Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΗ:

 Εάν δεν διώξουμε αμέσως το ΔΝΤ, καθώς επίσης εάν δεν αποστασιοποιηθούμε από όλους όσους υποστηρίζουν τα προγράμματα του, άμεσα ή έμμεσα, με δήθεν αλλαγές δηλαδή, θα καταστραφούμε – τρία βίντεο με συνεντεύξεις και παρουσία βιβλίου

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Πιστεύω ότι ένας λαός δεν πρέπει να εκτιμά τίποτα περισσότερο από την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της ύπαρξης του – ότι η ντροπή μίας δειλής υποταγής δεν ξεπλένεται με τίποτα…Δηλώνω ότι θεωρώ την ψεύτικη σωφροσύνη, η οποία αποσκοπεί στην αποφυγή του κινδύνου, ως το πλέον επικίνδυνο αποτέλεσμα του φόβου. Ο κίνδυνος πρέπει να αντιμετωπίζεται με θάρρος, με ήρεμη και σταθερή απόφαση, καθώς επίσης με καθαρή συνείδηση. Ένα έθνος δεν μπορεί να εξαγοράσει την ελευθερία του από τις ξένες δυνάμεις, με τεχνάσματα και στρατηγήματα – αλλά μόνο εάν ριχτεί άφοβα στη μάχη, θυσιάζοντας χίλιες ζωές για ένα πολλαπλό κέρδος ζωής” (Carl von Clausewitz).

Δεν μπορεί κανένας να μας υποχρεώσει να δεχθούμε την καταστροφική διαγραφή του 60% του (μόλις 43%) δημοσίου χρέους, η οποία θα ήταν συνώνυμη με την επίσημη χρεοκοπία της χώρας μας – ένα απόλυτα τρομακτικό σενάριο (άρθρο μας), το οποίο παράλληλα θα καταρράκωνε την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια μας, ενώ θα κατέλυε την εθνική μας κυριαρχία.

Δεν μπορεί να μας εκβιάσει ούτε το μειοψηφικό «καθεστώς Merkel», από το οποίο υποφέρει (και θα υποφέρει) περισσότερο από όλους μας η ίδια η Γερμανία, ούτε κανένας άλλος – ενώ η Γαλλία είναι δυστυχώς εκβιάσιμη, λόγω των προβλημάτων των τραπεζών της, καθώς επίσης της αφρικανικής νομισματικής ένωσης.

Η αποδοχή της διαγραφής (κούρεμα) είναι απόφαση αποκλειστικά και μόνο της κυβέρνησης – η οποία, εάν συμφωνήσει, θα εγκληματήσει εναντίον της Ελλάδας. Προφανώς θα επρόκειτο για μία «προδοτική ενέργεια», η οποία θα δημιουργούσε κοινωνικές συνθήκες «Γαλλικής επανάστασης» στην Ελλάδα – κάτι που θα έπρεπε με κάθε θυσία να αποφευχθεί, ιδίως από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, οι οποίοι φέρουν την αποκλειστική ευθύνη για όλα όσα υπογραφούν ερήμην των Ελλήνων, καθώς επίσης για όλα όσα συμβούν.

Ο στόχος μας δεν είναι απλά η αλλαγή της όποιας κυβέρνησης, αλλά η εκδίωξη των μπράβων των τοκογλύφων, του ΔΝΤ δηλαδή και της τευτονοκρατούμενης Τρόικας, το γρηγορότερο δυνατόν και με κάθε θυσία. Διαφορετικά δεν θα θυσιάσουμε μόνο το παρόν, αλλά, κυρίως, το μέλλον των παιδιών μας – τα οποία δεν πρέπει να πληρώσουν σε καμία περίπτωση για τα δικά μας λάθη.   

Από το άρθρο μας: Γερμανικές Επανορθώσεις

Η Ελλάδα δεν είναι χρεοκοπημένη και μπορεί να μη χρεοκοπήσει – αρκεί να διαχειριστεί σωστά τα οικονομικά της, χωρίς να χάσει άλλο χρόνο, απαιτώντας παράλληλα την είσπραξη αυτών που της οφείλει αναμφίβολα η Γερμανία. Εν τούτοις, χρειάζονται εξαιρετικά ικανά, ανιδιοτελή, αδιάφθορα και ιδίως «επαρκή» άτομα στην ανώτατη ηγεσία της – αφού, όσο καλός και αν είναι ένας υπουργός, εάν δεν έχει τις αντίστοιχες γνώσεις, όπως και την εμπειρία, είναι αδύνατον να τα καταφέρει (Πίνακας Ι)

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: MM (IMF), Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Περαιτέρω, παρά το ότι οι δύο πρόσφατες διαδηλώσεις θεωρήθηκαν (πολύ σωστά) εξαιρετικά επιτυχημένες, ενώ είναι αυτές που απελευθέρωσαν την 6^η δόση του δανείου (το γεγονός που στην κυριολεξία τρομοκρατεί τις κυβερνήσεις και τις οργανώσεις της ελίτ, είναι η «μετάδοση» των κοινωνικών αναταραχών σε όλη τη Δύση), η κυβέρνηση έχει εκτελέσει πλέον την προσχεδιασμένη αποστολή της (εν αγνοία των βουλευτών, ενδεχομένως και πολλών υπουργών) – ενώ όλα έχουν προβλεφθεί ήδη από τους έμπειρους εισβολείς.

Κατά την πάγια τακτική λοιπόν των παιδιών του Σικάγου, αφού όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια περάσουν από μία «μεταβατική κυβέρνηση» (η οποία θα εισπράξει όλη την οργή των «υπηκόων» της), χωρίς ως συνήθως να είναι κατοχυρωμένα από την απόλυτη πλειοψηφία (180 βουλευτές), θα ακολουθήσει αμέσως μετά η επόμενη κυβέρνηση «σωτηρίας» – η οποία, αφενός μεν θα τα κατοχυρώσει «τελεσίδικα», χωρίς μεγάλες αντιδράσεις από το «πλήθος», αφετέρου θα τα δρομολογήσει σταδιακά στην πράξη, διατηρώντας φυσικά όλα τα εγκληματικά μέτρα (με την εκλεπτυσμένη αιτιολογία ότι, το κράτος έχει συνέχεια και πρέπει να σεβόμαστε τα υπογεγραμμένα).

Όλα αυτά όπως στο «παράδειγμα» της Τουρκίας όπου, αφού ολόκληρη σχεδόν η πολιτική ηγεσία κατέρρευσε, μετά την από κοινού ψήφιση των νομοσχεδίων (για την λήψη των δόσεων του ΔΝΤ), εν μέσω μεγάλων κοινωνικών αναταραχών, ο σημερινός πρόεδρος της, ο οποίος ανέλαβε τα ηνία αμέσως μετά, ήταν στην πραγματικότητα αυτός που ξεπούλησε τα πάντα στις πολυεθνικές, μοιράσθηκε διαχρονικά την εθνική κυριαρχία της Τουρκίας με τους εισβολείς, ενώ διατήρησε φυσικά τους μισθούς των 300 € (άρθρο μας).    

Είναι προφανώς το χειρότερο, αλλά ταυτόχρονα το πιθανότερο σενάριο από όλα όσα μπορούν να μας συμβούν (πολύ χειρότερο ακόμη και από τη δραχμή), η μεγαλύτερη από όλες τις παγίδες καλύτερα – ενώ πολύ δύσκολα θα το αποφύγουμε, εάν δεν διώξουμε αμέσως το ΔΝΤ και εάν δεν αποστασιοποιηθούμε από όλους όσους υποστηρίζουν τα προγράμματα του (άμεσα ή έμμεσα – με δήθεν αλλαγές δηλαδή).                

Κλείνοντας, παρά το ότι αρκετοί θεωρούν το Ευρώ ως ένα «θνησιγενές» νόμισμα, ως ένα μοιραίο, θανατηφόρο λάθος δηλαδή, όπως συμβαίνει και με την ίδια την Ευρωζώνη, εμείς πιστεύουμε ότι είναι δυνατόν να αντιστραφεί η «τάση» – με την προϋπόθεση ότι θα εγκαταλείψει την Ευρωζώνη η Γερμανία, αφού δεν φαίνεται να συμφωνεί με όλους τους άλλους, έχει τη δυνατότητα να επιβιώσει μόνη της και μπορεί να συνεχίσει να στηρίζεται σε ένα δικό της «σκληρό νόμισμα», το οποίο είναι καταστροφικό για όλες τις υπόλοιπες χώρες (αν και κατά την άποψη μας θα ήταν προτιμότερο να καθαιρεθεί το «καθεστώς Merkel», αφού στην πραγματικότητα είναι αυτό που απειλεί την ενωμένη Ευρώπη και όχι η Γερμανία – οι περισσότεροι Πολίτες της οποίας έχουν ένα αρκετά υψηλό δημοκρατικό και πολιτιστικό επίπεδο).   

Σε μία τέτοια περίπτωση, εάν η προβλεπόμενη υποτίμηση του Ευρώ μετά την έξοδο της Γερμανίας του «καθεστώτος Merkel», η οποία θα αυξήσει σημαντικά την ανταγωνιστικότητα της Ευρωζώνης, συνδυαστεί με την παροχή μεγαλύτερης «ρευστότητας» από την ΕΚΤ (πληθωρισμό), καθώς επίσης με τη μετατροπή της σε πραγματική κεντρική τράπεζα (όπως η Fed), η οποία θα αγοράζει ομόλογα δημοσίου, η επίλυση του προβλήματος της υπερχρέωσης θα είναι απολύτως εφικτή – επίσης για την Ελλάδα.

ΒΙΝΤΕΟ Α: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

http://www.youtube.com/watch?v=-AOofto9Tjc&feature=player_embedded

ΒΙΝΤΕΟ  Β: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – ΕΛΛΑΔΑ, ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΝΤ

http://www.youtube.com/user/vviliardos#p/a/u/0/djh7g3zi1sA

ΒΙΝΤΕΟ Γ: ΒΙΒΛΙΟ – Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ

http://www.youtube.com/watch?v=ihN94L377Ro

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 23. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων. 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2462.aspx?mid=50

Η δήθεν αριστερή ιδεολογική κυριαρχία

Του Γιώργου Ρούση*

Ενα από τα μόνιμα επιχειρήματα των εκπροσώπων της Ν.Δ., αλλά και άλλων συντηρητικών πολιτικών στα τηλεοπτικά παράθυρα, είναι ότι τα επαχθή αντιλαϊκά μέτρα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην καθυστέρηση λήψης μέτρων, η οποία ήταν απόρροια της κυριαρχίας της αριστερής ιδεολογίας.

Στο ίδιο μοτίβο έγκριτοι εκπρόσωποι και προπαγανδιστές της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπως ο Αλέξης Παπαχελάς, κάνουν λόγο για «Αριστερά [που] επικράτησε μετά το 1974 στην κουλτούρα, την ιδεολογική ζύμωση και την καταγραφή της ιστορίας».

Εν προκειμένω συμβαίνει δυο πραγμάτων ένα. Είτε οι ιδεολόγοι, της αστικής τάξης, οι Νεοδημοκράτες και λοιπά συναφή επαγγέλματα, ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένης, συγχέουν την επικράτηση της αριστερής ιδεολογίας με τον κρατισμό και την ύπαρξη κρατικής ιδιοκτησίας, είτε θεωρούν ότι η πραγματική αριστερή ιδεολογία είναι εκείνη που κυριαρχεί στο έδαφος του καπιταλισμού.

Όσοι υποστηρίζουν την πρώτη από τις δυο αυτές εκδοχές παραβλέπουν ότι είναι ο φιλελευθερισμός και όχι η αριστερή ιδεολογία, ο οποίος από την εποχή του Λοκ ακόμη, συνδέεται άρρηκτα με τον κρατισμό. Παραβλέπουν, δηλαδή, ότι ακόμη και στην κλασική φιλελεύθερη σκέψη ο ατομικισμός όχι μόνον δεν αποκλείει αλλά αντίθετα απαιτεί την υπεροχή του κράτους έναντι του ατόμου,[1] και τούτο ακριβώς διότι η φιλελεύθερη πολιτική κοινωνία δεν είναι στην πραγματικότητα παρά «μια μετοχική εταιρεία με μετόχους του ιδιοκτήτες». [2]

Ακόμη παραβλέπουν ότι η παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, και πιο ειδικά η παρέμβασή του με τη μορφή της κρατικής ιδιοκτησίας, δηλαδή ο κρατικός καπιταλισμός, που χαρακτηρίζει κυρίως την περίοδο του μονοπωλιακού καπιταλισμού, κάθε άλλο παρά αριστερή πολιτική υποδηλώνει. Αν ήταν έτσι, για να μην πάμε μακριά, ο «εθνάρχης» Καραμανλής θα έπρεπε να θεωρείται αριστερός με τα κρατικά «Ξενία» και την κρατική Ολυμπιακή Αεροπορία. Αντίθετα πρόκειται για τρόπο στήριξης του κυρίαρχου ιδιωτικού κεφαλαίου και της συλλογικής εξουσίας του.

Αλλά και στην εποχή μας, ναι μεν στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή του σύγχρονου καπιταλισμού, η κυρίαρχη τάση στο οικονομικό επίπεδο είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, από την άλλη όμως ο κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία συνεχίζει ακράδαντος και με την άμεση πια χρηματοδότηση από το κράτος του ιδιωτικού κεφαλαίου και με την κατανομή του πλούτου υπέρ του (ρύθμιση εργασιακών σχέσεων, μισθολογική, φορολογική πολιτική, επιδοτήσεις κ.λπ.). Διά του λόγου το αληθές και μόνον αν αναλογιστεί κανείς την πληρωμή από το κράτος των υπέρογκων τοκοχρεολυσίων στις τράπεζες-τοκογλύφους και τη συνεχή ενίσχυσή τους από τον κρατικό κορβανά, καταλαβαίνει πόσο αριστερός είναι ο κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πτυχή του κρατισμού που δόλια παραβλέπουν όσοι τον χαρακτηρίζουν ως αριστερό. Πρόκειται για την κατασταλτική παρέμβαση του κράτους.

Και από αυτήν τη σκοπιά, εκεί που έχουν φθάσει τα πράγματα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι εγχώριοι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής εξουσίας, για να διατηρήσουν τη θέση τους, θα είναι υποχρεωμένοι να στραφούν στον πιο άκρατο κρατισμό, και να μετατρέψουν την εν τη ουσία δικτατορία της αστικής τάξης και σε τυπική δικτατορία. Και αυτό θα συμβεί διότι η κοινωνική βάση που τους στηρίζει τείνει να εκμηδενιστεί στο βαθμό που άνεργοι, μισθωτοί, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι, αλλά και μερίδες του ντόπιου κεφαλαίου [3] στρέφονται κατά των επιλογών τους. Άλλωστε αυτήν την εναντίωση από τα κάτω, δηλαδή από την κοινωνία των ιδιωτών, είναι που καλείται να καλύψει η αγωνιωδώς επιδιωκόμενη συναίνεση από τα πάνω.

Όσο για την αριστερά, οι πολιτικοί ή ιδεολογικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης αγνοούν, ή αποσιωπούν, το γεγονός ότι αυτή, και δη η κομμουνιστική της εκδοχή, στοχεύει στην εξάλειψη και όχι στην ενίσχυση του κράτους, στην εξαφάνιση αυτής της παρασιτικής απόφυσης που επικάθεται στο κοινωνικό σώμα. Στόχος της είναι ολόκληρη η κρατική μηχανή να οδηγηθεί «στο μουσείο των αρχαιοτήτων δίπλα στο ροδάνι και το μπρούντζινο τσεκούρι». [3]

Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει με τη δεύτερη εκδοχή, με βάση την οποία η πραγματική αριστερή ιδεολογία είναι εκείνη που κυριαρχούσε από το 1974 μέχρι πρόσφατα.

Εδώ πρόκειται για μια κατεξοχήν ιδεαλιστική διαστρέβλωση της πραγματικότητας, με βάση την οποία είναι δυνατόν να είναι κυρίαρχη σε μια κοινωνία η ιδεολογία όχι της τάξης που κατέχει την εξουσία, αλλά της κυριαρχούμενης τάξης και πιο συγκεκριμένα της εργατικής.

Όσοι όμως υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, για να είναι συνεπείς θα πρέπει να δεχτούν και ότι η αστική τάξη στηριζόταν μόνον στη βία για να διατηρήσει την εξουσία της, μια και η πλειονότητα του λαού διαπνεόταν από την αριστερή ιδεολογία.

Στην πραγματικότητα, κάθε άλλο παρά συνέβη κάτι τέτοιο. Και ακόμη και σήμερα που κλονίζεται συθέμελα η αντικειμενική βάση πάνω στην οποία στηριζόταν η λαϊκή συναίνεση στο σύστημα, και που οξύνεται η ταξική πάλη, έχει μεν κλονιστεί η ιδεολογική ηγεμόνευση της κυρίαρχης τάξης, δεν έχει όμως ακόμη ανατραπεί.

Όταν οσονούπω συμβεί και αυτό, τότε αντίο Σαμψών και όλοι οι Φιλισταίοι του συστήματος.

Παραπομπές

[1]  Κ. Μπ. Μακφέρσον, «Ατομικισμός και ιδιοκτησία» εκδόσεις Γνώση, σελίδα 340

[2] Στο ίδιο, σελίδα 262

[3] Βλέπε δηλώσεις Σάλλα κατά του «κουρέματος» αλλά και βιομηχάνων κατά του άρθρου 37 και της συρρίκνωσης της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων.

[4] Φρ. Ενγκελς, «Η καταγωγή της οικογένειας της ατομικής ιδιοχτησίας και του κράτους», Σύγχρονη Εποχή 1981, σελίδα 185

* Ο Γιώργος Ρούσης είναι Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου,  grousis@ath.forthnet.gr.

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=320113

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ:

Η Ελλάδα δεν είναι χρεοκοπημένη, οδηγείται σκόπιμα στην πτώχευση, ενώ οι οφειλές της Γερμανίας αποτελούν ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο της, εάν και εφόσον αποφασίσει επιτέλους κάποια Ελληνική κυβέρνηση να τις διεκδικήσει – Μέρος ΙΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος ΙΙ – Η ΜΟΧΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΓΑΛΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΧΗ

Λίγο πριν από τη σύνοδο κορυφής η οποία, ως συνήθως, θα καταλήξει σε νέες πιέσεις της Ευρωζώνης, εκ μέρους των αγορών (άρθρο μας), η Γερμανία φαίνεται να επιθυμεί τη μετατροπή του μηχανισμού διάσωσης (EFSF) σε ένα κερδοσκοπικό εργαλείο – μέσω της αύξησης των κεφαλαίων του με τη βοήθεια της μόχλευσης, για την οποία μέχρι σήμερα κατηγορούσε τις αγορές.

Αναλυτικότερα, προτείνεται η ίδρυση μίας εταιρείας ειδικού σκοπού εκ μέρους της  Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, η οποία θα χρηματοδοτείται από το EFSF, με στόχο την αγορά ασφαλισμένων με CDS ομολόγων υπερχρεωμένων κρατών, δια της έκδοσης δικών της ομολόγων – δηλαδή, με τον δανεισμό της από τις αγορές, ο οποίος δεν επιτρέπεται στο EFSF (η ΕΚΤ θα πρέπει τότε να αποδέχεται ως εγγύηση τα ομόλογα της εταιρείας ειδικού σκοπού). Είτε λοιπόν μέσω της εταιρείας ειδικού σκοπού, είτε απ’ ευθείας από το EFSF, τα ομόλογα θα ασφαλίζονται με CDS οπότε, σε περίπτωση απώλειας τους, ο δανειστής θα έχανε μόνο το 20% της αξίας τους – επομένως θα μπορούσε να δανείσει τα πενταπλάσια, οπότε θα αυξάνονταν θεωρητικά τα κεφάλαια του μηχανισμού στήριξης, από 440 δις € σήμερα, στο 2 τρις €. Εάν οι κυβερνήσεις των κρατών της Ευρωζώνης συμφωνούσαν σε κάτι τέτοιο, τότε θα σήμαινε ότι, αφενός μεν θα αποδεχόταν τα CDS και τη μόχλευση, αφετέρου θα ανταγωνιζόταν τις αγορές – αφού η μόχλευση δεν είναι τίποτα άλλο, από την αύξηση των κεφαλαίων του μηχανισμού στήριξης, με τη βοήθεια του δανεισμού. Κατά την άποψη μας όμως, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι η απαίτηση εγγυήσεων ή/και ασφαλειών εκ μέρους όλων όσων αγοράζουν ομόλογα δημοσίου, τα οποία μέχρι σήμερα δεν συνδέονταν με κάτι τέτοιο  – οπότε η αύξηση του κόστους δανεισμού (επιτόκια), με καταστροφικά αποτελέσματα για όλες τις χώρες του πλανήτη. Με απλούστερα λόγια, εάν συζητηθεί η πρόταση της (πρωσικής πλέον) Γερμανίας της κυρίας Merkel, προβλέπουμε ότι στο μέλλον δεν θα έχει κανένα κράτος πρόσβαση στις αγορές, εάν δεν είναι ασφαλισμένο με CDS ή/και εάν δεν καλύπτει τα ομόλογα του με εμπράγματες εγγυήσεις – όπως συμβαίνει ακόμη και στις πλέον υγιείς επιχειρήσεις, όταν υπάρχει ένα γενικότερο πρόβλημα, μία κρίση καλύτερα αξιοπιστίας /εμπιστοσύνης στην αγορά. Πρόκειται λοιπόν για ένα τεραστίων διαστάσεων σφάλμα, το οποίο θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα σε όλα τα κράτη-οφειλέτες, ενώ θα οδηγήσει το κόστος δανεισμού στα ύψη. Η Ευρώπη αδυνατεί προφανώς να κατανοήσει το αυτονόητο: το ότι δηλαδή όταν ψάχνει κανείς στα εσωτερικά των κρατών, βρίσκει τόσα πολλά σκουπίδια, τα οποία αφενός μεν τον τρομοκρατούν, αφετέρου τον υποχρεώνουν να αλλάξει ριζικά στρατηγική – κάτι που θα πληρώσει ολόκληρος ο κόσμος πάρα πολύ ακριβά. Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, η Γερμανία ευρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης με τη Γαλλία, η οποία επιθυμεί να χρησιμοποιήσει το EFSF, μετατρέποντας το σε τράπεζα, κυρίως για τη στήριξη των δικών της τραπεζών – εύλογα όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Οι μεγαλύτεροι πιστωτές – ξένες τράπεζες της Ελλάδας, με νέα στοιχεία

Πηγή: EBA, Πίνακας: Β. Βιλιάρδο. Σημείωση: Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της BIS, οι γαλλικές τράπεζες έχουν ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου αξίας  8 δις €, οι θυγατρικές τους στην Ελλάδα έχουν δανείσει τις επιχειρήσεις με 43 δις €, ενώ διαθέτουν Ισπανικά ομόλογα ύψους 30 δις € και Ιταλικά 106 δις €. Είναι εκτεθειμένες λοιπόν με δάνεια άνω των 150 δις € σε χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν προβλήματα – ένα τεράστιο ποσόν, σε σχέση με τα κεφάλαια τους. Όπως διαπιστώνεται από τον Πίνακα ΙΙΙ, το τραπεζικό σύστημα της Γαλλίας είναι πολύ πιο εκτεθειμένο στα Ελληνικά ομόλογα, από όσο το Γερμανικό – γεγονός που ισχύει και για τις υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Επί πλέον αυτών, η Γερμανία θεωρεί τη Γαλλία ως το μεγαλύτερο «ψεύτη» της Ένωσης αφού, όπως ισχυρίζεται, έχει αποκρύψει σημαντικότατα στοιχεία από την Ευρωζώνη, σε σχέση με τα οικονομικά της – με αποτέλεσμα να επιβαρυνθούν σημαντικά στο μέλλον όλοι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι Πολίτες.

Αναλυτικότερα η Γερμανία θεωρεί ότι, τα φτωχότερα κράτη της Αφρικής, τα οποία διακρίνονται τόσο για τον αναλφαβητισμό, όσο και για τη διαφθορά των κυβερνήσεων τους, είναι συνδεδεμένα από πολλά χρόνια τώρα με το Ευρώ, μέσω της Γαλλίας. Οι χώρες δε της Ευρωζώνης δεν μπορούν να συμμετέχουν στις αποφάσεις αυτών των αφρικανικών κρατών, αφού ανήκουν στη ζώνη CFA, η οποία κυριαρχείται από τη Γαλλία. Πρόκειται λοιπόν για μία επόμενη «πυριτιδαποθήκη» στα θεμέλια της Ευρωζώνης, η οποία έχει αποκρυφτεί δόλια από τη Γαλλία – πάντοτε κατά τους γερμανικούς ισχυρισμούς, σύμφωνα με τους οποίους διακινδυνεύονται απώλειες πολλών εκατοντάδων δις €, οι οποίες θα επιβαρύνουν όλους τους Ευρωπαίους Πολίτες. Η πιθανή αυτή απειλή οφείλεται στη συμφωνία, η οποία υπεγράφη από τον τέως αυστριακό πρόεδρο της Ευρωζώνης R. Edlinger και επέτρεψε σε ορισμένες από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής (συνολικού πληθυσμού 130 εκ.), πρώην αποικίες της Γαλλίας, να συνδεθούν με το κοινό νόμισμα – χωρίς η ΕΚΤ να έχει καμία δυνατότητα ανάμιξης! Η Αφρικανική νομισματική ένωση όμως, δεν συνδέθηκε απλά και μόνο με το Ευρώ, αφού παράλληλα εισέρρευσαν δισεκατομμύρια στην Κεντρική Τράπεζα της Γαλλίας, εκ μέρους της – γεγονός που θα αποτελέσει ενδεχομένως ένα τεράστιο μελλοντικό πρόβλημα για το Ευρώ. 

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ

Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουμε ακούσει πάρα πολλά για τις συγκεκριμένες απαιτήσεις της χώρας μας – πρόσφατα από σημαντικό Γάλλο οικονομολόγο, ο οποίος τις τοποθέτησε στα 565 δις € (συμπεριλαμβανομένων των τόκων). Επίσης, από τον επιφανή Γερμανό ιστορικό κ. A.Ritschl (άρθρο μας), ο οποίος είπε χαρακτηριστικά ότι: “Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους…..Παρά το ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για δύο παγκοσμίους πολέμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν κάτι παραπάνω από καταστροφικός, τα θύματα της συμφώνησαν να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος των χρεών της. Τα ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στη γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς – ούτε οι Έλληνες”. “Οι Έλληνες”, συνεχίζει ο ιστορικός, “γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα «πολεμικά άρθρα» των γερμανικών ΜΜΕ. Εάν αλλάξουν οι διαθέσεις στην Ελλάδα (εάν «ξυπνήσουν» δηλαδή οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους), τότε είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες – απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε. Εάν λοιπόν υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισα μας – αφού, με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου, «οι πολεμικές αποζημιώσεις, οι οποίες δεν πληρώθηκαν το 1953, θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση τυχόν επανένωσης της Γερμανίας». Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο να αναδιοργανώναμε την ελληνική Οικονομία με δικό μας αποκλειστικά κόστος, αλλά να το κάναμε πλουσιοπάροχα. Εάν, αντί να συμμορφωθούμε με τους διεθνείς νόμους και να πληρώσουμε τα χρέη μας, συνεχίσουμε να παριστάνουμε τον πλούσιο τραπεζίτη, ο οποίος καπνίζει ήρεμα το πούρο του και δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη του, εκβιάζοντας τους πιστωτές του, τότε κάποια στιγμή θα μας έλθει ένας τεράστιος λογαριασμός. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα είχε την ευκαιρία να κάνει μία καινούργια αρχή – μία ευκαιρία που προσφέρθηκε στην αχάριστη Γερμανία πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά από τις Η.Π.Α. το 1953”. Περαιτέρω ένας άλλος σημαντικός Γερμανός ιστορικός, ο K.H.Roth, παραθέτει σε δύο πρόσφατα άρθρα του πάρα πολλά στοιχεία, τα οποία επιβεβαιώνουν τις απαιτήσεις της Ελλάδας – επιμένοντας στην καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων στη χώρα μας. Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι, υπάρχουν πάρα πολλοί Γερμανοί επιστήμονες, οι οποίοι κατανοούν τις υποχρεώσεις της χώρας τους και δεν επηρεάζονται από το «καθεστώς» της κυρίας Merkel – το οποία είναι μειοψηφικό, κάνει πάρα πολλά λάθη, απειλεί την Ευρωπαϊκή συνοχή και θέτει σε κίνδυνο την ίδια τη Γερμανία, ερήμην των Πολιτών της (ουσιαστικά στηρίζεται μόνο από το Spiegel, το οποίο πολλές φορές φαίνεται να επιβάλλει τις απόψεις του στην κυβέρνηση).  

Συνεχίζοντας, η λύση που προτείνει ο κ. K.H.Roth, είναι να μην επιβαρύνουν οι αποζημιώσεις τους Γερμανούς πολίτες, αλλά τη Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα (η οποία είναι ουσιαστικά διάδοχος της Τράπεζας του 3^ου Ράιχ), καθώς επίσης τις μεγάλες επιχειρήσεις της Γερμανίας – οι οποίες «λήστεψαν» στην κυριολεξία τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας, μέσω της δήθεν Γερμανο-Ελληνικής «Εταιρείας Εμπορικών Συναλλαγών» (Degrides). Ειδικότερα, στις 14. Ιανουαρίου του 1946 στο Παρίσι, συζητήθηκε και ψηφίσθηκε το Σύμφωνο Αποζημιώσεων, με βάση το οποίο η Γερμανία υποχρεώθηκε να καταβάλλει «επανορθώσεις», συνολικού ύψους 7,1 δις $ – με κριτήριο την αγοραστική αξία του δολαρίου το 1938. Στην Ελλάδα αντιστοιχούσε το 3,5% αυτού του ποσού (248,5 εκ. $), για τις καταστροφές που υπέστη την περίοδο του πολέμου, καθώς επίσης για το δάνειο, το οποίο εξαναγκάσθηκε να χορηγήσει η Εθνική Τράπεζα, το 1942, στο γερμανικό στρατό, για την κάλυψη των εξόδων του! Συνολικά πρόκειται για 106,5 δις $ σε τιμές του 2010 ή για 79 δις € περίπου (χωρίς τόκους, πάντοτε σύμφωνα με το Γερμανό ειδικό). Χωρίς να αναλωθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, οι οποίες είναι αρκετά ενοχοποιητικές για την πολιτική ηγεσία της χώρας μας κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η Ελλάδα εισέπραξε με κόπο περίπου 1,78 δις $ σε τρεις δόσεις (με αξίες 2010), από τα 106,5 δις $ των απαιτήσεων της – ένα πραγματικά ελάχιστο ποσόν, σε σχέση με το συνολικό. Επομένως, η Γερμανία της οφείλει ακόμη 104,72 δις $, πάντοτε χωρίς τους τόκους, παρά το ότι είναι αρκετοί αυτοί οι οποίοι ισχυρίζονται πως, η είσοδος της χώρας μας στην Ευρωζώνη «διευκολύνθηκε» σκόπιμα από τη Γερμανία – με αντάλλαγμα τη μη απαίτηση της καταβολής των επανορθώσεων (ανεπίσημα φυσικά, αφού το θέμα των αποζημιώσεων παραμένει πολιτικά ακόμη ανοιχτό – ενώ κάτι τέτοιο θα χαρακτηριζόταν εύλογα ως εσχάτη προδοσία). Εάν σκεφθεί δε κανείς ότι, με επιτόκιο 5% (το βασικό της Fed έφτασε κάποιες εποχές στο 20%), τα χρέη διπλασιάζονται ανά 15 χρόνια (10-20-40-80 κλπ.), τότε οι γερμανικές επανορθώσεις, ύψους 105 δις € περίπου σε σημερινές αξίες, φθάνουν εύκολα στα 565 δις € – τα οποία υπολόγισε πρόσφατα ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος, με χαμηλότερο επιτόκιο από το 5%. Περαιτέρω υπενθυμίζουμε πως στις 4. Μαΐου του έτους 2000, ο Άρειος Πάγος επικύρωσε την απόφαση του δικαστηρίου της Λειβαδιάς, σύμφωνα με την οποία η Γερμανία όφειλε να αποζημιώσει με το ποσόν των 54 εκ. € τα θύματα του Διστόμου. Η κυβέρνηση της Γερμανίας αρνήθηκε να πληρώσει, οπότε ο Άρειος Πάγος επέτρεψε τη δήμευση γερμανικών περιουσιακών στοιχείων στην Ελλάδα. Όταν όμως ο δικαστικός κλητήρας θέλησε να κατασχέσει το γερμανικό ακίνητο, στο οποίο στεγάζεται το Ινστιτούτο Γκαίτε, ο τότε υπουργός δικαιοσύνης της Ελλάδας δεν έδωσε τη συγκατάθεση του και εμπόδισε την κατάσχεση – ένα γεγονός, το οποίο είναι δύσκολο να ερμηνεύσουμε. Σε κάθε περίπτωση, τα θύματα του Διστόμου αναγκάσθηκαν να καταφύγουν εναντίον της Γερμανίας μαζί με την Ιταλία – καταλήγοντας στη δίκη, η οποία διεξήχθη πρόσφατα στη Χάγη.

ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΜΑΣ

“Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο, κάτι που δεν σας βοηθάει καθόλου. Η Ελλάδα χρειάζεται μία πραγματική λύση, αφού δεν είναι συνετό να καταπολεμάς μία κρίση χρέους με τεράστια, νέα χρέη…… Οι Γερμανοί αποφασίσαμε στην ενοποίηση ότι, δεν έχει νόημα να μειώνεις συνεχώς τις δαπάνες και να αυξάνεις τους φόρους. Επενδύσαμε πολύ, περί τα 150 δις € ετησίως για δέκα χρόνια και αυξήσαμε τις εργατικές αμοιβές στην ανατολική Γερμανία. Είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα” (G. Steingart – Handelsblatt). Καταρχήν λοιπόν, απλά και μόνο με έναν νέο δανεισμό, πόσο μάλλον σε συνθήκες «υφεσιακής» λιτότητας, δεν λύνεται το πρόβλημα μας. Αντίθετα, μεταφέρεται επαυξημένο στο μέλλον, με τον ταυτόχρονο περιορισμό των δυνατοτήτων επίλυσης του. Έχοντας τώρα αναφερθεί στο παρελθόν στις διάφορες δυνατότητες μας, ειδικά στις απαιτήσεις μας από την ΕΕ και από την κυβέρνηση μας, όπως επίσης στις υποχρεώσεις μας (Λιτότητα, δραχμή ή αναδιάρθρωση), επαναλαμβάνουμε ότι, θα μπορούσε να εγκριθεί και για εμάς μέρος της βοήθειας, η οποία δόθηκε στη Γερμανία το 1953 (video). Ειδικότερα στη Γερμανία προσφέρθηκαν τα παρακάτω: (α)  Διαγραφή ενός μεγάλου μέρους των χρεών της, της τάξης του 50%, χωρίς ενυπόθηκες εγγυήσεις για τα υπόλοιπα ή υποχρεώσεις για εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της, (β)  Επιμήκυνση της αποπληρωμής των υπολοίπων, με εφικτές δόσεις οι οποίες δεν υπερέβαιναν το 4% των εξαγωγών της,  (γ)  Χαμηλά επιτόκια, έτσι ώστε να μην επιβαρύνεται δυσανάλογα ο ετήσιος προϋπολογισμός της,  (δ)  Αναβολή της πληρωμής του μεγαλύτερου μέρους των πολεμικών επανορθώσεων, μέχρι την ενδεχόμενη επανένωση της. Φυσικά οφείλει να προηγηθεί άμεσα η «αναβολή» πληρωμών, εντός του ευρώ (χωρίς να απαιτήσουμε μη εθελούσια διαγραφή του χρέους), έτσι ώστε να μπορέσει η χώρα μας να διαπραγματευθεί σωστά, εκμεταλλευόμενη τα τεράστια πλεονεκτήματα της – πριν είναι πολύ αργά για την Ευρώπη και για όλους μας (άρθρο: «απορρύθμιση, κατάρρευση, πραξικόπημα»)

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

“Οι δυσοίωνες προβλέψεις δεν έχουν στόχο να διασπείρουν την απαισιοδοξία ή τον πανικό, αλλά να αποφευχθούν τα λάθη και να μην γίνουν πραγματικότητα – επίσης, να κινητοποιήσουν τους Πολίτες όλων των χωρών, οι οποίοι πρέπει να πάψουν να εμπιστεύονται το μέλλον τους στις κυβερνήσεις-υπαλλήλους των τραπεζών ή/και των σκιωδών οργανώσεων της παγκόσμιας ελίτ”. Από όλα τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι, η Ελλάδα δεν είναι χρεοκοπημένη και μπορεί να μη χρεοκοπήσει – αρκεί να διαχειριστεί σωστά τα οικονομικά της, χωρίς να χάσει άλλο χρόνο, απαιτώντας παράλληλα την είσπραξη αυτών που της οφείλει αναμφίβολα η Γερμανία. Εν τούτοις, χρειάζονται εξαιρετικά ικανά, ανιδιοτελή, αδιάφθορα και ιδίως «επαρκή» άτομα στην ανώτατη ηγεσία της – αφού, όσο καλός και αν είναι ένας υπουργός, εάν δεν έχει τις αντίστοιχες γνώσεις, όπως και την εμπειρία, είναι αδύνατον να τα καταφέρει. Φυσικά θα μπορούσε να φέρει αντίρρηση κάποιος, ισχυριζόμενος πως ο υπουργός οικονομικών, για παράδειγμα, αν και δεν είναι ο ίδιος οικονομολόγος, είναι ικανότατος νομικός επιστήμονας, ενώ έχει τους κατάλληλους συμβούλους, οι οποίοι γνωρίζουν πάρα πολύ καλά το αντικείμενο (το ίδιο ισχύει για τον όποιο υπουργό Υγείας, Δικαιοσύνης κλπ.). Στην περίπτωση αυτή θα απαντούσαμε λέγοντας ότι, εμείς τουλάχιστον, μη έχοντας γνώσεις Ιατρικής, πόσο μάλλον εμπειρία σε εγχειρίσεις, δεν θα αποτολμούσαμε να κάνουμε μία σοβαρή επέμβαση σε κάποιον ασθενή – όσο έμπειρους χειρουργούς ή ικανούς ιατρικούς συμβούλους και αν είχαμε στην υπηρεσία μας.  Περαιτέρω, παρά το ότι οι δύο πρόσφατες διαδηλώσεις θεωρήθηκαν (πολύ σωστά) εξαιρετικά επιτυχημένες, ενώ είναι αυτές που απελευθέρωσαν την 6^η δόση του δανείου (το γεγονός που στην κυριολεξία τρομοκρατεί τις κυβερνήσεις και τις οργανώσεις της ελίτ, είναι η «μετάδοση» των κοινωνικών αναταραχών σε όλη τη Δύση), η κυβέρνηση έχει εκτελέσει πλέον την προσχεδιασμένη αποστολή της (εν αγνοία των βουλευτών, ενδεχομένως και πολλών υπουργών) – ενώ όλα έχουν προβλεφθεί ήδη από τους έμπειρους εισβολείς. Κατά την πάγια τακτική λοιπόν των παιδιών του Σικάγου, αφού όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια περάσουν από μία «μεταβατική κυβέρνηση» (η οποία θα εισπράξει όλη την οργή των «υπηκόων» της), χωρίς ως συνήθως να είναι κατοχυρωμένα από την απόλυτη πλειοψηφία (180 βουλευτές), θα ακολουθήσει αμέσως μετά η επόμενη κυβέρνηση «σωτηρίας» – η οποία, αφενός μεν θα τα κατοχυρώσει «τελεσίδικα», χωρίς μεγάλες αντιδράσεις από το «πλήθος», αφετέρου θα τα δρομολογήσει σταδιακά στην πράξη, διατηρώντας φυσικά όλα τα εγκληματικά μέτρα (με την εκλεπτυσμένη αιτιολογία ότι, το κράτος έχει συνέχεια και πρέπει να σεβόμαστε τα υπογεγραμμένα). Όλα αυτά όπως στο «παράδειγμα» της Τουρκίας όπου, αφού ολόκληρη σχεδόν η πολιτική ηγεσία κατέρρευσε, μετά την από κοινού ψήφιση των νομοσχεδίων (για την λήψη των δόσεων του ΔΝΤ), εν μέσω μεγάλων κοινωνικών αναταραχών, ο σημερινός πρόεδρος της, ο οποίος ανέλαβε τα ηνία αμέσως μετά, ήταν στην πραγματικότητα αυτός που ξεπούλησε τα πάντα στις πολυεθνικές, μοιράσθηκε διαχρονικά την εθνική κυριαρχία της Τουρκίας με τους εισβολείς, ενώ διατήρησε φυσικά τους μισθούς των 300 € (άρθρο μας). Κλείνοντας, παρά το ότι αρκετοί θεωρούν το Ευρώ ως ένα «θνησιγενές» νόμισμα, ως ένα μοιραίο, θανατηφόρο λάθος δηλαδή, όπως συμβαίνει και με την ίδια την Ευρωζώνη, εμείς πιστεύουμε ότι είναι δυνατόν να αντιστραφεί η «τάση» – με την προϋπόθεση ότι θα εγκαταλείψει την Ευρωζώνη η Γερμανία, αφού δεν φαίνεται να συμφωνεί με όλους τους άλλους, έχει τη δυνατότητα να επιβιώσει μόνη της και μπορεί να συνεχίσει να στηρίζεται σε ένα δικό της «σκληρό νόμισμα», το οποίο είναι καταστροφικό για όλες τις υπόλοιπες χώρες (αν και κατά την άποψη μας θα ήταν προτιμότερο να καθαιρεθεί το «καθεστώς Merkel», αφού στην πραγματικότητα είναι αυτό που απειλεί την ενωμένη Ευρώπη και όχι η Γερμανία – οι περισσότεροι Πολίτες της οποίας έχουν ένα αρκετά υψηλό δημοκρατικό και πολιτιστικό επίπεδο).  Σε μία τέτοια περίπτωση, εάν η προβλεπόμενη υποτίμηση του Ευρώ μετά την έξοδο της Γερμανίας, η οποία θα αυξήσει σημαντικά την ανταγωνιστικότητα της Ευρωζώνης, συνδυαστεί με την παροχή μεγαλύτερης «ρευστότητας» από την ΕΚΤ (πληθωρισμό), καθώς επίσης με τη μετατροπή της σε πραγματική κεντρική τράπεζα (όπως η Fed), η οποία θα αγοράζει ομόλογα δημοσίου, η επίλυση του προβλήματος της υπερχρέωσης θα είναι απολύτως εφικτή – επίσης για την Ελλάδα.

VIDEO: http://www.youtube.com/user/vviliardos#p/a/u/0/djh7g3zi1sA 

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 22. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.  ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2461.aspx?mid=50

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ:

Η Ελλάδα δεν είναι χρεοκοπημένη, οδηγείται σκόπιμα στην πτώχευση, ενώ οι οφειλές της Γερμανίας αποτελούν ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο της, εάν και εφόσον αποφασίσει επιτέλους κάποια Ελληνική κυβέρνηση να τις διεκδικήσει – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι

ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

“Οι βασικές αιτίες της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης ευρίσκονται στην έκρηξη του ιδιωτικού δανεισμού. Από το ξεκίνημα του κοινού νομίσματος, από το 1999 δηλαδή, έως το ξέσπασμα της κρίσης του 2008, τα ιδιωτικά χρέη αυξήθηκαν σε τεράστιο βαθμό – ενώ τα κράτη είχαν ακολουθήσει μία πολιτική σχετικής λιτότητας” (Πηγή: ΜΜ-IMF). Όπως φαίνεται, τα δημόσια χρέη των περισσοτέρων χωρών της Ευρωζώνης αυξήθηκαν μετά την κρίση του 2008 – σε ορισμένες περιπτώσεις δε, όπως σε αυτήν της Ιρλανδίας, σχεδόν τετραπλασιάστηκαν μέσα σε τρία μόλις χρόνια. Η αιτία ήταν η ανάληψη των υποχρεώσεων του ιδιωτικού τομέα από τα κράτη – κυρίως των τραπεζών, οι οποίες διαφορετικά θα είχαν χρεοκοπήσει (κάτι που δεν ισχύει για την Ελλάδα, ο ιδιωτικός τομέας της οποίας, συμπεριλαμβανομένων των τραπεζών, ήταν υγιέστατος, πριν από την εισβολή τουλάχιστον του ΔΝΤ).    

Σε τελική ανάλυση λοιπόν, είναι αδύνατον να μειώσουν τα κράτη το δημόσιο χρέος τους, όσο συνεχίζουν να ενισχύουν τράπεζες και επιχειρήσεις, ενώ ταυτόχρονα περιορίζονται τα έσοδα τους – παράλληλα με τη μείωση των εισοδημάτων των νοικοκυριών, σαν αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, της εγκληματικής πολιτικής λιτότητας που ακολουθείται (μειώσεις μισθών, υψηλή φορολόγηση κλπ.), η οποία προκαλεί ύφεση και στη συνέχεια στασιμοπληθωρισμό.

Στον Πίνακα IΙ τώρα που ακολουθεί, αναγράφονται τα χρέη, δημόσια και ιδιωτικά, ορισμένων δυτικών χωρών, έτσι ώστε να δούμε που ακριβώς ευρίσκεται η χώρα μας σήμερα, ενώ ακολουθεί μία περιληπτική ανάλυση τους:

ΠΙΝΑΚΑΣ IΙ: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: MM (IMF), Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ιρλανδία: Αν και η χώρα είχε δημόσιο χρέος περί το 30% επί του ΑΕΠ της πριν από την κρίση, η ανάληψη ενός μέρους των χρεών των τραπεζών, την οδήγησε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα στο 109%. Εν τούτοις, το πρόβλημα της συνεχίζει να μην είναι τόσο το δημόσιο χρέος, όσο το ιδιωτικό – αφού πρόκειται για το μεγαλύτερο όλων των χωρών, οι οποίες αναλύονται στο πρόγραμμα οικονομικής σταθερότητας του ΔΝΤ. Παρά το ότι λοιπόν ανακοινώνεται ότι, θα εξέλθει από την κρίση και θα απευθυνθεί στις αγορές το 2013, δεν μπορούμε να μην αμφιβάλλουμε. Κατά την άποψη μας οι δύστυχοι πολίτες της, οι οποίοι υποχρεώθηκαν να αναλάβουν το χρέος των τραπεζών, καθώς επίσης να υποταχθούν στις εντολές του ΔΝΤ, απλά «ταΐζονται» με ελπίδες – έτσι ώστε να υπομένουν αδιαμαρτύρητα τη λεηλασία τους.  

Μ. Βρετανία: Ουσιαστικά τα προβλήματα της είναι αντίστοιχα με αυτά της Ιρλανδίας – οπότε, αργά ή γρήγορα, θα καταλήξει στο ίδιο αποτέλεσμα. Προς στιγμήν διασώζεται από το μέγεθος της οικονομίας της, από το νόμισμα της, καθώς επίσης από τις Η.Π.Α. – κάτι που δεν θα διατηρηθεί για πολύ χρόνο ακόμη, με ανυπολόγιστα αποτελέσματα για ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα του πλανήτη. Εάν κάποιος δε επενδύσει ξανά στην υποτίμηση του νομίσματος της, όπως κάποτε ο G. Soros, μάλλον δεν θα χάσει τα χρήματα του.

Ιαπωνία: Το δημόσιο χρέος της συνεχίζει να αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ στον πλανήτη, ενώ δεν μπορεί να καταπολεμηθεί, παρά τα συνεχή προγράμματα των τελευταίων είκοσι ετών, με στόχο την αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης. Παραμένει λοιπόν «παράδειγμα» των τρομακτικών συνεπειών του αποπληθωρισμού, αν και έχει την τύχη να δανείζεται με το χαμηλότερο επιτόκιο παγκοσμίως, κυρίως από τους πολίτες της – τους μεγαλύτερους αποταμιευτές του πλανήτη. Το τελευταίο χρονικό διάστημα όμως, μετά την κρίση δηλαδή, η κατανάλωση έχει σχεδόν μηδενισθεί, με τα εμπορικά κέντρα να ερημώνουν, ενώ οι τράπεζες έχουν υψηλό χρέος, οι επιχειρήσεις επίσης και η εγκληματικότητα έχει φτάσει στα ύψη – προοπτικές μάλλον «ζοφερές» για το μέλλον της χώρας. 

Ισπανία: Το κυριότερο πρόβλημα της, μετά την ανεργία, την κρίση ακινήτων και την τραπεζική κρίση (ανάλογη εξέλιξη με την Ιρλανδία), είναι τα τεράστια χρέη των δήμων της – κυρίως δε της Βαρκελώνης. Επίσης, τα χρέη των επιχειρήσεων της, τα οποία αργά ή γρήγορα θα έχουν αρκετά σοβαρές συνέπειες για το κράτος.

Γαλλία: Τόσο οι επιχειρήσεις της, όσο και οι τράπεζες, έχουν αρκετά μεγάλα χρέη – ενώ φαίνεται πως «αποκρύπτει» κάποια προβλήματα της, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω. Η πιθανότατη απώλεια της αξιολόγησης της (ΑΑΑ), θα δημιουργήσει εκρηκτικά προβλήματα στην Ευρωζώνη.  

Βέλγιο:  Αποτελώντας κρυφό φορολογικό παράδεισο για τις πολυεθνικές, η χώρα έχει τη δυνατότητα να διατηρεί σταθερό το μεγάλο δημόσιο χρέος της, σε σχέση με το ΑΕΠ – λόγω της συνεχούς ανάπτυξης της. Εν τούτοις, είναι πιθανότατα ο επόμενος υποψήφιος μειωμένης αξιολόγησης – γεγονός που θα της δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα, εάν αυξηθούν παράλληλα τα επιτόκια δανεισμού, λόγω του υψηλού χρέους της σε απόλυτα μεγέθη.         

Πορτογαλία: Εκτός από τις τράπεζες, όλοι οι άλλοι δείκτες της είναι αρνητικοί – ενώ οι δυνατότητες νέων προγραμμάτων λιτότητας είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Κατά την άποψη μας, η χώρα ευρίσκεται στο χείλος της καταστροφής – γεγονός που μάλλον θα παρασύρει και τη γείτονα Ισπανία. 

Ιταλία: Έχει τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα (δημόσιο), αν και σημαντικά μεγαλύτερα στον κλάδο των τραπεζών. Κατά την άποψη μας, εάν τυχόν ελεγχθεί από το ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος της θα ξεπεράσει πολύ γρήγορα το 150% – αφού πολλοί δημόσιοι φορείς της (νοσοκομεία, δήμοι κλπ.), είναι τουλάχιστον υπερχρεωμένοι (κρυφά). Η Cosco βέβαια (άρθρο μας), η Κίνα κατ’ επέκταση, καθώς επίσης η εσωτερική χρηματοδότηση των ομολόγων της και οι «έκνομες» ισχυρές οργανώσεις της, αποτελούν ίσως δικλείδες ασφαλείας.    

Η.Π.Α.: Η κρίση των ενυπόθηκων δανείων, των τραπεζών, των ελλειμμάτων κλπ. έχει μετατρέψει την υπερδύναμη σε μία πυρηνική βόμβα τεραστίων διαστάσεων για τον πλανήτη. Οι κοινωνικές αναταραχές, καθώς επίσης οι πιθανές αιματηρές εξεγέρσεις, θα έχουν ανυπολόγιστα αποτελέσματα για όλους μας – πόσο  μάλλον εάν επιταχυνθεί η μετανάστευση των κεφαλαίων στην Ασία (άρθρο μας).     

Γερμανία: Η Αχίλλειος πτέρνα της είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως μόχλευση του τραπεζικού της συστήματος, η οποία μπορεί να απειλήσει σοβαρά την πραγματική της οικονομία – κατ’ επέκταση τα νοικοκυριά της, τα οποία αποταμιεύουν κυρίως σε μετρητά (ακριβώς για το λόγο αυτό φοβούνται τον πληθωρισμό και επιλέγουν το «σκληρό νόμισμα»). Επίσης το κοινωνικό κράτος της, το οποίο έχει αναλάβει μελλοντικές υποχρεώσεις απέναντι στους Πολίτες του (έμμεσο εσωτερικό χρέος), της τάξης των 5.000 δις €.     

Ελλάδα: Τα μεγέθη της χώρας μας, σε σχέση με το 2008, έχουν επιδεινωθεί, αφού το συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό), αυξήθηκε από περίπου 254% του ΑΕΠ, στο 333% – γεγονός όμως που οφείλεται στην πτώση του ΑΕΠ, λόγω κυρίως της υφεσιακής πολιτικής, στην οποία την καταδίκασε σκόπιμα το ΔΝΤ.

Εν τούτοις, η Ελλάδα συνεχίζει να ευρίσκεται σε εξαιρετική συγκριτικά θέση, αφού έχει το ίδιο περίπου συνολικό χρέος (333%) με τη Γερμανία (321%), παρά τη μείωση του ΑΕΠ της – ενώ διαθέτει, σε αντίθεση με όλα σχεδόν τα υπόλοιπα κράτη, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, μεγάλη δημόσια περιουσία. Για παράδειγμα, τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Μεγάλη Βρετανία, έχουν ιδιωτικοποιήσει σχεδόν τα πάντα – επίσης η Γερμανία, σε μεγάλο βαθμό. Επομένως η Ελλάδα είναι σε πολύ καλύτερη θέση, ακόμη και από τη Γερμανία – ειδικά όσον αφορά τις τράπεζες της οι οποίες, με 22% του ΑΕΠ, είναι πολύ λιγότερο χρεωμένες, από όλα τα άλλα κράτη. Οι Ελληνικές επιχειρήσεις οφείλουν επίσης ελάχιστα συγκριτικά, ενώ τα νοικοκυριά μας δεν ξεπερνούν το μέσον όρο. Τέλος, οι πιθανοί κίνδυνοι των υγιών τραπεζών και επιχειρήσεων δεν οφείλονται στις ίδιες, αλλά στην ενδεχόμενη χρεοκοπία του δημοσίου – η οποία δεν έχει «τιμολογηθεί» ακόμη για καμία από τις άλλες χώρες. Κατά την άποψη μας λοιπόν, όλα αυτά θα έπρεπε να μας προβληματίσουν σε μεγάλο βαθμό, όσον αφορά τις πραγματικές «προθέσεις» των μπράβων των τοκογλύφων – οι οποίοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε χρεοκοπημένοι (δυστυχώς με τη μάλλον αθέλητη βοήθεια της κυβέρνησης μας), έτσι ώστε να αναγκάσουν να εκποιήσουμε τα πάντα χωρίς λόγο, σε τουλάχιστον εξευτελιστικές τιμές – ένα γεγονός που τεκμηριώνεται απόλυτα από τον Πίνακα ΙΙ.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 22. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων. 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2461.aspx?mid=50

Συνέχεια στο  Μέρος ΙΙΙ

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ:

Η Ελλάδα δεν είναι χρεοκοπημένη, οδηγείται σκόπιμα στην πτώχευση, ενώ οι οφειλές της Γερμανίας αποτελούν ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο της, εάν και εφόσον αποφασίσει επιτέλους κάποια Ελληνική κυβέρνηση να τις διεκδικήσει – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Τα βαθύτερα αίτια πίσω από τα γεγονότα, τα οποία οδηγούν μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, όπως για παράδειγμα την Ελλάδα, στα ελλείμματα στην υπερχρέωση και στην υποδούλωση, είναι η μακροχρόνια, απόλυτα αιτιολογημένη έλλειψη εμπιστοσύνης των Πολιτών προς την Πολιτεία – προς την Πολιτική, προς τους Θεσμούς, προς το «πλαίσιο» λειτουργίας (επιχειρηματικό, φορολογικό κα.), καθώς επίσης προς τις πάσης φύσεως υπόλοιπες «εξουσίες» (ΜΜΕ, συνδικαλιστικές οργανώσεις κλπ.)”.

Ανάλυση

Περίληψη: Είναι χρεοκοπημένη η πατρίδα μας; Η κρίση χρέους και δανεισμού είναι η κορυφή του παγόβουνου του προβλήματος της «δύσης» ή ένα τοπικό πρόβλημα της Ελλάδας; Ποιο είναι το συνολικό χρέος, το δημόσιο και ιδιωτικό δηλαδή, των άλλων δυτικών κρατών; Τι σχεδιάζεται για τη σύνοδο κορυφής; Που οφείλεται η γαλλογερμανική διαμάχη; Ποια είναι η αλήθεια για τις γερμανικές επανορθώσεις; Μήπως θα μπορούσαμε να τις εκχωρήσουμε στους δανειστές μας, ανακτώντας την εθνική κυριαρχία, την αξιοπιστία, την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια μας;  Ποιες είναι οι άλλες λύσεις μας; Μπορεί να τις εφαρμόσει ο υπουργός οικονομικών μας; Είναι προσχεδιασμένο το τέλος της μεταβατικής κυβέρνησης μας, μετά την ψήφιση των νομοσχεδίων; Σε ποια παγίδα μας οδηγεί; Πως μπορεί να επιλυθεί η κρίση χρέους της Ευρωζώνης;

Κατά την άποψη μας, αυτό που λείπει από τη χώρα μας, από όλους εμάς δηλαδή, είναι η σαφής γνώση της καθαρής θέσης μας – ο Ισολογισμός της Ελλάδας, στον οποίο να φαίνεται τόσο το Ενεργητικό (αυτά που είναι στην ιδιοκτησία της), όσο και το Παθητικό της (αυτά που οφείλει). Χωρίς μία τέτοια απεικόνιση μεγεθών, αυτονόητη για κάθε μικρή ή μεγάλη επιχείρηση, είναι προφανώς πολύ δύσκολο να οδηγηθούμε σε υπεύθυνα συμπεράσματα για ένα ολόκληρο κράτος – αφενός μεν για τα ουσιώδη προβλήματα του, αφετέρου για τις εναλλακτικές λύσεις τους. Χωρίς έναν κρατικό Ισολογισμό λοιπόν, δεν μπορούμε να συμπεράνουμε, εάν η σημερινή οικονομική κρίση είναι μία κρίση ρευστότητας και δανεισμού, η οποία προέρχεται από την (σκόπιμη ή μη) εσφαλμένη διαχείριση των οικονομικών μας, ή εάν η χώρα μας είναι χρεοκοπημένη – γεγονός που θα σήμαινε ότι, το παθητικό της είναι αδύνατον ποτέ να καλυφθεί από το ενεργητικό. Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε ότι είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τον ενδεχόμενο, τρίτο βασικό «πυλώνα» του Ενεργητικού μας – τις πιθανές απαιτήσεις μας δηλαδή απέναντι στη Γερμανία (πολεμικές επανορθώσεις).  

Από την άλλη πλευρά τώρα, οφείλουμε να δούμε την καθαρή θέση της χώρας μας, συγκριτικά με την υπόλοιπη Δύση. Εάν η Ελλάδα είναι δηλαδή σε πολύ δυσμενέστερη θέση από όλα τα άλλα κράτη, οπότε θα έπρεπε να αποδεχθούμε τη «μοίρα» μας «στωικά», ή εάν η κρίση χρέους της πατρίδας μας είναι η «κορυφή του παγόβουνου» του προβλήματος χρέους ολόκληρης της Δύσης – οπότε δεν αποτελεί απλά ένα τοπικό πρόβλημα, το οποίο επιδεινώνεται από τους «οκνηρούς, φοροφυγάδες, ανίκανους, μη παραγωγικούς και απείθαρχους Έλληνες» (όπως δυστυχώς ισχυρίζεται η κυβέρνηση διεθνώς – μία κυβέρνηση η οποία ανακοινώνει συνεχώς ότι θα τιμωρήσει παραδειγματικά κάποιους πολίτες, όταν έχει αθωώσει όλους ανεξαιρέτως τους τεκμηριωμένα διεφθαρμένους και διαπλεκόμενους πολιτικούς, μεταξύ άλλων λόγω παραγραφής).     

Όσον αφορά το πρώτο θέμα μας, τον Ισολογισμό της Ελλάδας, γνωρίζοντας ότι η δημόσια περιουσία της είναι της τάξης των 300 δις €, καθώς επίσης ότι υπάρχει ανεκμετάλλευτος πλούτος στο υπέδαφος της (δυστυχώς δεν είμαστε σε θέση να τον αξιολογήσουμε, αφού κάτι τέτοιο δεν ανήκει στο γνωστικό μας πεδίο), έναντι δημοσίου χρέους 360 δις €, συμπεραίνουμε εύκολα ότι, η χώρα μας δεν μπορεί να θεωρηθεί χρεοκοπημένη, εάν το υπέδαφος της αξίζει πάνω από 60 δις €    – πολύ περισσότερο βέβαια, εάν ο ενδεχόμενος τρίτος βασικός «πυλώνας» του Ενεργητικού της Ελλάδας, οι απαιτήσεις της δηλαδή απέναντι στη Γερμανία (πολεμικές επανορθώσεις), έχουν πράγματι αντικείμενο. Ο Πίνακας Ι διευκολύνει την κατανόηση του θέματος:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ισολογισμός του Ελληνικού Δημοσίου, σε δις €

* Οι εταιρείες αξιολόγησης δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν το συνολικό χρέος στις εκτιμήσεις τους, επειδή στόχος τους είναι η μεταφορά της δημόσιας περιουσίας στις επιχειρήσεις, στα πλαίσια της ιδιωτικοποίησης των πάντων που θέλουν να επιβάλλουν τα παιδιά του Σικάγου. 

Προφανώς λοιπόν, με κριτήριο την ως άνω καθαρή θέση μας, δεν είμαστε χρεοκοπημένοι, εάν το υπέδαφος μας έχει αξία άνω των 60 δις € – ενώ οφείλουμε να διευκρινίσουμε εδώ ότι, το εάν είμαστε χρεοκοπημένοι έχει τεράστια διαφορά, από το εάν έχουμε χρεοκοπήσει. Για παράδειγμα, εάν μία επιχείρηση έχει ένα ακίνητο αξίας 10 εκ. € και χρέη 1 εκ. €, αλλά λειτουργεί με ζημία, οπότε δεν μπορεί να πληρώσει τις δόσεις του δανείου της ή τους λοιπούς πιστωτές της, τότε χρεοκοπεί – παρά το ότι έχει πολλαπλάσια των δανείων της περιουσιακά στοιχεία, αφού η καθαρή της θέση είναι θετική κατά 9 εκ. €. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την Ελλάδα, η οποία διαθέτει μεν πολύ μεγάλη δημόσια περιουσία, αλλά λειτουργεί με ζημίες (ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού), επειδή δεν τη διαχειρίζεται σωστά.   

Από την ανάλυση μας συμπεραίνουμε επομένως ότι, το κράτος δεν διαχειρίζεται σωστά τα οικονομικά του, οπότε κινδυνεύουμε σοβαρά να χρεοκοπήσουμε χωρίς να είμαστε χρεοκοπημένοι – ενώ πιθανολογούμε παράλληλα ότι οδηγούμαστε («χειραγωγούμαστε») σκόπιμα στη χρεοκοπία και στην εξαθλίωση, αφού προηγουμένως θα μας έχουν «εκμεταλλευθεί» οι μπράβοι των τοκογλύφων (χρησιμοποιώντας μας δυστυχώς σαν το Δούρειο Ίππο, ο οποίος τοποθετήθηκε στην Ευρωζώνη, μέσα από την Ελληνική κερκόπορτα που άφησε ορθάνοιχτη το «καθεστώς Merkel», από το οποίο κινδυνεύει περισσότερο από όλους μας η ίδια η Γερμανία, κυρίως ξανά με την απομόνωση της – άρθρο μας).  Ξεκινώντας τώρα από τη σύγκριση της χώρας μας με την υπόλοιπη Δύση, θα συνεχίσουμε το κείμενο μας με μία περιληπτική αναφορά στις γερμανικές επανορθώσεις, οι οποίες αποτελούν αναμφίβολα ένα σημαντικό «στοιχείο» του Ενεργητικού της Ελλάδας – εάν και εφόσον αποφασίσει επιτέλους κάποια σοβαρή Ελληνική κυβέρνηση να τις διεκδικήσει, ανεξάρτητα από τα σημερινά, έντονα προβλήματα μας. 

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 22. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.  

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2461.aspx?mid=50

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Χορός διαβόλων…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Θυμάστε, βέβαια τον αλήστου μνήμης πρόεδρο των ΗΠΑ. Που, όταν έφευγε απ’ τον κατάμαυρο Λευκό Οίκο, ο λαός αναστέναξε με περισσή ανακούφιση. Πράγμα, που θα συμβεί, ασφαλώς πολύ περισσότερο, όταν κι εμείς απαλλαγούμε από κάποιους «δικούς μας» κατάμαυρους «λαοσωτήρες».

Ο κ. Μπους, ως γνωστόν, χρησιμοποιούσε, σαν πρόσχημα, σε βάρος όσων ήθελε να καταστρέψει την περί τρομοκρατίας κατηγορία. Την οποία υποχρέωνε να αναμηρυκάζουν και όλα τα πιόνια, στη διεθνή σκακιέρα, υποτελών του.

Και άλλα πάμπολλα παραδείγματα θα μπορούσε κανείς να επικαλεστεί, προκειμένου να αποδειχτεί η αυτονόητη αλήθεια. Ότι, δηλαδή, πάμπολλοι ηγέτες κακουργούν σε βάρος των λαών και ολάκερης της ανθρωπότητας. Αποδίδοντας σε βάρος των λαών, που επιλέγουν, κάθε φορά να εξοντώσουν, κατηγορίες, που δεν ισχύουν. Ή που ισχύουν, στο ελάχιστο, συγκριτικά, με την πολλαπλάσια των αρχιτρομοκρατών τρομοκρατική δραστηριότητα..

Ε, λοιπόν, η τακτική τους αυτή είναι η τακτική του Διαβόλου.

Πήγε, μας λέει το Ευαγγέλιο, ο Χριστός στη χώρα των Γαδαρηνών. Όπου συνάντησε έναν άνθρωπο, που τον είχε κυριέψει λεγεώνα δαιμόνων. Ό άνθρωπος πάνω στις φοβερές κρίσεις, που του προκαλούσαν τα δαιμόνια, γύρναγε γυμνός. Έφευγε από το σπίτι του και πήγαινε και ζούσε στα νεκροταφεία,. Τον έδεναν οι δικοί του άνθρωποι με αλυσίδες και χειροπέδες, αλλά τα δαιμόνια τις έσπαγαν και τον πήγαιναν στις ερημιές, όπου υφίστατο τα πιο δυσμενή επακόλουθα.

Που σημαίνει ότι είχαν βυθίσει τον άνθρωπο στην πλέον αφόρητη κόλαση και δυστυχία. Και, μάλιστα, όπως λέει το Ευαγγέλιο, για πολλά χρόνια. Κι όμως, όταν είδαν το Χριστό και κατάλαβαν την πρόθεσή του να απαλλάξει τον άνθρωπο απ’ τα βασανιστήριά τους, διαμαρτυρήθηκαν και τον κατηγόρησαν ακριβώς ως βασανιστή: «Γιατί, του είπαν, ήρθες εδώ να μας βασανίσεις»!

Που σημαίνει ότι για τα δαιμόνια υπέρτατη ηδονή ήταν να βασανίζουν τον άνθρωπο. Και βασανιστήριό τους ήταν το να μη μπορούν να τον βασανίζουν. Όπως και για κάποιους τρομοκράτες ηγέτες τρομοκρατία είναι, όταν δεν μπορούν να τρομοκρατούν τους λαούς.

Ποια σχέση μπορούν να έχουν όλα αυτά με μας; Έχουν και μάλιστα μεγάλη. Γιατί ο, τι συνέβαινε στη χώρα των Γαδαρηνών συμβαίνει και σήμερα, ιδιαίτερα, δυστυχώς κι εδώ στην Ελλάδα.

Με πολλούς και διαφόρους τρόπους. Και κυρίως με τα οικονομικά βασανιστήρια, στα οποία μας έχουν επιβάλλει οι «έξω από δω» διαβολάνθρωποι σε συνεργασία με τους «μέσα από δω» ομογάλακτους και ομοϊδεάτες τους.

Φαίνεται όμως ότι δεν τους αρκούν μόνο τα οικονομικά βασανιστήρια. Και, για να ολοκληρώσουν την κόλαση, θέλουν να μας υποβάλλουν και σε νομικά. Πηγαίνοντας τα κολαστήρια πιο πέρα ακόμη κι απ’ τον πατέρα τους και δάσκαλό τους, το διάβολο.

Όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει με τον διαβόητο «περί εχθροπάθειας» νόμο.

Όπου οι διαπνεόμενοι από αβυσσαλέο μίσος εναντίον των Ελλήνων θέλουν να αντιστρέψουν την πραγματικότητα και να αποδώσουν τη δική τους δόλια και ασίγαστη εχθροπάθεια για τους Έλληνες, στους ίδιους στους Έλληνες. Κι όχι μόνο την εχθροπάθεια αλλά και ρατσιστικές τάσεις να μας αποδώσουν οι αρχιρατσιστές της υφηλίου.

Και ισχυρίζονται οι κακούργοι αυτοί, που δολοφονούν εκατομμύρια ανθρώπων σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης πως ο, τι κάνουν, το κάνουν ως υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών!

Και βέβαια φροντίζουν, με τα καταχθόνια μέσα και τους τρόπους, που, όπως φαίνεται, σε παγκόσμια κλίμακα διαθέτουν, να προωθούν σε κατάλληλους θώκους εξουσίας τις κατάλληλες μαριονέτες εντολοδόχων τους.

Γεγονός που ισχύει στην προκειμένη περίπτωση και σχετικά με την Ελλάδα. Που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο έλεος της αυθαιρεσίας αυτών, που διακρίνονται για την απέραντη εχθροπάθειά τους απέναντι στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Πράγμα, που επιβεβαιώνεται κι τόσο απ’ τα λόγια τους, όσο κι απ’ τα έργα τους.

Και έρχονται τώρα κοντά στις τόσες άλλες λάσπες, που πέταξαν στους Έλληνες να τους πετάξουν και την «περι εχθροπάθειας» και «ρατσισμού» λάσπη. Και να νομοθετήσουν σχετικά νομικά βασανιστήρια σε βάρος των Ελλήνων. Με το πρόσχημα ότι οφείλουν να συμμορφωθούν προς το καθεστώς της διεθνούς νομιμότητας. Που βασικά είναι η νομιμότητα των διαβολανθρώπων.

Έτσι ώστε να μπορούν οι πάσης αποχρώσεως μισέλληνες να δρουν ελεύθερα και να βασανίζουν τους Έλληνες. Να υπονομεύουν την εθνική, και θρησκευτική τους συνείδηση. Και γενικότερα την πολιτισμική τους παράδοση. Χωρίς οι Έλληνες να διαθέτουν την απαραίτητη νομική θωράκιση, για να αμυνθούν απέναντι στην απροκάλυπτα εχθρική τους καταδρομή.

Και νομοθετούν, όπως ακριβώς αποφασίζουν και διατάσσουν αυτοί, που, σε παγκόσμια κλίμακα, δολοφονούν τη δικαιοσύνη και την ελευθερία. Και σε τελική ανάλυση τον ίδιο τον άνθρωπο. Και τα υποχείρια ανδρείκελα των εγχώριων ακολουθούν, χωρίς ντροπή και συνείδηση, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»….

π. Ηλίας, 22-10-2011

Οι δυο Χούντες και οι «αναρχικοί»

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ο λαϊκός σεισμός της 19 και 20 Οκτώβρη με τα μαζικά συλλαλητήρια και καταλήψεις σε όλη τη χώρα είχε εγκληματική κατάληξη τον θάνατο, άμεσα ή έμμεσα από τη κρατική βία, οικοδόμου μαχητού του ΠΑΜΕ αλλά και τον τραυματισμό πολλών άλλων μελών του, είτε από ανθρώπους των υπηρεσιών του κράτους και του παρακράτους (η μετεμφυλιακή Ελληνική Ιστορία βρίθει από παρόμοιες προβοκατόρικες πράξεις) είτε από μια κατηγορία δήθεν αναρχικών που στη πραγματικότητα δεν έχουν καμιά σχέση με τη κλασική αναρχική θεωρία ή πράξη.

Πρόκειται δηλαδή για ένα νέο είδος μεταμοντέρνου «αναρχικού», o οποίος δεν διαθέτει καν αντισυστημικό πρόταγμα (όπως οι κλασικοί του αναρχισμού Μπακούνιν, Κροπότκιν και σύγχρονα ο Μπούκτσιν) αλλά είτε ασχολείται με επί μέρους αγώνες για τα δικαιώματα (γυναικών, μεταναστών κ.λπ.) είτε εκφράζεται με ένα είδος «λάιφ στάιλ» αναρχισμού — όπως εύστοχα τον ονόμασε  ο τελευταίος θεωρητικός του αναρχισμού, ο Μάρεϊ Μπούκτσιν που αναγκάστηκε να αποκηρύξει τον αναρχισμό στα γηρατειά του. Αυτό το είδος «αναρχικού» εκφράζει ουσιαστικά την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης που στοχεύει στη κατάργηση κάθε εθνικής κυριαρχίας, (παράλληλα με τη κατάργηση της οικονομικής κυριαρχίας που επιφέρει η παγκοσμιοποίηση) χάριν της «προστασίας» των ατομικών δικαιωμάτων κ.λπ. — δικαιολογία που έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα από την υπερεθνική ελίτ για να δικαιολογήσει τους εγκληματικούς πολέμους της (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη) και τώρα αυτούς που ετοιμάζει (Συρία, Ιράν κ.λπ.).

Έτσι, βλέπουμε σήμερα αυτόν τον τύπο «αναρχικού» να ανακηρύσσει «επαναστάτες» (μαζί με κάποιους δήθεν «Μαρξιστές» της εκφυλισμένης «αριστεράς») τους νατοϊκούς αλήτες που μαζί με το ίδιο το ΝΑΤΟ μακέλεψαν τον λαό της Λιβύης, ή να αγωνίζεται σήμερα για τα δικαιώματα των αντιπάλων του Μπααθικού καθεστώτος στη Συρία, ή του Ισλαμικού καθεστώτος στο Ιράν, συμμετέχοντας έτσι και αυτός, εσκεμμένα ή μη, στη διαδικασία αντικατάστασης των  καθεστώτων αυτών από πελατειακά καθεστώτα  της υπερεθνικής και της Σιωνιστικής ελίτ. Η έλλειψη οποιασδήποτε συστημικής ανάλυσης που χαρακτηρίζει αυτούς τους «αναρχικούς» τους κάνει ανίκανους να καταλάβουν ότι ο πρωταρχικός στόχος ενός πραγματικού αναρχικού είναι, όπως πάντα ήταν, η ανατροπή του ίδιου του παγκόσμιου συστήματος, όπως εκφράζεται αυτό από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» καθώς και της  υπερεθνικής ελίτ που διαφεντεύει αυτό το σύστημα (μέσω της ΕΕ, του G8, του ΝΑΤΟ κ.λπ.), και όχι η ανατροπή του κάθε… Ασσάντ ή  Αχμαντινεζάντ, που απόκειται στους αντίστοιχους λαούς να τη πραγματοποιήσουν, χωρίς τη «βοήθεια» του ΝΑΤΟ και τη συνέργεια της εκφυλισμένης «Αριστεράς». Ιδιαίτερα μάλιστα αν τα καθεστώτα αυτά παίζουν σήμερα σημαντικό ρόλο στο διεθνές κίνημα κατά της υπερεθνικής ελίτ, ακριβώς επειδή δεν είναι πελατειακά καθεστώτα, όπως θέλει να τα μετατρέψει η ελίτ αυτή με το πρόσχημα της προστασίας των δικαιωμάτων.

Αντίστοιχα, όσον αφορά τη σημερινή καταστροφική κρίση για τα λαϊκά στρώματα στη χώρα μας, οι «αναρχικοί» αυτοί, μη διαθέτοντας την παραμικρή αντισυστημική ανάλυση (πέρα από κάποια σλόγκαν για αυτό-οργάνωση) βλέπουν εξίσου (αν όχι περισσότερο!) εχθρό τους το ΚΚΕ με την κοινοβουλευτική Χούντα. Η άθλια αυτή άποψη, που ήδη οδηγεί σε επιθέσεις «αναρχικών» κατά των γραφείων του ΚΚΕ και ένα «εμφύλιο πόλεμο» μέσα στο αντισυστημικό κίνημα, που μόνο οι ελίτ και οι μυστικές υπηρεσίες τους θα είχαν συμφέρον να ενθαρρύνουν, εκφράζεται παραδειγματικά σε επίπεδο κοινωνικού μίντιουμ από το Αθηναϊκό ιντιμίντια, το οποίο δεν δίστασε όλες αυτές τις μέρες να εξαπολύσει μια δυσώδη αντικομμουνιστική εκστρατεία κατά του ΚΚΕ (δήθεν από «αναρχική» σκοπιά), ενώ παράλληλα έκρυβε κάθε επικριτικό σχόλιο της άποψης αυτής, (από ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες οργανώσεις, αλλά ακόμη και από πραγματικούς αναρχικούς!)

Οι «αναρχικοί» όμως αυτοί αδυνατούν να καταλάβουν ότι, ανεξάρτητα από την κριτική που θα μπορούσαν να κάνουν, από τη σκοπιά τους, στο κόμμα αυτό για τη τακτική του και τη στρατηγική του, αν όχι και για τους στόχους του σε σχέση με μια απελευθερωτική κοινωνία, σήμερα, είναι η μοναδική δύναμη στον ευρύτερο αντισυστημικό χώρο (κρατικοσοσιαλιστές αλλά και ελευθεριακοί κ.λπ.), με σημαντική απήχηση στο λαϊκό κίνημα, που έχει συνεπή αντισυστημική θέση σε σχέση με την κρίση. Και αυτό, αντίθετα με την την εκφυλισμένη «αριστερά» που ανέφερα, η οποία εξαπατά τον λαό ότι δήθεν θα μπορούσε να βγει από τη σημερινή καταστροφική κρίση όντας μέσα στην ΕΕ (αν όχι και στην Ευρωζώνη!), υιοθετώντας δηλαδή μια «προοδευτική» παραλλαγή των συστημικών θέσεων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι ίδιοι  «αναρχικοί» και οι οργανώσεις που τους εκπροσωπούν στην χώρα μας  (ΑΚ, Καστοριαδικές οργανώσεις διαφόρων ειδών κ.λπ.) δεν παίρνουν θέση για το κρίσιμο θέμα της εξόδου από την ΕΕ και για την αυτοδύναμη οικονομία, που είναι όμως αναγκαίες προϋποθέσεις για μια συστημική έξοδο από την κρίση, συμπλέοντας έτσι (όπως και με τα θέματα Λιβύης, Συρίας, Ιράν κ.λπ.) με την εκφυλισμένη «Αριστερά.

Με άλλα λόγια, τόσο οι «αναρχικοί» αυτοί όσο και η εκφυλισμένη «Αριστερά» αδυνατούν (ή δεν θέλουν) να αντιληφθούν ότι η δική μας κοινοβουλευτική Χούντα, που κάθε ημέρα γίνεται και περισσότερο εγκληματική, είναι απλό παρακλάδι της υπερεθνικής Χούντας/ελίτ που έχει εγκαθιδρυθεί σήμερα άτυπα σε διεθνές επίπεδο και εκπροσωπείται στη χώρα μας από την τρόικα. Έτσι:

πρώτον, τόσο η υπερεθνική Χούντα όσο και η δική μας δεν έχουν την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση, η πρώτη  για να μακελεύει λαούς στρατιωτικά, ή να καταστρέφει άλλους οικονομικά (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία κ.λπ.), με στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών των πολυεθνικών, των Τραπεζιτών και γενικά αυτών που ελέγχουν την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, και η δεύτερη να συμμετέχει στην οικονομική  καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων της χώρας μας, εξαπατώντας τον λαό ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.

δεύτερον, τόσο η υπερεθνική Χούντα όσο και η δική μας στηρίζονται άμεσα ή έμμεσα από την εκφυλισμένη «Αριστερά», διεθνή και εγχώρια αντίστοιχα, που λειτουργεί σαν δεκανίκι του συστήματος. 

τρίτον, και οι δύο Χούντες ασκούν  ολοκληρωτικό έλεγχο στα διεθνή ΜΜΕ η πρώτη (βλ. π.χ. την ολοκληρωτική προπαγάνδα για τη Λιβύη) και στα εγχώρια κανάλια η δεύτερη (βλ. την αντίστοιχη προπαγάνδα για τον «μονόδρομο»).

τέταρτον, τόσο η υπερεθνική όσο και η δική μας Χούντα στηρίζονται σε πλούσια αμειβόμενες think tanks, συμβούλους και ΜΚΟ για να αναπαράγουν την «αλήθεια» τους και βέβαια σε πρόθυμους «ειδικούς» Πανεπιστημιακούς  για να δίνουν και δήθεν «αντικειμενικό» χαρακτήρα σε αυτή.

Πέμπτον, σε τελική ανάλυση και οι δύο Χούντες θεμελιώνουν τη δύναμη τους στην ωμή βία που ασκούν ο νατοϊκός στρατός, στην πρώτη περίπτωση, και τα ΜΑΤ κ.λπ. στην δεύτερη

* Συντομότερη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 22/10/2011

ΠΗΓΗ: 22-10-2011, http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2011/2011_10_22.html

Ευρώ, δραχμή και “κομουνισμός”: Από τον Άρη Βελουχιώτη στο Μνημόνιο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Παραδοσιακά, οι καλύτεροι «δείκτες», «βαρόμετρα» επικείμενης ρήξης στην Ελλάδα είναι ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη και το ΚΚΕ. Με το ανατριχιαστικό, ιστορικό «ανάγνωσμα» για το Μνημόνιο, που δημοσίευσε το «Βήμα», αφενός παίρνει τις αποστάσεις του από την πολιτική αυτή, που υποστήριξε φανατικά μέχρι πρότινος, αφετέρου γράφει εκ των προτέρων τον «επικήδειο» του Γιώργου Παπανδρέου.

Ο Περισσός, από την άλλη, έχει αλάνθαστο ένστικτο που τον ειδοποιεί (και τον τρομοκρατεί) ότι πλησιάζουμε σε κάποιας μορφής «επαναστατική» κρίση. Πιθανώς πλησιάζουμε, γιατί δεν αφέθηκε άλλη οδός σωτηρίας στον ελληνικό λαό, παρόλο που, φυσικά, δεν μπορούμε να προδικάσουμε χρόνο και μορφή. Η ελληνική οικονομία υφίσταται την ίδια πολιτική που εφήρμοσε στη Γερμανία ο Καγκελλάριος Μπρούνινγκ, οδηγώντας στον Χίτλερ. Οι ρυθμοί πτώσης είναι ταχύτεροι από αυτούς της Βαϊμάρης. Τον χειμώνα, στα μεγάλα αστικά κέντρα, κινδυνεύουμε όχι από φτώχεια, αλλά από πείνα.

«Η οικονομική βάση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας κατεστράφη», διαπιστώνει ένας από τους ολίγους εναπομείναντες σκεπτόμενους πολιτικούς της συντηρητικής παράταξης. Βεβαίως, δεν υπάρχουν ακόμα ένοπλες ομάδες ακροδεξιών και ακροαριστερών, γιατί η φαιά ουσία έχει μεγαλύτερη αδράνεια από την οικονομία. Οι ιδέες μας εξακολουθούν, για ένα διάστημα, να αντανακλούν το παρελθόν.

Δεν είναι μόνο η οικονομία, κοινωνία και κράτος που καταρρέουν. Είναι επίσης η διεθνής θέση της Ελλάδας. Η συμμετοχή της στην ΕΕ αμφισβητείται, έχει τις χειρότερες σχέσεις στην ιστορία της με Ευρώπη, Ρωσία, ‘Αραβες. Η Αθήνα χειραγωγείται από δυνάμεις του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και τον όψιμο «φίλο» του κ. Παπανδρέου, ελαφρώς παρανοϊκό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, που θα είχε ήδη επιτεθεί στο Ιράν, αν δεν υπήρχαν λογικότεροι άνθρωποι στο Ισραήλ και ιδίως στη Mossad. Η απόφαση της Κύπρου να αρχίσει τώρα γεωτρήσεις και να βασιστεί στο Ισραήλ για την άμυνά της, προσέφερε στο Τελ Αβίβ μηχανισμό παραγωγής κρίσεων, ανάλογα με τις εκάστοτε περιφερειακές ή παγκόσμιες γεωπολιτικές στοχεύσεις του. Στο χειρότερο σενάριο, Ελλάδα και ΕΕ, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν, μαζί με την κρίση χρέους, και μια στρατιωτική ανάφλεξη. Αφήνουμε τον αναγνώστη να απαντήσει για το πώς θα ανταποκριθούν… Η Ελλάδα κινδυνεύει, όπως η Πολωνία του 1939, που διαμελίστηκε μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, να συντριβεί γεωοικονομικά μεταξύ «αγορών» και Γερμανίας, γεωπολιτικά μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.

Ο Περισσός «ψηφίζει» δεξιά

Σε τέτοιες εποχές μόνο από μικρό κι από τρελλό ακούς καμιά αλήθεια. «Μικρός» μπορεί να θεωρηθεί ο Τσίπρας, που κατάφερε να κάνει την «έλλειψη εμπειρίας» «έλλειψη αμαρτίας», αναδεικνυόμενος στον καλύτερο σήμερα ηγέτη της αντιπολίτευσης, παρόλο που η αριστερά εξακολουθεί να πάσχει, όπως και όλοι οι άλλοι, από μεγάλη προγραμματική δυσκολία. Δόση τρέλλας, αλλά και ικανότητας στην αριθμητική έχει ο ‘Αδωνις Γεωργιάδης. Μέτρησε την αριστερά στα γκάλοπ, τη βρήκε, αν και διασπασμένη, 30% και έκανε τον σταυρό του ευγνωμονώντας δημοσίως την κυρία Παπαρήγα, που κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να ψάξει η Ελλάδα λύση δεξιά ή πιο πέρα.

Το ΚΚΕ μπορούσε να συνεργαστεί με τον Μητσοτάκη εναντίον του Ανδρέα το 1989, του είναι όμως αδύνατη η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα κι αν ένα έθνος ολάκερο απειλείται με καταστροφή, περιμένοντας από τους πολιτικούς του ταγούς, και της δεξιάς και της αριστεράς, όχι απλή φιλολογία και ακατάληπτες «υπερεπαναστατικές» σαχλαμάρες, αλλά λύσεις και πρόταση εξουσίας. Υποθέτω ότι ο λόγος που ξαφνικά ύψωσε τη σημαία της «αποδέσμευσης από την Ευρώπη», ήταν ακριβώς η ανάγκη πολιτικού επιχειρήματος-τείχους στις προτάσεις συνεργασίας. Μόλις άλλωστε πριν λίγο καιρό, η κυρία Παπαρήγα περιέγραφε περίπου ως καταστροφή την έξοδο από το ευρώ!

Ευρώ, δραχμή και πραγματικότητα

Είναι αλήθεια ότι το ευρώ συνέβαλε στην κρίση και ότι το Μάαστριχτ είναι ένας τερατώδης αλγόριθμος που καταστρέφει μακροχρόνια την ευρωπαϊκή κοινωνία, οικονομία, δημοκρατία. Το ευρώ είναι όμως μία μόνο από τις αιτίες της κρίσης. Κρίση χρέους αντιμετωπίζουν χώρες που δεν είναι στην ευρωζώνη ή την ΕΕ. Η προσπάθεια να θεωρηθούν, ευρώ και ΕΕ, ως κύρια ή αποκλειστική αιτία, είναι υπεκφυγή που χρησιμεύει να μην αντιμετωπίσουμε δύο άλλες πολύ δυσκολότερες αιτίες της κρίσης: την επίθεση των «αγορών» εναντίον των κρατών, σε ένα περιβάλλον κυριαρχίας του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και της «παγκοσμιοποίησης», που δεν έχει καμμιά σχέση με το περιβάλλον που ξέραμε προ εισόδου στο ευρώ αφενός, τα βαθιά προβλήματα της ίδιας της Ελλάδας αφετέρου.

Δεν χρησιμοποιήθηκε το Μάαστριχτ για να μας «φορέσουν» το Μνημόνιο. Χρησιμοποιήθηκε η τρομερή κρίση των ελληνικών «δομών», που παρήγαγε την κυβέρνηση Παπανδρέου και οι «αγορές», σε ρόλο «χωροφυλακής» της ευρωζώνης. Είναι αστείο να νομίζουμε ότι μια υποτίμηση φτάνει να λύσει το ελληνικό πρόβλημα.

Ενσάρκωση της υποτέλειας, πολιτικοί όπως οι Σημίτης, Διαμαντοπούλου, Δαμανάκη, λένε να κάνουμε ότι μας λένε για να μη μας πετάξουν εκτός. Αντεστραμμένο είδωλο αυτής της άποψης, είναι η «υπερεπαναστατική» φαντασίωση ότι μας περιμένει ο παράδεισος εκτός ΕΕ. Αμφότερες οι απόψεις, αν και φαινομενικά αντίθετες, συμμερίζονται βαθιά απαισιοδοξία που καταλήγει στην παραίτηση από την προσπάθεια να δοθεί πραγματικός αγώνας για τον μετασχηματισμό της Ευρώπης και τον εκδημοκρατισμό και ριζική μεταρρύθμιση της Ελλάδας. Ξεμπερδεύουμε με τις δυσκολίες λέγοντας «ναι» ή «όχι» στην Ευρώπη.

Αν η ΕΕ διαλυθεί σήμερα, υπό τις παρούσες συνθήκες, πρακτικά αυτό θα γίνει μέσα σε χάος και αποσύνθεση, παράγοντας τριάντα αλληλοανταγωνιζόμενα κρατίδια, έρμαια των αγορών και εξωτερικών δυνάμεων, προς όφελος και των ΗΠΑ, που θα δουν την αποκατάσταση της νομισματικής κυριαρχίας τους, εξασφαλίζοντας τη χρηματοδότηση της οικονομίας τους. Δεν θα καταστραφεί μόνο η ‘Ενωση, θα χαθούν πιθανότατα όλες οι δημοκρατικές-κοινωνικές κατακτήσεις της μεταπολεμικής Ευρώπης. Η διάλυση της ΕΣΣΔ ήταν παγκόσμια ήττα του σοσιαλισμού, παρόλο που δεν υπήρχε ίχνος του εκεί το 1990. ‘Ετσι και η διάλυση της ΕΕ τώρα, υπό αυτές τις συνθήκες, θα είναι μια ιστορική ήττα του ανθρωπισμού και της αστικής δημοκρατίας, προς ώφελος της Αυτοκρατορίας. Διεθνώς, τη διάλυση της ΕΕ υποστηρίζουν σήμερα η πιο ριζοσπαστική φράξια του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, ο γερμανικός εθνικισμός και ο γαλλικός φασισμός.

Λένε ότι η Ευρώπη δεν αλλάζει. Στην πραγματικότητα, σήμερα ανοίγεται, για πρώτη φορά μετά δεκαετίες, αντικειμενική δυνατότητα να αλλάξει, γιατί σήμερα έχουν πια λόγους να κινητοποιηθούν ευρύτατες λαϊκές μάζες, που παθητικοποιήθηκαν σχετικά βολεμένες την προηγούμενη περίοδο. Δυστυχώς βέβαια, οι «αντιευρωπαϊστές» μας δεν κινητοποιήθηκαν μέχρι στιγμής να οργανώσουν αυτό τον αγώνα, αλλά περιορίζονται σε άσφαιρες έως επικίνδυνες διατριβές κριτικής. Από την Ελλάδα μόνο ο ΣΥΝ κάνει κάτι, έστω ανεπαρκές, σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Μπορεί να χρειαστεί, παρόλα αυτά, η Ελλάδα να φύγει για να επιβιώσει. Ακόμα κι έτσι, είναι προτιμότερο να το κάνει αφού εξαντλήσει κάθε δυνατότητα ευρωπαϊκού αγώνα, οικοδομήσει συμμαχίες εντός και εκτός ΕΕ, έχοντας υψώσει τη σημαία της Ευρώπης, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της, όχι ως «αποτυχημένος και διεφθαρμένος μπαταχτζής», όπως γίνεται σήμερα αντιληπτή. Αν για τον Λένιν ο «αριστερισμός» ήταν «παιδική αρρώστια του κομμουνισμού», σήμερα μοιάζει γεροντική, εκφυλιστική αρρώστεια.

Δεύτερη, μετά θάνατον διαγραφή του Βελουχιώτη!

Αν ο Πρωθυπουργός υπέκυψε τόσο εύκολα σε ξένους κηδεμόνες, ήταν γιατί δεν πίστευε στις ικανότητές του. Η ηγεσία του ΚΚΕ φοβάται ότι μια ενδεχόμενη επαναστατική κρίση θα φωτίσει ανελέητα τη δική της ανεπάρκεια, οδηγώντας την, με ντοστογιεφσκική ακρίβεια, στην επανάληψη του τραγικού παρελθόντος της, ίσως υπό μορφήν φάρσας. Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο, λέει, απορρίπτοντας κάθε συνεργασία, οργανώνοντας άσκοπους ποδαρόδρομους στις στήλες του Ολυμπίου Διός και υποστηρίζοντας μια άποψη για την Ευρώπη, που εξασφαλίζει ότι ο λαός δεν θα ζητήσει λύση από την αριστερά.

Ασυνείδητα σίγουρη ότι θα κάνει πάλι, σε περίπτωση εξέγερσης, το «μεγάλο λάθος», σπεύδει να απαλλαγεί προκαταβολικά των ευθυνών της! ‘Εβγαλε, εν έτει 2011, απόφαση, επιβεβαιώνοντας την ορθότητα της διαγραφής του ‘Αρη Βελουχιώτη το 1945! Στην απόφαση, το ΚΚΕ λέει ότι ο ‘Αρης είχε δίκηο, ορθώς αντελήφθη ότι η Βάρκιζα οδηγούσε στη σφαγή του λαού και την υποδούλωση της χώρας. ‘Όμως, ένας επαναστάτης, ακόμα κι όταν καταλαβαίνει ότι πηγαίνει το κόμμα του και ο λαός του ολόισια στην καταστροφή, τι πρέπει να κάνει; Να υπακούει στο κόμμα χωρίς συζήτηση! Συμπέρασμα για σήμερα; Ακολουθείστε τυφλά τον Περισσό, όπου κι αν σας πάει! Το Κόμμα ολοκλήρωσε την μετατροπή του από μέσο σε αυτοσκοπό. Η στάση που θα τηρήσουν όμως τα στελέχη, τα μέλη, οι οπαδοί του, θα κρίνει τη θέση τους στην ελληνική ιστορία. Χρειάζεται να κουβαλήσουν και οι σημερινοί, για μισό αιώνα, το σταυρό μιας νέας, ιστορικής κοινωνικής και εθνικής ήττας, αν όχι προδοσίας, στην οποία θα συμβάλλουν;

ΥΓ. Το άρθρο αυτό είχε γραφτεί προτού το ΚΚΕ αναλάβει, δια του ΠΑΜΕ, την τήρηση της τάξης στις μεγάλες διαδηλώσεις της 20.10

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα, 20 Οκτωβρίου 2011. Το είδα: Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/10/blog-post_21.html

Ιδεολογία και Διαφθορά – "Οίδασι γάρ τι ποιούσι;"

Του Bασίλειου Παϊπάη*

Η κλασική μαρξιστική αντίληψη για τη θέση και τη λειτουργία της ιδεολογίας στις κοινωνικές σχέσεις αντιλαμβάνεται την ιδεολογία ως στρεβλή πραγματικότητα ή αλλιώς κατά την έκφραση του Ένγκελς – καθώς ο ίδιος ο Μαρξ δεν χρησιμοποίησε ποτέ αυτήν την έκφραση – ως «ψευδή συνείδηση».

Για ένα μεγάλο μέρος της κλασικής κριτικής της ιδεολογίας επηρεασμένης από τον μαρξιστικό ορισμό, ιδεολογική είναι κάθε σκέψη, σύστημα ιδεών ή κοινωνική πρακτική που εμπεριέχει ψευδή – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να συγκροτείται από αληθή ή αληθοφανή ή από τη μίξη ψευδών και αληθών δηλώσεων – στοιχεία που τείνουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας ή τάξης.

Αυτή η συγκεκριμένη προσέγγιση της κριτικής της ιδεολογίας εδράζεται στην πεποίθηση ότι οι ιδεολογικές αντιλήψεις και πρακτικές λειτουργούν στο επίπεδο της νομιμοποίησης υλικών σχέσεων κυριαρχίας στις οποίες τα κοινωνικά υποκείμενα υποτάσσονται είτε μηχανιστικά-υλικά (Μαρξ) είτε με την συναίνεσή τους (Γκράμσι). Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, είναι κοινή η άποψη πως οι κυβερνώμενες τάξεις υπηρετούν και αναπαράγουν ψευδαισθητικά ένα κοινωνικό σύστημα που δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά τους συμφέροντα.

Με την άνοδο των μεταμοντέρνων προσεγγίσεων στην μελέτη των σχέσεων κουλτούρας και ιδεολογίας στον ύστερο καπιταλισμό, επικράτησε η άποψη πως οι νεές κοινωνικές συνθήκες επέτρεψαν την ανάδυση ενός νέου ιδεολογικού υποκειμένου που έχει επίγνωση ότι η πραγματικότητα στο σύνολό της μπορεί να είναι μόνο ιδεολογικά προσλήψιμη. Για αυτήν την μεταμοντέρνα εκδοχή του τέλους των ιδεολογιών, οι δυτικές μεταβιομηχανικές κοινωνίες του θεάματος και του μαζικού καταναλωτισμού δεν εμπνέονται από κανένα βαθύτερο μεταφυσικό προσανατολισμό παρά έχουν απομυθοποιήσει αυτάρεσκα κάθε κλασική ιδεολογική προοπτική ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνίας και έχουν περιπέσει σε μια μοιρολατρική αποδοχή του τεχνοκρατικού παραγωγικού μοντέλου του ύστερου καπιταλισμού. Από κάποιους μεταμοντέρνους στοχαστές, όπως είναι οι Μποντριγιάρ και Ρόρτυ, αυτή η εξέλιξη θεωρείται εξόχως απελευθερωτική καθώς το ειρωνικό, διαρκώς αυτοσαρκαζόμενο και γνήσια ανεκτικό άτομο του μεταμοντερνισμού δεν έχει πλέον άγνοια των παραμορφωτικών επιδράσεων της ιδεολογίας. Αντίθετα, έχει πλήρη επίγνωση της α-λογίας του συστήματος αλλά παρόλα αυτά το υπηρετεί είτε από γνήσιο αμοραλισμό γιατί έτσι εξασφαλίζει το υλικό του συμφέρον, είτε από φιλοσοφικό μηδενισμό, που προβάλλεται ως το ιδανικό modus vivendi σε συνθήκες παγκόσμιας πολυπολιτισμικής συνύπαρξης. 

Αυτή η δεύτερη μεταμοντέρνα προσέγγιση της ιδεολογίας δεν αρνείται ότι τα άτομα έχουν συνείδηση της υποταγής τους σε ένα κυρίαρχο σύστημα εξουσίασης, απλώς διακηρύσσει ότι είναι σε θέση να διατηρούν μια κριτική απόσταση από τα πράγματα. Αυτό τους επιτρέπει να μην παίρνουν το κυρίαρχο ιδεολογικό σύστημα στα σοβαρά, καθώς θεωρούν αυτάρεσκα ότι αυτή τους η παθητική αποστασιοποίηση τους επιτρέπει να διατηρούν την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό τους ή ακόμα να εμφανίζονται ως έχοντες μια ιδιαίτερα σκεπτικιστική, διεισδυτική ματιά που τους εξασφαλίζει μια προνομιούχα πρόσβαση στην πραγματικότητα που οι υπόλοποι δεν διαθέτουν.

Στην ελληνική περίπτωση, γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες αυτών των συμπεριφορών. Οι περισσότεροι νεοέλληνες κομπάζουμε για το πολιτικό μας αισθητήριο, θεωρούμε ότι είμαστε σε θέση να αποδομίσουμε κάθε ιδεαλιστική πολιτική δήλωση και να διαβλέψουμε το ωμό συμφέρον πίσω από αυτήν. Αλλά καθώς επενδύουμε με κυνισμό, σαρκαστική ειρωνία και μοιρολατρικό μηδενισμό κάθε πολιτική μας ανάλυση το σύστημα έχει ήδη ενσωματώσει το σκεπτικισμό μας και πορεύεται ασφαλές παρόλη την λεκτική ‘επαναστατικότητά’ μας. Ο εκάστοτε κυβερνητικός εκπρόσωπος διαψεύδει συστηματικά ότι υπάρχουν αποδεδειγμένα φαινόμενα διαφθοράς στην κυβέρνηση ή αφήνει να εννοηθεί ότι, εάν και εφόσον συμβαίνει κάτι τέτοιο, αυτά δεν μπορεί παρά να είναι μεμονωμένα ή ακούσια κρούσματα δυσλειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Εμείς, το κοινό, τον ακούμε με δυσπιστία, ο ίδιος αισθάνεται μάλλον ότι κανείς δεν τον πιστεύει αλλά εξακολουθεί να τα υποστηρίζει, εμείς πάλι γνωρίζουμε ότι το γνωρίζει και, μάλλον, και ο ίδιος γνωρίζει ότι το γνωρίζουμε. Εντωμεταξύ, η διαφθορά και η αυθαιρεσία ζει και βασιλεύει. Στην περίπτωση αυτή, εν τέλει, δεν έχουμε να κάνουμε με κοινωνικά υποκείμενα που είναι θύματα διαστρεβλωτικών ιδεολογικών μηχανισμών. Όπως θα έλεγε και ο Σλοβένος φιλόσοφος Σλάβοϊ Ζίζεκ, οι κοινωνικοί δρώντες «γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζουν να το κάνουν». Η ιδεολογία με άλλα λόγια δεν είναι κάτι που σκέφτομαι και μπορώ να αποφύγω, είναι μάλλον κάτι που κάνω παρόλο που το γνωρίζω. Στις μετα-κυνικές δημοκρατίες της Δύσης η θεωρητική δυνατότητα που παρέχεται στους πολίτες να αμφισβητήσουν κάθε καθιερωμένο δόγμα ή καταπιεστική δομή και να επανεφεύρουν τους εαυτούς τους παράγει παραδόξως ακινησία.

Στην Ελλάδα παραδοσιακά γινόμαστε μάρτυρες – σχεδόν έχουμε εθιστεί – εξωφρενικών αποκαλύψεων γύρω από σκάνδαλα διαφθοράς που αγγίζουν μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, καθώς οι αξιόποινες συμπεριφορές διαπερνούν τα δύο μεγάλα κόμματα. Μια ιδεολογική στην προκειμένη περίπτωση αντίδραση, από την άποψη του τι δέον γενέσθαι, θα ήταν εκείνη που θα αντιμετώπιζε τα εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς ως μεμονωμένες συμπεριφορές επίορκων πολιτικών που «πρόδωσαν» την Δημοκρατία ή την εμπιστοσύνη των πολιτών, ωσάν η καχεξία του συστήματος να οφείλεται σε ατομικές αποκλίνουσες συμπεριφορές που μένει να εκριζωθούν για να επανακτήσει η πολιτική ζωή την πρότερη ηρεμία της. Αναμφίβολα, το ίδιο ιδεολογική θα ήταν και μία ισοπεδωτική απαξίωση του συνόλου του πολιτικού κόσμου, αν όχι και επικίνδυνη. Το πρόβλημα, βέβαια σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι ακόμα και αν δεχθούμε ότι υπάρχουν, και είναι αρκετοί, άνθρωποι καλών προθέσεων εκεί έξω, οι ίδιοι επιλέγουν να υπηρετήσουν ένα χρεοκοπημένο σύστημα που αναπαραγάγει την διαφθορά και την συναλλαγή.

Πάντως, ανάμεσα σε προσεγγίσεις που ερμηνεύουν την διαφθορά ως «δομική» – και άρα ανίατη –  ασθένεια του πολιτικού συστήματος και σε αυτές που την υποβιβάζουν σε εξατομικευμένο φαινόμενο το κοινό στοιχείο είναι η διαιώνιση της υφιστάμενης κατάστασης. Υπό αυτήν την έννοια, όσο ιδεολογική είναι η υποβολιμαία επίκληση της ανθεκτικότητας της διαπλοκής από ανθρώπους που είτε αδυνατούν είτε δεν θέλουν να την καταπολεμήσουν άλλο τόσο ιδεολογική είναι και η αυτοπαραίτηση από οποιαδήποτε απόπειρα συνολικού μετασχηματισμού του πολιτικού πολιτισμού που την αναπαράγει. 

* Ο Βασίλειος Παϊπάης διδάσκει Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, Σκωτία

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 11 Οκτώβριος 2011, Αντίφωνο

Φταίει η κυβέρνηση ή η διεθνής κρίση;

Του Νίκου Κοτζιά

Mε ενδιαφέρον παρακολουθούν πολλοί κυβερνητικοί παράγοντες την υποβάθμιση των ΗΠΑ από τους γνωστούς οίκους αξιολόγησης. Εάν οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν τα καταφέρνουν, τότε σε τι να φταίει, άραγε, η κυβέρνηση της μικρής και αδύναμης Ελλάδας που δεν τα καταφέρνει;… Στους «ικανοποιημένους» επικοινωνιο­λόγους της κυβέρνησης μπορούμε να προσθέσουμε ακόμα εκείνους που συνεχώς υποστηρίζουν ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμός. Σύμφωνα με την άποψή τους, η κρίση βρίσκεται παντού και πάντα στον καπιταλισμό.

Πρόκειται, ασφαλώς, για επιχείρημα με βάση, μόνο που αδυνατεί να εξηγήσει για ποιο λόγο η Ελλάδα χθες ήταν καλύτερα αλλά και για ποιο λόγο σε άλλες καπιταλιστικές χώρες τα «κρισιακά» φαινόμενα δεν είναι ανάλογης έντασης. Δίπλα σε αυτούς προσθέστε και τους αναλυτές των γραφειοκρατικών μηχανισμών, που με περισσή φροντίδα απαλλάσσουν από κάθε ευθύνη την κυβέρνηση και την κυρίαρχη πολιτική. Μόνο που γι’ αυτούς δεν φταίει ο καπιταλισμός εν γένει, αλλά το ότι η ΕΕ δεν έχει την ορθή «αρχιτεκτονική».

Είναι γεγονός ότι οι κρίσεις αναπτύσσονται και εκδηλώνονται πάνω στο έδαφος του καπιταλισμού. Είναι επίσης γεγονός ότι, εάν η ΕΕ είχε διαφορετικό θεσμικό σύστημα και τρόπο λειτουργίας, εάν είχε «παραπάνω» ολοκλήρωση, θα ήταν δυνατό να έχουν ληφθεί πολλά περισσότερα μέτρα. Η κρίση, όμως, δεν αποτελεί προϊόν μόνο της (διεθνούς) οικονομίας ή της ΕΕ· είναι και της πολιτικής, ως «συμπυκνωμένης οικονομίας». Ο τρόπος με τον οποίο η πολιτική αντιμετωπίζει κάθε φορά τα προβλήματα μπορεί να τα χειροτερέψει ή ακόμα και να τα περιορίσει αποφασιστικά. Ιδιαίτερο ρόλο, επί παραδείγματι, για την εξέλιξη της κρίσης στην Ελλάδα παίζει η ακολουθούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική. Μια πολιτική η οποία, με τις άδικες επιλογές της, συμβάλλει στο βάθεμα της κρίσης.

Σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κρίσης διαδραματίζουν το πολιτικό σύστημα – ιδίως το κυβερνών κόμμα –, καθώς και οι «κοινωνικοί εταίροι» – ιδίως τα συνδικάτα. Στην Ελλάδα, το πολιτικό παιχνίδι, αντί να γίνει πιο δημοκρατικό, τείνει ολοένα και περισσότερο στον αυταρχισμό. Για το Κόμμα του Μνημονίου και τους υπουργούς του, ευθύνη για την κρίση δεν φέρουν οι δυνάμεις που κυβέρνησαν και κυριάρχησαν επί δεκαε­τίες στην Ελλάδα, αλλά οι απλοί εργαζόμενοι. Η κυβέρνηση τείνει προς μια πολιτική εντάσεων και ηθικής απαξίω­σης των Ελλήνων. Συμπεριφέρεται συχνά ως να… ντρέπεται που «αναγκάζεται» να κυβερνά τους Έλληνες, ενώ κανονικά οι Έλληνες θα έπρεπε να ντρέπονται που κυβερνώνται από τέτοιες κυβερνήσεις.

Το πώς συμπεριφέρονται οι παίκτες στην πολιτική και κοινωνική σκηνή της χώρας καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την έκταση της κρίσης, όπως και το έγκαιρο ή μη της αντιμετώπισής της. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι σε όλες τις χώρες του κόσμου εκδηλώνεται ταυτόχρονα και με την ίδια ορμή μια παγκόσμια κρίση – πράγμα που από την ιστορία αποκλείε­ται, αλλά ας κάνουμε την υπόθεση –, το πώς αυτή θα αντιμετωπιστεί εξαρτάται από τις ικανότητες της κοινωνίας, τις δυνατότητες των κυρίαρχων ομάδων, τις πολιτικές στρατηγικές, καθώς και τη χωρητικότητα ενός κράτους. Δηλαδή, ακόμα και σε αυτή την υποθετική περίπτωση, η έκταση και η σφοδρότητα ή μη της κρίσης θα διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Αυτή η μεταξύ των χωρών διαφορά θα εξαρτάται αποφασιστικά από την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού και τη λειτουργία της δημοκρατίας.

Τέλος, ακόμα κι αν η κρίση επεκταθεί και σε άλλες χώρες, το γεγονός αυτό δεν απαλλάσσει καμία πολιτική ηγεσία ή τους ισχυρούς επιχειρηματίες από τις ευθύνες τους. Ευθύνες που κανείς τους μέχρι σήμερα δεν έχει αναλάβει, ενώ εξακολουθούν αδιάντροπα να υβρίζουν τους πολίτες προκειμένου να συσκοτίσουν την κατάσταση. Το υπογραμμίζω αυτό, διότι πουθενά, όπου εκδηλώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες φαινόμενα κρίσης – από την Ινδονησία μέχρι τη Βραζιλία και από τις ΗΠΑ μέχρι την Ουγγαρία –, δεν παραδόθηκε η κυριαρχία της υπό κρίση χώρας δίκην προτεκτοράτου. Και για την επιλογή αυτή εν Ελλάδι υπεύθυνες δεν είναι η διεθνής κρίση και η  παγκοσμιοποίηση, αλλά, πριν απ’ όλα, η ελληνική πολιτική σκηνή…

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 18/8/2011,   24/08/2011,  http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=27763&category_id=100