βασίστηκαν στην μελέτη της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και οι διδαχές έγιναν η βάση αυτού που ονομάστηκε «δυτικός πολιτισμός» και ο οποίος, σήμερα, απειλείται με καταστροφή και γενοκτονία. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το αγνοεί και να το παρακάμπτει, εισάγοντας ιδεολογικές κατασκευές, άνευ νοήματος και καλλιεργώντας αντιθέσεις.

Ο Κόσμος (Cosmos) είναι μέτρο και αρμονία που δημιουργείται (και θεσπίζεται) αυτοχθόνως μέσα από σχέσεις κοινωνίας και σχέσεις κοινωνιών. Ο ελληνικός αξιακός πολιτισμός είχε τη συνεκτική δύναμη της οικουμενικότητας. Μένει σε μας, να ξαναβρούμε τη ζωντάνια, να δημιουργήσουμε αξίες, να διαδώσουμε, να ισχυροποιήσουμε αυτό το οποίο θα συγκρουστεί, σύντομα, με την ολιγαρχική καταβαράθρωση. Υπηρετώντας τα συμφέροντα τους, κάποιοι αγνόησαν την διαχρονική αλήθεια του Αριστοτέλη, πως ο άνθρωπος αν δεν είναι κοινωνικό ζώο θα είναι θηρίο και αν κάνει αυτοσκοπό το χρήμα θα καταστραφεί, γιατί «οι αριθμοί είναι άπειροι».

Κόσμος είναι κάθε βαθειά ομορφιά γενικά. Κόσμος και Πόλις είναι ένα ευρύχωρο όλον, μία αρμονική και τραγική ολότητα γύρω από τον άνθρωπο και μέσα στον άνθρωπο. Για τον αρχαίο άνθρωπο Κόσμος, Ιστορία, Φύσις είναι έννοιες αδιαίρετες, φυσικές και ταυτόχρονα μεταφυσικές, ενώ ο "ανθρωποκεντρισμός" του δεν είναι επιθετικός, κατακτητικός προς αυτές, οι άνθρωποι δεν νοιώθουν κατακτητές. Κατά τον ίδιο τρόπο ταυτίζονται πόλις, κοινωνία και δήμος.

Οι κυρίαρχες πολιτικές λογικές, σήμερα, αποσκοπούν στο να συντρίψουν το τοπικό, το εθνικό και τη σχέσεις των ανθρώπων  και να τα υποκαταστήσουν με τις «παγκόσμιες» ολιγαρχικές αξίες, επικαλούμενες την «ελευθερία των αγορών», τη «συρρίκνωση της δημόσιας, δηλ. συλλογικής περιουσίας»  και της «περιβαλλοντικής  σωτηρίας του πλανήτη».Την ίδια ώρα προωθούν κάθε είδους διαίρεση, για να επιβάλλουν το παιχνίδι τους, που στηρίζεται στον διασκορπισμό των πολιτών σε ποικίλες και οριζόντια αντιμαχόμενες ομάδες.

Στη θέση της αθλιότητας που βιώνουμε να βάλουμε  τον «ολοκληρωτικό χαρακτήρα αυτής της αναζήτησης, γνώσης και αναγνώρισης του κόσμου» που υπάρχει στους Έλληνες και αποτελεί «την υπέρτατη μορφωτική και νομοθετική δύναμη».

Η έξοδος από τον ελληνικό «μεσαίωνα», που προηγήθηκε του δυτικού, κατά 1.500 χρόνια, στηρίχτηκε στην ελεύθερη κριτική σκέψη. Και αυτό αποτελεί σπουδαία ιδιαιτερότητα, προς μελέτη και άντληση διδαγμάτων και δεν μπορεί να ισοπεδωθεί, όπως δεν μπορούν να αποκτήσουν την επιθυμούμενη ομοιομορφία των εταιρειών και των εμπορικών τους σημάτων οι πολιτισμοί και οι ιδιαιτερότητες του κόσμου.

 Η πολυπλοκότητα της αυτογνωσίας και της αυτοθέσμισης διαπερνούν την ιστορία, την τέχνη, το πάθημα, το μάθημα, τη σκέψη, την ανάγκη, την επιθυμία, όπως αυτά διαμορφώνονται σε κάθε τόπο. 

Από την Ελλάδα στον Κόσμο και την Οικουμενικότητα, ενάντια στην «παγκοσμιοποίηση» της αθλιότητας, μέσω ψευδαισθήσεων, σύγχυσης και ισοπέδωσης κάθε είδους αξίας. Και η γνώση είναι παντού. Ακόμα και στην τέχνη, όπως θα δείτε στην παραπομπή. {1} Το θέμα δεν είναι εάν τα Ομηρικά Έπη είναι το πρώτο έπος της Οικουμένης, αλλ’ ότι αποτελούν το πρώτο οικουμενικό έπος.Οι έλληνες εποίησαν και θα συνεχίσουν. Αυτό είναι δίδαγμα.

Ο άνθρωπος, χάρις στον ελληνικό πολιτισμό, πέρασε από τη φυσική κατάσταση της βίας, του φόβου, του μίσους για το άλλο, το άγνωστο και το διαφορετικό, στον πολιτισμό, την παιδεία, την πόλη, την πολιτική και τις ωραίες σχέσεις των ανθρώπων. Από την αρχή της βίας περάσαμε στην αρχή της κοινότητας.

Από το θηρίο των σπηλαίων πέρασε στο κοινωνικό ζώο και σήμερα η λογική των κυρίαρχων πως «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα» γυρνά τον άνθρωπο, πίσω στην κατάσταση του θηρίου, της βίας και του φόβου.

Σήμερα, πάλι από την αρχή, οι Έλληνες και οι άνθρωποι όλου του κόσμου πρέπει να περάσουν από την ολιγαρχία της βίας στην Δημοκρατία της κοινότητας.

Είναι «-ισμός» και υποκρισία να είμαστε υπερήφανοι, για κάτι που έκαμαν άλλοι, πριν από μας στον ίδιο τόπο. Ας φροντίσουμε να γίνουμε σεβαστοί και να είμαστε υπερήφανοι για αυτό που δημιουργούμε εμείς.

{1} «με αυτό τον χορό παρηγορεί τον εαυτό του ο βαθυστόχαστος Έλληνας, ο μοναδικά ικανός να αισθάνεται τόσο την πιο ελαφριά όσο και την πιο βαριά οδύνη· είδε με ενεργητικό μάτι τις φοβερές καταστροφικές αναταραχές της λεγόμενης παγκόσμιας ιστορίας και τη σκληρότητα της φύσης. διατρέχοντας τον κίνδυνο να λαχταρήσει μία βουδιστική άρνηση της θέλησης. Η τέχνη τον σώζει και μέσω της τέχνης -η ζωή» …

«Ο άνθρωπος, έχοντας συνείδηση της αλήθειας που είδε μία φορά, βλέπει τώρα παντού μόνο τη φρίκη ή τον παραλογισμό τού Είναι… τον κυριεύει η αηδία. Εδώ, μέσα σ' αυτό τον ύψιστο κίνδυνο για τη θέλησή του, τον πλησιάζει η τέχνη σαν σωτήρια μάγισσα, ειδική στη γιατρειά· μόνον αυτή ξέρει πώς να μετατρέψει αυτές τις γεμάτες αηδία σκέψεις για τη φρίκη ή τον παραλογισμό της ενθαδικής ύπαρξης σε παραστάσεις με τις οποίες μπορεί να ζήσει κανείς: αυτές είναι το υψηλό ως καλλιτεχνικό δάμασμα του φρικτού, και το κωμικό ως καλλιτεχνική εκφόρτιση της αηδίας που νιώθουμε με τον παραλογισμό. Ο χορός των σατύρων είναι η σωτήρια πράξη της ελληνικής τέχνης».  (Νίτσε)

Η Hannah Arendt υποστήριξε ότι η αμεροληψία εμφανίστηκε στον κόσμο μαζί  με τον Όμηρο. «…οι άνθρωποι στην Ιλιάδα δεν χωρίζονται σε ηττημένους, σε δούλους και ικέτες από τη μία, και σε νικητές και ηγεμόνες από την άλλη. Δεν υπάρχει ούτε ένας που δεν αναγκάζεται κάποια στιγμή να υποταγεί στη βία (…) Τίποτα πολύτιμο, προορισμένο να χαθεί ή όχι, δεν περιφρονείται, η δυστυχία όλων εκτίθεται χωρίς να καλύπτεται ούτε να υποτιμάται, κανείς δεν τοποθετείται πάνω ή κάτω από την κοινή μοίρα των ανθρώπων, όλα όσα καταστρέφονται νοσταλγούνται. Νικητές και ηττημένοι είναι κοντινοί, είναι όμοιοι με τον ποιητή και τον ακροατή (…) Μόλις που διαισθανόμαστε ότι ο ποιητής είναι Έλληνας και όχι Τρώας...».( Simone Weil)

«Η ισοτιμία των ανθρώπων είναι το πρώτο κεράσι στο καλάθι  στο οποίο θα έλθουν να προστεθούν όλα τα υπόλοιπα, φιλοσοφία, δημοκρατία, ιστορία, εθνογραφία, αυτοαμφισβήτηση των πολιτικών θεσμών της κοινωνίας κ.λπ. Από τη στιγμή που οι άλλοι αξίζουν όσο κι εμείς, θέλουμε να τους γνωρίσουμε» (Κορνήλιος Καστοριάδης, για την Ιλιάδα).

«Είναι ο ποιητής αυτός που ποιεί, που δημιουργεί την ύπαρξη. Και ο ποιητής αυτός δεν απαγορεύει τίποτα, δεν επιβάλλει τίποτα, δεν δίνει διαταγές, δεν υπόσχεται τίποτα: λέγει. Και λέγοντας, δεν αποκαλύπτει τίποτα – δεν υπάρχει αποκάλυψη -, υπενθυμίζει. Θυμίζει αυτό που έχει υπάρξει και συγχρόνως την καταγωγή τού είναι και του δυναμένου να είναι» (Καστοριάδης)

9. Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΧΘΡΑΣ – ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ – ΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ – ΔΙΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ – ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ –  Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ «ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ»

 

Οι Έλληνες, με τον Όμηρο, τους τραγικούς, τον Θουκιδίδη, τον Μακρυγιάννη ή τον Αθανάσιο Διάκο δίδαξαν τον πολιτισμό της έχθρας. Όπως, αντίστοιχα, διδάχτηκαν και έλαβαν το σεβασμό και το φιλί του Ιμπραήμ στον νεκρό Παπαφλέσσα.

Καμία υποτιμητική λέξη για τον τρομερό εχθρό στον Όμηρο, στον Αισχύλο, στον Διάκο.  Υπήρχε η διάκρισις και η αμεροληψία. Κατακριτέος ήταν ο Ξέρξης και όχι οι Πέρσες. Ο εχθρός και όχι ο Τούρκος. {2}

Ο Οδυσσέας αντιδρά, χάριν του εχθρού του Αίαντα, απέναντι στις Εξουσίες. Ο Οδυσσέας δεν θέλει να δεί το θέαμα που η προστάτιδά του θεά Αθηνά τού προσφέρει για να τον ευχαριστήσει, τον Αίαντα να βρίσκεται σε κατάσταση παραφροσύνης και στα όρια της καταστροφής. (Σοφοκλέους, Αίαντας)

 

Στους έλληνες, η ύβρις δεν έχει θέση στην έχθρα.

 

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε το ίδιο, λέει ο Οδυσσέας, μιλώντας με αφορμή τον εχθρό του, τον Αίαντα. Το αίσθημα αυτό, περιλαμβάνει ένα αίσθημα τιμής, αλλά πάει μακρύτερα. Είναι κάτι πλουσιότερο, όπως είδαμε: είναιαιδώς. Ξεδιακρίνεται, έτσι, από τη δυτική π.χ. παράδοση της ιπποτικότητας που είναι αυτοκεντρικό αίσθημα τιμής, ατομιστικό όχι συνάλληλο· ενώ, όπως λέει χαρακτηριστικά η Ρομιγύ (Ελληνική Τραγωδία, σ. 81), το σχόλιο του Οδυσσέα μάς οδηγεί κατευθείαν στην αυθεντικά ελληνική ιδέα ότι και μόνο το γεγονός πως είμαστε άνθρωποι συνδέει τον έναν με τον άλλον. {3}

Οι προφυλάξεις που θέλει να πάρει η ελληνική κοινωνία απέναντι στην πανταχόθεν εισβολή δεν είναι φυλετισμός, ρατσισμός ή μίσος για το διαφορετικό. Είναι αυτοάμυνα και αυτογνωσία: Ο λαός, μη έχοντας την εξουσία, γνωρίζει πως όσα καταστροφικά ζει οφείλονται στους κανόνες και τα παιχνίδια της διεθνούς εξουσίας των τοκογλύφων και των εταιρειών γίνεται καχύποπτος, απαιτεί διαφάνεια και δεν θέλει ανεξέλεγκτη εισροή ανθρώπων, άγνωστης προέλευσης. Και όταν όλα αυτά συμβαίνουν σε ώρα βαθιάς κρίσης.

Η ΣΠΙΘΑ, πολιτική κίνηση ελλήνων ανθρώπων,  δεν μπορεί και δεν πρέπει να εμπλακεί σε ψεύτικα και κατασκευασμένα διλήμματα: «Ανεξέλεγκτη «νομιμοποίηση» ή θρησκευτικό και φυλετικό μίσος». Αποτελούν συνειδητά ψεύτικες κατασκευές και εφευρήματα, προς άγραν αφελών, οι «διεκδικήσεις»  και η μετατροπή  των μεταναστών,  σε μία ακόμα συντεχνία!!! Είπαν κι αυτοί, να κοιτάξουν, μόνο, το τομάρι τους: "απαιτούμε τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών που ζουν και εργάζονται στη χώρα, ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους Έλληνες εργαζόμενους και εργαζόμενες."

Αποτελούν συνειδητά ψεύτικες κατασκευές και εφευρήματα, προς άγραν αφελών, και το αντίθετο τους, που θέλει βία και μίσος κατά των μεταναστών και δείχνει για υπεύθυνους  όλων των δεινών των πολιτών στην μετανάστευση, με το κάλυμμα του «εθνικισμού» ή του «πατριωτισμού».Δείχνουν με το δάχτυλο «εχθρούς» και είναι καιρός να δούμε ποιοι είναι αυτοί που δείχνουν κάτι, ώστε να καταλάβουμε πού το πάνε.

Το αίτημα για διακοπή της παράνομης και ανεξέλεγκτης ροής μεταναστών αποτελεί στοιχείο άμυνας και συνδέεται με τον καταλογισμό αποκλειστικής ευθύνης στο οικονομικό, ολιγαρχικό και τραπεζοκεντρικό σύστημα την ευθύνη για όσα συμβαίνουν. Χωρίς πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, χωρίς εργασία, χωρίς μέλλον είναι και οι έλληνες. Η διεκδίκηση δικαιωμάτων είναι κοινό αίτημα.

Οι άνθρωποι, στη δημοκρατία μπορούν να διαχειριστούν, με σεβασμό και αγάπη τους συνανθρώπους. Σήμερα, είναι φυσικό να εγείρονται επιφυλάξεις, να δημιουργείται ανησυχία και όλα να επιτείνονται από την προσχεδιασμένη εξαθλίωση. Το ολιγαρχικό καθεστώς ζει από το φόβο, επιβιώνει από αυτόν και φροντίζει να τον συντηρεί, ποικιλοτρόπως.

Ας τελειώνουμε με τις συντεχνίες. Ένα αυταρχικό και άδικο πολίτευμα, στηρίχτηκε σε συντεχνίες και στην καλλιέργεια διαιρέσεων πάσης φύσεως, ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία. Είναι άνευ νοήματος οι συντεχνιακές διεκδικήσεις και η διατήρηση των «κεκτημένων». Αυτοί που χρειάστηκαν τις συντεχνίες για να επιβληθούν, σήμερα δεν τις χρειάζονται. Η ατομική ή η συντεχνιακή διεκδίκηση δικαιωμάτων, η διεκδίκηση «κεκτημένων»  από ένα απολυταρχικό καθεστώς, που εκπαιδεύει το στρατό να φυλά τους πολίτες και όχι τα σύνορα, είναι άνευ νοήματος. Το καθεστώς πρέπει να αλλάξει.

Ο   κόσμος που έρχεται, δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιος με τον κόσμο που φεύγει. Οι θεσμοί και η θέση που αρμόζει στον καθένα μας δεν θα είναι ποτέ η ίδια. Τα προνόμια του ενός, που είναι βάρος για τον άλλο δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά. Η έχθρα, ο άγριος ανταγωνισμός, το μίσος, σαν βασική αξία ατομισμού δεν θα ξανάρθουν. Οι χίμαιρες και οι ψευδαισθήσεις του ανήθικου πλουτισμού δεν έχουν θέση στο δικό μας μέλλον. Η αργομισθία, ο νεποτισμός, το προσωπικό βόλεμα, η προνομιακή μεταχείριση δεν αποτελούν δική μας ιδέα. Η εξαγορά, το ρουσφέτι, η ιδιαίτερη και άδικη μεταχείριση είναι τυμπανιαίο πτώμα, που αναζητεί το νεκροθάφτη της. Η έχθρα και το μίσος, η εκδίκηση και η ευκαιρία πλουτισμού, πάνω από το πτώμα του διπλανού δεν έχουν χώρο. Να ξεχάσουμε τον κόσμο που φτιάξαμε.

Δεν θα υπάρχουν ειδικά προνόμια, για άτομα και ομάδες. Θα υπάρχει δίκαιη ανισότητα, που θα φτιάχνεται, με κριτήριο το μόχθο, την προσπάθεια, την αφοσίωση, τη δημιουργικότητα, την εφευρετικότητα.  Όλα θ’ αρχίσουν από μηδενική βάση. Οι ανάγκες και οι προσπάθειες θα καθορίζουν την αμοιβή. Η προσφορά. Δεν θα είναι το χρήμα, ο κυρίαρχος σκοπός. Δεν μπορεί να είναι σκοπός μιας κοινωνίας ανθρώπων, που θέλουν να αγαπούν και να αγαπιούνται. Σκοπός της πολιτικής, της κοινωνίας  και του ανθρώπου είναι το συλλογικό αγαθό, το δημόσιο καλό, η ασφάλεια, η σιγουριά, η ελευθερία. Η διεκδίκηση και αναζήτηση της προσωπικής και συλλογικής ευτυχίας, προϋποθέτουν την απελευθέρωση της πατρίδας και την  εγκαθίδρυση της δημοκρατίας και αυτό  απαιτεί τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση ανθρώπων. 

Ας εγκαταλείψουμε τις κομματικές, ιδεολογικές, φυλετικές, θρησκευτικές, επαγγελματικές συντεχνιακές λογικές κι ας ενωθούμε. Όλες οι μεμονωμένες «διεκδικήσεις» αναπαράγουν και συντηρούν τις λογικές του «διαίρει και βασίλευε» και αποσπούν, μαζί με πολλά άλλα, την προσοχή των ανθρώπων, από τον πραγματικό ένοχο και  στόχο, που είναι η οικονομική ολιγαρχία και οι πολιτικοί τους υπηρέτες.

Η ΣΠΙΘΑ πρέπει να καλέσει όλους όσους κατοικούν πάνω σε αυτή τη γη να ενωθούν, με τον κοινό στόχο της απελευθέρωσης και της δημοκρατίας. Όσοι ζουν πάνω σε αυτό το κομμάτι γης, που λέγεται Ελλάδα και αγαπά τον τόπο που γεννήθηκε  ή τον συντηρεί, αν πράγματι αγαπούν τη γη που πατάνε, τη ζωή και τον διπλανό τους. Να λευτερώσουμε, μαζί, αυτή τη μικρή γωνιά της γης, να φτιάξουμε δημοκρατία, να ξαναγίνουμε κοινωνία και άνθρωποι.

Μόνο με ένα τόσο τερατώδες μέγεθος ενότητας, αποφασιστικότητας και δράσης, μπορούμε να ελπίζουμε. Είμαστε εκατομμύρια. Είμαστε δισεκατομμύρια. Μπορούμε να νικήσουμε μια χούφτα ολιγάρχες. ΚΑΝΕΙΣ δεν θα μπορεί να μας σταματήσει.  ΑΣ ΕΝΩΘΟΥΜΕ. ΑΣ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΥΜΕ. ΑΣ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΟ ΜΑΖΙ.

Όσοι δεν συμμετέχουν, όσοι δεν σμίγουν με τον διπλανό τους, όσοι δεν βλέπουν το αυτονόητο της ενότητας, τι είναι αυτό που διεκδικούν; Και από ποιον; Αν αγαπάμε αυτόν τον τόπο, χρειάζεται να το αποδεικνύουμε, κάθε μέρα, συγκροτώντας κίνημα και ανασυγκροτώντας τη ζωή και την κοινωνία. «Όσους δεν μετέχουν στα κοινά της πόλης τους θεωρούμε αχρείους». (Περικλέους, Επιτάφιος)

Και αυτό αφορά έλληνες και ξένους, χριστιανούς και αλλόθρησκους, άθεους και μη, αριστερούς και δεξιούς, γιατρούς και φορτηγατζήδες, συνταξιούχους και μισθωτούς, εμπόρους και υπαλλήλους  και κάθε  έναν ξεχωριστά.

Όποιος δεν θέλει να κινηθεί σε μια κοινή πορεία στο όνομα της «καθαρότητας» ή της μικροδιεκδίκησης του, περιφρονεί, δεν αγαπά, δεν θέλει τον διαφορετικό σε ιδεολογία, χρώμα, φυλή, θρησκεία. Όποιος αρνείται το διάλογο και την κοινή πορεία αποσκοπεί, πέρα από τη διατήρηση του συστήματος.

Όσοι δεν συμμετέχουν στα κοινά της πατρίδας τους θεωρούμε αχρείους, ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για τον διπλανό τους, που μισούν το διαφορετικό και αρνούνται το διάλογο μαζί του, ανθρώπους που δεν αγαπούν τη συλλογικότητα και τη δημοκρατία. Είναι, αντικειμενικά, στυλοβάτες του απάνθρωπου συστήματος. {4}

{2} «Αθανάσιος Διάκος: – Καραγκιόζη, πήγαινε γρήγορα και κρύψε τον Μελισόβαν μέσα στο Ιερόν». Καραγκιόζης: –Είναι Τούρκοςκαι δεν κάνει. Αθανάσιος Διάκος: -Είναι πλάσμα του Υψίστου. Εμπρός, πήγαινε και μη μιλάς…»  (στο έργο του Σπαθάρη: «Ο Αθανάσιος Διάκος και ο Καραγκιόζης κανδηλανάπτης»)

{3} Ο Σοφοκλής προσδίδει στην ιδέα αυτή τόση λάμψη, ώστε «γίνεται η ίδια η έκφραση της ελληνικής ανοχής, η οποία βασίζεται στην αλληλεγγύη που ενώνει τους ανθρώπους» (ο.π, σ. 80).

«Δεν είναι σκλάβοι ούτε υπήκοοι κανενός» είναι η απάντηση του χορού στη μάνα του Ξέρξη, που ρώτησε τι είναι οι έλληνες.  (στ.242).(Αισχύλου, Πέρσες)

Όπως εύστοχα λέει ο Καστοριάδης που αναδεικνύει τον στίχο, «ορισμός των Αθηναίων, ορισμός στον οποίο μπορεί κανείς να συμπτύξει ακόμη και σήμερα, και για πάντα, το πολιτικό πρόγραμμα όλης της ανθρωπότητας»!… Επίσης, όμως, εδώ ο Αισχύλος μάς δείχνει ότι η αρχοντιά της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας δεν αποτυπώνεται μόνο σε πολιτικούς θεσμούς, είναι ολική αρχοντιά. Ιδίως απέναντι στον εχθρό σου.

{4}  «Άμα φύγει ο τύραννος, ο ελληνικός λαός θα είναι φίλος και σύμμαχος με όλα τα ελεύθερα έθνη. Οι Έλληνες δεν ανακατεύονται εις την διοίκηση των άλλων εθνών, αλλά ούτε είναι εις αυτούς αποδεκτό να ανακατωθούν άλλα έθνη εις την δική τους. Δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρό ο οποίος κατακρατεί ελληνικό τόπο».  (Ρήγας Βελεστινλής)

«...Τελειώνοντας την προσευκή μου, περικαλώ την παντοδυναμία σου να σώσει πρώτα την πατρίδα μου και την θρησκεία μου και όλους τους τίμιους ανθρώπους, όσ' είναι καλοί άνθρωποι εις την κοινωνίαν, όποιας θρησκείας κι αν είναι…» (Στρατηγός Μακρυγιάννης)

«Δία πατέρα τρανέ κι ασύγκριτε που κυβερνάς την Ίδα/ δώσε στον Αία τη νίκη, κάνε τον να δοξαστεί περίσσια./ Μα αγάπη αν έχεις και στον Έκτορα και γνοιάζεσαι για τούτον/ τότε και στους δυό 'σομοίρασε και δύναμη και δόξα» (Ιλιάδα, Η΄ 202-205)

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΑριστοτέλης) (

 

                                                         10. ΠΑΙΔΕΙΑ

 

Από την εποχή που οι πόλεις της αρχαίας Ελλάδας άρχισαν να αυτοθεσμίζονται, να φτιάχνουν νόμους, να συγκροτούνται και να αυτοδιοικούνται κατανόησαν το ρόλο της παιδείας και έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση στην μόρφωση τους.  Η συμμετοχή στην Εκκλησία του Δήμου απαιτούσε πολίτες μορφωμένους.

«Λαός αμόρφωτος, λαός ευδιοίκητος», λέει μια παροιμία. Σήμερα, στα σχολεία διδάσκεται η αμάθεια, η επαγγελματική κατάρτιση, σκοτώνεται η δημιουργικότητα, καίγονται ψυχές παιδιών και διδάσκεται η διαφθορά στα παιδιά, με την εξαγορά βαθμών, μέσω ιδιαίτερων μαθημάτων. ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΙΛΑ.

Βασικός στόχος της σημερινής εκπαίδευσης είναι η απομάκρυνση των νεοελλήνων από τη γλώσσα, την ιστορία και την κριτική σκέψη, με παράλληλη διαπαιδαγώγηση στον εκμαυλισμό συνειδήσεων. Όλα στο όνομα της μελλοντικής ατομικής επιτυχίας και καριέρας. Με τη δικαιολογία της έλλειψης χρημάτων, υποβαθμίζεται, ακόμα περισσότερο, η εκπαίδευση και καταργούνται σχολεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 

Χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς δημιουργικές διεξόδους ,χωρίς να γαλουχεί τους νέους ανθρώπους με αξίες και ιδανικά, παράγει πολίτες που η άποψή τους για ότι συμβαίνει γύρω μας, είναι αυτή που του διαμορφώνει η τηλεόραση. Τα σχολεία είναι αποθήκες παιδιών.  

Τα σχολεία παράγουν μορφές αμάθειας. Ολοένα και πιο δύσκολα χειρίζονται τη γλώσσα, ολοένα και λιγότερο θυμούνται βασικά γεγονότα της ιστορίας, ολοένα και λιγότερο είναι σε θέση να κατανοούν γραπτά κείμενα ή να κάνουν λογικές αφαιρέσεις. Το σχολείο δεν πρέπει να «παράγει» ανθρώπους σαν εργοστάσιο, πρέπει να βοηθάει τους ανθρώπους να καλλιεργήσουν την δημιουργικότητά τους.

Η απάντηση μας σε αυτή την τραγική κατάσταση είναι όμορφα σχολεία, όμορφη παιδεία, κατάργηση εξετάσεων, αλλαγή περιεχομένου, με έμφαση στις ανθρωπιστικές σπουδές, στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας, στην καλλιέργεια προσωπικοτήτων, στην ανάπτυξη της δημιουργικότητας και της αυτόνομης κριτικής σκέψης.

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, από το σύνολο των τοπικών  κοινωνιών, με τη συνδρομή της δημοκρατικής πολιτείας, ώστε να εξασφαλίζεται η ισότητα. Η Παιδεία αφορά το σύνολο της κοινωνίας και το περιεχόμενο της έχει επιπτώσεις στο σύνολο του πληθυσμού. {5}

{5}  Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΛΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΣΤΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΑΝ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΕΙΣΘΕΙ, ΠΩΣ Η ΤΥΧΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ (Αριστοτέλης)

 

11. ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ – ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ

 

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αποφασίσει μια κοινωνία, που στηρίζεται στις καλές ανθρώπινες  σχέσεις είναι η προστασία των αδυνάμων και των ανίκανων προς εργασία. Το ελάχιστο αξιοπρεπές εισόδημα, η ελάχιστη αξιοπρεπής παροχή υπηρεσιών, η άριστη ποιότητα ζωής. Από αυτό κρινόμαστε ΟΛΟΙ.

Το επίπεδο ζωής αυτών των ανθρώπων θα αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία θα χτιστεί μια δίκαιη ανισότητα, με βάση την προσφορά του καθένα, σε αντίθεση και σε πλήρη σύγκρουση με τις συντεχνιακές λογικές, τον ατομισμό και την άδικη ανισότητα. Η δημόσια περίθαλψη, η ασφάλεια και η ασφάλιση του πολίτη, οι κοινωνικές παροχές, γενικά, είναι υπόθεση της δημοκρατίας. Όλοι μαζί, οι πολίτες μιας χώρας,  πρέπει να δώσουν το νόημα της αξιοπρέπειας για τον καθένα.

Η διεθνής των τοκογλύφων και των εταιρειών, έχοντας εκτιμήσει πως μπορούν να διαχειριστούν τον πλανήτη με το 20% του πληθυσμού, προχωρά σε γενοκτονία, διαλύοντας τα δημόσια συστήματα υγείας σε όλο τον κόσμο. Η υπαγωγή της δηµόσιας υγείας στις κερδοσκοπικές λογικές, πέρα από τα κέρδη, εξασφαλίζει μια νέα μέθοδο ρατσιστικής ευγονικής, όπου θα διαιωνίζεται η φυλή των πλουσίων και θα εξοντώνεται το είδος των φτωχών. Στην περιφέρεια και στους μικρούς τόπους, όμως, οι κακή δημόσια υγεία και η έλλειψη κερδοσκοπικού ενδιαφέροντος από εταιρείες καταδικάζουν το σύνολο του πληθυσμού σε θάνατο από θεραπεύσιμες ασθένειες και ιατρικά λάθη.

Υπάρχουν πια, σοβαρές αμφιβολίες για το ρόλο των φαρμακευτικών εταιρειών – κολοσσών, των βιομηχανιών διατροφής και των διεθνών οργανισμών υγείας και τροφίμων. Υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες, ακόμα, και για το είδος και την προέλευση των νέων επιδημιών (βλ. γρίππη Ν1Η1) και των εμβολίων. Όταν τα πάντα βρίσκονται κάτω από καθεστώς αδιαφάνειας και διέπονται από τη λογική του κέρδους, κάθε «συνομωσιολογία» και καχυποψία είναι θεμιτή και πολλάκις αναγκαία. Καλύτερα καχύποπτος, παρά αφελής. Η απάντηση μας είναι Αποκέντρωση και Αυτοδιοίκηση των Μονάδων του Δημόσιου Συστήματος Υγείας.

Η έλλειψη χρήματος για τις δημόσιες παροχές είναι εικονική, προσχηματική και ψευδής.  Η έλλειψη χρήματος προκαλείται αποκλειστικά, από τους ιδιοκτήτες του, που είναι οι τράπεζες. Όπως κάθε επιχειρηματική μονάδα, που διατηρεί το μονοπώλιο πάνω σε ένα εμπόρευμα, έτσι και στο εμπόρευμα – χρήμα, δημιουργούν τεχνητή έλλειψη, καθιστώντας το χρήμα δυσεύρετο και ακριβό, κάνοντας φτηνές και περιττές τις ζωές μας. ΧΡΗΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ.

 

12. ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ – ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

 

Οι δύο βασικές «ιδεολογίες», που περιστρέφονται γύρω από το δίπολο «κράτος – αγορά» αναπαράγουν τον ολιγαρχικό εαυτό τους. Πέραν του ό,τι η αντίθεση είναι ψεύτικη, σε καιρούς κρίσης, η ιδιωτικοποίηση θεωρείται απαραίτητη, για την εξόφληση χρεών και την έξοδο από την κρίση, γεγονός που ΟΛΟΙ οι οικονομολόγοι γνωρίζουν πως είναι αναληθές. Απλώς, βρίσκουν την ευκαιρία να αποκτήσουν μεγαλύτερη περιουσία οι οικονομικά ισχυροί της γης, με τη βοήθεια πολιτικών υπαλλήλων.

Ούτε κράτος – ούτε αγορά. Το κράτος και η αγορά να τεθούν υπό τον έλεγχο της δημοκρατίας. Η δημόσια περιουσία θα αξιοποιείται, όχι από εξαγορασμένους πολιτικούς διαχειριστές, αλλά  από τον ιδιοκτήτη – λαό.

13.  «ΑΜΕΣΗ» ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΠΙΘΕΤΑ

Με την ταχτική του ψευδώνυμου, ονομάστηκαν «δημοκρατίες» ποικίλα καθεστώτα, που κοινό παρανομαστή είχαν τον αυταρχισμό, τη βία ή την ολιγαρχική δομή. Έτσι, σήμερα είμαστε αναγκασμένοι να δίνουμε επίθετα στην ελληνική λέξη «δημοκρατία», η οποία για τους αρχαίους έλληνες που την εφεύραν είχε μόνο ένα όνομα, ένα περιεχόμενο και κανένα επίθετο.

Το πολίτευμα και το καθεστώς , που έχει για «ιδεολογία» το κέρδος, το χρήμα, τον ατομικισμό και τον χωρίς όρια απάνθρωπο ανταγωνισμό μόνο από  χάριν ευφημισμού  το αποκαλούμε «ολιγαρχία». Δεν παράγει, με τέτοιες αρχές, τη διαφθορά. Είναι συνώνυμο της διαφθοράς.

Σήμερα, είμαστε αναγκασμένοι να βάλουμε το επίθετο «άμεση» μπροστά στη δημοκρατία, για να την ξεχωρίσουμε από τα ψευδώνυμα καθεστώτα, ως ότου αποκαθιστώντας το περιεχόμενο, πάψει να χρειάζεται επίθετο.

– Η άμεση δημοκρατία εμπεριέχει την έννοια της συμμετοχής των πολιτών σε όλο το φάσμα των θεμάτων που τους αφορούν, χωρίς αποκλεισμούς  και εξουσιοδοτήσεις.

– Όπου είναι αναγκαίοι «εκπρόσωποι», μεταφέρουν θέσεις και αποφάσεις της βάσης που τους επέλεξε, είναι ανακλητοί και πολλάκις κληρωτοί.

– Στη δημοκρατία δεν είναι απαραίτητα τα κόμματα. Είναι απαραίτητη η συμμετοχή των πολιτών, η ανάπτυξη της ελεύθερης κριτικής σκέψης, η παραγωγή ιδεών, η αυτόνομη λειτουργία κάθε ανθρώπου και πολίτη.

– Άμεση Δημοκρατία σε όλες τις εξουσίες: Νομοθετική – Εκτελεστική – Δικαστική, καθώς και στη Διαχείριση της Πληροφόρησης.

– Τα τοπικά και εθνικά δημοψηφίσματα γίνονται βασικά εργαλεία απόφασης.

– Η ασφάλεια και η άμυνα της πατρίδας και των πολιτών είναι παλλαϊκή υπόθεση.

– Αφαίρεση των δημόσιων συχνοτήτων από τους ιδιοκτήτες των ανθελληνικών καναλιών και ραδιοφώνων, που προωθούν την αποβλάκωση. Διανομή συχνοτήτων σε τοπικές κοινωνίες, ομάδες και πολυμετοχικά σχήματα ενημέρωσης, παιδείας, πολιτισμού.

– Κανένας «εκπρόσωπος» δεν έχει ασυλία. Η κατασπατάληση δημόσιου χρήματος και η υπονόμευση του δημόσιου συμφέροντος είναι αδικήματα, που δεν παραγράφονται ΠΟΤΕ.

ΤΑ ΤΟΠΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Η ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ  ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΡΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ.

Και, ΣΗΜΕΡΑ, το πρώτο πολιτικό ζήτημα που πρέπει να θέσουν οι πολίτες είναι: ΣΥΝΤΑΧΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΤΝΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΜΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ, ΑΠΟ ΤΟ 1821 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ.

Αυτό πρέπει να είναι το μόνο νόημα συμμετοχής σε εκλογές και σε ένα κοινοβούλιο που πρέπει να καταργηθεί και να αντικατασταθεί από δημοκρατικούς θεσμούς. Κάθε άλλη επιλογή είναι υποκρισία.

Τα τοπικά πολιτικά κινήματα ελεύθερων ανθρώπων και αυτόνομων πολιτών πρέπει να διατηρήσουν την αυτονομία τους, να διασφαλίσουν την υλοποίηση των αποφάσεων τους και να προστατευθούν από την τεχνητή «αναγνωρισιμότητα», την κατασκευή προσωπικών μηχανισμών και την ιδιοτέλεια των ανθρώπων που θα διεισδύσουν, με κακή πρόθεση, σε ένα κίνημα που παίρνει διαστάσεις ανατροπής και επιβολής. Τα κινήματα, στα πρώτα τους βήματα είναι ευάλωτα, λόγω του ελλείμματος παιδείας και της ανισότητας γνώσεων και ικανοτήτων, μέσα στις συνελεύσεις: ΦΥΛΑΧΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΑΣ ΜΙΛΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΣΥΓΚΙΝΕΙ. {6}

{6} «ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΥΝ ΤΑ ΑΣΤΟΧΑΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, Η ΗΧΟΥΣΑ ΑΚΟΗ ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ. ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΜΕ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ!» (Παρμενίδης)

ΑΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΟΤΗΤΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΟΠΟΥ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ (Αριστοτέλης)

14.  ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΠΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ  – ΤΟΠΙΚΗ – ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΧΡΗΜΑ

Βασικό μέλημα των τοπικών κινημάτων είναι η ανασυγκρότηση των κοινωνιών τους, η δημιουργία καλών σχέσεων, η καταγραφή ατομικών και συλλογικών αναγκών, ικανοτήτων και δυνατοτήτων, η δημιουργία τοπικού σχεδίου δράσης και η διεύρυνση και ενίσχυση της άμυνας των τοπικών κοινωνιών απέναντι στην προσχεδιασμένη εξαθλίωση.

Η έννοια της ανεξαρτησίας εμπεριέχει το στοιχείο της όσο γίνεται μεγαλύτερης ανεξαρτησίας από την εισαγωγή αγαθών άγνωστης ποιότητας και περιεχομένου. 

Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να προστατεύσουν τα μέλη τους από την καταστροφή, την κατάθλιψη, την απελπισία, τη φτώχια, την πείνα και τον θάνατο. Πρέπει να ανασχεδιάσουν τοπικές οικονομίες και κοινωνίες, με τρόπο που θα μπορούν να αντέξουν στην εξαπολυθείσα επίθεση.

Ως ότου πάρουν τη διαχείριση του χρήματος, ως ότου φέρουν τη δημοκρατία, οι τοπικές κοινωνίες διαμορφώνουν τη ζωή τους, με τρόπο που ενισχύει τις δυνάμεις τους στον πόλεμο, προστατεύει τους αδύνατους, προστατεύει την ιδιωτική και δημόσια περιουσία, αναπτύσσει δεξιότητες, επιχειρεί ενάντια στην υποτέλεια και την εξάρτηση. ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΕ. ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΩΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.

– Η δημόσια περιουσία θα διαχειρίζεται με αποφάσεις και δημοψηφίσματα, από την ‘εκκλησία’’ του Δήμου, με σκοπό την ‘ευεργετική’ απόδοση για την ντόπια κοινωνία.

Ενδεικτικά, στην Κεφαλονιά πρέπει να υπάρξει μια Μεγάλη Φιλική Εταιρεία (με έμφαση στο «φιλική»), που θα προωθήσει πολιτικές παραγωγής, διανομής, αλληλοβοήθειας, πληροφόρησης, ελέγχου τιμών και ποιότητας, (με επιδίωξη και σκοπό οι τιμές και η ποιότητα όλων των αγαθών στη περιφέρεια να είναι ανταγωνιστικές στα μεγάλα αστικά κέντρα), στήριξης τοπικής αγοράς, παραγωγής και οικονομίας,  επανακαλλιέργεια της γης, ανάπτυξη τοπικών ποιοτικών προϊόντων και υπηρεσιών. Και αυτοί που έχουν και αυτοί που δεν έχουν, πρέπει να συναντηθούν σε ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας, συνεργασίας, φιλίας και προσφοράς.

Το χρήμα στην τοπική κοινωνία πρέπει να μειώνεται διαρκώς, σαν εργαλείο συναλλαγών στις μεταξύ μας σχέσεις και κυρίως πρέπει να πάψει να είναι αυτοσκοπός. Η ανασυγκρότηση μιας κοινωνίας στη βάση της αλληλοβοήθειας, θα αποκαταστήσει το πραγματικό νόημα του χρήματος, σαν ένα εργαλείο και όχι σαν σκοπός.  {7}

{7}  ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΗΜΕΡΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ .

ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΡΟΝΟ, ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΕΙΡΗΝΙΚΑ .

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΕΤΗ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ, Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΤΑ ΟΣΑ ΤΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ (Αριστοτέλης)

 

15. ΧΡΗΜΑ

 

Η μεγαλύτερη «επιτυχία» του ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος ήταν και είναι η μετατροπή του χρήματος σε αποκλειστικό σκοπό κάθε ανθρώπου. Σε αυτό συνέβαλλαν και οι πολιτικές, κομματικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες, με τα οικονομίστικα αιτήματα. Βοήθησαν και οι λογικές του HomoEconomicus, που προήλθαν είτε από την κλασσική οικονομική θεωρία είτε από τους  «αντιπάλους» της.

Αυτό, όμως, δεν υπήρχε πριν την καθιέρωση του κοινοβουλευτισμού, την ιδιωτικοποίηση του χρήματος και την τεχνητή αναγόρευση του κέρδους, σαν πρωταρχικού σκοπού ζωής. Όλα αυτά υπάρχουν ΜΟΝΟ στα τελευταία 320 χρόνια της ζωής του ανθρώπου. Το χρήμα και η οικονομία δεν ήταν ποτέ το κυρίαρχο στοιχείο, παρά μόνο περιστασιακά. Και δεν ήταν ΠΟΤΕ αυτοσκοπός.

Το σύστημα αξιών, η ηθική, η πίστη πολλών κοινωνιών σε όλο τον κόσμο, για χιλιάδες χρόνια,  είχαν το κυνήγι του χρήματος (που εμφανίστηκε, γύρω στον 8ο αιώνα π.Χ.), σε ηθική περιφρόνηση και καταδίκη. Πολύ περισσότερο, δε, περιφρονούσαν τον τόκο και τους τοκογλύφους. (Χριστιανισμός και Ισλάμ). 

Το κυνήγι του χρήματος και του κέρδους, υποστηριζόμενο από την παιδεία, την πολιτική, τα ΜΜΕ και διαπερνώντας κάθε στιγμή της ζωής του ανθρώπου, διέλυσε τις παλιές αξίες, διέλυσε τον κοινωνικό ιστό και τελικά τον άνθρωπο.

Όλο αυτό το οικοδόμημα στηρίχτηκε  πάνω σε φρούδες ελπίδες, σε μεθοδευμένες ψευδαισθήσεις και παραπλάνηση, ώστε να δημιουργηθεί η απίστευτη σε μέγεθος υπερχρέωση λαών και κρατών, η οποία έφερε έναν ολόκληρο πλανήτη υπό τον πλήρη έλεγχο των τραπεζιτών και ένα βήμα πριν την βιβλική οικονομική καταστροφή.

H σοφία των ελλήνων, αλλά και πολλών άλλων πολιτισμών θάφτηκε κάτω από τόνους καλοσχεδιασμένων ψεμάτων και κυρίως, μέσω της αναγόρευσης της οικονομίας, ως υπέρτατης «επιστήμης».

Είναι ανάγκη επαναπροσδιορισμού των αξιών μας και των προτεραιοτήτων μας. Η «κρίση» δεν είναι οικονομική ή χρηματοπιστωτική. Η κρίση είναι ολιστική, βαθύτατα ανθρωπολογική, αξιακή, πολιτική, κοινωνική.

Θα κλείσουμε, με αναφορά στον Αριστοτέλη, το σκοπό της ζωής, της κοινωνίας  και το χρήμα: Ο Αριστοτέλης αντιμετώπιζε τα χρήματα σαν μέσον, για την επίτευξη στόχων – θεωρώντας πως οτιδήποτε αγοράζει κανείς, θα πρέπει να έχει μεγαλύτερη αξία από το ποσόν που ξοδεύει, αφού διαφορετικά δεν θα το επιζητούσε. Δηλαδή, το προϊόν που αγοράζουμε, μας «υπόσχεται» ένα συναίσθημα, το οποίο ουσιαστικά εκτιμούμε περισσότερο από το ίδιο το προϊόν. Επειδή δε στην ανώτατη βαθμίδα της ιεραρχίας των αξιών ευρίσκεται η ευτυχία, η οποία «ορίζεται» ευρύτερα ως η επιτυχία της ζωής συνολικά, η «εκπλήρωση» καλύτερα, όλα όσα επιδιώκουμε αποσκοπούν στην υψηλότερη δυνατή ποιότητα της ζωής μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Αριστοτέλης προσδίδει στα χρήματα εκείνη τη λειτουργία, η οποία επιτρέπει την απόκτηση των μέσων που καθιστούν δυνατή την επίτευξη μίας ποιοτικά καλής ζωής – η οποία αποτελεί προϋπόθεση της ευτυχίας.

Ο ίδιος όμως φιλόσοφος αναφέρεται σε ένα άλλο σενάριο, σύμφωνα με το οποίο, όταν (εάν) η ποιότητα της ζωής πάψει να αποτελεί το μέτρο της ευτυχίας, τότε δεν υπάρχουν πλέον όρια στην επιθυμία απόκτησης χρημάτων. Η αιτία είναι το ότι, οι «αριθμοί» είναι εκ φύσεως «ατελείωτοι» οπότε, αναγόμενοι στην ανώτατη βαθμίδα της ιεραρχίας των αξιών, «μεταλλασσόμενοι» δηλαδή από «μέσον» σε αυτοσκοπό, δεν επιτρέπουν ποτέ την «εκπλήρωση» του στόχου. Έτσι λοιπόν, το άτομο παρασύρεται από τη δίνη του «μαξιμαλισμού», αφού τα χρήματα δεν είναι ποτέ αρκετά. Όσα και αν έχει δηλαδή, μπορεί πάντοτε να αποκτήσει περισσότερα – κάτι που δεν συμβαίνει φυσικά σε άλλους τομείς της ζωής, όπως για παράδειγμα στην υγεία, η οποία θεωρείται ως μια βασική προϋπόθεση της ευτυχίας.  

Αυτό λοιπόν που βιώνουμε σήμερα, ο κόσμος στον οποίο κινούμαστε, είναι η κορυφή του «εναλλακτικού» σεναρίου του Αριστοτέλη – αφού η «ιδέα» του μαξιμαλισμού έχει επικρατήσει σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Η «ιδέα» αυτή έχει «παγιωθεί» καταναγκαστικά, επειδή ο ανταγωνισμός έχει «παγκοσμιοποιηθεί», με αποτέλεσμα να γίνει πολύ πιο «ανελέητος». Εάν λοιπόν δεν θέλει κανείς να ανήκει στους «χαμένους» του αύριο, οφείλει να συγκεντρώνει όσο πιο πολλά χρήματα μπορεί, έτσι ώστε να νοιώθει ασφαλής απέναντι στον συνεχώς αυξανόμενο παγκόσμιο ανταγωνισμό. Το γεγονός αυτό οδηγεί τόσο τον ίδιο, όσο και το «σύστημα» γενικά, σε αστάθεια – σε συνθήκες δηλαδή «μακράν» του σημείου ισορροπίας. 

Έχοντας τώρα την άποψη ότι, το κέντρο βάρους του σημερινού «γίγνεσθαι» είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο πλέον παρομοιάζεται από πολλούς σαν μία γιγαντιαία, τύπου Madoff «πυραμίδα», αφού οι λειτουργίες του είναι όλο και περισσότερο «εικονικές» (virtual), θεωρούμε ότι οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε ένα βίαιο τέλος, το οποίο δεν θα έχει καμία σχέση με την εκπλήρωση και την ευτυχία.

Άλλες ενδεικτικές αναφορές για το χρήμα, στην αρχαία Ελλάδα:

– ΑΠΑΙΣΙΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ (Ευριπίδης)

– ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΟ ΚΑΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΑΝΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (Σοφοκλής)

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ, ο μεγάλος αληθινός σκοπός,  είναι η επιστροφή της κοινωνίας στα ανθρώπινα κοινωνικά μεγέθη, όπως αυτά έχουν περιγραφεί διαχρονικά στους πολιτισμούς, όπου ο άνθρωπος είναι η πρώτη προτεραιότητα και η ευτυχία είναι ο πρώτος σκοπός της ζωής μας.  Σήμερα, που οι ψευδαισθήσεις κατέρρευσαν, μπορούμε.

 

16.  «ΑΝΑΠΤΥΞΗ»

 

Η Θεολογία του καπιταλισμού έχει για Θεό, εκτός από το χρήμα, την «ανάπτυξη». Αν δεν είσαι οικονομολόγος, είσαι ηλίθιος, όταν μιλάς για ανάπτυξη. Αν δεν τόπε άλλος, ας το πούμε εμείς. Το σύνολο των πολιτικών κομμάτων παραπέμπει στην «ανάπτυξη», σαν μέθοδο ευημερίας ή εξόδου από τις κρίσεις και τη φτώχια. Είναι δυνατόν να υπάρχει απεριόριστη ανάπτυξη, όταν είναι πεπερασμένα τα όρια και οι αντοχές του ανθρώπου, των πλουτοπαραγωγικών πηγών και της φύσης;

Και, όταν μιλούν για «ανάπτυξη», υπάρχει ένα ακόμα ερώτημα: Με ποια χρήματα; Με αυτά που έχουν, τυχαία, οι λίγοι; Με αυτά που τυπώνουν οι τραπεζίτες; Ή μήπως με αυτά που θα δανειστούμε;

Στο όνομα της «ανάπτυξης», του ατομικού πλουτισμού και του κέρδους, φτάσαμε ως εδώ. Στο όνομα του ανθρώπου, πρέπει να απελευθερωθούμε από τις ιδεολογικές απάτες, που αυτοαποκαλούνται «επιστήμη». Ας θυμηθούμε ξανά τον Αριστοτέλη και τους αρχαίους λαούς, γιατί δεν ήταν μόνο οι έλληνες, που δεν είχαν σχέση με τέτοιου είδους ανοησίες.

Η «ανάπτυξη», σαν στόχος, έχει την ίδια αξία που έχει το παιχνίδι “αεροπλανάκι” ή “πυραμίδα». Κερδίζει μόνο η κορυφή, βασίζεται σε φούσκες και καταρρέει, με καταστροφικό πάταγο. Η ιδεολογία της «ανάπτυξης» αποκρύπτει τη φύση του κοινωνικού, ανθρωπιστικού και οικολογικού εγκλήματος που συντελείται. Η χωρίς όρια «ανάπτυξη» είναι ανέφικτη και υπάρχει σαν προπαγανδιστικό πυροτέχνημα και «εύκολη» ιδεολογική διέξοδος για τους πολιτικούς  που υπηρετούν τους λίγους στην κορυφή της πυραμίδας.  

Ένα άλλο σύστημα αξιών, με κέντρο τον άνθρωπο, πρέπει να απαντά στα φληναφήματα της «ανάπτυξης» με τη φράση «δίκαιη μοιρασιά». Ή «δίκαιη ανισότητα», αφού οι άνθρωποι δεν έχουν πάντα την ίδια δυνατότητα ή την ίδια όρεξη προς πλουτισμό. Υπάρχουν κι άλλες προτεραιότητες και αξίες.

 

17.  ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΠΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ

 

Η ΣΠΙΘΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ δεν έχει «αντιπροσώπους», δεν εκλέγει όργανα και φροντίζει η αναγκαία εκπροσώπηση να γίνεται εκ περιτροπής. Το τελευταίο προϋποθέτει πως το τοπικό κίνημα είναι και μια μορφωτική διαδικασία, που διαχέει τη γνώση των μελών, ισότιμα.

Οι προτάσεις και οι πολιτικές αποφάσεις της συνέλευσης είναι ανοιχτές για διάλογο με την κοινωνία και συνεχίζουν να εμπλουτίζονται με τις ιδέες που καταθέτει κάθε πολίτης.

Η Σπίθα Κεφαλλήνων Πολιτών δεν έχει στεγανά και δεν αποκλείει μέλη, παρ’ εκτός και η συνέλευση αποφασίσει διαφορετικά, με αιτιολογημένη απόφαση. Δεν συμμετέχουν σε ομάδες δουλειάς και σε εκπροσώπηση, στελέχη κομμάτων.

Κάθε πολίτης που συμμετέχει σε ένα τοπικό κίνημα διατηρεί την αυτονομία της σκέψης, το δικαίωμα του λόγου και της άποψης και στην προσωπική του στάση,  δεσμεύεται μόνο ηθικά και αν συμφωνεί με τις απόψεις της συλλογικότητας που λέγεται «Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών».

Κάθε μέλος της Σπίθας, αν δεν έχει εξουσιοδότηση με απόφαση της συνέλευσης ή εξουσιοδοτημένου οργάνου, καταθέτει προσωπικές απόψεις, ακόμα και αν αυτές ταυτίζονται με τις αποφάσεις της Σπίθας. 

Η ΣΠΙΘΑ Κεφαλλήνων πολιτών λειτουργεί με ομάδες δουλειάς, για διάφορα θέματα, οι οποίες εισηγούνται στη συνέλευση των μελών, όπου παίρνονται οι τελικές αποφάσεις. Οι ομάδες δουλειάς και τελικά η συνέλευση μπορούν να τροποποιούν προηγούμενες  αποφάσεις τους, ώστε να προσαρμόζονται σε νέα δεδομένα. Ο τελευταίος λόγος ανήκει στη συνέλευση και όλες οι αποφάσεις που δεν έχουν την έγκριση της βρίσκονται πάντα σε εκκρεμότητα.

Οι μόνες ψηφοφορίες που αναγνωρίζονται και καθορίζουν την πολιτική, οργανωτική κλπ φυσιογνωμία της Σπίθας Κεφαλονιάς είναι αυτές της συνέλευσης των μελών. Τα μέλη της  Σπίθας Κεφαλλήνων Πολιτών μπορούν να συγκροτούν ομάδες, κατά περιοχές και κατά αντικείμενο και οι αποφάσεις που τις αφορούν παίρνονται με ανάλογο τρόπο.

Όλα τα μέλη που εκπροσωπούν την Σπίθα Κεφαλλήνων είναι ανακλητά και χωρίς θητεία. Οι ομάδες δουλειάς συμπληρώνονται εθελοντικά και η ανάκληση μέλους ή όλης της ομάδας γίνεται με αιτιολογημένη απόφαση της συνέλευσης. Η ολική ανανέωση γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα, που προσδιορίζει η συνέλευση.   

H ΣΠΙΘΑ Κεφαλλήνων Πολιτών δικτυώνεται με τοπικά  ή μη κινήματα πολιτών σε όλη την Ελλάδα, με όμοιους ή παραπλήσιους στόχους, είτε φέρουν τον τίτλο της Σπίθας είτε όχι (π.χ. το κίνημα των διοδίων κλπ). Κάθε τοπικό κίνημα διατηρεί την αυτονομία του.

Τα τοπικά κινήματα πρέπει να δημιουργήσουν ένα Πανελλήνιο Συντονιστικό Όργανο, από εκπροσώπους των επιμέρους κινημάτων. Οι συλλογικές αποφάσεις πρέπει να ικανοποιούν το σύνολο ή την συντριπτική πλειοψηφία των κινημάτων και των πολιτών.

Το Συντονιστικό Όργανο των τοπικών κινημάτων αποφασίζει, συντονίζει, συνθέτει τις επιμέρους προτάσεις των τοπικών κινημάτων σε ενιαία πολιτική πρόταση και κοινή διεκδίκηση και διοργανώνει πανελλαδικές εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις, λαμβάνοντας υπόψη τη θέληση κάθε τοπικού κινήματος – μέλους.

Είναι αυτονόητο πως σε κινήματα αυτονομίας και δημοκρατίας δεν χωρούν διορισμοί και άνωθεν επιφοίτηση ή εντολές.

 

18. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

 

Εκκλησία είναι το σώμα των ανθρώπων που έχουν κοινή πίστη. Το αίτημα του διαχωρισμού κράτους και εκκλησίας, όταν το σημερινό κράτος έχει γίνει δημοκρατία είναι άνευ νοήματος.

Το λογικό και το πρέπον είναι η ανασυγκρότηση της εκκλησίας σε κοινότητες,Να πάψει να εξαρτάται από την κοσμική εξουσία και να συνδεθεί με το χριστεπώνυμο πλήθος και με την ουσία της έννοιας «Εκκλησία». Αυτονομία και αυτοδιοίκηση. όπως ήταν, πριν ενσωματωθεί στα κοσμικά παιχνίδια εξουσίας και μετατραπούν, ακόμα και σε τραπεζίτες!

Σήμερα, το οργανωτικό σχήμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι αυτό των Βαυαρών του  Όθωνα, οι οποίοι ήθελαν να θέσουν υπό τον έλεγχο τους την εκκλησία, να διαλύσουν τον κοινοτικό χαρακτήρα και το αυτοδιοίκητο και τελικά την ουσία και την λειτουργία της πίστης. Σήμερα, έχουμε φτάσει στο τραγικό φαινόμενο του δημοσιοϋπαλληλισμού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας έχει απόλυτο σεβασμό στην Πίστη και στο Θρήσκευμα του άλλου. Αυτό πρέπει να στηρίζεται στον αλληλοσεβασμό και οι θρησκείες να μην γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και διαίρεσης από δυνάμεις, που αμφισβητούν την πατρίδα, την ανεξαρτησία της και τη δημοκρατία. Σε καμία περίπτωση δεν είναι ανεκτή οποιαδήποτε δράση υπονομεύει τις βασικές αξίες και αρχές ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Η σεβαστή από όλους ανεξιθρησκία δεν είναι προς εκμετάλλευση. Λειτουργεί μέσα σε συνθήκες σεβασμού στις επιλογές και τις αξίες της δημοκρατίας. 

 

19. ΑΜΥΝΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

 

Η υιοθέτηση, κατοχύρωση και μη διαπραγμάτευση Ζωτικού Εθνικού Χώρου σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και με τις συνθήκες που έχουμε υπογράψει για τα όρια της Ελληνικής Επικράτειας, η στήριξη στην παλλαϊκή άμυνα {Βλ. ΕΛΒΕΤΙΑ, και σε στρατό, που υπερασπίζεται την Ανεξαρτησία την Εδαφική Ακεραιότητα και τη Δημοκρατία της Χώρας μας.

Δεν διαπραγματευόμαστε, δεν παραχωρούμε με κανένα τρόπο και κάτω από οποιαδήποτε απειλή ούτε την παραμικρή σπιθαμή Ελληνικού εδάφους. Το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ να είναι η μόνιμη και νόμιμη απάντηση σε οποιονδήποτε απαιτήσει έμμεσα ή άμεσα οτιδήποτε που άπτεται του θέματος που λέγεται ΕΘΝΙΚΉ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ-ΕΔΑΦΙΚΗ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

 

20. ΚΡΑΤΟΣ – ΔΕΚΟ – ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ

 

Δημοκρατικός έλεγχος – πολυμετοχική δομή λειτουργίας όλων των επιμέρους τμημάτων του δημόσιου τομέα. Το κράτος, όπως το ξέρουμε αντικαθίσταται από δημοκρατικά λειτουργούσες υπηρεσίες, παντού. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, ως ότου καταργηθεί ή γίνει ασήμαντη ειδικότητα ο όρος, λογοδοτούν και ελέγχονται, άμεσα  από τον πολίτη. Η απόδοση και η παραγωγικότητα αμείβεται, το αντίθετο τιμωρείται,  με την αρχή της επιείκειας.

ΔΕΚΟ. Επανακαθορισμός του ρόλου τους. Πρέπει να γίνουν κοινωνικό αγαθό. Με δόγμα τον κοινωνικό τους χαρακτήρα, τα συνολικά βάρη στον μέσο πολίτη (…., ευρώ/ετος) να μην ξεπερνούν ένα μίνιμουμ συμβολικό ποσό. … ευρώ μηνιαίως. (ΔΕΗ, Νερό, ιντερνετ, αστικές συγκοινωνίες). Για ειδικές κατηγορίες πολιτών (ανάπηρων κλπ) πρέπει να υπάρχει επιδότηση και η σπατάλη να πληρώνεται ακριβά.

 

21. ΕΡΕΥΝΑ – ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

 

Όπως παντού (οικονομία,  επιστήμη, πολιτική, τέχνη κ.λπ.), έτσι και στο ζήτημα τής τεχνολογίας οι Έλληνες επιζήτησαν την υπαγωγή του σε ένα πεδίο ανώτερης γνωστικής  ενοποίησης, το οποίο είχε ως επίκεντρο τον Άνθρωπο. Η τεχνολογία έπρεπε να εξεταστεί ανθρωποκεντρικά και όχι, όπως σήμερα, ως κάτι δήθεν «αυθύπαρκτο», «ουδέτερο» και  αυτονομημένο από την κοινωνία. Υπ’ αυτή την έννοια οι Έλληνες ανάπτυξαν γνήσια τεχνική σκέψη, η οποία δεν προσφέρεται, για να  ικανοποιεί τις τεχνολογικές «παραγγελίες» κάποιων εξουσιαστών.

Η τεχνική σκέψη των αρχαίων Ελλήνων είναι προσανατολισμένη κατ΄ εξοχήν στην απαλλαγή από τον βιοποριστικό μόχθο και όχι στις άλλες παραμέτρους τής σύγχρονης παραγωγικής διαδικασίας (π.χ. κατοχύρωση «ευρεσιτεχνίας», μεγιστοποίηση τού κέρδους, «κατάκτηση» τής αγοράς κλπ.). {8}

Η  πολυδιαφημισμένη πανεπιστημιακή έρευνα στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι παρά διεκπεραίωση τεχνολογικών παραγγελιών κάποιων μεγάλων επιχειρήσεων – χρηματοδοτών («χορηγών»): πρόκειται για την – πονηρά διατυπωμένη – «σύνδεση τού πανεπιστημίου με την παραγωγή». (Στην πραγματικότητα πρόκειται για υπαγωγή τού πανεπιστημίου στις ορέξεις μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, ενώ το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η σύνδεση τής επιστημονικής γνώσης με τις κοινωνικές ανάγκες). 

Με αυτόν τον τρόπο οι σημερινές «ηγετικές» επιχειρήσεις φρενάρουν την τεχνολογική εξέλιξη και ενεργούν σαν τη δουλοκτητική Ρώμη, η οποία προτιμούσε τη δουλική εργασία από τις απελευθερωτικές τεχνολογικές καινοτομίες των Ελλήνων επιστημόνων.

Το εντέχνως προκαλούμενο ψευδοδίλημμα ως προς την επιλογή της τεχνολογίας, ή ενός «φυσικού τρόπου ζωής», είναι άνευ νοήματος. Η τεχνολογία είναι ένα εξελικτικό στάδιο του ζώου «Άνθρωπος» και ως τέτοια πρέπει να πραγματωθεί. Από την άλλη,  η υπάρχουσα τεχνολογία δεν ήταν κάποιος  μονόδρομος, αλλά επιλέχθηκε (και εξακολουθεί να επιλέγεται) ανάμεσα σε πολλά άλλα διαφορετικά είδη τεχνολογίας. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στον «φυσικό τρόπο ζωής» και την τεχνολογία, αλλά ανάμεσα σε διάφορα είδη τεχνολογίας. Αυτό με τη σειρά του προϋποθέτει μια επιλογή τού τύπου κοινωνίας και των αξιών – σημασιών της.

Η έρευνα και η τεχνολογία είναι αντικείμενο και στόχος μιας δημοκρατικής παραγωγής. Η δημόσια – δημοκρατική παιδεία δίνει τα εφόδια στους ανθρώπους να ερευνήσουν, να δημιουργήσουν  και να παράγουν. Αποτελεί πρώτη προτεραιότητα, γιατί οι καλές ιδέες στοιχίζουν λιγότερο. Τα ερευνητικά κέντρα, όπως και τα πανεπιστήμια τελούν υπό τον έλεγχο της κοινωνίας και υπηρετούν αυτήν.

Αντί για το ψευδεπίγραφο «σύνδεση της έρευνας με την παραγωγή», θα βάλουμε «τη σύνδεση της έρευνας με την κοινωνία και τους παραγωγούς», με τρόπο δημοκρατικά ελεγχόμενο. Κάθε τι νέο και εμπορεύσιμο, που παράγεται μπορεί να αποτελέσει αφορμή για πολυμετοχική επένδυση και δημόσια εγγραφή.

{8} «Αν κάθε όργανο μπορούσε να κάνει τη δουλειά του, διατασσόμενο, ή προαισθανόμενο από μόνο του όπως λέγεται για τα αγάλματα τού Δαιδάλου ή τούς τρίποδες τού Ηφαίστου, οι οποίοι, όπως λέει ο ποιητής, “έτρεχαν μόνοι τους (αυτόματοι) στη συγκέντρωση των θεών”, αν λοιπόν οι σαΐτες ύφαιναν μόνες τους και τα πλήκτρα έκρουαν μόνα τους τις χορδές τής κιθάρας, τότε ούτε οι αρχιτεχνίτες θα είχαν ανάγκη από βοηθούς ούτε οι αφέντες από δούλους». (Αριστοτέλης, Πολιτικά, I, 1253 b33 – 1254 a1)

«Τα εργαλεία, που έχει εισάγει στην παραγωγή αλλά και παντού ο καπιταλισμός δεν είναι κοινωνικά “ουδέτερα” τεχνικά μέσα […] Ανταποκρίνονται στην αναγκαία τάση τού καπιταλισμού να περιορίζει όσο το δυνατό περισσότερο την κυριαρχία και την πρωτοβουλία τού ανθρώπου πάνω στη δουλειά του. Αυτή την τάση δεν την “εξυπηρετούν” εξωτερικά: την εκφράζουν και την ενσωματώνουν […]

 Για να αλλάξει πραγματικά η παραγωγή, η ζωή των ανθρώπων και η στάση τους απέναντι στην κοινωνία, πρέπει να αλλάξει η σχέση των ανθρώπων με την εργασία τους, δηλαδή πρέπει να αισθάνονται την εργασία τους σαν δική τους. Αυτό σημαίνει, ότι οι άνθρωποι κυριαρχούν στις μηχανές κι όχι οι μηχανές στούς ανθρώπους. Κι αυτό συνεπάγεται άμεσα: άλλη οργάνωση τής δουλειάς και άλλου είδους μηχανές. Δεν είναι νοητή μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, όπου το ποιες και τί είδους μηχανές θα κατασκευαστούν να αποφασίζεται ερήμην εκείνων, που θα τις δουλέψουν.» (Κορνήλιος Καστοριάδης).

 

22. ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

 

Σε μια δημοκρατία, που το χρήμα ελέγχεται από την κοινωνία, η έμμεση φορολογία καταργείται και η άμεση φορολογία επιβάλλεται κλιμακωτά, πάνω από ένα εισόδημα, που θα προσδιορίσουν οι πολίτες πως η δημιουργία και η κατοχή του είναι υπερβολή, στη βάση της δίκαιης ανισότητας.

Η φορολογία στα Τραπεζικά ιδρύματα και τις εταιρείες, που υπερβαίνουν την λογική και δίκαιη ανισότητα θα πηγαίνει ακέραια και θα αναπληρώνει τις κρατικές παροχές στην παιδεία για έρευνα και τεχνολογία (υγεία, άμυνα κλπ).

 

23. ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

 

Οι μηχανισμοί διαχείρισης του χρήματος πρέπει να τεθούν υπό δημοκρατικό έλεγχο: Μία μετοχή της Κεντρικής Τράπεζας για κάθε πολίτη που γίνεται 18 ετών. Ως τότε, θα έχει εισαχθεί στο σχολείο το μάθημα ΠΙΣΤΗ – ΧΡΗΜΑ – ΤΡΑΠΕΖΕΣ και θα έχει συνδιαμορφωθεί η θεωρία και η γνώση για τη «δημοκρατική διαχείριση του χρήματος», η οποία, σήμερα, δεν υπάρχει.

Μία μετοχή της Κεντρικής Τράπεζας για κάθε πολίτη, είναι αίτημα και σκοπός, είτε η κεντρική εκδοτική χρήματος τράπεζα είναι η ΕΚΤ είτε η Τράπεζα της Ελλάδας, που πρέπει να μετονομασθεί σε Τράπεζα των Ελλήνων, γιατί σήμερα, κανείς δεν ξέρει σε ποιον ανήκει.

Ο πληθωρισμός δεν είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας «προσφοράς – ζήτησης», αλλά κυρίως της λογικής για μεγαλύτερο κέρδος και της ολιγοπωλιακής διαχείρισης της οικονομίας και της κοινωνίας, από όσους διαθέτουν προϊόντα στην αγορά.

Αποδυναμώνοντας το ρόλο του χρήματος και ελέγχοντας τη διαχείριση του, ο έλεγχος του πληθωρισμού, δηλ. του εργαλείου με το οποίο σήμερα κάποιοι κλέβουν χρήμα από άλλους περνά από τη θεσμοθέτηση δημοκρατικών εργαλείων ελέγχου και αξιολόγησης. Η γνώση που θα αποκτά στο σχολείο, ο πολίτης για τους νόμους και τις λειτουργίες της κοινωνίας θα του επιτρέψουν να διαχειρίζεται καλύτερα και χωρίς εξαπάτηση τη ζωή του.

Ένα τεράστιο θέμα: Αν υποθέσουμε πως η δημοκρατία, δηλ. το σώμα των πολιτών, για το ελάχιστο ποσό χρήματος που επιτρέπει μια αξιοπρεπή διαβίωση, ποιο είναι αυτό και πού σταματά;

Αν δεν ανατρέξουμε στον Αριστοτέλη, αν δεν επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες και τους στόχους μας, σαν άτομα και σαν κοινωνίες, μπορούμε εύκολα να κάψουμε τον πλανήτη και να σφάξουμε την αγελάδα που μας συντηρεί.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Ιδού η πιο μεγάλη πρόκληση του ανθρώπου: Μπορεί να αυτοκυβερνηθεί; Η δική μας απάντηση είναι ναι, όταν διαθέτει πραγματική παιδεία και οι νόμοι λειτουργούν υπέρ των πολλών. Ο καθένας από μας έχει σαν χρέος τη συμμετοχή στο διάλογο, τον εμπλουτισμό των ιδεών, που περιληπτικά παρουσιάστηκαν εδώ και την προσθήκη ακόμα πιο όμορφων ιδεών, για το καλό όλων μας.

Τίποτα από τα πιο πάνω δεν θα μας χαριστεί. Από τη στιγμή, που η κοινωνία υιοθετήσει αυτό το δρόμο, θα έχουμε πόλεμο. Και πρέπει να οργανωθούμε ανάλογα, με σαφήνεια και αδιαπραγμάτευτα. Η πολιτική μας πρέπει να σχεδιάζεται, περιμένοντας γενική οικονομική, πολιτισμική και κάθε είδους άλλη επίθεση.

Ένα δίλημμα υπάρχει: Ο κόσμος που έρχεται θα φτιαχτεί με τους όρους της ολιγαρχίας ή με τους όρους της κοινωνίας; Διαλέγουμε. Δεν υπάρχουν υποσχέσεις. Χωρίς τη συμμετοχή του καθένα μας, καλό μέλλον δεν θα υπάρξει. Ήδη το παρόν και ο ολιγαρχικός τρόπος διακυβέρνησης δείχνει που θέλει να πάει. Εμείς;

 

ΥΓ. Στη σύνταξη, πήραν μέρος τα μέλη της ομάδας δουλειάς της «ΣΠΙΘΑΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ» και βοήθησαν, με τα γραπτά τους, από όπου αντλήθηκαν αποσπάσματα:

–  Κώστας Δούζινας, Καθηγητής και διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστημιο Birkberck του Λονδίνου: «Οι διαδηλώσεις δείχνουν τη δημοκρατία στην πράξη», άρθρο στο GreekLeftReviewκαι στο Guardian, 7/2/2011.

– Γιάννης Φ.Φωτόπουλος,  www.fillomantis.gr

–  Νίκος Ηλιόπουλος: «Νέοι Δρόμοι για τη Δημοκρατική Πολιτική Σκέψη», έκδοση Θεμέλιο.

– Βασίλης Βιλιάρδος, οικονομολόγος, www.casss.gr

– Θεοδ.Λαμπρόπουλος: «ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ»

– Και όσοι τα ονόματα τους αναφέρονται στο κείμενο.

 

ΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ιδρυτική εποχή επειδή τώρα ιδρύεται το μετά-τη-νεωτερικότητα, η έξοδος από τη νεωτερική κοιλάδα. Ένα νέο Ολικό ανεβαίνει αργά, βασανιστικά, αβέβαια στον ορίζοντα του δυνατού-αδυνάτου. Η εποχή μας είναι ιδρυτική διότι αυτό το Ολικό τώρα διαμορφώνεται. Κοινωνίες και λαοί στέκονται στα πόδια τους, έστω μπροστά στο χείλος της αβύσσου, αναγνωρίζουν τον μικρό/μέγα εαυτό τους, την επισφαλή ενότητα και την ημιάγνωστη ψυχή τους, τρεκλίζουν μα προχωρούν. Όλα αυτά με τρόπο αντιφατικό και αβέβαιο…

ΝΑ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ, ποιά θα μπορούσε να είναι η δικιά μας, η ελληνική, μη ανταγωνιστική συνεισφορά στην παγκόσμια συζήτηση για μιά νέα σύλληψη του Αιτήματος από τη σκοπιά της ανθρώπινης ελευθέρωσης. Μη ανταγωνιστική, μετα-βίαιη νοηματοδότηση, καθότι οικουμενική-πανανθρώπινη, που μπορεί να ξαναδιασταυρώσει την οδύνη με την ελπίδα, να συνδημιουργήσει μνήμη χαράς. Μη ανταγωνιστική, καθότι ικανή και αδήριτη να εμπλουτίσει / εξανθρωπίσει/εναρμονίσει άλλες ματιές: την αγγλο-τεχνική, την γαλλο-κριτική, την γερμανο-αφηρημένη την κινεζο-μακάρια την εβραιο-παθητική κ.ο.κ….

ΟΙ ΝΕΟΙ μας δοκιμάζουν πρακτικές, εγκαθιδρύουν σχέσεις, ανοίγουν ανεξερεύνητες πίστες, θέλουν να δούν πέρα από τα βουνά της ψευτο-εύφορης κοιλάδας που τούς ετοιμάστηκε, δεν ζαχαρώνουν με το καρουσέλ, είναι αγαπητικοί… Αποκτούν βλέμμα, και το βλέμμα τους αποκτά αυτονομία…

ΒΓΗΚΑΝ στην πλατεία του χωριού, μάς κοίταξαν στα μάτια, μάς ρώτησαν με αποστροφή και συμπόνια όπως μάς άξιζε, έγιναν θέμα μας και αμήχανη κρυφοελπίδα μας, μάς απευθύνθηκαν επικεντρώνοντας την παραζαλισμένη σκέψη μας στο ουσιώδες:

Έρωτας ή Τίποτα …(Γιάννης Φ. Φωτόπουλος)

 

 

Σχεδίασαν τη χρεοκοπία

 

Του Δημήτρη Καζάκη*

 

Με τον πρωθυπουργό στη γύρα για μια ακόμη φορά προκειμένου να ξεπουλήσει όσο-όσο ότι έχει απομείνει από την κυριαρχία και την περιουσία της χώρας, συνεχίζονται σε επίπεδο Ε.Ε. οι παρασκηνιακές κινήσεις, τα ποικίλα πάρε-δώσε για την «τελική λύση» τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την ευρωζώνη.

Ωστόσο, όποια κι αν είναι αυτή η «τελική λύση», το σίγουρο είναι ότι θα είναι η απαρχή ενός νέου γύρου βαθέματος της κρίσης της ευρωζώνης και της Ε.Ε. Το οικοδόμημα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» και η «αρχιτεκτονική» του ευρώ πάσχει εκ θεμελίων και επομένως δεν σώζεται με καμιά αλλαγή του εσωτερικού κανονισμού και της εσωτερικής διαρρύθμισης.

Δεν μπορεί η υιοθέτηση ενός ανελαστικού και σκληρού κοινού νομίσματος, όπως και η αναγωγή των πάντων στην πάση θυσία τήρηση των 3 ή 4 κριτηρίων του Μάαστριχτ, να έχει οδηγήσει στη χειρότερη κρίση που έχει αντιμετωπίσει η Ευρώπη τουλάχιστον μεταπολεμικά και οι δημιουργοί όλων αυτών να περιμένουν πώς αν σφίξουν ακόμη περισσότερο τα λουριά θα υπάρξει διέξοδος. Πρόκειται για τον ορισμό του παραλογισμού. Η κρίση θα συνεχίσει να βαθαίνει γιατί οι αρχιτέκτονες του ευρώ κατήργησαν τα βασικά μακροοικονομικά εργαλεία με τα οποία μια εθνική οικονομία μπορούσε να την αντιμετωπίσει. Η ίδια η λογική του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που δημιουργήθηκε για να υποστηρίζει το ευρώ, αποτέλεσε τον καταλύτη της σημερινής κρίσης και την εγγύηση δεν μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη στο άμεσο μέλλον, τουλάχιστον για τις πιο αδύναμες οικονομίες. 

Και τι προσπαθούν να κάνουν οι γραφειοκράτες, οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί της ευρωζώνης και της Ε.Ε.; Να επιβάλουν ένα ακόμη πιο αυστηρό και ανελαστικό «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας» και μια «οικονομική διακυβέρνηση» που δεν καταργεί απλά τις επιμέρους δημοσιονομικές πολιτικές, αλλά την ίδια την εσωτερική συγκρότηση της εθνικής οικονομίας των κρατών-μελών, συγκεντρώνοντας όλες τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις στη δικαιοδοσία των κεντρικών οργάνων της Ένωσης. Και μετά περιμένουν ότι θα υπάρξει διέξοδος από την κρίση.

 

Η βοϊδόμυγα της… Ήρας

 

Λες και έστειλε η Ήρα από τον Όλυμπο μια βοϊδόμυγα που, όπως τρέλανε τις μυθικές αγελάδες στις όχθες του Στρυμόνα, έκανε το ίδιο και με τους ευρωκράτες που τώρα σπρώχνουν το κοπάδι των κρατών-μελών στο γκρεμό, στην άβυσσο των διεθνών αγορών. Ίσως να είναι η εκδίκηση της μυθικής Ελλάδας για το καθεστώς του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης που επέβαλαν στη χώρα με μοναδικό σκοπό να διασώσουν τους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους επενδυτές ομολόγων. Κάτι άλλωστε που ομολογούν όλοι σήμερα ανοιχτά. «Αυτό που έχει συμβεί μέχρι σήμερα είναι το γεγονός ότι οι Ιρλανδοί και οι Έλληνες φορολογούμενοι έχουν φορτωθεί καινούργιο χρέος έτσι ώστε οι πιστωτές να μην αποκρυσταλλώσουν απώλειες. Δεν είναι παρά μια μεταμφιεσμένη διάσωση για τις ευρωπαϊκές τράπεζες και τους ασφαλιστές του Βορρά. Όπως προειδοποιούσε ανέκαθεν η Αριστερά, η νομισματική ένωση είναι μια ‘υπόθεση για τραπεζίτες’», όπως έγραφε πρόσφατα ο γνωστός δημοσιογράφος και αναλυτής της Daily Telegraph (20/2), Άμπρος Έβανς-Πρίτσαρντ.

Η βοϊδόμυγα δεν έχει αφήσει ήσυχο ούτε τον κ. Παπανδρέου με την κυβέρνησή του. Θα μου πείτε, δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη προσπάθεια μιας και η πετριά, όπως λέει κι ο λαός μας, υπήρχε εξυπαρχής. Είναι τέτοια η προσήλωση της κυβέρνησης και προσωπικά του κ. Παπανδρέου στα συμφέροντα των αγορών και των ευρωκρατών, που πραγματικά έχουν χάσει κάθε αίσθηση μέτρου και πραγματικότητας. Είναι χαρακτηριστικό το εξής: Αποκαλύφθηκε ότι από τον Δεκέμβριο του 2009 φέρεται να είχε ζητήσει ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου την παρέμβαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα, σύμφωνα με δήλωση που φέρεται να έχει κάνει ο Ντομινίκ Στρος-Καν, σε γαλλικό κανάλι. Η δήλωση του επικεφαλής του ΔΝΤ φέρεται να έχει γίνει στο γαλλικό κανάλι Canal+, στο πλαίσιο ντοκιμαντέρ για τον κ. Στρος-Καν, που θα μεταδοθεί τον επόμενο μήνα. Σύμφωνα με τον κ. Στρος-Καν, όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός του έθεσε πριν από 14 μήνες την ιδέα προσφυγής στο ΔΝΤ, εκείνος απάντησε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θα δεχτούν σε καμία περίπτωση τη μονομερή παρέμβαση του Ταμείου σε μία χώρα της Ευρωζώνης.

Πώς απάντησε σ’ αυτή την αποκάλυψη η κυβέρνηση; Όχι μόνο την επιβεβαίωσε, αλλά σύμφωνα με τον κ. Πεταλωτή αυτή ήταν η επιδίωξη της κυβέρνησης εξαρχής: «Όλοι θυμόμαστε τις τεράστιες προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης και ιδιαίτερα του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου να αντιμετωπίσει με τον πλέον άμεσο τρόπο το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας το οποίο αποκαλύφθηκε μετά τις εκλογές του 2009», σχολίασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Και συνέχισε: «Με λεπτούς χειρισμούς, με ψυχραιμία και περίσσια αποφασιστικότητα, καταφέραμε σε εποχές πολύ δύσκολες για τη χώρα μας, να δημιουργηθεί η γνωστή λύση του τριμερούς μηχανισμού δανεισμού και στήριξής μας και η υπαγωγή μας σε αυτόν.

 

Ήταν… προμελετημένο

 

Αυτό που σήμερα είναι το ζητούμενο για την Ευρώπη, δηλαδή η δημιουργία ενός μόνιμου παρόμοιου μηχανισμού, εμείς το κατορθώσαμε, επιχειρώντας σ' ένα εξαιρετικά δύσκολο κλίμα αναξιοπιστίας για τη χώρα μας, έτσι όπως την παρέδωσε η ΝΔ και φθάσαμε σήμερα, απαλλαγμένοι από τις προσωρινές δανειακές μας ανάγκες, να σχεδιάζουμε και να υλοποιούμε τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη η Ελλάδα. Η πορεία αυτή ούτε αυτονόητη, ούτε εύκολη ήταν. Είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και συμπυκνωμένης κατανόησης από τον ελληνικό λαό και την κυβέρνησή μας.»

Τι μας αποκαλύπτει ο κ. Πεταλωτής; Αφενός, ότι ευθύς εξαρχής στόχος της κυβέρνησης ήταν να μας οδηγήσει στο καθεστώς του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Αμέσως μετά τις εκλογές του 2009. Κι επομένως όταν ο κ. Παπανδρέου δήλωνε στις 3/12/2009 στο CNN ότι «δεν θα αναγκαστούμε να προβούμε σε στάση πληρωμών και ότι δεν χρειάζεται να διασώσει την Ελλάδα η ΕΕ», αποδεικνύεται ότι έλεγε παραμύθια. Αφετέρου, ότι η Ελλάδα υπήρξε το πειραματόζωο για να δοκιμασθεί πάνω της ο μόνιμος μηχανισμός που ετοιμάζεται για ολόκληρη την ευρωζώνη και την Ε.Ε. σήμερα. Και έχει το θράσος αυτή η κυβέρνηση να επιχαίρεται, γιατί παραμύθιαζε τον ελληνικό λαό για μήνες πριν επίσημα «ανακαλύψει» ότι δεν μπορεί να αποφύγει την πτώχευση χωρίς το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση.

Ποιων τα συμφέροντα υπηρετούσε ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του, όταν ομολογεί σήμερα ότι η επιδίωξη ήταν εξαρχής να εφαρμοστεί ο μηχανισμός στήριξης στην Ελλάδα, ως πιλοτικό πρόγραμμα για τον μόνιμο μηχανισμό που επιδιώκουν να επιβάλουν οι ευρωκρατούντες; Ποιοι ήθελαν κάτι τέτοιο; Μην ξεχνάμε ότι στις 29/1/2010 ο Αλμούνια, ο κατεξοχήν υπεύθυνος επίτροπος τότε, είχε δηλώσει ότι η ευρωζώνη δεν διαθέτει κανένα «σχέδιο Β» για να βοηθήσει την Ελλάδα. «Δεν υπάρχει ζήτημα διάσωσης της Ελλάδας» είχε δηλώσει κατά τη διάρκεια του ετήσιου Νταβός. «Η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει. Στην ευρωζώνη πτώχευση δεν υφίσταται». Όλα τα προβλήματα της χώρας θα λυθούν με βάση το «σχέδιο Α», δηλαδή τη «δημοσιονομική προσαρμογή» της χώρας, που είχε εκπονήσει τότε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Ανάλογες δηλώσεις έκανε τότε και ο Μπαρόζο. Ποιος λοιπόν επεδίωκε τη λύση του «σχεδίου Β», που σήμερα έχει επεκταθεί σ’ όλη την ευρωζώνη;

Από τη στήλη αυτή, από το πρώτο κιόλας άρθρο στις 4/3/2010, προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε με τις περισσότερες δυνατές λεπτομέρειες ότι οι λεγόμενες «αγορές», δηλαδή οι κερδοσκόποι δανειστές του ελληνικού δημοσίου, αλλά και των άλλων κρατών της ευρωζώνης, ήθελαν ευθύς εξαρχής να υπάρξει ένας τέτοιος μηχανισμός. Ένας μηχανισμός που θα τους εξασφάλιζε τις χρεωστικές απαιτήσεις τους έναντι μιας ενδεχόμενης επίσημης πτώχευσης, αλλά και θα έθετε στη διάθεσή τους τις χώρες σαν την Ελλάδα που βρίσκονται σε κατάσταση χρεοκοπίας. Αυτός ο μηχανισμός επιβλήθηκε πιλοτικά στην Ελλάδα με τους χειρότερους, με τους πιο επαχθείς όρους. Επιβλήθηκε κατόπιν στην Ιρλανδία και οι αγορές εξακολουθούν να πιέζουν για να υπάρξει μόνιμος τέτοιος μηχανισμός ώστε να αναλάβει τις χώρες που έπονται.

Επομένως η ομολογία του κυβερνητικού εκπροσώπου αποκαλύπτει ένα μέρος των συμφωνιών που έκλεισε στο παρασκήνιο η κυβέρνηση Παπανδρέου με τους κερδοσκόπους ήδη από την αρχή της κρίσης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στα τέλη Ιανουαρίου, αρχές Φεβρουαρίου του προηγούμενου έτους, κυβερνητικά στελέχη είχαν απανωτές συναντηθεί στην Αθήνα με τον κ. Πόλσον, επικεφαλής ενός από τα μεγαλύτερα hedge fund παγκοσμίως. Ο κύριος αυτός βρέθηκε στην Αθήνα μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πόσο «ανοιχτή για δουλειές» ήταν η κυβέρνηση και η Ελλάδα, όπως διαβεβαίωνε ο ίδιος λίγες ημέρες αργότερα στη γνωστή σύσκεψη των hedge funds στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στις 8/2/2010. Οι επαφές και οι συμφωνίες που κλείστηκαν με την κυβέρνηση και τους κερδοσκόπους στο παρασκήνιο, άνοιξαν το δρόμο για την επιβολή του καθεστώτος του μνημονίου και άνοιξαν την πόρτα για την μετεξέλιξη της Ε.Ε. σύμφωνα με τα γούστα και τα άμεσα συμφέροντα των πιο αδίστακτων και παρασιτικών δυνάμεων της διεθνούς αγοράς.

 

Μon ami, Dominique

 

Όλα αυτά φυσικά έγιναν με τις ευλογίες και την κάλυψη της κυβέρνησης των ΗΠΑ, την παρότρυνση του «mon ami, Dominique», όπως λέει ο Στρος-Καν ότι τον αποκάλεσε ο Γ. Παπανδρέου όταν τον Δεκέμβριο του 2009 του πρωτοζήτησε τις «συμβουλές» του, όπως επίσης και ενός κλειστού κύκλου ευρωκρατών που μελετούσαν από τις αρχές του 2009 τον τρόπο να πλασάρουν τον μηχανισμό αυτόν στους πολίτες των κρατών-μελών. Την αποκάλυψη αυτού του μυστικού κυκλώματος, που αποτελούνταν από κορυφαίους γραφειοκράτες, τραπεζίτες και πολιτικούς της Ε.Ε, έκανε η Wall Street Journal στις 24/9/2010.

Τις λεπτομέρειες φυσικά των πάρε-δώσε, των δεσμεύσεων και των συμφωνιών του παρασκηνίου, θα τις μάθουμε όταν ο ελληνικός λαός θα ανατρέψει την παρούσα κυβέρνηση, θα εκδιώξει το πολιτικό προσωπικό του σύγχρονου δωσιλογισμού, θα καταργήσει απόρρητα και στεγανά που κρύβουν λοβιτούρες, ρεμούλες, ατασθαλίες, υπόγειες διασυνδέσεις και θα ανοίξει σε κοινή θέα τους δημόσιους λογαριασμούς στο σύνολό τους. Και τότε θα μάθει με επώδυνο τρόπο ο κ. Παπανδρέου και όλος ο συρφετός του πολιτικού προσωπικού που οδήγησε τη χώρα σ’ αυτή την κατάντια, ότι η διαφάνεια δεν είναι ένα απλό κλισέ για δεκάρικους εκ του προχείρου.

 

«Τελική λύση»

 

Μέχρι τότε, όμως, ο κ. πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του ανεβάζει στροφές για να ολοκληρώσει την καταστροφή. Επειδή βλέπουν ότι τα ψωμιά τους είναι λίγα, βιάζονται να βάλουν την υπογραφή τους και στην τελευταία πράξη του δράματος, την επιβολή της «τελικής λύσης» που επιθυμούν τα μεγάλα αφεντικά των αγορών. Αυτό το νόημα έχει και η επίσκεψη του πρωθυπουργού σε Βερολίνο αυτές τις ημέρες.

Βασικό μέλημα του κ. Παπανδρέου είναι να πουλήσει στους Γερμανούς την ιδέα της επαναγοράς των ομολόγων. Ως τυπικός μεσίτης των αγορών τρέχει να περιορίσει όσο το δυνατόν τις ζημιές των κερδοσκόπων κατόχων ομολόγων. Από την αρχή το μόνο που ένοιαζε την κυβέρνηση ήταν αυτό ακριβώς. Πώς θα εξασφαλίσει τους κατόχους ομολόγων. Όχι μόνο λόγω των πιέσεων των διεθνών αγορών, αλλά και γιατί σημαντικές ποσότητες ομολόγων βρίσκονται στα χέρια της εγχώριας οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση σε κάθε ευκαιρία βιαζόταν να δηλώσει ότι είναι υπέρ της επιμήκυνσης, δηλαδή της χειρότερης μορφής αναδιάρθρωσης του χρέους για τον οφειλέτη, αλλά με κανένα τρόπο δεν θέλει το «κούρεμα», δηλαδή τη μείωση της ονομαστικής αξίας των ομολόγων. Γιατί; Διότι δεν θέλει οι δικοί της άνθρωποι και τα στηρίγματά της να υποστούν ζημιές και απώλειες.

 

«Από το παράθυρο»

 

Όμως καθώς το οικονομικό κλίμα επιδεινώνεται, τόσο περισσότερο αυξάνουν οι πιθανότητες να μην μπορέσει τελικά να αποφύγει ούτε οι κυβέρνηση, ούτε οι κερδοσκόποι που κρύβονται πίσω της, ένα γερό «κούρεμα» των ομολόγων. Την προοπτική αυτή ενισχύει και η αδυναμία της ευρωζώνης να ετοιμάσει έγκαιρα και επιβάλει τάχιστα και όχι το 2013, όπως επισήμως έχει ανακοινωθεί, τον μόνιμο μηχανισμό διαχείρισης των πτωχεύσεων εντός της.

Σύμφωνα με το Bloomberg (22/2) o κ. Παπανδρέου επικέντρωσε τις συνομιλίες του με την κ. Μέρκελ στην ανάγκη να περιληφθεί στη συμφωνία που πρόκειται να κλειστεί στα τέλη Μαρτίου η δυνατότητα επαναγοράς ομολόγων από τον μόνιμο μηχανισμό αντιμετώπισης κρίσεων, που ετοιμάζει η Ε.Ε., με στόχο να μειωθούν τα επιτόκια. Η λογική του κ. Παπανδρέου είναι απλή. Ας αγοράσει με κάποιον τρόπο τα ομόλογα των υπό χρεοκοπία χωρών το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Στήριξης, ή κάποιος άλλος οργανισμός της ευρωζώνης, προσφέροντας νέα ομόλογα χαμηλότερου επιτοκίου. Στην πράξη προσπαθεί να βάλει τη λογική του ευρωομολόγου από το παράθυρο. Κι αυτό είναι κάτι που επιθυμούν διακαώς οι πιο κερδοσκόποι κάτοχοι ομολόγων, αλλά αρνήθηκε για μια ακόμη φορά η Bundesbank, διαβλέποντας τον κίνδυνο για τη δημοσιονομική κατάσταση της Γερμανίας.

 

Τα δίνει όλα χάριν των κερδοσκόπων

 

Προκειμένου ο κ. Παπανδρέου να πείσει την κ. Μέρκελ να δεχτεί το σχέδιο των κερδοσκόπων, είναι διατεθειμένος να τα δώσει όλα. Όχι τα δικά του, αλλά ότι έχει απομείνει στη χώρα και το λαό. Έτσι, η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας, οι υποδομές, τα νοσοκομεία, ότι διαθέτει και δεν διαθέτει η χώρα, μπήκαν στο τραπέζι της συναλλαγής.

Ήδη ανακοινώθηκε ότι το Γερμανικό υπουργείο υγείας θα αναλάβει εργολαβικά να «εκσυγχρονίσει» το δημόσιο σύστημα υγείας της Ελλάδας. Σύμφωνα με τον Στέφαν Κάπφερερ, υφυπουργό Υγείας της Γερμανίας, η προσοχή πρέπει να επικεντρωθεί στο καίριο πρόβλημα της διαχείρισης των κονδυλίων. Ένα ζήτημα «που αφορά πολλές πλευρές της  νοσοκομειακής περίθαλψης όπως π.χ. το θέμα της διάρκειας της παραμονής των ασθενών στα νοσοκομεία. Και συγκεκριμένα: πόσο γρήγορα μπορούμε να δώσουμε εξιτήριο στους ασθενείς και εάν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε με τα εξωτερικά ιατρεία την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη», δήλωσε στην Deutsche Welle (15/2).

Με άλλα λόγια, το όλο ζήτημα θα είναι πώς θα αποτρέπεται η μακροχρόνια νοσηλεία και πώς θα εκδιώκεται γρήγορα από το δημόσιο νοσοκομείο ο ασθενής για να αναζητήσει την κάλυψη της ιδιωτικής υγείας. Κάτι που εφαρμόζει η Γερμανική κυβέρνηση και στη Γερμανία, ιδιωτικοποιώντας το πρώτο δημόσιο σύστημα καθολικής υγείας στην Ευρώπη, που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1880. Η ουσία είναι ότι η διαχείριση των ελληνικών δημόσιων νοσοκομείων παραδίδεται σε Γερμανικές εταιρείες υγείας, οι οποίες αποτελούν από τους πιο σημαντικούς χορηγούς του κόμματος της Μέρκελ και θησαυρίζουν αυτή την εποχή από τις ιδιωτικοποιήσεις στη Γερμανία και έρχονται τώρα να λεηλατήσουν και ότι έχει απομείνει από το δημόσιο σύστημα υγείας στην Ελλάδα.

 

Χρεοκοπούμε υπέρ της Γερμανίας

 

Η Γερμανία προσπαθεί να κρατηθεί στον αφρό και να μην βουλιάξει μαζί με την ευρωζώνη με μια άγρια πολιτική εμπορικού επεκτατισμού ως αντίβαρο στην κρίση. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2010 υπήρξε μια «χρυσή χρονιά», όπως αποκλήθηκε, για το γερμανικό εμπόριο. Οι εξαγωγές εμφάνισαν αύξηση κατά 18,5 % σε σχέση με το 2009, ενώ αύξηση παρουσίασαν και οι εισαγωγές στη Γερμανία και μάλιστα κατά 20 %. Πρόκειται για το μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα που έχει καταγραφεί στη Γερμανία από το 1974. Την περασμένη χρονιά το άλμα των γερμανικών εξαγωγών τροφοδοτήθηκε από την αυξημένη ζήτηση στις αναπτυσσόμενες χώρες εκτός ευρωζώνης, όπως την Κίνα, τη Βραζιλία και την Ινδία, αλλά και από τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, κυρίως από τις προβληματικές οικονομίες του Νότου. Οι εξαγωγές προς τις χώρες εκτός ευρωζώνης αυξήθηκαν κατά 26 %, ενώ προς τις χώρες εντός της ευρωζώνης κατά 12,7 %!

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η χρόνια ύφεση και η χρεοκοπία των χωρών σαν την Ελλάδα μεταφράζεται σε τρομακτικές εμπορικές επιδόσεις για τη Γερμανία. Αυτό δίνει μια σημαντική διάσταση των ανταλλαγμάτων που ζητά η Γερμανία για να προβεί σε «παραχωρήσεις» σε επίπεδο ευρωζώνης. Και επίσης προϊδεάζει τα ανταλλάγματα που είναι διατεθειμένη να δώσει η κυβέρνηση προκειμένου η Μέρκελ να συμφωνήσει στο σχέδιο διάσωσης των κερδοσκόπων.

 

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος – αναλυτής.

 

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 23/2/2011. Το είδα: http://seisaxthia.blogspot.com/2011/02/blog-post_2569.html