Ευωδιάζοντας

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Εντάξει κουραστήκαμε

τα μεγάλα λόγια,

                       τα άπιαστα όνειρα

από διάψευση σε διάψευση

                                 κουραστήκαμε

Πώς να μας εμπιστευτεί η ιστορία

με την πληγή χαίνουσα να ρέει

                                          το ανέφικτο

Πώς να μας εμπιστευτεί,

αφού οι αιθεροβάμονες

             υφαίναμε την αφέλεια

                                          με τη σιωπή,

όταν σε δείπνα μυστικά

κοινωνούσαμε

             το άλικο αίμα του αμνού;

Τότε που οι δνοφεροί άγγελοι

                                         του ζόφου

οξειδώνανε τα όνειρα στη νοτιά

                                     της αδικίας  

Ενώ οι ερεβομανείς σαράφηδες

ασελγούσαν

              στη ζωή των ταπεινών

Εντάξει κουραστήκαμε

Όμως το τραγικό οιακίζει

                               τη βούλησή μας                                          

γι’ αυτό ας πλέουμε πλησίστιοι

ανάμεσα

            στις Συμπληγάδες

Κι’ αφού ακόμα

            το τελευταίο ράπισμα

                              του αργυραμοιβού

κοκκινίζει την παρειά μας,

σφριγηλοί και κραταιότεροι

                     ας λακτίζουμε την αδικία 

Ενδεδυμένοι τον χιτώνα της ελπίδας

ας ορμάμε στο ανέφικτο

ευωδιάζοντας

                  αλγηδοκτόντα ηδονή

                                            2 Ιουλίου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

Βαστίλη 2011…

Του Στάθη Σταυρόπουλου*

Ο καπιταλισμός συνέδεσε τον εαυτόν του με την αστική δημοκρατία, όμως και με τη φασιστική εκτροπή, όμως και με τις ολιγαρχικές τυραννίδες κακή ώρα σαν και τώρα.

…………………………………..

Τώρα η Ευρώπη βλέπει τη Γερμανία «να επανεξοπλίζεται»! Ω, είναι νωρίς ακόμα για τη μεγάλη φρίκη! Αυτοί που σχεδιάζουν την ελεύθερη οικονομία θα μας οδηγήσουν στο κρύο των σπιτιών με τη σβηστή εστία, θα μας οδηγήσουν, ήδη μας οδηγούν απαλά-απαλά αλλά ασφαλώς εκεί που πια δεν θα έχει σημασία ούτε η προσευχή, ούτε η προκήρυξη…

Ένα πακέτο «Άσσος» άφιλτρος σε τροχιά πάνω απ' το κιγκλίδωμα. Νύχτα Νοέμβρη τότε. Το κρύο θαρρώ δεν ήταν ακόμα τσουχτερό, ή ήταν; Τα τρομαγμένα μάτια του στρατιώτη με το όπλο άτονο και χωρίς σφαίρες – νομίζω – στη θαλάμη, δίπλα του ο μπάτσος με το καδρόνι· ήθελε να χτυπήσει περισσότερο τον στρατιώτη παρά εμένα.

………………………………

Παλιός καιρός

καρφωμένοι στο καράβι οι κωπηλάτες

καρφωμένοι στο κουπί

θήτες αλλά ελεύθεροι πολίτες,

ο καθένας με τον καημό του,

ο Αριστόδημος που δεν τον ήθελε η Σπάρτη

κι ο Αλκιβιάδης πεθαμένος να νοσταλγεί το άστυ,

χρόνια στο κουπί

πότε τριήρης,

πότε δρόμων μαύρο το νερό,

μαύρο το πανί.

Και μια τρύπα καταμεσής, στόμα

να περνάει ο άνεμος στην από ’κεί του μεριά

σαράντα χρόνια πηγαινέλα να βλέπει ο Αιγέας

το πανί να 'ρχεται

– προσπαθούσα πιτσιρικάς, φοιτητής, να φαντασθώ τον Μύρη να γράφει «ακούς να λένε στα χωριά οι γέροντες τα βράδια κάτι μυστήρια πράγματα που χτίζουν τα σκοτάδια…» … φανταζόμουν μικρό κομμάτι χαρτί σχολικού τετραδίου, λέξεις γραμμένες με μολύβι· οικονομία της γραφής. Οικονομία της γραφής…

*****

Σήμερα απ' τα μπαλκόνια ουρλιάζουν διαταγές τα Επιτόκια και οι Κύκλωπες απ' τις ταράτσες χτίζουν τον ουρανό με γιγάντιες πέτρες εξορυγμένες απ' τα Τάταρτα φερμπότεν από ’δώ, άχτουνγκ από ’κεί, μέτρα από υγρόν πυρ που ουρλιάζουν σαν ασθενοφόρα – περιπολικά – πυροσβεστικά, μόνον ο φίλος μου ο Μάριος τα ξεχωρίζει.

Ηρωας του Πολυτεχνείου με τρύπιες τσέπες δεν έμαθε ποτέ του να κάνει λογαριασμούς, έμεινε στους λογισμούς, δεν έμαθε ποτέ του να μετράει λεφτά, σόλδια και σκούδα, όλο γελούσε, ένας ήρωας με άδειες τσέπες, ταξιδεύει τώρα κι αυτός ανάσκελα στην ασπίδα του Αχιλλέα, επί τας, αγόρι μου επί τας και ένα τσιγαράκι σκέτο, πικρό-πικρό, να βλέπουν τη φλογίτσα σου τ' αστέρια να σου κρατάνε την τροχιά προς την τέταρτη διάσταση εκείνην την πρώτη, πάνω απ' το κιγκλίδωμα.

Στο ίδιο τραγούδι που όσες φορές κι αν άλλαξε, με τα ίδια μάτια σε κοιτούν τα δένδρα κι απ' τις φωλιές τους οι νεράιδες-φωλιές ολάνθιστες μέσα στον χειμώνα που πολιορκεί την αλεπού και τον λύκο.

Τώρα, λίγο πριν να σου κόψει το τσιγάρο ο γιατρός, κάνεις ντου στους Τρομοκράτες Τοκογλύφους και τους πετάς λέξεις στο δόξα πατρί, η ίδια παλιά παρέα των λέξεων που τα πίνουν κάθε Παρασκευή, άλλη ούζο, άλλη ρακόμελο, άλλη τσίπουρο στο στέκι με τα αγάλματα, τα επιγράμματα και τα επιτύμβια λέξεις που μεταξύ τους αγαπιούνται.

Και σχηματίζουν τη μεταξύ μας αγάπη σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς της Άρπυιας και της Μέδουσας. Την αγάπη που «ουδέποτε εκπίπτει».

Κοίταξε λοιπόν τι σου λένε κι απόψε οι λέξεις σου, αγόρι μου: τέσσερα δάκρυα που τα έκανε η φωτιά διαμάντια το φυλακτό σου και το ριζικό σου. Τα παιδιά που αγάπησαν την Πράβντα και τη μοτοσυκλέτα του Στηβ Μακ Κουήν να καβαλάει το συρματόπλεγμα – ιστορούνται απ' τις λέξεις σου απόψε, κάνε τες σήματα μορς, βάλε τες στο μπουκάλι κι αμόλα το στη θάλασσα. Τι κι αν είναι μαύρο το πανί με πάντα ολόφρεσκια την παμπάλαιη φάουσα τρύπα του;

Θήτης, θήτης, ελεύθερος πολίτης.

Κι όταν μάθει ο αριστοκράτης να ανασαίνει τον ιδρώτα και τα ούρα του θήτη που λάμνει πλάι του, θα ’ναι ελεύθερες οι λέξεις του, να πάνε να προσκυνήσουν τα μαρμαρωμένα κόκκινα σανδάλια τού Ακτήμονος Αμνού.

Μπαρούτι και λιβάνι…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 18.ΧΙ.2011 stathis@enet.gr 

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.columns&id=326815

Άμεση δημοκρατία

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Πολλοί διανοούμενοι, συστημικοί ή μη, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μορφή άμεσης δημοκρατίας δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα. Κύριο επιχείρημά τους είναι το μεγάλο πλήθος, η μεγάλη έκταση των χωρών και η περιπλοκότητα των προς επίλυση θεμάτων που απαιτούν ειδικές γνώσεις, τις οποίες δεν μπορεί να έχει ο λαός, όσο υψηλό κι αν είναι το μορφωτικό του επίπεδο.

Οι θιασώτες της άμεσης δημοκρατίας έχουν αντιπροτείνει διάφορα. Η Χάνα Αρεντ, λ.χ., πρότεινε το σύστημα των συμβουλίων τα οποία, όμως, αναδύονται κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων, δεν κατασκευάζονται σύμφωνα με τα σχέδια ενός κόμματος ή ενός δήθεν πεφωτισμένου θεωρητικού. Τα συμβούλια είναι μια αρχή οργάνωσης «που θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε διαφορετικά επίπεδα (γειτονιά, πόλη, περιφέρεια, έως και την ίδια την Επικράτεια). Ο Μάρεϊ Μπούκτσιν πρότεινε τον ελευθεριακό δημοτισμό, μια πλειάδα μικρών συνελεύσεων ευλύγιστων και λειτουργικών. Ο Γιώργος Οικονόμου προτείνει ως λύση τη δημιουργία θεσμών που επιτρέπουν τη συμμετοχή όλων στην εξουσία. Κατ’ αρχάς οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η άμεση δημοκρατία δεν έχει σχέση με τον γιγαντισμό. Το γνώριζαν καλά αυτό οι αρχαίοι παρατηρώντας ότι οι μεγάλες αυτοκρατορίες των βαρβάρων, λόγω του τεράστιου πληθυσμού τους, δεν μπορούσαν παρά να είναι αποτρόπαιοι δεσποτισμοί. Ο Γιώργος Λιερός σε ένα βιβλίο του που εκδόθηκε πρόσφατα με τίτλο «Σκέψεις για την άμεση δημοκρατία», υποστηρίζει ότι η άμεση δημοκρατία ξεκινάει με το πάρσιμο της γης και ότι επίσης δεν είναι ένας τρόπος για την παγκόσμια διακυβέρνηση, αν κι ο αγώνας είναι γι' αυτήν οικουμενικός. Υπερασπίζεται το δικαίωμα των ανθρώπων, εκτός από το να μπορούν να διασχίζουν ελεύθερα τα σύνορα, να μπορούν επίσης να μείνουν στον τόπο τους. Είναι μια σημαντική διάκριση διότι υπαινίσσεται, υποστηρίζει μάλλον, ότι το τοπικό είναι παγκόσμιο. Πολλοί μικροί τόποι, πολυάριθμες πολιτείες, συμβιωτικές, μπορούν να βασίζονται σε οικονομίες εγγύτητας. Μια τέτοια διάρθρωση φαντάζει αναγκαία. Μόνο έτσι επιτυγχάνεται μια συντεταγμένη αποανάπτυξη και αποφεύγεται η οικολογική κατάρρευση του πλανήτη. Ο καθηγητής Γ. Κοντογιώργης διατείνεται ότι ο όρος άμεση δημοκρατία είναι πλεονασμός και ότι η δημοκρατία από μόνη της επέχει το αυτεξούσιο της ελευθερίας. Άμα εξουσιάζει ο λαός δεν υπάρχει εξουσία, απλούστατα διότι δεν μπορεί κάποιος να εξουσιάζει τον εαυτό του. Εντυπωσιάζει η αγωνία του κατά το ξεδίπλωμα της δημοκρατίας, να μπορέσει να εμφανιστεί η κοινωνία στο προσκήνιο ως θεσμικός όμως φορέας, ισότιμος του κράτους και της αγοράς.

Για τους φιλελεύθερους και πολλούς αριστερούς όλα αυτά φαντάζουν ουτοπικά. Ίσως γιατί νομίζουν ότι τα συμβούλια και οι γενικές συνελεύσεις αλλά και οι τοπικές κοινωνίες αναδεικνύουν αυτούς που επιβάλλουν τελικά την άποψή τους. Ο Στάινερ σημειώνει ότι οι πολλοί είμαστε ράθυμοι και ότι μετά τον πρώτο ενθουσιασμό επιστρέφουμε, αποσυρόμαστε μάλλον στις εστίες μας. Έτσι οι συνελεύσεις εκφυλίζονται σε γραφειοκρατία. Αλλά θα επανέλθουμε.

ΥΓ. Από ομιλία στα Τρίκαλα Θεσσαλίας σε εκδήλωση των Πολιτών Για Την Αποανάπτυξη και την Αμεση Δημοκρατία (www.apokoinou.com)

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=327135

ΠΟΙΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥΣ;

Του Απόστολου Παπαδημηρίου

Είναι πλέον εμφανές ότι η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα του οικονομικά ανεπτυγμένου κόσμου που δοκιμάζεται από την κρίση χρέους και απειλείται με κατάρρευση. Η γειτονική μας Ιταλία μετά την εντυπωσιακή πρόσφατη επιδείνωση των οικονομικών της μας ακολουθεί και έπονται άλλες, η πορεία των οποίων έχει προαναγγελθεί. Είναι εν πρώτοις τα έτερα δύο «γουρούνια του Νότου», δηλαδή η Ισπανία και η Πορτογαλία, για να συνεννοούμαστε.

Στο βάθος διακρίνεται η Ιρλανδία που ανθίσταται με κάποια αξιοπρέπεια, την οποία εμείς κλωτσήσαμε σε μία απέλπιδα αποδοχή των πάντων προκειμένου να συνεχίζουν να μας δανείζουν! Ευδιάκριτα πλέον, αν και σε μεγάλη ακόμη ακολουθεί η Γαλλία, της οποίας έπονται χώρες, τα ονόματα των οποίων θα γίνουν γνωστά λίαν προσεχώς.

Τελικά για την κατρακύλα αυτή ευθύνεται η χώρα μας; Είναι κατ’ αρχήν εξοργιστικό το ότι ειπώθηκε, μεταξύ άλλων, και αυτό. Είναι ακόμη θλιβερό το ότι υπάρχουν συμπατριώτες μας, που, υπό το πλέγμα κάποιων ενοχών εξ αιτίας της στάσης τους κατά την τριακονταετία της ψεύτικης ευτυχίας, αυτομαστιγώνονται. Θλιβερότερο ακόμη είναι το ότι υπάρχουν άλλοι, και όχι λίγοι, που υποταγμένοι άνευ όρων στις «αξίες του δυτικού πολιτισμού» επικροτούν τα συμβαίνοντα και αναμένουν από τους δυνάστες μας να επιλύσουν το πρόβλημα που προκάλεσαν οι στολιζόμενοι με πλήθος κοσμητικών επιθέτων Νεοέλληνες εχθροί της προόδου!

Σε σατιρική εκπομπή γαλλικού τηλεοπτικού σταθμού, το πνεύμα της οποίας κάποιοι παρενόησαν, γι’ αυτό και την χαρακτήρισαν ανθελληνικό εκχείλισμα, εμφανίζονται οι «πειραματιστές» γεμάτοι ικανοποίηση, καθώς το πείραμα στην Ελλάδα εστέφθη από απόλυτη επιτυχία! Ο Έλληνας, με την παραδοσιακή στολή του τσολιά, εργάζεται ως είλωτας με γλίσχρα αμοιβή έχοντας απωλέσει τα πάντα και χωρίς ελπίδα να ανακτήσει κάτι, καθώς το χρέος του θα διογκώνεται διαρκώς! Η εκπομπή κλείνει με την παρότρυνση του επικεφαλής στους άλλους: Πάμε να εφαρμόσουμε και αλλού την επιτυχημένη μας μέθοδο! Το πιο θλιβερό, κατά την άποψή μου, είναι το ότι ο σκηνοθέτης της εκπομπής δέχεται ότι οι Έλληνες υπέκυψαν και αποδέχθηκαν ως τετελεσμένα τα σχεδιασθέντα για την οικονομική εξαθλίωση και των, επαναλαμβάνω, προνομιούχων οικονομικά λαών. Θα δικαιωθεί άραγε;

Η Γερμανία ζει την ακραία ικανοποίηση εκ του ότι εκδικείται τους νικητές των δύο μεγάλων πολέμων, οι οποίοι την οδήγησαν σε τόσο ατιμωτικές συνθήκες κατά το πρόσφατο παρελθόν. Έχουν λησμονήσει, κρατούντες και λαός, την πείνα και τη δυστυχία του μεσοπολέμου. Έχουν λησμονήσει την κατάπτωση υπό το ναζιστικό καθεστώς, το οποίο στήριξε με πάθος η συντριπτική πλειονοψηφία του λαού και, ως εκ τούτου είναι συνυπεύθυνη για τα φρικαλέα εγκλήματα, καρπό φρικτό του ευρωπαϊκού μηδενισμού, κατά τον Καμύ. Καθώς δεν θέλουμε να διδαχθούμε από την ιστορία, οι Γερμανοί επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος και κινδυνεύουν να βρεθούν στην άθλια κατάσταση, στην οποία ωθούν σήμερα αρκετούς ευρωπαϊκούς λαούς.

Στις εξελίξεις κατά τους δύο μεγάλους πολέμους δεν ήταν άμοιρο το κεφάλαιο, το οποίο σήμερα έχει κυριολεκτικά αφηνιάσει. Το θαυμαστό είναι ότι οι υπηρετούντες αυτό και προσφέροντες ως θυσία όχι τις εκατόμβες της ειδωλολατρικής αρχαιότητας, αλλά εκατομμύρια συνανθρώπων μας παραμένουν αθέατοι και απυρόβλητοι ακόμη και από εκείνους που στη ζωή τους έταξαν να πολεμούν το κεφάλαιο. Μας παραμυθιάζουν καθημερινά με τις αγορές, με τις τράπεζες και τους οίκους αξιολόγησης, που αίρονται σε ισχύ πάνω από τις κυβερνήσεις, με τους κερδοσκόπους, τους οποίους με ιδιαίτερη προσοχή αποφεύγουν να κατονομάσουν. Όλοι αυτοί λοιπόν, οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές, οι οικονομικοί σύμβουλοι, που ζουν με μοναδικό σκοπό να σωρεύουν στα αποθεματικά τους τον ιδρώτα και το αίμα των λαών (τώρα που μας πονά κι εμάς νοούμε τις λέξεις αυτές) δεν κινούνται στη βάση του προσωπικού κέρδους ανταγωνιζόμενοι μέχρι θανάτου τους επιχειρηματικούς τους αντιπαλους. Έχουν συμπήξει από δεκαετίες διεθνή συμμορία. Μάλιστα ο όρος συμμορία είναι πολύ ασθενής στο να αποδώσει την πραγματικότητα, που είναι κατά πολύ φρικτότερη από τη ζοφερή εικόνα των αμερικανικών συμμοριοκρατουμένων μεγαλουπόλεων. Τότε οι συμμορίες δρούσαν ανταγωνιστικά και αποδεκατίζονταν. Τώρα η κεφαλή είναι μία. Την αποτελούν πάμπλουτοι εκπρόσωποι μιας και μόνο εθνότητας. Αυτοί με τη οικονομική τους ισχύ και την απόλυτη κυριαρχία τους στο χώρο της πληροφόρησης ανευρίσκουν πανεύκολα σε κάθε χώρα ανθρώπους πρόθυμους να υπηρετήσουν τα σχέδιά τους εντασσόμενοι σε σκοτεινές οργανώσεις, για τις οποίες οι υποτιθέμενοι πολέμιοι του κεφαλαίου αποφεύγουν κατά κανόνα να κάνουν λόγο. Κεφαλή είναι ο διεθνής σιωνισμός και σκοτεινές οργανώσεις οι απολύτως από το σιωνισμό ελεγχόμενες μασονικές στοές και λέσχες, όπως η Μπίλντερμεργκ και η Τριμερής επιτροπή. Αυτά έπαψαν από καιρό να είναι μυστικά. Όμως οι εμβριθείς αναλυτές αποφεύγουν με ιδιαίτερη επιμέλεια να αναφερθούν στη διεθνή συμμορία, η οποία στο τέλος θα γονατίσει ακόμη και την αλαζονική Γερμανία, την οποία σήμερα χρησιμοποιεί ως εκ της προδιαθέσεως των Γερμανών να επιβάλλονται κατά τρόπο στρατοκρατικό στους άλλους λαούς. Ναι τολμώ να γράψω ότι, αν συνεχιστεί η εφαρμογή του σχεδίου, θα πεινάσει και η Γερμανία!

Προς τι όμως όλα αυτά; Οι εμφορούμενοι από την υλιστική κοσμοαντίληψη, οι αποδεχόμενοι ότι οι ενέργειες του ανθρώπου έχουν ως αποκλειστικό κίνητρο το οικονομικό, οι δικαιωνόμενοι σήμερα από την υποταγή των κυβερνήσεων στους οικονομικά ισχυρούς του πλανήτη, στους οποίους εκποιούν τις πατρίδες, κατά των οποίων επί δεκαετίες έβαλλαν ο ιδεολογικός αρχικά και ο κοσμοπολίτικος στη συνέχεια διεθνισμός, ψελλίζουν αμήχανα: Τι θα κάνουν τα σωρευμένα πλούτη οι ελάχιστοι προνομιούχοι του συστήματος, όταν η συντριπτική πλειονοψηφία των κατοίκων της γης θα λιμοκτονεί; Απάντηση στο ερώτημα δεν είναι δυνατόν να δώσει η «επιστήμη» της οικονομίας. Θα επιχειρήσουμε να τη δώσουμε με βάση τη χριστιανική διδασκαλία.

Σε αντίθεση με τις υλιστικές ιδεολογίες που επεκτείνουν χρονικά στο άπειρο τόσο το σύμπαν (κατά την αρχή), όσο και την ιστορία (κατά το τέλος), η χριστιανική πίστη διδάσκει ότι υπάρχει χρονική αρχή στο σύμπαν, ότι ο δημιουργός Θεός είναι παρών στην ανθρώπινη ιστορία και ότι υπάρχει σ’ αυτήν τέλος. Προ του τέλους, κατά τα έσχατα της ιστορίας, όπως λέγεται στη θεολογική γλώσσα, αναμένεται έξαρση του κακού και η έλευση του αντιχρίστου. Την έλευση αυτή προετοιμάζουν εν αγνοία τους πολλοί και όχι μόνο οι σιωνιστές, που, καλό είναι να τονιστεί, δεν είναι θρησκευόμενοι Ιουδαίοι, αλλά υλιστές. Καθημερινά γίνεται λόγος για κάρτες δήθεν ευκολίας και προστασίας του πολίτη και ελάχιστοι διαμαρτύρονται για τον τρομακτικό κίνδυνο αστυνόμευσης των πάντων και αφανισμού της ιδιωτικής ζωής. Πολλαπλασιάζεται η αναφορά ευκαίρως ακαίρως στην ανάγκη σχηματισμού παγκόσμιας κυβέρνησης, προκειμένου να επιλυθούν τα χρόνια προβλήματα του πλανήτη. Και δεν είναι μόνο οι πολιτικοί φερέφωνα του συστήματος της παγκοσμιοποίησης. Και ο πάπας Βενέδικτος πρόσφατα, ο «αντιπρόσωπος» του θεού επί της γης, τόνισε την ανάγκη του σχηματισμού της κυβέρνησης αυτής! Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που σέρνονται στη υπέρβαση των πατρίδων και των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων. Σέρνονται και οι θρησκευτικοί ηγέτες προς εσπευσμένη άρση των διαφορών και την αποδοχή ενός συνονθυλεύματος δοξασιών, που θα αποτελέσουν τη βάση της θρησκείας της «νέας εποχής»!

Τι χρειάζονται λοιπόν τα χρήματα; Μα με αυτά ελπίζουν οι επίδοξοι κυρίαρχοι να εκμαυλίσουν τους λαούς, ώστε αυτοί να αποδεχθούν τη «νέα τάξη παραγμάτων», την τάξη του αντιχρίστου, και να εκφράσουν και ευγνωμοσύνη για την φιλανθρωπία της σε αντίθεση με τη σκληροκαρδία των κρατούντων κατά προηγούμενες εποχές.

Η ερμηνεία είναι σαφώς μεταφυσική. Μήπως είναι καιρός να θυμηθούμε και λίγο τον Θεό που αρκετά απομακρύναμε από την καθημερινή μας ζωή;

                                                                                                                                                                       «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΗΣ», 20-11-2011

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ:

Η Ελλάδα οφείλει να διαπραγματευθεί, με κριτήριο τι μπορεί να πληρώνει και όχι με το τι απαιτείται από τους δανειστές της – οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να αναλαμβάνουν οι ίδιοι το ρίσκο των δικών τους κερδοσκοπικών ή άλλων τοποθετήσεων– Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι

ΤΑ SWAPS ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

“Τα συναλλαγματικά swap είναι χρηματοπιστωτικά παράγωγα, με τη βοήθεια των οποίων δύο «αντισυμβαλλόμενοι» ανταλάσσουν μεταξύ τους πληρωμές τόκων και κεφαλαίου – σε δύο διαφορετικά νομίσματα. Στο συναλλαγματικό swap, σε αντίθεση με το swap τόκων, αλλάζουν οι ονομαστικές αξίες στην αρχή και στο τέλος της χρονικής ισχύος τους. H Ιταλία κατηγορήθηκε για τη χρήση ενός swap το 1995, με στόχο τη μείωση του δημοσίου χρέους της και την «παραπλανητική» είσοδο της στην Ευρωζώνη – επίσης η Ελλάδα το 2002, με τα ονομαζόμενα «Cross Currency Swaps» της Goldman Sachs”.

Ίσως είναι σκόπιμο εδώ να περιγράψουμε τα swaps παροχής ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών, έτσι ώστε να γίνει κατανοητή η παραπάνω «ρηξικέλευθη» δυνατότητα, η οποία θα μπορούσε να προσφερθεί σε ένα αδύναμο κράτος-μέλος της Ευρωζώνης από το ΔΝΤ ή από οποιονδήποτε άλλο, ο οποίος θα είχε στόχο την πλήρη διάλυση της Ευρωζώνης. Στα πλαίσια αυτά οφείλουμε αρχικά να αναφέρουμε ότι, λόγω κυρίως της παγκοσμιοποιημένης φύσης των αγορών τραπεζικής χρηματοδότησης, η Fed έχει κατά διαστήματα συνεργαστεί με αρκετές Κεντρικές Τράπεζες, με στόχο την παροχή της απαιτούμενης ρευστότητας.

Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η Fed προσχώρησε σε συμφωνίες, με σκοπό τη καθιέρωση αμοιβαίων συναλλαγματικών διακανονισμών περιορισμένης χρονικής διαρκείας (central bank liquidity swap lines), με ορισμένες ξένες Κεντρικές Τράπεζες. Έτσι καθιερώθηκαν δύο βασικές μορφές τέτοιων, τύπου swap παροχών: (α) οι παροχές ρευστότητας δολαρίου και (β) οι παροχές σε ξένο συνάλλαγμα.

Αν και οι προσωρινοί αυτοί διακανονισμοί έπαψαν να ισχύουν την 1^η Φεβρουαρίου του 2010, οι παροχές ρευστότητας δολαρίου τέθηκαν ξανά σε ισχύ από τη Fed το Μάιο του 2010, σε συνεργασία με τις Κεντρικές Τράπεζες άλλων κρατών – σαν άμεση, «θεσμική» αντίδραση στις μεγάλες δυσκολίες των αγορών βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης σε δολάρια.

Οφείλουμε βέβαια να διευκρινίσουμε εδώ ότι, η Fed «λειτουργεί» αυτές τις «γραμμές παροχής χρηματοδότησης τύπου swap», με την εξουσιοδότηση της παραγράφου 14 της πράξης της Ομοσπονδιακής Τράπεζας – σε συμφωνία με τα δικαιώματα, με τις πολιτικές και με τις διαδικασίες, οι οποίες έχουν καθιερωθεί από την επιτροπή «Federal Open Market» (FOMC). Ειδικά όσον αφορά τις παροχές ρευστότητας δολαρίου (ανάλογα λειτουργούν και οι παροχές σε συνάλλαγμα), τα παρακάτω:

Παροχές Ρευστότητας Δολαρίου

Τον Δεκέμβριο του 2007 η FOMC ανακοίνωσε ότι, συμφώνησε να εξουσιοδοτήσει τόσο την ΕΚΤ, όσο και την Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας, να παρέχουν ρευστότητα σε αμερικανικά δολάρια στις «υπερατλαντικές» αγορές – ενώ στη συνέχεια επέκτεινε την εξουσιοδότηση, εφαρμόζοντας την ίδια πρακτική, μεταξύ της Fed και των παρακάτω Κεντρικών Τραπεζών: της Αυστραλίας, της Βραζιλίας, του Καναδά, της Δανίας, της Αγγλίας, της Ιαπωνίας, της Κορέας, του Μεξικού, της Νέας Ζηλανδίας, της Νορβηγίας, της Σιγκαπούρης και της Σουηδίας.

Οι παραπάνω διακανονισμοί τώρα, με τις κεντρικές τράπεζες άλλων κρατών, συμπεριλαμβανομένων της ΕΚΤ και της κεντρικής τράπεζας της Ελβετίας, ολοκληρώθηκαν την 1^η  Φεβρουαρίου του 2010 – ενώ το Μάιο του 2010, η FOMC ανακοίνωσε ότι, έχει εξουσιοδοτήσει ξανά για παροχή ρευστότητας τύπου swap τις κεντρικές τράπεζες του Καναδά, της Αγγλίας, της Ευρωζώνης (ΕΚΤ), της Ιαπωνίας και της Ελβετίας.

Σε γενικές γραμμές, αυτά τα swap ορίζονται από δύο τύπους συναλλαγών – από μία διπλή συναλλαγή καλύτερα. Ειδικότερα, όταν μια ξένη κεντρική τράπεζα κάνει χρήση του δικαιώματος παροχής ρευστότητας με την Fed, η ξένη κεντρική τράπεζα «πουλάει» μια καθορισμένη ποσότητα του συναλλάγματος της (του νομίσματος της) στη Fed, υπό τη μορφή της ανταλλαγής του με δολάρια – με την τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία.

Η Fed «διατηρεί» το ξένο συνάλλαγμα σε έναν λογαριασμό, στη χώρα της ξένης κεντρικής τράπεζας – ενώ τα δολάρια, τα οποία παρέχει η Fed, τοποθετούνται σε έναν λογαριασμό, τον οποίο η ξένη κεντρική τράπεζα διατηρεί στη Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης (ουσιαστικά λοιπόν, δεν υπάρχει εδώ κίνηση χρημάτων). Ταυτόχρονα, η Fed και η ξένη κεντρική τράπεζα «προσχωρούν» σε μια δεσμευτική συμφωνία για μια δεύτερη συναλλαγή – η οποία υποχρεώνει την ξένη κεντρική τράπεζα να επαναγοράσει το συνάλλαγμα της σε μια προκαθορισμένη μελλοντική στιγμή, με την ίδια ισοτιμία ανταλλαγής (exchange rate).

Η δεύτερη συναλλαγή λοιπόν ακυρώνει ουσιαστικά την πρώτη – ενώ κατά την ολοκλήρωση της δεύτερης συναλλαγής, η ξένη κεντρική τράπεζα πληρώνει τόκο, με βάση το τρέχων επιτόκιο της Fed. Οι παροχές ρευστότητας σε δολάρια τύπου swap έχουν διάρκεια ζωής από μια ημέρα (overnight), έως και 3 μήνες.

Περαιτέρω, όταν η ξένη κεντρική τράπεζα δανείζει τα δολάρια που έλαβε με τη χρήση των swap σε ιδρύματα της δικής της δικαιοδοσίας (τοπικές εμπορικές τράπεζες), τα δολάρια αυτά μεταφέρονται από το λογαριασμό που η ξένη κεντρική τράπεζα διατηρεί στη Fed Νέας Υόρκης, στο λογαριασμό της τοπικής εμπορικής τράπεζας – η οποία τα χρησιμοποιεί για την εκκαθάριση των συναλλαγών της σε δολάρια.

Η ξένη κεντρική τράπεζα παραμένει φυσικά υπεύθυνη να επιστρέψει τα δολάρια στη Fed, με βάση τους όρους της συμφωνίας – η Fed δηλαδή δεν είναι ο «αντισυμβαλλόμενος» στο δάνειο, το οποίο έλαβε η τοπική εμπορική τράπεζα από την κεντρική της, αλλά η ίδια η Κεντρική. Επομένως, η ξένη κεντρική τράπεζα αναλαμβάνει το πιστωτικό ρίσκο, το οποίο σχετίζεται με τα δάνεια που συνάπτει με τα πιστωτικά ιδρύματα (εμπορικές τράπεζες), τα οποία ανήκουν στη δικαιοδοσία της.

Το ξένο συνάλλαγμα τώρα, το οποίο λαμβάνει η Fed, είναι μέρος του ενεργητικού στον Ισολογισμό της. Επειδή το swap δε εξοφλείται στην ίδια συναλλαγματική ισοτιμία, η οποία συμφωνήθηκε κατά την αρχική χρήση του, η αξία σε δολάρια, στο ενεργητικό του Ισολογισμού της Fed, δεν επηρεάζεται από τις διακυμάνσεις της ισοτιμίας του ξένου νομίσματος στην ελεύθερη αγορά. Από την άλλη πλευρά, η ποσότητα συναλλάγματος σε δολάρια, η οποία παρέμεινε στους λογαριασμούς που η ξένη κεντρική Τράπεζα διατηρεί στη Fed της Νέας Υόρκης, αποτελεί στοιχείο του Παθητικού στον Ισολογισμό της Fed

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΕΥΡΩ

Όπως έχουμε αναλύσει διεξοδικά (άρθρο μας), η Ευρωζώνη, έτσι όπως είναι σήμερα «κατασκευασμένη», είναι συστημικά πολύ ασταθής – έχει λοιπόν σοβαρότατα «δομικά» προβλήματα, μη ισορροπημένες σχέσεις πλεονασματικών και ελλειμματικών κρατών, ενώ δεν αποτελεί έναν άριστο νομισματικό χώρο. Η αστάθεια της αυτή οφείλεται μεταξύ άλλων στο ότι, οι χώρες-μέλη της δανείζονται σε ξένο νόμισμα – ότι δηλαδή είναι χρεωμένες σε ένα «υπερεθνικό», ξένο «συνάλλαγμα», αφού δεν ελέγχουν τις προϋποθέσεις της προσφοράς του (ποσότητα χρήματος και επιτόκια).

Θα μπορούσε μάλιστα να ισχυρισθεί κανείς ότι, όλες οι χώρες της Ευρωζώνης είναι χρεωμένες σε γερμανικά μάρκα – αφού η Γερμανία είναι το μοναδικό κράτος, το οποίο σήμερα ελέγχει το Ευρώ, απολαμβάνοντας πολύ χαμηλά επιτόκια δανεισμού, εις βάρος ουσιαστικά όλων των υπολοίπων εταίρων της. Ενδεχομένως θα μπορούσε επίσης να ισχυρισθεί κανείς ότι, η εγκατάσταση της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη ήταν προμελετημένη – πόσο μάλλον αφού σήμερα η ΕΚΤ είναι χρεωμένη στη γερμανική κεντρική τράπεζα (Bundesbank), με ποσά που ίσως ξεπερνούν τα 400 δις €.    

Σε σύγκριση λοιπόν με τις χώρες εκτός Ευρώ (Η.Π.Α., Μ. Βρετανία κλπ.), οι οποίες είναι χρεωμένες σε δικά τους νομίσματα, σε νομίσματα δηλαδή που ελέγχουν και επηρεάζουν τη λειτουργία τους, ο σχεδιασμός της νομισματικής ένωσης (ΟΝΕ) έχει μεγάλα προβλήματα – ενώ το Ευρώ δεν υποστηρίζεται ουσιαστικά από καμία οικονομία (δομημένο νόμισμα). 

Περαιτέρω, σε αντίθεση με ένα κράτος εκτός Ευρώ, η εκάστοτε επί μέρους χώρα της Ευρωζώνης δεν διαθέτει ενεργητική κεντρική τράπεζα – η οποία θα μπορούσε να μεσολαβήσει, αγοράζοντας τα ομόλογα του δημοσίου που πωλούνται, έτσι ώστε να σταθεροποιήσει τα επιτόκια δανεισμού και να εμποδίσει τη χρεοκοπία της. Όσον αφορά δε την ΕΚΤ, παρά τις αντίθετες απόψεις της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών χωρών, δεν επιτρέπεται να λειτουργεί όπως η Fed ή η οποιαδήποτε άλλη κεντρική τράπεζα – επειδή η Γερμανία δεν συμφωνεί, έχοντας προφανώς άλλα «σχέδια».

Επομένως, οι πιστωτές ενός κράτους της Ευρωζώνης δεν μπορούν να είναι σίγουροι ότι, οι εκάστοτε ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις τους θα πληρωθούν πραγματικά – οπότε μειώνουν ή μηδενίζουν τις αγορές τους, με αποτέλεσμα να αυξάνονται υπερβολικά οι αποδόσεις των ομολόγων (επιτόκια, spreads), καθώς επίσης τα ανοιχτά ασφάλιστρα έναντι πιστωτικών απωλειών (CDS).  

Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης λοιπόν δεν μπορούν να είναι σίγουρα ότι, θα έχουν πάντοτε τη δυνατότητα να αναχρηματοδοτούν τα ληξιπρόθεσμα χρέη τους. Κατ’ επέκταση, είναι εκ των πραγμάτων εκτεθειμένα, συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη, σε πολύ μεγαλύτερα ρίσκα έλλειψης ρευστότητας και χρεοκοπίας – γεγονός που γνωρίζουν πλέον οι επενδυτές, οι οποίοι απαιτούν καθαρές λύσεις (πολιτική ένωση της Ευρωζώνης ή διάλυση της), αφού διαφορετικά προβλέπουν μία αλυσιδωτή χρεοκοπία των ευρωπαϊκών «συγκοινωνούντων δοχείων» (κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις, καταναλωτές) άνευ προηγουμένου στην Ιστορία.  

Στα πλαίσια αυτά, η υιοθέτηση από μία χώρα-μέλους της Ευρωζώνης ενός άλλου νομίσματος, υπό προϋποθέσεις φυσικά και για περιορισμένο χρονικό διάστημα (συμφωνία με άλλο κράτος κλπ.), δεν θα είχε ουσιαστικά καμία διαφορά για την Οικονομία της – αφού, έτσι ή αλλιώς, το νόμισμα της θα παρέμενε ξένο, όπως επίσης το «γερμανικό Ευρώ» (ενώ θα απέφευγε τα προβλεπόμενα δεινά της Ευρωζώνης).

Επομένως η ανταλλαγή του ευρώ με το δολάριο, όπως στο επικίνδυνο για την Ευρωζώνη σενάριο που αναλύσαμε, είναι δυνατόν να επιλεχθεί από μία χώρα, η οποία θα αντιμετώπιζε μεγάλα προβλήματα – αφού θα μπορούσε να είναι προς όφελος της, εάν τόσο η επιλογή του ξένου νομίσματος, όσο και οι περίπλοκες διαπραγματεύσεις, καθώς επίσης οι διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες θα το συνόδευαν (πάντοτε για μία περιορισμένη, για μία μεταβατική καλύτερα χρονική περίοδο, με στόχο το εθνικό νόμισμα στο τέλος της), ήταν ορθολογικές και επιτυχημένες.

Φυσικά θα εμφανίζονταν πολλά προβλήματα, ενώ θα υπήρχαν σίγουρα αρκετά μειονεκτήματα, τα οποία δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά – με κυριότερο ίσως την αυξημένη πλέον «επιρροή» των Η.Π.Α. στη χώρα που θα επέλεγε το δολάριο, σαν μεταβατικό νόμισμα για την επιστροφή στο εθνικό της. Εν τούτοις, οι απειλές διάλυσης της Ευρωζώνης, καθώς επίσης οι επεκτατικές βλέψεις της Γερμανίας (η οποία επιθυμεί, χωρίς καμία πλέον αμφιβολία, να μεταλλάξει πολλές χώρες σε δικά της προτεκτοράτα και όχι απλά σε κράτη επιρροής της), δεν αποτελούν ίσως μικρότερους κινδύνους.  

Έχουμε την άποψη λοιπόν ότι, οι κίνδυνοι για τη συνοχή της Ευρωζώνης, καθώς επίσης για το κοινό νόμισμα, αυξάνονται κάθε φορά που η ηγεσία της αρνείται να λάβει εκείνα τα μέτρα, τα οποία είναι απαραίτητα για μία νομισματική ένωση – τα μέλη της οποίας οφείλουν να είναι αλληλέγγυα μεταξύ τους, χωρίς βέβαια να απειλείται ποτέ η εθνική τους κυριαρχία και χωρίς να εκβιάζονται.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι, όλοι σχεδόν οι Ευρωπαίοι Πολίτες, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα με εμάς – αφού όλοι υποφέρουμε από την κατάλυση της Δημοκρατίας, από τη δικτατορία των αγορών, από τις επεκτατικές βλέψεις της πρωσικής Γερμανίας, από την ανεπάρκεια των πολιτικών, από τη διαφθορά, από τη διαπλοκή κοκ.

Το τελευταίο άλλωστε ατυχές «παράδειγμα» της Ιρλανδίας, οι Πολίτες της οποίας πληροφορήθηκαν την αύξηση του ΦΠΑ από τα γερμανικά ΜΜΕ, κατανοώντας ότι αντιμετωπίζονται σαν προτεκτοράτο, παρά τις τεράστιες προσπάθειες τους (μεταξύ άλλων, ανέλαβαν τα χρέη των τραπεζών, προς όφελος των Ευρωπαίων δανειστών τους), τεκμηριώνει ότι, τα παραπάνω είναι δυστυχώς η οδυνηρή αλήθεια.

Ειδικά όσον αφορά τους Γερμανούς Πολίτες οι οποίοι, από πολλά χρόνια τώρα, έχουν υποχρεωθεί σε μία διαρκή πολιτική λιτότητας, συνδυασμένη με τρομακτικές φορολογικές επιδρομές, προς όφελος της ισχυροποίησης του κράτους τους, θεωρούμε ότι είναι ίσως αυτοί που υποφέρουν περισσότερο από όλους μας – υποθέτοντας φυσικά ότι δεν θέλουν να βιώσουν ξανά τα αποτελέσματα ενός παγκοσμίου πολέμου.  

Αν και θεωρούμε λοιπόν ότι, δεν είμαστε οι μοναδικοί, οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα, ενώ πιστεύαμε ανέκαθεν στην Ευρωπαϊκή Ιδέα, είμαστε παράλληλα υποχρεωμένοι να λάβουμε τα μέτρα μας – να μην επιτρέψουμε δηλαδή τον περαιτέρω εξευτελισμό ή/και το διασυρμό μας, την άσκοπη κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας, τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας, καθώς επίσης την καταδίκη της πατρίδας μας σε μία «κυλιόμενη χρεοκοπία». Στα πλαίσια αυτά, η έγκαιρη αναζήτηση πραγματικών, πρακτικών και εφαρμόσιμων λύσεων, ακόμη και ανατρεπτικών, είναι ίσως η μεγαλύτερη υποχρέωση μας.

Οι λύσεις αυτές οφείλουν να είναι αρχικά μέσα στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης και του κοινού νομίσματος – σημαντικότατα επιτεύγματα, τα οποία δεν πρέπει σε καμία απολύτως περίπτωση να θυσιάσουμε, επειδή μία και μόνο χώρα δημιουργεί προβλήματα. Εν τούτοις, οφείλουμε να ερευνήσουμε και άλλες δυνατότητες, οι οποίες θα εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από εμάς – αφού δεν μπορούμε να επιβάλλουμε τις απόψεις μας, όσο και αν το επιθυμούμε.

Σε κάθε περίπτωση φυσικά, θα ήταν προτιμότερο όλων το να αποβληθεί η Γερμανία, εάν συνεχίσει να παραμένει αδιάλλακτη και μη συνεργάσιμη – αφού, εάν καθυστερήσει η πολιτική, καθώς επίσης η δημοσιονομική ένωση, με την παράλληλη «ενεργοποίηση» της ΕΚΤ (Ευρωομόλογα κλπ.), η ήδη «παραπαίουσα» Ευρωζώνη θα καταδικαστεί αμετάκλητα.  

 ΥΓ: Υπενθυμίζουμε ξανά ότι, κυκλοφορεί σύντομα το τέταρτο βιβλίο μας με τον τίτλο «Σκάκι με το Διάβολο», περί τις 300 σελίδες, από τις ONEeditions. Μπορείτε να το παραγγείλετε με την αποστολή μηνύματος στο kb@kbanalysis.com στην τιμή των 11,90 € συν τα έξοδα αποστολής – τα έσοδα του βιβλίου στηρίζουν τόσο τα άρθρα, όσο και τη σελίδα: www.casss.gr

Κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο «Υπέρβαση εξουσίας» (τιμή 25,00 € συν έξοδα αποστολής – 400 σελίδες), στο οποίο αποκαλύπτονται οι σκοτεινοί μέθοδοι της Γερμανικής Οικονομικής Αστυνομίας.    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 19. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2481.aspx?mid=531

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ:

Η Ελλάδα οφείλει να διαπραγματευθεί, με κριτήριο τι μπορεί να πληρώνει και όχι με το τι απαιτείται από τους δανειστές της – οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να αναλαμβάνουν οι ίδιοι το ρίσκο των δικών τους κερδοσκοπικών ή άλλων τοποθετήσεων – Μέρος Ι 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Ο κόσμος είναι τόσο όμορφος, επειδή δεν υπάρχει κάποιος που να τον ρυθμίζει. «Μα πως αυτό το χάος μπορεί να είναι τόσο αρμονικό», θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, «εάν δεν υπάρχει κάποιος που να το ελέγχει; Χωρίς κάποιον που να ασκεί τον έλεγχο, όλα θα διαλύονταν». «Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει αυτός ο κάποιος», είχε πει ο Ηράκλειτος, «τα πράγματα δεν μπορούν να διαλυθούν. Όταν ελέγχεις κάνεις λάθη και δεν θα βρεις μεγαλύτερους απορρυθμιστές από τους ρυθμιστές». Ένα γεγονός που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την έμφυτη ανθρώπινη ανασφάλεια και με τους υπερβολικούς ελέγχους που θέλει να επιβάλλει” (Osho).   

 Ανάλυση

Περίληψη: Τα εκβιαστικά διλήμματα στην Ελλάδα, τόσο από το εσωτερικό της, όσο και από το εξωτερικό, το πλεονέκτημα του χαμηλού επιτοκίου, χωρίς διαγραφή χρέους, το ανατρεπτικό σενάριο του δολαρίου, σαν ενδιάμεσου αντικαταστάτη εθνικών νομισμάτων, τα swap ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών, το γερμανικό ευρώ, οι κίνδυνοι αλυσιδωτής χρεοκοπίας των ευρωπαϊκών συγκοινωνούντων δοχείων (κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις και καταναλωτές), τα προβλήματα της Ευρώπης και η ευεργετική «αποβολή» της Γερμανίας από την Ευρωζώνη – εάν συνεχίσει να επιμένει στις επεκτατικές βλέψεις της, σε συνδυασμό με την απίστευτη αδιαλλαξία της πρωσικής ηγεσίας της.

Όπως αναφέραμε στο άρθρο μας «Σκάκι με το διάβολο», ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας, στην πρώτη ομιλία του, αναφέρθηκε τουλάχιστον τέσσερις φορές στο απίστευτα «εκβιαστικό δίλημμα»: μέτρα λιτότητας και υποταγή μας στην εγκληματική συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου ή έξοδος από την Ευρωζώνη – ενώ, παρά τις αναφορές του στα πλεονεκτήματα της συμφωνίας, δεν μας εξήγησε ούτε μία φορά τα «μέτρα», με τα οποία είναι συνδεδεμένη.

Παράλληλα ανακοίνωσε ότι, “τυχόν επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για το δημόσιο χρέος μας, το οποίο θα παρέμενε σε Ευρώ”, παρά το ότι γνωρίζει, χωρίς καμία αμφιβολία, αφού πρόκειται για έναν ικανότατο τραπεζίτη και τεχνοκράτη,  πως μπορεί να μετατραπεί στο εθνικό μας νόμισμα, εάν τυχόν αναγκαζόμαστε να επιστρέψουμε σε αυτό – με απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου και με εξαίρεση τα δάνεια που λαμβάνει η χώρα μας, μετά την εισβολή του ΔΝΤ (ενυπόθηκα, με «άρση» της Εθνικής Κυριαρχίας, υπαγόμενα στο αγγλοσαξονικό, αποικιοκρατικό Δίκαιο).    

Παίρνοντας τη «σκυτάλη» με τη σειρά του ο κ. Juncker ανακοίνωσε ότι, το δημόσιο χρέος μας θα παρέμενε σε Ευρώ, εάν τυχόν εγκαταλείπαμε την Ευρωζώνη – γεγονός που δεν μπορεί να σημαίνει πως είναι σε θέση να γνωρίζει μία ενδεχόμενη, «ενδοτική» απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Παράλληλα βέβαια τόνισε ότι, θα ήταν καταστροφική η τυχόν έξοδος της χώρας μας από το κοινό νόμισμα – χωρίς φυσικά να αναφέρει το μέγεθος της καταστροφής που θα προκαλούσε κάτι τέτοιο στην Ευρωζώνη ή το τρομακτικό αντίτιμο της παραμονής μας, με τους αποικιοκρατικούς όρους που θέλει να μας επιβάλλει η Γερμανία.  

Περαιτέρω έχουμε αναλύσει ότι, η εφαρμογή της συμφωνίας πτώχευσης της 26^ης Οκτωβρίου ή οποιασδήποτε άλλης, η οποία θα στηρίζεται στη λιτότητα και στην ύφεση, χωρίς επενδύσεις και ανάπτυξη, δεν πρόκειται να μας βγάλει ποτέ από την κρίση – ενώ πιθανότατα θα μας κοστίσει τη λεηλασία της χώρας μας, την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, την υποδούλωση, την εξαθλίωση και τελικά τη χρεοκοπία, στην οποία όμως θα οδηγηθούμε εξευτελισμένοι και εξαθλιωμένοι (ειδικά επειδή η εσωτερική υποτίμηση, η οποία επιχειρείται καθυστερημένα, δεν μειώνει ούτε το κόστος διαβίωσης, ούτε και τα χρέη, ενώ αυξάνει τη σχέση τους προς ένα διαρκώς μειούμενο ΑΕΠ).  

Τέλος, ακόμη και ο κ. Ackerman (Deutsche Bank) εξέφρασε πρόσφατα την απορία του, σε σχέση με το πώς είναι δυνατόν να έχει επιτραπεί η ανάμιξη του ΔΝΤ στα εσωτερικά της Ευρώπης – μία απόφαση κυρίως της ανατολικογερμανίδας καγκελαρίου η οποία, αντί να επιδιώκει πλέον την απεξάρτηση της Ευρωζώνης από τους συνδίκους του διαβόλου, επιμένει στην περαιτέρω δραστηριοποίηση τους, σε άλλες χώρες (Ιταλία, Ισπανία κλπ.).          

Με κριτήριο τώρα όλα τα παραπάνω, καθώς επίσης τη μοιραία πορεία διάλυσης της ζώνης του Ευρώ, θεωρούμε ότι η Ελλάδα οφείλει επειγόντως να προετοιμάσει ένα «σχέδιο Β» εξόδου της από την Ευρωζώνη – ενώ δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συνεχίσει να υποκύπτει στους άθλιους εκβιασμούς των πάσης φύσεως εκβιαστών της. Άλλωστε είναι γνωστό σε όλους μας ότι, οι εκβιαστές δεν σταματούν ποτέ να εκβιάζουν – ειδικά όταν τα θύματα τους υποκύπτουν στους εκβιασμούς, επειδή δεν έχουν το θάρρος να αντιπαρατεθούν με τους εκβιαστές τους.   

Στα πλαίσια αυτά έχουμε την άποψη ότι, οφείλουν να εξετασθούν όσο το δυνατόν περισσότερες εναλλακτικές λύσεις, χωρίς φυσικά να ξεχνάμε ότι, το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι αυτού καθαυτού το νόμισμα της, αλλά η ανάπτυξη –  μέσα από τη στήριξη της πραγματικής της οικονομίας (επαναβιομηχανοποίηση κλπ.). Διαφορετικά τόσο η ύφεση, όσο και η ανεργία, θα καταστρέφουν κάθε προσπάθεια εξόδου της Ελλάδας από την κρίση, ανεξάρτητα από το νόμισμα της  – καταδικάζοντας μας στη μοίρα του Σίσυφου, ακόμη και αν διαγραφεί το 80% των δημοσίων χρεών.

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας ας μην ξεχνάμε ότι, αυτό που επιδεινώνει τις δυνατότητες διαχείρισης του δημοσίου χρέους δεν είναι μόνο το απόλυτο μέγεθος του (χωρίς βέβαια να το υποτιμάμε) αλλά, κυρίως, η εξυπηρέτηση του – δηλαδή, αφενός μεν τα επιτόκια, αφετέρου οι δόσεις αποπληρωμής (χρεολύσια). Τα επιτόκια παράγουν τόκους οι οποίοι, όταν αδυνατούν να αποπληρωθούν από τα πρωτογενή πλεονάσματα (λόγω ύφεσης, ανεργίας κλπ.), εκβάλλουν στο δημόσιο χρέος – αυξάνοντας το διαρκώς.  

Όλα όσα μας προτείνονται λοιπόν από τους «διαπραγματευτές» των διεθνών τοκογλύφων (κ. Dallara), σε σχέση με τα επιτόκια (σύνδεση του ποσού διαγραφής με υψηλότερους τόκους), είναι ακριβώς αντίθετα με τα συμφέροντα μας. Για το λογο αυτό είμαστε ανέκαθεν υπέρ των χαμηλών επιτοκίων (1,25%), χωρίς καμία διαγραφή και με επιμήκυνση των δόσεων – ακόμη και αν έπρεπε να προηγηθεί η στάση (αναβολή) πληρωμών εκ μέρους μας, στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές μας. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί αναλύει τις ετήσιες επιβαρύνσεις μας με τις δύο «μεθόδους»:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αποπληρωμή του χρέους σε 40 ετήσιες δόσεις  (α) χωρίς διαγραφή (360 δις €) και (β) με διαγραφή 100 δις € (260 δις €)

Σημείωση: Για διευκόλυνση, δεν συνυπολογίζουμε τη συνεχή μείωση των ετησίων τόκων, λόγω της αποπληρωμής των δόσεων του χρέους. Το 1,25% είναι το επιτόκιο, με το οποίο δανείζει σήμερα η ΕΚΤ τις τράπεζες.  

Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα Ι, η ετήσια επιβάρυνση (τοκοχρεολύσια), χωρίς διαγραφή χρέους και με 1,25% επιτόκιο θα ήταν της τάξης των 13,5 δις € – ενώ με διαγραφή 100 δις € και με επιτόκιο 8% θα ήταν 27,3 δις €. Επομένως, η μη διαγραφή και η επιβάρυνση μας με χαμηλό επιτόκιο, είναι μία πολύ πιο συμφέρουσα λύση για την Ελλάδα – παράλληλα, η λύση αυτή είναι σχετικά εφικτή στην επίτευξη της, καθώς επίσης απόλυτα έντιμη, ενώ δεν υποχρεώνει τις τράπεζες μας να «ξεπουληθούν» στους ξένους εισβολείς  (αφού δεν αναγκάζονται σε διαγραφή απαιτήσεων, εάν κρατήσουν τα ομόλογα μέχρι τη λήξη τους, δεν χρειάζεται να τις διασώσει κανείς, δεν θα ακολουθούσε επιδρομή καταθετών, δεν θα επιβαρύνονταν οι Ευρωπαίοι ή/και οι Έλληνες φορολογούμενη κλπ.).   

Κλείνοντας έχουμε την άποψη ότι, αν και είναι αρκετά δύσκολο να επιτευχθεί η λύση που προτείνουμε, η χώρα μας οφείλει επιτέλους να διαπραγματευθεί, με κριτήριο τι ακριβώς μπορεί να πληρώνει και όχι με το τι απαιτείται από τους δανειστές της. Η εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, καθώς επίσης η αποφυγή των εσωτερικών αναταραχών (εμφύλιοι πόλεμοι, εγκληματικότητα κλπ. – συνθήκες οι οποίες επιδεινώνουν σημαντικά τις οικονομικές δυνατότητες μίας χώρας, παράλληλα με την εξαθλίωση των Πολιτών της), οφείλουν να προηγούνται των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων των διεθνών τοκογλύφων – οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να αναλαμβάνουν οι ίδιοι το λογικό ρίσκο των δικών τους κερδοσκοπικών ή άλλων τοποθετήσεων.    

ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΟΥ ΔΟΛΑΡΙΟΥ

Όπως έχουμε αναλύσει (άρθρο μας), η έξοδος μίας χώρας από την Ευρωζώνη θα την υποχρέωνε να ανταλλάξει το Ευρώ με το νέο νόμισμα της. Επομένως, τόσο οι Πολίτες της, όσο και οι τράπεζες της, θα έπρεπε να παραδώσουν τα Ευρώ τους στην ΕΚΤ, ενώ θα ελεγχόταν στη συνέχεια, εκ μέρους του κράτους τους, η πιστή εφαρμογή των παραπάνω (διασυνοριακοί έλεγχοι, «λαθραίες» αποταμιεύσεις κλπ.). Λογικά λοιπόν, εάν προέβλεπε κανείς ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα μετέτρεπε τις οικονομίες του σε ξένα νομίσματα – τα οποία αφενός μεν δεν θα υποτιμούνταν, αφετέρου δεν θα έπρεπε να ανταλλαχθούν με το νέο νόμισμα.

Υποθέτοντας τώρα ένας «ανατρεπτικός» συνάδελφός μας ότι το κράτος, το οποίο θα υποχρεωνόταν να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, θα ακολουθούσε την ίδια τακτική, θεώρησε πως η κυβέρνηση του θα έκανε ίσως τη σκέψη (μόνη της ή μετά από υπόδειξη του ΔΝΤ, στα πλαίσια ενδεχομένων σχεδίων διάλυσης της Ευρωζώνης), να ανταλλάξει τα Ευρώ με Δολάρια, πριν ακόμη εξέλθει από το κοινό νόμισμα – «υποκινώντας» έμμεσα τους Πολίτες της, καθώς επίσης τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις, να κάνουν το ίδιο.

Με αυτόν τον τρόπο θα άλλαζε αρχικά (πριν εξέλθει από την Ευρωζώνη) το επίσημο νόμισμα του κράτους, το Ευρώ, “de facto” με το δολάριο, – εκ των πραγμάτων δηλαδή και χωρίς να ακολουθηθεί μία «επίσημη διαδικασία».

Ένα πρώτο αποτέλεσμα των «πράξεων» του συγκεκριμένου κράτους θα ήταν προφανώς η δημιουργία τεράστιων προβλημάτων στην Ευρωζώνη – αφού θα ακολουθούσαν μεγάλες πιέσεις στην ισοτιμία του Ευρώ, σε σχέση με το δολάριο, λόγω των μαζικών πωλήσεων Ευρώ εκ μέρους του (επομένως, θα επιταχυνόταν η διάλυση της).  

Συνεχίζοντας, η έξοδος του συγκεκριμένου κράτους από την Ευρωζώνη, δεν θα είχε σαν αποτέλεσμα την επιδρομή των καταθετών του στις τράπεζες (bank run), την εξαγωγή συναλλάγματος λόγω φόβων υποτίμησης/παρακράτησης, τη ραγδαία μείωση της αγοραστικής αξίας του νέου νομίσματος, την αδυναμία εισαγωγών πρώτων υλών, την άνοδο της τιμής των εισαγομένων προϊόντων και όλα όσα «καταστροφικά» έχουμε στο παρελθόν αναφέρει – αφού το «de facto» ανταλλακτικό νόμισμα (δολάριο) θα έμενε ανέπαφο.

Περαιτέρω υποθέτοντας ότι, η Ευρωζώνη θα διαλυόταν στη συνέχεια ή πως η συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ θα μειωνόταν δραματικά, σε σχέση με το δολάριο (λόγω της υπερχρέωσης, των φόβων διάλυσης, της αδυναμίας αντιμετώπισης της Ελληνικής, της Ιταλικής ή της Ισπανικής κρίσης, της μη ενεργοποίησης της ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά δημοσίων ομολόγων κλπ.), είναι προφανές ότι, το δημόσιο χρέος του εξερχόμενου κράτους, θα περιοριζόταν αισθητά, «εκπεφρασμένο» στο εθνικό του νόμισμα, λόγω ανατίμησης του δολαρίου.

Συνεχίζοντας στο σενάριο του συναδέλφου μας, το κράτος που θα εγκατέλειπε την Ευρωζώνη, υιοθετώντας το δικό του νόμισμα, θα μπορούσε να καθορίσει την ισοτιμία του σε σχέση με το δολάριο και όχι με το ευρώ. Παράλληλα, η κεντρική του τράπεζα θα μπορούσε να δημιουργήσει πλέον μόνη της χρήματα, εκδίδοντας το νέο εθνικό νόμισμα – το οποίο όμως δεν θα διέθετε ελεύθερα για ένα χρονικό διάστημα 3-5 ετών, έτσι ώστε αφενός μεν να μην υποτιμηθεί σημαντικά η αξία του (λόγω φόβων, η υποτίμηση στην αρχή μπορεί να φτάσει ακόμη και στο 90%, ενώ στη συνέχεια σταθεροποιείται κάτω από το 50%), αφετέρου να μην υπάρξει «διαφυγή» του στο εξωτερικό.

Απλούστερα, όλες οι συναλλαγές εντός και εκτός της συγκεκριμένης χώρας θα γινόταν με δολάρια, αντί με ευρώ – φυσικά σταδιακά, μέχρι να αντικατασταθεί πλήρως το Ευρώ, μέσω της αγοράς δολαρίων εκ μέρους των Πολιτών από τις τράπεζες, με τα διαθέσιμα ευρώ. Δηλαδή, όλα τα προϊόντα, οι υπηρεσίες, οι μισθοί, οι συντάξεις κλπ. θα πληρωνόντουσαν από ένα σημείο και μετά με δολάρια, αφού αυτό θα ήταν το de facto νόμισμα του κράτους, έως τη στιγμή που θα το αντικαθιστούσε το νέο εθνικό του νόμισμα.

Περαιτέρω, η κεντρική τράπεζα του εξερχόμενου κράτους, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το νέο εθνικό νόμισμα για την ανταλλαγή του με δολάρια, εάν συνεργαζόταν με τη Fed – η οποία θα μπορούσε ενδεχομένως να τη βοηθήσει, δανείζοντας την με χαμηλά επιτόκια, με τη μέθοδο των swap.

Σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια αυτή, το κράτος θα μπορούσε να καλύπτει τις ανάγκες της σε πρώτες ύλες, ενέργεια κλπ. από αμερικανικές εταιρείες, διαθέτοντας κοινό νόμισμα μαζί τους – μεταξύ άλλων τις εξοπλιστικές, αντί από τη Γερμανία ή από τη Γαλλία. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η Fed (ιδιωτική τράπεζα) έχει βοηθήσει στο παρελθόν πολλές άλλες κεντρικές τράπεζες, ακόμη και την ΕΚΤ, μέσω συμφωνιών ανταλλαγής (dollar liquidity swap lines).   

Με τα χρήματα αυτά τώρα, η κεντρική τράπεζα θα αγόραζε ενδεχομένως ομόλογα του δημοσίου της χώρας της, χρεώνοντας ελάχιστα υψηλότερα επιτόκια από τη Fed (περί το 1%) και καλύπτοντας τις δανειακές ανάγκες του κράτους, έτσι ώστε να μη χρεοκοπήσει, για μία ορισμένη χρονική περίοδο – κατά τη διάρκεια της οποίας η χώρα θα έπρεπε να εξυγιανθεί.

Παράλληλα, οι καταθέσεις των Πολιτών της εξερχόμενης χώρας στις τράπεζες του εξωτερικού θα επέστρεφαν, με ευεργετικά αποτελέσματα για τους Ισολογισμούς των εγχωρίων τραπεζών της, αφού το δολάριο θα παρέμενε το de facto νόμισμα του κράτους – έχοντας ουσιαστικά ανάλογη ή καλύτερη «εικόνα» (prestige) από το Ευρώ.    

Το γεγονός αυτό θα διευκόλυνε, μεταξύ άλλων, τις επενδύσεις των υπολοίπων «περιοχών» του δολαρίου, την έκδοση εθνικών ομολόγων ή τη σύναψη δανειακών συμβάσεων με «τρίτες» χώρες – ενδεχόμενα που θα βοηθούσαν στο να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης. Φυσικά θα εμφανίζονταν αρκετά προβλήματα (ιδιαίτερα στις εξαγωγές, στην περίπτωση ανατίμησης του δολαρίου απέναντι στο ευρώ, αν και θα ήταν θετικό για τις εισαγωγές – ενώ θα επιτυγχάνονταν τα αντίθετα αποτελέσματα, εάν υποτιμούταν το δολάριο, λόγω πιθανού υπερπληθωρισμού στις Η.Π.Α.), τα οποία όμως θα ήταν μάλλον επιλύσιμα, εάν επέστρεφε η αισιοδοξία στο κράτος, μέσα από μία «υγιή» μελλοντική προοπτική.  

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 19. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2481.aspx?mid=531

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Κανίς και Πεκινουά

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ακούσαμε με κατάπληξη κάποιον κομματάρχη της ντόπιας τρόικας, απευθυνόμενο προς τον τωρινό πρωθυπουργό να του λέει: «Κάποιο ανέκδοτο λέει πως το καραβάνι πρέπει να προχωράει κι ας γαβγίζουν τα σκυλιά. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν τα σκυλιά είναι σκυλάκια ράτσας κανίς και πεκινουά»….

Και, όπως φαίνεται, ο κ. κομματάρχης εννοούσε, με τα λεγόμενά του, το καραβάνι της ντόπιας τρόικας αφενός, και τα μικρά, λεγόμενα, κόμματα, αφετέρου.

Τα οποία, όπως γράφαμε και στο προηγούμενο άρθρο μας, από τις τέσσερις πράξεις της αριθμητικής φαίνεται πως είναι καταραμένα να ξέρουν μόνο την αφαίρεση και τη διαίρεση. Και ποτέ τους να μη μπορούν να μάθουν την πρόσθεση και τον πολλαπλασιασμό. Έτσι ώστε, αντί να βοηθήσουν και να σώσουν, ν’ αφήνουν τον τόπο και το λαό να σύρονται στην καταστροφή.

Ένεκα… οι αρχές και οι αξίες, στις οποίες πιστεύουν ότι πιστεύουν και αντιπροσωπεύουν το καθένα τους κόμμα ή κομματίδιο. Τη στιγμή που, στην τωρινή, τουλάχιστο, συγκυρία θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν τη συντριπτική πλειονότητα του χιλιοπροδομένου λαού. Κι όμως περιορίζονται πεισματικά και εγκληματικά στο ρόλο του αιώνιου κομπάρσου. Αλλά….

Πέρα απ’ την πικρή αυτή αλήθεια, τα λεγόμενά του αξιότιμου κομματάρχη κρύβουν και ένα απίστευτο και απύθμενο θράσος. Αν σκεφθεί κανείς ότι το ανέκδοτό αυτό ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση, των κανίς και πεκινουά της ντόπιας τρόικας, έναντι εκείνης των υαινών και των ντόπερμαν της τρόικας του εξωτερικού.

Μπροστά στην οποία οι ντόπιοι τροϊκανοί κάνουν, σαν μαϊμούδες, κάθε είδους σούζες και κωλοτούμπες, προκειμένου να μη χάσουν την «υψηλή» τους εύνοια και προστασία….

«Χάρη» στην οποία μας έφεραν ως εδώ, που μας έφεραν, Και θα μας βυθίσουν ακόμη βαθύτερα. Με τα αενάως επαναλαμβανόμενα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Και τις κάθε είδους προδοσίες και συνταγματικές παραβιάσεις.

Μέχρις ότου η Ελλάδα να μην είναι Ελλάδα και οι Έλληνες να πάψουν να είναι Έλληνες. Και να μεταβληθούν σε άθλιους δουλοπάροικους της δολοφονικής εταιρίας των Ευρωπαίων και των υπερατλαντικών τοκογλύφων.

Πάντα με το αζημίωτο, όπως φαίνεται. Γιατί φαίνεται πως τα τοκογλυφικά έσοδα, αλλά και τα μεσιτικά για την εξαθλίωση των Ελλήνων και το ξεπούλημα της Ελλάδας πρέπει να είναι αρκούντως αξιοσέβαστα. Κι όχι μόνο επί του παρόντος, αλλά και για το απώτερο μέλλον.

Και ύστερα μιλούν για κανίς και πεκινουά. Κι ακόμη και για Ελλάδα και Ορθοδοξία…. Όταν, αυτοί οι ίδιοι μας κατάντησαν έτσι, ώστε, όπως λέει κι ο Βάρναλης, «σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα, όπου μας έβρει, μας πατεί»!….

Και μπαίνει για πολλοστή φορά το οδυνηρό ερώτημα: Είναι δυνατόν να καυχώνται κάποιοι ότι είναι Έλληνες και ορθόδοξοι και ν’ ακολουθούν ακόμη αυτό το συνονθύλευμα του δοσιλογισμού!

παπα-Ηλίας, 18-11-2011, http://papailiasyfantis.wordpress.com/

Η χούντα τής υπερεθνικής ελίτ

Του Τάκη Φωτόπουλου

Όπως έγραφε προχθές ένα έγκυρο όργανο της υπερεθνικής ελίτ, οι «Financial Times», «η ευρωζώνη, όντας αντιμέτωπη με αναταραχή στις επαρχίες, απέστειλε σε αυτές δύο νέους κυβερνήτες: στη θέση του αλλοπρόσαλλου Παπανδρέου τον πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ και στη θέση του απείθαρχου Μπερλουσκόνι τον Μόντι, πρώην επικεφαλής της πολιτικής ανταγωνισμού στην Κομισιόν». [1]

Εκείνο που παρέλειψε η εφημερίδα να αναφέρει είναι ότι και οι δύο, μαζί με στελέχη πολυεθνικών κ.λπ., είναι μέλη της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission),[2]δηλαδή της επιτροπής που ίδρυσε ο Ροκφέλερ το 1973, όταν οι πολυεθνικές μορφοποιούσαν την άτυπη υπερεθνική ελίτ που θα διαχειριζόταν την τότε αναδυόμενη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς.

Η επιτροπή αυτή, υποτίθεται, είχε στόχο την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των τριών κύριων συνιστωσών της υπερεθνικής ελίτ (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία) αλλά, στην πραγματικότητα, αποτελούσε βασικό όργανο για την προώθηση μελών της στη διαχείριση της Νέας Τάξης που καθιέρωνε η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Επιπρόσθετα, και οι δύο (μαζί με τον Ντράγκι, τον νέο πρόεδρο της ΕΚΤ) ανήκουν, «σε διάφορους βαθμούς», όπως σημειώνει η έγκυρη «Le Monde»[3], στο ευρωπαϊκό τμήμα της γνωστής Goldman Sachs, κύριου «στελέχους» της υπερεθνικής ελίτ!

Σήμερα, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική Ιστορία της, η Ελλάδα κυβερνάται από έναν μη εκλεγμένο από το Λαό τεχνοκράτη που, τυπικά, τον διόρισαν κόμματα χωρίς την παραμικρή λαϊκή εντολή για την καταστροφική πολιτική τους και, ουσιαστικά, η ίδια η υπερεθνική ελίτ. Και όλα αυτά, με τη σύμπραξη ενός εθνικιστικού κόμματος-μαϊμού (το μοναδικό σημαντικό ευρωπαϊκό «εθνικιστικό» κόμμα – στην πραγματικότητα, απλά ακροδεξιό και ρατσιστικό – υπέρ της Ε.Ε.!).

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι η νέα αυτή διακομματική χούντα, που διαδέχθηκε την προηγούμενη μονοκομματική χούντα, η οποία χωρίς την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση εισήγαγε τα πιο κτηνώδη μέτρα κατά των λαϊκών στρωμάτων στην Ιστορία μας (μέχρι την εγκληματική διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος, ενός βασικού για την επιβίωση αγαθού, σε όποιον δεν πληρώνει το χαράτσι υπέρ των ελίτ!), δεν έχει βέβαια στόχο τη «σωτηρία της Πατρίδας» όπως ισχυρίζεται. Απλά έχει στόχο να σώσει τις τσέπες των τραπεζιτών δανειστών μας στο εξωτερικό, μέσα από την ελαχιστοποίηση των ζημιών τους, καθώς και να προωθήσει γενικότερα τα συμφέροντα της «απάτριδος» υπερεθνικής ελίτ του κεφαλαίου και των ντόπιων ελίτ και προνομιούχων στρωμάτων, δηλαδή μιας μικρής μειοψηφίας του ελληνικού λαού, σε βάρος βέβαια των λαϊκών στρωμάτων.

Έτσι ο «διαπρεπής τεχνοκράτης και ακαδημαϊκός πρωθυπουργός»,[4] που καλείται να μας «σώσει», στην πραγματικότητα ψεύδεται ασύστολα όταν καταστροφολογεί για τις συνέπειες της εξόδου από την Ε.Ε., τη στιγμή που άλλοι, απείρως σημαντικότεροι από αυτόν (αλλά και από παρόμοια με αυτόν πανεπιστημιακά παπαγαλάκια στην Ελλάδα) διεθνείς οικονομολόγοι, που δεν λειτουργούν όμως ως «άνθρωποι της υπερεθνικής ελίτ στην Αθήνα», δείχνουν ότι δεν υπάρχει διέξοδος από την καταστροφική κρίση της Ελλάδος μέσα στην ευρωζώνη – ή θα έλεγα σωστότερα μέσα στην Ε.Ε., εφ’ όσον η ένταξή μας σε αυτή είναι η απώτερη αιτία της έντασης της χρόνιας κρίσης μας. [5]

Και όλα αυτά, βέβαια, με προφανή στόχο να τρομοκρατήσει την «πλειοψηφία των νοικοκυραίων», οι οποίοι φτωχοποιούνται ραγδαία, ότι δήθεν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από την αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση που μας καταδικάζει σε θέση τυπικού προτεκτοράτου της υπερεθνικής ελίτ, με μόνιμη ανεργία πάνω από 20% του πληθυσμού και διπλάσια ανεργία ανάμεσα στους νέους. Δηλαδή, από τα Μνημόνια που μας καταδικάζουν να γίνουμε ένα Μεξικό της ευρωπαϊκής περιφέρειας, συνεχώς χρεωμένο και απόλυτα εξαρτημένο, το οποίο θα έχει στο μεταξύ ξεπουλήσει και κάθε κοινωνικό πλούτο στις εξευτελιστικές τιμές που επιβάλλουν οι «αγορές».

Τώρα, που σύσσωμη η πολιτική και οικονομική ελίτ, καθώς και η πανεπιστημιακή και η μιντιακή ελίτ και οι περισσότεροι από την ελληνική «κουλτούρα», ρητά ή σιωπηρά επιδοκιμάζουν τη χούντα της υπερεθνικής ελίτ («για να μην καταστραφούμε»!) και συμπαρατάσσονται σε ένα Μαύρο Μέτωπο, η διάκριση «αυτοί» ή «εμείς» γίνεται περισσότερο φανερή παρά ποτέ.

«Αυτοί», οι ελίτ και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, και «εμείς», η μεγάλη πλειονότητα του λαού, κυρίως στα λαϊκά στρώματα, που θα πληρώσουν πολύ ακριβά τη μετατροπή της χώρας και σε τυπικό προτεκτοράτο. Αυτονόητη, επομένως, και η μοναδική διέξοδος από τον ολοκληρωτικό εξανδραποδισμό μας ως λαού στα χέρια της υπερεθνικής ελίτ και των «ανθρώπων της» στην Ελλάδα: η δημιουργία ενός παλλαϊκού Μετώπου Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης που θα ενώσει όλους, ανένταχτους ή οργανωμένους, κάτω από ένα ελάχιστο πρόγραμμα με κοινούς στόχους τη μονομερή έξοδο από την Ε.Ε. (όχι απλά το ευρώ), την άρνηση πληρωμής του Χρέους και την άμεση απαλλοτρίωση του ιδιωτικοποιημένου κοινωνικού πλούτου, μαζί με τα απαραίτητα συμπληρωματικά μέτρα. Αλλά θα επανέλθω.

* http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos  

Παραπομπές

[1] Martin Wolf, «Europe must not allow Rome to burn», «Financial Times», 15/11/2011.

[2] Α. Μπουγάτσου, «Ε», 11/11/2011.

[3] Βλ. «Goldman Sachs, le trait d'union entre Mario Draghi, Mario Monti et Lucas Papademos», «Le Monde», 14/11/2011.

[4] Κ. Μπέης, «Ε», 15/11/2011.

[5] Βλ. Τ. Φωτόπουλος, «Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ» (Γόρδιος, Νοέμβρης 2010), Μέρος Γ'.

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=327136

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Νεοκλής Σαρρής – Η αποβίωση ενός μεγάλου ανθρώπου

Του Παναγιώτη Ήφαιστου*

Τον Νεοκλή θα τον θρηνήσει η οικογένειά του και θα λείψει στο αμούστακο παιδί του. Θα λείψει και σε όσους από εμάς έτυχε να τον γνωρίσουμε από κοντά και νοιώσαμε την ανθρωπολογική του βαθύτητα, τη δύναμη του πνεύματός του και τον τίμιο και ακέραιο χαρακτήρα του.

Θα λείψει όμως και από όσους τον γνώρισαν σαν πανεπιστημιακό δάσκαλο, σαν πνευματική μορφή και σαν μοναδικά εμβριθή γνώστη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε δύσκολα πεδία όπου η γνώση σπανίζει και οι γνώμες κυριαρχούν. Όλοι όσοι τον γνωρίσαμε θα θυμόμαστε αυτό που συνολικά ήταν: Μια μεγάλη ανθρώπινη μορφή και ένα σπανίζων είδος προικισμένου φορέα της μακραίωνης ελληνικότητας.  

Δύο λόγια  μόνο θα πω όπως τον γνώρισα ως ακαδημαϊκό, ως άνθρωπο και ως φίλο. Συναντηθήκαμε πριν δύο περίπου δεκαετίες, όταν εντάχθηκα στο Πάντειον Πανεπιστήμιο όπου και αυτός δίδασκε. Ακαριαία με εντυπωσίασε η ευθύτητά του, η ειλικρίνειά του, η καλοσύνη του και η βαθιά πρωτογενής και βιωματική συνάμα και ακαδημαϊκή γνώση της Τουρκίας. Επίσης ο μετριοπαθής του χαρακτήρας και η μετριοφροσύνη του. Συνδυασμός προτερημάτων που δεν συναντάς εύκολα. Περισσότερο με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ακόμη και γι’ αυτούς που του επιτίθονταν ανελέητα και άδικα δεν ένοιωθε μίσος. Λίγη πίκρα μόνο, συμπάθεια για την κατάντια τους και ετοιμότητα να συζητήσει μαζί με όλους και για όλα.

Πιο καλά, αν όχι πολύ καλά, τον γνώρισα όταν έκανε την επιμέλεια του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου, Στρατηγικό Βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας το οποίο εγώ μεν πρότεινα να κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα, πλην τη μετάφρασή του ο Νεοκλής επιθυμούσε διακαώς. Πέραν της γνωστής θέσης «να γνωρίσουμε τον αντίπαλό μας» οι λόγοι είναι βαθύτεροι. Πρωτίστως ήθελε οι συμπατριώτες του να ακούσουν από έναν κορυφαίο τούρκο ηγέτη και ακαδημαϊκό αναλυτή τα ίδια πράγματα που ο ίδιος επί δεκαετίες τους έλεγε, όταν ανάλυε την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. 

Ο Νεοκλής Σαρρής εδώ και πολλές δεκαετίες πρόσφερε στους νεοέλληνες κάτι ανεκτίμητο: Μια βαθιά, μοναδικά εξειδικευμένη και απίστευτα ακριβής γνώση της διαδρομής, της συγκρότησης, του χαρακτήρα, της φυσιογνωμίας και του τρόπου σκέψης των Τούρκων. Λαό που όχι μόνο δεν μισούσε αλλά και που ένοιωθε πως, αν και βαθύτατα Έλληνας, ο ίδιος υπήρξε γέννημα θρέμμα της ταραχώδους, αντιφατικής και τραγικής πορείας του νεοτουρκικού κράτους. Μαζί τους μεγάλωσε, βίωσε την τουρκική κοινωνία και τις αντιθέσεις της και μελέτησε επιστημονικά τη συγκρότησή της και την εξέλιξή της. Τελικά, όπως οι  περισσότεροι Έλληνες της Ανατολής ξεριζώθηκε και βρέθηκε στο νεοελληνικό κράτος. Είχε την πνευματική και ηθική δύναμη, εν τούτοις, να μην βλέπει εχθρικά τον τουρκικό λαό. Παρέμεινε φίλος με όσους τούρκους γνώριζε και επικοινωνούσε συχνά μαζί τους. Ο Σαρρής ουσιαστικά βίωσε απέραντα την αντιφατική συγκρότηση του νεοτουρκικού κράτους, την επικινδυνότητά του, την ποικιλόμορφη ανθρωπολογική σύνθεση της κοινωνίας του και τις τραγικές αντιθέσεις της αλλά και τις συγγένειες μαζί μας. Αναμφίβολα, ο Νεοκλής Σαρρής όσο κανείς άλλος ήταν σπάνιος γνώστης της διαφοροποιημένης ανθρωπολογικής δομής του λαού του νεοτουρκικού κράτους και των ιδιομορφιών της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Τα δύο τελευταία χρόνια και κυρίως στη φάση της επιμέλειας του Στρατηγικού Βάθους είχαμε πολύωρες συζητήσεις, οπότε και τον κατάλαβα βαθύτερα και πλατύτερα. Ο Νεοκλής Σαρρής, συνθέτοντας με μοναδικό και απαράμιλλο τρόπο βιωματική γνώση και ακαδημαϊκή γνώση, πολλές φορές μου εξιστορούσε τη διαδρομή των προπάππων του, της οικογένειάς του, των φίλων του στη Μικρά Ασία μέχρι και τον ξεριζωμό τους. Μεταξύ σοβαρού και αστείου του πρότεινα να του πάρω συνέντευξη για να γράψω την προσωπική και πολιτική βιογραφία του. Θα άξιζε τον κόπο γιατί ο Νεοκλής Σαρρής, πνευματικά, βιωματικά και γνωστικά, κυριολεκτικά ενσάρκωνε τη νεότερη ιστορία των νεοελλήνων.

Ο Νεοκλής μιλούσε πάντοτε ισορροπημένα, δίκαια, σωστά και με ακρίβεια που τσάκιζε κόκκαλα. Έλαχε να βρεθώ μαζί του με τούρκους φίλους του και συναδέλφους του. Με άφησε άφωνο ο σεβασμός των Τούρκων για τον Σαρρή. Τον θεωρούσαν τον καλύτερο τουρκολόγο. Αυτό όμως ήταν και το πρόβλημα στην προσωπική και ακαδημαϊκή παρουσία του στο νεοελληνικό κράτος. Τα εγχώρια καθωσπρέπει τρωκτικά, τα ίδια που τελικά κατέστρεψαν το νεοελληνικό κράτος, τον κτυπούσαν ασταμάτητα και ανελέητα. Μιλούμε για τα γνωστά σε όλους μας τρωκτικά στα ποικίλα πεδία της πολιτικής, της επικοινωνίας και της δήθεν επιστήμης που δεν ήθελαν μια τέτοια φωνή να ακούγεται. Το εγχώριο ξενοκρατικό σύστημα που υιοθετούσε μια καταστροφική κατευναστική στάση απέναντι στην Άγκυρα, δεν ήθελε να ακούγεται η φωνή του Σαρρή. Ανθρώπους όπως τον Σαρρή η συμβατική σοφία επιχειρεί πάντοτε να τους κλείσει το στόμα. Είναι όμως σαν να προσπαθεί  κανείς να δέσει έναν γίγαντα με κλωστές. Δεν κατάφεραν να τον καταδικάσουν σε σιωπή. Μόνο δολοφονούσαν τον χαρακτήρα του νυχθημερόν και είναι αλήθεια μερικές φορές τον εκνεύριζαν. Ο Νεοκλής παρέμεινε πάντα ο ίδιος: Ένας εγγενώς ήπιος άνθρωπος, γεμάτος καλοσύνη για όλους, ταυτόχρονα δυνατός, αδέκαστος και ακλόνητος, κύρια έγνοια του οποίου ήταν να διατυπώνει απερίφραστα εδραία και αληθή επιχειρήματα και να μην αδικεί κανέναν.

Μεγάλες ανθρώπινες μορφές όπως ο Νεοκλής Σαρρής, όταν αποχωρούν από τον γήινο κόσμο, συνεχίζουν να είναι μαζί μας με το πνεύμα τους, την πανίσχυρη προσωπικότητά τους και τις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους. Η επιβλητική παρουσία του Νεοκλή Σαρρή ήταν πάντα ζωντανή και δυνατή και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Ο Νεοκλης Σαρρής θα είναι πάντα μαζί μας. Καλό ταξίδι Νεοκλή.

Παναγιώτης Ήφαιστος 19.11.2011

* Π. Ήφαιστος – P. Ifestos, www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr

Ένδοξο παρελθόν και ελπιδοφόρο (υπό προϋποθέσεις) μέλλον

Του Κ. Μ.

Από τα γεωμετρικά χρόνια, (ορθά το αντιλήφθηκαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι) θεοί και άνθρωποι, γράφουν ιστορία. Ο Θεός αεί γεωμετρεί…. Εκεί που συναντάται η Ιστορία με την Ορθοδοξία, γράφονται ένδοξες σελίδες.

Είναι πλέον ιστορία το ’40, αλλά ούτε η Ελλάδα, ούτε η Ορθοδοξία σταμάτησε εκεί. Προχωρά.  Η ιστορία καταγράφει: Αν η Ελλάδα δεν καθυστερούσε τον άξονα, η Ρωσία θα έπεφτε και θα είχαμε άλλη τροπή στην έκβαση του πολέμου…  

Η θεολογική (και όχι απλά θρησκευτική έποψη του έπους του ‘40) καταγράφει, πως δεν είναι συμπτωματικό ότι οι ορθόδοξες χώρες Ελλάδα και Ρωσία, είναι οι μόνες χώρες που ‘’καθυστέρησαν’’ και ''σταμάτησαν’’ την προέλαση ενός κόσμου, στημένου κατά την φαντασία και το θέλημα του Χίτλερ και των συνεργατών του. Πίσω από τα πρόσωπα που έγραψαν ιστορία, υπάρχουν οι σταυροί και αυτές τις κινήσεις.

Πίσω από τον Χίτλερ βλέπουμε την σβάστικα ή ακόμη και μπροστά ως θυρεό, τον αγκυλωτό σταυρό. Τον φορούσαν οι αγαπημένοι του Σπαρτιάτες και ειδικά, οι αρχαίοι δικαστές (της Σπάρτης). Ο ισοσκελής σταυρός είναι η αρμονία. Έτσι, όταν αυτή διαταράσσεται από κάποια άνομη πράξη, ο δικαστής με τον αγκυλωτό σταυρό (σβάστικα), προβαίνει σε διορθωτικές κινήσεις, αποκατάστασης της χαμένης ισορροπίας.

Κι ο Χίτλερ, με ένα θεωρητικό υπόβαθρο αλλά και την πρακτική, πολεμική μηχανή που διαθέτει, σαν με μοχλό, (ενέργεια δυναμική μεταφραζόμενη σε κινητική) προβαίνει κατά το δοκούν, να αποκαταστήσει αυτήν την χαμένη κατά την γνώμη του, χαμένη ισορροπία, εγκαθιστώντας έναν νέο κόσμο, μια νέα εποχή.

Στο ίδιο μήκος κύματος, κινούνται τα πολλά θελήματα των ανθρώπων έναντι του Ενός θελήματος του Θεού, όπως και οι αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες μεταξύ τους, πολυνομία – πολυθεϊα με τον Ένα Νόμο, Μία Χάρι, του Ενός Τριαδικού Θεού.

Το δια του πολέμου, της φωτιάς και του σιδήρου, γενηθήτω το θέλημά μου του (όποιου) Χίτλερ (με θυρεό την σβάστικα) βρίσκεται αντιμέτωπο με το ειρηνικό γενηθήτω το θέλημά Σου Κύριε, που εντοπίζεται η πραγμάτωσή του, στην γη, όπου πνέει ορθόδοξος ‘’αέρας’’ όχι εκείνος στις βουνοπλαγιές της Βορείου Ηπείρου, αλλά αυτός, ο ένας στις καρδιές των αγωνιστών. Όπως και σε όλους τους αγώνες της Ελλάδας (και εκεί βρίσκεται η διαφορά, για τους προβληματισμένους… η ελληνική ψυχή) συμπολεμιστές αναδεικνύονται υπέρ πίστεως και πατρίδος στα ίδια ορθόδοξα σύνορα, θεοί και άνθρωποι. Φυσικά, ο όρος θεοί, αποδίδεται στους αγίους μας, τους θεούς κατά χάριν, του Ενός Τριαδικού Θεού. Η εμφάνιση της Παναγίας, του Αγίου Δημητρίου, Αγίου Χαραλάμπους, Αγίου Μηνά (στο Ελ Αλαμέιν…) είναι αδιαμφισβήτητα. Ανέκδοτα μεν, αλλά οι θαυμαστές αναφορές, είναι πάμπολλες. Είναι η μυστική παρουσία του Αληθινού Θεού κοντά σε αυτόν τον Δαβιδάκο (Έλληνα) ενάντια στον διαχρονικό Γολιάθ… (όλους τους κατά καιρούς εχθρούς μας) που πολύ θάθελαν να μας αφανίσουν, αλλά προς έκπληξή τους… Ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του… και δεν την παίρνει πίσω (κατά τον Κολοκοτρώνη…).

Και να τα αποδεικνύοντα τα λεγόμενα, σχήματα…

 Αποκατάσταση ειρήνης δια της Ορθοδοξίας, κατά το θέλημα του Θεού, σε αντίδραση του αγκυλωτού και κατά το δοκούν θελήματος… του Χίτλερ, αποκατάστασης (σπαρτιατικής) ισορροπίας.

Οι νοητές γραμμές που έχουν ‘’ενεργειακά’’ αποτυπωθεί, φυσικά και δεν είναι αυθαίρετες και εξηγώ αμέσως, το γιατί.

Οι γραφές των ανθρώπων, νοούνται ως μεταφορά της έρπουσας ‘’φωτιάς’’ γνώσης, από περιοχή σε περιοχή. Έτσι, παρατηρούμε τα κινέζικα να γράφονται με φορά από πάνω προς τα κάτω. Τα αραβικά – εβραϊκά, από δεξιά προς τα αριστερά. Τα ελληνικά από αριστερά προς τα δεξιά, ενώ τα ιερογλυφικά (αιγυπτιακά) ως ταμείο γνώσεων και συγκέντρωσης όλων των φιλοσοφιών, από – προς όλες τις κατευθύνσεις, και όπου δείχνει το πουλάκι που προηγείται πριν από κάθε σειρά, ενδεικνύοντας, από πού προήλθε αυτή η ‘’νοητή φωτιά’’. Όταν μάλιστα αποτυπωθούν αυτές οι ενεργειακές γραμμές πάνω στην υδρόγειο, φαίνεται και το γιατί. Η Κίνα, έχει επάνω της τον Καύκασο. Η Αραβία – Ισραήλ, αφήνει δεξιά την Κίνα… η Ελλάδα τους Άτλαντες…
Επί του θέματος της έκπτωσης και της καμπής του πολιτισμού, που παρατηρείται στην Ελλάδα, (παρατήρηση από άλλο δέντρο), και του τι έχει να παρουσιάσει ΤΩΡΑ και όχι απλά να είμαστε υπερήφανοι… για το ΤΟΤΕ… τα 3,5 χρόνια κατοχής, από τον Μαϊο ’41 μέχρι τον Οκτ ’44 σε συνδυασμό με τα προηγούμενα αναφερθέντα και σε σύγκριση με τα 3,5 χρόνια της (βιούμενης) Αποκαλύψεως και της αλλαγής του επιπέδου από φυσικό σε πνευματικό, μπροστά στην μέγγενη της παγκοσμιοποίησης και του άλλου αγκυλωτού σταυρού που μυστικά ή φανερά δρα, θέλοντας να μας επιβληθεί το ‘’θέλημα’’ της νέας εποχής και των ισχυρών του κόσμου τούτου, ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ. Το θέλημα του Θεού, το γνωριζόμενο, δια του Ορθοδόξου Σταυρού!

ΥΓ. Αν θέλουμε ειρήνη και ελευθερία. Πρόοδο και διαχρονικά, ''αθάνατο και αείφωτο ελληνορθόδοξο πολιτισμό''…  ό,τι πραγματικά μας αξίζει! Αν!!!

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011, http://hellasorthodoxy-kmyst.blogspot.com/2011/10/blog-post_16.html