Επικαιροποιημένες Νομικές συμβουλές για Διαδηλωτές

Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει επικαιροποιημένες Νομικές Συμβουλές για Διαδηλωτές. Διαβάστε το και διαδώστε το με κάθε τρόπο. Επικολλήστε το σε προφίλ και ομάδες στο facebook, να ενημερωθούν όσοι περισσότεροι συμπολίτες γίνεται:

1. ΤΙ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ

Το φυλλάδιο που κρατάς στα χέρια σου περιέχει πληροφορίες για το νομικό πλαίσιο που αφορά το δικαίωμα της διαδήλωσης στην Ελλάδα, πρακτικές συμβουλές για την υλοποίηση αυτού του δικαιώματος πριν και κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων, όπως και για τη συμπεριφορά σε περίπτωση προσαγωγής, σύλληψης και εμπλοκής με την ποινική δικαιοσύνη.

2. ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗΣ / ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ

Σύμφωνα με το άρθρο 11 του Συντάγματος, οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα, το δικαίωμα όμως αυτό ισχύει και για τους αλλοδαπούς.

Απόφυγε την κατοχή μαχαιριών ή σουγιάδων, ακόμη και αν τα χρειάζεσαι για άλλη χρήση (επαγγελματική κλπ.), καθώς και κάθε αντικειμένου που θα μπορούσε να θεωρηθεί κατάλληλο για άμυνα ή επίθεση (ρόπαλο κλπ), διότι έχουν συχνά κριθεί ως όπλα. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, αυτή θεωρείται παράνομη και δεν προστατεύεται από το Σύνταγμα, «όταν παύει να είναι ήσυχη και χωρίς όπλα και εκτρέπεται σε πράξεις βίας κατά προσώπων ή πραγμάτων». Στις παραπάνω περιπτώσεις, απαιτείται παρουσία εισαγγελέα και η απαγόρευση ή η πρόσκληση προς διάλυση γνωστοποιείται στο πλήθος τρεις φορές. Να σημειώσουμε, ότι στην Ελλάδα είναι σπάνια η σύλληψη με αποκλειστικό λόγο τη συμμετοχή σε παράνομη διαδήλωση.

3. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

Άφησε στο σπίτι ατζέντες με τηλέφωνα.

Έχε μαζί σου το κινητό σου τηλέφωνο, αφού προηγουμένως έχεις αφαιρέσει από αυτό, τυχόν πληροφορίες που δεν θέλεις να γίνουν γνωστές σε περίπτωση σύλληψής σου. Σε περίπτωση σύλληψής σου, το πιθανότερο είναι ότι θα σου αφαιρεθεί το κινητό από την αστυνομία (όχι πάντα). Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα πρώτα λεπτά για να ειδοποιήσεις με γραπτά μηνύματα, οικείους σου ή δικηγόρο. Aν συλληφθείς και σου ζητηθεί να το παραδώσεις, αφαίρεσε πρώτα την κάρτα και αν αυτό δεν είναι δυνατόν, απενεργοποίησέ το.

Έχε μαζί σου:

Α. Ταυτότητα ή διαβατήριο.

Β. Τηλεκάρτα

Γ. Σημείωσε στο χέρι σου ή μάθε απέξω το τηλέφωνο της Ομάδας Νομικής Υποστήριξης: 210-3829910.

Δ. Για την περίπτωση σύλληψης, κάποια φάρμακα που χρειάζεσαι οπωσδήποτε ή υγρό φακών.

Στην Ελλάδα θεωρείται παράνομο το να καλύπτεις το πρόσωπό σου, να φοράς μαντήλι η κουκούλα. Όσον αφορά γάντια ή άλλα προστατευτικά (περικνημίδες, γυαλιά κολύμβησης κλπ.), η χρήση τους θεωρείται επιβαρυντική περίσταση σε κάποια αδικήματα. Δεδομένου ότι στην Ελλάδα η αστυνομία χρησιμοποιεί ευρέως μεγάλες ποσότητες χημικών αερίων ενάντια στους διαδηλωτές, μπορείς να εφοδιαστείς με κατάλληλα αντιόξινα διαλύματα (malox, riopan κ.λ.π.) ένα κομμάτι πανί βαμβακερό και μπόλικο νερό για να πιείς σε περίπτωση που έρθεις σε επαφή με χημικά. Μετά τη διαδήλωση φρόντισε να ενημερώσεις τους φίλους σου ότι είσαι καλά και συμφωνείστε ένα σημείο συνάντησης. Έτσι αποφεύγεται ο πανικός και οι άσκοπες αναζητήσεις οικείων προσώπων.

4. ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ (ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΣΕ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ)

Σιγουρέψου ότι δεν μένεις μόνος/η σου και έχε τα μάτια και τα αυτιά σου ανοιχτά, ώστε να υπερασπιστείς και τον εαυτό σου αλλά και άλλους, καταθέτοντας, για παράδειγμα, σε περίπτωση προβλημάτων με την αστυνομία. Σε περίπτωση που παραβρεθείς σε σύλληψη ή κακοποίηση διαδηλωτή, φρόντισε να πληροφορηθείς τα στοιχεία του (αρκεί το ονοματεπώνυμο!) και να ενημερώσεις την Ομάδα Νομικής Βοήθειας σχετικά με την ώρα, τον τόπο και τα περιστατικά του επεισοδίου. Χρήσιμο είναι αμέσως μόλις βρεθείς σε ασφαλές μέρος να καταγράψεις ό,τι είδες με κάθε δυνατή λεπτομέρεια και να φροντίσεις να φτάσει από σένα ή έμπιστό σου πρόσωπο στην Ομάδα Νομικής Βοήθειας. Τα στοιχεία σου, όπως και το περιεχόμενο της αναφοράς σου δεν θα γίνουν γνωστά σε κανέναν, πέρα από τα μέλη της ομάδας και μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη συνέχεια, αν το επιθυμείς κι εσύ, σε νομικές ενέργειες υπεράσπισης διαδηλωτών ή κατά των οργάνων της τάξης που παρανόμησαν.

Σε περίπτωση που η διαδήλωση δεχθεί επίθεση από την αστυνομία (συνήθως με χημικά αέρια), φρόντισε να απομακρυνθείς από το σημείο συγκροτημένα μαζί με τους συντρόφους σου, χωρίς να τρέχεις. Ακολούθησε τον κύριο όγκο της πορείας και παρέμεινε στον κεντρικότερο δρόμο. Σε καμία περίπτωση μην προσπαθήσεις να φύγεις από τυχόν παράπλευρους, στενούς δρόμους και μην απομονωθείς. Συνήθως, ομάδες αστυνομικών βρίσκονται στα στενά και συλλαμβάνουν όσους τρέχουν πανικόβλητοι να ξεφύγουν από τα αέρια.

Στην περίπτωση που οδηγηθείς σε Νοσοκομείο λόγω προβλήματος από τη χρήση χημικών, πάρε αναλυτική γνωμάτευση και ειδοποίησε την Ομάδα Νομικής Βοήθειας. Η γνωμάτευση θα βοηθήσει για την μετέπειτα αγωγή αποζημίωσης.

5. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΞΑΚΡΙΒΩΣΗΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ

Μπορεί να σε σταματήσουν αστυνομικοί με στολή ή με πολιτικά, οπουδήποτε και να ζητήσουν να εξακριβώσουν τα στοιχεία σου. Από τον αστυνομικό με πολιτικά, απαίτησε την επίδειξη ταυτότητας. Κατόπιν επέδειξε ταυτότητα ή διαβατήριο. Από τη στιγμή που έχεις το σχετικό έγγραφο, δεν έχεις υποχρέωση να τον ακολουθήσεις στο τμήμα.

Οι αστυνομικοί απαγορεύεται να παρευρίσκονται μέσα στη συγκέντρωση ή την διαδήλωση. Πάντοτε όμως υπάρχουν αστυνομικοί με πολιτικά. Σε περίπτωση που αντιληφθείς κάποιον αστυνομικό ή σου ζητήσει αυτός τα στοιχεία σου, βρισκόμενος μέσα σε συγκέντρωση ή διαδήλωση, ενημέρωσε δυνατά τους άλλους γύρω σου και αφού πάρεις τα στοιχεία του, απαίτησε αμέσως την απομάκρυνσή του. Στην περίπτωση που ζητήσει ο αστυνομικός να σου κάνει σωματική έρευνα, απαίτησε να μάθεις την αιτία, τους ακριβείς λόγους που οδηγούν τον συγκεκριμένο αστυνομικό να σε θεωρεί ύποπτο για διάπραξη αυτόφωρου κακουργήματος ή πλημμελήματος. Λόγοι που αφορούν την εμφάνισή σου ή το σημείο όπου βρίσκεσαι, δεν θεωρούνται επαρκείς. Αν ο αστυνομικός επιμείνει, απαίτησε να πληροφορηθείς τα στοιχεία του, και δήλωσέ του ότι σκοπεύεις να υποβάλεις μήνυση για δυσφήμιση και έργω εξύβριση, και θα επιδιώξεις αποζημίωση για την ηθική σου βλάβη.

Σε περίπτωση προσαγωγής στο Α.Τ., παρότι έχεις τα απαραίτητα έγγραφα:

Την στιγμή της σύλληψης/προσαγωγής, φώναξε δυνατά και καθαρά το ονοματεπώνυμό σου και την τυχόν συλλογικότητα (σύλλογο, πολιτική οργάνωση, σωματείο κλπ) στην οποία συμμετέχεις, και ότι σε συλλαμβάνουν άδικα (π.χ. Με λένε Γιάννη Παπαδόπουλο, είμαι μέλος του συλλόγου φοιτητών νομικής και με συλλαμβάνουν άδικα!). Να επαναλαμβάνεις τα παραπάνω συνέχεια, απευθυνόμενος στον κόσμο γύρω σου, μέχρι να σε μεταφέρουν στο περιπολικό. Η εμπειρία έχει δείξει ότι συχνά, αυτή η συμπεριφορά οδηγεί στην άμεση απελευθέρωση του συλληφθέντος – προσαχθέντος, εξασφαλίζει δε την ειδοποίηση των οικείων και της συλλογικότητας, καθώς επίσης και νομική βοήθεια. Ζήτησε να μάθεις την αιτία της προσαγωγής σου. Δήλωσε στους αστυνομικούς ότι παρανομούν, παραβιάζουν τα συνταγματικά σου δικαιώματα. Ζήτησε τα ονόματα των αστυνομικών που σε συλλαμβάνουν ώστε να γνωρίζεις ποιους θα καταγγείλεις για παράνομη σύλληψη και παράνομη κατακράτηση (ακόμη και αν τελικώς δεν το κάνεις).

6. ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΥΛΛΗΨΗΣ

Α. ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΥΛΛΗΨΗ.

1. Απαίτησε να μάθεις για ποιο συγκεκριμένα αδίκημα σε συλλαμβάνουν.
2. Ακολούθησε την συμπεριφορά που εκτέθηκε προηγουμένως. Π.χ. Δεν έχω κάνει καμία παράνομη πράξη. Είμαι ο/η…. μέλος του σωματείου /συλλόγου/πολιτικής οργάνωσης κλπ, και με συλλαμβάνουν άδικα. (Συνήθως οι συλλήψεις είναι τυφλές. Με τον παραπάνω τρόπο ενημερώνεται ο κόσμος ότι γίνονται συλλήψεις, ειδοποιούνται δικηγόροι κλπ, ακολουθεί η έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης των διαδηλωτών και οι αστυνομικοί λαμβάνουν υπ’ όψη τους ότι γνωρίζεις τα δικαιώματά σου και προτίθεσαι να τα ασκήσεις, άρα είναι πιο προσεκτικοί και λιγότερο βίαιοι).

Β. ΚΑΤΑ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ

Φρόντισε να μην απαντήσεις σε καμία ερώτηση των αστυνομικών, ούτε καν να εμπλακείς σε «φιλική κουβεντούλα». Οτιδήποτε πεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου ή εναντίον άλλων. Ανταλλάξτε στοιχεία με τους άλλους συλληφθέντες, ώστε να ενημερωθεί εγκαίρως η Ομάδα Νομικής Βοήθειας σε περίπτωση που κάποιος αφεθεί ελεύθερος πιο νωρίς από τους άλλους. Ενημέρωσε τους άλλους συλληφθέντες για την ύπαρξη Ομάδας Νομικής Βοήθειας και για τα δικαιώματά τους, σε περίπτωση που δεν τα γνωρίζουν. Διαμόρφωσε κατά το δυνατόν ατμόσφαιρα αλληλεγγύης, και συλλογικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων σας.

Γ. ΣΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Φρόντισε να ενημερωθείς αν κατηγορείσαι για κάτι ή αν πρόκειται για απλή προσαγωγή. Σε κάθε περίπτωση απαίτησε την άμεση επικοινωνία με δικηγόρο.
Στην περίπτωση της προσαγωγής, πίεσε για την άμεση απελευθέρωσή σου, ως εξής:
Σε κάθε αστυνομικό που περνά από μπροστά σου καθώς στέκεσαι και περιμένεις, επαναλαμβάνεις απαιτητικά τα παρακάτω.

1. Διαμαρτύρομαι για την παράνομη κατακράτησή μου και απαιτώ να αφεθώ αμέσως ελεύθερος.

2. Απαιτώ να επικοινωνήσω με το δικηγόρο μου τώρα αμέσως.

3. Γνωρίζω τα δικαιώματά μου και σκοπεύω να τα ασκήσω. Απαιτώ το όνομα των υπευθύνων για την παράνομη κατακράτησή μου προκειμένου να υποβάλω μήνυση.

4. Παρακίνησε και τους υπόλοιπους προσαχθέντες να κάνουν το ίδιο.
Μη θεωρήσεις δεδομένο ότι η «υπομονετική» στάση σου κατά τις ώρες της αναμονής θα σε βοηθήσει να ξεμπερδέψεις. Συνήθως, η αστυνομία συλλαμβάνει δεκάδες ανθρώπους χωρίς να τους ενημερώσει για την αιτία, τους χαρακτηρίζει όλους προσαχθέντες και μετά από πολλές ώρες, αποδίδει αδικήματα στους περισσότερους από αυτούς.

Θεώρησε δεδομένο, ότι καθώς εσύ θα πιέζεις μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα για την απελευθέρωσή σου, έξω από αυτό θα διαμαρτύρονται δικηγόροι για τον ίδιο λόγο και θα οργανώνονται εκδηλώσεις συμπαράστασης από τους υπόλοιπους διαδηλωτές.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ.

Σε περίπτωση σύλληψης και απαγγελίας κατηγοριών, κεντρική συμβουλή που πρέπει να διέπει όλη σου τη στάση είναι η ερμητική σιωπή σε οποιαδήποτε προσπάθεια των αστυνομικών να σε προσεγγίσουν. Δεν απαντάς σε άλλες ερωτήσεις, πέραν των στοιχείων ταυτότητας (π.χ. ούτε καν αν έχεις αδέλφια, πού εργάζεσαι κλπ.) και γενικά διατήρησε μία αποστασιοποιημένη στάση (αρνήσου κέρασμα καφέ κλπ.). Απαίτησε την επικοινωνία σου με συνήγορο. Αρνήσου να απολογηθείς προανακριτικά χωρίς δικηγόρο.

Αν παρά ταύτα, επιλέξεις να απολογηθείς χωρίς δικηγόρο, είναι χρήσιμο, να δώσεις προανακριτική κατάθεση με το παρακάτω περιεχόμενο: «Συμμετείχα σε ειρηνική διαδήλωση όπως δικαιούμαι από το ελληνικό σύνταγμα. Δεν διέπραξα καμία παράνομη πράξη. Η σύλληψή μου είναι απολύτως παράνομη, το ίδιο και η κράτησή μου. Προτίθεμαι να υποβάλω μήνυση και γι’ αυτό ζητώ να μου ανακοινωθούν τα ονόματα των υπευθύνων. Αναλυτικά θα απολογηθώ ενώπιον των δικαστικών αρχών». Αρνήσου να απαντήσεις σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη ερώτηση, πλην των παραπάνω αναφερόμενων ως εξής: «Αρνούμαι να απαντήσω δεδομένου ότι μετά την παράνομη σύλληψή μου για δήθεν αδικήματα τα οποία ουδέποτε διέπραξα, αμφιβάλω για την νόμιμη διεξαγωγή προανάκρισης από την αστυνομία. Επιφυλάσσομαι και πάλι να απαντήσω ενώπιον των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών.»

Ακόμα και αν κρίνεις ότι κάτι μπορεί να διευκολύνει τη θέση σου, έχεις κάθε χρονικό περιθώριο να το καταθέσεις αργότερα, αφού θα έχεις μιλήσει με δικηγόρο και τους οικείους σου. Μην δέχεσαι τίποτα πόσιμο ή φαγώσιμο εκτός από συσκευασμένα είδη (π.χ. μπουκάλι νερό, κρουασάν κλπ.). Επίσης δεν υπογράφεις κανένα έγγραφο χωρίς την παρουσία δικηγόρου, με εξαίρεση το έγγραφο της προανακριτικής σου απολογίας, εφόσον έχεις απολογηθεί με τη θέλησή σου και εφόσον έχει το παραπάνω περιεχόμενο.

Βασικά δικαιώματα στο αστυνομικό τμήμα:

1. Έχεις δικαίωμα να ζητήσεις το έντυπο με τα δικαιώματά σου στη μητρική σου γλώσσα.

2. Έχεις δικαίωμα να κάνεις ένα επιτυχημένο τηλεφώνημα. Αν ειδοποιήσεις την Ομάδα Νομικής Βοήθειας, δώσε μας κάποιες απαραίτητες πληροφορίες (ονοματεπώνυμο, τμήμα που κρατείσαι, πού και πότε συνελήφθης, υπηκοότητα και σε ποια γλώσσα συνεννοείσαι).

3. Έχεις δικαίωμα να επιλέξεις δικηγόρο της αρεσκείας σου. Σε περίπτωση που επικοινωνήσεις με την Ομάδα, θα φροντίσουμε να έρθει δικηγόρος το συντομότερο. Επίσης μπορούμε να ειδοποιήσουμε δικηγόρο της επιλογής σου, εφόσον μας δώσεις τα στοιχεία του.

4. Μπορούν να σου αφαιρέσουν όλα τα κινητά αντικείμενα (π.χ. ρολόι, κινητό, χρήματα, κλειδιά). Έχεις δικαίωμα να απαιτήσεις τη σύνταξη σχετικού καταλόγου. Παράδωσε το κινητό μόνο αφού αφαιρέσεις την κάρτα και σε κάθε περίπτωση αποενεργοποίησέ το.

5. Αν είσαι γυναίκα, απαίτησε να σου γίνει σωματική έρευνα από γυναίκα αστυνομικό.
6. Αν έχεις τραυματιστεί, απαίτησε: 1) Την άμεση μεταφορά σου σε νοσοκομείο, ακόμη και στην περίπτωση φαινομενικά ελαφρού τραυματισμού.

Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις την εξέλιξη μιας σωματικής βλάβης και επιπλέον περιφρουρείς τη σωματική σου ακεραιότητα από τυχόν νέες επιθετικές διαθέσεις κάποιου αστυνομικού. 2) Την εξέτασή σου από ιατροδικαστή και την έκδοση σχετικής γνωμάτευσης. Η αστυνομία οφείλει να σε οδηγήσει το συντομότερο δυνατό στον εισαγγελέα, σε κάθε περίπτωση εντός 24 ωρών. Αν παρέλθει ένα 24ωρο από τη σύλληψή σου χωρίς να έχεις οδηγηθεί στον Εισαγγελέα, απαίτησε να αφεθείς ελεύθερος, ακόμη και αν σου έχουν αποδοθεί κατηγορίες.

Δ. ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

Ο Εισαγγελέας σου απαγγέλλει κατηγορίες και:

Α. Θα σε παραπέμψει να δικαστείς με την αυτόφωρη διαδικασία εάν η κατηγορία είναι πλημμέλημα ή

Β. Θα σε παραπέμψει σε Ανακριτή εάν η κατηγορία είναι κακούργημα.

7. ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΑΦΟΥ ΑΦΕΘΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΑΓΩΓΗ Η ΣΥΛΛΗΨΗ

Ειδοποίησε τους οικείους σου ότι είσαι ελεύθερος/η και την Ομάδα Νομικής Βοήθειας (για την κατηγορία που τυχόν σου απαγγέλθηκε, για άλλα άτομα που τυχόν κρατούνται ακόμα). Μην «φλυαρείς» για τις πράξεις σου ούτε στους οικείους σου, δεν σε εξυπηρετεί σε τίποτα και μπορεί να σε ακούσουν και «λάθος άνθρωποι». Σε περίπτωση που έχεις κακοποιηθεί, φρόντισε να εξεταστείς σε δημόσιο νοσοκομείο και ζήτα αντίγραφο της γνωμάτευσης.

8. ΜΑΡΤΥΡΙΚΕΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΕΝΩΠΙΟΝ

Από την στιγμή που θα προσαχθείς σε αστυνομικό τμήμα να ξέρεις ότι οτιδήποτε καταθέσεις για τον εαυτό σου η τρίτο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου ή να επιβαρύνει χωρίς τη θέλησή σου ανθρώπους που πιθανόν να είναι αθώοι. Μην ξεχνάς: η γνώση είναι δύναμη! Σκοπός τους είναι να μας τρομοκρατήσουν. Όμως, σ’ αυτούς τους καιρούς, καθένας από μας, σε κάθε στιγμή, από τη διαδήλωση, μέχρι την αντιμετώπιση της κρατικής καταστολής, δεν παύει να είναι ενεργό κομμάτι του κινήματος

ΠΗΓΗ: http://www.tsantiri.gr/koinonia-kinimata/diadoste-epikeropiimenes-nomikes-simvoules-gia-diadilotes.html

ΔΝΤ Το μακρύ χέρι της χρηματιστικής ολιγαρχίας και το «αόρατο χέρι» των ΗΠΑ

Του Ωμέγα

«Οι ΗΠΑ δεν έχασαν ποτέ ούτε δεκάρα. Είμαστε πολύ πιο ισχυροί ως χώρα χάρη σε ότι έπραξε το ΔΝΤ στο παρελθόν…»[1]. Μια συμφωνημένη προσφυγή της Ελλάδας, με την έγκριση των ηγετικών δυνάμεων της ΕΕ, έφερε το ΔΝΤ στην Ευρωζώνη. Είναι γεγονός ότι αυτό έγινε σε μια περίοδο κατά την οποία συγκρούονταν δύο βασικές πολιτικές διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης.

Σε αδρές γραμμές, η μία βρισκόταν στις εξαγγελίες του Μπαράκ Ομπάμα και η δεύτερη στη σκληρή μονεταριστική γραμμή του ΔΝΤ. Υποστηρικτές της τελευταίας βρίσκονται στον ηγετικό πυρήνα της Ευρώπης. Ωστόσο τα προγράμματα λιτότητας που εφαρμόζει το ΔΝΤ έχουν δείξει ότι, εκτός όλων των άλλων, επιδρούν και δημιουργούν πολιτικές ανακατατάξεις στις χώρες στις οποίες εφαρμόζονται. Το inprecor δημοσιεύει σήμερα το πρώτο μιας σειράς άρθρων που θα ακολουθήσουν, για να προσεγγίσουμε τις πολιτικές μεταβολές που σημειώνονται μετά την προσφυγή χωρών στο ΔΝΤ. Θέμα το οποίο λίγο έως καθόλου έχει απασχολήσει τις αναλύσεις του Τύπου και των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας.

Το ΔΝΤ στην Ευρωζώνη μέσω Ελλάδας

Η αλλαγή της κυβερνητικής εξουσίας στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2009 αποτέλεσε την αφετηρία διεργασιών και διαβουλεύσεων που οδήγησαν στην –με τη θέληση και συγκατάθεση της Γερμανίας και άλλων συντηρητικών κυβερνήσεων της Ευρώπης–  είσοδο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείο[2] στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Στη ζώνη του Ευρώ.

Ο κύβος ερίφθη στο Καστελόριζο τον Απρίλιο του 2010, με το διάγγελμα του Έλληνα πρωθυπουργού και προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργου Παπανδρέου. Οι έντονες ζυμώσεις που προηγήθηκαν για την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ -οι οποίες τελικά κατέληξαν το Μάρτιο του 2010 στη δημιουργία του τριμερούς μηχανισμού Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου- προκάλεσαν τις αντιδράσεις ελληνικών κομμάτων που καλύπτουν το πολιτικό φάσμα, τόσο απ’ τα «αριστερά» του ΠΑΣΟΚ όσο και απ’ τα «δεξιά» του και έχουν ως κοινό τους σημείο την υπεράσπιση της συμμετοχής της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ.

Ο Αντώνης Σαμαράς κατά τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που έγινε τον Μάρτη του 2010, ήταν ο μόνος από τους συντηρητικούς πολιτικούς παράγοντες που τάχθηκε ανοικτά κατά της ανάμιξης του ΔΝΤ στην Ελλάδα και στην ευρωζώνη. «Ξεκαθάρισε ότι ο ίδιος είναι φανατικός υπέρμαχος της ενωμένης Ευρώπης, υπενθυμίζοντας ότι ως υπουργός Εξωτερικών υπέγραψε πριν από 17 χρόνια τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Και υπογράμμισε με έμφαση ότι δεν πρέπει να μπει το ΔΝΤ στην Ευρωζώνη, διότι θα περάσει προς τα έξω εικόνα ανεπαρκούς αυτάρκειας της Ευρώπης και αναξιοπιστίας των ευρωπαϊκών θεσμών, εάν μια χώρα της Ε.Ε. καταφύγει σε μη ευρωπαϊκούς οργανισμούς». [3]

Ο Συνασπισμός σημείωνε μεταξύ άλλων: «Ιδιαίτερα η πρόβλεψη για τη συμμετοχή του ΔΝΤ αποτελεί τη μεγαλύτερη ομολογία αδυναμίας της σημερινής Ε.Ε. αλλά και προϊδεάζει για ακόμη πιο σκληρά μέτρα για τους εργαζόμενους και τους οικονομικά αδύνατους. Φαίνεται πως με τη σημερινή συμφωνία ενισχύεται η νεοφιλελεύθερη λογική του Συμφώνου Σταθερότητας».[4] Ενώ ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Τσίπρας σε δηλώσεις του τόνιζε πως «Το σχέδιο που ανακοινώθηκε χθες (σ.σ. 25/3/2010) είναι κατά τι χειρότερο απ’ αυτό που είχε περιγραφεί στην προηγούμενο σύνοδο της Ε.Ε. την 11η του Φλεβάρη. Εκεί είχε περιγραφεί ένα σχέδιο χωρίς την παρουσία του ΔΝΤ. Σήμερα λοιπόν η ανάλυση αυτού του σχεδίου με την παρουσία του ΔΝΤ είναι ένα αρνητικό στοιχείο, και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Για την Ευρώπη γιατί στα χωράφια της πια μπαίνει το ΔΝΤ σε μια χώρα της ευρωζώνης. Για την Ελλάδα είναι αρνητικό γιατί ξέρουμε ότι το ΔΝΤ είναι ένας πολύ σκληρός οργανισμός., ο οποίος έχει την τεχνογνωσία του σοκ. Σκληρά μέτρα, ανάλγητα μέτρα…».[5]

Αυτές οι πολύ χαρακτηριστικές οι τοποθετήσεις, τόσο του Συντηρητικού Κόμματος της ΝΔ υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά (που συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα), όσο και του «Ευρωκομμουνιστικού» Συνασπισμού (που συμμετέχει στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς) δείχνουν το είδος των διαφοροποιήσεων και των διεργασιών που συντελούνται στο πολιτικό σύστημα τόσο της Ελλάδας, όσο και άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το τι βάθος θα έχουν και αν θα αποδειχτούν ικανές να δημιουργήσουν σοβαρές ανακατατάξεις[6] στις σημερινές ισορροπίες και τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων μένει να επιβεβαιωθεί απ’ τις εξελίξεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι αμφότεροι, αυτοί οι δύο ελληνικοί πολιτικοί σχηματισμοί αποτελούν ένθερμους υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο διάστημα των ζυμώσεων για την προσφυγή στο ΔΝΤ υπήρξαν και αρκετοί δημοσιογραφικοί «φωστήρες» που υποστήριζαν κατηγορηματικά: «Προσφυγή στο ΔΝΤ – ¨Η απόλυτη μπούρδᨻ[7] (!!!!).

Με αφορμή την οξύτητα που αποκτά η παγκόσμια οικονομική κρίση ιδιαίτερα από το 2007, καθώς και την αστάθεια του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος που είναι παρατεταμένη, το ενδιαφέρον εστιάζεται πάλι στους διεθνείς μηχανισμούς από όπου το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο προσπαθεί να ελέγξει την κρίση και κυρίως να την φορτώσει στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Ένας τέτοιος οργανισμός είναι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ο ρόλος του ΔΝΤ έχει αναλυθεί σε άπειρα δημοσιεύματα με ιδιαίτερη έμφαση στις πολιτικές σκληρής λιτότητας.

Το ΔΝΤ αντιμετωπίζεται ως το «αόρατο χέρι» των ΗΠΑ στις πολιτικές που χαράσσει με τις κυβερνήσεις των χωρών που έχουν προσφύγει σ’ αυτό. Πολιτικές που οδηγούν όχι μόνο στην ακόμα μεγαλύτερη κερδοφορία του μονοπωλιακού κεφαλαίου και την ακόμα πιο σκληρή εκμετάλλευση των λαών και του πλούτου τους, αλλά κυρίως στην ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση αυτών των χωρών από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Επόμενο είναι οι πολιτικές αυτές να επιδρούν σε όλες τις σφαίρες της ζωής μιας χώρας και συνοδεύονται, όπως δείχνει η μέχρι τώρα πείρα, από αλλαγές στην πολιτική των κομμάτων και στους ίδιους τους κομματικούς σχηματισμούς, στη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, στον ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος κλπ. Με απλά λόγια, η προσφυγή μιας χώρας στο ΔΝΤ συνεπάγεται και την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος αυτής της χώρας.

ΔΝΤ και Σχέδιο Μάρσαλ

Στην Ελλάδα, μια χώρα «μέσου επιπέδου ανάπτυξης του καπιταλισμού» [8] και σε εξαρτημένη[9] θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, η οποία έγινε δεκτή –για λόγους σκοπιμότητας[10]– στους κόλπους του σκληρού πυρήνα της ΕΕ, μετά τον τριμερή έλεγχο και την εποπτεία του ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ άρχισε να εμφανίζεται μια αρθρογραφία που μιλάει για την ανάγκη ενός νέου Σχεδίου Μάρσαλ που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση. Η αρθρογραφία αυτή εντάθηκε μάλιστα, μετά από την απόφαση της Συνόδου Κορυφής της 21ης Ιουλίου 2011. Για παράδειγμα η εφημερίδα «Τα Νέα»[11] έγραψε: «Το Σχέδιο Μάρσαλ αποτέλεσε μια (πρώτη εκδοχή) εξαγωγής των αντιλήψεων και των πρακτικών που είχαν διαμορφωθεί στις ΗΠΑ. Έτσι δεν ήταν αποκλειστικά ένα πρόγραμμα οικονομικής αρωγής, αλλά παράλληλα μια προσπάθεια προώθησης ενός νέου τρόπου ζωής, μιας αντίληψης για τη συνεργασία κράτους, επιχειρήσεων και εργατών που είχε ρίζες στην ανακαινιστική προσπάθεια του New Deal. Στην πορεία, η συντηρητική αναδίπλωση στις ΗΠΑ και οι προτεραιότητες της αντιπαράθεσης με τη Σοβιετική Ένωση οδήγησαν στην υποχώρηση των «κοινωνικών» ιδεών του σχεδίου προς όφελος των πιο επιθετικών και στρατιωτικών χαρακτηριστικών της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής».

Με αυτό τον τρόπο γίνεται προσπάθεια να ωραιοποιηθεί το Σχέδιο Μάρσαλ σαν ένα σχέδιο, το οποίο στην αρχική του σύλληψη είχε «κοινωνικές» ιδέες, αλλά στη συνέχεια οι ιδέες αυτές υποχώρησαν λόγω της «συντηρητικής αναδίπλωσης στις ΗΠΑ» από την ανάγκη αντιπαράθεσης με την ΕΣΣΔ. Το άρθρο αυτό και οι σχετικές με αυτό απόψεις που διατυπώνονται, υποβάλλουν με πολύ έξυπνο τρόπο, πως τώρα, που δεν υπάρχει η ΕΣΣΔ, μένει να εμφανιστεί για τις ανάγκες του σήμερα η «κοινωνική» εκδοχή του Σχεδίου Μάρσαλ που δεν μπόρεσε τότε να αναπτυχθεί!

Μια άλλη, πιο επιθετική άποψη που βασίζεται σε χοντροκομμένη αναθεώρηση ιστορικών στοιχείων, είναι η άποψη που διατυπώνει η Helen Thompson[12]. Η αρθρογράφος, καθηγήτρια του Κέιμπριτζ, αντιπαραθέτει το Σχέδιο Μάρσαλ στους μηχανισμούς που καθιέρωσαν οι συμφωνίες του Bretton Woods όπως ήταν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα. Υποβαθμίζει εντελώς τον ρόλο του ΔΝΤ σε σχέση με το Σχέδιο Μάρσαλ, αλλά αδυνατεί να εξηγήσει τελικά γιατί το Σχέδιο Μάρσαλ έχει πάψει να υπάρχει από το 1952-53, ενώ το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα όχι μόνο εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά είναι και καθοριστικοί παράγοντες της λειτουργίας της καπιταλιστικής οικονομίας μέχρι σήμερα. Το υλικό μάλιστα που χρησιμοποιεί στο άρθρο της υπονομεύει τα συμπεράσματα της, για τον απλούστατο λόγο ότι, οι ΗΠΑ επωφελήθηκαν από την κυρίαρχη θέση τους και εκμεταλλεύτηκαν όλες τις δυνατότητες που ανοίγονταν μπροστά τους, για την ηγεμονία τους στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Η Ευρώπη και ο κόσμος μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο

Στην περίπτωση της κατεστραμμένης από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο Ευρώπης, οι ΗΠΑ συνέχισαν να εφαρμόζουν την πολιτική που είχαν εγκαινιάσει από τις αρχές του πολέμου με το νόμο «Για την εκμίσθωση και τον δανεισμό». Για την κυριαρχία τους δεν ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τον μηχανισμό του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, καθώς σ’ αυτούς τους οργανισμούς –παρά την κυριαρχία των ΗΠΑ– υπήρχε πολυμερισμός για την έγκριση των δανείων, ενώ και οι όροι δανειοδότησης περιορίζονταν στη μακροοικονομική πολιτική κι όχι σε οικονομικές πολιτικές άμεσης απόδοσης που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Έτσι μπήκε μπροστά η πολιτική των διμερών δανείων προς τις ευρωπαϊκές χώρες με αρχή την Άγγλο-Αμερικάνικη Οικονομική Συμφωνία στις 6 Δεκέμβρη 1945, με την οποία η οικονομία της Βρετανίας εξαρτιόταν άμεσα από τις αγορές αμερικανικών προϊόντων και έθετε περιορισμούς στο δικό της εμπόριο με άλλες χώρες. Η συμφωνία μπήκε σε εφαρμογή στις 15 Ιούλη 1946.

Συνολικά η ανόρθωση των κατεστραμμένων ευρωπαϊκών οικονομιών δημιουργούσε την ανάγκη στις κυβερνήσεις να αυξάνουν τη ζήτηση σε σιτάρι, κρέας, άνθρακα, χάλυβα, μηχανήματα κλπ και να αγοράζουν αυτά τα προϊόντα σε δολάρια. Αυτό με τη σειρά του δημιούργησε ένα τεράστιο πρόβλημα: Τα δολάρια που είχαν στο ταμείο τους άρχισαν να εξανεμίζονται κι έτσι σύντομα θα εκδηλωνόταν κρίση λόγω στάσης πληρωμών και αδιάθετων προϊόντων. Το γεγονός αυτό έθετε για τις ΗΠΑ ένα δίλλημα. Ή θα χορηγούσε περισσότερα δάνεια σε δολάρια ή οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες θα έχαναν εντελώς την αγοραστική τους ικανότητα. Αυτό έγινε ιδιαίτερα εμφανές στην αμερικανική κυβέρνηση στα μέσα του καλοκαιριού του 1947. Από την άλλη οι ΗΠΑ «έπρεπε», ως κυρίαρχη ιμπεριαλιστική δύναμη, ν’ αντιμετωπίσουν την αυξανόμενη παρουσία και επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης στα ευρωπαϊκά και διεθνή ζητήματα μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο και την επικράτηση των δυνάμεων της Ειρήνης και του Σοσιαλισμού στο 1/3 της Γης. Σε πρώτη φάση το σχέδιο αντιμετώπισης της «κομμουνιστικής απειλής»[13] για τις ΗΠΑ ήταν ο αποκλεισμός πολυμερών οργανισμών όπως το ΔΝΤ από τη χρηματοδότηση των ευρωπαϊκών κρατών, αλλά προπάντων ο παραμερισμός της Οικονομικής Επιτροπής για την Ευρωπαϊκή Ανάκαμψη του ΟΗΕ, στην οποία  συμμετείχε και η ΕΣΣΔ.

Με την καθοριστική επίδραση των δυο αυτών παραγόντων εξαγγέλθηκε το Δόγμα Τρούμαν[14] στις 12 Μάρτη 1947, ενώ στη Διάσκεψη του Παρισιού τον Ιούλιο του ίδιου έτους παρουσιάστηκε το αμερικάνικο Σχέδιο για την Ανασυγκρότηση της Ευρώπης από τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζορτζ Μάρσαλ. Οι αμερικανοί μεθόδευσαν ολόκληρο σχέδιο με στόχο τον αποκλεισμό των Σοβιετικών και προχώρησαν σ’ έναν ωμό εκβιασμό. Έθεσαν στη Σοβιετική αντιπροσωπεία το δίλημμα να δεχτεί να είναι ο βασικός σιτοβολώνας της Ευρώπης και να αναπτυχθεί σ’ αυτόν τον τομέα, διαφορετικά δε θα δίνονταν πιστώσεις. Όπως ήταν επόμενο η αντιπροσωπεία της Σοβιετικής Ένωσης αποχώρησε κάνοντας μια αιχμηρή δήλωση για τους σκοπούς του σχεδίου Ανασυγκρότησης. Το Νοέμβρη του 1947 το Γραφείο Πληροφοριών των Κομμουνιστικών Κομμάτων (Κομινφόρμ) τόνιζε ότι: «Το σχέδιο Τρούμαν – Μάρσαλ αποτελεί μονάχα ένα μέρος, το ευρωπαϊκό τμήμα του γενικού σχεδίου της παγκόσμιας επεκτατικής πολιτικής πού θα εφαρμοσθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες σ’ όλα τα μέρη του κόσμου».

Και πραγματικά όπως γράφει η ίδια η Helen Thompson[15], «Εγκαταλείποντας τη χορήγηση πιστώσεων μέσω των διεθνών χρηματοοικονομικών οργανισμών χάριν διμερών δανείων, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσουν τις οικονομικές δυνατότητες τους για τη χορήγηση κεφαλαίων σε άλλα κράτη σε μια βάση πολιτικά πολύ ευρύτερη. Ενώ σύμφωνα με τους κανόνες του ΔΝΤ οι όροι δανειοδότησης περιορίζονταν στη μακροοικονομική πολιτική, το Σχέδιο Μάρσαλ μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να θέσει όρια στην εσωτερική πολιτική των δυτικοευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Αυτό φάνηκε εμφατικά στον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση Τρούμαν χρησιμοποίησε τη βοήθεια διά του Σχεδίου Μάρσαλ για να εξασφαλίσει τη νίκη των χριστιανοδημοκρατών στην Ιταλία τον Απρίλιο του 1948, αλλά και για να εμποδίσει την εκ νέου είσοδο των κομμουνιστών στη γαλλική κυβέρνηση τον Οκτώβριο του ίδιου έτους». Ήδη απ’ τις αρχές του 1947 στη Γαλλία, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Ραμαντιέ προειδοποιούσε τη χώρα, ότι είχε έρθει η στιγμή που «όλες οι πιστώσεις θα υπαγορεύονται από τις πολιτικές πραγματικότητες. Με κάθε δάνειο πού παίρνουμε χάνουμε ένα μέρος της ανεξαρτησίας μας». Λίγο μετά ο Ραμαντιέ απηύθυνε έκκληση στις ΗΠΑ για χορήγηση νέου δανείου (!!) και το Μάιο του 1947 απομάκρυνε επίσης όλους τους κομμουνιστές από την κυβέρνηση… Ενώ τον Απρίλη του 1948 στην Ιταλία, ο αμερικανός πρέσβης απείλησε ευθέως τη διακοπή κάθε βοήθειας αν ενισχυθούν οι κομμουνιστές! Στο ίδιο άρθρο[16] η Helen Thompson αναφέρει ότι «τον Απρίλιο του 1948… …το ΔΝΤ αποφάσισε ότι τα κράτη που θα λάμβαναν βοήθεια δια του Σχεδίου Μάρσαλ δεν θα είχαν το δικαίωμα να λάβουν δάνεια από το ΔΝΤ, παρά μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις». Η Thompson υιοθετεί μια άποψη που υποστηρίζει πως αυτό σήμαινε «κατάργηση στην ουσία του ΔΝΤ», αλλά αυτό δεν προκύπτει από πουθενά. Αντίθετα ενισχύει την άποψη, που επιβεβαιώνεται από τις εξελίξεις, ότι στην πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού υπήρχε πολύ καλός σχεδιασμός και ένας σαφής καταμερισμός ρόλων.

ΥΓ: Στο επόμενο, οι πολιτικές ανακατατάξεις στη Μεγάλη Βρετανία μετά την προσφυγή της στο ΔΝΤ το 1976.

Παραπομπές

[1] Δήλωση του Αμερικανού Υπουργού Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ στο Bloomberg, 15 Μαΐου 2010. Την πήραμε απ’ το βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου «Είναι ο Καπιταλισμός Ηλίθιε», σελ 374, εκδόσεις Λιβάνη, 2011.

[2] Στο τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου πραγματοποιήθηκε η Νομισματική και Χρηματοοικονομική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών, που έγινε ευρύτερα γνωστή ως Διάσκεψη του Bretton Woods, όπου ιδρύθηκαν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα και στα όργανα τους η ΕΣΣΔ αποφάσισε να μη συμμετέχει.

[3] Εφημερίδα Απογευματινή, ανταπόκριση της δημοσιογράφου Βίκυς Σαμαρά, Παρασκευή 26 Μάρτη 2010.

[4] Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Συνασπισμού, Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010.

[5]  Συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA και στους δημοσιογράφους Δημήτρη Καμπουράκη και Γιώργο Οικονομέα, Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010.

[6] Η ένταξη της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης της ΕΕ και του ΔΝΤ αποτέλεσε τη θρυαλλίδα των εξελίξεων στον παραδοσιακό πολιτικό χώρο που, κατά κύριο λόγο, εκφράζει τα συμφέροντα της χρηματιστικής ολιγαρχίας. Η Ντόρα Μπακογιάννη διαφώνησε με την επιλογή Σαμαρά να καταψηφίσει το μνημόνιο και διαγράφηκε απ’ τη ΝΔ, για να συγκροτήσει λίγο αργότερα μαζί με άλλους αποχωρήσαντες βουλευτές της ΝΔ, το κόμμα της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Ενώ την ίδια ώρα ο «υπερπατριώτης» Γιώργος Καρατζαφέρης και το ΛΑΟΣ στήριξε στα πιο δύσκολα το Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, Μάλιστα το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη ανήκει στην ομάδα των Ευρωσκεπτικιστών, ενώ της Ντόρας Μπακογιάννη στο χώρο των Ευρωπαίων Φιλελευθέρων (στο ίδιο κόμμα ανήκει και το Κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών στη Γερμανία, το οποίο μαζί με το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ – το τελευταίο ανήκει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα– αποτελεί τον κυβερνητικό συνασπισμό στη Γερμανία).

[7] «Προσφυγή στο ΔΝΤ – Η απόλυτη μπούρδα», Το Βήμα 27/11/2009, άρθρο του Διονύση Σταμπόγλη http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=301764

[8] Τόσο για επιστημονικούς, όσο και για πολιτικούς λόγους, το επίπεδο «οικονομικής ανάπτυξης» μιας χώρας σχετίζεται, αλλά δεν ταυτίζεται με το επίπεδο «ανάπτυξης του καπιταλισμού» στη χώρα αυτή. «…όταν γίνεται λόγος περί ανάπτυξης του καπιταλισμού σαν τρόπου παραγωγής (και τρόπος παραγωγής σημαίνει ενότητα παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων) ο δείκτης «επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού» χαρακτηρίζει τη χώρα και από ποιοτική άποψη (παραγωγικές σχέσεις) και από ποσοτική άποψη (παραγωγικές δυνάμεις), ενώ ο δείκτης «επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης» χαρακτηρίζει τη χώρα κυρίως από ποσοτική άποψη, δηλαδή από την άποψη των παραγωγικών δυνάμεων». Το «μέσο επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού» σε μια χώρα, προσδιορίζεται όχι αυτό καθ’ αυτό, αλλά σε σχέση με τον ανώτερο και τον κατώτερο πόλο διεθνώς. Σε κάθε περίπτωση έχει και ποιοτικό και ποσοτικό περιεχόμενο καθώς προσδιορίζει τη θέση και το ρόλο αυτής της χώρας στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία.  Βλ. Μιχάλη Μάλιου «Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΑΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ», σελ 47-56, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1975.

[9] «Μια και γίνεται λόγος για την αποικιακή πολιτική της εποχής του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, είναι απαραίτητο να σημειώσουμε ότι το χρηματιστικό κεφάλαιο και η αντίστοιχη σ’ αυτό διεθνής πολιτική, που οδηγεί στον αγώνα των μεγάλων δυνάμεων για το οικονομικό και πολιτικό μοίρασμα του κόσμου, δημιουργούν ολόκληρη σειρά από μεταβατικές μορφές κρατικής εξάρτησης. Χαρακτηριστικές γι’ αυτή την εποχή δεν είναι μόνο οι δυο βασικές ομάδες χωρών: οι χώρες που κατέχουν αποικίες και οι αποικιακές χώρες, αλλά και οι ποικίλες μορφές των εξαρτημένων χωρών, που πολιτικά, τυπικά είναι ανεξάρτητες, στην πράξη όμως είναι μπλεγμένες στα δίχτυα της χρηματιστικής και διπλωματικής εξάρτησης. Έχουμε ήδη αναφέρει προηγούμενα μια απ’ αυτές τις μορφές, τις μισοαποικίες. Δείγμα μιας άλλης μορφής είναι λόγου χάρη, η Αργεντινή. «Η Νότια Αμερική και κυρίως η Αργεντινή –γράφει ο Σούλτσε Γκέβερντιτς στο έργο του για το Βρετανικό ιμπεριαλισμό –βρίσκεται σε τέτοια χρηματιστική εξάρτηση απ’ το Λονδίνο, που πρέπει να την ονομάσουμε σχεδόν αγγλική εμπορική αποικία.»…Μια κάπως διαφορετική μορφή χρηματιστικής και διπλωματικής εξάρτησης με καθεστώς πολιτικής ανεξαρτησίας μας δείχνει το παράδειγμα της Πορτογαλίας. Η Πορτογαλία είναι αυτοτελές κυρίαρχο κράτος, ουσιαστικά όμως εδώ και πάνω από 200 χρόνια, απ’ τον καιρό του πολέμου της διαδοχής της Ισπανίας (1701-1714), βρίσκεται κάτω απ’ την κηδεμονία της Αγγλίας. Η Αγγλία υπεράσπισε την Πορτογαλία και τις αποικιακές κτήσεις της Πορτογαλίας για να στερεώσει τη δική της θέση στον αγώνα ενάντια στους αντιπάλους της, την Ισπανία και τη Γαλλία. Η Αγγλία πήρε σε αντάλλαγμα εμπορικά προνόμια, εξασφάλισε καλύτερους όρους για την εξαγωγή εμπορευμάτων και κυρίως την εξαγωγή κεφαλαίου στην Πορτογαλία και τις αποικίες της, τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί τα λιμάνια και τα νησιά της Πορτογαλίας, τα καλώδιά της κλπ κοκ. Τέτοιου είδους σχέσεις ανάμεσα σε διάφορα μεγάλα και μικρά κράτη υπήρχαν πάντα, στην εποχή όμως του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού γίνονται γενικό σύστημα, αποτελούν μέρος του συνόλου των σχέσεων του «μοιράσματος του κόσμου», μετατρέπονται σε κρίκους της αλυσίδας των πράξεων του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου». Αυτά έγραφε ο Β. Ι. Λένιν την άνοιξη του 1916, κατά τη διάρκεια δηλαδή του Α’ παγκοσμίου πολέμου και στις παραμονές της Ρωσικής Επανάστασης. Βλ. Λένιν «Ο Ιμπεριαλισμός Ανώτατο στάδιο του Καπιταλισμού», σελ 99-101, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

[10] Η Ελλάδα δεν πληρούσε κανένα απ’ τα κριτήρια εισδοχής στην ΟΝΕ. Πρυτάνευσαν πολιτικά κι όχι οικονομικά κριτήρια…

[11] Εφημερίδα «Τα Νέα» Βιβλιοδρόμιο, 18.06.2011.

[12] Helen Thompson, βλ. το άρθρο της «Απ’ το Bretton Woods στο Σχέδιο Μάρσαλ: Το τέλος του πολυμερισμού και η νέα πειθαρχία της αμερικανικής ισχύος», στο συλλογικό τόμο «Το Σχέδιο Μάρσαλ. Ανασυγκρότηση και διαίρεση της Ευρώπης» σε επιμέλεια Θ. Δ. Σφήκα, εκδόσεις Πατάκη, Φλεβάρης 2011

[13] Την ίδια περίοδο στην Ελλάδα έχει επιβληθεί εμφύλιος πόλεμος με στόχο τη συντριβή των δυνάμεων του ΚΚΕ και των κατακτήσεων του ΕΑΜικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα κατά τη διάρκεια του αντιφασιστικού πολέμου 1940-1944. Στη μάχη αυτή, η απούσα και συνεργαζόμενη με τους Ναζί, άρχουσα τάξη απολαμβάνει τη στήριξη της αμερικανικής «βοήθειας» με αντίτιμο την επικυριαρχία των ΗΠΑ στη χώρα, μετά και την αδυναμία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας να διατηρήσει τα κεκτημένα της προπολεμικής κατάστασης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

[14] Πρόκειται για την ομιλία του προέδρου Χάρι Τρούμαν στο Αμερικανικό Κογκρέσο στις 12 Μαρτίου 1947, στην οποία μεταξύ άλλων σημείωνε: «Εάν η Ελλάς περιπέσει εις τον έλεγχον μιας ενόπλου μειοψηφίας (σ.σ. εννοεί το ΔΣΕ) το αποτέλεσμα επί της γείτονος Τουρκίας θα είναι άμεσον και σοβαρόν. Σύγχυσις και ανωμαλία θα διαχυθούν εις ολόκληρον την Μέσην Ανατολήν. Ετι μάλλον η εξαφάνισις της Ελλάδος ως ανεξαρτήτου κράτους θα ασκήσει βαθείαν επίδρασιν εφ’ όλων των χωρών της Ευρώπης… Αν δεν βοηθήσομεν την Ελλάδα και την Τουρκίαν κατά την μοιραίαν ταύτην ώραν το αποτέλεσμα θα είναι βαρυσήμαντον διά την Δύσιν και την Ανατολήν».

[15] Helen Thompson: «Από το Bretton Woods στο Σχέδιο Μάρσαλ: Το τέλος του πολυμερισμού και η νέα πειθαρχία της αμερικανικής ισχύος», σ. 110, στον συλλογικό τόμο «Το Σχέδιο Μάρσαλ. Ανασυγκρότηση και διαίρεση της Ευρώπης» σε επιμέλεια Θ. Δ. Σφήκα, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα Φλεβάρης 2011.

[16] Στο ίδιο, σ. 103.

ΠΗΓΗ: 16 Οκτωβρίου 2011, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/121734

Το ΧΡΕΟΣ βαραίνει στη ζυγαριά περισσότερο από τον φόβο

Ανοικτή επιστολή της Μαρίας Αλιφραγκή*

Ε, ρε πατριώτες! Τι άλλο θα μηχανευτείτε για να σώσετε την χώρα. Μεγάλοι εθνοσωτήρες!!!!! Άγαλμα θα σας στήσουμε!!! Θα απαξιούσα να σας απευθύνω τον λόγο αν η ασυγκράτητη επιθυμία μου να δηλώσω ότι το ΧΡΕΟΣ βαραίνει στη ζυγαριά περισσότερο από τον φόβο, δεν μου κατσικωνόταν και δεν μ’ άφηνε να ησυχάσω!!

Μπήκατε λοιπόν στο χωραφάκι μου και σας πρέπει μια ΔΗΛΩΣΗ. Ναι! Είμαι δημόσιος υπάλληλος.

Ναι. Απ’ αυτούς τους τεμπέληδες κλπ που χρεοκόπησαν τη χώρα. Δεν σας χρωστώ τίποτα, γι’ αυτό και σας δηλώνω ευθαρσώς ότι δεν με αγγίζει τίποτα απ’ όσα λέτε ή κάνετε.

Δήλωση είναι: Δεν μ’ έχετε στο χέρι. Δεν θα υποχωρήσουν ποτέ οι ιδέες μου μπροστά στο φόβο που θέλετε να σκορπίσετε γύρω σας. Η χώρα μου θα σωθεί. Όχι επειδή το επιβάλετε εσείς. Δεν θα σας επιτρέψω να την ξεπουλήσετε ή να την διασύρετε.

Το χώμα που πατάτε δεν σας αξίζει. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις είναι ποτισμένη με αίμα. Αίμα για την ελευθερία. Ο Έλληνας για την ελευθερία του έχει δώσει τη ζωή του. Δεν λογάριασε ποτέ τις συνέπειες, σε συνθήκες χειρότερες από αυτές που ζούμε σήμερα.

Ναι συμφωνώ ότι έχουμε πόλεμο. Διαφωνώ ως προς το θέμα του εχθρού. Και θύματα έχουμε σ’ αυτόν τον πόλεμο. Και σήμερα χύνεται αίμα. Αίμα δικό μας, που βάφει τα δικά σας χέρια. Κι όσο κι αν αποστρέφετε το βλέμμα είναι γεγονός. Και είναι άδικο.

Δολοφονήσατε τον σύντροφο της ζωής μου και πατέρα του παιδιού μου. Τον πήρατε από κοντά μας με βίαιο τρόπο.

Σας δηλώνω λοιπόν ότι δεν έχω τίποτα άλλο να χάσω (τι πιο πολυτιμότερο από την ανθρώπινη ζωή). Έχω δίκιο κι είστε άδικοι. Δεν θα γίνει το δικό σας. Ο εμπαιγμός είναι που θα σας διαλύσει. Τέλειωσε η εποχή σας, που το άδικο ήταν σωστό και επικρατούσε. Πάρτε το χαμπάρι. Τέλος εποχής. Κι επειδή μου έχει κατσικωθεί κλείνω με Καζαντζάκη..

«δεν ελπίζω τίποτα

δεν φοβάμαι τίποτα

είμαι ελεύθερος».

* Αλιφραγκή Μαρία του Νικολάου. Δασκάλα στο 8ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά
Αρ. Ταυτ:, Διευθ:, Τηλ.:

17-10-2011

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης (Ομήρου Ιλιάς). Με τα λόγια αυτά ο Έκτωρ εμψυχώνει τους συμπατριώτες του να αντέξουν την πίεση των Αχαιών πολιορκητών επί του Ιλίου, παρά τους κακούς οιωνούς εκ των θυσιών.

Μητρός τε και πατρός τε και των άλλων προγόνων απάντων τιμιότερον εστι πατρίς και σεμνότερον και αγιότερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς καί παρ᾽ ανθρώποις τοις νουν έχουσι.  (Πλάτωνος Κρίτων) Με τα λόγια αυτά ο Σωκράτης και με πολλά άλλα διδάσκει στον Αθηναίο Κρίτωνα την αρετή. Δεν ήσαν λόγια του αέρα, όπως τα άλλα των δημαγωγών, αυτά.

Ο Σωκράτης το έδειξε, όταν, καταδικασμένος σε θάνατο από τους δημαγωγούς, που διαχρονικά καταφέρνουν να βρίσκονται στην εξουσία εξαπατώντας τον λαό, το θύμα και το ψώνιο, κατά Βάρναλη, αρνήθηκε να επωφεληθεί από την κίνηση των μαθητών του προς δωροδοκία των υπευθύνων της φύλαξής του. Παρέμεινε έγκλειστος και πέθανε πίνοντας το κώνειο.

Πίσω από τον Έκτορα, που ο Όμηρος ύμνησε ως Έλληνα και που δεν ήταν γόνος κάποιας φυλής πολύ μακρινής από τη δική μας, και πίσω από τον Σωκράτη στοιχήθηκαν διαχρονικά πλήθος άλλων μεγάλων ανδρών, οι οποίοι ηγήθηκαν του λαού μας και έγραψαν έπη θαυμαστά. Σε αντίθεση ο δικός μας πάλι Αρχίλοχος,  λυρικός ποιητής (περί το 700 π.Χ.), πέταξε την ασπίδα του φεύγοντας από τη μάχη (ήταν μισθοφόρος) και έγραψε ότι η ζημιά είναι μικρή διότι υπάρχουν τεχνίτες απ' τους οποίους μπορεί να αγοράσει μια άλλη, καλύτερη ασπίδα. Και ο Αρχίλοχος, ως μισθοφόρος, είχε δώσει ενδεχομένως όρκο πίστεως μόνο στον ηγέτη που τον επιστράτευσε. Τι γίνεται όμως με τους Εφιάλτες που διαχρονικά προδίδουν την πατρίδα;

Στις 14 Οκτωβρίου τιμούμε τη μνήμη του λαμπρού παλικαριού της νεότερης ιστορίας μας, του Παύλου Μελά. Ο Παύλος ήταν γόνος οικογένειας που είχε ταχθεί στην υπηρεσία της πατρίδας προσφέροντας χρόνο, χρήμα, αίμα! Αυτές οι οικογένειες, λίγες αριθμητικά, σε κρίσιμες για το έθνος στιγμές σηκώνουν στους ώμους τους τον αγώνα των δικαίων του και πορεύονται δίδοντας το καλό παράδειγμα, ώστε να ακολουθήσουν οι άλλοι, οι πολλοί, που στην καθημερινότητα ρέπουν προς το να εξαπατώνται από τα ωραία λόγια των δημαγωγών.

Ικανότατος αξιωματικός του πυροβολικού (1891) παρέμεινε ανθυπίλαρχος, δηλαδή ΣΤΑΣΙΜΟΣ ως τον θάνατό του (1904). Και ο λόγος απλός. Δεν ήταν αξιωματικός καριέρας (πόσο η ξένη αυτή λέξη αποδίδει την κουφότητα των αριβιστών – τυχοδιωκτών αξιωμάτων). Η δράση του πατέρα του για τη στήριξη των δοκιμαζομένων υποδούλων αδελφών Συνελλήνων, δεν του επέτρεπε να παραμείνει απαθής. Θεωρώντας ανυπόφορο να παραμένει ο στρατός αδρανής, ενώ αντάρτες με πρωτοβουλία πατριωτών, όπως ο πατέρας του, εισέβαλλαν στη Μακεδονία, ακολούθησε ανταρτικό σώμα ως τα σύνορα  κατά την Καλαμπάκα χωρίς άδεια. Γι’ αυτό τιμωρήθηκε και φυλακίστηκε. Άσκησε έντονη κριτική κατά των κρατούντων, μετά τον τουρκοελληνικό πόλεμο της ντροπής (1897) και έπεσε στη δυσμένεια αυτών. Θα μπορούσε η οικογένειά του να αποτελέσει ισχυρή παρηγοριά για τον Παύλο. Όταν όμως ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, έχοντας ως συναγωνιστή τον γυναικάδελφό του Ίωνα Δραγούμη, τα εγκατέλειψε όλα και ήλθε στη Μακεδονία. Από εκεί με πλήθος γραμμάτων προς τη γυναίκα του Ναταλία αποκαλύπτει τον χαρακτήρα και τα αισθήματά του για την οικογένεια. Κλείνει μία από τις πρώτες του επιστολές κατά την πρώτη του περιοδεία με τα ακόλουθα:

«…Ώστε μη με συλλογίζεσθε πλέον με λύπην. Όπως καθ’ όλον τον βίον μου, έτσι και τώρα είμαι ευτυχής, ακόμη δ’ ευτυχέστερος και υπερήφανος ότι έχω γυναίκα τόσον γενναίαν, τόσο ευγενή και τόσον πατριώτισσαν. Σ’ ευγνωμονώ και σε λατρεύω…Φίλησέ μου τα παιδάκια».

Στο μοναστήρι της Μερίτσας Καλαμπάκας, λίγο πριν από την είσοδό του στο οθωμανικό έδαφος για τρίτη και τελευταία φορά, έκλεινε το γράμμα του προς τη Ναταλία με τα ακόλουθα:

«Άγγελέ μου, σε φιλώ και πάλιν και σε ευλογώ δια το θάρρος το οποίον μου δίδεις και την πεποίθησιν, την οποίαν μου εμπνέεις. Ηξεύρω ότι τα παιδιά μου είναι εις καλά χέρια και αυτή είναι η μεγαλυτέρα ευτυχία. Εάν δε δώσει ο Θεός και κάμω καλά το προς την Πατρίδα  καθήκον μου, τότε πλέον θα είμαι ο ευτυχέστερος των θνητών, διότι θα δικαιούμαι να έλθω να ζήσω ησύχως πλησίον σας. Καλήν αντάμωσιν, αγάπη μου, φεύγω με καρδιά γερή και μυαλό ήσυχο. Έχε πεποίθησιν εις τον άνδρα σου, θα προσπαθήση να είναι φρόνιμος. Τα παιδιά μου τα φιλώ εις τα ματάκια τους, το στόμα τους, τον λαιμόν τους».

Δεν έζησε παρά μόνο ενάμισυ μήνα μετά την είσοδό του στη σκλαβωμένη Μακεδονία. Εχθρικό βόλι του στέρησε τη ζωή μάλλον άδοξα. Και εκεί που φάνηκε να σβήνουν όλα, ο θάνατος του παλικαριού σήμανε τη νεκρανάσταση του παραδομένου στην «ησυχία» ελεύθερου ελληνισμού! Ο Παύλος έσωσε τη θεωρούμενη απόμακρη Μακεδονία νεκρός! Το απέδωσε αυτό πολύ καλά ο Παλαμάς στο ακόλουθο ποίημα:

«Σε κλαίει ο λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι

Στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ώ παλικάρι.

Πανάλαφρος ο ύπνος σου, του Απρίλη τα πουλιά

Σαν του σπιτιού σου να τ’ ακούς λογάκια και φιλιά

Και να σου φτάνουν του χειμώνα οι καταρράκτες

Σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες.

Πλατειά του ονείρου μας η γη και απόμακρη.

 Και γέρνεις εκεί και σβεις γοργά. Ιερή στιγμή.

Σαν πιο πλατειά τη δείχνεις και τη φέρνεις σαν πιο κοντά     

Και οι σύγχρονοι Έλληνες αγαπούν τα παιδιά τους τρυφερά, όπως ο Παύλος. Όμως δεν είναι «αφελείς» να τα εγκαταλείψουν. Τα προστατεύουν από κάθε κακό. Αυτοί, σαν τον Αρχίλοχο, τον ρίψασπι ποιητή της αρχαιότητας, τα ωθούν προς την τέχνη του μισθοφόρου, την τέχνη που διδάσκεται σε διαπρεπή πανεπιστήμια κυρίως των ΗΠΑ, όπου εκκολάπτονται οι μέλλοντες ηγέτες των προτεκτοράτων της γης. Αλλά οι σύγχρονοι μισθοφόροι δένονται όχι με όρκους, όπως οι αφελείς πρόγονοί μας, αλλά με συμβόλαια ανέλιξης ή αφανισμού. Και δεν είναι εύκολο να κάνουν κίνηση όπως αυτή της απόρριψης της ασπίδας. Τα συμβόλαια είναι άκρως δεσμευτικά και περιλαμβάνουν και όρους ζωής και θανάτου. Και έρχονται οι φερέλπιδες αυτοί «εξωμότες» να «σώσουν» την πατρίδα τους παραδίδοντάς την με επαχθέστερους ακόμη όρους στον σύγχρονο κατακτητή.

Πονεμένε λαέ μου! Πόσο φταίγεις και συ που τείνεις το αυτί σου και χειροκροτείς τον λόγο του δημαγωγού! Πότε θα μάθεις ποιοι είναι αυτοί που θυσιάζονται για σένα και οι άλλοι που σε θυσιάζουν για το συμφέρον τους; Κάνε μια αρχή επί τέλους. Βγαίνοντας από το σπίτι σου απόθεσε ένα λουλουδάκι σε κάποια προτομή ή σε κάποιο ηρώο της γειτονιάς σου. Δείξε μ’ αυτό ότι δεν ήταν μάταιη η θυσία των ηρώων, ότι εσύ δεν λησμόνησες το χρέος σου απέναντί τους.

                                                                        «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 17-10-2011

Τι θα συμβεί στους Έλληνες με το "κούρεμα" του χρέους

Πόσα βήματα απέχει η χώρα μας από τη χρεοκοπία; Είναι το "κούρεμα" η ενδεδειγμένη λύση και πόσο θα μας στοίχιζε σήμερα η έξοδος από την Ευρωζώνη;

Ο οικονομολόγος Β. Βιλιάρδος απαντά στο NEWS 247 [Συνέντευξη στη Σοφία Κατσαρέλη]

Λίγες ημέρες πριν τη Σύνοδο Κορυφής, που θα κρίνει την "τύχη" του ελληνικού δημόσιου χρέους, ο κ. Βιλιάρδος αναλύει και εξηγεί, τι σημαίνει "κούρεμα" σε πραγματικά νούμερα και υπό τις σημερινές συνθήκες, τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα για να αποφύγει την πτώχευση, έστω και την ύστατη στιγμή, καθώς και τι θα σημάνει η μονομερής και οικειοθελής αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Ποιες είναι οι εκτιμήσεις του για την αποδοτικότητα των μέτρων της κυβέρνησης και κατά πόσο οι θυσίες των Ελλήνων "πιάνουν τόπο";

– Κύριε Βιλιάρδε, αρχικά μάθαμε τους όρους στάση πληρωμών ή πτώχευση και ελεγχόμενη χρεοκοπία.  Κι εκεί που πιστέψαμε, πως μάθαμε τις "επιλογές" μας, μας έγιναν οικείοι οι όροι ευρεία αναδιάρθρωση, συντεταγμένη χρεοκοπία, "κούρεμα χρέους"… Πόσες παραλλαγές χρεοκοπίας υπάρχουν και τι σημαίνει "κούρεμα"; Ισοδυναμεί με κυριολεκτική διαγραφή μέρους του χρέους;

Ουσιαστικά  υπάρχουν οι δύο βασικές μορφές που αναφέρετε, η στάση πληρωμών ή απλή χρεοκοπία και η ελεγχόμενη χρεοκοπία, με ή χωρίς τη συμφωνία των δανειστών αντίστοιχα. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλές παραλλαγές, ανάλογα με τον τρόπο που χειρίζεται μία κυβέρνηση (ή που της επιτρέπεται να χειρισθεί) την αδυναμία εξόφλησης των οφειλών της. Το "κούρεμα" είναι κυριολεκτική διαγραφή ενός μέρους των χρεών του κράτους, όπως συμβαίνει με μία επιχείρηση, η οποία έχει υπαχθεί στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα και στη συνέχεια διαπραγματεύεται με τους πιστωτές της, με στόχο να της διαγράψουν ένα ποσοστό του χρέους της, για να γίνει βιώσιμη. 

– Τι είναι το πιστωτικό γεγονός και για ποιο λόγο συνδέονται συχνά οι δύο αυτοί όροι, πιστωτικό γεγονός και "κούρεμα" χρέους;

Πιστωτικό γεγονός είναι ο χαρακτηρισμός  της χρεοκοπίας εκ μέρους των εταιρειών  αξιολόγησης, ο οποίος επιτρέπει στους κατόχους ασφαλιστηρίων έναντι πιστωτικών απωλειών (CDS), να εισπράξουν τις ζημίες τους από τις ασφαλιστικές, από τις οποίες έχουν αγοράσει τα CDS. Δηλαδή, οι κάτοχοι ομολόγων, οι οποίοι τα ασφαλίζουν για να μη χάσουν τα χρήματα τους, πληρώνονται από τις εταιρείες ασφάλισης, όταν η απώλεια χαρακτηρισθεί ως πιστωτικό γεγονός (χρεοκοπία). Οι ζημίες αυτές είναι είτε ολόκληρη η αξία των ομολόγων του κράτους που  αδυνατεί να τα πληρώσει στη λήξη τους, είτε μέρος της αξίας τους, εάν το κράτος διαγράψει (κουρέψει)  ένα ποσόν και πληρώσει το υπόλοιπο.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, με βάση τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, η οποία προβλέπει την εθελούσια διαγραφή ύψους 21% εκ μέρους των δανειστών, οι εταιρείες αξιολόγησης έχουν συμφωνήσει να μην χαρακτηρισθεί ως πιστωτικό γεγονός, άρα όχι σαν χρεοκοπία, οπότε δεν θα πληρώσουν οι ασφαλιστικές εταιρείες την απώλεια του 21%, αλλά θα το χάσουν οι κάτοχοι των ομολόγων.   

– Συνεπώς, το "κούρεμα" είναι στην πραγματικότητα χρεοκοπία; Πόσο απέχει δηλαδή η Ελλάδα από τον "πάτο", εάν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε έτσι την πτώχευση;

Το "κούρεμα"  είναι πτώχευση. Τα στάδια που προηγούνται αυτής, είναι η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού, η αδυναμία εύρεσης δανειακών κεφαλαίων, ο δανεισμός από το ΔΝΤ και η αδυναμία εκπλήρωσης-τήρησης των απαιτήσεων του ΔΝΤ (είναι  ουσιαστικά ένας σύνδικος κρατικής πτώχευσης), η οποία έχει σαν αποτέλεσμα το σταμάτημα των δόσεων εκ μέρους του. Το πόσο απέχουμε "από τον πάτο" μπορεί λοιπόν ο καθένας, να το συμπεράνει μόνος του.        

– Σε ποιους χρωστάει η Ελλάδα ακριβώς και τι;

Στον Πίνακα που ακολουθεί βλέπετε σε ποιους ακριβώς χρωστούσε η Ελλάδα (τους κυριότερους), λίγους μήνες πριν (κάποια από τα ποσά έχουν διαφοροποιηθεί έκτοτε). Το "κούρεμα" αποφασίζεται από την κυβέρνηση, με τη συμφωνία των πιστωτών – αφού διαφορετικά πρόκειται για μονομερή άρνηση εξόφλησης μέρους των χρεών. Σήμερα, η διαπραγμάτευση είναι μεταξύ της Ευρωζώνης και των δανειστών μας, μάλλον ερήμην μας, με στόχο να μην χαρακτηρισθεί πιστωτικό γεγονός η διαγραφή και να συνοδευθεί με την παροχή εγγυήσεων η πληρωμή των υπολοίπων – εκ μέρους της Ευρώπης για τους δανειστές μας και εκ μέρους της Ελλάδας προς την Ευρώπη. 

ΠΙΝΑΚΑΣ: Οι μεγαλύτεροι δανειστές της Ελλάδας (σε δισ. €)

* ΕΤΕ 13,2 δισ. € ομόλογα και 5,4 δισ. € δάνεια, συνολικά 18,6 δισ. €, ** Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γαλλία

Πηγή: Barclays Capital, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Η Ελλάδα οφείλει στις τράπεζες των Η.Π.Α. μόλις 1,5 δις $. Εν τούτοις, οι υπόλοιπες τοποθετήσεις των αμερικανικών τραπεζών είναι της τάξης των 34 δις $, αφού αυτές ασφαλίζουν κυρίως τις ευρωπαϊκές με CDS.

– Πρόσφατα ο Πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, Μ. Σάλλας, ανέφερε ότι ένα κούρεμα της τάξεως 50% δεν ισοδυναμεί με περισσότερα από 20 με 25 δισ. ευρώ από τα 360 δισ. ευρώ, που είναι το συνολικό ελληνικό δημόσιο χρέος. Πώς εξηγείται αυτό; Ποια δάνεια αφορά και ποια εξαιρούνται;

Πιθανότατα, η Τράπεζα Πειραιώς έχει σε γενικές γραμμές δίκιο, εάν πράγματι έχει συμφωνηθεί να εξαιρεθούν τα ομόλογα ύψους 60 δισ. € που κατέχει η ΕΚΤ (αν και τα έχει αγοράσει σε χαμηλότερες τιμές), τα δάνεια της Τρόικας ύψους 65 δισ. €,  τα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου (15 δισ. €), άλλα δάνεια του δημοσίου (20 δισ. €), καθώς επίσης τα ομόλογα λήξης μετά το 2010 (45 δισ. €), ενώ φυσικά δεν θα υπάρξει διαγραφή των απαιτήσεων όλων όσων δανειστών μας δεν συμφωνήσουν. Συνολικά  λοιπόν, δεν θα διαγραφεί τίποτα από  περίπου 250 δισ. € οπότε, εάν θεωρήσουμε ότι το χρέος είναι σήμερα 360 δισ.  €, θα διαγραφόταν το 50% από τα 110 δισ. € – ήτοι γύρω στα 55 δισ. € το ανώτατο, με ένα μεγάλο μέρος να αφορά  δικές μας τράπεζες και δικά μας ασφαλιστικά ταμεία (άρα η διαγραφή των δανείων των ξένων δεν θα υπερέβαινε τα 25-30 δισ. €).   

– Σε πρόσφατη συνέντευξή του,  ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Βενιζέλος, ξεκαθάρισε, πως οι τα έσοδα  που θα προέκυπταν ή θα προκύψουν  από τις αποκρατικοποιήσεις, θα χρησίμευαν ή θα χρησιμεύσουν στη μείωση του δημόσιου χρέους και όχι του ελλείμματος. Άρα, ποιο το νόημα των αποκρατικοποιήσεων, εάν το δημόσιο χρέος περικοπεί με το "κούρεμα"; 

Τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις μειώνουν το χρέος και όχι τα ελλείμματα, όπως συμβαίνει όταν μία επιχείρηση πουλάει τα μηχανήματα της, για να εξοφλήσει τις τράπεζες και όχι για να καλύψει τις λειτουργικές ζημίες της. Κατά τη γνώμη μου, οφείλουμε να είμαστε αντίθετοι με την αποκρατικοποίηση των κοινωφελών και στρατηγικών επιχειρήσεων της πατρίδας μας, καθώς επίσης των κερδοφόρων. Ειδικά όσον αφορά τις τελευταίες, τα έσοδα από την πώληση τους μειώνουν μεν το δημόσιο χρέος, αλλά αυξάνουν τα ελλείμματα, αφού παύει το δημόσιο να εισπράττει τα κέρδη τους. Η αύξηση τώρα των ελλειμμάτων εκβάλει στα χρέη, οπότε σε τελική ανάλυση τα χρέη επανέρχονται. Στην  προκειμένη περίπτωση, είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα των Η.Π.Α. οι οποίες, ενώ ιδιωτικοποίησαν τα πάντα, τα χρέη τους αυξήθηκαν, από σχεδόν μηδενικά το 1980, στο 100% σήμερα του ΑΕΠ. Το "κούρεμα", στο ύψος που αναφέρεται, δεν φτάνει για τη βιώσιμη μείωση του χρέους, οπότε θα συνεχίσουν να απαιτούνται ιδιωτικοποιήσεις από τους δανειστές, πόσο μάλλον αφού είναι απαραίτητη προϋπόθεση της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, για την άσκηση της οποίας υποχρεώνει το ΔΝΤ τα θύματα του.   

– Όσον αφορά στην καθημερινότητα  των Ελλήνων, ένα μεγάλο "κούρεμα", πώς θα επηρεάσει τις  καταθέσεις μας, τα δάνειά μας, τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών και εν γένει το βιοτικό μας επίπεδο;

Αυτού καθαυτού η διαγραφή μέρους του χρέους από εκείνους τους δανειστές, οι οποίοι τελικά θα συμφωνήσουν, επειδή θα φοβηθούν ότι διαφορετικά θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα και θα τα χάσουν όλα (μόνο αυτός είναι ο λόγος της ενδεχόμενης συμφωνίας τους), δεν πρόκειται να επηρεάσει την καθημερινότητα μας. Εν τούτοις, πρόκειται για χρεοκοπία, η οποία θα έχει τεράστια επακόλουθα για το βιοτικό μας επίπεδο. Για παράδειγμα, οι  τράπεζες δεν πρόκειται να αντεπεξέλθουν με διαγραφή μεγαλύτερη του 21% – οπότε θα κρατικοποιηθούν κάποιες, θα σταματήσει η παροχή δανείων προς τις επιχειρήσεις, θα χρεοκοπήσουν αρκετές, θα αυξηθεί η ανεργία, οι τιμές επίσης κοκ.

– Η χρεοκοπία πόσο μπορεί να επηρεάσει την αλυσίδα της  ελληνικής οικονομίας, την ανάπτυξη  της χώρας, τις εισαγωγές και  τις Τράπεζες; Πόσο θα επηρεάσει  τους καταναλωτές, την εργασία ή μάλλον την ανεργία, την αγορά ακινήτων και τα στεγαστικά δάνεια;

Σε γενικές  γραμμές, μία χρεοκοπία προκαλεί την κατάρρευση των τραπεζών καθώς  επίσης των επιχειρήσεων της πραγματικής  οικονομίας και των εσόδων του  κράτους. Επομένως ακολουθούν εκτεταμένες απολύσεις, μείωση του ΑΕΠ (ύφεση), τεράστια ανεργία, αδυναμία εισαγωγών, φτώχεια, εγκληματικότητα, αδυναμία πληρωμής των δόσεων των δανείων, μεγάλη πτώση των τιμών των ακινήτων, μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, εμφυλίους πολέμους κλπ. 

– Συχνά η Ελλάδα παρομοιάζεται  με την περίπτωση της Αργεντινής, που χρεοκόπησε το 2001. Πρόσφατα, η πρόεδρος της χώρας, ανακοίνωσε αυξήσεις σε μισθούς. Η χώρα έχει καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια της, χωρίς μάλιστα "συμμάχους" και χωρίς πρόσβαση στις αγορές. Η Ελλάδα έχει τη στήριξη της Ευρωζώνης. Άρα, εάν χρεοκοπήσει, πόσο θα μας πάρει για να ανακάμψουμε, να βγούμε και πάλι στις αγορές και με ποιους όρους πλέον;

Η Ελλάδα δεν μπορεί να συγκριθεί με την  Αργεντινή – πόσο μάλλον με την  τότε χρεοκοπία της, αφού δεν έχει τις ίδιες πλουτοπαραγωγικές πηγές, την ίδια γεωπολιτική θέση, ενώ εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν τα σημερινά χρηματοπιστωτικά όπλα μαζικής καταστροφής. Εκτός αυτού η Αργεντινή, μετά από τρία χρόνια λεηλασίας της από το ΔΝΤ, κήρυξε μονομερώς στάση πληρωμών. Εάν η Ελλάδα χρεοκοπήσει ελεγχόμενα, τότε δεν πρόκειται να αποφύγει τη μετάλλαξη της σε ένα προτεκτοράτο, αυτού ο οποίος θα κερδίσει τελικά το σημερινό οικονομικό πόλεμο. Εάν κηρύξει μόνη της στάση πληρωμών και διαπραγματευθεί σωστά με τους δανειστές της, τότε η ανάκαμψη θα είναι εξαιρετικά γρήγορη – αν και η έξοδος της στις αγορές δεν θα είναι τόσο εύκολη.    

– Η Ελλάδα είναι πράγματι "ισοδύναμο"  και αυτονόητο μέλος της Ευρωζώνης; Τι θα σήμαινε πρακτικά μία ενδεχόμενη έξοδος από  αυτήν;  

Θα σήμαινε  την αρχή της διάλυσης της Ευρωζώνης, παράλληλα με την επιδρομή των καταναλωτών (bank run) στις τράπεζες της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας κλπ., η οποία θα οδηγούσε σε μία μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση. Όσον αφορά την πατρίδα μας, η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα είναι ουσιαστικά το μοναδικό όπλο της, απέναντι στους πάσης φύσεως εισβολείς. Η Ελλάδα διέθετε μία σχετικά εύρυθμη οικονομία, πριν ακόμη υιοθετήσει το κοινό νόμισμα, οπότε είχε τη δυνατότητα να επιβιώσει. Έκτοτε όμως, οι καταστάσεις έχουν αλλάξει δραματικά, αφού έχουμε σπαταλήσει πάρα πολλά χρήματα, έχουμε υπερχρεωθεί, δεν έχουμε καμία πρόσβαση στις αγορές, η χώρα μας έχει σχεδόν εξ ολοκλήρου "αποβιομηχανοποιηθεί" και παράγει ελάχιστα προϊόντα  – γεγονός που της έχει στερήσει πλέον αρκετά από τα πλεονεκτήματα που διέθετε. Παράλληλα, είναι στο στόχαστρο όλων των μεγάλων δυνάμεων, καθώς επίσης των διεθνών κερδοσκόπων, ενώ δεν είναι φυσικά σε θέση να τους αντιμετωπίσει "μετωπικά". Ουσιαστικά  δηλαδή, όταν αναφερόμαστε σε "μονομερή" έξοδο από το Ευρώ και επιστροφή  στη δραχμή, αναπολούμε ρομαντικά το παρελθόν και το τότε βιοτικό μας επίπεδο, όπως αναπολεί κάποιος τα παιδικά του χρόνια, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι, οι συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά και πως θα ήταν μάλλον αδύνατον να επιβιώσουμε, με την υποτίμηση που θα ακολουθούσε (50-90%), η οποία θα εξακόντιζε το εξωτερικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στα ύψη, θα μείωνε τις αμοιβές σε επίπεδα εξαθλίωσης, όπως επίσης όλες τις αξίες (ακίνητα κλπ.). 

Παράλληλα, θα ήταν πολύ δύσκολο να ανταπεξέλθουμε με τον πληθωρισμό, με την αδυναμία εισαγωγών (κυρίως ενέργειας και πρώτων υλών), οι οποίες απαιτούν "σκληρό νόμισμα", με την ανεργία και με τόσα άλλα, τα οποία είναι αδύνατον να προβλέψουμε με κάποια σχετική ασφάλεια. Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι, η ανεργία ύψους 30%, ο υπερπληθωρισμός και η ύφεση, καθώς επίσης μία γενικευμένη οργή για αυτό που φάνταζε ως μία παγκόσμια συνωμοσία εις βάρος της χώρας, ήταν αυτό που αποτέλεσε γόνιμο έδαφος για την ανάληψη της εξουσίας από το ναζισμό στη Γερμανία – ένα «δίδαγμα» της Ιστορίας, το οποίο δεν θα έπρεπε να υποτιμάμε. Για άρνηση πληρωμής του χρέους με το χαρακτηρισμό του ως επαχθές ή με την νόμιμη αιτιολογία ότι, η χώρα μας δεν έχει τη δυνατότητα να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού της, δεν μπορούμε να μιλάμε, αφού κάτι τέτοιο προϋποθέτει (α) πως τα χρήματα των δανείων μας σπαταλήθηκαν από δικτατορικά καθεστώτα και (β) ότι η χώρα είναι άνευ πόρων. Το πρώτο δεν ισχύει, αφού τα τελευταία 30 χρόνια είχαμε Δημοκρατία, ενώ το δεύτερο επίσης όχι – αφού διαθέτουμε αποδεδειγμένα μεγάλη δημόσια και ιδιωτική περιουσία, καθώς επίσης πολύ πλούσιο και ανεκμετάλλευτο υπέδαφος.

– Άρα, ποια θα λέγατε πως είναι, υπό τις παρούσες συνθήκες, η ενδεδειγμένη λύση για να αποφύγουμε τη χρεοκοπία;

Θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να την αποτρέψουμε, εκμεταλλευόμενοι το ότι είμαστε μέλος της Ευρωζώνης, καθώς επίσης τη ζημία που θα προκαλούσε η χρεοκοπία μας στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η οποία υπολογίζεται στα 5 τρισ. €. Σε γενικές  γραμμές, αφού δηλώσουμε στάση πληρωμών, φυσικά πριν από τη λήξη των ομολόγων, τότε θα πρέπει να διαπραγματευθούμε  ψύχραιμα με τους δανειστές μας, επιδιώκοντας την εθελούσια μείωση των επιτοκίων δανεισμού μας στο 1,5% – καθώς επίσης την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων μας, για μία χρονική περίοδο 40-50 ετών, έντιμα και χωρίς καμία διαγραφή. Φυσικά πρέπει να παραμείνουμε εντός της Ευρωζώνης, απαιτώντας να αντιμετωπισθούμε όπως ακριβώς η Γερμανία το 1953 και διεκδικώντας ενεργά τις γερμανικές επανορθώσεις – επίσης ευρωπαϊκές παραγωγικές επενδύσεις, οι οποίες θα δημιουργούσαν νέες θέσεις εργασίας, αυξάνοντας τις εξαγωγές, το ΑΕΠ και την ανταγωνιστικότητα μας.

– Μετά από όλα τα βήματα, που  έχει κάνει η Ελλάδα, κυρίως  μέσα από τις θυσίες των Ελλήνων πολιτών, τα μέτρα που συνεχίζει να λαμβάνει η κυβέρνηση, εκτιμάτε πως θα έχουν αντίκρυσμα; Ειδικά όσον αφορά στις απολύσεις, την εφεδρεία, το "μαχαίρι" στα εισοδήματα και τις συντάξεις και τις διαδοχικές φορολογικές ρυθμίσεις σε ακίνητη περιουσία και μη;

Δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα αλλά, αντίθετα, είναι αυτά που θα μας καταδικάσουν αμετάκλητα στη χρεοκοπία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος, από το να επιλέγει ένα κράτος, εν μέσω κρίσης, μία πολιτική έντονης λιτότητας. Στη Βολιβία κάποτε αυτού του είδους τα μέτρα είχαν χαρακτηριστεί ως "ο κόσμος ενός τρελού κυβερνήτη, ο οποίος προκαλεί εσκεμμένα ύφεση".    

– Πιστεύετε ότι τα μέτρα έχουν  αποκτήσει πλέον μόνιμο χαρακτήρα  ή κάποια στιγμή θα αρθούν  και θα ανακτηθούν τα εργασιακά  κυρίως δικαιώματα των Ελλήνων; 

Όλα όσα  μέτρα έχουν ληφθεί σε άλλες χώρες, οι οποίες έχουν επίσης υιοθετήσει τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, είναι συνήθως μόνιμου χαρακτήρα. Βέβαια η παιδεία μας, καθώς επίσης η γενικότερη κοινωνική συμπεριφορά μας, όπως η επαγγελματική ή πολιτική ηθική μας κλπ., δεν αξίζουν κάτι καλύτερο. Δεν είναι όμως σωστό να πληρώσουν τα παιδιά μας, για τα δικά μας λάθη. 

* Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και έκανε μεταπτυχιακά   στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Δραστηριοποιήθηκε για σχεδόν 20 χρόνια στο εξωτερικό, με ιδιόκτητη επιχείρηση. Σήμερα ζει και εργάζεται στην Ελλάδα ως Εκδότης και Σύμβουλος Επιχειρήσεων.

ΠΗΓΗ: Οκτώβριος 17 2011, http://news247.gr/oikonomia/to_kourema_einai_ptwxeysh_ellada_v_viliardos_news247.1414330.html?mid=50623

Πολιτική απεργία πείνας

Του Σωκράτη Βενετσάνου

Ονομάζομαι Σωκράτης Βενετσάνος του Ιωάννη και της Αδαμαντίας. Κατάγομαι από το Σοφικό της Κορινθίας και τη Ζάκυνθο. Είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος, είμαι Έλληνας, είμαι ταξιτζής μέλος του Σ.Α.Τ.Α. και από σήμερα είμαι απεργός πείνας άχρι θανάτου, εδώ, στη σκιά του έφιππου Γέρου του Μωριά κι απέναντι από την παλαιά Βουλή αντικρίζοντας τη σημαία και το Σταυρό που είναι η καρδιά της.

Η πράξη μου αυτή δε συνιστά απονενοημένο διάβημα απελπισίας, μολονότι απελπισία ένιωσα προσωπικά, από την κατεδαφιστική λογική του κ. Υπουργού μεταφορών Ι. Ραγκούση που ως πολιτικός δήμιος προετοιμάζεται, και με συνεργό στο άθλιο προαναγγελθέν έγκλημα, την κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος, προχωρεί, αγνοώντας την ηγεσία της ομοσπονδίας μας και όχι μόνο, ακάθεκτος, στον αποκεφαλισμό ενός επαγγελματικού κλάδου που ουδόλως έβλαψε την  κοινωνία (παρά τις όποιες επιμέρους παθογένειες του) και ουδόλως φέρει ευθύνη για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της πατρίδας μας και που η ίδια η Ευρώπη επιβάλλει την εξαίρεση του από την πλήρη απελευθέρωση που ισχύει για άλλα επαγγέλματα, λόγω της ιδιαίτερης φύσης του που επιτάσσει να ληφθούν υπόψη κανόνες και προϋποθέσεις κατά το άνοιγμα του για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Συγχωρέστε μου το γεγονός ότι ο καθένας μας έχει την αφετηρία του που όμως πυροδοτεί και την αφύπνιση του για το γενικότερο καλό.

Η πράξη μου αυτή συνιστά συνειδητή παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της Χώρας όχι ως αγανακτισμένου, αλλά ως αφυπνισμένου μαχόμενου πολίτη. Η υποταγή στο καθήκον είναι η ουσία της τιμής. Και το καθήκον των ημερών μας είναι ένα και μοναδικό : Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!!!

Η αντίσταση με κάθε μέσο βάσει του Αρθ. 120 Συντ. § 2 και § 4, στη σημερινή διακυβέρνηση της χώρας, που συστηματικά και κατ’εξακολούθηση με τις αποφάσεις της, συνεργούμενη από την κοινοβουλευτική της ομάδα, παραβιάζει το Σύνταγμα της πατρίδας δηλ. τον καταστατικό χάρτη της λειτουργίας του πολιτεύματος και των δικαιωμάτων της κοινωνίας και των προσώπων που την αποτελούν, καθιστώντας την     Αρχή του Κράτους δικαίου και της χρηστής διοικήσεως κενό γράμμα.

Η κυβερνητική πρακτική του εκφοβισμού του λαού, της απαξίωσής του ηθικά και εργασιακά-οικονομικά, του διαρκούς αιφνιδιασμού του και της επιβολής επαχθών, άδικων και προδήλως αντισυνταγματικών μέτρων (όχι φυσικά κατά την δική μου ταπεινή κρίση του αιωνίου φοιτητή της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά έγκυρων νομικών-δικηγόρων, καθηγητών και θεσμικών φορέων της Νομικής Επιστήμης που κάθε τόσο εκφράζουν σχετική γνώμη) με πρόσχημα την οικονομική σωτηρία της χώρας, που επίσης είναι φανερό τοις πάσι ότι ουδόλως επιτυγχάνεται (το χρέος και το έλλειμμα παρά τις αιματηρές θυσίες δεν είναι διαχειρίσιμο με την ακολουθούμενη πολιτική) από μια εξουσία που υφάρπαξε δόλια την ψήφο του Ελληνικού Λαού και σε καμιά περίπτωση σήμερα δεν απολαμβάνει την αποδοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, αγνοεί δηλαδή επιδεικτικά την λαϊκή κυριαρχία – δείτε πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού στη Γερμανία – που κατά το Αρθ. 1 § 2 Συντ. αποτελεί το θεμέλιο του πολιτεύματος. Δεν μπορεί παρα να συνιστά, αυτή η κυβερνητική πρακτική, τη βίαιη κατάλυση του Συντάγματος, που το ίδιο το Σύνταγμα θέτει ως προϋπόθεση για το καθήκον του κάθε πολίτη να το υπερασπιστεί με κάθε μέσο.

Συνακόλουθα, ενισχύει τον παραπάνω ισχυρισμό περί βιαίας κατάλυσης της συνταγματικής τάξης, η νοοτροπία και πρακτική πρωτίστως των κυβερνητικών βουλευτών, που επιλήσμονες οι περισσότεροι του Αρθ. 51 § 2 Συντ. ότι οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος και όχι τα ξένα συμφέροντα και του όρκου που δίδουν κατ’άρθρο 59 Συντ. να είναι πιστοί στην Πατρίδα, το δημοκρατικό πολίτευμα και το Σύνταγμα και του άρθρου 60 § 1 Συντ. για το απεριόριστο δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση, ανάγουν την κομματική πειθαρχία σε υπέρτερο καθήκον από την υπεράσπιση του Συντάγματος και του λαού που εκπροσωπούν απενεργοποιώντας τη συνείδηση τους. Μόνο που το τελευταίο – η εκπροσώπηση του λαού κατ’ουσίαν – αποτελεί την κορυφαία συνταγματική τους υποχρέωση. Φωτεινή διαφοροποίηση ο τυφλός βουλευτής της Βουλής που πρέπει να δανείσει «τα μάτια του» και στους υπολοίπους προκειμένου να αντικρύσουν με την απαιτούμενη ευλάβεια μια κοινωνία που διαλύεται στα εξ’ων συνετέθη. Κι αυτό δεν αποτελεί μια μελοδραματική κορώνα, αλλά μια πραγματικότητα που κάθε νουνεχής άνθρωπος αντιλαμβάνεται περισσότερο ή λιγότερο.

Νοήμων  γιδολαέ (κι εγώ φυσικά μέσα στο χαρακτηρισμό) με πίστη στο Χριστό και την Εκκλησία του, με πατριωτικό φρόνημα που εμένα προσωπικά με καίει μέχρι τα βάθη της καρδιάς μου, έφτασε η ώρα κι αναβολή δεν παίρνει να αντισταθούμε σθεναρά και όχι χλιαρά απέναντι σ’αυτήν την ιδιότυπη κοινοβουλευτική χούντα του ΠΑΣΟΚ που δεν καταστρέφει μόνο εμάς σήμερα, τους πολίτες, αλλά σβήνει και το αύριο των μικρών σήμερα παιδιών και σε βάθος χρόνου σβήνει την ίδια την Ελλάδα. Εμείς που κατοικούμε σ’αυτήν την ευλογημένη και ταυτόχρονα πολύπαθη πατρίδα ήρθε η ώρα κι αναβολή δεν παίρνει να σηκώσουμε το ανάστημα μας στο ύψος των τιμημένων προγόνων στους οποίους χρωστάμε την ελευθερία μας και τιμώντας τους να εγκαταλείψουμε για πάντα το ραγιαδισμό στον οποίο οδηγούμαστε από ντόπια και ξένα κέντρα εξουσίας και να ξανακερδίσουμε την περηφάνια μας και την προοπτική της επιβίωσης μας, έστω κι αν χρειαστεί να υποφέρουμε για να ανακτήσουμε την ουσιαστική ελευθερία μας που δεν είναι άλλη από την αξιοπρέπειά μας την οποία έχουμε απωλέσει προ πολλού.

Ομόψυχοί μου Έλληνες μόνο ένας τρόπος υπάρχει. Να φωνάξουμε, να  βροντοφωνάξουμε, ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός»!! Και χωρίς φόβο, με πίστη στη δημοκρατία να αποτινάξουμε από το σβέρκο μας τα ανδρείκελα που μας κυβερνούν, όσο ακόμα είναι καιρός!

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία! Εδώ είναι Ελλάδα κι ο άνθρωπος δεν είναι αναλώσιμος. Ας τους δώσουμε να το καταλάβουν με όποιο τρόπο χρειαστεί.

Αδέρφια μου, συμπατριώτες μου, βγείτε από την αδράνεια, το φόβο και την κατάθλιψη στην οποία μοιραία παγιδεύεται, όποιος απομονώνεται και αποκόβεται από τη συλλογική συνείδηση και διεκδίκηση. Με όλη τη δύναμη της ψυχής μου σας καλώ σε όποια κοινωνική ή επαγγελματική τάξη κι αν ανήκετε από 15 χρονώ μέχρι 105 χρονώ. Αν έχετε πόδια γερά και πιο πολύ γενναία καρδιά σαν τους Κρητικούς αδερφούς μας να εγκαταλείψετε επ’αόριστον τους τόπους δουλειάς, τα σπίτια, τα καφενεία, τα χωράφια, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τα πάντα. Και να βγείτε στους δρόμους παντού. Δε χρειάζεται να σπάσουμε να βανδαλίσουμε να ματώσουμε κανέναν! Όλα γύρω μας έμψυχα και άψυχα είναι πατρίδα. Δική μας πατρίδα. Ένας Γκάντι στο α’ μισό του 20ου αιώνα αποτίναξε από την Ινδία με ειρηνική διαμαρτυρία και αγώνα ολόκληρη βρετανική αυτοκρατορία κι εμείς θα φοβηθούμε αυτούς τους σοσια-ληστές;! Δεν έχουν πια δημοκρατική νομιμοποίηση και το ξέρουν. Αυτοί φοβούνται περισσότερο από μας! Μπροστά μαζική δίκαιη οργή του λαού η μόνη αξιοπρεπής και πολιτικά εφικτή λύση που τους απομένει είναι η παραίτηση και η προκήρυξη εκλογών το συντομότερο δυνατό, κατά το Αρθ. 41 § 2 Συντ. για να ανανεωθεί η λαϊκή εντολή προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας. Αν δεν αποτελεί κρίσιμο εθνικό θέμα η παρούσα συγκυρία και η διαχείριση της στο σύνολο της, τότε τι αποτελεί; Ας μου πει κάποιος!

K. Πρόεδρε της Δημοκρατίας, η ευθύνη είναι μια κόρη που δεν την βρίσκει όμορφη και δεν την διαλέγει κανείς. Επικαλούμαι την πατριωτική σας συνείδηση, την υποχρέωση σας που αποτελεί περιεχόμενο του όρκου σας κατ’ άρθρο 33 § 2 Συντ. να προστατεύετε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ελλήνων να φυλάσσετε το Σύνταγμα και να υπηρετείτε το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού, και το τεράστιο δημοκρατικό θεσμικό κύρος που σας περιβάλλει. Σας παρακαλώ θερμά, ασκείστε όλη σας την επιρροή, για να λάβετε την  απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα κυβερνητική πρόταση περί διαλύσεως της Βουλής και προκηρύξεως εκλογών που θεωρώ ότι θα είναι η μόνη πολιτικώς ορθή και εθνοσωτήρια απόφαση της παρούσης κυβερνήσεως.

Κ. Πρόεδρε της Δημοκρατίας προασπίστε την κοινωνική συνοχή και το μέλλον της πατρίδας που θα διακυβευτεί νομοτελειακά σε περίπτωση που δεν αξιοποιήσετε την πολιτική σας ισχύ για να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές. Είμαι 40 χρονώ κι είναι πολλά πάρα πολλά αυτά που δε ξέρω για τον κόσμο και θα ‘θελα να μάθω. Μα για ένα πράγμα είμαι απόλυτα βέβαιος και σας το υπογράφω και με τα δυο χέρια : O άνθρωπος αρχίζει να πεθαίνει, όχι όταν αρρωσταίνει το σώμα του ή βλάπτεται η περιουσία του (φοβερά και τα δύο), αλλά όταν εκφυλίζονται και σβήνουν οι αξίες του, η ανθρωπιά του. Τότε η ψυχή σβήνει μέσα στην ασφυξία, αφού δεν ανασαίνει πια κι αυτός ο θάνατος δε έχει φοβάμαι Ανάσταση…

Συμπατριώτες μου, ο μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας και εθνομάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός είπε το 18ο αιώνα ότι, όλα μπορούν να σας τα πάρουν. Όλα εκτός από Χριστό και ψυχή. Αυτά δεν μπορεί να σας τα πάρει κανείς. Αυτά μπορείτε να τα χάσετε μονάχα αν εσείς οι ίδιοι τα παραδώσετε!

Στο όνομα του Χριστού λοιπόν σας καλώ όλους να συστρατεύσουμε τις ψυχές μας και να δημιουργήσουμε την πυτιά εκείνη που θα φουσκώσει το ποτάμι του αγώνα της τιμής και σαν ασπίδα θα σώσει την πατρίδα από την σημερινή λαίλαπα του ετερόφωτου γκουβέρνου μας. Όσο μένουμε διαχωρισμένοι και αδρανείς, κλεισμένος ο καθένας στον μικρόκοσμο του, κανένας μας δεν είναι ασφαλής και κανένας δεν έχει μέλλον. Πάρτε το απόφαση αδέρφια από 15 εώς 105 ετών : H χειροβομβίδα της κακής διακυβερνήσεως πολλών ετών που μεταξύ άλλων δεινών υπερχρέωσε την πατρίδα μας, έσκασε στα χέρια μας! Αν δεν αντισταθούμε τώρα θα ισοπεδωθούμε, θα χάσουμε κάθε ελπίδα για το αύριο και αξιοπρέπεια για το σήμερα.

Στην Ελλάδα δεν περισσεύει κανένας έλληνας κανένας άνθρωπος. Είναι τραγικό να χάνονται άνθρωποι κάθε τόσο. Να πέφτουν από μπαλκόνια ή να απαγχονίζονται ή να αυτοπυροβολούνται πίσω από κλειστά παράθυρα και πόρτες. Η ζωή είναι πολύτιμη ακόμα και μπροστά στο οικονομικό και ψυχολογικό αδιέξοδο που βιώνουμε άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Η ζωή δεν είναι δική μας. Είναι δώρο του Θεού που δεν έχουμε το δικαίωμα να ευτελίσουμε και να καταστρέψουμε. Ο αγώνας για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια προπάντων ο δυναμικός και ειρηνικός αγώνας, έστω κι αν κοστίσει σε αίμα, αν αυτό επιθυμεί η εξουσία, αυτό το αίμα δεν θα είναι χαμένο, αλλά επενδυμένο σε ακλόνητο νόμισμα : Το μέλλον της πατρίδας και των ανθρώπων της που σιγά σιγά θα εγερθεί προς τον ανατέλλοντα.

Είμαι εδώ ως απεργός πείνας, σε τούτη τη γωνιά γης, υπό την προστασία του Γέρου του Μωριά, απλός στρατιώτης να δώσω ετούτο το μήνυμα και να συμβολίσω αυτό το τόσο αναγκαίο λαϊκό ξέσπασμα για δικαιοσύνη, ελευθερία και ελπίδα. Και για να το πω και στην γλώσσα της Ζακυνθινής ποιήτριας Λούλας Βάλβη-Μυλωνά: «περνάω τα εννιά βαφτίσματα, τη θαλασσοβροχή. Μπαίνω στην ανεμόβρυση». Πίσω δε θα κάνω!

Δεν αντέχω άλλο, άνθρωποι της εξουσίας, την στείρα αριθμολαγνεία σας, την ανηθικότητα σας, το δοσιλογισμό σας και τη γενοκτονία των Ελλήνων που προωθείτε είτε το αντιλαμβάνεστε είτε όχι. Θέλετε αίμα; Εγώ το δικό μου, αν το θέλετε θα σας το δώσω ειρηνικά κι αθόρυβα, εδώ, σε τούτη τη γωνιά γης, γιατί αυτό είναι δικό μου, μου ανήκει και σας το κερνάω. Το ταξί όμως είναι το αίμα των γονέων μου και των παππούδων μου κι αυτό δε σας το χαρίζω. Δε σας χαρίζω και την αξιοπρέπεια μου. Κι αυτή θα τη διαφυλάξω ως το τέλος.

Ένας ακόμα στίχος της Λούλας Βάλβη – Μυλωνά λέει πως «όσοι πυροβόλησαν δεν ταξιδεύουν. Σκάβουν τη γη να βρουν το βόλι τους». Κύριοι και Κυρίες της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας, πυροβολήσατε την ελληνική κοινωνία χωρίς έλεος κι έχετε ευθύνες γι’αυτό. Που όσο εξακολουθείτε καταχρώμενοι την εξουσία που υφαρπάξατε πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα. Σκεφτείτε το αυτό πολύ καλά. Γιατί ο νοήμων γιδολαός που κυβερνάτε, εμείς οι Έλληνες, θα κρατήσουμε το χαρακτηριστικό νοήμων, αλλά θα πάψουμε να είμαστε κοπάδι και τότε όταν τα πρόβατα επαναστατήσουν καταλαβαίνοντας τη δύναμη τους… αλλοίμονο στους λύκους!

Η σημερινή κατάσταση, για να κάνω έναν ιστορικό παραλληλισμό τηρουμένων των αναλογιών, μοιάζει με τη Μικρασιατική καταστροφή του Αυγούστου του 1922. Οι δύστυχοι μικρασιάτες που έγινε μπορετό να διασωθούν είχαν μια μητέρα πατρίδα έστω κακήν κακώς να καταφύγουν. Οι σημερινοί Έλληνες που θα καταφύγουν όταν θα καίγεται η «Σμύρνη»; Και κάτι ακόμα. Στη Σμύρνη του 1922 την ώρα του μεγάλου ξεριζωμού και φευγιού υπήρξαν δύο κατηγορίες ηγετών. Η μία εκπροσωπείται από τον ύπατο αρμοστή Στεργιάδη εκπρόσωπο δηλ. της πολιτικής εξουσίας που αφού ολοκλήρωσε το έργο του απέπλευσε ατσαλάκωτος από το κακό με τη βοήθεια των ξένων δυνάμεων χωρίς ποτέ να πατήσει ξανά ελληνικό έδαφος ως το τέλος της ζωής του. Η άλλη κατηγορία εκπροσωπείται από το Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο που αν και του προσφέρθηκε η έξοδος αρνήθηκε κι έμεινε εκεί θυσιαζόμενος αυτός και άλλοι πολλοί ρασοφόροι δίπλα στο Λαό. Διαλέξτε σε ποια κατηγορία θέλετε να ανήκετε κύριοι της εξουσίας! Έλληνες ομόψυχοι μου το ράσο του παπά και του μοναχού το παρεξηγημένο και συκοφαντημένο, είτε το πιστεύετε είτε όχι, είτε το γνωρίζετε είτε όχι, είναι μια από τις βαθύτερες ρίζες που αιματοδοτούν το έθνος.

Δίνω το λόγο της τιμής μου ως χριστιανός, ως πολίτης και ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του πεζικού, ότι θα μείνω εδώ σε τούτο το χαράκωμα που δεν το διάλεξα, με διάλεξε. Και θα υπερασπιστώ την πατρίδα μου και το Σύνταγμα της. Δε θέλω να πεθάνω! Δεν είμαι αυτόχειρας. Αγαπώ τη ζωή πολύ. Αλλά, όσο και να ζήσει κανείς, η ζωή μια μέρα θα τελειώσει για όλους μας. Είναι άγνωστο πόσο χρόνο θα μας παραχωρήσει προς «οδοιπορία» ο Κύριος σε τούτο το μάταιο κόσμο. Αναλογιστείτε το αυτό. Το τι κάναμε όσο το καντήλι μας έκαιγε. Αυτό μετράει στα μάτια του Θεού και στα μάτια των μικρών παιδιών μας. Το πόσο δουλέψαμε για τον άνθρωπο και την αγάπη. Το πόσο μετανοήσαμε δηλ. αλλάξαμε κατεύθυνση στο νου μας κι αγωνιστήκαμε για το καλό, για τη δημιουργία.

Θα σταματήσω την απεργία πείνας τη μέρα που θα παραιτηθεί η τωρινή μη νομιμοποιημένη δημοκρατικά κυβέρνηση και θα προκηρυχτούν εκλογές. Γιατί με δονεί ο στίχος του Ελύτη του μέγα: « Ένα και δυό: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας. Ένα και δυό: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς!» Ας μου δώσει ο Θεός τη δύναμη όπως και σε όλους σας να μη λυγίσετε-ω και να μείνετε-ω ακλόνητοι-ος ως το τέλος… το δικό τους το πολιτικό ή το δικό μου το φυσικό.

Έλληνες ομόψυχοι, ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΗ ΤΑΧ’ ΑΥΡΙΟΝ ΕΣΕΘ’ ΑΜΕΙΝΟΝ (χρειάζεται θάρρος γιατί το αύριο θα είναι καλύτερο). Μη με εγκαταλείψετε! Σας ευχαριστώ θερμά, καλή δύναμη σε όλους και ψηλά το κεφάλι!

 Βενετσάνος Σωκράτης, Αθήνα, μια μέρα του Οκτώβρη  του 2011

* Ο Σωκράτης Βενετάνος είναι ένας αδελφικός φίλος και μέλος της Συνάξεως που μας κοινοποίησε σήμερα την πρόθεσή του κατέβει αύριο Παρασκευή 14/10/2011 σε απεργία πείνας για λόγους που περιγράφει στο παρακάτω κείμενο!! Προσπαθήσαμε να τον μεταπείσουμε αλλά είναι ανένδοτος! Εμείς κοινοποιούμε το κείμενο ανοίξαμε και σχετική ομάδα στο facebook:

https://www.facebook.com/groups/297096393635361/ και ευχόμαστε καλή δύναμη στο δίκαιο αγώνα του…αλλά δεν γνωρίζουμε αν το πράττει με σωστά μέσα!! Ο Θεός .ας μας φωτίζει όλους και ας είναι μαζί μας

π. Αντώνιος

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011, http://axrhstou.blogspot.com/2011/10/blog-post_14.html

Οι Κορδιλιέρες των Άνδεων

Του παπα Ηλία Υφαντή

Τα γιαουρτώματα, κλπ, σε βάρος των πολιτικών συνεχίζονται. Και οι διαμαρτυρίες εκ μέρους τους επίσης. Που βέβαια ακομπανιάρονται από τα δημοσιογραφικά τους φερέφωνα. Οι οποίοι και τα οποία μιλούν για υβριστική συμπεριφορά σε βάρος της αξιοπρέπειας των πολιτικών.

Και μπαίνει το ερώτημα: Άραγε αυτοί που μιλούν για ύβρεις και αξιοπρέπεια, έχουν καλοσκεφτεί για ποια πράγματα μιλούν; Και ποιοι, σε τελική ανάλυση, υβρίζουν ποιους; Και προσβάλλουν βάναυσα την αξιοπρέπειά τους και μάλιστα με τον πιο χυδαίο τρόπο!

Και, βέβαια, όχι περιστασιακά, αλλά επί μονίμου βάσεως. Έτσι που θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το ισχύον πολιτικό καθεστώς-και ιδιαίτερα το σημερινό- συνιστά βαρύτατη και καταθλιπτική ύβρη σε βάρος της αξιοπρέπειας του λαού και όλων των άλλων ιερών και οσίων, στα οποία ο λαός πιστεύει.

Και συμβαίνει αυτό, γιατί οι πολιτικοί και τα φερέφωνά τους έχουν επιβάλει την αυθαίρετη γνώμη ότι μόνο οι πολιτικοί και το συνάφι τους και τα πάσης φύσεως ανήθικα ηθικά τους υποστυλώματα έχουν αξιοπρέπεια. Και όχι βέβαια ο λαός.

Έτσι ώστε να μπορούν να κάνουν σε βάρος του ο, τι τους καπνίσει: Να τον κλέβουν, να τον ληστεύουν, να τον εξαπατούν, να τον αδικούν, να τον εκβιάζουν και να τον λεηλατούν, μέχρις ολοσχερούς εξοντώσεως.

Και βέβαια να τον ξυλοφορτώνουν και να τον κακοποιούν, αν τολμήσει να φωνάζει για το δίκιο του. Και να τον οδηγούν, εν ονόματι των κλεφτονόμων και ληστονόμων και στα δικαστήρια τους. Όπου υφίσταται τις συνέπειες της άδικης νομιμότητας.

Ο αξιότιμος υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ, για παράδειγμα, δεν είχε καμιά νομική συνέπεια για το σαφάρι και το όργιο της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας των ΜΑΤ σε βάρος της αξιοπρέπειας του λαού. Ενώ, όπως ειπώθηκε, κάποια φοιτήτρια καταδικάστηκε σε 5μηνη φυλάκιση, επειδή, μέσα στη δίνη της ιερής αγανάκτησής της, τον περιέλουσε με το περιεχόμενο ενός αυγού.

Γιατί, προφανώς, σύμφωνα με την αλλοπρόσαλλη νομιμότητα, ο αξιότιμος υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ, έχει αξιοπρέπεια, ενώ οι χιλιάδες του λαού, που υφίστανται την καταλήστευση και την κακοποίηση, δεν έχουν.

Ενώ η πραγματικότητα φωνάζει ότι την αξιοπρέπειά τους οι πολιτικοί την καταρράκωσαν αυτοί οι ίδιοι. Και το πέτυχαν αυτό, καταρρακώνοντας και χλευάζοντας όλες τις αξίες και τους θεσμούς (πατρίδα, έθνος, δημοκρατία, σοσιαλισμό, δικαιοσύνη, ελευθερία, παιδεία, οικογένεια, κλπ, κλπ). Και μάλιστα σε εξοργιστικό βαθμό.

Φθάνοντας, τώρα τελευταία, στο «άκρον άωτον» της πολιτικής αφροσύνης και παραφροσύνης και αναξιοπρέπειας με το να νομοθετούν τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος σε όσους δεν μπορούν να πληρώσουν το φορολογικό χαράτσι για την ακίνητη περιουσία. Ενεργώντας, έτσι, ως λήσταρχοι και εκβιαστές του χειρίστου είδους. Και μάλιστα σε βάρος της φτωχολογιάς!…

Και δείχνουν με τον όλο βίο τους και την πολιτεία τους ότι δεν νοιάζονται και δεν ντρέπονται καθόλου για το όργιο αυτό της πρωτοφανούς στα παγκόσμια χρονικά πολιτικής και εθνικής αναξιοπρέπειας.

Και λειτουργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ότι πέρα και πάνω απ’ τους δικούς τους άφρονες και ληστρικούς νόμους υπάρχουν και οι πνευματικοί νόμοι. Οι οποίοι εκμηδενίζουν και απαξιώνουν αυτούς, που εκμηδενίζουν και απαξιώνουν τον άνθρωπο και όλα τα ιερά και τα όσια, που πιστεύει και σέβεται…

Για να επαληθεύεται, έτσι, ο Καντ, που λέει ότι “δεν πρέπει να διαμαρτύρονται, επειδή τους ποδοπατούν, αυτοί, που κατέστησαν τους εαυτούς τους σκουλήκια” ….

Ο λαός όμως δεν ανέχεται την ύβρη της σκουληκοποίησης, που με τους δολοφονικούς τους νόμους επιβάλλουν σε βάρος του. Και ντρέπεται για τη βάναυση (σε προσωπικό, οικογενειακό, οικονομικό, εθνικό, κλπ. επίπεδο) αναξιοπρέπεια, στην οποία ολοένα και περισσότερο τον καταδικάζουν και τον βουλιάζουν.

Και επειδή δεν μπορεί να αντέξει τη μπόχα της δολοφονικής επιδρομής και καταδρομής εναντίον του, αντιδρά. Και -ω του παραδόξου θαύματος-με τα πιο ανώδυνα μέσα. Ενώ η λογική και το Σύνταγμα ακόμη φωνάζουν ότι θα μπορούσε να αντιδράσει περισσότερο δυναμικά και αποφασιστικά.

Κι όμως αυτή την απροκάλυπτη πραγματικότητα, έχουν το απύθμενο θράσος να τη διαστρέφουν και να την αντιστρέφουν. Και να κατηγορούν τους ανθρώπους του λαού για τις αντιδράσεις του.

Όταν με τα έργα και τις ημέρες τους έχουν κάμει τα μάτια του να θολώσουν από απελπισία κι αγανάκτηση. Επειδή, ακριβώς μέσα στα δικά τους μάτια υπάρχουν ολόκληρα δοκάρια αδικίας και αναξιοπρέπειας, μεγαλύτερα κι απ’ τις Κορδιλιέρες των Άνδεων.

Και, βέβαια, η διαστροφή και αντιστροφή αυτή της πραγματικότητας επιβάλλεται πάντοτε σύμφωνα με το πνεύμα των άδικων νόμων και της ανήθικης ηθικής των κοτζαμπάσηδων και των αφεντάδων. Που μπορεί ν’ αλλάζουν, κατά καιρούς, ονόματα, αλλά ποτέ τη ληστρική τους νοοτροπία και συμπεριφορά.

Τη νοοτροπία και συμπεριφορά των αιώνιων φαρισαίων…

π. Ηλίας

ΠΗΓΗ: 13-10-2011, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2011/10/13/%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82/

Οι Περιττοί και οι Άξιοι

Του Νικόλα Σεβαστάκη

Αν ζούσε σήμερα ο Τουργκένιεφ, αυτός ο «δυτικός» Ρώσος και φίλος του Φλωμπέρ, δεν θα χρειαζόταν να γράψει το περίφημο Ημερολόγιο ενός περιττού ανθρώπου. Πώς να γράψεις για τον περιττό άνθρωπο σε μια στιγμή όπου όλο και περισσότερο άνθρωποι φαίνεται να περισσεύουν; Πώς να μιλήσεις για τους περιττούς όταν αυτοί, ως λογιών ανεπιθύμητοι πλεονάζοντες, τείνουν να θεωρηθούν νεκροθάφτες της σωτηρίας των εθνικών οικονομιών και αποδιοπομπαίοι τράγοι στην πορεία «εξυγίανσης» των λιπόθυμων συστημάτων;

Η ελλειμματική ζωή οφείλεται, λοιπόν, στους πλεονάζοντες. Όπως η καταβύθιση του κόσμου της εργασίας χρεώνεται στους απαράσκευους και στους ανεπρόκοπους. Κοντολογίς, ο μηδενισμός οφείλεται στα μηδενικά και η ακρίβεια στους «τσαμπατζήδες»: αυτή η βαθιά πρωτόγονη «σκέψη» επιστρέφει από τους καιρούς του Χέρμπερτ Σπένσερ και τα εγχειρίδια των βικτωριανών αστών για τις επικίνδυνες τάξεις, αυτή η σκέψη-κάτεργο φαίνεται να εμπνέει για τα καλά τους συστημικούς λόγους του έτους 2011.

Πέρα όμως από τη γλαφυρή φιλολογία για τις θετικές πλευρές της κρίσης, αυτό που διαφαίνεται είναι πλέον μια ακραία πολιτισμική οπισθοχώρηση. Τα υποκείμενα πολίτες μετατρέπονται σε μονάδες μετακινούμενων φόβων και πληθυσμούς εφέδρων. Οι πραγματικά πλούσιοι έχουν κάνει απόσχιση από κάθε συμβόλαιο και η μεσαία τάξη, αυτό το αρχαίο φιλελεύθερο όνειρο, δεν μπορεί πια να στηρίξει τους μύθους που έπλασαν για αυτήν οι μεταπολεμικές κοινωνιολογίες της αφθονίας.

Η ωμότητα επιστρέφει. Χωρίς φυσικά να έχει φύγει πραγματικά ποτέ. Επιστρέφει ως κυνικός ωφελιμισμός και κοινωνικός δαρβινισμός. Το σέρβις των κουρασμένων μηχανών προϋποθέτει τη βίαιη ή κλιμακωτή έξωση όλων όσων δεν ανταποκρίνονται στις πολλαπλές δοκιμασίες αντοχής και στα αλλεπάλληλα τεστ αξιοπιστίας.

Τι μπορεί να αντιτάξει κανείς σε αυτή την κουλτούρα της κοινωνίας-επιχείρησης που δεν διαφέρει από την ηθική των μπράβων; Η ηθική αντίρρηση με σημείο αναφοράς την αξία της αλληλεγγύης μοιάζει με ιδεαλιστικό ευχολόγιο, με ανεδαφικό ανθρωπισμό που στρέφεται εναντίον των «νόμων της πραγματικότητας», των νόμων οι οποίοι διαχωρίζουν αυτούς που θα σωθούν από όσους θα μείνουν πίσω ή απλά θα σβήσουν από την κίνηση της Ιστορίας.

Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτού του τύπου τα προβλήματα είναι ψιλά γράμματα σε σχέση με την ανάγκη του πολιτικού σχεδίου. Δεν συμφωνώ καθόλου. Γιατί δίχως έναν διαφορετικό ορίζοντα πολιτισμού και το πιο ευφυές και ανατρεπτικό πολιτικό σχέδιο δεν μπορεί να κάμψει τα τρομοκρατικά αυτονόητα του σύγχρονου κοινωνικού δαρβινισμού. Αλλά αυτό ακριβώς νομίζω ότι είναι το ζητούμενο: να ομολογήσουμε ανοιχτά ότι μια πολιτική του πολιτισμού – για να δανειστώ την παλαιότερη έκφραση του Εντγκάρ Mορέν – δεν μπορεί παρά να είναι η άρνηση όλων των κοινωνικών και πολιτισμικών ρατσισμών. Και για να είμαστε σαφείς: η διαπόμπευση των μη παραγωγικών και η εν γένει «οικονομική αξιολόγηση» των ατομικών συμπεριφορών και των ανθρώπινων ποιοτήτων είναι το απεχθές πρόσωπο του σύγχρονου αντιανθρωπισμού, το νέο πρόσωπο του ρατσισμού.

Βρισκόμαστε ωστόσο πολύ μακριά από αυτή την τολμηρή παραδοχή και τις πολιτικές της συνεπαγωγές. Για αυτό το λόγο και η κριτική στα οικονομικά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας φαντάζει λειψή και συχνά εύκολη στις αποφάνσεις της αφού μπορεί να την ασκεί και ένας Γιώργος Αυτιάς ή οι επιτελείς του Σαμαρά. Είναι ο μισός δρόμος αν δεν συνοδεύεται από ορισμένες, πολύ πιο ενοχλητικές για το κοινό αίσθημα και για μας τους ίδιους, αλήθειες. Αν, για παράδειγμα, δεν θέτει στο στόχαστρο τον ίδιον τον «ορθολογικό» μύθο της αξιοκρατίας και το τοτέμ του ανταγωνισμού, αν δεν αμφισβητεί τη ρητορική των ικανών και των αρίστων.

Ο αντιδημοκράτης Νίτσε στον καιρό του το είχε καταλάβει: ο σοσιαλισμός, έλεγε, είναι μια «αντι-φύση», συνιστά, με έναν τρόπο, τη συνηγορία των «αποτυχημένων». Το έλεγε για να κατακεραυνώσει τον αντίπαλο σήμερα όμως μπορούμε να δώσουμε ένα άλλο νόημα σε αυτή τη σκανδαλώδη συκοφαντία. Να πάρουμε πάνω μας τη ρετσινιά εξηγώντας σε όλους τους τόνους ότι η ισότητα και η ελευθερία προέχουν έναντι όλων των «ικανοτήτων» και των «προσόντων». Η αξιοπρέπεια των ανθρώπινων προσώπων είναι το ηθικοπολιτικό θεμέλιο μιας διαφορετικής ορθολογικότητας, ενός εγκάρδιου κοινωνικού Λόγου που καμιά σχέση δεν έχει φυσικά με την περιβόητη κοινή λογική των επιφυλλιδογράφων μας…

[Σχολιασμός και συζήτηση για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]

* Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

ΠΗΓΗ: Ημερομηνία δημοσίευσης 09/10/2011, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=644003

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από το ΜτΒ. Ευχαριστώ το Βασίλη Β. που μου έστειιλε το εξαίρετο αυτό άρθρο.

Ε.Ε.: Διάλογος χωρίς ουσία

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ο παρακάτω διάλογος μεταξύ Τάκη Φωτόπουλου και Διονύση Δημητρακόπουλου μέσω της Ελευθεροτυπίας ξεκίνησε με αφορμή άρθρο του Δ. Δημητρακόπουλου για τις δήθεν καταστροφικές συνέπειες της εξόδου της Ελλάδας από τις ΕΕ/ΟΝΕ στο οποίο απάντησε ο Τ. Φωτόπουλος. Ο Δ. Δημητρακόπουλος επανήλθε με επιχειρήματα που δείχνουν σαφώς την συστημική καταγωγή των απόψεων του και απαντήθηκαν από τον Τ. Φωτόπουλο…

Ο Διονύσης Δημητρακόπουλος (ΔΔ) («Ε»,13/10/2011) ξεκίνησε ένα διάλογο χωρίς την παραμικρή ουσία. Και αυτό, διότι ένας ουσιαστικός διάλογος προϋποθέτει ότι και τα δύο μέρη ανταλλάσσουν επιχειρήματα, όπως προσπάθησα να κάνω στο δικό μου άρθρο («Ε», 8/10/2011), αντί να παπαγαλίζουν απλά τις θέσεις των ελίτ  για τα καταστροφικά αποτελέσματα της εξόδου μας από την ΕΕ, τη στιγμή μάλιστα που η συντελούμενη σήμερα πρωτόγνωρη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων είναι προφανής σε όλους όσους δεν είναι στην υπηρεσία των ελίτ και της ΕΕ. Και το γεγονός ότι ο επικριτής μου έχει προφανή «επενδυμένα συμφέροντα», εφόσον ολόκληρο το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται σε «συστημική» ανάλυση της ΕΕ, στην Γενική Γραμματεία της οποίας (Κομισιόν) άλλωστε υπηρέτησε ως ασκούμενος στο παρελθόν, δεν είναι βέβαια συμπτωματικό. Ούτε άλλωστε είναι τυχαίο ότι μιλά για την «ενωμένη Ευρώπη των λαών» (δηλαδή την Ευρώπη του κεφαλαίου, για οποιονδήποτε άλλον εκτός από τα παπαγαλάκια της ΕΕ) και προσπαθεί να με δυσφημήσει (όπως άλλωστε και τον Κ. Λαπαβίτσα πριν από εμένα) ταυτίζοντας τις απόψεις μου με αυτές της ακροδεξιάς, που έχει επίσης στόχο «την καταστροφή του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Αντίστοιχα, βέβαια, θα μπορούσα και εγώ να τον ταυτίσω με το ΛΑΟΣ του Γ.  Καρατζαφέρη με το οποίο προφανώς συμπλέει ως προς τις θέσεις του για το Ευρώ και την ΕΕ! Αλλά ας έλθω στα υπόλοιπα, παρόμοια ουσιαστικά  «επιχειρήματά»του.

Πρώτον, δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι μόνο οικονομολόγοι μπορούν να εκφέρουν γνώμη για την οικονομική πολιτική. Αλλά σίγουρα ένας πολιτειολόγος δεν μπορεί να κάνει ανάλυση των πολύπλοκων οικονομικών επιπτώσεων από την έξοδο από το Ευρώ (και μάλιστα με ύφος 12 καρδιναλίων), όταν οικονομολόγοι ξοδεύουν τη ζωή τους για να μπορούν να εκφέρουν σχετικά εμπεριστατωμένη γνώμη (ο καθένας βέβαια με βάση τη προσέγγιση που υιοθετεί). Ούτε φυσικά ήταν μόνο ο Ρουμπίνι που έδειξε τις καταστροφικές συνέπειες της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, αλλά και πλειάδα έγκυρων διεθνών   οικονομολόγων, μεταξύ των οποίων οι Wilhelm Hannkel, George Irvin, John Whitaker και ο Martin Feldstein του Χάρβαρντ ―εκτός αν και όλοι αυτοί είναι σαν τον Ρουμπίνι, κατά τη συνήθη δυσφημιστική τακτική του, «συμμέτοχοι» με το αζημίωτο στο διεθνές χρηματοπιστωτικό «παιχνίδι»!

Δεύτερον, ο ΔΔ υποστηρίζει ότι η έξοδος από το Ευρώ θα σημαίνει  ότι η χώρα θα μείνει αδύναμη στο διεθνές καπιταλιστικό πλαίσιο χωρίς «συμμάχους». Πέρα όμως από το γεγονός ότι άμα έχεις τέτοιους συμμάχους (που τώρα είναι έτοιμοι να αγοράσουν όλο τον κοινωνικό μας πλούτο σε τιμή ξεπουλήματος), τι τους θέλεις τους εχθρούς,  φαίνεται ότι ο επικριτής μου αδυνατεί να διαβάσει προσεκτικά ένα κείμενο, ειδάλλως θα είχε αντιληφθεί ότι μιλούσα για μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη η οποία δεν έχει σχέση με την «ανάπτυξη» που υποθέτει αυτός. Και, προφανώς, δεν έχει ιδέα απο την εμπεριστατωμένη θέση που υποστήριξα και στο τελευταίο βιβλίο μου οτι η ένταξη μας στην ΕΕ είναι η απώτερη αιτία για τη σημερινή κρίση.

Στην εναλλακτική αυτή αυτοδύναμη ανάπτυξη, για να έλθω στο τρίτο «επιχείρημά» του, η λύση του ενεργειακού δεν γίνεται μέσα από τις ανόητες πανάκειες των εναλλακτικών πηγών ενέργειας (άλλη μια μεγάλη μπίζνα που προωθεί η ΕΕ και οι ελίτ!) αλλά μέσω μιας ανάπτυξης που στοχεύει στην κάλυψη των πραγματικών αναγκών που οι ίδιοι οι πολίτες καθορίζουν ατομικά και συλλογικά και όχι μέσα από την απεριόριστη καπιταλιστική «ανάπτυξη για την ανάπτυξη» με στόχο το κέρδος, την οποία προφανώς (και μόνο!) καταλαβαίνει.

Τέταρτον, άλλη μια επιβεβαίωση της αδυναμίας του επικριτή μου για σοβαρή ανάγνωση είναι ότι εξακολουθεί να μιλά για ελλείμματα  που θα συνεχίσουν να αυξάνονται μετά την έξοδο από το Ευρώ και για μεταφορά καταθέσεων στο εξωτερικό από τους μεγαλοκαταθέτες,  ενώ δεν παραλείπει να ειρωνευθεί και την προτεινόμενη κοινωνικοποίηση των Τραπεζών που την συγκρίνει με αυτή του ΠΑΣΟΚ(!), καθώς και το επιχείρημά μου για τη μείωση της φοροδιαφυγής, σε ένα άλλο θεσμικό πλαίσιο  ριζικής αναδιανομής εισοδήματος και πλούτου! Όμως σε όλα αυτά έδωσε απάντηση το άρθρο μου (ιδιαίτερα στην πλήρη εκδοχή του, καθώς και άλλα άρθρα από τη στήλη μου) αλλά ο ΔΔ εξακολουθεί να απαγγέλλει τους στίχους του που έχει χρησιμοποιήσει ενάντια στα επιχειρήματα άλλων επικριτών του στη ρεφορμιστική Αριστερά,  τα οποία όμως δεν έχουν καμιά σχέση με τα δικά μου επιχειρήματα…

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=15/10/2011&s=proektaseis

Τα προηγούμενα αντικρουόμενα άρθρα με χρονική σειρά:

Ι) Οι καταστροφικές συνέπειες της εξόδου από την ευρωζώνη

Του ΔΙΟΝΥΣΗ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ *

Επειδή πολλές μισές αλήθειες δεν κάνουν μια ολόκληρη, το άρθρο του καθ. Κ. Λαπαβίτσα («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 18/9) χρήζει απάντησης: η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τους ίδιους τους Ελληνες και γι'αυτό πρέπει να αποφευχθεί. Οσοι, λοιπόν, προωθούν αυτή τη «λύση», οφείλουν να είναι απόλυτα ειλικρινείς για τις συνέπειές της. Ποιες θα είναι αυτές; Ακόμη και αν περιοριστούμε στη στενά οικονομική διάσταση του θέματος και μόνο για την Ελλάδα, η εικόνα είναι εφιαλτική.

Η αποχώρηση από την ευρωζώνη θα σημάνει την έλευση νέου εθνικού νομίσματος, το οποίο θα είναι εξαιρετικά αδύναμο, αλλά και φθηνό σε σχέση με όλα τα άλλα διεθνή νομίσματα. Αυτό θα σημάνει δραματικές αυξήσεις στις τιμές των εισαγωγών. Σε αυτές περιλαμβάνεται και η ενέργεια. Δεδομένου ότι -σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα- η Ελλάδα εισάγει τα δύο τρίτα της ενέργειας που χρησιμοποιεί, το κόστος παραγωγής ελληνικών προϊόντων θα αυξηθεί δραματικά, με συνέπεια να εξανεμιστούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα όποια οφέλη -για τους εγχώριους παραγωγούς- από τη δημιουργία του νέου νομίσματος.

Δεδομένου ότι ελληνικά κρατικά ομόλογα κατέχονται σε μεγάλο βαθμό από ελληνικές τράπεζες, αυτές θα πρέπει να κρατικοποιηθούν για να μην καταρρεύσουν, κι αυτό σε μια χώρα όπου ο δημόσιος τομέας είναι κεντρικό μέρος του προβλήματος!

Επίσης, η έξοδος από την ευρωζώνη μετά από χρεοκοπία θα αποκλείσει τη χώρα από τις διεθνείς χρηματαγορές, τη στιγμή που το ετήσιο έλλειμμα του προϋπολογισμού θα αυξάνεται.

Ακόμη και αν βρεθούν διεθνείς δανειστές, αυτοί θα χρεώνουν τεράστια επιτόκια (12%, σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση). Για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις του δημόσιου τομέα, οι αρχές θα πρέπει να τυπώσουν ακόμη περισσότερο νέο νόμισμα, με αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά ο πληθωρισμός. Παράλληλα, ακόμη και αν μπορούσε να αποφευχθεί η απόλυση χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, η έξοδος από την ευρωζώνη δεν θα έλυνε τα προβλήματα της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής. Αντιθέτως, τα κίνητρα που οδηγούν σ' αυτές θα αυξάνονταν δραματικά.

Να, λοιπόν, γιατί ενώ «Η κρίση μπορεί όντως να γίνει ευκαιρία να αλλάξει η Ελλάδα σε προοδευτική κατεύθυνση», η επίτευξη αυτού του στόχου δεν περνάει μέσα από την επιστροφή στη δραχμή.

* Διδάσκει Πολιτικές Επιστήμες στο Κολέγιο Birkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra–sthles.el.home&id=314456

ΙΙ)  Οι καταστροφικές συνέπειες της παραμονής μας στην Ε. Ε.- [ΑΠΟΙΚΙΑ]*        

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=316308

ΙΙΙ) Υποσχέσεις χωρίς περιεχόμενο

Του ΔΙΟΝΥΣΗ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

Επειδή οι σημερινές συνθήκες δεν είναι κανονικές και πολλές υποσχέσεις δεν κάνουν μια πραγματικότητα, απαντώ αποκλειστικά και μόνο στην (όποια) ουσία του άρθρου του Τάκη Φωτόπουλου στη «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία» (8/10): «Οι καταστροφικές συνέπειες της παραμονής μας στην Ε.Ε.».

Δεν είναι δα ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που όσοι πιστεύουμε πραγματικά στην ενωμένη Ευρώπη των λαών (δηλαδή και στο ευρώ, που χρήζει ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων) αντιμετωπίζουμε την ευεξήγητη συμφωνία μέρους της (αυτοπροσδιοριζόμενης ως) Αριστεράς, με βασική πρόταση πολλών δεξιών, στην πράξη, συμμάχων τους, που κοινό στόχο έχουν την καταστροφή του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Πρώτον, από πότε ανήκει (ή πρέπει να ανήκει) αποκλειστικά και μόνο σε οικονομολόγους το δικαίωμα σχολιασμού της οικονομικής πολιτικής; Ας μην ξεχνάμε ότι είναι πολλοί οι οικονομολόγοι που είναι άμεσα συνδεδεμένοι όχι μόνο με τη διεθνή διάσταση της κρίσης (όπως π.χ. ο πρώην επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ και μέγας οπαδός της απεριόριστης ελευθερίας των αγορών, Αλαν Γκρίνσπαν), αλλά και με την εγχώρια πτυχή της. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οικονομικά σπούδασαν πολλοί πολιτικοί που άσκησαν, με τα γνωστά αποτελέσματα, δημόσια εξουσία στην Ελλάδα, όπως π.χ. οι Α. Παπανδρέου, Γ. Παπαντωνίου, Γ. Αλογοσκούφης, Γ. Παπακωνσταντίνου, όπως κι ο σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μήπως η γνώση που απαιτείται είναι αμιγώς τεχνική και στερείται αξιακού περιεχομένου, με συνέπεια να δικαιούνται να ομιλούν μόνο όσοι έχουν πτυχίο Οικονομικών, ή μήπως ο καθηγητής Ρουμπινί -με του οποίου την άποψη συμφωνεί ο Τ. Φωτόπουλος-, εκτός από πανεπιστημιακός, δεν είναι και συμμέτοχος, διά των με το αζημίωτο συμβουλών του, στο διεθνές χρηματοπιστωτικό «παιχνίδι»; Πάνω από όλα, αν μόνο οικονομολόγοι έχουν δικαίωμα να ομιλούν περί την οικονομία, μήπως θα πρέπει να είναι και οι μόνοι που θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα ψήφου;

Δεύτερον, η επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή δεν θα σημάνει το τέλος του ευρύτερου διεθνούς καπιταλιστικού πλαισίου, μέσα στο οποίο θα εξακολουθήσει να λειτουργεί η χώρα, όπου οι όροι των συναλλαγών δεν καθορίζονται μονόπλευρα από τους αδύναμους, ιδιαίτερα αυτούς που στερούνται συμμάχων.

Τρίτον, ο μηδενισμός του φόρου στην ενέργεια, τον οποίο προτείνει ο Τ. Φωτόπουλος, θα οδηγούσε σε περαιτέρω αύξηση του ελλείμματος (αφού θα μείωνε τα έσοδα) και κυρίως θα άφηνε ανέπαφη ακόμη μια πηγή των δομικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή την εξάρτηση από την εισαγόμενη ενέργεια της οποίας η τιμή θα αυξανόταν αλματωδώς και όχι μόνο μία φορά. Η ρεφορμιστική απάντηση είναι η αλλαγή του οικονομικού προτύπου μέσω της ουσιαστικής αξιοποίησης των εναλλακτικών πηγών ενέργειας, αλλά από πότε αυτό προϋποθέτει την αλλαγή νομίσματος;

Τέταρτον, η έξοδος από την ευρωζώνη δεν θα οδηγήσει ως διά μαγείας σε πραγματικά ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Δεν υπάρχει το μαγικό ραβδί που θα εξαφανίσει το πρωτογενές έλλειμμα, μέσω της επιστροφής στη δραχμή. Η φορολόγηση κινητών αξιών μέσα σε συνθήκες οξύτατης κρίσης, που θα δημιουργήσει η επιστροφή στη δραχμή, δεν θα πλήξει παρά μόνο τα γνωστά υποζύγια (δηλαδή τους μισθοσυντήρητους και συνταξιούχους, που έχουν μικροκαταθέσεις) κι όχι αυτούς που μπορούν να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στους φορολογικούς παραδείσους. Η δε πρόταση περί «κοινωνικοποίησης» του συνόλου των τραπεζών (αντί της ουσιαστικής παρουσίας δημόσιου τραπεζικού πυλώνα σε περιβάλλον ανταγωνισμού) μόνο θυμηδία προκαλεί σε όσους θυμούνται τι συνέβη την τελευταία φορά που «κοινωνικοποιήθηκαν» επιχειρήσεις σε άλλους τομείς της οικονομίας στην Ελλάδα από το κόμμα που επαγγελλόταν την «αλλαγή».

Πέμπτον, η επιστροφή στη δραχμή δεν θα μετατρέψει όσους εκ των δημοσίων υπαλλήλων είναι αναποτελεσματικοί σε υποδείγματα αποτελεσματικότητας κι ούτε έναν από τους «επιχειρηματίες», που επί χρόνια απομυζούσαν τον δημόσιο κι ευρωπαϊκό κορβανά, σε παραγωγικό επενδυτή. Και με ποιο κρατικό μηχανισμό θα παταχθούν η φοροδιαφυγή, η εισφοροδιαφυγή, αλλά και ο πληθωρισμός, που θα αυξηθεί δραματικά αν η χώρα επιστρέψει στη δραχμή;

* Διδάσκει Πολιτικές Επιστήμες στο Κολέγιο Birkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=13/10/2011&id=317678

Σημείωση admin: Τα άρθρα δημοσιεύονται όλα  στην ιστοσελίδα http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grdialogs/Dimitrakopoulos_10_2011.htm

 «Πανικός των πλουτοκρατών»!

Πολ Κρούγκμαν. Ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος τάσσεται αναφανδόν υπέρ των "Αγανακτισμένων"

Του Γιώργου Δελαστίκ

Κουίζ: Εσείς σε ποια εφημερίδα νομίζετε ότι εμφανίστηκε άρθρο με τίτλο "Πανικός των πλουτοκρατών", στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης" ή στην "Προλεταριακή Σημαία"; Αν γεμάτος αυτοπεποίθηση απαντήσατε καγχάζοντας "Μα, φυσικά στην ''Προλεταριακή Σημαία"!", λυπούμαστε, αλλά… χάσατε! Άρθρο με τον τίτλο αυτόν δημοσιεύθηκε την Τρίτη στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης".

Υπογράφεται δε όχι από κάποιο νεαρό "φρικιό", αλλά από έναν κορυφαίο Αμερικανό οικονομολόγο, ο οποίος μάλιστα τιμήθηκε και με το Νομπέλ Οικονομίας μόλις προ διετίας, στην κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης: τον Πολ Κρούγκμαν – σύμβουλο παρεμπιπτόντως κατά κάποιο τρόπο και του πρωθυπουργού της Ελλάδας Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος όμως ακολουθεί πολιτική… διαμετρικά αντίθετη από αυτή που πρεσβεύει ο Κρούγκμαν! Οι τακτικοί αναγνώστες των "Τάιμς της Νέας Υόρκης" είχαν βεβαίως υποστεί το πρώτο σοκ ήδη από το Σάββατο.

Ο τίτλος εκείνου του άρθρου του Πολ Κρούγκμαν ήταν "Οι κακούργοι" και το σοκ συνίστατο στην αποκάλυψη ότι ο νομπελίστας οικονομολόγος με τον τίτλο αυτό εννοούσε τους… τραπεζίτες! Εξηγούσε μάλιστα ότι αναφερόταν σε ρήση του προ αιώνος προέδρου των ΗΠΑ Θίοντορ Ρούζβελτ (1901-1909), ο οποίος είχε κάνει λόγο για "κακούργους μείζονος πλούτου".

Ο Πολ Κρούγκμαν τάσσεται αναφανδόν υπέρ των "Αγανακτισμένων" των ΗΠΑ που έχουν συγκροτήσει το κίνημα "Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ" και το εκφράζει δημόσια με τα γραπτά του.

"Όταν άρχισαν οι διαμαρτυρίες του κινήματος ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' πριν από τρεις εβδομάδες, τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης τις χλεύαζαν, αν καταδέχονταν να αναφέρουν έστω τα γεγονότα… Με τα εργατικά συνδικάτα και έναν αυξανόμενο αριθμό Δημοκρατικών να εκφράζουν τώρα τουλάχιστον υπό όρους υποστήριξη για τους διαδηλωτές, το κίνημα ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' αρχίζει να μοιάζει με σοβαρό γεγονός που θα μπορούσε τελικά να θεωρηθεί ως σημείο καμπής", γράφει ο Κρούγκμαν.

"Απομένει να διαπιστωθεί αν οι διαμαρτυρίες αυτές θα αλλάξουν την κατεύθυνση της Αμερικής. Πάντως οι διαμαρτυρίες έχουν ήδη προκαλέσει μια αξιοσημείωτα υστερική αντίδραση από τη Γουόλ Στριτ, τους ζάπλουτους γενικά και τους πολιτικούς και τους σοφολογιότατους που υπηρετούν πιστά τα συμφέροντα του πλουσιότερου ενός εκατοστού του 1% του πληθυσμού", προσθέτει ο Αμερικανός νομπελίστας.

"Τι μπορούμε να πούμε για τις διαμαρτυρίες; Πρώτα πρώτα το σημαντικότερο: η καταγγελία εκ μέρους των διαδηλωτών της Γουόλ Στριτ ως μιας οικονομικά και πολιτικά καταστροφικής δύναμης, είναι απολύτως σωστή", τονίζει.

Λοιδορώντας πολιτικούς εκπροσώπους του αμερικανικού κατεστημένου που καταγγέλλουν τους διαδηλωτές ως "όχλο" που προβαίνει σε πράξεις "ταξικού πολέμου" και τους κατηγορούν ως "αντιαμερικανούς (!)", ο Πολ Κρούγκμαν υπογραμμίζει: "Οι Αφέντες του Σύμπαντος της Γουόλ Στριτ αντιλαμβάνονται βαθιά πόσο ηθικά μη υπερασπίσιμη είναι η θέση τους. Είναι άνθρωποι που πλούτισαν με περίπλοκα χρηματοοικονομικά παιχνίδια, τα οποία όχι μόνο δεν ωφέλησαν τον αμερικανικό λαό, αλλά συνεισέφεραν στο να μας σπρώξουν σε μια κρίση, οι συνέπειες της οποίας συνεχίζουν να πλήττουν τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων συμπολιτών τους. Δεν έχουν όμως πληρώσει κανένα αντίτιμο γι' αυτό".

Τις απόψεις του Πολ Κρούγκμαν συμμερίζεται και ένας άλλος κορυφαίος αρθρογράφος των "Τάιμς της Νέας Υόρκης" ονόματι Τζέιμς Κάρολ, ο οποίος σε άρθρο του την Τρίτη εστίαζε την προσοχή του στη "νεολαία που έχει ωθηθεί στο χείλος του γκρεμού" και τόνιζε μεταξύ άλλων:

"Γίνεται καθαρό ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση που παντού στροβιλίζεται γύρω από ανεύθυνες τράπεζες και ατιμώρητους τραπεζίτες έχει πυροδοτήσει ένα παγκόσμιο αίσθημα απόγνωσης και οργής… Νεότητα που διακόπηκε, ενηλικίωση που αναβλήθηκε, καριέρες που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, η απογοήτευση ως τρόπος ζωής. Μια απύθμενη άβυσσος χαμένων ευκαιριών χάσκει μπροστά στα πόδια μιας ολόκληρης αμερικανικής γενιάς. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο...".

ΝΕΑ ΗΘΗ: "Εξτρεμιστές είναι οι ολιγάρχες!"

Καταπέλτης ήταν στο άρθρο του ο Πολ Κρούγκμαν εναντίον όσων προσπαθούν να συκοφαντήσουν τους "Αγανακτισμένους" των ΗΠΑ: "Ποιος είναι πραγματικά αντιαμερικανός; Όχι οι διαδηλωτές, οι οποίοι απλώς προσπαθούν να ακουστεί η φωνή τους. Όχι, οι πραγματικοί εξτρεμιστές σ' αυτή την υπόθεση είναι οι ολιγάρχες της Αμερικής, οι οποίοι θέλουν να καταπνίξουν κάθε κριτική για τις πηγές του πλούτου τους", έγραψε ο Αμερικανός νομπελίστας στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης".

"Οι διαμαρτυρίες συνιστούν ευρεία καταδίκη των κοινωνικών και οικονομικών δομών… Το κίνημα ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' απευθύνεται στη συνείδηση του έθνους και του κόσμου ολόκληρου", έγραψε στην ίδια εφημερίδα ο αρθρογράφος Τζέιμς Κάρολ.

ΠΗΓΗ: Έθνος 14/10/2011, http://www.e-go.gr/news/article.asp?catid=17826&subid=2&pubid=128811101&tag=20621