Αριστερό ή παλλαϊκό μέτωπο;

Του Δημήτρη Καζάκη

Αν το μέτωπο είναι αριστερό και θα αφορά την αριστερά, ή τέλος πάντων τις δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συμφωνήσουν στα προτάγματα που θέτετε, τότε αποκλείει εκ προοιμίου την μεγάλη πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται αμήχανη, αλλά ακόμη εγκλωβισμένη στον δικομματισμό. Γιατί θα πρέπει πρώτα αυτός ο κόσμος να γίνει αριστερός για να παλέψει για ζητήματα και αιτήματα που ήδη καταλαβαίνει ότι επείγουν; Γιατί πρέπει να εναποθέσει τις ελπίδες του στην όποια αριστερά;

Γιατί θα πρέπει να δεχθεί ότι το δικό του μέτωπο πρέπει να το συγκροτήσουν ηγεσίες και πολιτικές δυνάμεις που έχουν αποτύχει να τον συνεπάρουν ή να τον κερδίσουν; Θέλω να πω μ’ αυτό ότι κανένα μέτωπο της αριστεράς, καμμιά αριστερή συσπείρωση δεν πρόκειται να κερδίσει τον απλό κόσμο, ακόμη κι αν έχει σωστές θέσεις. Κι αυτό γιατί θέτει ως προαπαίτηση, αφενός, να αλλάξει ο κόσμος μυαλά πριν παλέψει για τα αιτήματά του και, αφετέρου, να δεχθεί εκ προοιμίου ως ηγέτες την συνάντηση κορυφής δυνάμεων και ομάδων της αριστεράς χωρίς ιδιαίτερη λαϊκή απήχηση και επιρροή. Γιατί θα πρέπει να τα δεχτεί αυτά ο απλός κόσμος και γιατί δεν θα τα θεωρήσει ένα ακόμη καπέλο από περίεργους τύπους που θέλουν να τον καβαλήσουν, όπως έκαναν δεκαετίες τώρα τα κόμματα που ψήφιζε.

Το μόνο μέτωπο που μπορεί να πετύχει είναι μόνο εκείνο που αναφέρεται απευθείας στον λαό και τον καλεί να το οικοδομήσει ο ίδιος. Όπως συνέβη με το ιστορικό ΕΑΜ. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι σήμερα την ανατροπή του καθεστώτος, την διαγραφή του χρέους, την έξοδο από το ευρώ, την λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία, τα αναγνωρίζει ως δικά του άμεσα αιτήματα μια μεγάλη μάζα του απλού κόσμου; Σε ποια τακτική οφείλεται κάτι τέτοιο; Σ’ αυτήν που ακολουθήσαμε εξαρχής μαζί με μια δράκα συντρόφων, ή σ’ αυτήν που ακολούθησαν τα άλλα αριστερά σχήματα; Δεν το λέω για επαίνους, αλλά για να συνάγουμε συμπεράσματα για την τακτική που πρέπει να ακολουθήσουμε. Αν είχαμε ακολουθήσει την τακτική που πρότειναν και ακολούθησαν τα σχήματα της αριστεράς από την αρχή της κρίσης, πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι σήμερα θα είχαμε ένα τόσο μεγάλο ακροατήριο που να δέχεται να συζητήσει ακόμη και την έξοδο από την ΕΕ;

Αυτό που νομίζω ότι πετύχαμε μέχρι τώρα είναι ένα μεγάλο μέρος των άλλοτε ψηφοφόρων του δικομματισμού να αποδέχεται σήμερα τα αιτήματα που αναδείξαμε ως δικά του. Γιατί θα πρέπει να του απαιτήσεις να γίνει αριστερός για να τα παλέψει; Γιατί θα πρέπει να δεχτεί την ανατροπή του καπιταλισμού ως κινητήρια λογική του μετώπου; Έτσι ή αλλιώς τα αιτήματα αυτά οδηγούν αναγκαστικά σε σύγκρουση και υπέρβαση του συστήματος. Αν θέλει πραγματικά η αριστερά και μάλιστα η επαναστατική, να βοηθήσει υπάρχει μόνο ένας τρόπος: να συνδράμει άμεσα και πρακτικά στην συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου, χωρίς συμφωνίες κορυφής και χωρίς συντεταγμένες συνιστώσες. Ένα παλλαϊκό μέτωπο ανοιχτό σε όλους τους απλούς εργαζόμενους, που θα καλύψει τα μεγάλα κενά οργάνωσης στη γειτονιά και τον χώρο δουλειάς της τεράστιας πλειοψηφίας που βρίσκεται εκτός συνδικάτων και πολιτικών οργανώσεων. Το μέτωπο αυτό μπορεί να συγκροτηθεί μόνο πάνω σε μια ελάχιστη πρόταση ανατροπής και εξουσίας που είναι κατανοητή και αποδεχτή από τις πολύ πλατιές μάζες, χωρίς κανένα ιδεολογικό προαπαιτούμενο. Χωρίς αυτόν τον κόσμο δεν μπορείς να θέσεις άμεσα ζήτημα εξουσίας και χωρίς αυτό δεν διεκδικείς τίποτε περισσότερο από μια ακόμη αντιπολίτευση στον οδοστρωτήρα των κυρίαρχων πολιτικών.

Η κοινωνία ήδη διαισθάνεται, ανεξάρτητα από το πώς το ερμηνεύει, ή αν το ερμηνεύει ορθά, ότι αν δεν απαλλαγεί εδώ και τώρα από το καθεστώς που έχει αρχίσει να επιβάλλεται στην χώρα, χάθηκε. Και η διαίσθησή της είναι ορθή. Ή συγκροτείται παλλαϊκό μέτωπο που θέτει άμεσα και με όρους μαζών θέμα εξουσίας, ή θα συντριβεί κάθε είδους λαϊκή και εργατική αντίσταση για δεκαετίες.

Σ’ αυτό το δίλλημα πάει να απαντήσει το ΕΠΑΜ. Μπορεί να μην το απαντά με τον καλύτερο τρόπο. Όμως, σας παρακαλώ δείξτε μου μια άλλη πρόταση που να μπορεί να απαντήσει καλύτερα. Κι αν υπάρξει κάποια τέτοια, προσωπικά δηλώνω ότι θα την υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις. Μέχρι να συμβεί κάτι τέτοιο ακολουθώ την μόνη τακτική που έχει αποδείξει εκ του αποτελέσματος ότι μπορεί να μιλήσει στην καρδιά ολόκληρου του εργαζόμενου λαού και να τον κερδίσει διαπερνώντας διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και κομματικής ένταξης.

Συντροφικά Δημητρης Καζακης

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011, http://anti-ntp.blogspot.com/2011/07/blog-post_1657.html

"Τοις νουν έχουσι"!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο Σωκράτης λέει: «Πολυτιμότερη…απ’ όλους…και σεβαστότερη και αγιότερη…για όσους έχουν μυαλό , είναι η πατρίδα»!

Και δεν ήταν μόνο ο Σωκράτης, που είχε μυαλό αλλά και η συντριπτική πλειονότητα των αρχαίων Ελλήνων. Οι οποίοι, μπροστά στους κοινούς κινδύνους και τους κοινούς, για την πατρίδα, αγώνες έδιναν ακόμη και τη ζωή τους.

Κι έτσι έγραψαν τις υπέροχες εποποιίες στο Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα, στις Θερμοπύλες. Και σε τόσες άλλες περιπτώσεις. Όπως στην περίλαμπρη εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Και στα νεοελληνικά χρόνια την εποποιία του ’21 και του’40!

Και να που τώρα – όπως και το δημοτικό τραγούδι θα έλεγε – «ήρθανε χρόνοι δίσεχτοι και μήνες οργισμένοι»! Για να βρεθεί, αλίμονο, στις μέρες μας, η πατρίδα σκλαβωμένη!…

Και το οδυνηρό ερώτημα, που αυθόρμητα αναδύεται είναι: Γιατί;

Για να μας απαντήσει η, επίσης οδυνηρή πραγματικότητα, ότι, στις μέρες μας, δεν αμβλύνθηκε απλά η συνείδηση και η λογική και το φιλότιμο. Αλλά οι εφιάλτες, που άλλοτε ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις, τώρα έγιναν καθεστώς. Το καθεστώς της Σκύλλας και της Χάρυβδης, που για 10ετίες εναλλάσσεται στην άσκηση της εξουσίας.

Για να φτάσει στο κατάντημα να παραχωρήσει αμετάκλητα και άνευ όρων, τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα περιουσιακά στοιχεία της πατρίδας στους τοκογλύφους. Οι οποίοι προχωρούνε τώρα στο ξεπούλημά της!…

Όπως οι φεουδάρχες του σκοτεινού μεσαίωνα πουλούσαν και αγόραζαν, ωσάν τα ζώα, τους βάρβαρους λαούς της Δύσης. Μαζί με τις πατρίδες τους…

Αλλά, να, που, μαζί με το Σωκράτη,, ορθώνονται αναπόφευκτα στη συνείδησή των περισσοτέρων Ελλήνων, απέναντι στους απατεώνες της πολιτικής και της τηλεόρασης, οι ήρωες και οι σοφοί αλλοτινών καιρών. Οι οποίοι,σε αντίθεση με τους εφιάλτες, έδωσαν πνεύμα και αίμα για την ελευθερία και τη δόξα της πατρίδας.

Και μας ρωτάνε:

Εσείς με ποιους είστε; Με μας ή τους προδότες;

Εσείς οι νέοι, που οι εφιάλτες σας ετοιμάζουν το εφιαλτικότερο μέλλον!
Εσείς οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, που έχουν υποπολλαπλασιαστεί δραματικά οι αποδοχές σας!

Εσείς οι άνεργοι, που αλματωδώς πολλαπλασιάζεστε!

Για να πολλαπλασιάζονται τα κέρδη των τοκογλύφων και οι μίζες των εφιαλτών!….

Ποια απόκριση δίνετε;

Κι εμείς – ανάμεσα στους ήρωες και τους εφιάλτες – ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας:

Θα συνεχίσουμε να είμαστε ξαπλωμένοι στον καναπέ μας; Ή στην πολυθρόνα του καφενέ μας, για να ρουφάμε το ναργιλέ μας, «εις υγείαν» των εφιαλτών και των τοκογλύφων!

Και θα παραμένουμε μοιρολάτρες και αδρανείς; Για να ροκανίζουμε και να αναχαράζουμε το «χόρτο», που μας προσφέρουν πλάι-πλάι οι απατεώνες της πολιτικής και της τηλεόρασης!

Πού πήγε ο ο σωκρατικός ορθός λόγος, η χριστιανική μας συνείδηση το νεοελληνικό μας φιλότιμο!

(Απ’ τους αγανακτισμένους της πλατείας Δημοκρατίας στο Αγρινίου),

12-7-2011

Η Άνοιξη καίγεται στα οδοφράγματα

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ας ήταν κεραυνός

που βρόντηξε μες την καταιγίδα

Ας ήταν απλώς το καρδιοχτύπι μου

Σημασία έχουν τα νύχια

                             του αρπακτικού

Τα νύχια που μπήχτηκαν

                              στη σάρκα μου

και μ’ όργωσαν σαν άγονο χωράφι

Μες την αντάρα σταμάτησε ο ρήτορας

κι η συνέλευση έτρεξε

                     προς τον υπόγειο σταθμό

καταπίνοντας θειάφι και πιπερόσκονη

ίσως ήταν ο φωσφόρος

που έβαλε φωτιά στα συνθήματα

κι’ έφτυσε βήχοντας ο ρήτορας

                     το χαλίκι της ορθοφωνίας

Ίσως να ήταν και η Ιστορία

που ‘βαλε φωτιά στα οδοφράγματα

Ας ξεφυσάνε τα πνευμόνια αίμα

Ας βγαίνουν απ’ τη θολούρα

                καρχαρίες σιδερόφρακτοι

Ας πέφτουν στο μπουλούκι οι γλάροι

Όπως πάντα

μετά το πρώτο ξάφνιασμα

                          ο φόβος δραπετεύει

κι’ έρχεται κεραύνια

                                    η ταξική πάλη

να πυρπολεί τα όνειρα

           στις γειτονιές των πόθων

Γι αυτό, όσο κι’ αν γεράσαμε

φυλάμε μες στις τσέπες μας

             δυο χελωνόδερμες χειροβομβίδες

Κι ένας επίμονος κορυδαλλός

                   στο στήθος μας φωνάζει:

«κάτω η εκμετάλλευση»,

                       «ισότητα κι ελευθερία»

Κι αν έχει δίκιο η Ιστορία

Άκαυτη βάτος είναι η  Άνοιξη,

που καίγεται στα οδοφράγματα

                                    των λεωφόρων

                           10 Ιουλίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η οικονομική κατάσταση στη χώρα μας είναι ήδη ζοφερή. Δεν είμαστε όμως σε θέση να φανταστούμε πόσο ζοφερότερη θα καταστεί. Ο λόγος είναι απλός: Δεν είμαστε εις το εμείς, αλλά εις το εγώ, όπως πολύ καίρια είχε διαπιστώσει ο αγράμματος Μακρυγιάννης, ο μη μολυσμένος από τα γράμματα της Εσπερίας, τα άθεα, όπως τα χαρακτήριζε ο λαϊκός και ολιγογράμματος ιεροκήρυκας επί βαβαροκρατίας, ο Παπουλάκος.

Αν είμασταν βέβαια εις το “εμείς” δεν θα είχαμε φθάσει σ' αυτό το κατάντημα. Αν μας χαρακτήριζε  το κοινοτικό πνεύμα, οι εκπρόσωποι του λαού θα μεριμνούσαν για το γενικό καλό και όχι για την καταβαράθρωση της χώρας τασσόμενοι στην υπηρεσία συμφερόντων ξένων κύκλων, οι οποίοι γνωρίζουν να αμείβουν πλουσιοπάροχα τους υπηρέτες τους! Αν είμασταν εις το “εμείς” τουλάχιστον ο λαός, θα σπεύδαμε να στηρίξουμε εκείνους που έπληξε πρώτους η κρίση, εγκαταλείποντας οριστικά το εισηγμένο προτυπο ζωής, του άκρατου καταναλωτισμού, και επανερχόμενοι στην ολογάρκεια και στη συμπαράσταση προς τον πλησίον. Δυστυχώς δεν είμαστε λίγοι, που ακόμη πιστεύουμε ότι η κρίση, που φαίνεται να λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις, είναι πρόσκαιρη και αρκεί να κάνουμε λίγη υπομονή, ώσπου να διορθωθούν τα πράγματα από αυτούς, που γνωρίζουν να τα διορθώνουν, για να επανέλθουμε στον τρόπο ζωής, στον οποίο έχουμε εθισθεί!

Γιατί συνέβησαν αυτά; Θα διδαχθούμε, αν ανατρέξουμε σε προηγούμενες περιοόδους παρακμής του ελληνισμού κατά τη μακραίωνη ιστορία του. Η Ελλάς υπέκυψε εύκολα στους Ρωμαίους υπό το πλήθος των κριμάτων των προγόνων μας. Κατ΄ αρχήν απουσίαζε παντελώς το πνεύμα ενότητας, το όραμα της ειρηνικής συνύπαρξης. Ο Αλέξανδρος ο μέγας υπήρξε κομήτης, που χάθηκε πριν δόσει όλη του τη λάμψη και το όραμά του ουδείς από τους επιγόνους υιοθέτησε.

Η μαλθακότητα εκ της τρυφηλής ζωής και η εμπαθής αντιπαλότητα διευκόλυνε τα μέγιστα την κατάκτηση της Ελλάδος από τους Ρωμαίους. Αντί να προβούμε στην ανάλυση των αιτίων που οδήγησαν σε ζυγό δουλείας, τον οποίο οι πρόγονοί μας δεν επιχείρησαν ποτέ να αποτινάξουν, σε αντίθεση προς τους Εβραίους, καυχόμαστε με την υπερήφανη σκέψη ότι υποτάξαμε πνευματικά τους κατακτητές, λόγω της ανωτερότητας του πολιτισμού μας. Αυτό διδασκόμαστε στα σχολεία και όχι το ότι διαφθείραμε με την πάροδο των αιώνων και αυτούς!

Κύλισαν πέντε αιώνες δουλείας, ανεπαίσθητης, λόγω του ξεπεσμού, με τη σύμπραξη  πολλών υποδούλων στο επεκτατικό όραμα των Ρωμαίων στρατοκρατών, ως μιθοφόρων, για να ξαναβγεί στο προσκήνιο ο ελληνισμός απρόσμενα και άκρως εντυπωσιακά: Με τη μετατόπιση του κέντρου βάρους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε ελληνικό έδαφος και τον σταδιακό διοικητικό εξελληνισμό, ο οποίος οδήγησε στη μόρφωση ενός κράτους που επί χιλιετία, αν και πολυεθνικό, είχε πλείστα όσα χαρακτηριστικά ελληνικά (κυρίως γλώσσα, παιδεία). Το θεμέλιο της αυτοκρατορίας αυτής ήταν ο νέα πίστη, η οποία είχε εξαπλωθεί σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας χάρη στο αίμα των μαρτύρων της. Αυτή την αυτοκρατορία, την οποία υπονόμευε διαρκώς η Δύση ήδη από τις αρχές του 9ου αιώνα, μας έπεισαν οι δυτικοί να μη θεωρούμε δική μας , όταν αποφάσισαν να συστήσουν το νεοελληνικό κράτος. Και την πολεμούμε με πάθος υποψήφιου αυτοχειριαστού, ο οποίος έχει ανάγκη από ψυχιατρική έρευνα!

Στην ιστορία τίποτε δεν είναι πάγιο. Τα πάντα ρεί έγραψε ο Ηράκλειτος. Έτσι κατέρρευσε και η Ρωμανία κάτω από τα μεγάλα κρίματα αρχόντων και λαού, ενώ δεχόταν τα επάλληλα στίφη των βαρβάρων από την Ανατολή και τα πισώπλατα ύπουλα κτυπήματα από τη Δύση. Αυτή τη φορά  κατακτητής ήταν συνηθίζουμε να λέμε ένας βάρβαρος Ασιάτης, ο Τούρκος, ο οποίος δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει των πολιτισμό αυτών που μετέτρεψε σε ραγιάδες. Από αλαζονεία και πάλι δεν θέλουμε να δεχθούμε ότι τον κατακτητή έθρεψε για μία ακόμη φορά ελληνικό αίμα, καθώς πλείστοι έσπευσαν να συνταχθούν με τις ορδές των νέων κατακτητών. Εκείνο που έσωσε τον ελληνισμό για μία ακόμη φορά ήταν η Εκκλησία, την οποία με πάθος πολεμούμε σήμερα. Όσοι άντεξαν στην πίεση προς εξισλαμισμό, άμεση ή έμμεση, παρέμειναν Ρωμηοί (=Έλληνες), όσοι υπέκυψαν χάθηκαν οριστικά για το Γένος.

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και οι σκλαβωμένοι επαναστάτησαν “για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδας της ελευθερία”. Στον αγώνα έλαμψαν τόσο οι αρετές, όσο και τα πάθη της φυλής μας, γνωστά όλα ήδη κατά την αρχαιότητα! Ποταμοί τα αίματα, χωρίς προηγούμενο η αυτοθυσία. Και αποτέλεσμα: Να μας “απελευθερώσουν” άλλοι για τα δικά τους συμφέροντα και να μας καταστήσουν χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας! Αυτό ποτέ δεν το δεχθήκαμε. Καλλιεργήσαμε τον μύθο της παλιγγενεσίας και θεωρήσαμε την επανάσταση ως ολοκληρώσασα το όνειρο του σκλάβου ελληνισμού. Τώρα μόλις, στα πλαίσια της επανεγγραφής της ιστορίας από τους εθνομηδενιστές της νέας τάξης, συζητούνται τα θέματα αυτά με στόχο βέβαια όχι την με ταπείνωση προσέγγιση των αδυναμιών μας, αλλά την εγκατάλειψη του οράματος, αφού υποστηρίζεται ότι οι “προστάτες” μας και οι συνοδοιπόροι τους, οι αφιχθέντες στην καταματωμένη χώρα μετά από σπουδές στην Εσπερία καλλιέργησαν το ανύπαρκτο ώς τότε εθνικό μας φρόνημα. Οι Ανατολίτες μας θεωρούσαν Γιουνάν και οι Δυτικοί Γραικούς, εμείς όμως δεν γνωρίζαμε τί είμασταν!

Με την πάροδο των ετών δεθήκαμε για τα καλά στο δυτικό άρμα της νεωτερικότητας, στο δυτικό πρότυπο ζωής, στο οποίο ήδη κατά τον 19ο αιώνα, κυριαρχεί στην άρχουσα τάξη ο αθεϊσμός και, ως επακόλουθη συνέπεια, ο ατομισμός, ο οποίος έφθασε στο άπόγειο με  τον καπιταλισμό. Η αντίδραση του κομμουνισμού, αντίδραση κίνησης προς το “εμείς”, απέτυχε δραματικά, αφού παιδί κι' αυτός της δυτικής νεωτερικότητας υπερέβαλλε τους αστούς στην πολεμική κατά του Θεού. Οι κοινωνίες δεν είναι δυνατόν να ευημερούν, όταν δεν τις απαρτίζουν ανθρώπινα πρόσωπα, αλλά ζώα που κάνουν εργαλεία! 

Η αντιπαλότητα, κατάρα της φυλής μας, βρήκε έδαφος προς εκδήλωσή της στο στάδιο των κομματικών αντιπαραθέσεων, όταν πλέον “ελεύθεροι” επανακαλύψαμε τη δημοκρατία φερμένη στη χώρα μας από τη δυτική νεωτερικότητα. Ο λαός δεν άκουσε ποτέ το παράπονο του Παπουλάκου για την ξενοκρατία επί Βαβαρών ούτε την ανελέητη κριτική των κομματικών αντιπάλων από τον Παπαδιαμάντη. Χωρίς ουσιαστική συμπαράσταση από τη Διοικούσα Εκκλησία , η οποία αντί να καταστεί οδηγός του λαού, αποδέχθηκε το δόγμα της νόμω κρατούσης Πολιτείας και κατέστη, με το αζημείωτο (προνόμια επισκόπων αρχικά και αργότερα μισθοδοσία του κλήρου) μοχλός της εξουσίας, ο λαός πάλεψε για τη διατήρηση της παράδοσής του επί 150 περίπου έτη, αλλά τελικά υπέκυψε στον άνισο αγώνα υπό τη διαρκή προπαγάνδα του πλήθους των “ενωτικών”, των υποστηρικτών δηλαδή του δόγματος “ανήκομεν είς την Δύσιν”. Η στάση της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας κατά την επτάχρονη δικτατορία έδωσε την αφορμή για την απροκάλυτπη επίθεση κατά της πίστης του λαού μας. Η επάνοδος της “δημοκρατίας” συνοδεύτηκε από γενικευμένη επίθεση κατά της Εκκλησίας, από γοργές  διαδικασίες για την ένταξη στη χορεία των “μεγάλων” χωρών (τί είναι τελικά μεγάλο;) και την ραγδαία άνοδο του βιοτικού επιπέδου μέσω του δανεισμού (το τελευταίο μόλις πρόσφατα το μάθαμε).

Ήταν πολύ εύκολο να ξεχάσουμε τον Θεό και να πιστέψουμε τον διαχρονικό δημαγωγικό λόγο, ο οποίος οδηγεί σε τεχνητούς αλλά εφήμερους “παραδείσους” με παράκαμψη του Γολγοθά, της ολιγάρκειας και της θυσίας. Τώρα αισθανόμαστε καθημερινά να ξημερώνουμε στην κόλαση της ανεργίας, της ανασφάλειας για την εργασία, τον μισθό, τη σύνταξη και την περιουσία μας, που μας έμαθαν να λατρεύουμε ως θεό! Κάποιες τύψεις για την αδιαφορία μας προς τα εθνικά θέματα που κακοφορμίζουν, για τον εθνικό πλούτο που εκποιείται, για να εναγώνια ή γεμάτα αγανάκτηση βλέμματα των παιδιών μας, ασφαλώς ααισθανόμαστε. Δεν μας πόνεσε όμως όταν η τότε πρόεδρος της Βουλής υποδεχόμενη τον πρόεδρο της δημοκρατίας μας είχε πεί ότι πρέπει να αποδεχθούμε μειωμένη εθνική κυριαρχία!. Η αλήθεια βέβαια είναι ότοι ποτέ δεν την είχαμε, απλώς οι πολιτικοί προηγουμένων δεκαετιών τηρούσαν τα προσχήματα!

Ποιό το μέλλον ενός λαού, ο οποίος βλέπει ότι τα κράτος του θα καταστεί πάμφτωχο και μαζί του όλοι όσοι υπόκεινται σε εγγυήσεις αυτού, όταν οι όποιες αποταμιεύσεις εξανεμίζονται από τις παροχές προς το οικογενειακό ταμείο ανεργίας, όταν η ανάπτυξη είναι ο τελευταίος μύθος των δημαγωγών, που δεν πείθει πλέον ούτε καιι τους εύπειστους; Κορυφαίος γελοιγράφος μας εμφάνισε σε σκίτσο κατηφές και σε βαθειά περισυλλογή πρόσωπο γράφοντας, κατά παράφραση της γνωστής θέσης του Καζαντζάκη: “Δεν πιστεύω τίποτε, δεν ελπίζω τίποτε, είμαι Έλληνας”!

Δεν υπάρχουν χειρότερα εφόδια από την απιστία και την απελπισία. Αλλοίμονο, αν αυτός είναι ο σύγχρονος Έλληνας. Τότε είναι μαθηματικά προδιαγεγραμμένο το τέλος μας στο ιστορικό γίγνεσθαι. Αλλά ο Έλληνας και πιστεύει και ελπίζει στον Θεό μπροστά στις δυσκολίες. Εμπρός λοιπόν στον δρόμο της επανόδου πριν χάσουμε ολότελα την ψυχή μας, που βέβαια δεν μπορούν να μας πάρουν, αν εμείς δεν την δώσουμε.

                                                                                                “ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 11-7-2011     

Διαπραγμάτευση χρεοκοπίας

Του Δημήτρη Καζάκη

Το πιο θερμό καλοκαίρι αναμένεται να είναι το φετινό. Όχι τόσο από την άποψη των κοινωνικών αντιδράσεων, αλλά κυρίως λόγω των απανωτών νομοσχεδίων και παρεμβάσεων της κυβέρνησης. Μέχρι το φθινόπωρο πρέπει να έχει τεθεί ο μηχανισμός εκποίη­σης της χώρας σε κίνηση και οι βασικές παρεμβάσεις να έχουν υιοθετηθεί. Αυτό απαιτούν οι ηγέτες του Eurogroup προκειμέ­νου τον Σεπτέμβριο να πάρουν τις αποφάσεις τους σχετικά με το νέο «πακέτο βοήθειας» για την Ελλάδα.

Μέχρι τότε οι εκδοχές του «πακέ­του» δίνουν και παίρνουν, μετα­τρέποντας την Ελλάδα σε έρμαιο των κερδοσκόπων και των αγο­ρών, σε βαθμό που όλο και χειρο­τερεύει. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εκ­πρόσωποι κορυφαίων χρηματοοι­κονομικών ομίλων της ευρωζώνης συναντήθηκαν στα κεντρικά γρα­φεία της BNP Paribas στο Παρίσι προκειμένου να συζητήσουν τη συμμετοχή τους στον νέο μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας.

Στο επίκεντρο των συζητήσεων, που διεξάγονται υπό την αιγίδα του Διεθνούς Χρηματοπιστωτι­κού Ινστιτούτου (IIF), θα τεθούν οι προϋποθέσεις για τη μετακύλιση ελληνικών ομολόγων, κα­θώς έως σήμερα έχουν υπάρξει σοβαρές διαφωνίες όσον αφορά το ύψος των επιτοκίων και τη δι­άρκεια των νέων τίτλων. Το IIF αναφέρεται και ως Παγκόσμια Ένωση των Πιστωτικών Ιδρυμά­των, όπου κάνουν κουμάντο οι πιο μεγάλες αμερικανικές, γαλλικές και γερμανικές ιδιωτικές τράπεζες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα πρόταση που θα συζητηθεί στη βά­ση του αρχικού γαλλικού σχεδίου θα περιλαμβάνει πιο ελκυστικούς όρους για τη συμμετοχή των τρα­πεζών συγκριτικά με το αρχικό σχέ­διο, το οποίο προβλέπει μετακύλιση των ελληνικών ομολόγων που λήγουν έως το 2014 σε 30ετείς τίτ­λους, αλλά αφορά μόνον το ήμισυ των τοποθετήσεων των τραπεζών σε ελληνικό χρέος.

Το νέο δε χαρακτηριστικό των διαπραγματεύσεων είναι η πρόβλεψη για μερική επαναγορά χρέους, εξέ­λιξη που θα οδηγούσε στην εξο­μάλυνση των συνθηκών στην αγο­ρά ομολόγων.

 Το πού θα βρεθούν τα χρήματα, αλλά και το ύψος της επαναγοράς δεν αναφέρονται. Επο­μένως το πιθανότερο είναι να πρό­κειται για μικρό ποσό, που απλώς θα προσαυξήσει τις αποδόσεις συ­γκεκριμένων τραπεζών με επιλεγ­μένες αγορές, σαν αυτές που έκανε ο ΟΔΔΗΧ τον περασμένο Φεβρου­άριο.

Ακριβότερος δανεισμός

Με βάση το αρχικό σχέδιο, το χρέος που θα επανεπενδυθεί θα έχει επιτόκιο έως 8%, το οποίο θα διαμορφώνεται μέσα από ένα βα­σικό επιτόκιο 5,5% συν ένα επι­πλέον ποσοστό έως 2,5% που θα συνδέεται με τον ρυθμό ανάπτυ­ξης της ελληνικής οικονομίας.

Το νέο σχέδιο προβλέπει πως το μέ­γιστο τελικό επιτόκιο θα μειωθεί στο 5,76%, με το βασικό επιτόκιο να είναι κυμαινόμενο και συνδε­δεμένο με το τριμηνιαίο Euribor, προσαυξημένο με επιπλέον ποσο­στό της τάξεως του 1,7%. Μιλά­με, δηλαδή, για μια μετακύλιση χρέους που θα προσαυξήσει το κόστος τουλάχιστον κατά 3% από τον μέσο όρο της προηγούμενης δεκαετίας.

Την ανταλλαγή των παλαιών ελλη­νικών ομολόγων με νέα, τα οποία θα έχουν μεγαλύτερες προθεσμίες εξόφλησης, επαναφέρει προς συ­ζήτηση και η Γερμανία, θέτοντας ουσιαστικά θέμα αναδιάρθρωσης χρέους. Το πρακτορείο Bloomberg (5.7) μετέδωσε δήλωση Γερμανού αξιωματούχου, σύμφωνα με τον οποίο η Γερμανία θα επαναφέρει μία πρόταση για την ανταλλαγή ελληνικών ομολόγων που θα περιλαμ­βάνει εθελοντική ανταλλαγή χρέ­ους έναντι ομολόγων με μεγαλύτε­ρη διάρκεια.

Σημειώνεται πως ήδη οι οίκοι αξιο­λόγησης έχουν προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενη εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων, κατά την οποία οι ιδιώ­τες αγοράζουν νέα ομόλογα όταν λήγουν τα παλαιά, θα αποτελούσε χρεοκοπία εάν οι επενδυτές έχουν δεχτεί πιέσεις να αποδεχθούν τη συμφωνία επειδή φοβούνται χειρό­τερες επιπτώσεις.

Όπως μεταδίδει το Bloomberg, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός (credit event) θα ήταν περιορισμέ­νο και δεν θα προκαλούσε μεγάλα προβλήματα, όπως ενδεχομένως να συμβεί με άλλες λύσεις. Με άλ­λα λόγια, η γερμανική κυβέρνηση δεν αποκλείει καθόλου μια περι­ορισμένη κατάρρευση τραπεζών, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Βέβαια, το πόσο «περιορισμένη» μπορεί να είναι μια τέτοια κατάρ­ρευση, αυτό μόνο να το εικάσει κα­νείς μπορεί.

Όσο για το τι θα γίνει με τις κατα­θέσεις των Ελλήνων καταθετών σε μια τέτοια περίπτωση «πιστωτικού γεγονότος», αυτό δεν απασχολεί καθόλου τη Γερμανία. Ούτε τους τραπεζίτες, μια και γνωρίζουν πο­λύ καλά ότι εντός του ευρώ δεν υπάρχει κανενός είδους εξασφάλι­ση των καταθέσεων. Εκτός βέβαια από ανέξοδες δηλώσεις καθησυχασμού.

Πάντως οι οίκοι αξιολόγησης έχουν αποσαφηνίσει πως, αν οι ομολογι­ούχοι θεωρούν πιθανή τη χρεοκο­πία και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας έχει υποχωρήσει, τότε είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς ότι προσέρχονται εθελοντικά στη συμφωνία για την ανταλλαγή ομο­λόγων, επισημαίνει ο οίκος.

Για τους επενδυτές μια τέτοια κίνηση θα είχε νόημα μόνον εάν συνέπραττε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ωστόσο η πρόταση του Βερολίνου δεν φαίνεται να έχει υποστηρικτές στην Ευρωπαϊκή Ένω­ση, καθώς τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κομισιόν και πολλές ευρωπαϊκές κυ­βερνήσεις δεν θέλουν να ακούσουν για αναδιάρθρωση χρέους σε οποι­αδήποτε μορφή.

Ποιοι προτιμούν πτώχευση

Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Το κόστος ασφάλισης των ελληνικών τίτλων αυξήθηκε την Τετάρτη (6.7) μετά την υποβάθμιση της Πορτογα­λίας από τη Moody’s και την προει­δοποίηση για ενδεχόμενο δεύτερο πακέτο στήριξης της χώρας της Ιβη­ρικής.

Το κόστος ασφάλισης έναντι αθέ­τησης πληρωμών (CDS) αυξήθηκε κατά 59 μονάδες βάσης, στις 1.975 μονάδες, με τους επενδυτές να ανησυχούν και για την πορεία των διαβουλεύσεων των ελληνικών ομο­λόγων.

● Να θυμίσουμε ότι τον Ια­νουάριο του 2010 τα ελληνικά CDS ήταν γύρω στις 400 μονάδες βάσης και έναν χρόνο αργότερα γύρω στις 1.200 μονάδες.

● Να θυμίσουμε επιπλέον ότι το ανώτερο πλαφόν μονά­δων βάσης για CDS παγκόσμια έχει τεθεί γύρω στις 2.500 μονάδες βά­σης. Η Ελλάδα, αν πάει με αυτούς τους ρυθμούς, θα τις έχει φτάσει μέχρι το φθινόπωρο. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η κρίση χρέους της Ελλάδας θα έχει γίνει μη ανατάξιμη για τις αγορές και επομένως το μόνο που θα μένει ακόμη κι επίσημα θα είναι να πτω­χεύσει η χώρα.

Αυτό επιδιώκουν οι Ευρωπαίοι; Μάλλον ναι, μια και δεν πιστεύουν πια ότι η κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να διασωθεί. Αρκεί να έχουν τεθεί υπό μηχανι­σμό εκποίησης η χώρα και τα περι­ουσιακά της στοιχεία. Γι’ αυτό βιάζονται. Γι’ αυτό πιέζουν τόσο πολύ. Από την άλλη, οι αγορές δεν θέ­λουν να αφήσουν την επίσημη πτώ­χευση της Ελλάδας στην αποκλει­στική αρμοδιότητα των πολιτικών της ευρωζώνης, δηλαδή της Μέρκελ και του Σαρκοζί.

Έτσι έχει ξε­σπάσει αληθινός πόλεμος με τους οίκους αξιολόγησης, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι θα υποβαθμίζουν διαρ­κώς Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, αλλά και Ισπανία, όπως ίσως και την Ιταλία, προκειμένου να πιέσουν τους πολιτικούς.

Ο επικεφαλής της Standard & Poor’s στη Γερμανία απέρριψε την Τετάρτη (6.7) την κριτική ότι ο οί­κος αξιολόγησης αξιολογεί υπερ­βολικά σκληρά τις προσπάθειες για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο νέο σχέδιο διάσωσης της Ελλά­δας με αποφυγή πιστωτικού επει­σοδίου.

Υπενθυμίζεται πως χθες ο διοι­κητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊ­κής Κεντρικής Τράπεζας Έβαλντ Νοβότνι, με συνέντευξή του στη δημόσια αυστριακή τηλεόραση, άσκησε δριμύτατη κριτική κατά των αμερικανικών οίκων αξιολό­γησης. Ο Νοβότνι υποστήριξε ότι οι οίκοι είναι πολύ αυστηρότεροι και επιθετικότεροι όσον αφορά τις αξιολογήσεις τους στον χώρο της ευρωζώνης από ό,τι σε παρό­μοιες περιπτώσεις στη Νότια Αμε­ρική.

Από την πλευρά της η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προειδοποίησε χθες τους οίκους αξιο­λόγησης ότι η τρόικα έχει τη δική της κρίση για τη διάσωση της Ελλά­δας από τη χρεοκοπία και δεν πρό­κειται να τους αφήσει να κάνουν ό,τι θέλουν.

«Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι λόγια του αέρα και είναι αποδεδειγμένα λανθασμένοι. Είτε βασίζονται σε άγνοια των γεγονότων είτε τα κίνη­τρα είναι πολιτικά και τα γεγονότα παραμελούνται» δήλωσε ο Τόρτσεν Χίνριχτς σε αυστριακό ραδιόφω­νο. Ο ίδιος τόνισε πως η Standard & Poor’s δεν απέρριψε το γαλλικό σχέδιο στη βάση του, αλλά σχολί­ασε το πώς θα αξιολογούσε με τα σημερινά δεδομένα και τις διαθέσι­μες πληροφορίες το σχέδιο.

«Πρόκειται για ένα καθαρά υποθε­τικό σχόλιο. Το τελικό σχέδιο δεν έχει ακόμη εγκριθεί» τόνισε προ­σθέτοντας πως το βασικό προς εξέ­ταση ζήτημα ήταν το πώς αντιμε­τωπίζονται οι επενδυτές σε σχέση με τους αρχικούς όρους των ομολόγων, την αποπληρωμή του κεφαλαί­ου και των τόκων.

«Είναι πολύ σαφές ότι εξετάζεται μια σημαντική επέκταση της διάρκειας των ομο­λόγων και μια καθυστέρηση στην αποπληρωμή, κάτι που δεν είναι σύμφωνο με την αρχική υπόσχεση για την έγκαιρη πληρωμή των τό­κων και του κεφαλαίου. Σε αυτόν τον βαθμό, ένα τέτοιο σχέδιο θα συνεπαγόταν χρεοκοπία» δήλωσε ο Χίνριχτς.

Όλα για τη Γερμανία

Και η κυβέρνηση των δύο πρωθυπουργών και του ενός αντιπροέδρου; Κάνει ό,τι μπορεί για να επιταχύνει τις εκποιήσεις και να μετατρέψει το ξεπούλημα της χώρας σε μη ανατάξιμο γε­γονός. Με την πώληση επιπλέον ποσοστού 10% του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom προσέρχεται ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος στη συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του Β. Σόιμπλε, η οποία επρόκειτο να γίνει την Τετάρτη (6.7) στο Βερολίνο.

Ο κ. Βενιζέλος θα έχει επαφές και με εκπροσώπους του γερμανικού συνδέσμου βιομηχανιών με δεδο­μένο το γερμανικό ενδιαφέρον για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τις ιδιωτικοποιήσεις. Στη συνά­ντηση θα συζητηθούν θέματα που αφορούν τις δύο χώρες, την ευρω­παϊκή οικονομική διακυβέρνηση, ενώ ο κ. Βενιζέλος θα ενημερώσει τον συνομιλητή του για το πώς η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να εφαρμόσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Τα πάντα στη διάθεση της Γερμανίας.

Αρκεί τα θύματα να πεθαίνουν ευτυχισμένα…

«Ασύμμετρες απειλές» στην επίλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κρίσης χρέους χαρακτήρισε τους οίκους αξιολόγησης και άλλους διεθνείς παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος σε συνέντευξη που παραχώρησε στους New York Times (5.7).

Στη συνέντευξη που τιτλοφορείται «Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών κινείται από κρίση σε κρί­ση» η αμερικανική εφημερίδα εστιάζει στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, στο σχέδιο για ρι­ζική μείωση του δημόσιου τομέα, στο επιθετικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της Ελλάδας και στις μεταρρυθμίσεις που θα πρέπει να υλοποιή­σει η ελληνική κυβέρνηση.

Στη συνέντευξη ο κ. Βενιζέλος αναγνωρίζει το άγος που έχει φέρει η λιτότητα στην ελληνική κοινωνία, ωστόσο υποστηρίζει ότι, παρά την αυ­ξανόμενη οργή, υπάρχει περιορισμένη διάθεση για νέες εκλογές και αλλαγή της κυβέρνησης. «Ναι, έχουμε διαδηλωτές στους δρόμους, αλλά σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης απορρίπτει την ιδέα των πρόωρων εκλογών» είπε.

Ερωτηθείς για την υψηλή ευθύνη εκτέλεσης των μέτρων, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως ο ίδιος δεν έχει κανένα πρόβλημα σχετικά με την εφαρμογή των μέτρων, ξεκαθαρίζοντας πως η μεγάλη πρόκληση είναι η οικονομική σταθεροποίηση. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα μπορεί να διανύσει ο κ. Βε­νιζέλος το κατοστάρι, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγεί και ο ίδιος όταν χρειαστεί να το κάνει για να γλιτώσει όταν η επικείμενη επίσημη πτώχευση θα παρουσιαστεί ως οικονομική σταθερο­ποίηση.

Ο κ. Βενιζέλος, τέλος, αναφέρθηκε στη συμπε­ριφορά των διαφόρων διεθνών παραγόντων που επηρεάζουν τις εξελίξεις. «Έχουμε κάποιες ασύμμετρες απειλές» είπε, αναφερόμενος στους οίκους αξιολόγησης. Τέλος, οι New York Times κάνουν λόγο για σκληρές πολιτικές στην Ελλάδα που θα οδηγήσουν 120.000 εργαζόμενους του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα να χάσουν τη δουλειά τους κατά τα επόμενα τρία χρόνια.

Όμως, μην ανησυχείτε. Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Focus» ο πρόεδρος του Eurogroup δήλωσε πως η κυριαρχία της Ελλά­δας θα περιοριστεί. Και μάλιστα θα περιοριστεί massive, δραστικά. Επίσης ανακοίνωσε την εγκατάσταση μόνιμων επιτρόπων στα ελληνικά υπουρ­γεία, οι οποίοι θα εποπτεύουν τους ρυθμούς και την ταχύτητα της εκποίησης.

Αυτό που ανακοίνω­σε ο Γιούνκερ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την επιβολή μιας ύπατης αρμοστείας, σαν τους Γερμανούς γκαουλάιτερ, που θα επιβλέπουν το ξεπούλημα της χώρας και του λαού της. Αν αυτό νομίζετε ότι σημαίνει τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία, οφείλουμε να σας καθησυ­χάσουμε. Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, δεν πρόκειται για επιτρόπους, αλλά για «συμβούλους» που έρχονται – με έξωθεν εντο­λή – να μας προσφέρουν τεχνογνωσία. Σε τι ακριβώς; Δεν γνωρίζουμε.

Άλλωστε δεν πρέπει να ανησυχείτε καθόλου. Μπορεί να εκποιηθεί η χώρα, να καταλήξει στα αζήτητα το 1/3 του εργατικού δυναμικού της, η ανέχεια να ξεπεράσει το 50% του πληθυσμού, η αγορά μαζί με τους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους να σαρωθεί, οι εγχώριες τράπεζες να καταρρεύσουν χωρίς τελικά το ελληνικό κράτος να μπορέσει να αποφύγει την επίσημη πτώχευση, αλλά όλα αυτά γίνονται για το κα­λό μας.

Αρκεί το ευρώ και η ευρωζώνη να μπορέσουν να επιζήσουν. Δεν έχουν σημασία τα θύματα, αρκεί να πεθαίνουν ευτυχισμένα με το ευρώ στην τσέ­πη και με την ικανοποίηση ότι ακόμη και τα δισέγγονά τους θα πληρώνουν τα ίδια δάνεια για τα οποία εξοντώθηκαν κι αυτοί…

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Οικονομολόγος – Αναλυτής.

 ΠΗΓΗ: (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 07-07-11), http://www.topontiki.gr/article/19176

ΔΙΑΒΟΛΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ:

… η ανίερη συνεργασία τραπεζών και κυβερνήσεων, οι μονεταριστικές ιδιαιτερότητες της Ευρωζώνης, οι δικλείδες ασφαλείας, τα υπέρ και τα κατά του κοινού νομίσματος – Μέρος  ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι Η ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ

“Η ΕΚΤ επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό τους ανθρώπους, οι οποίοι ζουν στη ζώνη του Ευρώ. Έχει στην κατοχή της τον ολοκληρωτικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, οπότε μπορεί να καθορίζει αποφασιστικά το μέλλον όλων των συναλλασσόμενων. Η απίστευτα μεγάλη δύναμη της οφείλεται στο ότι μπορεί να παράγει χρήματα – τυπώνοντας χαρτονομίσματα ή δημιουργώντας τα απλά με το πάτημα ενός κουμπιού στον υπολογιστή, σε οποιαδήποτε ποσότητα θέλει.

Δεν δημιουργεί όμως μόνο η ΕΚΤ χρήματα, αλλά και οι εμπορικές τράπεζες, αφού έχουν το προνόμιο της κατασκευής χρημάτων από τις πιστώσεις, με τη διατήρηση ελάχιστων εγγυήσεων στην κεντρική (2%). Τόσο η ΕΚΤ λοιπόν, όσο και οι τράπεζες, έχουν την άδεια παραγωγής χρημάτων από το πουθενά – μία δύναμη, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί πολλαπλά, ακόμη και για αθέμιτους σκοπούς”. Ειδικότερα, στα πλαίσια μίας «σκοτεινής» συνεργασίας, η εκάστοτε κυβέρνηση προσφέρει το δικαίωμα της παραγωγής χρήματος στις τράπεζες, έναντι της χρηματοδότησης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της από αυτές – με τη μορφή της παροχής δανείων στο κράτος ή της αγοράς των ομολόγων που εκδίδει το δημόσιο. Κατ’ επέκταση η ανίερη, η διαβολική δηλαδή συμμαχία των κεντρικών τραπεζών, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των κυβερνήσεων είναι πολύ βαθιά, ενώ λειτουργεί ως εξής:

“Η κεντρική τράπεζα δημιουργεί νέα χρήματα, όταν αγοράζει ομόλογα ή εγκρίνει δάνεια, τα οποία είναι εγγυημένα με ομόλογα του δημοσίου. Η κυβέρνηση πληρώνει τόκους στα ομόλογα ή στα δάνεια που λαμβάνει, οπότε δημιουργούνται κέρδη στην κεντρική τράπεζα. Τα κέρδη αυτά, εφόσον βέβαια η κεντρική τράπεζα ανήκει στο κράτος (κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει με την Τράπεζα της Ελλάδας, αλλά ούτε με την ΕΚΤ), καταλήγουν ξανά στην κυβέρνηση – δια μέσου των μερισμάτων. Όταν τα ομόλογα είναι ληξιπρόθεσμα, οι κυβερνήσεις δεν χρειάζεται να τα εξοφλήσουν – αφού, απλούστατα, η κεντρική τράπεζα αγοράζει από το κράτος νέα ομόλογα, τα οποία αντικαθιστούν τα παλαιότερα. Για παράδειγμα, εάν η ΤτΕ ανήκε στην Ελλάδα, με νόμισμα τη δραχμή, η κυβέρνηση θα μπορούσε να εκδώσει νέα ομόλογα, για την αντικατάσταση των παλαιοτέρων, πουλώντας τα στην ΤτΕ – οπότε δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να χρεοκοπήσει (υπενθυμίζουμε ότι, η τελική επιλογή στα καπιταλιστικά συστήματα είναι πληθωρισμός ή χρεοκοπία – όπου όμως με τον πληθωρισμό επιβιώνει κανείς, εάν καταφέρει να τον ελέγξει). Σε ένα άλλο επίπεδο τώρα, οι εμπορικές τράπεζες δημιουργούν επίσης χρήματα, αγοράζοντας ομόλογα του δημοσίου και χρησιμοποιώντας τα σαν εγγύηση για την παροχή δανείων από την κεντρική. Συνήθως, οι τράπεζες είναι απολύτως σίγουρες ότι η κεντρική τράπεζα θα αποδεχθεί τα ομόλογα του δημοσίου σαν εγγύηση”.   

Συνεχίζοντας, η παραπάνω ανάλυση είναι χαρακτηριστική – είναι δεδομένη δηλαδή για όλα τα δυτικά χρηματοπιστωτικά συστήματα, στα οποία οι τράπεζες (κεντρική, εμπορικές) δημιουργούνται και λειτουργούν, έχοντας την υποχρέωση να βοηθούν τα κράτη στη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους. Εν τούτοις, η Ευρωζώνη είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση, αφού υπάρχει ένα ιδιόρρυθμο κεντρικό τραπεζικό σύστημα (αποτελείται από την ΕΚΤ, καθώς επίσης από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών), το οποίο ενισχύει διαφορετικές κυβερνήσεις στη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους. Ειδικότερα, όταν οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της Ευρωζώνης εμφανίζουν ελλείμματα, τότε εκδίδουν ομόλογα, τα οποία αγοράζει το τραπεζικό σύστημα και όχι η ΕΚΤ. Το τραπεζικό σύστημα αγοράζει ευχαρίστως ομόλογα δημοσίου, αφού χρησιμοποιούνται ως εγγυήσεις στην ΕΚΤ, για την παροχή δανείων εκ μέρους της – πόσο μάλλον όταν τα δάνεια που λαμβάνει τοκίζονται με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ, ενώ οι τράπεζες τα δανείζουν στα κράτη με αρκετά υψηλότερο επιτόκιο. Σε τελική ανάλυση λοιπόν κερδίζουν οι εμπορικές τράπεζες εις βάρος των Πολιτών, αφού τα κράτη δεν συμμετέχουν στα κέρδη τους – όπως στο παράδειγμα της κεντρικής τράπεζας που ανήκει στο κράτος (Τράπεζα του Καναδά κλπ.). Δικαίως λοιπόν αναφέρεται κανείς «απαξιωτικά» σε μία Ευρωζώνη, ειδικά κατασκευασμένη για τις τράπεζες – σε μία Ευρώπη των τραπεζών της ή στη δικτατορία των τραπεζών. 

ΟΙ ΜΟΝΕΤΑΡΙΣΤΙΚΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Επειδή τα νέα («φρέσκα») χρήματα δημιουργούνται από τις πιστώσεις, όσο περισσότερο αυξάνονται τα ελλείμματα ενός κράτους και εκδίδονται ομόλογα για την κάλυψη τους, τόσο γρηγορότερα «παράγουν» χρήματα οι τράπεζες του (οπότε αυξάνεται το ενεργητικό τους), καθώς επίσης το κεντρικό τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης. Κατ’ επέκταση, τα νέα χρήματα δημιουργούνται κυρίως στις ελλειμματικές χώρες – αυξάνοντας τόσο τις τιμές των προϊόντων, όσο και τα εισοδήματα των κατοίκων τους. Ο Πίνακας ΙΙ είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Μεταβολή του ενεργητικού των ελληνικών τραπεζών 2000-2010 σε εκ. €

* Το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζών το 2010, ύψους 517,1 δις € ήταν 2,24 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Ελλάδας (!)

Πηγή: ΟΤΟΕ, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζών αυξήθηκε κατά 1.063% σε σχέση με το 1990, ενώ κατά 143% μετά την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη. Τα μεγέθη στον πίνακα δεν είναι απόλυτα, αφού προέρχονται από διάγραμμα.  

Συνεχίζοντας, αφού δημιουργηθούν τα καινούργια χρήματα, αρχίζουν αργότερα να εισρέουν στην υπόλοιπη Ευρώπη – στην οποία οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί ακόμη. Ειδικότερα, εισάγονται στις ελλειμματικές χώρες αγαθά και υπηρεσίες από τις πλεονασματικές, με τελικό αποτέλεσμα να διαχέεται αργότερα το νέο χρήμα σε αυτές – στις πλεονασματικές δηλαδή, για την πληρωμή των εισαγομένων. Τα νέα αυτά χρήματα αυξάνουν με τη σειρά τους τις τιμές στις πλεονασματικές οικονομίες (εισαγόμενος πληθωρισμός) – πολύ λιγότερο όμως τα εισοδήματα των Πολιτών τους. Μεταξύ άλλων, το γεγονός αυτό επεξηγεί τη διατήρηση χαμηλών μισθών στη Γερμανία, όταν για παράδειγμα στην Ιταλία οι αυξήσεις ήταν της τάξης του 40% – με αποτέλεσμα την πτώση της ανταγωνιστικότητας της Ιταλίας, παράλληλα με την αντίστοιχη αύξηση της στη Γερμανία (μία ακόμη σημαντική δυσλειτουργία του συστήματος της Ευρωζώνης, η οποία οδήγησε στην υπερχρέωση πολλών κρατών). Συμπερασματικά τώρα, το κέρδος από την αύξηση της ποσότητας χρήματος οδηγείται στους αρχικούς χρήστες του, στις ελλειμματικές οικονομίες – ενώ το κόστος της φθίνουσας αγοραστικής δύναμης του ευρώ, λόγω πληθωρισμού, επιβαρύνει ολόκληρη την Ευρωζώνη (γεγονός που επεξηγεί την απαίτηση χωρών όπως της Γερμανίας, για πολιτικές λιτότητας των ελλειμματικών κρατών, για «κάψιμο χρημάτων» δηλαδή, παρά τα καταστροφικά αποτελέσματα τους για τις ίδιες – ύφεση, ανεργία κλπ.). Η κάθε κυβέρνηση λοιπόν μίας αδύναμης οικονομίας έχει τη δυνατότητα, μέσω των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της, να κερδίζει εις βάρος των υπολοίπων, λιγότερο ελλειμματικών. Σύμφωνα με τους ειδικούς, το ευρωσύστημα μοιάζει με ένα τυπογραφείο χρημάτων, στο οποίο έχουν τη δυνατότητα να εισέρχονται διαφορετικά άτομα. Όλα αυτά τα άτομα έχουν το κίνητρο να τυπώσουν χρήματα και να τα διαθέσουν – με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι τιμές. Η ωφέλεια της απόκτησης ενός υψηλότερου εισοδήματος είναι κυρίως προνόμιο του εκτυπωτή – ενώ το κόστος επιβαρύνει όλους όσους συναλλάσσονται με το κοινό νόμισμα (ισχύει εν μέρει και στην περίπτωση του δολαρίου, όπου εκτυπωτής είναι η Fed, επειδή το δολάριο «χρησιμοποιείται» από πολλές χώρες). Επομένως, το κίνητρο για την εκτύπωση όσο το δυνατόν περισσότερων χρημάτων είναι τεράστιο – αφού, εάν κάποιος δεν εκτυπώσει, μειώνεται το πραγματικό του εισόδημα, επειδή οι τιμές αυξάνονται, λόγω του ότι οι υπόλοιποι εκτυπώνουν χρήματα και τα καταναλώνουν. Ακόμη καλύτερα, όποιος εκτυπώνει γρηγορότερα χρήματα (η πλέον ελλειμματική οικονομία), κερδίζει εις βάρος αυτών που τυπώνουν πιο αργά (της λιγότερο ελλειμματικής δηλαδή οικονομίας).   

Για παράδειγμα, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που αυξάνουν το διαθέσιμο εισόδημα τους με δάνεια (τραπεζικές πιστώσεις, μεταχρονολογημένες επιταγές, πιστωτικές κάρτες κλπ.), καταναλώνουν περισσότερο, από αυτούς που δεν χρωστούν – με αποτέλεσμα η μεγαλύτερη ζήτηση εκ μέρους τους να αυξάνει τις τιμές των προϊόντων. Οι υψηλότερες τώρα τιμές μειώνουν τα πραγματικά εισοδήματα αυτών που δεν δανείζονται, οπότε στην ουσία αυτοί που χρωστούν ζουν εις βάρος όσων δεν χρωστούν. Βέβαια, κάποια στιγμή οι όροι αντιστρέφονται, αφού κανένας δεν μπορεί να δανείζεται απεριόριστα. Εάν όμως τότε ακολουθήσει «στάση πληρωμών» (αδυναμία αποπληρωμής χρεών), τότε επιβαρύνονται για δεύτερη φορά, ξανά δηλαδή, αυτοί που δεν χρωστούν – μία από τις μεγαλύτερες ίσως «αδυναμίες» του συστήματος (ίσως οφείλουμε να τονίσουμε εδώ ξανά ότι, οι μεταχρονολογημένες επιταγές αποτελούν επίσης εκτύπωση χρημάτων και μάλιστα «παράνομη»).     

ΟΙ ΔΙΚΛΕΙΔΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Είναι εμφανές ότι, το ευρώ θα είχε ήδη υποτιμηθεί, εάν το σύστημα λειτουργούσε ακριβώς όπως το περιγράψαμε παραπάνω. Εν τούτοις, υπάρχουν ορισμένες «ασφαλιστικές δικλείδες». Η πρώτη από αυτές είναι τα ανώτατα όρια που έχουν τοποθετηθεί, σε σχέση με την εκτύπωση χρημάτων, όπου οι ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν μόνες τους – αλλά μέσω ομολόγων του δημοσίου, τα οποία πρέπει να αγοραστούν από το τραπεζικό σύστημα, καθώς επίσης από το κεντρικό της ΕΚΤ (κάτι που θα άλλαζε σε κάποιο βαθμό, από την ενδεχόμενη έκδοση Ευρωομολόγων). Στην προκειμένη περίπτωση, εάν τα ομόλογα δεν αγοραστούν από τις τράπεζες και δεν δοθούν σαν εγγύηση στην ΕΚΤ, τότε το σύστημα παύει να παράγει νέα χρήματα. Η μη αγορά ομολόγων εκ μέρους των τραπεζών μπορεί να οφείλεται είτε στο χαμηλό επιτόκιο δανεισμού των κρατών, γεγονός που κάνει μη κερδοφόρα την τοποθέτηση τους, είτε στον κίνδυνο χρεοκοπίας κάποιας χώρας. Επίσης, είναι δυνατόν να οφείλεται στο ότι η ΕΚΤ παύει να δέχεται τα ομόλογα κάποιου κράτους σαν εγγύηση, για την παροχή δανείων στις τράπεζες. Η σημαντικότερη όμως δικλείδα ασφαλείας, αυτή δηλαδή που τοποθετεί ανώτατα όρια στην παραγωγή νέων χρημάτων, δεν είναι άλλη από το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης, το οποίο έχουν συνυπογράψει όλες οι χώρες της Ευρωζώνης – εφόσον φυσικά τηρείται. Με βάση τη συγκεκριμένη συμφωνία, τα ελλείμματα του προϋπολογισμού των κρατών-μελών δεν πρέπει να ξεπερνούν το 3% – οπότε, η παραγωγή νέων χρημάτων περιορίζεται αυτόματα κάτω από το ποσοστό αυτό. Εν τούτοις, καμία ουσιαστικά χώρα δεν σεβάστηκε το όριο του 3% – πρώτες από όλες η Γερμανία και η Γαλλία, αφού για πάρα πολλά χρόνια λειτούργησαν με μεγαλύτερα ελλείμματα, εις βάρος των υπολοίπων (στις οποίες σήμερα θέλουν να απαγορεύσουν «ηθικά» να κάνουν τα ίδια), εμποδίζοντας την επιβολή των συμφωνηθέντων κυρώσεων εκ μέρους της Ευρώπης. Μία συμφωνία όμως, με την οποία οι ίδιες οι χώρες αποφασίζουν για ενδεχόμενες κυρώσεις, όπου δηλαδή οι ένοχοι εκδικάζονται μόνοι τους, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι προσφέρει την απαιτούμενη ασφάλεια στο κοινό νόμισμα.  Ολοκληρώνοντας, με δεδομένο ότι όλα σχεδόν τα κράτη-μέλη ξεπέρασαν το όριο του 3% το 2010, το ευρώ θεωρείται αυτοκαταστροφικό για το μέλλον της ζώνης – αφού ο ανταγωνισμός των ελλειμμάτων οδηγεί σε κρίσεις χρέους οι οποίες, αργά ή γρήγορα, καταλήγουν είτε σε υπερπληθωρισμό, είτε σε χρεοκοπία.

ΤΑ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Κατά τη φιλελεύθερη άποψη, η υιοθέτηση ενός κοινού νομίσματος είναι καταστροφική για το μέλλον των ανεξάρτητων χωρών. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν διευκολύνει την ορθολογική, ελεύθερη ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ των κρατών-μελών, αλλά τη μονεταριστική αναδιανομή εισοδημάτων – όπου τα πλεονασματικά κράτη υποχρεώνονται να ενισχύουν τα ελλειμματικά, με τη βοήθεια της μεταφοράς πόρων. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας «επιδοτεί» σήμερα τη μη ανταγωνίσιμη οικονομία της, με έναν πολυπληθή δημόσιο τομέα, καθώς επίσης με πολύ υψηλούς πραγματικούς μισθούς (συγκριτικά πάντοτε με τους άλλους εταίρους της). Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η δημιουργία μεγάλων ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό της – τα οποία χρηματοδοτούν το, σχετικά με την παραγωγικότητα τους, υψηλό βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της. Στη συνέχεια, η πορτογαλική κυβέρνηση εκδίδει ομόλογα για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της χώρας της – τα οποία αγοράζονται από το τραπεζικό σύστημα, αφού τα αποδέχεται η ΕΚΤ σαν εγγύηση. Τα ομόλογα του πορτογαλικού δημοσίου λοιπόν τοποθετούνται σαν εγγύηση στην ΕΚΤ, οπότε δημιουργούνται νέα χρήματα – τα οποία αυξάνουν αργότερα τις τιμές των προϊόντων σε ολόκληρη την Ευρωζώνη. Ειδικότερα, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας είναι η πρώτη που λαμβάνει αυτά τα νέα χρήματα, τα οποία χρησιμοποιεί για την πληρωμή των υποχρεώσεων της (μισθούς, συντάξεις κλπ.). Εάν τώρα ένας Πορτογάλος μισθωτός αγοράσει μία γερμανική τηλεόραση, τα νέα χρήματα εισρέουν στη Γερμανία – αυξάνοντας τις τιμές των τηλεοράσεων εκεί, λόγω της μεγαλύτερης ζήτησης. Ουσιαστικά λοιπόν η Πορτογαλία εισάγει νέα προϊόντα, «εξάγοντας» για την απόκτηση τους νέα χρήματα – το μεγαλύτερο μέρος των οποίων παραμένει στη Γερμανία, αφού τα πορτογαλικά εμπορεύματα δεν είναι ανταγωνίσιμα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται στην Πορτογαλία ένα αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο με τη Γερμανία, όπου τα γερμανικά εμπορεύματα ανταλλάσσονται με νέα πορτογαλικά χρήματα. Σε τελική ανάλυση όμως, καμία χώρα δεν μπορεί να διατηρήσει ένα διαρκώς αυξανόμενο αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο – να επιδοτεί δηλαδή μία μη παραγωγική οικονομία, η οποία εισάγει περισσότερα εμπορεύματα από ότι εξάγει, ενώ καταναλώνει με δανεικά χρήματα. Επομένως, αργά ή γρήγορα, η ελλειμματική χώρα υπερχρεώνεται, οπότε «αναγκάζεται» να διασωθεί από τις υπόλοιπες, λόγω της συμμετοχής της στην Ευρωζώνη. Εκείνη τη στιγμή η μεταφορά πόρων, από τις πλεονασματικές προς στις ελλειμματικές, γίνεται πραγματικότητα, αφού τέτοιου είδους δάνεια δεν είναι δυνατόν να εξοφληθούν ποτέ – πόσο μάλλον όταν χρεώνονται με επιτόκια πολύ υψηλότερα από το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της εκάστοτε χώρας (όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου το επιτόκιο υπερβαίνει το 5%, ενώ η ανάπτυξη είναι αρνητική, στο -4%). Κατ’ επέκταση, το υπερχρεωμένο κράτος χάνει την εθνική του κυριαρχία και μετατρέπεται ουσιαστικά σε προτεκτοράτο των ισχυρών – αφού θα παραμένει αιώνια «στον ορό», προφανώς σκόπιμα, επειδή διαφορετικά δεν θα επιβαρυνόταν με τοκογλυφικά επιτόκια υποτέλειας. Γνωρίζοντας όμως ότι αργά ή γρήγορα αντιδρούν οι Πολίτες του, οι κοινωνικές εκρήξεις (ο διαφωτισμός προηγείται πάντοτε της επανάστασης), καθώς επίσης οι «διακρατικές αντιπαλότητες», είναι αδύνατον να αποφευχθούν.

Από την άλλη πλευρά βέβαια (στην Οικονομία τελικά, όπως και στη Φύση, τα πάντα εξισορροπούν, μετά από περιόδους αστάθειας), η χρηματοδότηση των ελλειμματικών χωρών (δανεισμός) επιβαρύνει τις πλεονασματικές οι οποίες, παρά το ότι αντιδρούν στη παροχή δανείων, στο τέλος συμφωνούν υποχρεωτικά – αφού διαφορετικά κινδυνεύουν να χάσουν τις απαιτήσεις  τους, όπως στο παράδειγμα της Γερμανίας, λόγω ενδεχομένων στάσεων πληρωμών ή δυσλειτουργιών του τραπεζικού συστήματος (Target 2, χρεοκοπία τραπεζών στην περιφέρεια κλπ). Περαιτέρω στο παράδειγμα μας, εάν δεν υπήρχε το ευρώ, τότε το εθνικό νόμισμα της Πορτογαλίας θα υποτιμούταν, λόγω μειωμένης ανταγωνιστικότητας – οπότε θα αυξάνονταν οι εξαγωγές της, ενώ θα περιορίζονταν οι εισαγωγές της, με αποτέλεσμα την εξάλειψη των ελλειμμάτων του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της. Από την άλλη πλευρά δε, η αύξηση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της, αφενός μεν θα δυσκόλευε τον περαιτέρω δανεισμό της, αφετέρου θα τον καταστούσε ασύμφορο (λόγω των υπερβολικών επιτοκίων). Επομένως, θα αναγκαζόταν να πάψει να συντηρεί ένα μη παραγωγικό και πολυδάπανο δημόσιο – οπότε δεν θα υπερχρεωνόταν. Αντίστοιχα, το μάρκο της Γερμανίας θα υπερτιμούταν, λόγω αυξημένης ανταγωνιστικότητας – οπότε θα μειώνονταν οι εξαγωγές της, ενώ θα αυξάνονταν οι εισαγωγές της, με αποτέλεσμα την εξάλειψη των πλεονασμάτων του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της, προς όφελος των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών. Συμπερασματικά λοιπόν, εάν η Ευρωζώνη δεν ενωθεί πολιτικά, εάν δηλαδή δεν επιταχυνθεί η ολοκλήρωση της Ευρώπης, όπου αφενός μεν θα καταπολεμηθεί με επιτυχία η ανίερη συμμαχία των κεντρικών και εμπορικών τραπεζών, αφετέρου θα λειτουργήσει σταδιακά η αναδιανομή εισοδημάτων από τις πλεονασματικές προς στις ελλειμματικές περιοχές, το Ευρώ θα αποβεί ένα καταστροφικό εγχείρημα – αφού οι ισχυρές, φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύσσει το κοινό νόμισμα, είναι αδύνατον να αντιμετωπισθούν διαφορετικά.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται σε καμία περίπτωση νέα δάνεια, με τοκογλυφικούς τόκους και με εγκληματικές εγγυήσεις, έτσι όπως προτείνονται από τις γαλλικές και λοιπές αχόρταγες τράπεζες, «ερήμην» της Ελληνικής Κυβέρνησης (άρθρο μας). Η χώρα μας χρειάζεται ένα σύνολο μέτρων αναμόρφωσης και ενίσχυσης της οικονομίας της, με κέντρο βάρους τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού (βασικό της ΕΚΤ), την αναδιάρθρωση (επιμήκυνση) του δημοσίου χρέους, καθώς επίσης τις ευρωπαϊκές επενδύσεις – μέσω του οποίου θα καταπολεμηθεί η ύφεση, ο στασιμοπληθωρισμός καλύτερα, καθώς επίσης η εγκληματική ανεργία που προκάλεσε η καταστροφική διαχείριση της κρίσης, τόσο εκ μέρους της κυβέρνησης, όσο και της τευτονοκρατούμενης Τρόικας (για την οποία ανέλαβε τη «βρώμικη δουλειά» το ΔΝΤ). Διαφορετικά, αργά ή γρήγορα, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να καταφύγει στη στάση πληρωμών, η οποία θα επιβαρύνει κυρίως τους δανειστές της – ενώ οι Πολίτες της σίγουρα θα αντιδράσουν έγκαιρα στη «λεηλασία» της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας τους, γνωρίζοντας ότι στο τέλος δεν θα αποφύγουν τη χρεοκοπία, στην οποία όμως δεν θέλουν να οδηγηθούν ανόητα, σαν μία «στυμμένη λεμονόκουπα» (εξαθλιωμένοι δηλαδή, άνεργοι, πεινασμένοι και χωρίς περιουσιακά στοιχεία, όπως η Αργεντινή μετά από τρία χρόνια στα νύχια του ΔΝΤ).  Ολοκληρώνοντας, είναι προτιμότερο να απασχοληθούν οι άνεργοι Έλληνες στην Ελλάδα, εργαζόμενοι σε παραγωγικές επιχειρήσεις με τη συμμετοχή των υπολοίπων Ευρωπαίων, παρά να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη – εάν φυσικά στόχος είναι η ισότιμη πολιτική ένωση της ηπείρου (κάτι για το οποίο αμφιβάλλουμε πια). Τέλος, ακόμη και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) προτείνει, για την καταπολέμηση της χρηματοπιστωτικής κρίσης διεθνώς, ένα ανανεωμένο σύστημα Bretton Woods, μία βοήθεια της μορφής ενός Marshall–Plan, καθώς επίσης ένα παγκοσμιοποιημένο New Deal – ενώ είναι εναντίον των πολιτικών λιτότητας και εξαθλίωσης που ανακοινώνονται.    

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 07. Ιουλίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Είναι σύμβουλος επιχειρήσεων με πολλά συγγράμματα και μελέτες, ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το βιβλίο «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2378.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

ΔΙΑΒΟΛΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ:

Οι αμφισβητήσεις των Ελλήνων, οι πολιτικές τάσεις της ΕΕ…  – Μέρος  Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Οι Έλληνες αμφισβητούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία – επιθυμώντας να «εγκαταστήσουν» στη θέση της τη συμμετοχική, άμεση δημοκρατία, η οποία θα τους προστατεύει καλύτερα στο μέλλον από οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές «καταρρεύσεις».

Συνεχίζοντας, οι Έλληνες αμφισβητούν την απολυταρχική ηγεμονία του Καρτέλ, του μονοπωλιακού καπιταλισμού καλύτερα, αλλά και την παντοδυναμία των εμπορικών τραπεζών – η οποία πηγάζει από την άδεια αποκλειστικής παραγωγής χρημάτων που τους έχει προσφερθεί από τις κυβερνήσεις και την ΕΚΤ. Επίσης, αμφισβητούν το σημερινό τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας – η οποία ουσιαστικά «εκτρέφει» το τοκογλυφικό κεφάλαιο, ενώ είναι παράλληλα ο απόλυτος κυρίαρχος του τραπεζοκεντρικού ευρωσυστήματος. Κατ’ επέκταση, οι Έλληνες αμφισβητούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο σύνολο του – γνωρίζοντας πλέον πως, παρά το ότι παράγει χρήματα από το πουθενά, εκμεταλλευόμενο με κάθε τρόπο την απίστευτη εξουσία του, καλεί τους Πολίτες να πληρώσουν για τα λάθη ή τις παραλείψεις του (ιδιοποιούμενο τα κέρδη και κοινωνικοποιώντας τις ζημίες του, όπως στο παράδειγμα των δύστυχων Ιρλανδών – οι οποίοι «σύρθηκαν» από την κυβέρνηση τους στη διάσωση των ιδιωτικών, κερδοσκοπικών τραπεζών!).   

Τέλος, οι Έλληνες αμφισβητούν τόσο τη λειτουργία, όσο και τα κίνητρα ορισμένων διεθνών οργανισμών – όπως του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, της Τράπεζας των Τραπεζών (BIS), των εταιρειών αξιολόγησης, των κερδοσκόπων-επενδυτών, των διεθνούς εμβέλειας οικονομολόγων κλπ. Φυσικά αμφισβητούν τις «αγαθές» προθέσεις της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας αλλά και των Η.Π.Α. – στα θέματα τουλάχιστον που τους αφορούν, έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει απόλυτα ότι καλούνται να επιβιώσουν σε μία εμπόλεμη ζώνη, όπου άλλοι λαοί (Ιρλανδοί, Πορτογάλοι) έχουν δυστυχώς αποδεχθεί τη μοίρα τους, σκύβοντας το κεφάλι. Ακριβώς για τους λόγους αυτούς, σύσσωμοι όλοι οι Έλληνες απαιτούν από την κυβέρνηση να πάψει πια να δανείζεται, επιτρέποντας τη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής τους περιουσίας – υποθηκεύοντας παράλληλα την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Προφανώς δε να ζητήσει την πληρωμή των γερμανικών αποζημιώσεων (άρθρο μας) ή να παραιτηθεί άμεσα – εάν δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις της και εάν συνεχίσει να λειτουργεί σαν μία ξενοκρατούμενη, κοινοβουλευτική δικτατορία.

Το ίδιο απαιτούν και από την αντιπολίτευση, διαπιστώνοντας με αποστροφή ότι, «εκλιπαρεί» την καγκελάριο της Γερμανίας για ένα νέο σχέδιο διάσωσης της χώρας τους, χωρίς καν να τους ρωτήσει εάν είναι πρόθυμοι να υποκύψουν στον εχθρό της Ευρώπης. Μία αντιπολίτευση που δεν εκφράζεται κατανοητά, αλλά με υπεκφυγές και με ασάφειες, όσον αφορά τα εγκληματικά μέτρα που καθημερινά σχεδόν ψηφίζονται, ερήμην των Πολιτών – ειδικά σε σχέση με το ΔΝΤ, με την Τρόικα, με την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, με τον ανεφάρμοστο «εφαρμοστικό» νόμο, με τη  δανειακή σύμβαση και με τόσα άλλα (με φωτεινή εξαίρεση το «όχι» στο μεσοπρόθεσμο έγκλημα, παρά τις εξωτερικές πιέσεις). Παράλληλα οι Έλληνες απαιτούν από όλους τους συμπολίτες τους, μισθωτούς και επιχειρηματίες, να αλλάξουν ριζικά τα «κακώς κείμενα» και την «ανατολίτικη νοοτροπία» – συμπεριφορές στις οποίες είχαν ίσως οδηγηθεί από την υφιστάμενη διαπλοκή, από τη διαφθορά του δημόσιου βίου, από την έλλειψη επαγγελματικής ηθικής, από την αδικία και από την κάθε μορφής εκμετάλλευση. Ακόμη περισσότερο, πιστεύουν ότι είναι απαραίτητο να «αποκατασταθεί» η αμφίδρομη φορολογική συνείδηση και η συνέπεια, μεταξύ Πολίτη και Πολιτείας – η οποία έχει κοστίσει και στους δύο «συναλλασσόμενους». Επίσης, απαιτούν να εμποδιστούν αποτελεσματικά και να τιμωρηθούν οι διαφθορείς συνειδήσεων – κυριότεροι των οποίων είναι οι Γερμανικές πολυεθνικές.         

Μείωση των υπέρογκων δημοσίων δαπανών, κατάργηση της γραφειοκρατίας, ορθολογικό πλαίσιο λειτουργίας των επιχειρήσεων, συνεχής έλεγχος της εξουσίας από τους Πολίτες, παραδειγματική τιμωρία των όποιων διεφθαρμένων πολιτικών, εγκατάσταση ενός Κράτους Δικαίου, εκδίωξη της Τρόικας και «ανάπτυξη ή στάση πληρωμών», είναι πλέον τα βασικά αιτήματα των Ελλήνων. Επίσης, όχι νέα δάνεια και τέλος στη διεθνή επαιτεία, η οποία καταρρακώνει τόσο την υπερηφάνεια, όσο και την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού, καταστρέφοντας την αυτοπεποίθηση του. Ενός λαού που γνωρίζει μεν πόσο οδυνηρή είναι μία ξαφνική χρεοκοπία, αλλά την προτιμά από την υποδούλωση του, καθώς επίσης από την ολοσχερή απώλεια της εθνικής του κυριαρχίας – πόσο μάλλον όταν ξέρει πως η στάση πληρωμών ή/και η επιστροφή στη δραχμή ενός πάμπλουτου κράτους, όπως η Ελλάδα, δεν είναι σε καμία περίπτωση συνώνυμα με τη συντέλεια του κόσμου.  Χωρίς να επεκταθούμε σε περαιτέρω ανάλυση του τι ακριβώς συμβαίνει ή τι «κυοφορείται» σήμερα στην Ελλάδα, η οποία δυστυχώς ευρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων, καλούμενη ακόμη μία φορά από την Ιστορία να προπορευθεί μίας επαναστατικής «αλλαγής πορείας» της δύσης, θα ασχοληθούμε με το θέμα του κοινού νομίσματος – αφού έχουμε αναφερθεί κατά καιρούς σε όλα σχεδόν τα υπόλοιπα.   

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε ουσιαστικά το 1957, όταν υπογράφηκε η συνθήκη της Ρώμης – η οποία στηρίχθηκε σε τέσσερις βασικούς πυλώνες: ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, ελεύθερη προσφορά υπηρεσιών, ελεύθερη ροή κεφαλαίων, καθώς επίσης ελευθερία στη διακίνηση και μετανάστευση των ανθρώπων. Επρόκειτο λοιπόν για μία «επανεγκατάσταση» των συνθηκών που επικρατούσαν στην Ευρώπη το 19^ο αιώνα – για ελευθερίες οι οποίες είχαν πάψει να υφίστανται στην εποχή του εθνικοσοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Έκτοτε οι δύο πολιτικές τάσεις, οι οποίες μάχονται συνεχώς μεταξύ τους στην Ευρώπη, είναι οι εξής:        

(α)  Φιλελευθερισμός: Κατά τη συγκεκριμένη θεωρεία, για να πραγματοποιηθεί η ειρηνική συνεργασία, καθώς επίσης η οικονομική «άνθηση» των ευρωπαϊκών χωρών, απαιτείται απλά και μόνο η ελευθερία. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος ύπαρξης ενός ευρωπαϊκού κεντρικού κράτους, με τη μορφή των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, επειδή κάτι τέτοιο θα υπονόμευε την ατομική ελευθερία των Πολιτών, καθώς επίσης την εθνική ανεξαρτησία των κρατών. Ακόμη περισσότερο, τα επί μέρους προβλήματα θα έπρεπε να επιλύονται από την πλησιέστερα στον Πολίτη πολιτική εξουσία – κατά των παράδειγμα των κρατών-πόλεων της αρχαίας Ελλάδας. Για παράδειγμα, από τους δήμους, τις περιφέρειες ή τα ομοσπονδιακά κρατίδια των επί μέρους ευρωπαϊκών χωρών και όχι από την κεντρική τους διοίκηση – πόσο μάλλον από μία ευρωπαϊκή, κεντρική κυβέρνηση (όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελβετία, από τα καντόνια της οποίας όχι μόνο επιλύονται τα προβλήματα των Πολιτών, αλλά και διοικούνται ή ελέγχονται πολλές κοινωφελείς επιχειρήσεις). Στα πλαίσια αυτά, ο μοναδικός απαιτούμενος κεντρικός οργανισμός θα ήταν ένα Ευρωπαϊκό Δικαστήριο – οι δραστηριότητες του οποίου θα περιορίζονταν αυστηρά, αφενός μεν στην επίλυση των αντιπαραθέσεων μεταξύ των χωρών-μελών, αφετέρου στην προστασία των τεσσάρων βασικών πυλώνων της συνθήκης της Ρώμης.

(β) Σοσιαλδημοκρατία: Η «τάση» αυτή έχει στόχο τη δημιουργία ενός κεντρικού ευρωπαϊκού κράτους, το οποίο θα διευθύνεται από ικανούς, επαρκείς, ανιδιοτελείς τεχνοκράτες, οι οποίοι δεν θα αυτοανακηρύσσονται ως τέτοιοι, όπως δυστυχώς οι σημερινοί – οι γραφειοκράτες δηλαδή των Βρυξελών, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει μία κεντρική διοίκηση, έτσι ώστε να πλουτίζουν με τη βοήθεια της εις βάρος της παραγωγικής οικονομίας. Η κεντρική διοίκηση της Ευρώπης, θα είχε την ευθύνη της αναδιανομής των εισοδημάτων (δημοσιονομική ένωση, καταπολέμηση της ανεργίας κλπ.), του καθορισμού των ρυθμιστικών κανόνων και της εναρμόνισης της νομοθεσίας. Σε τελική ανάλυση λοιπόν, τα υφιστάμενα ανεξάρτητα ευρωπαϊκά κράτη θα έπαυαν να υπάρχουν – ενώ στα πλαίσια αυτά, το πιο σημαντικό βήμα ήταν η «εισαγωγή» του κοινού νομίσματος: του Ευρώ.  

Παραδοσιακά, το (νέο)φιλελεύθερο μοντέλο ακολουθούταν από χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Μ. Βρετανία – ενώ το σοσιαλδημοκρατικό κυρίως από τη Γαλλία. Εν τούτοις, η επανένωση της Γερμανίας, η εισαγωγή του Ευρώ (η Γαλλία ζήτησε την υιοθέτηση ενός κοινού νομίσματος σαν αντάλλαγμα για την ένωση της Γερμανίας), το οποίο αποτελεί ένα αποφασιστικό βήμα προς την πλευρά της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης, καθώς επίσης η κρίση χρέους της ΕΕ,  έχουν αλλάξει εντελώς τα δεδομένα. Ειδικότερα, παρά το ότι το Ευρώ θεωρούταν ένα μεγάλο πλεονέκτημα στα χέρια της Γαλλίας, με στόχο την ένωση της Ευρώπης υπό «γαλλικό συντονισμό», η Γερμανία, στα πλαίσια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, από την οποία εξήλθε ενδυναμωμένη, φαίνεται να επιδιώκει πλέον επίσης την ένωση της Ευρώπης – υπό τη δική της όμως απολυταρχική ηγεμονία.

Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, τεκμηριώνει τη σημερινή υπεροχή της Γερμανίας απέναντι στη Γαλλία – αλλά και την αδυναμία των άλλων χωρών να αντιδράσουν στις ηγεμονικές βλέψεις της μερκαντιλίστριας καγκελαρίου.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αλλαγές δεικτών χωρών Ευρωζώνης, για τη χρονική περίοδο 2005-2011

* Σε ποσοστά επί του ΑΕΠ

Πηγή: Eurostat, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα Ι, το δημόσιο χρέος πολλών χωρών έχει εκτοξευθεί στα ύψη τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο – κυρίως στην Ιρλανδία, η οποία ακολουθείται από την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Κατά την έποψη μας τώρα, με κριτήριο τη μεγάλη μείωση της βιομηχανικής της παραγωγής (-11,4), την ύφεση (-1%) και την ανεργία των νέων (28,5%), θα ακολουθήσει σύντομα και η Ιταλία – ιδιαίτερα εάν τυχόν απαιτηθεί διάσωση των τραπεζών της. Στον ίδιο Πίνακα Ι διαπιστώνουμε επίσης σημαντικές διαφορές μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας – ειδικά όσον αφορά τη βιομηχανική παραγωγή, καθώς επίσης την ανεργία. Κατά την υποκειμενική μας τοποθέτηση, η Γαλλία ξανά σφάλει σε σχέση με την αμυντική ισχύ της γραμμής «μαζινό», απέναντι σε ενδεχόμενη, οικονομική φυσικά επίθεση της Γερμανίας.

Κλείνοντας, εμείς θεωρούμε ότι και οι δύο «πολιτικές τάσεις» της Ευρώπης έχουν πλεονεκτήματα, καθώς επίσης μειονεκτήματα – με μεγαλύτερο ίσως τις ηγεμονικές βλέψεις των ισχυρότερων, οι οποίες θα ήθελαν να «μεταλλάξουν» τις ασθενέστερες χώρες σε «προτεκτοράτα των Βρυξελών» (επαρχίες της Ρώμης). Επομένως, η ιδανική λύση θα ήταν η επιλογή των πλεονεκτημάτων, παράλληλα με την καταπολέμηση των μειονεκτημάτων («χρυσή» μεσότητα), με στόχο μία Ευρώπη των Πολιτών της. Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή τεκμηριωθεί πειστικά ότι δεν είναι εφικτή η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, με όρους ισότητας, θα ήταν καλύτερα να εξέλθουν άμεσα όλες οι χώρες από το κοινό νόμισμα – με πρώτη την Ελλάδα, η οποία σήμερα έχει ακόμη τη δυνατότητα να επιβιώσει, επιστρέφοντας στη δραχμή (άρθρο μας).      

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 07. Ιουλίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Είναι σύμβουλος επιχειρήσεων με πολλά συγγράμματα και μελέτες, ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το βιβλίο «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2378.aspx

Γκαουλάιτερ της Ε.Ε.

Του Γιώργου Δελαστίκ

Ομολογούμε ότι ούτε στους χειρότερους πολιτικούς εφιάλτες μας είχαμε φανταστεί ποτέ πως ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα οδηγούσε την Ελλάδα σε τέτοιο σημείο έσχατης εθνικής εξαθλίωσης, ώστε ο πρωθυπουργός του… Λουξεμβούργου – ναι, του Λουξεμβούργου! – Ζαν Κλοντ Πουνκέρ να ανακοινώνει στους υποτελείς Έλληνες μέσω του γερμανικού περιοδικού Focus ότι «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί δραστικά»!

Πέραν των αβυσσαλέων πολιτικών διαφορών που χωρίζουν την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου με τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει πλέον γίνει και εθνικά κατάπτυστη. Συμπεριφέρεται ως κυβέρνηση συνεργατών των ξένων δυνάμεων κατοχής της πατρίδας μας, τη διοίκηση της οποίας παρέδωσε ανά υπουργείο σε «γκαουλάιτερ» της ΕΕ, κατ' αναλογία προς τους ναζί Γερμανούς διοικητές των κατακτημένων χωρών της Ευρώπης επί Χίτλερ, όταν τα ευρωπαϊκά κράτη μετατρέπονταν σε επαρχίες του Γ' Ράιχ.
Στην Ελλάδα, την οποία ο Γ. Παπανδρέου παρέδωσε σιδηροδέσμια στο Δ' Ράιχ, οι «γκαουλάιτερ» ονομάζονται κατ' ευφημισμόν «εμπειρογνώμονες» και, αντί για τη στολή των ναζί, φορούν τη στολή της ΕΕ…

«Δίαιτα με ξερό ψωμί»
 

Η δουλοφροσύνη του πρωθυπουργού δεν εξασφαλίζει, φυσικά, και την εύνοια των κατακτητών.

Ο νούμερο δύο στην ιεραρχία του Ράιχ, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, πληροφόρησε άπασα την Ευρώπη, μέσω του επίσης γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, ότι η Γερμανία έχει ήδη προετοιμαστεί για την «απίθανη» δήθεν περίπτωση της χρεοκοπίας της Ελλάδας.

Χρεοκόπησαν ήδη μία φορά τη χώρα μας οι Γερμανοί και καταδίκασαν το λαό μας στην πείνα κατά τη διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής, και φαίνονται διατεθειμένοι να το επαναλάβουν και με τη νέα κατοχή, όπως όλα δείχνουν και οι ίδιοι μας ανακοινώνουν. Η στάση του Βερολίνου έχει, πάντως, εδραιώσει σε όλη την Ευρώπη, ακόμη και σε εκείνους που μας συμπαθούν, την αντίληψη ότι την Ελλάδα την περιμένει περίοδος φτώχειας, μιζέριας και πολιτικο-οικονομικής εξαθλίωσης.

«Προς νέα δίαιτα με ξερό ψωμί οι Έλληνες» ήταν, π.χ., ο χαρακτηριστικός τίτλος σχετικής ανάλυσης της γαλλικής εφημερίδας Liberation.

Κράτος και παρακράτος

Η σταδιακή μετάλλαξη της κυβέρνησης Παπανδρέου σε «κατοχική» κυβέρνηση συνεργατών των ξένων οικονομικών δυναστών της πατρίδας μας αλλάζει και τον τρόπο δράσης της κυβέρνησης αυτής. Αυτό έχει γίνει σαφέστατο το τελευταίο διάστημα και ιδίως την περασμένη εβδομάδα, όταν η κυβέρνηση, μέσω της αστυνομίας, μετέτρεψε σε θάλαμο χημικών αερίων την Πλατεία Συντάγματος και τους γύρω χώρους, επιδιώκοντας να απομακρύνει οριστικά τους εκατοντάδες χιλιάδες «Αγανακτισμένους» που περνούν από εκεί.

Όπως και κατά τη διάρκεια του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς, στη περίοδο της Αμερικανοκρατίας, ο κρατικός μηχανισμός της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και το ακροδεξιό παρακράτος των ελληνικών και ξένων μυστικών υπηρεσιών ήταν αναπόσπαστα συνδεδεμένα μέχρι τη δραματική κορύφωση της δολοφονίας του αριστερού βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη, έτσι και σήμερα αναδύεαι η αποκρουστική σύμφυση του κράτους και του παρακράτους του ΠΑΣΟΚ.

Η δράση ορδών προβοκατόρων συνεργατών των υπηρεσιών ασφαλείας και η εγκληματική δράση των αστυνομικών δυνάμεων καταστολής οι οποίες την περασμένη έβδομαδα ξυλοκοπούσαν ακόμη και ανθρώπους που… έτρωγαν στο Μοναστηράκι (!) για να φοβίσουν και να καθυποτάξουν τον ελληνικό λαό, χαρακτηρίζουν ανέκαθεν τη δράση κυβερνήσεων που στερούνται λαϊκής πλειοψηφίας και πρέπει φέρουν δια της βίας σε πέρας την αποστολή που έχουν αναλάβει υλοποιόντας την αντίστοιχη πολιτική.

Η προσφυγή της κυβέρνησης Παπανδρέου στην ενεργοποίηση του παρακράτους του ΠΑΣΟΚ δεν υποδηλώνει, πάντως, μόνο την αδυναμία της να εφαρμόσει την πολιτική που έχει συμφωνήσει με τους Γερμανούς επικυρίαρχους με δημοκρατικές ή δημοκρατικοφανείς διαδικασίες.

Υπογραμμίζει, πάνω απ' όλα, την αποφασιστικότητα της να παραμείνει στην εξουσία με όλα τα μέσα, μη διστάζοντας ακόμη καί να αιματοκυλίσει τη χώρα, αν το κρίνει σκόπιμο.

 Δούλοι μέχρι και του… Ισραήλ!

Η δουλοφροσύνη του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης του δεν έχει πλέον όρια. Το Μέγαρο Μαξίμου σπεύδει οικειοθελώς να εκπληρώσει τις απαιτήσεις οποιασδήποτε χώρας ζητήσει κάτι από την Αθήνα!

Έφτασε έτσι στο σημείο ο Γ. Παπανδρέου να απαγορεύσει τον απόπλου από ελληνικά λιμάνια οποιουδήποτε πλοίου μεταφέρει… ανθρωπιστική βοήθεια προς τους Παλαιστίνιους της Λωρίδας της Γάζας!

Γνωρίζοντας τους ιστορικούς δεσμούς του ΠΑΣΟΚ, από την εποχή του ΠΑΚ ακόμη, με τους Παλαιστίνιους, είναι πραγματικά εξωφρενικό και τραγικό μαζί να βλέπει η υφήλιος το γιο του Ανδρέα Παπανδρέου να στρέφεται εναντίον της παλαιστινιακής αντίστασης, υπακούοντας στις εντολές του Ισραήλ!

Τι να πει κανείς γι' αυτό τον πλήρη πολιτικό εκφυλισμό του πρωθυπουργού…
Με απύθμενο πολιτικό θράσος, η κυβέρνηση Παπανδρέου θέλησε να βγάλει και… λεφτά (!) από αυτή τη στάση της: Προσφέρθηκε να μεταφέρει η ίδια μέσω της «νόμιμης οδού» την ανθρωπιστική βοήθεια. Αυτό, σε απλά ελληνικά, σημαίνει να κατακλέψουντην ανθρωπιστική βοήθεια τα κυβερνητικά λαμόγια του ΠΑΣΟΚ και ό,τι μείνει να το δώσουν για να το ξεκοκαλίσουν οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι απατεώνες δοσίλογοι της κυβέρνησης Κουίσλινγκ του Μαχμοΰντ Αμπάς! Όμοιος ομοίω αεί πελάζει…

Δεν πέφτουν εύκολα

Διακινούνται και πάλι διαρκώς σενάρια ότι δήθεν ο Γ. Παπανδρέου «δεν αντέχει αυτή την πίεση», ότι «η κυβέρνηση θα καταρρεύσει σε δυο τρεις μήνες», ότι ο πρωθυπουργός «σχεδιάζει δραπέτευση μέσω εκλογών», ότι «το Σεπτέμβριο θα έχουμε εκλογές» και πολλά άλλα παρόμοια.

Δεν συμμεριζόμαστε αυτές τις απόψεις. Πιστεύουμε ότι αντανακλούν πολύ περισσότερο ευσεβείς πόθους εύκολης και άκοπης απαλλαγής από την πιο αντιλαϊκή και ίσως πιο μισητή κυβέρνηση που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος, παρά αντικειμενική ανάλυση της πραγματικότητας.

Η γνώμη μας είναι ότι σε καμιά απολύτως περίπτωση ο Γ. Παπανδρέου δεν θα φύγει μόνος του από την εξουσία. Μόνο αν διαπιστώσει ότι βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη η διαδικασία ανατροπής και απομάκρυνσης του από την πρωθυπουργία ενδέχεται να εμφανιστεί ότι παίρνει αυτός την «πρωτοβουλία» να φύγει. Το έχει δει από τα μέσα αυτό το έργο, γιατί και αυτός ακριβώς έτσι τοποθετήθηκε από «εξωθεσμικούς» παράγοντες στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αντικαθιστώντας τον Κώστα Σημίτη, και μόνο έκ των υστέρων κλήθηκαν τυπικά τα μέλη του κυβερνώντος κόμματος να επικυρώσουν την ήδη διαμορφωμένη κατάσταση.

Ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του δεν έχουν, φυσικά, καμιά λαϊκή υποστήριξη πλέον. Δεν πρόκειται, όμως να πέσουν εύκολα, γιατί έχουν πολύ ισχυρά στηρίγματα – τους ξένους επικυρίαρχους της ΕΕ και των Η Π Α, στους οποίους θα ξεπουλήσουν τη χώρα, όπως και τμήμα του ελληνικού κεφαλαίου, που επίσης προσδοκά μερίδιο από τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου.

Δεν βρίσκουν άλλον

Οι Ευρωπαίοι είναι αδύνατον να βρουν άλλη ελληνική κυβέρνηση εκτός από αυτή του Παπανδρέου, που θα είναι πρόθυμη να ξεπουλήσει αστραπιαία όλη τη δημόσια περιουσία σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές, χωρίς να ντρέπεται για τις δίκες επί εσχάτη οικονομική προδοσία που ίσως ακολουθήσουν εναντίον των υπουργών της – όσων δεν προλάβουν να δραπετεύσουν στο εξωτερικό.

Δεν υπάρχει άλλος Έλληνας που να μπορεί να τοποθετηθεί στη θέση του πρωθυπουργού και να δέχεται να φέρει τους «γκαουλάιτερ» των Γερμανών για να διοικούν τα ελληνικά υπουργεία και να πουλάνε την ελληνική γη σε επιχειρηματίες από τη Γερμανία και τη Γαλλία ή σε ανδρείκελα τους, όπως και σε Αμερικανούς, Ισραηλινούς ή και.. Τούρκους!

Με νύχια και με δόντια θα κρατήσουν στην εξουσία τον Γ. Παπανδρέου οι ξένοι δυνάστες της πατρίδας μας. Ουδέποτε στην Ιστορία, άλλωστε, έφυγε μια κατοχική κυβέρνηση επειδή… βαρέθηκαν οι κατακτητές! Όποιος έχει τέτοιες αυταπάτες είναι βαθιά νυχτωμένος...

ΠΗΓΗ: περιοδικό "Επίκαιρα". Το είδα: Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/07/blog-post_9768.html

ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ:

Εάν καταφέρουμε να βρούμε αποτελεσματικούς τρόπους ελέγχου της πολιτικής δύναμης, με τη βοήθεια δημοκρατικών θεσμών, όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της κοινωνικής ζωής θα είναι πολύ πιο εύκολο να επιλυθούν

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Το τελευταίο χρονικό διάστημα φαίνεται ότι οι Έλληνες Πολίτες, αφού ευτυχώς συνήλθαν από το σοκ της ενδεχόμενης χρεοκοπίας του κράτους τους, κατανόησαν πως η λύση των προβλημάτων τους δεν πρόκειται να προέλθει από τα κόμματα της «πλασματικής» Δημοκρατίας τους – η οποία ίσως δεν έχει αδιέξοδα, αλλά προφανώς μονόδρομους.

Επίσης κατάλαβαν πως κάποια από τα ΜΜΕ δεν προσβλέπουν ούτε στην αντικειμενική ενημέρωση τους, αλλά ούτε και στην «προστασία» των πάσης φύσεως «πολιτικών» δικαιωμάτων τους – όσο και αν πολλά από αυτά ισχυρίζονται πως επιτελούν σωστά το «λειτούργημα» τους: τον αυστηρό έλεγχο δηλαδή της εξουσίας, προς όφελος μίας Πολιτείας των Πολιτών της.  

Έτσι λοιπόν αποφάσισαν τελικά, όπως πολλοί συμπολίτες τους άλλων χωρών, να αναλάβουν τις ευθύνες μόνοι τους, αντιλαμβανόμενοι ότι ο Πολίτης είναι, ή πρέπει να είναι, το ανώτατο δημόσιο αξίωμα – γεγονός που φυσικά σημαίνει ότι δεν έχει μόνο δικαιώματα, αλλά και ευθύνες. Στα πλαίσια αυτά, η πρώτη σημαντική τους ενέργεια ήταν να συγκεντρωθούν πολλοί μαζί, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και «μακριά» από τις κομματικές, στις πλατείες της χώρας τους – επιδιώκοντας αφενός μεν να διαμαρτυρηθούν, αφετέρου να αναζητήσουν ειρηνικά και από κοινού, τις κατάλληλες λύσεις για τα προβλήματα τους.

Εάν τώρα προσπαθήσει κανείς να ανακαλύψει τα «υποσυνείδητα» κίνητρα τους, (χωρίς να περιορισθεί στην αγωνία τους για το σκοτεινό μέλλον που προδιαγράφει μία πιθανή στάση πληρωμών του κράτους, καθώς επίσης στο τεράστιο πλήγμα που δέχθηκε η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια τους, ιδίως από τα τευτονικά ΜΜΕ), μάλλον θα συμπεράνει ότι, αυτό που στην πραγματικότητα επιθυμούν όλοι οι Πολίτες, όχι μόνο οι Έλληνες φυσικά, συνοψίζεται σε δύο λέξεις: Περισσότερη Δημοκρατία.

Ειδικότερα, οι Πολίτες γνωρίζουν πλέον ότι, η (σε μεγάλο βαθμό) «διεφθαρμένη πολιτική» διεθνώς, έχει χάσει πια εντελώς το «παιχνίδι» από τις πολύ πιο ικανές τοκογλυφικές «αγορές». Αρκεί κανείς να συνομιλήσει για ελάχιστα δευτερόλεπτα με έναν ανώτατο πολιτικό, καθώς επίσης με ένα μεσαίο τραπεζικό ή «πολυεθνικό» στέλεχος, για να διαπιστώσει την απίστευτη διαφορά ικανοτήτων μεταξύ τους. Σχεδόν αμέσως αντιλαμβάνεται ότι, ο πολιτικός δεν έχει καμία πιθανότητα επιβίωσης σε μία αντιπαράθεση με τις «αγορές» – εκτός ίσως εάν έχει «σύσσωμη» την κοινή γνώμη, τους Πολίτες δηλαδή, με το μέρος του.

Περαιτέρω, οι Πολίτες συνειδητοποιούν ότι περιορίζονται συνεχώς τα δικαιώματα τους – ταυτόχρονα με τους μισθούς και με τα εισοδήματα τους. Παράλληλα, αυξάνεται έντονα η εγκληματικότητα, «διογκώνονται» οι υποχρεώσεις τους και υποβαθμίζεται διαρκώς το επίπεδο τους – τόσο το βιοτικό, όσο και το πνευματικό. Επίσης το «πολιτισμικό» τους επίπεδο, ειδικά στην Ελλάδα, με την απίστευτη λαθρομετανάστευση των τελευταίων ετών – η οποία δημιουργεί την ενδεχομένως εσφαλμένη εντύπωση, τόσο στους Έλληνες, όσο και στους νόμιμους μετανάστες, ότι «σχεδιάζεται» ο σκόπιμος αφελληνισμός της.  

Μεταξύ άλλων φαίνεται πως έχουν κατανοήσει ότι, τα κράτη δεν χρεοκοπούν ποτέ – ότι οι Πολίτες είναι αυτοί που τελικά πτωχεύουν, αναλαμβάνοντας καταναγκαστικά την «αποστολή» να διασώσουν τα κράτη και τις τράπεζες τους, με την ιδιωτική περιουσία, με τα κέρδη, με τους μισθούς και με τις συντάξεις τους. Τέλος μάλλον αντιλαμβάνονται ότι, σύντομα θα δουν να «ευδοκιμούν» και στις χώρες τους πράσινες, καθώς επίσης κόκκινες ζώνες – όπως αυτές στη Βραζιλία, στην Αργεντινή, στην Τουρκία, στο Ιράκ και όπου αλλού εισέβαλλαν τα παιδιά του Σικάγου, με τη βοήθεια της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ.  

Οι «πράσινες ζώνες», περιφραγμένες και απόλυτα προστατευμένες από την «άθλια μάζα» (μία «ορολογία» που χρησιμοποίησε και ο K.Marx), θα είναι πλουσιοπάροχα κατασκευασμένες για την ελληνική και διεθνή ελίτ. Οι «κόκκινες ζώνες» θα προορίζονται για τον ανίκανο όχλο – για όλους αυτούς δηλαδή, οι οποίοι θα εργάζονται με μισθούς πείνας και με ανύπαρκτη κοινωνική περίθαλψη, για να προσελκύουν ξένες επενδύσεις, για να μπορούν να συντηρούν όλους τους υπόλοιπους, καθώς επίσης για να ξεχρεώνουν τις λεηλατημένες χώρες τους.

Επομένως, οι Πολίτες μάλλον γνωρίζουν ότι, εάν δεν συμμετέχουν με κάποιο τρόπο στη διακυβέρνηση του κράτους τους, ψηφίζοντας οι ίδιοι τους νόμους και, κυρίως, επιβλέποντας ενεργητικά την ακριβή τήρηση τους, έτσι ώστε να προστατεύονται από τους ικανούς, από τους πλούσιους και από τους ισχυρούς, θα καταλήξουν «υποζύγια» μίας παγκόσμιας, πανίσχυρης «ελίτ».

Η «ελίτ» αυτή, πάμπλουτη, εργατικότατη, στενά δικτυωμένη διεθνώς, ψυχρά υπολογιστική, ικανότατη, συνεκτική και λειτουργική, όπως η γνωστή σε όλους μας «μαφία», με μισθωτούς υπαλλήλους της την πλειοψηφία των πολιτικών, καθώς επίσης με «εργαλεία» τις τράπεζες, το ΔΝΤ και το Καρτέλ, φαίνεται ότι έχει πλέον στόχο την ολοκληρωτική αποκρατικοποίηση της εξουσίας. Κατ’ επέκταση, την ολοσχερή «κατάλυση» της Δημοκρατίας και την σκιώδη, απολυταρχική διοίκηση των κρατών, με σκοπό τη μεθοδική, στυγνή εκμετάλλευση των «μαζών» – εν πρώτοις με αυστηρότερα κριτήρια για τους Πολίτες των χωρών της «ελλειμματικής περιφέρειας» και στη συνέχεια για όλους ανεξαιρέτως. 

Εν τούτοις, παρά το ότι οι Πολίτες διαισθάνονται τον κίνδυνο, δεν φαίνεται να αναζητούν ρεαλιστικούς τρόπους αντιμετώπισης του. Εάν παραμείνουν δε σε ασαφείς, θεωρητικές έννοιες (όπως περισσότερη δημοκρατία, συμμετοχική δημοκρατία, άμεση δημοκρατία κλπ.), αναζητώντας «παραδοσιακά» κάποιον νέο πολιτικό ηγέτη ή κάποια κομματική παράταξη για να τους βγάλει από το «τέλμα», δεν πρόκειται ποτέ να βρουν τη λύση που αναζητούν.

Κατά την άποψη μας λοιπόν, αυτό που πρέπει να κάνουν, από κοινού και ατομικά οι «Πολίτες των πλατειών», όλοι εκείνοι δηλαδή που ευτυχώς αποφάσισαν να ενεργοποιηθούν και να αγωνισθούν για το μέλλον της κοινωνίας τους, το δικό τους και των παιδιών τους, είναι να συμφωνήσουν σε κάποια πρακτικά «αιτήματα», τα οποία στη συνέχεια θα επιβάλλουν στο κράτος τους – το δυνατόν γρηγορότερα, χωρίς περιττές φοβίες και ανεξαρτήτως κόστους.

Μόνο με αυτόν τον τρόπο δεν θα χρεοκοπήσουν ηθικά, πολιτισμικά και οικονομικά – ενώ μόνο έτσι θα μπορέσει να λειτουργήσει, δημιουργικά και αποτελεσματικά, η «πλατεία των Πολιτών». Ίσως τότε και μόνο τότε θα «χαραχθεί» μία επιτυχημένη μελλοντική πορεία της Ελλάδας – η πραγματική αλλαγή, με στόχο ένα Κράτος Δικαίου και μία «λειτουργική» Δημοκρατία, στην οποία θα συμμετέχουν ισότιμα όλοι οι Πολίτες.

Πιθανόν μόνο έτσι θα καταφέρουν οι Πολίτες να ψηφίζουν αυτοί τους βασικούς νόμους, να επιλέγουν χωρίς ιδιοτέλεια και αντικειμενικά τους εκάστοτε «διαχειριστές» των τριών εξουσιών, καθώς επίσης να επιβλέπουν οι ίδιοι την πιστή τήρηση των αποφάσεων τους – μακριά από τα «νύχια» των τοκογλύφων και των «αιμοβόρων εργαλείων» τους, αξιοποιώντας την κρίση σαν ευκαιρία.  

ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι, η παράθεση κάποιων ενδεχομένων αιτημάτων των Πολιτών εκ μέρους μας θα εμπεριέχει αρκετά σφάλματα και παραλείψεις, θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε συγκεκριμένα – έτσι ώστε να μην παραμείνουμε σε μία απλή «έκθεση ιδεών», χωρίς ουσιαστικό στόχο. Υποκειμενικά λοιπόν θεωρούμε ότι, οι πλατείες των ελεύθερων Πολιτών θα πρέπει να απαιτήσουν τα εξής:

(α)  Ανάλυση του δημοσίου χρέους της χώρας από μία επιτροπή λογιστικού ελέγχου, την οποία οφείλουν οι ίδιοι να δημιουργήσουν – «ψηφίζοντας» όποιους υποβάλλουν υπεύθυνα το ενδιαφέρον τους να συμμετέχουν, έχοντας τις απαιτούμενες γνώσεις και τις προϋποθέσεις. Με τον ίδιο τρόπο οφείλουν να ενεργήσουν επίσης οι Πολίτες των Δήμων και Κοινοτήτων της χώρας, σε σχέση με τα αντίστοιχα χρέη, τα έσοδα και τις δαπάνες. Στη συνέχεια, οι Πολίτες της χώρας θα πρέπει να απαιτήσουν την υποχρεωτική υιοθέτηση ενός διπλογραφικού λογιστικού συστήματος σε όλο το δημόσιο.   

(β)  Αναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους, έτσι ώστε να διακανονισθεί μακροπρόθεσμα, με επιτόκιο ίσο με το εκάστοτε βασικό της ΕΚΤ – με το επιτόκιο δηλαδή που δανείζονται όλες ανεξαιρέτως οι εμπορικές τράπεζες από την κεντρική, κερδοσκοπώντας στη συνέχεια εις βάρος της χώρας, αφού τη χρεώνουν με επιτόκια άνω του 5%. Στην προκειμένη περίπτωση, η εκδίωξη του ΔΝΤ και των μισθοφόρων του είναι απολύτως επιβεβλημένη.    

(γ)  Δημιουργία ειδικής ομάδας για την είσπραξη των γερμανικών αποζημιώσεων – ενδεχομένως για τον σταδιακό συμψηφισμό τους. Εάν αυτή η ομάδα κατορθώσει να οργανώσει ειρηνικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από τις γερμανικές πρεσβείες, καθώς επίσης όπου υπάρχουν συνειδητοί Έλληνες, οι δυνατότητες επίτευξης των στόχων της θα διευκολύνονταν αρκετά. Ας μην ξεχνάμε ότι, οι αποζημιώσεις αυτές είναι τουλάχιστον ίσες με το 50% του δημοσίου χρέους μας – ενώ αφενός μεν τις δικαιούμαστε, αφετέρου τις έχουμε απόλυτη ανάγκη σήμερα.      

(δ) Κρατικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδας, με στόχο να μπορεί να ελέγχει μία δημόσια κεντρική τράπεζα όλες τις εμπορικές και τις ασφαλιστικές εταιρείες. Στα πλαίσια αυτά, ο έλεγχος της κεντρικής τράπεζας από το κράτος, καθώς επίσης η επιβεβαίωση ότι πράγματι ευρίσκεται στους χώρους της ο χρυσός της χώρας, είναι απολύτως επιβεβλημένες ενέργειες.

(ε) Διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για κάθε βασικό ζήτημα της χώρας, με στόχο την μεσοπρόθεσμη καθιέρωση ενός Πολιτεύματος άμεσης, συμμετοχικής Δημοκρατίας, κατά τα πρότυπα της Ελβετίας – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το πολίτευμα στην Ελβετία λειτουργεί αλάνθαστα. Στα πλαίσια αυτά, οφείλει να ζητηθεί η διεξαγωγή ενός πρώτου δημοψηφίσματος με έναν ορισμένο αριθμό υποψηφίων πολιτικών, οι οποίοι θα έπρεπε ενδεχομένως να απομακρυνθούν από την Ελλάδα, λόγω «προτέρου ανέντιμου βίου».

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Συνεχίζοντας, έχουμε την άποψη ότι πρέπει να αναζητηθούν, παράλληλα με την «παύση της επαιτείας» εκ μέρους της κυβέρνησης, συγκεκριμένοι, ρεαλιστικοί τρόποι εξόφλησης των χρεών της Ελλάδας, με δικά της μέσα. Επίσης, τρόποι χρηματοδότησης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, εάν πράγματι θέλουμε να διατηρήσουμε την εθνική μας κυριαρχία. Φυσικά, η μείωση των υπερβολικών δαπανών του δημοσίου, ο «ισοσκελισμός» του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, καθώς επίσης ο εξορθολογισμός των εσόδων του κράτους, θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα.  

Στα πλαίσια αυτά, πάντοτε κατά την υποκειμενική μας άποψη, για να μπορέσει το δημόσιο να χρηματοδοτήσει με ίδια μέσα, χωρίς νέα δάνεια δηλαδή εκείνες τις ανάγκες του, οι οποίες ενδεχομένως δεν καλύπτονται από τα τρέχοντα έσοδα, καθώς επίσης για να εξοφληθούν τα δάνεια της «Τρόικας», οφείλουν να ληφθούν κάποια ειδικά μέτρα.

Αν και προφανώς θα υπάρχουν καλύτερες σκέψεις σε σχέση με τα μέτρα αυτά, από Έλληνες Πολίτες οι οποίοι διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις, είναι ίσως σκόπιμο να αναφέρουμε, επιγραμματικά και προς εξέταση, τις κατωτέρω:

(α)  Έκδοση «εθνικών ομολόγων», με ανώτατο επιτόκιο ανάλογο του πληθωρισμού, τα οποία θα διατεθούν υποχρεωτικά σε όλους τους Έλληνες Πολίτες, τόσο του εσωτερικού, όσο και του εξωτερικού – με το μεγαλύτερο μέρος τους στις επιχειρήσεις. Παράλληλα, λεπτομερής καταγραφή του ενεργητικού της χώρας μας (δημόσια περιουσία), έτσι ώστε να γνωρίζουμε τι έχουμε – όχι μόνο τι χρωστάμε.

Κατά την άποψη μας, η έκδοση εθνικών ομολόγων θα μπορούσε να εισφέρει στα ταμεία του κράτους σταδιακά (εντός τριών ετών) τουλάχιστον 100 δις € – περιορίζοντας αντίστοιχα το εξωτερικό χρέος μας (εσωτερικός δανεισμός). Τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την εξόφληση των εκάστοτε ληξιπρόθεσμων ομολόγων του δημοσίου, οπότε δεν θα είχαμε ανάγκη τη «συνδρομή» της Τρόικας, της Γερμανίας ή οποιουδήποτε άλλου «τοκογλύφου».    

(β)  Πώληση μετοχών εισηγμένων επιχειρήσεων του Δημοσίου σε Έλληνες, σε τιμές ίσες με τη λογιστική τους αξία και με εγγυημένα μερίσματα – ελαφρά χαμηλότερα από το επιτόκιο των εθνικών ομολόγων. Για τον ίδιο σκοπό και με τον ίδιο στόχο, εισαγωγή των λοιπών επιχειρήσεων του δημοσίου στο χρηματιστήριο. Με τον τρόπο αυτό αφενός μεν θα ελέγχονταν καλύτερα οι δημόσιες αυτές επιχειρήσεις, από τις γενικές συνελεύσεις των μετόχων τους, αφετέρου δεν θα είχαμε τις εύλογες αντιδράσεις των συνδικαλιστών, στις ύπουλες προσπάθειες «εκποίησης» της δημόσιας περιουσίας (άρθρο μας). 

(γ) Ίδρυση δημοσίων εταιρειών ακίνητης περιουσίας, με στόχο επίσης την εισαγωγή τους στο χρηματιστήριο – με ανάλογες διαδικασίες. Έτσι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία, χωρίς την «αναγκαστική εκποίηση» της η οποία, εκτός των άλλων, θα λειτουργούσε καταστροφικά όσον αφορά την ιδιωτική αγορά ακινήτων (άρθρο μας).  

Οι δύο τελευταίες ενέργειες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έσοδα για το κράτος μας, 50-100 δις € μέσα σε μερικά έτη. Επομένως, θα μπορούσε να περιορισθεί το χρέος μας ανάλογα, χωρίς να απαιτηθεί το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας στις εξευτελιστικές τιμές που απαιτούν οι «εταίροι» μας. Παράλληλα, θα αυξανόταν η χρηματιστηριακή αξία των υπολοίπων ελληνικών επιχειρήσεων, η οποία είναι σήμερα κάτι παραπάνω από υπερβολικά υποτιμημένη (τουλάχιστον κατά 150 δις €) – με την ταυτόχρονη ενδεχομένως υποχώρηση της τερατώδους ανεργίας που πλήττει την Ελλάδα, αφού η οικονομική ανάπτυξη στηρίζεται κυρίως στην αισιοδοξία.    

Ουσιαστικά πρόκειται για μία μεταφορά του δημόσιου χρέους, στο οποίο όμως δεν συνυπολογίζεται το ενεργητικό, στο ιδιωτικό χρέος – όπου αφενός μεν εμφανίζεται το ενεργητικό ως περιουσιακό στοιχείο, αφετέρου επιτρέπει στην οικονομία μας να εισέλθει ξανά σε «τροχιά ανάπτυξης». Άλλωστε, όπως έχουμε επισημάνει αρκετές φορές, το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι από τα χαμηλότερα στην ΕΕ – οπότε δεν δημιουργεί πρόβλημα η αύξηση του (άρθρο μας). Για παράδειγμα, εάν αντί 150% δημόσιο χρέος και 120% ιδιωτικό, είχαμε 80% δημόσιο χρέος και 190% ιδιωτικό, η πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας θα άλλαζε ριζικά – ενώ δεν θα υπήρχε κανένας φόβος χρεοκοπίας, παρά το ότι το συνολικό χρέος θα παρέμενε ως έχει (270%).     

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι, οι «πλατείες των Πολιτών» αφενός μεν δεν προσφέρουν τίποτα, αφετέρου επιδεινώνουν τα προβλήματα της χώρας μας, «κυοφορώντας» την αναρχία, εμείς έχουμε την υποκειμενική φυσικά άποψη πως, εάν τελικά «εμπλουτιστούν» με ουσιαστικά αιτήματα, καθώς επίσης εάν προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις, απαιτώντας ειρηνικά τόσο τη συμμετοχή τους στη Δημοκρατία, όσο και στον έλεγχο του κράτους τους, τα αποτελέσματα θα είναι εντυπωσιακά. Ειδικά εάν επανέλθει η αισιοδοξία, η οποία τότε θα λειτουργήσει γεωμετρικά – στηριζόμενη στο δημιουργικό χαρακτήρα και στις εκπληκτικές ικανότητες των Ελλήνων. 

Φυσικά, εάν τα «Συνδικάτα των Πολιτών» (κάτι τέτοιο υποθέτουμε ότι βρίσκεται «σε εξέλιξη», αφού τα παραδοσιακά εργατικά συνδικάτα έχουν πλέον απαξιωθεί) περιορισθούν σε απλές διαμαρτυρίες και σε άκαρπες διαδηλώσεις, δεν πρόκειται να επιτύχουν απολύτως τίποτα – κάτι που σε κάθε περίπτωση «απευχόμαστε», αφού τότε η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει μόνο οικονομικά.

Ολοκληρώνοντας, υπενθυμίζουμε ότι η Ελλάδα είναι μία πανέμορφη, προικισμένη πολλαπλά χώρα, η οποία μπορεί να γίνει η ωραιότερη, η πλουσιότερη, καθώς επίσης η πιο πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης – αρκεί να καταφέρει να ελέγξει την πολιτική, να ενεργοποιήσει τους Πολίτες της, να καταπολεμήσει μεθοδικά τη γραφειοκρατία και να δημιουργήσει μία αποτελεσματική, έντιμη δημόσια διοίκηση, επανακτώντας την εθνική της κυριαρχία.     

Σημείωση: Η συνέντευξη στο cosmo.gr (link), http://www.cosmo.gr/Finance/Hellas/326654.html 

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 15. Ιουνίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

Facebook   Twitter    Netlog

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα το βιβλίο «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2367.aspx