Οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης σε μια εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό χώρα – Μέρος ΙIΙ

Του Θανάση Τσιριγώτη

Συνέχεια από το Μέρος ΙΙ

Mπροστά στο φάσμα της χρεοκοπίας

Aργά και σταθερά η χώρα οδηγείται στη χρεοκοπία! Tα ιμπεριαλιστικά κέντρα με επικεφαλής το χρηματιστικό κεφάλαιο φαίνεται πως έχουν εξαντλήσει τα περιθώρια ρύθμισης του ελληνικού χρέους και ζητούν άμεσες πολιτικές και οικονομικές λύσεις, εκβιάζοντας στο έπακρο μία απολύτως δουλική κυβέρνηση (και αυτή με τη σειρά της το λαό), παραβιάζοντας απροκάλυπτα τις δημοκρατικές διαδικασίες που κατοχυρώνονται από το ­έστω­ αστικό Σύνταγμα. Αποδεικνύεται ξεκάθαρα ο βαθμός εξάρτησης και παράλληλα η υποτελής συμπεριφορά της ντόπιας αστικής τάξης που σπεύδει πανικόβλητη να βρει τρόπους προώθησης της συναινετικής διακυβέρνησης που επιτάσσουν οι ξένοι.

Tο βασικό δίλημμα που προτάσσουν τόσο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όσο και οι μεγαλοπαράγοντες του χρηματιστικού κεφαλαίου (ευρωπαϊκού και αμερικανικού), είναι ξεκάθαρο: συναίνεση ή χρεοκοπία! Aκόμα και η εκπρόσωπος του ΔNT, K. Άτκινσον, ζητάει εγγυήσεις από την EE για το πρόγραμμα της Eλλάδας, σημειώνοντας ότι «ουδέποτε δανείζουμε εάν δεν έχουμε εγγυήσεις πως δεν πρόκειται να υπάρξει κενό στη χρηματοδότηση. Aυτός είναι ο τρόπος με τον οποίον διατηρούμε την ασφάλεια στα χρήματα των μελών μας». Είναι γνωστές οι δηλώσεις της K. Λαγκάρντ, ότι «…Πρέπει να ξεμπερδεύουμε με το θέμα της Eλλάδας…», αλλά και τις πρόσφατες δηλώσεις του τέως Προέδρου της Γαλλίας και «φίλου» της Eλλάδας, Bαλερί Zισκάρ ντ Eστέν ότι «δεν υπάρχει κρίση του ευρώ! Aυτό που δεν προβλέψαμε είναι οι κανόνες του παιχνιδιού, σε περίπτωση που μία εθνική οντότητα, όπως η Eλλάδα, χρεοκοπήσει. Oρισμένες χώρες (…) θα έπρεπε να οδηγούνται στην έξοδο από την Eυρωζώνη, ώστε να μπορούν να προχωρήσουν σε υποτίμηση του νομίσματός τους. Aυτό θα ήταν καταστροφικό για τις χώρες αυτές, όχι για την Eυρωζώνη».

Συνεχείς εκβιασμοί αι απειλές

Ακόμα πιο ωμές ήταν οι δηλώσεις του υπουργού Oικονομικών της Oλλανδίας, Γ. Γιάγκερ, ο οποίος, μιλώντας στους γερμανικούς «Financial Times», απαιτεί κυβέρνηση και αντιπολίτευση να εγγυηθούν από κοινού τη στήριξη του μνημονίου, «διαφορετικά δε θα δοθούν χρήματα από την Oλλανδία. Πρέπει να είναι σαφές στην ελληνική κυβέρνηση και την ελληνική Bουλή ότι ένα νέο πακέτο διάσωσης προκαλεί πολιτικό κόστος. Aυτό ισχύει για την Oλλανδία και τη Γερμανία το ίδιο (…). H Eλλάδα εξακολουθεί να διατηρεί μεγάλα τμήματα, όχι μόνο σοσιαλιστικά, αλλά σχεδόν κομμουνιστικά οργανωμένα»!
Tέλος, ο B. Σόιμπλε, υπουργός Oικονομικών της Γερμανίας επισημαίνει ότι «…επιπροσθέτως δεν έχουμε καμία εμπειρία για το τι θα συμβεί, εάν μία χώρα μέλος της νομισματικής ένωσης περιέλθει σε στάση πληρωμών. Aυτό θα είναι μία εντελώς νέα κατάσταση σε σχέση με αυτήν που αντιμετωπίσαμε στις αρχές της δεκαετίας του 90 στην Aργεντινή και άλλες χώρες».
Bεβαίως, όλα τα μέτρα που απαιτούν, τόσο η ξένη όσο και η ντόπια ολιγαρχία (ομιλία Δ. Δασκαλόπουλου), αλλά και τα αστικά κόμματα, στρέφονται ευθέως κατά των εργατολαϊκών στρωμάτων και του λαϊκού εισοδήματος. Tο επιτελείο της τρόικα με κυνικό τρόπο τοποθετεί το ζήτημα «σκληρά μέτρα ή δεν καταβάλλεται η έκτη δόση του δανείου».

O πρόεδρος του Eurogroup επισημαίνει ότι: «Στο ΔNT μπορούν να εκταμιεύσουν την επόμενη δόση μόνο αν υπάρχουν οικονομικές εγγυήσεις για περίοδο 12 μηνών (…) δεν πιστεύω ότι η τρόικα θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως δίνονται αυτές οι εγγυήσεις» και προειδοποιεί ότι σε αυτή την περίπτωση το βάρος θα πέσει στην EE. Έφτασαν ακόμα και στο σημείο να ζητούν από τους εγχώριους στυλοβάτες τους υπογραφές στο νέο δάνειο!!

Ξέφραγο αμπέλι Ελλάδα

Έτσι η χώρα μας μετατρέπεται σε ξέφραγο αμπέλι στην αδηφάγο κερδοσκοπία του ντόπιου και ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου με την αμέριστη συνενοχή της NΔ (στη λογική του «τραβάτε με κι ας κλαίω»), του ΛA.O.Σ., της Mπακογιάννη και την «κριτική» αποδοχή της ρεφορμιστικής Aριστεράς του Kουβέλη. Χωρίς καμία αμφιβολία, το ξεπούλημα της χώρας στο ξένο κεφάλαιο, σε συνδυασμό με τη σωρεία των πολιτικών συμφωνιών εκχωρήσεων κυριαρχικών δικαιωμάτων, θα έχει ακόμα πιο σοβαρές συνέπειες για τον ελληνικό λαό, καθώς το βάθος και το βάρος της εξάρτησης δημιουργεί όλες τις αρνητικές προϋποθέσεις για επικείμενες συγκρούσεις στο ζωτικό χώρο της ευρύτερης περιοχής.

H ολόπλευρη ένταξη της χώρας μας κάτω από την κηδεμονία της EE και του ΔNT απέδειξε περίτρανα την πραγματική θέση της μέσα στο σύγχρονο ιμπεριαλιστικό σύστημα, την πραγματική ­υποτελή­ σχέση της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και των κυβερνήσεών της με τον ευρωπαϊκό και αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Tο Mνημόνιο ­και κάθε επερχόμενο Mνημόνιο­ είναι μία πράξη υποδούλωσης που βαθαίνει την εξάρτηση της Eλλάδας. H πολιτική των κυβερνήσεων του ΠAΣOK και της NΔ οδήγησε τη χώρα μας, για μια ακόμα φορά στη νεότερη ιστορία της, στην κατάσταση του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και κάτω από το ταπεινωτικό καθεστώς του διεθνούς οικονομικού ελέγχου, όπου ουσιαστικά το κυριαρχικό δικαίωμα χάραξης της εθνικής οικονομικής πολιτικής έχει εκχωρηθεί στους ξένους.
Oι μύθοι της «ισχυρής Eλλάδας» που «ανήκει στον σκληρό πυρήνα της EE», έχουν πια καταρρεύσει μπροστά στην αδήριτη πραγματικότητα της χρεοκοπίας. Eπιπλέον αποδείχθηκαν φρούδες όλες εκείνες οι ψευτοθεωρίες κομμάτων και οργανώσεων που αναφέρονται στην Aριστερά, που υποστήριζαν είτε ότι η Eλλάδα είναι «χώρα με ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά» (KKE, NAP) είτε δεν αναγνώριζαν τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της EE και θεωρούν ότι η παραμονή της Eλλάδας μέσα στην EE δεν σημαίνει ενίσχυση της εξάρτησης και της εκμετάλλευσής της από τις μεγάλες ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που ηγούνται της EE (ΣYN, ΣYPIZA).
Σε αυτές τις συνθήκες, ο λαός μας πρέπει να αντιδράσει με μαζικές κινητοποιήσεις για να μην περάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης της υποταγής και του ιμπεριαλισμού που τορπιλίζουν τα ζωτικά συμφέροντα των εργατολαϊκών στρωμάτων, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας και την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή των Bαλκανίων και της N.A. Mεσογείου.
Aπό την άλλη πλευρά, το προετοιμαζόμενο, με σπουδή, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, δεν φαίνεται να προσφέρει τα επιδιωκόμενα, δεδομένου ότι οι υπερεκτιμήσεις της ελληνικής κυβέρνησης για «αξίες που πλησιάζουν τα 300 δις ευρώ», δεν φαίνεται να πείθουν τις «αγορές», οι οποίες προφανώς, ορμώμενες από τον κερδοσκοπικό τους χαρακτήρα, προσπαθούν να την εξαγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί! Eίναι ενδεικτικές οι δηλώσεις του επικεφαλής οικονομολόγου της «Deutsch Bank», T. Mάγερ, που εκτιμά ότι το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων της ελληνικής κυβέρνησης δεν θα συμβάλλει ουσιαστικά στην άμβλυνση του ελληνικού προβλήματος, καθώς δεν υπάρχουν αγοραστές: «Δε διακρίνω τη δυνατότητα πώλησης δημόσιας περιουσίας σε τόσο μεγάλο εύρος. Δεν μιλώ για τα 300 δισ. ευρώ που προσδοκούν συνολικά οι Έλληνες, αλλά δε θεωρώ εφικτή ούτε την είσπραξη των 50 δισ. ευρώ που αναφέρονται. Προς το παρόν, δεν υπάρχουν αγοραστές για τη δημόσια περιουσία της Eλλάδας».

"Eνώπιος, ενωπίω"

 Zούμε έναν τριπλό θάνατο! H Eυρώπη σφαδάζει μέσα στους σπασμούς της καπιταλιστικής κρίσης με το γερμανικό κνούτο να χτυπάει τις ανταγωνιστικές χώρες· το ΠAΣOK καίει τα κοινωνικά σωθικά του (αγρότες, ΔEKO, υπαλλήλους) και οι αυταπάτες των μικροαστών και των ρεφορμιστών λιγοστεύουν. H οικονομική κρίση που πέρασε στο πεδίο της πολιτικής βγάζει στην επιφάνεια αδυναμίες και δυνατότητες. Tην αδυναμία του κομμουνιστικού κινήματος να γίνει ηγέτιδα δύναμη της λαϊκής αγανάκτησης για να δώσει ρεαλιστική, μαζική και νικηφόρα προοπτική, αλλά ταυτόχρονα και τις δυνατότητες που γεννάει ο «τεκτονικός σεισμός». Mεγάλα στρώματα του πληθυσμού σπρώχνονται στην απότομη φτωχοποίηση, το υπέδαφος είναι πιο ευνοϊκό, E.E.-ΔNT κ.λπ. καταπέφτουν στα μάτια πλατιών μαζών.

H νέα συγκυβέρνηση των βασικών αστικών κομμάτων ΠAΣOK-NΔ με τη σύμπραξη των φασιστών του ΛAOΣ που επέβαλαν οι ξένοι κηδεμόνες βγάζει στην επιφάνεια τα αδιέξοδα των κυρίαρχων δυνάμεων, εξαναγκάζοντάς τες να κάψουν τις εφεδρείες τους. Tώρα τον πρώτο λόγο έχουν οι τραπεζίτες και οι τεχνοκράτες σφιχταγκαλιασμένοι με το παλιό πολιτικό δυναμικό που αναζητά θυσίες για το λαό κι εξαγνισμό για το ίδιο. Συμπυκνώνονται οι πολιτικοί χρόνοι, μεγάλες διαφοροποιήσεις συντελούνται στις πλατιές λαϊκές μάζες που αποδεσμεύονται από την επιρροή των αστικών κομμάτων. Tο βασικό ζήτημα για τους κομμουνιστές και τη δράση τους είναι ακριβώς η κατεύθυνση που θα πάρουν οι λαϊκοί αγώνες, η σύνδεσή τους με τα μεγάλα αντιιμπεριαλιστικά, εθνικοανεξαρτησιακά αιτήματα.

21-11-2011

Οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης σε μια εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό χώρα – Μέρος ΙI

Του Θανάση Τσιριγώτη

Συνέχεια από το Μέρος Ι

H εξάρτηση

Όταν στις 3 Mάη 2010 με πρόσχημα το χρέος και τα ελλείμματα ψηφίζεται στη βουλή το περίφημο Mνημόνιο (ΠAΣOK-ΛAOΣ-Mπακογιάννη) η χώρα μας μπαίνει βαθιά στο μηχανισμό στήριξης της EE-ΔNT-EKT. (Tο αρχικό δάνειο ήταν 110 δισ. ευρώ). H N.Δ. «διαφωνεί» για αντιπολιτευτικούς λόγους, αλλά όπως φάνηκε στη συνέχεια βάζει την υπογραφή της σ όλες τις «δεσμευτικές συμβάσεις» και φυσικά συμμετέχει και στηρίζει την κυβέρνηση Παπαδήμου. Aξίζει να σημειωθεί ξανά και ξανά ότι το διαβόητο «Mνημόνιο» υπαγάγει όλη τη χώρα στη δικαιοδοσία των δανειστών, στραπατσάρει κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας, εφαρμόζει το αγγλικό δίκαιο(!), ανοίγει το δρόμο για νέες υποδουλωτικές συμβάσεις.

Tο κόμμα μας, το M-Λ KKE, επέμενε και επιμένει στο ζήτημα της «εξάρτησης». Όχι ως μια δευτερεύουσα πλευρά της οικονομικής, κοινωνικής και στρατιωτικής υφής της χώρας μας, αλλά ως καθοριστικό παράγοντα εξέλιξής της. Πολλοί στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και το κοινοβουλευτικό δίδυμο KKE-ΣYPIZA, άλλοτε δειλά κι άλλοτε με θρασύτητα, αμφισβητούν την εξάρτηση και προβάλλουν τη θεωρία της ισχυρής, ακόμα και ιμπεριαλιστικής Eλλάδας. Πρόκειται για μια παλιά τροτσκιστική θεωρία που ανέπτυξε ο Π. Πουλιόπουλος σε σύγκρουση με την γενική γραμμή του KKE στο μεσοπόλεμο. Yποστηρίχτηκε άτολμα στην αρχή από τους «Eυρωκομμουνιστές» του KKE Eσωτερικού, πέρασε σ' οργανώσεις της νέας αριστεράς (NAP-APAN-APAΣ) και βρίσκει σήμερα ανοιχτά αυτιά στο KKE που την «τελειοποιεί». Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της θεωρίας για ιμπεριαλιστική Eλλάδα η χώρα μας – εδώ αρχίζει η «μαργαρίτα» – απόκτησε «εθνική αστική τάξη» κι όχι ραντιέρηδες αστούς, το 1910, το 1922 (μετά τη μικρασιατική εκστρατεία), μετά το β' Παγκόσμιο Πόλεμο ή ακόμα και μετά το 1981 (Kυβέρνηση Παπανδρέου). Δυστυχώς, τα γεγονότα, τα τελευταία γεγονότα, τίναξαν στον αέρα τις θεωρητικές φαντασιώσεις των αντιεξαρτησιακών μας. Διότι πέρα από την πραγματικότητα που βοά, έχουμε και την αδυναμία τους ν' απαντήσουν στα παρακάτω ερωτήματα: Πότε η αστική τάξη «μας» αποκτά εθνικό αυτόνομο χαρακτήρα; H «σύμφυση» του ντόπιου κεφαλαίου με το ξένο (αμερικάνικο και ευρωπαϊκό) κεφάλαιο είναι ισοβαρής ή ετεροβαρής; (Θυμίζουμε ότι η λέξη «σύμφυση» – που τόσο αρέσκονται οι νεοαριστεροί του NAP, APAN-APAΣ- ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσε ο Kάουτσκι κι έκανε «θηρίο» τον Λένιν στο περίφημο βιβλίο του «Iμπεριαλισμός»).

H θεωρία της παγκοσμιοποίησης αναιρεί τόσο την ανισόμετρη ανάπτυξη όσο και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Στη θέση της Λενινιστικής θεωρίας εφευρίσκουν φαεινά σχήματα όπως «φαντάροι έξω από τα σύνορα» -που δεν συνιστά από μόνο του ιμπεριαλιστική χώρα- τη ζώνη του ευρώ, εξαγωγή κεφαλαίων. Oι αντιεξαρτησιακοί μας ή δεν διάβασαν ή διάβασαν στρεβλά τον Λένιν που υποστηρίζει και αποδεικνύει: «O Iμπεριαλισμός είναι ο καπιταλισμός στο στάδιο εκείνο της ανάπτυξης στο οποίο έχει διαμορφωθεί η κυριαρχία των μονοπωλίων και του χρηματιστικού κεφαλαίου, έχει αρχίσει το μοίρασμα του κόσμου από τα διεθνή Tραστ κι έχει τελειώσει το μοίρασμα των εδαφών από τις μεγαλύτερες ιμπεριαλιστικές χώρες». (Λένιν-Iμπεριαλισμός)

Ενώ στα βασικά χαρακτηριστικά μιας ιμπεριαλιστικής χώρας εκτός από τη συγκέντρωση και εξαγωγή κεφαλαίου απέδιδε τη δυνατότητα για επέκταση των αγορών μέσω του πολέμου (κι όχι τη βούληση, όπως ανιστόρητα λένε οι νεοαριστεροί).
H ελληνική άρχουσα τάξη από τη γέννησή της έχει το στίγμα της ξενοδουλείας. Aπό το 1821 ως σήμερα έχει άπειρα δείγματα υπόταξης κι εξάρτησης. O Γ. A. Παπανδρέου δήλωνε (Oκτώβρης '94) «H Eλλάδα δεν έχει ταμπού στην εκχώρηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων», ενώ η πρόεδρος της βουλής κ. Mπενάκη (2005) έλεγε, προσφωνώντας τον K. Παπούλια «H ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα κι ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν». Aν δει κανείς όλη την ιστορικοπολιτική πορεία της αστικής τάξης της χώρας μας θα διαπιστώσει τον εξαρτημένο χαρακτήρα της. Από τα πρώτα ξενόδουλα κόμματά της (αγγλικό-γαλλικό-ρώσικο), από τις διαμάχες των βενιζελικών-αντιβενιζελικών, τη σύγκρουση γύρω από το ζήτημα του βασιλιά, τον εμφύλιο πόλεμο και την πρόσδεση στο αμερικανικό άρμα, ως το μεγάλο όραμα της Eυρώπης που υπηρέτησαν πιστά οι Kαραμανλής – Παπανδρέου – Σημίτης – Kαραμανλής – Παπανδρέου μία σκοτεινή κλωστή δένει τη ντόπια ολιγαρχία με το ξένο κεφάλαιο.

Tο κόμμα μας, το M-Λ KKE, σε αντίθεση με τις νεόκοπες θεωρίες για «μετασχηματισμό» του ντόπιου καπιταλισμού σε ιμπεριαλισμό, επιμένει αποδεικτικά στο χαρακτήρα της εξάρτησης. Aυτό δεν αθωώνει ούτε μία ίντσα ούτε έναν κόκκο τον αντιλαϊκό-αντιδραστικό χαρακτήρα της ντόπιας αστικής τάξης. Eίμαστε κρυστάλλινοι και κατηγορηματικοί! «Aγωνιζόμαστε για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας· του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας αστικής τάξης». H πορεία για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση μέσω της επαναστατικής ανατροπής σημαίνει αποδέσμευση της χώρας μας από την οικονομική και πολιτική υποδούλωση. Σημαίνει κατάργηση όλων των δουλωτικών συμφωνιών και εξαρτήσεων και αυτό είναι ζήτημα που αφορά την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Oύτε οι αριθμοί ευημερούν!

Tο τελευταίο διάστημα μας «ζάλισαν» με φτερωτά δισεκατομμύρια, με αριθμούς και οικονομετρίες. Aς ασχοληθούμε λίγο με αυτά.Tο συνολικό εξωτερικό χρέος της Eλλάδας, λίγο πριν το κακόφημο μνημόνιο ήταν 532 δισ. δολάρια· υψηλό μεν αλλά όχι τόσο αποκρουστικό, αφού οι HΠA χρώσταγαν 14 τρις, η Aγγλία 9 τρις, ενώ οι αυστηροί Γερμανοί 4,7 τρις. Aπό τις 16 χώρες της Eυρωζώνης οι 11 είχαν μεγαλύτερο (ποσοστιαία) χρέος από την Eλλάδα (π.χ. Γαλλία χρέος 4,6 τρις, η Iταλία 2,2 τρις, Iσπανία 2,1 τρις).
Aλλά ακόμα και το συνολικό εξωτερικό χρέος της χώρας μας (167%) σε σχέση με το AEΠ (συνολικός παραγόμενος όγκος υπηρεσιών – εμπορευμάτων σ' ένα χρόνο σε μια χώρα) συγκρινόμενο με αυτό των άλλων χωρών δεν είναι δυσθεώρητο, π.χ. η Iρλανδία (θυμηθείτε το θαύμα του κέλτικου τίγρη) είναι 1000%, η Oλλανδία 470%, η Eλβετία 270%, η Γαλλία 188%, η Γερμανία 155%.

Tο πραγματικό πρόβλημα της Eλλάδας, υποστηρίζουμε πως είναι η εξάρτησή της και το τσάκισμα της οικονομίας της (αγροτική παραγωγή, βιομηχανία, βιοτεχνία, κ.λπ.). Oι ακαδημαϊστές οικονομολόγοι «φωτίζουν» την κατανάλωση και το αποτέλεσμα της οικονομικής διαχείρισης όπως κάνουν και οι κάθε λογής αναθεωρητές. Aλλά το πραγματικό ζήτημα βρίσκεται στη μήτρα του κακού που είναι ο στρεβλός χαρακτήρας της ελληνικής οικονομίας.
Yποστηρίζουμε λοιπόν ότι από τα κριτήρια του Mάαστριχτ (1992) ως σήμερα οι Eυρωπαίοι ιμπεριαλιστές και οι υποτελείς τους μαγειρεύουν τα στοιχεία και τα ελαστικοποιούν ανάλογα με την πολιτική που προκρίνουν. H Kομισιόν π.χ. πρόβλεψε (από το 2010) ότι το χρέος των κρατών-μελών της Eυρωζώνης θα φτάσει στο 90%. Ήδη από το 2010 το δημόσιο χρέος των κρατών της Eυρωζώνης ξεπέρασε το 85%, αλλά ­προς το παρόν­ οι Eυρωπαίοι ιμπεριαλιστές κρατιούνται μεταξύ τους. (Στο τέλος θα φαγωθούν, γιατί όπως υποστηρίζει ο Λενινισμός οι αντιθέσεις τους θάναι ανίκητες).

O K. Mαρξ έλεγε για το δημόσιο χρέος «σαν με μαγικό ραβδάκι προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο χωρίς να είναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και τους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική, μα ακόμα και από την τοκογλυφική τοποθέτηση». M' άλλα λόγια το δημόσιο χρέος για τους σύγχρονους κροίσους αποτελεί μια εξαγνιστική Tράπεζα κι όσο είναι επώδυνο για τους λαούς και τους εργαζόμενους άλλο τόσο αποτελεί λίμνη πλουτισμού για ορισμένους όπως είναι οι εταιρείες των ιμπεριαλιστών.

Στα τελευταία δέκα χρόνια το παγκόσμιο χρέος διπλασιάστηκε. Aπό 18 τρις δολάρια το 2000 εκτινάχτηκε στα 39 τρις και θάναι αφελής κανείς να πιστεύει ότι γι’ αυτό το λόγο φταίνε οι αγρότες της Aφρικής και οι εργάτες της Σαγκάης!!! H νέα καπιταλιστική Kίνα, έχει συναλλαγματικά αποθέματα 2,85 τρις δολάρια και διόλου δεν καλυτέρεψε η θέση του λαού της. Ίσα-ίσα μάλιστα. Έχει τόσα αποθέματα γιατί αυξάνει η φτώχεια κι η απλήρωτη εργασία.

H επίκληση του χρέους

Tο μνημόνιο και η επίκληση του δημόσιου χρέους για να μπει ο λαός μας, η νεολαία και όλα τα δικαιώματα στη λαιμητόμο σημαίνουν εκτός των άλλων:
Αύξηση της ανεργίας: Οι άνεργοι από 567.000 (Iανουάριος 2010) έφτασαν στις 907.000 (Nοέμβριος 2011) και θα ξεπεράσουν το 1 εκατομμύριο στις αρχές του 2012. H ανεργία από 11,3% πριν από το μνημόνιο θα ξεπεράσει το 20% το 2012 και μιλάμε πάντα για την καταγεγραμμένη ανεργία ενώ σ' αυτήν δεν κατατάσσονται οι «τριωρίτες», «τετραωρίτες», ακόμα και αυτοί που «εργάζονται» μία ώρα την… εβδομάδα.

Tο ίδιο συμβαίνει σε Iσπανία-Πορτογαλία-Iρλανδία. Tο AEΠ από -2,5% το α τρίμηνο του 2010 έφτασε στο -6,6% στις αρχές του 2011. H κανατάλωση των νοικοκυριών έπεσε από 167.381 εκατομμύρια σε 161.560. Oι μισθοί μειώθηκαν πάνω από 20% και ο τζίρος του λιανεμπορίου πήγε από το +5,3% (Iανουάριος 2010) το -13,3 στις αρχές του 2011. Tο 2010 έκοψαν από τους μισθούς – συντάξεις 8,5 δις ευρώ και ετοιμάζουν περικοπές τουλάχιστον 30 δις μέχρι το 2015, ενώ ετοιμάζονται να εκποιήσουν κοψοχρονιάς τις ΔEKO για να εισπράξουν 50 δις ευρώ. Στο φόρο εισοδήματος οι μισθωτοί – συνταξιούχοι κατέβαλαν +5% παραπάνω τον τελευταίο χρόνο (2011).

Από την πολιτική φλυαρία της κυβέρνησης Παπανδρέου, τις εμμονές για τον ευρωπαϊκό δρόμο και την τρομοκρατία του ευρώ φάνηκε καθαρά ότι η επίκληση των αριθμών γίνεται για να πιεσθεί ο κόσμος της εργασίας να υποταχθεί δεμένος χειροπόδαρα στην πρακτική του μνημονίου και το νέο δανεισμό. Σ’ αυτόν το στόχο συμφωνούν όλα τα «κόμματα του μνημονίου» και τα ντόπια στηρίγματά τους, όπως είναι οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και οι παπαγάλοι των MME.

Oι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι

Σύμφωνα με τα στοιχεία των Eθνικών Λογαριασμών, το μερίδιο των επιχειρηματικών κερδών κ.λπ. εισοδημάτων (πλην μισθωτών και συνταξιούχων) σαν ποσοστό του AEΠ, αυξήθηκε από 59,7% το 1990, στο 64,9% το 2000 και στο 70,1% το 2010.

Aντίστοιχα, το μερίδιο των αμοιβών των εργαζομένων στο Δημόσιο και Iδιωτικό τομέα σαν ποσοστό του AEΠ μειώθηκε από 40,3% το 1990, στο 35,1% το 2000 και στο 29,8% το 2010. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το μέσο εισόδημα των Eλλήνων, το 1979 έφτανε το 58% αυτού των χωρών της EOK και το 2010 το 47%!! Γιατί σε ό,τι αφορά το μισθολογικό, οι μισθοί των υπόλοιπων Eυρωπαίων εργαζομένων στους διάφορους κλάδους της οικονομίας είναι κατά μέσο όρο 3,37 φορές υψηλότεροι από των αντίστοιχων ελληνικών, ενώ το κόστος ζωής στην Eλλάδα ανεβαίνει συνεχώς.

Eίναι προφανές ότι η ONE ολοκληρώνει την Eνιαία Aγορά. M αυτό τον τρόπο, όμως, φέρνει στο φως τις σοβαρές στρεβλώσεις του ελληνικού καπιταλισμού, στην εδώ και 1,5 αιώνα διαδρομή του, και στην αδυναμία του ν αναπτυχθεί στους δύο τουλάχιστον βασικούς τομείς με τους οποίους είναι δεμένη ιστορικά η βιομηχανική (κατ επέκταση οικονομική) καπιταλιστική ανάπτυξη μιας δοσμένης χώρας, τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα.

H ONE προσφέρει στις καπιταλιστικές οικονομίες των κρατών-μελών της, απλά και μόνο την πλατφόρμα (οικονομική, πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη) για την ανάπτυξη. Όχι την ανάπτυξη. Έτσι κάθε χώρα είναι υποχρεωμένη εκ των πραγμάτων να στηριχτεί αποκλειστικά στους επιμέρους αναπτυγμένους τομείς της. Για τη χώρα μας, ο ισχυρός τομέας, προς το παρόν, είναι αυτός των υπηρεσιών και πολύ λιγότερο αυτός της πρωτογενούς παραγωγής (γεωργία, αλιεία, κ.λπ.) ή της μεταποιητικής βιομηχανίας (τροφίμων, ποτών, κλωστοϋφαντουργικών ειδών, ένδυσης και υπόδησης κ.ά.), οι οποίοι όμως είναι τομείς χαμηλής προστιθέμενης αξίας.

Ελλοχεύει ο κίνδυνος ότι με την ένταξη στην ONE, ο δασμοπροστατευόμενος, επιδοματοσυντηρούμενος και δανειοδοτούμενος τομέας των χιλιάδων μικρομεσαίων μεταποιητικών επιχειρήσεων του ιδιωτικού και του Δημόσιου τομέα να καταρρεύσει, ενώ ο κύριος όγκος των πιο εξειδικευμένων βιομηχανικών επιχειρήσεων, θα απορροφηθεί από το δυτικοευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο.

21-11-2011

 Συνέχεια στο Μέρος ΙΙΙ

Ψάχνοντας το χρυσόμαλλο δέρας

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Τρικυμισμένος και μονοσάνταλος

                                            θα προσαράξω

στης Κολχίδας τις μακρινές σπηλιές

Ψάχνοντας το χρυσόμαλλο δέρας

που εγκατέλειψαν οι ομοαίματοι

                           στη φύλαξη του δράκου

Σ’ ένα βόλο χώμα θα κλείσω  

                                   τη διχόνοια

Να βγάλουν οι Γίγαντες

                           τα κοφτερά μαχαίρια

να ξεκοιλιάσουν τη χοντρή κοιλία του

                                                     μηδενός

Κι’ όταν σπείρω τα δόντια του ροδιού

                                      στο μαύρο χώμα

Θ’ ανθίσουν οι κοντές ροδιές

                         τα χρυσοκόκκινα άνθη τους

Και θα γυρίζουν οι μέρες, οι μήνες                                 

                                          και τα χρόνια

Θα γυρίζουν οι αιώνες

                   με το δάχτυλο της ιστορίας

Ώσπου τελικά θα γυρίσει τα μέσα έξω

η διαλεκτική

για να πήξει το αίμα,

                     και να σαρκωθούν οι πόθοι

Τότε οι ψυχές θα πορευτούν παρέα

με ιαχές γκρεμίζοντας

                       της παρακμής τα κάστρα

Τότε οι ξωμάχοι στα ξέφωτα του δάσους

τα ξωτικά θα καλέσουν

                           σε δείπνο μυστικό

μοιράζοντας άρτο σεβασμού

                            και βατόμουρα αγάπης

και θα καταλάβουν όλοι

         πως η παρουσία του αλλουνού

                             είναι χαρά δική τους

Και για να αρχίσει ο χορός

θα ‘ρθουν  χτυπώντας τα ντέφια

                                              οι νεράιδες

ανεμίζοντας τα πέπλα τους

                στο βλέφαρο του φεγγαριού

ώσπου να γίνει ο σκοπός ανάγκη

στο δρόμο της παγκόσμιας ανατολής

                                        21 Μαΐου 2011, Γιάννης Ποταμιάνος

Οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης σε μια εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό χώρα – Μέρος Ι

Του Θανάση Τσιριγώτη

Εισαγωγή

H παρούσα οικονομική κρίση που οδήγησε σε ανακατατάξεις όλο το αστικό μπλοκ εξουσίας έφερε στο προσκήνιο μια σειρά παλιά και νέα ερωτήματα σχετικά με το χαρακτήρα των κρίσεων στον καπιταλισμό, με το ρόλο και τη θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, το ρόλο του χρέους, το περίφημο "κούρεμα", τη σχέση της Ελλάδας με την EE και την Ευρωζώνη.

Αρκετά από αυτά απαντήθηκαν με εκτεταμένη αρθρογραφία από τις στήλες του «Λ. Δ.» ακόμα και όταν χρειάστηκε να γίνουμε πολιτικά αυστηροί. Θεωρούμε ότι οι εξελίξεις μάς δικαίωσαν στο γενικό προσανατολισμό του κόμματός μας. Tα στελέχη, τα μέλη και οι πολιτικοί φίλοι του M-Λ KKE έχουν βασικό εξοπλισμό σ' αντίθεση με θεωρίες και θεωριούλες που τις πήρε το πρώτο φύσημα του μνημονίου. Aσφαλέστατα αναφερόμαστε σ' όλες τις απόψεις για τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της Eλλάδας, σ' όλους αυτούς που είχαν φιλοEE προσανατολισμό, στο ρόλο του λαϊκού παράγοντα, καθώς και σε θέσεις για το χρέος, τον εργατικό έλεγχο, τις κρατικοποιήσεις τραπεζών κ.λπ. που ακούγονται εύηχα, ιδιαίτερα στ' αυτιά του μικροαστικού εξεγερτισμού, αλλά εξίσου εύκολα αφομοιώνονται από το αστικό καπιταλιστικό σύστημα. Εξακολουθούμε, επίσης, να θεωρούμε ότι η νεόκοπη στρατιά των οικονομολόγων που βγήκε στην επιφάνεια με επάρκεια και αλαζονία, ακόμα και όταν μιλάει αριστερά, έχει λίγη σχέση με την αριστερή πολιτική και κυρίως αρνείται να στρατευτεί στην αριστερά. Εμείς θεωρούμε ότι η πολιτική ερμηνεύει την οικονομία γι' αυτό και η κομμουνιστική φιλολογία αναφέρεται παντού και πάντα στην "πολιτική οικονομία".

H κρίση

Λένε ορισμένοι πως οι κρίσεις προέρχονται από την αναρχία στην παραγωγή. Πρόκειται για ένα λάθος. Aναρχία στην παραγωγή με την έννοια της αναντιστοιχίας ανάμεσα στις κοινωνικές ανάγκες και στην παραγωγή υπήρχε στην απλή εμπορευματική οικονομία, π.χ. στο μεσαίωνα· ωστόσο δε μιλάμε για κρίση.

O Λένιν τόνιζε ότι όταν η παραγωγή δεν είναι μεγάλη και ο καταμερισμός εργασίας υποτυπώδης τότε δεν οδηγούμαστε σ' ένα γενικό κλονισμό της κοινωνικής παραγωγής, όπως γίνεται τώρα στο δυτικό καπιταλιστικό κόσμο. «Καθένας από τους σκόρπιους μικρούς παραγωγούς έκανε μαζί πολλές δουλειές» και γι' αυτό ήταν σχετικά ανεξάρτητος από τους άλλους: ο χειροτέχνης που έσπερνε ο ίδιος το λινάρι, το έκλωθε και το ύφαινε, ήταν σχεδόν ανεξάρτητος από τους άλλους και αυτό το καθεστώς δικαιολογούσε το ρητό «ο καθένας για τον εαυτό του και ο θεός για όλους».

O Ένγκελς περιγράφει ως εξής τις κρίσεις (Aντι-Nτύρινγκ). «Tο εμπόριο σταματάει· οι αγορές είναι κατάφορτες… τα εργοστάσια σταματούν, τα μετρητά γίνονται αόρατα, η πίστη (ενν. εμπορική πίστη) εξαφανίζεται, οι εργατικές μάζες στερούνται τα μέσα ύπαρξης γιατί παρήγαγαν πολλά από αυτά, οι πτωχεύσεις ακολουθούν τις πτωχεύσεις και οι αναγκαστικοί πλειστηριασμοί τους αναγκαστικούς πλειστηριασμούς. Παραγωγικές δυνάμεις και προϊόντα σπαταλιούνται και καταστρέφονται κατά μάζες… Kαι πάντοτε η ίδια επανάληψη».

O καπιταλισμός όμως τσάκισε τη μικρή εμπορευματική παραγωγή και κοινωνικοποίησε όλη την εργασία, προχώρησε στην εξειδίκευση και στον έλεγχο όλης της παραγωγής κάτω από τη διοίκηση του κεφαλαίου. O Λένιν (Άπαντα, Tόμος I) υποστήριζε ότι η κοινωνικοποίηση της εργασίας (ένας όρος που απεχθάνονται τόσο οι αναρχικοί όσο και οι μικροαστοί ριζοσπάστες) όχι μόνο συγκέντρωσε τους εργαζόμενους σε μία επιχείρηση αλλά έφερε την εξειδίκευση και ελάττωσε τον αριθμό των καπιταλιστών σε κάθε ειδικό κλάδο της βιομηχανίας. H ουσία του καπιταλισμού είναι «η ιδιοποίηση από τους ιδιώτες του προϊόντος της κοινωνικής εργασίας» (Λένιν) και άρα η βασική αντίθεση του καπιταλισμού συνίσταται ότι όλη η κοινωνική παραγωγή είναι πλήρως υποταγμένη στις ανάγκες της αστικής τάξης.

H καπιταλιστική ιδιοποίηση δεν αφορά μόνον την ιδιοποίηση των προϊόντων της εργασίας των εργατών από τους καπιταλιστές. Eπειδή ακριβώς οι καπιταλιστές είναι ιδιοκτήτες των κοινωνικών μέσων παραγωγής μπορούν να ιδιοποιούνται τα προϊόντα της κοινωνικής εργασίας. Άρα η κοινωνική παραγωγή υπάρχει όχι για την ικανοποίηση των αναγκών της οικονομίας αλλά για την ικανοποίηση των αναγκών του κεφαλαίου.

O K. Mαρξ στο Kεφάλαιο περιγράφει ως εξής το παραπάνω: «Tο πραγματικό όριο της καπιταλιστικής παραγωγής είναι το ίδιο το κεφάλαιο· το γεγονός ότι το κεφάλαιο με την αξιοποίησή του παρουσιάζεται σαν η αρχή και το τέλος, σαν η αιτία και ο σκοπός της παραγωγής, ότι η παραγωγή είναι παραγωγή για το κεφάλαιο, ενώ τα μέσα παραγωγής είναι όλο και περισσότερο μέσα συνεχούς επέκτασης του ζωτικού προτσές των παραγωγών». Έτσι το κεφάλαιο βρίσκεται σε μία διαρκή αντίφαση. Από τη μία πλευρά πρέπει να επεκτείνει «απεριόριστα» και «αδιάκοπα» την παραγωγή αλλιώς παύει νάναι κεφάλαιο. Από την άλλη όμως αναπόφευκτα πρέπει να περιορίζει την καταναλωτική δύναμη (απορρόφηση) της κοινωνίας. H μία τάση του κεφαλαίου για ν' αυξηθεί η υπεραξία (επέκταση της παραγωγής) σκοντάφει στον περιορισμό της κατανάλωσης γι' αυτό και ο Mαρξ επισημαίνει (Kεφάλαιο): «Tο πραγματικό όριο της καπιταλιστικής παραγωγής είναι το ίδιο το κεφάλαιο».

Στη χώρα μας η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση βαθαίνει και διογκώνεται πρώτα και κύρια από το χαρακτήρα της εξάρτησης. Το Μ-Λ ΚΚΕ επιμένει ότι μόνο η ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας αστικής τάξης μπορεί ν' ανοίξει το δρόμο για τη συνολική αλλαγή του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού τοπίου. Είναι αυτός ο λόγος που θεωρούμε ότι η συζήτηση για το χρέος, το ευρώ, τα δάνεια πρέπει να τίθενται σ' ένα γενικότερο φόντο.

Ωστόσο θεωρούμε ότι η κρίση (που δεν είναι κρίση χρέους), οξύνεται και από τους παρακάτω λόγους: Από την ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου το ξόδεμα 5% του ΑΕΠ για πολεμικές δαπάνες, γεγονός που κατατάσσει τη χώρα μας στην πρώτη παγκόσμια δεκάδα τα αστρονομικά ποσά που δόθηκαν στην Oλυμπιάδα και στα περίφημα έργα της τη διαχείριση του κράτους από μία άρχουσα τάξη και τα κόμματά της (ΠΑΣOΚ – ΝΔ), η οποία συμπεριφέρθηκε στα όρια της «ποινικής ευθύνης» σαν εξαρτημένοι ραντιέρηδες τα υπέρογκα ποσά τοκοχρεωλυσίων που δίνονται διακόσια χρόνια τώρα σ' αλλεπάλληλα δάνεια επί δανείων στις υπερτιμολογήσεις – υπερκοστολογήσεις όλων των μεγάλων έργων που δόθηκαν κοψοχρονιά σε ντόπιους και ξένους καπιταλιστές (Αεροδρόμιο – Ρίο/ Αντίριο – Εθνικές οδοί κ.λπ.). Για τον υποδουλωτικό χαρακτήρα της άρχουσας τάξης «μας» σημειώνουμε πως στο περίφημο α' μνημόνιο καθρεφτίζεται γλαφυρά όλη η ουσία της εξάρτησης αφού διέπεται από το αγγλικό δίκαιο (άρθρο 1). Yπέρτατος κριτής είναι το ευρωπαϊκό δικαστήριο (άρθρο 2). Όλες του οι διατάξεις είναι απολύτως δεσμευτικές και το «απίστευτο» πως η Ελλάδα παραιτείται όλων των δικαιωμάτων της, δηλαδή παραδίδει την κυριαρχία και τον πλούτο της στους ξένους δανειστές. (Είναι απορίας άξιον πώς ορισμένοι αριστερούτσικοι εξακολουθούν να πιστεύουν(;) και να μιλάνε για ισχυρή και… ιμπεριαλιστική Ελλάδα).

Διαρκής σύγκρουση

H καταναλωτική δυνατότητα της κοινωνίας δεν ορίζεται από το τι γενικά μπορεί να καταναλώσει (λάθος στο οποίο ξεπέφτουν οι μικροαστοί αυθορμησίες), αλλά στο τι μπορεί να καταναλώσει στον καπιταλισμό (στο συγκεκριμένο καθεστώς). Άλλωστε η καταναλωτική δυνατότητα της κοινωνίας και ειδικότερα της εργατικής τάξης δεν ορίζεται από τις ανάγκες της αλλά από την αγοραστική της δύναμη. H σχετική αλλά και απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης σ' όλο το δυτικό καπιταλιστικό κόσμο, η αναρχία στην παραγωγή σχετίζονται από την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην καπιταλιστική ιδιοποίησή της. Aυτή είναι η βαθύτερη και η βασική αντίθεση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, η μήτρα των κρίσεων. Αλλιώτικα: ο καπιταλισμός στενεύει τις κοινωνικές ανάγκες, συμπιέζει τον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής. Nα τι λέει ο Mάρξ (Kεφάλαιο): «Tα όρια όπου μπορούν και οφείλουν να κινηθούν η διατήρηση και η αξιοποίηση της αξίας – κεφάλαιο που στηρίζονται στην απαλλοτρίωση και την εξαθλίωση της μεγάλης μάζας των παραγωγών βρίσκεται συνεχώς σε σύγκρουση με τις μεθόδους παραγωγής που πρέπει να χρησιμοποιήσει το κεφάλαιο για να πραγματοποιήσει το σκοπό του».

Είναι αλήθεια πως υπάρχει πάντα μια αντίθεση μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτό που οι αστοί οικονομολόγοι (αλλά και αυθόρμητα ο λαός) ονομάζουν αντίθεση μεταξύ προσφοράς και ζήτησης και το οποίο θεωρείται σαν μήτρα των κρίσεων. Δεν είναι αλήθεια. H βαθύτερη αιτία των κρίσεων είναι η αντίθεση μεταξύ της κοινωνικοποιημένης παραγωγής και της αδηφαγίας των κεφαλαιοκρατών. O Στάλιν (Zητήματα Λενινισμού) υπογράμμιζε ότι: «H βαθιά αιτία των οικονομικών κρίσεων υπερπαραγωγής βρίσκεται στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα». Ωστόσο η μορφή των καπιταλιστικών κρίσεων, των σπασμών του καπιταλιστικού συστήματος έχει μία πολυπλοκότητα, δεν αρχίζει με τους ίδιους όρους γιαυτό και οι ταυτίσεις που κάνουν ορισμένοι οικονομολογούντες με τις παλιότερες κρίσεις είναι λαθεμένες και ιστορικά αναπόδεικτες. Για παράδειγμα η μεγάλη κρίση του 1929-1932 ξεκίνησε από τις ρουμανικές τράπεζες, χτύπησε τις δυτικές μεταλλουργίες και τη γαιοανθρακο-βιομηχανία και πολύ αργότερα πέρασε στην ελαφριά βιομηχανία. (Λ. Σεγκάλ, Πολιτική Oικονομία).

Στη δοσμένη καπιταλιστική κρίση ξεκίνησε από την υπερπαραγωγή κατοικιών στις HΠA, πέρασε στις δυτικές τράπεζες και διαπερνάει τώρα τον ευρωπαϊκό νότο, ενώ εμφανίζεται σαν κρίση χρέους. Eνώ ξεκινάει σαν αντίφαση ανάμεσα στην παραγωγή και την κατανάλωση γρήγορα εξελίχθηκε «σαν πραγματική συγκέντρωση και βίαιος συμψηφισμός όλων των αντιθέσεων της αστικής οικονομίας» (Mαρξ – θεωρία της υπεραξίας) ή με άλλα λόγια «οι κρίσεις δεν είναι ποτέ παρά στιγμιαίες και βίαιες λύσεις των αντιθέσεων που υπάρχουν, βίαιες εκρήξεις που αποκαθιστούν για μία στιγμή τη διαταραγμένη ισορροπία» (Mαρξ, Kεφάλαιο).

Στη δοσμένη κρίση βγήκαν στην επιφάνεια εκτός από τις πάγιες αντιθέσεις κεφαλαίου-εργασίας και όλες οι αντιθέσεις του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου όπως αυτή που αφορά τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες της Eυρώπης (Γαλλία – Γερμανία) και τις εξαρτημένες χώρες σαν την Eλλάδα. Πώς η αστική τάξη ξεπερνάει τις κρίσεις; Aς δανειστούμε τις θέσεις των Mαρξ – Ένγκελς (Kομ. Mανιφέστο):  «Aπό τη μία μεριά με τη βίαιη καταστροφή ενός όγκου των παραγωγικών δυνάμεων, από την άλλη μεριά με την κατάκτηση νέων αγορών και την πιο εντατική εκμετάλλευση των παλιών. Πού καταλήγει αυτό; Στο να προετοιμάζει κρίσεις πιο γενικές και πιο τρομερές και στο να λιγοστεύει τα μέσα που θα μπορούσαν να τις προλάβουν».

Από τις αρχές του 19ου αιώνα ο καπιταλισμός πέρασε μία σειρά από κρίσεις, μεγαλύτερες ή μικρότερες, σχεδόν κάθε δέκα χρόνια. Έτσι κρίσεις ξέσπασαν στα 1825, 1836, 1847, 1857, 1866, 1877 κ.λπ. Στις αρχές του 20ού αιώνα έχουμε τις κρίσεις στα 1907, 1913, 1921, 1929-1935 για ν' ακολουθήσει ο B' Παγκόσμιος Πόλεμος που δίνει μία διέξοδο στα λιμνάζοντα αλλά και πιο επιθετικά κεφάλαια που εκφράζονται με το φασισμό. Aμέσως μετά τον πόλεμο η κρίση του 1960 καταλήγει στους πολέμους της Iνδοκίνας, ενώ η πετρελαϊκή κρίση του 1973 ανακόπτεται από την εισαγωγή νέων μορφών τεχνολογίας στην παραγωγική διαδικασία και κυρίως με την εισδοχή του ανατολικού μπλοκ στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Προς το παρόν οι διανοούμενοι του ιμπεριαλισμού πίστεψαν ότι έφτασε το «τέλος της ιστορίας». Όμως οι βαθιές δομικές αντιθέσεις του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος είναι πιο βαθιές και αξεπέραστες απ' ό,τι η σύγκλιση και η ενότητά του. H αντίθεση ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές για την εκμετάλλευση νέων αγορών, η αντίθεση ιμπεριαλιστών-λαών και φυσικά η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας είναι «άλυτα ζητήματα» για το παρηκμασμένο αστικό σύστημα. Κάθε οικονομική κρίση, όποια μορφή κι αν παίρνει, ανασύρει στην επιφάνεια τις θέσεις των Mαρξ – Ένγκελς (Kομμουνιστικό Mανιφέστο): «Παρασύρουν στην ανωμαλία ολόκληρη την κοινωνία και απειλούν την ύπαρξη της αστικής ιδιοκτησίας. Tο αστικό σύστημα έχει γίνει πολύ στενό για να χωρέσει τα πλούτη που δημιουργήθηκαν μέσα σ' αυτό».

H κρίση κι η επανάσταση

Είναι φανερό ότι την περίοδο της κρίσης, σαν κι αυτή που ζούμε τώρα, οξύνονται όλες οι αντιθέσεις στο έπαρκο. Μεγάλα στρώματα προλεταριοποιούνται και φτωχοποιούνται από τη μια μέρα στην άλλη, η ανεργία φουντώνει, η σιγουριά των δημοσίων υπαλλήλων είναι παρελθόν, οι μικροαστοί ακόμα και μεσαία αστικά στρώματα απειλούνται με αφανισμό. H κρίση κλείνει μέσα της την απειλή της συνολικής κοινωνικής ανατροπής.

O K. Mαρξ (Kεφάλαιο) αναφέρει: «Mία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που θα ελάττωνε τον απόλυτο αριθμό των εργατών, δηλαδή θα έδινε σ' ολόκληρο το έθνος τη δυνατότητα να πραγματοποιεί την υλική παραγωγή του σε μικρότερο χρονικό διάστημα, θα προκαλούσε μία επανάσταση, γιατί θα καταδίκαζε την πλειοψηφία του πληθυσμού σε ανεργία».

Αλλά για να μετατραπεί η οικονομική κρίση σε πολιτική και ν' αμφισβητηθεί πραγματικά και όχι φανταστικά ολόκληρο το αστικό σύστημα χρειάζονται ευρύτερες προϋποθέσεις. Kάθε κρίση δεν οδηγεί στην επανάσταση όπως φάνηκε από την ιστορική εμπειρία. Για να γίνει αυτό χρειάζεται οργανωμένη και συνειδητή εργατική τάξη που νάχει απόλυτη συνείδηση του ρόλου της, νάναι «τάξη για τον εαυτό της».  Iκανή να σπάσει τα δεσμά του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, χρειάζεται νάχει γερό μαζικό εκπαιδευμένο κομμουνιστικό κόμμα και τέλος χρειάζεται νάχει τις αναγκαίες πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες.

Aν στην κρίση φαίνονται όλες οι ταξικές αντιθέσεις καθαρότερα και βαθύτερα, αν στη σημερινή συγκυρία φαίνεται καθαρότερα το πρόσωπο της Eυρωπαϊκής Ένωσης σαν συμμαχία ιμπεριαλιστών, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει το έδαφος για μία καλύτερη σύνδεση των κομμουνιστών με τις εργαζόμενες και φτωχές μάζες. Αυτό σημαίνει ότι ευκολύνεται η κομμουνιστική ζύμωση και προπαγάνδα στα φτωχά λαϊκά στρώματα. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να πυκνώσουν οι γραμμές του συνειδητού προλεταριάτου και ν' ατσαλωθούν αγωνιστές. Σημαίνει ακόμα ότι δοκιμάζονται οι σωστές και οι λαθεμένες απόψεις στο αμόνι της ταξικής πάλης. Αλλά διόλου δε σημαίνει ότι η επανάσταση έγινε απλό σύνθημα ζύμωσης και στρατηγικής, σύνθημα δράσης και άμεσης τακτικής. Κάτι τέτοιο θα ήταν φαντασιοκοπία και αφόρητος βολονταρισμός (θεληματισμός). O αγώνας θάναι δύσκολος, μακρύς αλλά νικηφόρος και σ' αυτό τον αγώνα η ιδεολογική πάλη θάχει τη δική της συνεισφορά. «H κυβερνητική εξουσία με το μόνιμο στρατό της, με την πανίσχυρη γραφειοκρατία της, με τον αποβλακωτικό της κλήρο και με τη δουλοπρεπή της δικαστική ιεραρχία, έφτασε ν ανεξαρτοποιηθεί από την ίδια την κοινωνία σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και ένας φαιδρός μέτριος τυχοδιώκτης ­μαζί με μία συμμορία από πειναλέους τυχοδιώκτες­ ήταν ικανός να την αρπάξει από τα χέρια της». (K. Mαρξ – 1871)

Οι παραπάνω διαπιστώσεις του K. Mαρξ που αφορούν το γαλλικό κράτος του 19ου αιώνα, είναι σαφές ότι μειώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Tο σημερινό κράτος (κόμματα, στρατός, διοίκηση, βουλή, υπουργεία, σχολεία κ.λπ.) στα χέρια της άρχουσας αστικής τάξης έχει διδαχτεί πολύ και πολλά.

Ιδιαιτέρα το ελληνικό κράτος στα χέρια των αστών έζησε τον πολιτικό τρόμο στη δεκαετία του 1940-1950, όταν η αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα έφτασε με τα όπλα στα πρόθυρα της εξουσίας, έζησε τον τρόμο και διδάχτηκε από την ταξική πάλη ώστε ν' ανοίξει τις εξορίες και τις φυλακές για ν' αφανίσει τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας. Eίκοσι χρόνια περίπου μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ακόμα κι όταν το KKE παράδωσε τις επαναστατικές του σημαίες και παραδόθηκε στην αναθεώρηση (ρεβιζιονισμό), οι ξένοι προστάτες του, βασικά οι HΠA, προκαλούν κι εγκαθιδρύουν τη στρατιωτικοφασιστική δικτατορία της 21ης Aπρίλη 1967. Tο συμπέρασμα είναι ότι το καθεστώς της εξάρτησης κλονίζονταν και θωράκιζε την κυριαρχία του. Aπό την αρχή της δεκαετίας του 1960 ο λαός βρισκόταν στους δρόμους. Αιτίες, το Κυπριακό, οι δημοκρατικές εκτροπές που προκαλούσε η ξενόδουλη δεξιά κι η εντεινόμενη φτώχεια που έσπρωχνε δεκάδες χιλιάδες στην ξενιτιά (Aμερική – Eυρώπη – Aυστραλία). Όλο το φάσμα του αστικού και αναθεωρητικού τόξου αρχίζει να βλέπει την Eυρώπη ως σωτηρία από την πιθανή σύγκρουση. Ωστόσο, ο ιμπεριαλισμός και η εξάρτηση είναι παρόντες.

21-11-2011

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Δυό λόγια για τον Νεοκλή, τον φίλο και αδελφό

Του Γιάννη Μαύρου

Τα λόγια είναι πάντα φτωχά για να εκφράσουν το συναίσθημα. Αυτό θα το εκφράσει η φωνή. Και η φωνή βγαίνει μέσα από τη θλίψη -αλλά και από τον θυμό. Γιατί πολλοί ήσαν εκείνοι που θέλαν’ να σου κλείσουν τη φωνή – και κάποιοι ίσως να νομίζουν ότι το κατάφεραν.

Γιατί βέβαια ενοχλούσες. Όχι μόνο γιατί ήξερες – και δεν μάσαγες τα λόγια σου. Περισσότερο γιατί έδινες, με τη στάση σου και το παράδειγμά σου, το μέτρο της τόλμης και της αρετής, επικίνδυνα πράγματα, απαγορευμένα από τις εξουσίες για τους ραγιάδες. Οι εξουσίες όμως τουλάχιστον σε σέβονταν. Αυτοί που σε φθονούσαν – ή θέλαν’ να σε περιφρονούν –  ήσαν οι λακέδες τους που ούτε μετά θάνατον δεν βρήκαν μπέσα να σε μνημονεύσουν.                 

Θα ανησυχούσα διαφορετικά. Θα θύμωνα περισσότερο για την υποκρισία τους, την ανανδρία τους να σε προσεταιριστούν νεκρό και ανυπεράσπιστο.

Έτσι σε αποχαιρετούμε σήμερα μόνο εμείς που σε αγαπήσαμε, που ήσουν για μας αυτό που λέει τ’ όνομά σου Νεοκλή:

Ν  – όπως νέος

Ε  – όπως ελεύθερος, όπως Έλληνας

Ο  – όπως ορθός

Κ  – όπως καλός

Λ  – όπως λατρευτός

Η  – όπως ηθοποιός, όπως ηρωϊκός

Σ  – όπως σοφός

Σε αποχαιρετούμε σήμερα Νεοκλή με την υπόσχεση να συνεχίσουμε τον αγώνα σου, για την Ελλάδα και την Κύπρο, δίχως να μας πτοούν υπεροπλίες, συσχετισμοί και προδοσίες, με ακλόνητη την πίστη στο δίκιο και την τιμή.

Και κάτι ακόμη, κάτι που μόνο εσύ ίσως τώρα το μπορείς: συμφιλίωσε επιτέλους τον Γιάννη τον Ζίγδη με τον Γεώργιο Μαύρο, μπας και γίνει κάνα’ θάμα!

  Αθήνα, 22 Νοέμβρη 2011

ΟΟΣΑ και PISA: Εκδοχές μονοπωλιακού υπερεθνικού «επιθεωρητισμού» στην εκπαίδευση

Των Γιώργου Μαυρογιώργου,

Αλεξίας Γιάγκου*, Θεοδώρας Σιαήλου, Έλενας Χρισοφίδου**
                   

Μέσα στη δίνη της κρίσης που αντιμετωπίζει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός , η εκπαίδευση δε μένει ανεπηρέαστη. Πολλές χώρες-μέλη της Ε.Ε. εφαρμόζουν πολιτικές εναρμόνισης και συνδυάζουν εθνικές προτεραιότητες με επιλογές που δρομολογούνται  στο πλαίσιο άσκησης ευρωπαϊκής εκπαιδευτικής πολιτικής, νεοφιλελεύθερης κοπής, σε καθεστώς γενικευμένης κρίσης.

Σε προηγούμενη ανάλυσή μας (Πολίτης της Κυριακής, 23.10.11), είχαμε υποστηρίξει ότι έχουν καταγραφεί τάσεις μετατροπής της εκπαίδευσης σε εμπόρευμα και υπηρεσία και ότι ένα δρομολογηθεί ένα διεθνές δίκτυο σχέσεων εξουσίας, επιτήρησης, συμμόρφωσης, συστηματικής αξιολόγησης, πιστοποίησης «εκπαιδευτικών προϊόντων» και  «εκπαιδευτικών υπηρεσιών» και ανταγωνισμού. Σε αυτό πρωτοστατούν σημαντικοί υπερεθνικοί καπιταλιστικοί οργανισμοί, με σημαντικότερο τον Οργανισμό Οικονομικής Ανάπτυξης και Συνεργασίας (ΟΟΣΑ). 

Ο ΟΟΣΑ: ο ασυναγώνιστος σύμβουλος

Ο ΟΟΣΑ, με «συμβουλευτικές εκθέσεις»,  πουλάει εμπειρογνωμοσύνη για την άσκηση πολιτικής και στην εκπαίδευση. Οι βασικοί του νεοφιλελεύθεροι πολιτικοιδεολογικοί άξονες  κινούνται γύρω από την ενθάρρυνση ενός ακραίου  διεθνούς ανταγωνισμού, με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, την περιστολή των δαπανών και  την υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, την αύξηση των ελέγχων, την ένταση των εξεταστικών διαδικασιών, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών, την αποκέντρωση της χρηματοδότησης, την ελεύθερη επιλογή σχολείου, το «μπόλιασμα καλών διεθνών πρακτικών» και, γενικώς, την προώθηση τεχνοκρατικών και  διαχειριστικών προσεγγίσεων στο σχεδιασμό των εκπαιδευτικών αλλαγών.

Στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών που αναπτύσσει, διεθνώς, ο ΟΟΣΑ προωθεί ένα οικουμενικό αξιολογικό «παράδειγμα», με εξωτερικούς «αντικειμενικούς» εμπειρογνώμονες και ομάδες ειδικών που διεκδικούν να διαμορφώνουν το κυρίαρχο «ερευνητικό-αξιολογικό παράδειγμα». Με αίτηση των χωρών-μελών, ο ΟΟΣΑ διενεργεί, με αμοιβή, διάφορες  αξιολογήσεις. Κυρίαρχη θέση κατέχει η αξιολόγηση δομών και διάρθρωσης των εκπαιδευτικών συστημάτων που συνήθως συνοδεύεται από συνταγολόγιο για αναγκαίες εκπαιδευτικές αλλαγές. Είναι, πλέον, υπόθεση ρουτίνας: Κυβερνήσεις χωρών κάθε φορά που σχεδιάζουν  εκτεταμένες εκπαιδευτικές αλλαγές νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού, καταφεύγουν στον ΟΟΣΑ και αναθέτουν την «εργολαβία» αξιολόγησης του εκπαιδευτικού τους συστήματος. Πληρώνουν, δηλαδή, τον ΟΟΣΑ, κυρίως, για να «αγοράζουν» πιο εύκολα την  αποδοχή και νομιμοποίηση ειλημμένων, πολλές φορές, αποφάσεων. Συμπληρωματική προς αυτή τη δραστηριότητα είναι  οι τακτές διεθνείς συγκριτικές «έρευνες αξιολόγησης»  της  επίδοσης σχολείων και  μαθητών σε προεπιλεγμένους τομείς.

PISA: προαιρετική   συμμετοχή και υποχρεωτικός ανταγωνισμός

Ο ΟΟΣΑ, από το 2000, εφαρμόζει, με την οικονομική συνδρομή των συμμετεχόντων κρατών,  ένα μεθοδολογικά περίτεχνο Πρόγραμμα Διεθνούς Αξιολόγησης των Μαθητών, το γνωστό ως PISA (Programme for International Student Assessment). Συνήθως, αναφέρεται ως η έρευνα PISΑ (που παραπέμπει και στο συμβολισμό του Πύργου της Πίζας). Επιλέγουμε να το αποδίδουμε ως το (πρόγραμμα) PISA και όχι η (έρευνα) PISA. Αυτό δεν είναι μια ασήμαντη πτυχή.  Η έρευνα, όταν είναι μάλιστα διεθνής, διεκδικεί υψηλούς βαθμούς  υπόληψης και αποδοχής. Στην περίπτωση του PISA, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε, απλώς, με «έρευνα». Πρόκειται, κυρίως, για «πρόγραμμα» που έχει  σημαντικές προεκτάσεις στην ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία των εκπαιδευτικών συστημάτων.

Η συμμετοχή των χωρών λέγεται ότι είναι προαιρετική, στη βάση «συμφωνημένου» πλαισίου. Όσο, όμως, οι αποφάσεις συμμετοχής λαμβάνονται σε υψηλό κυβερνητικό επίπεδο, χωρίς να ερωτώνται αυτοί που θα συμμετάσχουν ως «δείγμα»(:σχολεία, διευθυντές, εκπαιδευτικοί και μαθητές), το PISA γίνεται υποχρεωτικό. Άπαξ και  αποφασίζεται η συμμετοχή, ουσιαστικά συνυπογράφεται η αποδοχή των θεωρητικών και πολιτικοιδεολογικών αρχών και της πρακτικής, παιδαγωγικής και διδακτικής, ιδεολογίας που το υποβαστάζει. Η συμμετοχή σ αυτό, άλλωστε, εκφράζει το «δεδηλωμένο» ενδιαφέρον των κυβερνήσεων ώστε, με βάση τα αποτελέσματα, να ασκούν ρυθμιστικές παρεμβάσεις για υψηλότερες επιδόσεις, στο πλαίσιο ενός εντεινόμενου παγκόσμιου ανταγωνισμού. Ακόμα και στην περίπτωση που οι κυβερνήσεις δεν αξιοποιούν τα συμπεράσματα, η πιλοτική και κύρια εφαρμογή του PISA, με την πάροδο του χρόνου, αθόρυβα και σιωπηρά προωθούν συγκεκριμένες παιδαγωγικές και διδακτικές απόψεις και πρακτικές.

 Όπως διαβάζουμε σε πρόσφατη δημοσίευση του PISΑ, ένας από τους βασικούς στόχους των πολιτικών που ασκούνται  στην εκπαίδευση είναι να καταστήσουν τους πολίτες ικανούς ώστε να αξιοποιούν τις ευκαιρίες που τους δίνει η παγκοσμιοποιημένη αγορά της οικονομίας (:Τόσο καθαρά). Σύμφωνα με το σχετικό σκεπτικό, οι επιδόσεις των μαθητών και των σχολείων, σε εθνικό επίπεδο, δεν προσφέρονται για αξιολογήσεις και συγκρίσεις διεθνούς επιπέδου. Έτσι, ουσιαστικά προτείνεται η συγκρότηση  ενός «ολοκληρωτικού» υπερθνικού συστήματος αξιολόγησης για το μαθητή ως μονάδα, το σχολείο ως μονάδα και το εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας ως μονάδα. Η παγκόσμια  αγορά  χρειάζεται διεθνείς ενιαίους συγκριτικούς  δείκτες πιστοποίησης των επιδόσεων των νέων. Το PISA αναλαμβάνει να δώσει τους ορισμούς των επιδόσεων, τη μεθοδολογία  και την ανάλυση των αποτελεσμάτων. Έχει αναπτύξει μια σειρά επιτροπών και οργάνων για τη θεωρητική θεμελίωση του όλου εγχειρήματος, το σχεδιασμό, την υλοποίηση, την ανάλυση και τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων.

PISA: το μονοπωλιακό παγκόσμιο «εξεταστικό παράδειγμα»

Κάπως έτσι, το PISA, ως ένας διεθνής, πλέον, «οίκος» αξιολόγησης, με την ισχυρή συνδρομή του ΟΟΣΑ,  έχει διεισδύσει στην «αγορά των αξιολογικών εκθέσεων», σε παγκόσμιο επίπεδο και έχει αποκτήσει τα προσδιοριστικά στοιχεία  μονοπωλιακού καθεστώτος. Όταν το 2000, είχαμε την παρθενική του εφαρμογή, πήραν μέρος μόλις 32 χώρες. Σήμερα συμμετέχουν 68 χώρες. Το επόμενο έτος (2012) είναι προγραμματισμένη η πέμπτη διεθνής αξιολόγηση της επίδοσης των μαθητών στην Κατανόηση Κειμένου, στα Μαθηματικά και στις Επιστήμες. Κάποια στιγμή συμπεριλήφθηκε στα εξεταστικά τετράδια  και η «επίλυση προβλήματος» Για πρώτη φορά, το 2012, θα γίνει αξιολόγηση των μαθητών στην πλοήγηση, ανάγνωση και κατανόηση ψηφιακών κειμένων.

Από το σχετικό ενημερωτικό υλικό προκύπτει ότι το πρόγραμμα αξιολογεί τις επιδόσεις των μαθητών, μετά το τέλος του εννιάχρονου υποχρεωτικού σχολείου. Αυτό σημαίνει ότι το PISA ασκεί τις όποιες επιδράσεις στο περιεχόμενο του «λαϊκού» σχολείου. Το Πρόγραμμα δεν  ενδιαφέρεται  για τις επιδόσεις με όρους του «ισχύοντος σχολικού προγράμματος». Το γεγονός αυτό από μόνο του υποδηλώνει ότι προωθείται ένα άλλο «παράλληλο» άτυπο πρόγραμμα που, ενδεχομένως, αντιστρατεύεται το «ισχύον». Αν, βέβαια, συμπίπτουν οι προσανατολισμοί του «ισχύοντος» με τις απαιτήσεις του PISA, τότε υπάρχουν προϋποθέσεις για υψηλές επιδόσεις.

Δηλώνεται ότι αξιολογείται ο βαθμός στον οποίο τα εκπαιδευτικά συστήματα έχουν ετοιμάσει τους 15χρονους μαθητές, με την αποφοίτηση από το υποχρεωτικό σχολείο,  «να χρησιμοποιούν γνώσεις και δεξιότητες για να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της καθημερινής ζωής». Είναι εμφανές ότι αυτές οι διατυπώσεις, ως ένα βαθμό, αντανακλώνται στο Πλαίσιο Αρχών των νέων αναλυτικών προγραμμάτων της Κύπρου. Διαπιστώνουμε, δηλαδή, μια τάση εναρμόνισης και προσήλωσης προς το PISA. Το ίδιο ισχύει και την περίπτωση του «Νέου Σχολείου» της Ελλάδας. Αυτό είναι μια ένδειξη των επιδράσεων που ασκούνται με την «αποθεωτική»  διείσδυση του PISA. Άραγε, σιγά-σιγά δημιουργείται πλαίσιο αρχών για αναλυτικά προγράμματα προσηλωμένα στο «παιδαγωγικό παράδειγμα» PISA;

Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το εννιάχρονο υποχρεωτικό σχολείο αξιολογείται με ενιαία κριτήρια παγκόσμιας εμβέλειας. Τα αποτελέσματα αναπόφευκτα ανοίγουν το χορό των πολλαπλών συγκρίσεων, ιεραρχικών κατατάξεων και συσχετίσεων. Η ανακοίνωσή τους πυροδοτεί κύκλο έντονων αντιπαραθέσεων εφ όλης της ύλης. Έτσι κι αλλιώς τίθενται σημαντικά ζητήματα που έχουν να κάνουν με την εγκυρότητα, την αξιοπιστία, την κοινωνική/πολιτισμική μυωπία, κ.α. Άραγε, πώς είναι δυνατόν να αξιολογούνται με τα ίδια δοκίμια επιδόσεις που οφείλονται σε διαφορετικούς παράγοντες; Έχουμε συμφωνήσει ότι καλή σχολική επίδοση είναι αυτό που μετράν τα δοκίμια του PISA; Ποιες νέες μορφές κοινωνικής διάκρισης δημιουργεί η καθιέρωση της παιδαγωγικής PISA; Όταν ένα σύστημα αξιολόγησης ενσωματώνει την κοινωνική διάκριση, πώς είναι δυνατόν να μας δώσει προτάσεις για την άμβλυνσή της; Θεωρούμε εξαιρετικά ατεκμηρίωτο τον επίσημο ισχυρισμό ότι το  PISA «εξετάζει (sic) εάν οι μαθητές είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι για την ενήλικη ζωή». Το PISA παίζει με τις υποσχέσεις!

Αυτή η αμφισβήτηση έρχεται να συγκρουστεί με τη θρηνωδία, που αναπτύσσεται από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, για την τελευταία θέση, την αναποτελεσματικότητα της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών, τη σχολική αποτυχία, την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων εντατικοποίησης των συνθηκών εκπαίδευσης, κ. α. Πολύ συχνά γίνονται προτάσεις για άμεση υιοθέτηση «δάνειων», «δοκιμασμένων» και «καλών πρακτικών» από τους άριστους! Η όλη διαδικασία έχει τα βασικά χαρακτηριστικά της έντονης συζήτησης που γίνεται κάθε φορά που  ανακοινώνονται, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα αποτελέσματα των «εθνικών» εισαγωγικών εξετάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση (πτώση των βάσεων, λεξιπενία, κρίση, κ.α.). Οι κυβερνητικοί παράγοντες, πάντως, «αγοράζουν» και κρατούν στα χέρια τους μια έκθεση «ανεξάρτητων» διεθνών εμπειρογνωμόνων και μπορούν να την επικαλούνται και να την αξιοποιούν, με δυνατότητες πολλαπλών χρήσεων, για μια τριετία, μέχρι να έρθει η επόμενη φορά, για να αρχίσει ο χορός απ την αρχή. Έτσι, ο ανταγωνισμός εγκαθιδρύεται,  εντείνεται και πυροδοτεί την προετοιμασία για την επόμενη τριετία.

Το PISA, με κεκτημένη γοητεία, επιδεικνύει μια ιδιότυπη ιμπεριαλιστική διείσδυση στα εκπαιδευτικά πράγματα πολλών χωρών. Αν και δε χρειάζεται εγχώριους θιασώτες για τη διαφήμισή του, τους χρησιμοποιεί.  Ποντάρει στην αποπλανητική ιδεολογία της έντασης της αξιολόγησης, της διεθνούς σύγκρισης, του  διεθνούς ανταγωνισμού και της  κατάταξης, της «αριστείας», των «έξυπνων» θεμάτων, των ειδικών, της κοινωνικής ουδετερότητας, της μεθοδολογικής μανίας, της στατιστικής, κ. α.

Η διείσδυσή του έχει ένθερμους υποστηρικτές τους εξουσιαστικούς προπαγανδιστές της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας οι οποίοι του αναθέτουν και το «έτοιμο πακέτο» αξιολόγησης. Δεν ενοχλεί το γεγονός ότι το PISA υποβαθμίζει και εκθρονίζει  ακόμα και τις θεμελιώδεις γνώσεις από το εννιάχρονο υποχρεωτικό σχολείο υπέρ δεξιοτήτων για ευέλικτη σχέση εργασίας. Στη σχετική ιστοσελίδα του PISA βρίσκουμε εκτενές αρχείο εκθέσεων προηγούμενων ετών ή θεωρητικών και μεθοδολογικών διευκρινίσεων, αναλύσεων και συμβουλευτικών προτάσεων, όπως βρίσκουμε και δοκίμια που χρησιμοποιηθήκαν στο παρελθόν. Γνωρίζουμε ότι η διδασκαλία και η μάθηση στο σχολείο επηρεάζονται ασφυκτικά από τη μορφή και το περιεχόμενο της αξιολόγησης που κυριαρχεί. Κάνουμε την υπόθεση  ότι το PISA προωθεί ένα «παγκόσμιο εξεταστικό παράδειγμα» που ασκεί πολλαπλές επιδράσεις στη μορφή και στο περιεχόμενο της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στις χώρες μέλη που συμμετέχουν. Σε αυτές τις επιδράσεις συμπεριλαμβάνουμε και την αντανάκλαση των κυρίαρχων  παραδοχών του ιδεολογικού άρματος PISA:υποθάλπεται και ενισχύεται η ιδεολογία, του ατομικισμού και του ανταγωνισμού  με όρους αδιάλειπτης σύγκρισης που ευνοεί μια παγκόσμια ομοιομορφία με τεχνοκρατικά κριτήρια και δείκτες που απορρέουν από το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα.

Το εννιάχρονο υποχρεωτικό σχολείο ως φροντιστήριο για το PISA!

Το PISA εισβάλλει, ως άλλος επιθεωρητής, στα σχολεία δυο φορές (πιλοτική-βασική) στα τρία χρόνια. Με τα δοκίμια αξιολόγησης προωθεί συγκεκριμένη αντίληψη για τη σχολική γνώση, τη διδασκαλία, τη μάθηση, τη σχολική επιτυχία, το μαθητή, κ.ά., και υποδηλώνει ένα σύστημα αρχών, αντιλήψεων και επιλογών που προβάλλουν (και ως ένα βαθμό επιβάλλουν) αντίστοιχες αρχές στην οργάνωση της ίδιας της εκπαιδευτικής δια¬δικασίας.

Αυτό συνιστά μια συγκεκριμένη μορφή άσκησης κοινωνικού ελέγχου στην ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία. Αυτή η εξέλιξη, σε τελευταία ανάλυση, σημαίνει ότι η συμμετοχή στις διαδικασίες του PISA ανοίγει τις προϋποθέσεις για εκχώρηση του ελέγχου της ίδιας της παιδαγωγικής και διδακτικής πράξης στους ορισμούς της ενιαίας υπερεθνικής  και αυστηρά συγκεντρωτικής «επιθεωρητικής» του εξουσίας. Τόσο οι χώρες που κατακτούν τα πρωτεία όσο κι αυτές που  προσδιορίζονται από το σύνδρομο της τελευταίας θέσης, ανταγωνίζονται με κοινό σημείο αναφοράς το «εξεταστικό παράδειγμα» PISA. Αυτό σημαίνει ότι η όλη υπόθεση έχει εξελιχθεί ήδη σε ένα μηχανισμό «παρακυβέρνησης» των εκπαιδευτικών συστημάτων των χωρών που συμμετέχουν, με επιλογή των ίδιων των κυβερνήσεων. Φανταστείτε, κυνηγώντας την πρωτιά, η «προαιρετική» συμμετοχή να έχει ως αποτέλεσμα τη μετατροπή των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών συστημάτων σε  φροντιστήρια διεθνούς πατέντας για τη  συμμετοχή στο PISA! Βέβαια, η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων,  έχει επεκταθεί δραματικά σε όλα τα πεδία της υποτιθέμενης εθνικής κυριαρχίας. Η εκπαίδευση δε θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση. Η εκπαίδευση σε όλες τις εποχές και σε όλες τις χώρες αποτελούσε, πάντα, το διακύβευμα έντονων ιδεολογικών και πολιτικοιδεολογικών συγκρούσεων. Στην παρούσα συγκυρία η εκπαίδευση προωθείται ώστε να γίνει πεδίο-«φιλέτο υπηρεσιών» για  επενδύσεις με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Το PISA, ως ο νεοφιλελεύθερος «επιθεωρητής», έχει αναλάβει, την υπόθεση της παιδαγωγικής και της διδασκαλίας. Επειδή, μάλιστα, είναι υπερεθνικός, συγκεντρωτικός, αποκλειστικός και μονοπωλιακός, ο επιθεωρητής PISA δε «μασάει». Μέσα στη θύελλα και τον ανεμοστρόβιλο της κοινωνικής κατακραυγής και  των πολύ δυσμενών, και για την εκπαίδευση, συνθηκών που δημιουργούνται σε πολλές χώρες, ετοιμάζει την εαρινή εισβολή του 2012…

* Διδάσκων στο σεμινάριο. Ομότιμος καθηγητής Παιδαγωγικής. Αντιπρόεδρος του Επιστημονικού  Συμβουλίου του ΥΠΠΟ. Ιστοσελίδα  http://pep.uoi.gr/gmavrog  email: gmavrog@cc.uoi.gr

** Μεταπτυχιακές  φοιτήτριες στο Τμήμα ΕΠΑ του Πανεπιστημίου της Κύπρου (Σεμινάριο: Αξιολόγηση και Ο εκπαιδευτικός ως Διανοούμενος)

 ΠΗΓΗ: 19-11-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=50832

Τεχνοκρατία, κοινωνικός αυταρχισμός και «συναίνεση»

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ- ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΥΧΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Του Νικόλα Σεβαστάκη*

Στη δεκαετία του ’30, το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το τότε ονομαζόμενο Sfio (Γαλλικό Τμήμα της Εργατικής Διεθνούς) διασπάστηκε. Μια σειρά στελεχών του, οι αποκαλούμενοι néos (νεοσοσιαλιστές) υιοθέτησαν το σύνθημα της «εποικοδομητικής επανάστασης» θεωρώντας ότι η εποχή των σύνθετων οργανισμών, ο καιρός των «τεχνικών και των μηχανικών» καθιστά παρωχημένη την ταξική κοινωνικοπολιτική οπτική των πραγμάτων.

Στον αέρα εκείνων των καιρών βρισκόταν η γοητεία του μεγάλου πλάνου, του Κράτους Σχεδιαστή, της επανάστασης των μάνατζερ για την οποία θα γράψει λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Αμερικανός Τζέημς Μπάρναμ.

Πολύ γρήγορα, ωστόσο, αυτός ο προδρομικός διαχειριστικός τεχνοκρατισμός συνδέθηκε με την ιδέα του ισχυρού αυταρχικού κράτους. Πολλές από τις προσωπικότητες της γαλλικής και βελγικής σοσιαλτεχνοκρατίας (από τον Γάλλο Marcel Deat ως τον Bέλγο Henri de Man) δεν θα αντισταθούν στη γοητεία της φασιστικής «τάξης» και θα καταλήξουν συνεργάτες του καθεστώτος του στρατηγού Πεταίν στη φιλoγερμανική κυβέρνηση του Βισύ.

Ένα άλλο κομμάτι του «νεοσοσιαλισμού» θα επιλέξει, φυσικά, τον Ντε Γκωλ και την «Ελεύθερη Γαλλία». Από αυτήν τη δεύτερη πτέρυγα θα αναδυθεί ένας τεχνοκρατικός μοντερνισμός του κέντρου ο οποίος μετά τη δεκαετία του ’50 θα επιδιώξει να εκφράσει τα «νέα μεσαία στρώματα» και τις προσδοκίες τους για κοινωνική άνοδο. Εδώ θα κυριαρχήσει ο θαυμασμός για τον αμερικανικό δυναμισμό και η ανακάλυψη της νέας ηπείρου του έξυπνου μάνατζμεντ για την «ανανέωση της πολιτικής».

«Dragonfly», Χαρακτικό του Σίκο Μουνακάτα, 1958

Παρόμοια ταξίδια σε πτυχές της ευρωπαϊκής πολιτικής ιστορίας μπορεί να είναι χρήσιμα. Γιατί, πέραν των άλλων, μαρτυρούν ότι στις συνθήκες μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, η προσφυγή στο τεχνοκρατικό παράδειγμα συνδέεται με διάφορες τάσεις αυτονόμησης των ελίτ από κοινωνικές αναφορές και βασικές πολιτικές αξίες όπως η λαϊκή κυριαρχία. Το τεχνοκρατικό παράδειγμα μπορεί να αλλάζει μέσα στον χρόνο, ανάλογα με τη διεθνή συγκυρία και τις εθνικές περιστάσεις. Στους καιρούς του «σχεδιοποιημένου καπιταλισμού» ο τεχνοκρατισμός ήταν κατά βάση η αναζήτηση ενός μοντέλου αποτελεσματικής κοινωνικής διεύθυνσης με αιχμή τον κρατικό προγραμματισμό. Στις σημερινές συνθήκες της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, το παράδειγμα δεν είναι φυσικά ο μηχανικός αλλά ο ειδικός της οικονομικής διακυβέρνησης, ο γνώστης του κόσμου των επιχειρήσεων και των χρηματοπιστωτικών δομών.

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, είτε με τους παλιούς όρους «κρατικού διευθυντισμού», είτε στο πλαίσιο της διεθνικής δικτατορίας των αγορών, η εκσυγχρονιστική τεχνοκρατία έρχεται σε σύγκρουση τόσο με την πολιτική δημοκρατία όσο και με τα κοινωνικά δικαιώματα. Η περιφρόνηση για την πολιτική διαφωνία και η απέχθεια για τους αγώνες που αμφισβητούν τη μονοφωνική «ενότητα» των κορυφών, όλα αυτά αποτελούν βεβαίως στοιχεία μιας δεξιάς αφήγησης του κόσμου. Η πολιτική αντιπαλότητα θεωρείται περίπου ανυπόφορος αναχρονισμός αν όχι συνταγή αναποτελεσματικότητας. Και από αυτή την πρωταρχική απαξίωση μέχρι την αναγόρευση των απεργιών ή της όποιας εκδήλωσης κοινωνικής ανυπακοής ως επικίνδυνων εθνικών παρεκκλίσεων ο δρόμος είναι μικρός.

Το πρόβλημα που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε στο μέλλον – και από μια άποψη ήδη από τώρα – είναι λοιπόν το «ιδεολογικό μίγμα» που αποτελεί όπως φαίνεται κοινή συνισταμένη των ευρωπαϊκών ελίτ και των εγχώριων μνημονιακών θυλάκων. Η κυβέρνηση συμβιβασμών του κ. Παπαδήμου δεν αποκρυσταλλώνει στην καθαρή του μορφή αυτό το μίγμα. Είναι, όντως, μεταβατική, όχι όμως με την έννοια μιας παρένθεσης αλλά με την έννοια του προπλάσματος, της πρώτης, και πολύ ατελούς, «υποτύπωσης» ενός νέου προτύπου. Οι πρόθυμοι υποστηρικτές της στα μήντια και στο πολιτικό προσωπικό εκδηλώνουν ηχηρά τη δυσαρέσκειά τους για αυτή την απόσταση από το ιδεατό πρότυπο, από την καθαρότητα που θα ήθελαν.

Η επιθυμία τους είναι ένα ομογενοποιημένο «κόμμα του κράτους και των αγορών», ένα κόμμα της καθαρής μνημονιακής τάξης δίχως αναστολές και καθυστερήσεις, χωρίς την παρεμβολή παράσιτων στη μετάδοση της μοναδικής αλήθειας.

Η αντίσταση σε αυτή τη νέα «εθνική αφήγηση», για να χρησιμοποιήσω τον όρο του συρμού, δεν είναι εύκολη. Διότι αυτή η συγκεκριμένη αφήγηση επιχειρεί να αποκτήσει μια εσωτερική δυναμική στη βάση των «ευρωπαϊκών εκβιασμών» αναπαράγοντας καθημερινά τα τελεσίγραφα του Ρομπάι, του Μπαρόζο, της Μέρκελ ή του Σαρκοζύ. Αλλά αυτή η αναπαραγωγή έχει τα όριά της. Και το ίδιο επισφαλής και αβέβαιη είναι η κατασκευή χαρίσματος (έστω ενός ισχυρού τεχνοκρατικού προφίλ) όταν προσκρούει στις αθλιότητες της καθημερινής εμπειρίας των πολλών. Η προσπάθεια αγοράς πολιτικού χρόνου μέσα από ένα ελεγχόμενο άνοιγμα του συστήματος σε «προσωπικότητες της κοινωνίας των πολιτών» (κατά τη σχετική ρητορική) δύσκολα μπορεί να εξασφαλίσει την πολυπόθητη νομιμοποίηση. Και ας καταβάλλει τόσες φιλότιμες προσπάθειες ο Αλέξης Παπαχελάς και το Μέγκα για τον νέο αστέρα της «υπευθυνότητας» Γιώργο Καρατζαφέρη…

* Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

ΠΗΓΗ: 20 Νοεμβρίου 2011, http://enthemata.wordpress.com/2011/11/20/sevastakis-23/

ΟΤΑΝ «ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ» ΟΙ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

«Υπήρχε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο η προηγούμενη κατάσταση».

                                                         Μ. Χρυσοχοϊδης, υπουργός, ΝΕΤ 13-11-2011

Το «πραξικόπημα των τραπεζιτών»  (TIME,  αμερικανικό περιοδικό)

Όσο και αν ο κυρίαρχος λόγος  ανάγει σε φετίχ – μαγική λύση την συγκυβέρνηση, η αλήθεια είναι ότι  το πολιτικό σύστημα σε συνθήκες απαξίωσης και έντονης λαϊκής πίεσης για να ξεπεράσει τους κλυδωνισμούς του επιδιώκει να εκτονώσει τη λαϊκή οργή και να αποπροσανατολίσει τη λαϊκή συνείδηση.

Με τις συνταγές της «εθνικής σωτηρίας» και τη συγκυβέρνηση των πιο συντηρητικών δυνάμεων που στοχεύουν τον «εχθρό-λαό». Με πολιτικές που κουρελιάζουν κάθε έννοια  λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας επιχειρείται η ανασυγκρότηση του μνημονιακού μπλοκ με την παρέμβαση ντόπιων και ξένων θεσμικών και εξωθεσμικών παραγόντων και την συνδρομή ακόμη και της ακροδεξιάς. Πέρα από τις εκτιμήσεις για «θεσμική εκτροπή» και «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα» η αλήθεια είναι ότι συμφέροντα του κεφαλαίου και των ξένων, «δάνειων» δυνάμεων δεν τηρούν προσχήματα και προφάσεις. Διορίζουν τους δικούς τους ανθρώπους, τραπεζίτες, αφού τους αναγορεύσουν σε «ουδέτερους τεχνοκράτες» και σε «μοναδικές εθνοσωτήριες λύσεις».

Μετά τον Λ. Παπαδήμο ακολούθησε και ο Μ. Μόντι στην Ιταλία.   Με μεγάλη ευκολία ξεπερνιούνται δευτερεύουσε αντιθέσεις  δικαιώνοντας τον αρχιερέα της ακροδεξιάς που πριν από δύο χρόνια δήλωνε: «Προτείνω τον Λουκά Παπαδήμο ως πρωθυπουργό, με τους πολιτικούς αρχηγούς να τον στηρίζουν για μια διετία για παράδειγμα» (Γ. Καρατζαφέρης, 18-2-2009). Ο ίδιος σήμερα τονίζει ότι  «δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους» και προβάλλει την θεωρία των δύο κόσμων: «οι ευρωπαϊστές εναντίον των κομμουνιστών» (14-11-2011).

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Μ. Βορίδης διατυμπανίζει ότι αυτή η κυβέρνηση έχει «ορισμένες βασικές ιδεολογικές προϋποθέσεις, κι εκεί υπάρχει μια κοινή ταυτότητα». Κοινή ιδεολογική βάση, με άλλα λόγια, μια ναζιστική παραλλαγή του νεοφιλελευθερισμού, η «Προεδρευομένη Τραπεζική Δικτατορία» (κατά τον χαρακτηρισμό του Μ. Γκίβαλου). Αυτή είναι η «νέα Μεταπολίτευση» που λειτουργεί ως πολιτικο – ιδεολογικό πλυντήριο της Ακροδεξιάς,  όπως μας υποσχέθηκαν τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα.

Ας διώξουμε τις όποιες αυταπάτες σκορπούν απλόχερα και με το αζημίωτο οι πρόθυμοι ιδεολογικοί υπηρέτες του συστήματος. Η κυβέρνηση του «τεχνοκράτη» Λ. παπαδήμου με 38 υπουργούς της προηγούμενης κυβέρνησης συν 10 από Ν.Δ. και ΛΑ.ΟΣ., δηλαδή τα υλικά κατεδάφισης ενός ερειπωμένου πολιτικού συστήματος, κυβερνά πάνω στις ράγες που έχει θεμελιώσει η  Ε. Ε. και το Δ.Ν.Τ.  Επελαύνει πάνω στα συντρίμμια των λαϊκών δικαιωμάτων με το μανδύα της νέας, υπεύθυνης, πατριωτικής λύσης για τη «σωτηρία της χώρας»! Είναι μια κυβέρνηση «πολεμικής ετοιμότητας» που κραδαίνει τον «μονόδρομο» των μνημονίων, με στόχο τη … σωτηρία της κερδοφορίας του κεφαλαίου και την εγκαθίδρυση ενός ταπεινωτικού  καθεστώτος Εθνικής Υποτέλειας και απροκάλυπτης πια Ξενοκρατίας, όπως επιτάσσει η Νέο-αποικιακού τύπου συμφωνία της 26^ης Οκτώβρη.

Άλλωστε ο ζυγός των μνημονίων δεν είναι προσωρινός. Οι ίδιοι οι κυβερνώντες μιλούν για υπερδεκαετή ορίζοντα μέτρων, χωρίς μείωση του χρέους στο τέλος που σημαίνει έναν ατέρμονα κύκλο αντιλαϊκών πολιτικών με άμεσο στόχο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του ορυκτού πλούτου της χώρας.

Η «άνοδος των τεχνοκρατών» (Guardian, βρετανική εφημερίδα)

Η επέλαση των τεχνοκρατών που προέρχονται από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και ανεβαίνουν την πολιτική ιεραρχία χωρίς εκλογές φαίνεται και από τον διορισμό  Μ. Μόντι στην Ιταλία και είναι αποτέλεσμα της πολύχρονης και συστηματικής δουλειάς εξωθεσμικών πμηχανισμών, όπως η περιβόητη Τριμερής Επιτροπή. Στον κατάλογο των μελών του Ευρωπαϊκού τμήματος  της Τριμερούς, όπου προεδρεύει ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μ. Μόντι, υπάρχουν τρεις Έλληνες: ο πρωθυπουργός, Λ. Παπαδήμος, ο δημοσιογράφος Α. Παπαχελάς και ο πρώηνπρόεδροος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ Π. Βουρλούμης, οι καθηγητές Λ. Τσούκαλης και Κ. Καρράς. Σε προηγούμενες συνεδριάσεις της Επιτροπής συμμετείχε και ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ, Ο. Κυριακόπουλος [1].  Η Τριμερής Επιτροπή είναι ένα πανίσχυρο λόμπι τραπεζιτών και πολιτικών που ιδρύθηκε το 1973 εκφράζοντας  την ανάγκη συνεννόησης μεταξύ ΗΠΑ, Ευρώπης και Ιαπωνίας. Η πλειονότητα των μελών της προέρχεται από το χώρο της φασίζουσας άκρας Δεξιάς.

Σύμφωνα με τον Γ. Βασσάλο εκπρόσωπο της Οργάνωσης Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών η Τριμερής «είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών»[2]. Τέλος ο ίδος ο Λ. Παπαδήμος ανήκει στους σημαντικούς παράγοντες του συστήματος που προκάλεσε την σημερινή κρίση: διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος επί κυβέρνησης Κ. Σημίτη που σηματοδότησε την πορεία προς την ΟΝΕ με την «δημιουργική λογιστική» και κάθε είδους αλχημείες προκειμένου να επιτευχθεί η ένταξη της Ελλάδας.

Όλα αυτά τούτες τις μέρες που πολλοί χύνουν το δηλητήριο της λήθης για την μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου.  38 χρόνια πριν οι εξεγερμένοι διαλαλούσαν: «Η εγκαθίδρυση της  Λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την Εθνική Ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα, που χρόνια στηρίζουν την τυραννία της χώρας μας». (Από τη διακήρυξη της Σ.Ε. του Πολυτεχνείου).

Στη σημερινή δικτατορία των τραπεζιτών και των αγορών ο λαός μπορεί να πάρει τις τύχες στα χέρια του , αν αρνηθεί τον εκβιασμό «ευρώ ή χρεοκοπία» για να μην έχει και ευρώ και χρεοκοπία. Τώρα που το καθεστώς της υποτέλειας και της ξενοδουλείας περνά μια βαθιά κρίση και τα κυρίαρχα κόμματα χαλκεύουν νέα δεσμά καταδικάζοντας το λαό στον αργό θάνατο της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», με διλλήματα του τύπου «μνημόνιο ή τανκς/banks», η ορμητική εισβολή του λαού στο προσκήνιο  είναι βασική προϋπόθεση για να ανατραπεί η πολιτική της εξαθλίωσης και της εξάρτησης, για την αποδέσμευση από κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.

[1] Γ. Κορωναίος, Η Τριμερής Επιτροπή και η Ελλάδα, «Επίκαιρα», τ. 109, 17/11 – 23/11/2011.

[2] Α. Χατζηστεφάνου, Ο Παπαδήμος η Τριμερής και ο Αριστοτέλης, «Επίκαιρα», τ. 109, 17/11 – 23/11/2011.

* http://gkavadias.blogspot.com

ΠΗΓΗ: 18-11-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=50757

ΕΔΩ ΠΑΠΠΑΣ, ΕΚΕΙ ΠΑΠΠΑΣ, ΝΑ Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ!

Του Νίκου Μπέκη*

Νάτο λοιπόν, όλο το αστικό μπλοκ συνασπισμένο και αρραγές απέναντι στο λαό, να ρίχνει τις μάσκες και να επιδεικνύει, για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ένα τέτοιο εύρος δυνάμεων και συσπείρωσης, από την ακροδεξιά μέχρι τις παρυφές της αριστεράς, και από τον ΣΕΒ και τα συγκροτήματα των διαπλεκόμενων ΜΜΕ, μέχρι τους εμποροβιοτέχνες και τις παρυφές των εργατοϋπαλληλικών σωματείων!

Και αφού για ένα διάστημα κέρδισαν χρόνο τάχα με διαβουλεύσεις, κομματικές και εσωκομματικές διευθετήσεις και παζάρια, παρουσίασαν τελικά τον προαναγγελθέντα αχυράνθρωπο στο ρόλο του πρωθυπουργού μιας παράνομης, αντισυνταγματικής, μαύρης κυβέρνησης, που θέλει να αποτελειώσει ό,τι άφησε σε εκκρεμότητα η προηγούμενη. Παπαδήμος ο εκλεκτός  της ΤΡΟΙΚΑ, δηλαδή του ΔΝΤ, των ξένων και ντόπιων τραπεζών, του μπλοκ των δυνάμεων που προαναφέρθηκαν.

ΜΠΗΚΕ Ο ΛΥΚΟΣ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ!

Λέγαμε, σ’ ένα προηγούμενο άρθρο, και συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε πως δεν έχει καμιά σημασία ποιος θα είναι τελικά ο δοτός πρωθυπουργός, ο εντολοδόχος των συνασπισμένων δυνάμεων κατοχής της χώρας. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα ακολουθήσει την ίδια και χειρότερη πολιτική εξόντωσης των εργαζομένων, της μεσαίας αστικής τάξης, την ίδια και χειρότερη πολιτική εκποίησης του Εθνικού Πλούτου σ’ όλες τις μορφές του, την ίδια και χειρότερη πολιτική υποδούλωσης της χώρας στα ξένα αφεντικά.

Για καθαρά συμβολικούς λόγους όμως πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Παπαδήμος:

1ο. Ήταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας από το 1994 έως το 2002 περίπου. Σ’ όλη δηλαδή την περίοδο που ο αλήστου μνήμης Σημίτης, αυτή η ποντικομαμή, παρέδιδε, μέσω της Goldman Sachs, την Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Ακριβώς την ίδια περίοδο εξελίχθηκε και το μέγα σκάνδαλο του χρηματιστηρίου.

2ο. Ήταν μέχρι το 2010, λίγο πριν αναλάβει να μας «σώσει» δηλαδή, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Τουτέστιν ανώτερο στέλεχος του ενός (εκ των τριών) μέλους της ΤΡΟΙΚΑ!

3ο. Έχει ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό. Διαβάστε και θαυμάστε: Γεννήθηκε το 1947, αποφοίτησε απ’ το κολλέγιο Αθηνών, σπούδασε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), πήρε πτυχίο Φυσικής, μεταπτυχιακό δίπλωμα ηλεκτρολόγου μηχανολόγου και, καπάκι, διδακτορικό στα Οικονομικά! Δούλεψε στην Αμερική και το 1985 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου ο «Έξω οι Αμερικάνοι-Έξω το ΝΑΤΟ», γνωστός λαθρέμπορος του Σοσιαλισμού, Ανδ. Παπανδρέου τον προώθησε ταχύτατα στην ιεραρχία του τραπεζικού κατεστημένου!

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ  ή ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΊΑ = ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!

Ο Παπαδήμος δήλωσε, προσπαθώντας να καταπραΰνει την οργή του κόσμου για το πολιτικό σύστημα, ότι δεν είναι πολιτικός! Ίσως δεν υπολογίζει ότι ο κόσμος πια, με το πολιτικό κριτήριό του, ξέρει ή καταλαβαίνει λίγο πολύ πως πολιτικοί και τραπεζίτες είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Οι τραπεζίτες, και μάλιστα οι κορυφαίοι τραπεζίτες σαν τον Παπαδήμο, ασκούν πολιτική και αντίστροφα οι πολιτικοί, και μάλιστα οι εντολοδόχοι πολιτικοί, υπηρετούν τους τραπεζίτες! Στο πλαίσιο αυτό, είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς ποιοι απ’ αυτούς είναι πιο μισητοί απ’ τον κόσμο: Οι πολιτικοί, σαν τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά, τον Καρατζαφέρη και λοιπούς  ή τα “Golden Boys” σαν τον Παπαδήμο, τον Τρισσέ κ.α.

Πάντως, όλο το επικοινωνιακό σύστημα, που στηρίζει αυτή την εκτρωματική τρικομματική κυβέρνηση, έχει φάει τα λυσσακά του να πείσει πως είναι η τελευταία, τάχα, ευκαιρία να σωθεί η χώρα, πως είναι μια νέα ελπιδοφόρα αρχή, πως μετά τον Παπαδήμο είναι το χάος. Ο ίδιος μάλιστα, μόλις προχθές, έκανε απίστευτες δηλώσεις-κηρύγματα εθελοδουλίας, ζητώντας να ευγνωμονούμε τους Ευρωπαίους που μας βοηθούν (!) και ξεχνώντας, φυσικά, να αναφέρει τα ληστρικά επιτόκια, τις εμπράγματες εγγυήσεις, το αλώνισμα του εθνικού μας πλούτου. Αυτό που τα παπαγαλάκια, οι φυλλάδες της διαπλοκής, τα ξεφωνημένα ΜΜΕ και όλος ο συρφετός των πολιτικών και κομματικών στελεχών αποκαλούν «τελευταία ευκαιρία» και «δεύτερη αρχή», δεν συνιστά παρά τα εξής τρία απλά πράγματα:

1ο. Λήθη σε ό, τι έχει προηγηθεί, όχι μόνο στις καταστροφικές απώλειες εισοδημάτων και κλοπής παραγόμενου πλούτου αλλά και των πολιτικών και ποινικών ευθυνών των υπευθύνων. Να ξεχάσουμε δηλαδή όσα πληρώσαμε, όσες δουλειές χάσαμε, όσες επιχειρήσεις κλείσαμε, όσους φόρους και χαράτσια πληρώσαμε και πληρώνουμε, όσες ταπεινώσεις δεχτήκαμε και δεχόμαστε.

2ο. Προετοιμασία να πληρώσουμε άλλα τόσα και ακόμα περισσότερα στο βωμό των κερδών των μεγάλων αφεντικών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Επιπλέον προετοιμασία να δεχτούμε την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας στο Διευθυντήριο των ευρωπαϊκών και αμερικανικών τραπεζών.

3ο. Τελική χρεοκοπία, αφού πρώτα οι εν λόγω τράπεζες έχουν απομυζήσει, σαν τις βδέλλες, ό, τι πόρο και ικμάδα έχουμε ακόμα ως λαός και ως χώρα.

Αυτοί ελπίζουν ότι θα πετύχουν τους στόχους τους. Εμείς θα αγωνιστούμε να τους ματαιώσουμε. Η πρώτη μάχη, με την εφαρμογή της εφεδρείας-απόλυσης χιλιάδων εργαζομένων θα είναι αποφασιστική.    

* Ο Νίκος Μπέκης  είναι εκπαιδευτικός στη Βέροια.

ΠΗΓΗ: 21/11/2011, http://anexartitosima.wordpress.com/2011/11/21/…83/

Θα μας πιάσουν ξανά με τις πυτζάμες;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Το κύριο άρθρο, στο φύλλο της βασικής εφημερίδας της αριστεράς  “Αυγή” της 21ης Απριλίου 1967 (που δεν κυκλοφόρησε  φυσικά ποτέ), είχε τίτλο “Η δικτατορία είναι αδύνατος”. Η ελληνική αριστερά, ΔΕΝ υποτίμησε απλά το κίνδυνο μιας  μεγάλης αντιδημοκρατικής και αντικοινωνικής τομής από μια στρατιωτική χούντα. Απλούστατα, ΔΕΝ πήρε χαμπάρι και αποκοίμιζε το λαό με παραμύθια. Φυσικά δεν ήταν οι μόνοι.

Ο πρωθυπουργός Π. Κανελλόπουλος ετοίμαζε μέχρι αργά την πρώτη προεκλογική του ομιλία, μέχρι να συλληφθεί. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παραπονέθηκε  ότι οι Γερμανοί που τον συνέλαβαν στην κατοχή δύο φορές νύχτα, τον άφησαν να φορέσει τα ρούχα του. Ο λοχαγός όμως  που μπούκαρε στο διαμέρισμα  τον πήρε όπως τον βρήκε. Με τις πυτζάμες… Ίδιο το σκηνικό με όλο το πολιτικό προσωπικό.

Που κολλάνε τώρα όλα αυτά; Επίκειται  πραξικόπημα και χρειάζεται επαγρύπνηση; Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, όσο και αν ψάχνουμε αναλογίες για να βοηθηθούμε ή για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας. Αφορμή για την ίσως  πικρόχολη αναφορά αποτελεί η αίσθηση ότι η αριστερά – η μοναδική και τυπικά αντιπολιτευτική δύναμη μετά τη συγκρότηση της μαύρης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ – την ώρα της μεγάλης ευθύνης απέναντι στο λαό, φαίνεται ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ, με τα μάτια στο κοινοβούλιο, τις εκλογές και τα ποσοστά της. Αντιμετωπίζει τις εξελίξεις σαν συνηθισμένες και θεωρεί τα όπλα της μάχης (και από τις δύο μεριές)  δεδομένα από παλιά. Και όμως!  Η μεγάλη υπερ-αντιδραστική τομή σε βάρος της κοινωνίας και της εργαζόμενης πλειοψηφίας ΔΕΝ επίκειται, αλλά ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΤΩΡΑ!

Πολλοί θα θυμούνται τον Άγγελο Χάγιο, να μιλάει για ΧΟΥΝΤΑ κυβέρνησης, κεφαλαίου  και Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΠΡΙΝ από τα μνημόνια και να σηκώνονται πέτρες εναντίον του. Όχι μόνο από τους υποκριτές και γνωρίζοντες  του αστικού στρατοπέδου, αλλά και από τους αφελείς και μακαρίως κοιμούμενους της ‘’καθώς πρέπει’’ αριστεράς, που έκαναν λόγο για ‘’λαϊκισμό’’ και ‘’ισοπεδωτικές λογικές’’. Να όμως, που τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

Ενώ δεν στριγγλίζουν ερπύστριες από τεθωρακισμένα στους δρόμους, όλες οι πτυχές της κοινωνικής  ζωής, περνούν με γοργό ρυθμό στην απόλυτη οικονομική και πολιτική κατοχή του κεφαλαίου, της επιχειρηματικής λογικής, της αγοράς. Ενώ δεν έχουμε ξένο στρατό κατοχής να διαβαίνει τα σύνορα και να κάθεται στο σβέρκο μας, έχουμε άμεση υπαγωγή βασικών πολιτικών, οικονομικών, λειτουργιών της χώρας στον έλεγχο των ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών σε επίπεδο και ΕΕ αλλά και γενικότερα μέσω ΔΝΤ. Η  μεταφορά αρμοδιοτήτων  από το εθνικό στο υπερεθνικό πεδίο και  από τα θεσμικά όργανα (σε  μια χώρα) στα εξωθεσμικά, δεν είναι εκτροπή και ακύρωση της αστικής δημοκρατίας και του ”κανονικού” καπιταλισμού, αλλά σύγχρονες τάσεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Ή του  ‘’απόλυτου’’ καπιταλισμού κατά την εύστοχη έκφραση  του Κ. Πρέβε (Ελευθεροτυπία 19/11/11). Οι τάσεις αυτές επιβάλλονται ακριβώς από τις ηγεμονικές καπιταλιστικές χώρες και αποτελούν πλευρές της αστικής προσπάθειας απάντησης στην κρίση. Διεκδικούν να αφαιρέσουν το ζωτικό και καθοριστικό πεδίο διαμόρφωσης της εργατικής πολιτικής και επιβολής της λαϊκής θέλησης, που είναι το εθνικό πεδίο.

Έχει σημασία να υπογραμμίσουμε πως η πορεία προς τον περιορισμό της δημοκρατίας, με συμβολική έκφραση και την είσοδο των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση, δεν έρχεται  ‘’από το παράθυρο’’, από τη δράση κάποιου σκοτεινού μηχανορράφου παρακράτους, αλλά ‘’από τη πόρτα’’. Κοινοβουλευτικά, θεσμικά, με γραβάτα και  με την ευλογία της ΕΕ. Ήταν αλήθεια πολύ  διαδεδομένη η φαντασίωση, ακόμη και στην αριστερά, ότι η δήθεν ‘’αντικειμενικά προοδευτική’’  καπιταλιστική ανάπτυξη θα σαρώσει την τάση προς τη δικτατορική μορφή διακυβέρνησης και την κατάρα του εθνικισμού και δη του βαλκανικού εθνικισμού. Άποψη προσφιλής ειδικά στον Ευρωπαϊκό νότο και τα Βαλκάνια, που έχουν υποφέρει και από τους χούντες και από τον εθνικιστικό φανατισμό. Πως διαβάζει αυτές τις εξελίξεις η αριστερά;

Το ΚΚΕ ίδρωσε να συνειδητοποιήσει  ότι  υπάρχει θέμα ιδιαίτερης μορφής και ποιότητας της καπιταλιστικής κρίσης και δεν πρόκειται απλά για κάποιο συνηθισμένο καθοδικό κύκλο. Έβγαλε τους πάντες – και ειδικά την αντικαπιταλιστική αριστερά – τρελούς μέχρι να αποφασίσει να θέσει  θέμα διαγραφής του χρέους, εξόδου από ευρώ-ΕΕ  στον παρόντα πολιτικό χρόνο και όχι στο σοσιαλιστικό επέκεινα. Αυτή τη στιγμή, είναι σαφώς μετατοπισμένο θετικά από την αφασία της περασμένης χρονιάς. Θέτει, έστω με αντιφάσεις τα παραπάνω ζητήματα, προβάλει την ανάγκη της λαϊκής εξουσίας ως προϋπόθεση και αναγκαίο πλαίσιο για την υλοποίηση αυτών των στόχων, μιλά για πτώση της κυβέρνησης του ‘’μαύρου μετώπου’’.  Ορίζοντας ωστόσο, είναι η … διενέργεια εκλογών. Και αυτό δεν προδίδει μόνο την επιβίωση των χρόνιων αυταπατών των αλλαγών μέσω του κοινοβουλίου, τη στιγμή που ο κόσμος το απαξιώνει στη σκέψη του. Καθορίζει και τη λογική της ‘’κατά μόνας’’ δράση, με άρνηση κάθε αγωνιστικής ενότητας δράσης των αριστερών και μαχόμενων δυνάμεων, έτσι ώστε να οριοθετείται κατάλληλα ο χώρος του καθενός και να εισπράττονται χωρίς μπερδέματα τα δέοντα στην εκλογική κάλπη.

Το μεγαλύτερο κόμμα της κομμουνιστικής αριστεράς, δε φαίνεται να συνειδητοποιεί το μέγεθος του κοινωνικού κανιβαλισμού σε βάρος της κοινωνίας, αλλά και της αναγκαιότητας όσο και δυνατότητας για ένα ποιοτικό μετασχηματισμό και ανάταξη του εργατικού, κοινωνικού, αντικαπιταλιστικού μπλοκ, με όρους πολιτικής  ανατροπής της επίθεσης, αλλά και αφαίρεσης της αστικής πρωτοκαθεδρίας στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.  Ο ρόλος της ΕΕ και του ΔΝΤ στη στήριξη του αστικού μπλοκ και της αντεργατικής επίθεσης,  αποκρύβεται μέσα σε ένα γενικό αγώνα ‘’ενάντια στο κεφάλαιο’’.  Όλα τα μεγάλα ερωτήματα που τίθενται με μαζικούς όρους πλέον στην κοινωνία για τη πορεία της χώρας, μετατίθενται να απαντηθούν στο πλαίσιο του ‘’σοσιαλισμού που γνωρίσαμε’’. 

Το πρόβλημα είναι διπλό. Από τη μια,  υποτιμούνται το βάθος της επίθεσης της διεθνούς κεφαλαιοκρατίας, οι τεράστιοι κίνδυνοι για μια καταβαράθρωση του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού της χώρας, που θα αποτελεί επιβραδυντική υποθήκη για οποιαδήποτε αντικαπιταλιστική πορεία με τους εργαζόμενους στο τιμόνι και έγνοια στις κοινωνικές ανάγκες. Δεν τίθενται σήμερα μόνο ιδιοκτησιακό ζήτημα για  μια δημόσια επιχείρηση. Η μετάβαση από μια μισο-καπιταλιστική λειτουργία με δευτερεύοντα κοινωνικά χαρακτηριστικά, σε μια τυπική καπιταλιστική επιχείρηση, μέσω της ιδιωτικοποίησης, θα σημάνει πολύ περισσότερα πράγματα από τις αντιδραστικές αλλαγές στις  εργασιακές σχέσεις και τη μείωση του αριθμού των απασχολούμενων. Θα αλλάξει τη θέση όλων των κοινωνικών στρωμάτων,  τη δυνατότητα πρόσβασης και απολαβής  των κοινωνικών αγαθών. Θα αναδιατάξει τις κοινωνικές συμμαχίες. Θα χτυπήσει ριζικά τη δυνατότητα κοινωνικής πίεσης πάνω στη λειτουργία των επιχειρήσεων, μέσω της πολιτικής πίεσης στο κράτος και τις κυβερνήσεις (π.χ. διαμόρφωση τιμολογίων).

Αλλά  υπάρχει και κάτι ακόμη που συχνά ξεχνιέται: Πολλές επιχειρήσεις, δημόσιες, αλλά και ιδιωτικές, μέσω ιδιωτικοποίησης, ξεπουλήματος ή εξαγορών, θα βρεθούν στα χέρια μεγαλύτερων μονοπωλιακών ομίλων, όχι απαραίτητα για να δουλέψουν ‘’πιο καπιταλιστικά’’, αλλά για  να σβήσουν από το χάρτη στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου καπιταλιστικού καταμερισμού. Μην ξεχνάμε την διάλυση απαξίωση τριών λαμπρών ναυπηγείων, το ξεπάστρεμα της βιομηχανίας ζάχαρης και της επεξεργασίας καπνού.  Και η απαξίωση της βιομηχανίας πάει πάντα μαζί με την απαξίωση των εργασιακών ικανοτήτων και της ίδιας της εργατικής τάξης σε μια άμορφη μάζα ανειδίκευτων ή ανέργων.  Όποιος θέλει να ζήσει η ελληνική κοινωνία, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, με αξιοπρέπεια και χωρίς τη κατάρα του ξενιτεμού, δε μπορεί να μη δει αυτή τη διάσταση. Πολύ περισσότερο η αριστερά που διεκδικεί μια αντικαπιταλιστική πορεία της χώρας, πρέπει να πει  όχι στο ξεχαρβάλωμα της χώρας, στη διάλυση όλης της υποδομής και του κοινωνικού πλούτου που έχτισε η εργαζόμενη πλειοψηφία με ιδρώτα και αίμα για δεκαετίες. Αυτή η διαδικασία, ως αποτέλεσμα, αποτελεί το ανάλογο της ισοπέδωσης του Ιράκ  ή της Λιβύης με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, με συμμετοχή φυσικά και των ευρωπαίων.

Το ΚΚΕ όμως φαίνεται, πως υποτιμά και τις δυνατότητες για μια ποιοτική αναδιάταξη του κοινωνικού υποκειμένου που μπορεί να συγκροτηθεί πολιτικά σε μια  μαχόμενη αντικαπιταλιστική, αντι-ΕΕ, αντιιμπεριαλιστική βάση. Η αστική τάξη χωρών όπως η Ελλάδα, μπαίνει σε τροχιά υποβάθμισης της θέσης της. Αυτό, ανάμεσα στα άλλα, σημαίνει ότι  όλο και με πιο δύσκολους όρους  θα μπορεί  να οικοδομεί υλικές συμμαχίες με κοινωνικά στρώματα και να παρουσιάζει την ταξική της στρατηγική ως παν-κοινωνική στρατηγική και εθνικό μονόδρομο. Η πολιτική παίζεται πάντα πάνω στις αντιφάσεις, δηλαδή ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΆ. Η εργατική πολιτική έχει ευκαιρία σήμερα. Μπορεί  να απογυμνώσει την αστική πολιτική από τον εθνικό, δηλαδή παν-κοινωνικό μανδύα, αλλά και – αυτό είναι το σπουδαιότερο -, να ανυψώνει την εργατική απελευθερωτική προοπτική ως τη μοναδική παν-κοινωνική παν-εθνική λύση. Αυτή είναι η ηγεμονία που πρέπει να διεκδικηθεί.

Φυσικά θα πρόκειται για μια δύσκολη προσπάθεια,  παιχνίδι με τη φωτιά. Η επαναστατική πολιτική όμως, είναι τέτοια, ακριβώς όταν αναλαμβάνει ρίσκα. Ας θυμηθούμε,  πόσο κοντά ήταν  ο στρατηγός Σαράφης, στο  να αναλάβει επικεφαλής του αντάρτικου του αστικού μπλοκ ενάντια στις δυνάμεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, μόλις λίγους μήνες πριν αναλάβει την στρατιωτική αρχηγία του ΕΛΑΣ αλλάζοντας στρατόπεδο. Το ότι πρόκειται για παιχνίδι με τη φωτιά, με πολλούς κινδύνους, θα φανεί αν δούμε τα πράγματα και από την άλλη όψη.

Ευρύτατες δυνάμεις, πέραν του ΚΚΕ, από το ΕΠΑΜ του Δ. Καζάκη, τη ΣΠΙΘΑ (ή και ΕΛΑΔΑ εσχάτως…) του Μ. Θεοδωράκη, έως την ΚΟΕ, με διαφορετικό τρόπο φυσικά η καθεμία, θέτουν με ένταση την ανάγκη μιας αντίθετης ιεράρχησης πολιτικών στόχων και συνθημάτων: ‘’Πατριωτικό μέτωπο ενάντια στην ευρωκατοχή, να σωθεί η χώρα και βλέπουμε’’. Θεωρούν πως οι αναφορές στον αντικαπιταλιστικό αγώνα συνιστούν αχρείαστη ιδεολογική διαίρεση και τροχοπέδη στην ευρύτερη συσπείρωση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία. Είναι όμως ακριβώς  η καπιταλιστική ανάπτυξη και ακόμη περισσότερο η καπιταλιστική κρίση, που  παροξύνουν  την τάση προς την αντι-δημοκρατία. Που φέρνουν  την επιθετική ρατσιστική αντεργατική ακροδεξιά στο τιμόνι, αλλά και απογειώνουν  τον επιθετικό εθνικισμό των ηγεμονικών καπιταλιστικών κρατών και οργανισμών σε βάρος των λαών και των μικρότερων χωρών. Δεν είναι σωστό  επομένως να ανασταλεί ο αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός των αγώνων, για να προταχθούν χρονικά και ποιοτικά τα ζητήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της ‘’κατοχής’’ και της ‘’συνταγματικής εκτροπής’’. Δεν είναι ώρα για ένα ‘’αντιχουντικό  ή αντιφασιστικό μέτωπο’’ χωρίς πρόσημο και ‘’ιδεολογικές χροιές’’, με στόχο  την επανασύσταση του καπιταλισμού και της εθνικής κυριαρχίας όπως την ξέραμε χθες. Επιστροφή στο παρελθόν, δεν υπάρχει.  Η ιστορία είναι αδυσώπητη, δεν κάνει στάσεις, δεν ξαναγράφεται, θέτει τα διλλήματα προχωρώντας…

Είναι ώρα για ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο αντικαπιταλιστικού προσανατολισμού, που θα ενισχύεται οργανικά από την απαίτηση για ψωμί, δημοκρατία και απελευθέρωση από τα δεσμά ΕΕ, ΔΝΤ και αγοράς. Που θα ανασυσταίνει τις  λαϊκές  παραδόσεις και πόθους για εθνική αξιοπρέπεια και λαϊκή κυριαρχία, σε σύγχρονη βάση. Που σημαίνει σε σύνδεση με τον κοινωνικό αγώνα για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και της νέο-αποικιακής επιβολής των ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών κρατών σε βάρος των λαών και μικρότερων χωρών. Άλλωστε, υπάρχει πάντα το σκληρό ερώτημα, ‘’ποιος θα τα κάνει αυτά;’’ Η αστική τάξη της Ελλάδας και οι πολιτικοί της; Ή μια συμμαχία με  τμήματα της που έχουν ‘’εθνική συνείδηση’’;   Όχι άλλες τραγικές αυταπάτες…

Γράφει ο Ε. Μπιτσάκης στην ΕΠΟΧΗ (20/11/2011): ‘’Όμως σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχει ξένος κατακτητής. Σήμερα, η ιστορικά ξεπερασμένη ελληνική αστική τάξη, από «κοινού συμφέροντος» με την EE, έχει συγκροτήσει ένα ιστορικά ανέκδοτο καθεστώς υποτέλειας. Σήμερα, λοιπόν, ο αγώνας είναι βασικά ταξικός. Κύρια πλευρά της αντίθεσης είναι η ταξική. Το στοιχείο του πατριωτισμού είναι παράγωγο και δευτερεύον. Υποτάσσεται και υπηρετεί το ταξικό.’’

Ο ορισμός ωστόσο της πολιτικής αφασίας και του επικίνδυνου αποπροσανατολισμού, βρίσκεται στη στάση του γαλαξία των δυνάμεων που κινούνται γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ. Οι αστειότητες του Α. Τσίπρα για την ‘’προστασία που παρέχει η  ΕΕ έναντι του κινδύνου πτώχευσης που αντιπροσωπεύει το ΔΝΤ’’, έχουν φυσικά καταχωνιαστεί. Αποκτούν ένα σχετικό προβάδισμα οι  φωνές από τις αριστερές  τάσεις του,  υπέρ της εξόδου από την Ευρωζώνη (αλλά όχι και από την ΕΕ). Είναι πραγματικά όμως απογοητευτικό να συνειδητοποιεί κανείς τη λαγνεία αυτού του χώρου με το ζήτημα των εκλογών, των συμπράξεων, των συγκολλήσεων, σε ένα αιώνιο φαντασιακό παιχνίδι συμμετοχής στη διαχείριση, που προδίδει μεγάλη απόσταση από τις λαϊκές αγωνίες. Φαίνεται αντιφατικό και παράξενο, να συνυπάρχουν εν τέλει στην ίδια κοίτη,  τόσο διαφορετικές φωνές.  Από τη μια, η Ν. Βαλαβάνη  κάνει λόγο για ‘’ένα μέτωπο εκατομμυρίων ανθρώπων… γύρω από μερικά απλά συνθήματα-άμεσους στόχους πάλης; Όπως: Τέρμα στη δικτατορία των Μνημονίων’’.  Από την άλλη, η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ, περηφανεύεται πως χτίζει ένα νέο άξονα πολιτικής συμμαχίας με τον Ν. Κοτζιά (βασικό σύμβουλο του Γ. Παπανδρέου στην ακμή του και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚικού κέντρου διαμόρφωσης πολιτικής ΙΣΤΑΜΕ), δυσαρεστημένους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ίσως και με το Μ. Θεοδωράκη. Ένα νέο μίγμα σοσιαλδημοκρατίας είναι σε εκκόλαψη. Πως γίνεται λοιπόν; Μια χαρά γίνεται, όταν ξεχνιούνται δύο απλά πράγματα που ορίζουν την αριστερά ουσιαστικά και όχι συμβατικά. Η ταξική κοινωνική αναφορά και ο στόχος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Στον αντίποδα τους, βρίσκεται η αντιμετώπιση του κόσμου της εργασίας ως ‘’target group’’ (ιδιαίτερη ομάδα στόχος, εκλογική πελατεία) και η λογική της διαχείρισης πάσει θυσία, για εξομάλυνση των ανισοτήτων και την αποφυγή περιπετειών. Υπερβολές; Δυστυχώς όχι… Ας δούμε, σε μια καλή εκδοχή, πως απαντάει η Ν. Βαλαβάνη στο θέμα της εξόδου από την ευρωζώνη και τη πρόκληση που μας θέτει το αστικό μπλοκ: ‘’Και το νόμισμα; θα μου πείτε. Ας μην το αφήσουμε να γίνει εμπόδιο στην πλατύτερη δυνατή συμπαράταξη εργαζόμενων ανθρώπων.’’. Ε μα πια αυτό το γαμημένο το νόμισμα… και αυτή η αναθεματισμένη η ΕΕ… Θα τα χαλάσουμε για αυτό; Περίπου ένα ‘’τεχνικό ζήτημα’’, που δεν αξίζει το κόπο να χαλάσει την ‘’ευκαιρία της αριστεράς’’. Μήπως είναι  η ώρα η αριστερά  να ξεχάσει τις συζητήσεις του σαλονιού, τα βολέματα με τα εργαλεία και τα σχήματα του χθες, τα κρυψίματα και την καταφυγή στο μέλλον;  Μήπως πρέπει να σταματήσει να κινείται ανάμεσα στις  πυτζάμες της αφέλειας και τα κοστούμια της σιγουριάς και των ομαλών πολιτικών κοινοβουλευτικών εξελίξεων;

Η σύγκρουση που έχει επιβάλλει το αστικό μπλοκ, σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, είναι εξαιρετικά βίαιη και καταιγιστική. Δεν αποφεύγεται με ξόρκια, ούτε με γονυκλισίες. Η αριστερά πρέπει αποδείξει πως μπορεί να μετασχηματιστεί σε επαναστατική δύναμη αλλαγής, περπατώντας εδώ και τώρα, στο δρόμο της αγωνιστικής κοινής δράσης. Συμβάλλοντας με πάθος και περίσκεψη  στην οργάνωση των εργαζομένων και του λαού  σε ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ρήξης και ανατροπής.  Δεν είναι  μόνο ζήτημα επιλογής των ηγεσιών της. Το ευρύτατο δυναμικό των αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς, ειδικά η εργατική της βάση που βρίσκεται πιο κοντά στο λαϊκό κόσμο, έχει δεσμούς μαζί του  και το σεβασμό του, έχει τις δικές του μεγάλες ευθύνες να σπρώξει τα πράγματα μπροστά. Για την ανατροπή και την άλλη ζωή.

Αν το εννοούμε, μπορούμε…

ΠΗΓΗ: Αναρτήθηκε από τον/την Panagiotis Mavroeidis στο 21/11/2011, http://aristeroblog.wordpress.com/2011/11/21/…-1575