Προς την κ. Νανά Μούσχουρη [Ανοικτή Επιστολή]

 

Του Αλέξη Λεχουρίτη*

 

Κυρία Μούσχουρη,

το 1934 που γεννηθήκατε δεν γνωρίζατε ότι σε λίγα χρόνια η πατρίδα μας θα έχει πόλεμο. Έχουν περάσει 77χρόνια από τότε που ήρθατε σε αυτόν τον κόσμο, ήσασταν μικρή και δεν γνωρίζατε ιστορία, τώρα σε αυτήν την ηλικία δεν μάθατε;

Στις 13ης Δεκέμβρη του 1943 στον τόπο μου στα Καλάβρυτα σημειώθηκε το μεγαλύτερο έγκλημα που διέπραξαν οι Ναζί κατακτητές στην πατρίδα μας.

Έλεγαν οι παλιοί Έλληνες, ότι όσο ο Άνθρωπος μεγαλώνει, τόσο το μυαλό του μεστώνει.

Μα τι λέω, εσείς είστε μικρή ακόμη, έχετε χρόνια μπροστά σας. Μπορείτε στο χρόνο που έχετε εκεί στην όμορφη Ελβετία να διαβάσετε για τις θηριωδίες των Ναζί στην Ελλάδα μας.

Ναι στην πατρίδα μας, την οποία εσείς αποκαλείται «παλιά πατρίδα σας».

Η μνήμη σας «πάλιωσε» κυρία μου και όχι η Ελλάδα που σας ανέδειξε.

Τώρα να έρθω στο δια ταύτα.

Διαλέξατε μια μαύρη μέρα (13ης Δεκεμβρίου 2011) της ιστορίας της Ελλάδος μας.

Μια ημέρα που πριν από 68χρόνια οι Ναζί επιχείρησαν να σβήσουν από τον χάρτη της Ελλάδος μας τα Καλάβρυτα (δολοφονώντας όλους τους άνδρες πάνω από 14 ετών) .

Διαλέξατε μια μαύρη μέρα για να παραχωρήσετε συνέντευξη κ. Μούσχουρη στη Γερμανική "Die Welt".σε μια προσπάθεια να υπερασπιστείτε την Γερμανία (αυτήν την περίοδο δίνετε συναυλίες εκεί),τα βάλατε με την χώρα που σας δόξασε.

Διαβάστε τι είπε: “Ζω στην Ελβετία, ως Ελληνίδα Ευρωπαία. Έτσι βλέπω και την «παλιά πατρίδα μου».

– Σήμερα όλοι είναι δυσαρεστημένοι με τους Έλληνες, κάτι που καταλαβαίνω και το θεωρώ σωστό. Οι Γερμανοί και εγώ έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση! Με τους Έλληνες είμαι κακιά, κυρίως με τους πολιτικούς. Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για τα προβλήματα.

– Οι Έλληνες πρέπει να μάθουν ότι πρέπει κανείς να εξοφλεί τα χρέη του. Τα τελευταία 30 χρόνια, από τότε που μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, ζούνε με ένα ψέμα σε μια ψεύτικη ευημερία… Η Ευρώπη έχει δίκιο να είναι εξοργισμένη.”

Κυρία Μούσχουρη

Δεν γνωρίζαμε ότι μένετε στην Ελβετία, ως Ελληνίδα και μάλιστα Ευρωπαία. Το μάθαμε από την συνέντευξη! Η Πατρίδα μας έχει ιστορία χιλιάδων χρόνων και για αυτό μάλλον την αποκαλείτε «παλιά»!

Το αν όλοι είναι δυσαρεστημένοι μαζί μας, το ξέρουν αυτοί που μας έφεραν σε αυτή τη θέση. Αν έχετε ιδιαίτερη σχέση με τους Γερμανούς το καταλάβαμε από την συνέντευξη.

Τώρα αν είστε εξοργισμένοι με τους Έλληνες πολιτικούς, δεν μας αφαιρεί από την μνήμη μας, το ότι για κάποια χρόνια ήσασταν και εσείς πολιτικός!

Με εμάς τους απλούς Έλληνες πολίτες γιατί έχετε κακία; Εμείς οι Έλληνες είμαστε περήφανοι και ξέρουμε να είμαστε "εντάξει" στους λογαριασμούς μας.

Άλλοι Ευρωπαίοι (Γερμανοί) δεν είναι "εντάξει" απέναντι μας. Θα έχετε διαβάσει για τις Γερμανικές αποζημιώσεις προς την Ελλάδα.

 

ΠΗΓΗ: Καλάβρυτα 14 Δεκ.2011, http://www.kalavrytanews.com/2011/12/blog-post_3380.html

 

* Ο Αλέξης Λεχουρίτης είναι… Καλαβρυτινός…

Η δημοκρατία χωρίς το Σύνταγμα και χωρίς τη δημοκρατία

 

Του Δημήτρη Σαραφιανού

Ζούμε σε μια εποχή που η έννοια της συνταγματικής προστασίας έχει καταντήσει το πιο σύντομο ανέκδοτο. Δεν θα ήταν άστοχο να επισημανθεί ότι οι πολιτικές που ακολουθούνται και τα μέτρα που λαμβάνονται οδηγούν σε παραβίαση ολόκληρου του συστήματος συνταγματικών εγγυήσεων και συμβιβασμών.

Κατ’ αρχήν το Σύνταγμα με βάση το άρθρο 1 (αρχή της λαϊκής κυριαρχίας), προβλέπει ένα συγκεκριμένο πλέγμα διατάξεων που καθιερώνουν μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας τη μεταβίβαση εξουσιών από το λαό στο κοινοβούλιο, την κυβέρνηση, τα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ακόμα και η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων σε υπερεθνικά όργανα (σύμφωνα με το άρθρο 28§3) οργανώνεται υπό συγκεκριμένες εγγυήσεις (με αυξημένη πλειοψηφία και επί τη βάση συγκεκριμένων συνθηκών που προβλέπουν ποιες αρμοδιότητες μεταβιβάζονται και σε ποια όργανα). Σήμερα αφενός μεν με το Σύμφωνο για το Ευρώ η ΕΕ καθίσταται αποφασιστικό όργανο για μια σειρά τομέων άσκησης πολιτικής (εισοδηματική, κοινωνική ασφάλιση, εκπαίδευση κλπ) που δεν εμπίπτουν στον κύκλο των αρμοδιοτήτων της βάσει των Συνθηκών λειτουργίας της, αφετέρου δε το ΔΝΤ αναλαμβάνει σειρά αρμοδιοτήτων για όλες τις χώρες που θα εισαχθούν στο μηχανισμό σταθερότητας κατά το παράδειγμα της Ελλάδας, όπου η τρόικα έχει αναλάβει αποφασιστικό χαρακτήρα στην άσκηση της πολιτικής. Οι προτάσεις που ήδη ακούγονται για την επιβολή επιτροπείας εκ μέρους των δανειστών, κατά τρόπον ώστε το ορισθέν από αυτούς όργανο να ασκεί αφ’εαυτού διοι κητικές αρμοδιότητες στον τομέα της δημοσιονομικής πολιτικής θα σηματοδοτεί την πλήρη κατάλυση κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας.

Με τα νεα φορολογικά μέτρα η οικογένεια και δη η πολυμελής καθίσταται αντικίνητρο (κατά παράβαση του άρθρου 21), το σύστημα υγείας αποσαρθρώνεται, η δε προστασία των αναπήρων εξαρτάται πλέον από τα sms. To περιβάλλον έχει παραδοθεί fast truck βορά στις ορέξεις των επενδυτών, ενώ η ελεύθερη πρόσβαση στις δημόσιες καθολικές υπηρεσίες (π.χ. ηλεκτρικό ρεύμα), που αποτελεί και βασική αρχή του κοινοτικού δικαίου, τινάζεται στον αέρα ελέω τέλους ακίνητης περιουσίας. Το δικαίωμα στη δημόσια δωρεάν παιδεία αναζητείται στις φωτοτυπίες και στα ιδιωτικά κολλέγια, ενώ το δικαίωμα δικαστικής προστασίας καθίσταται άπιαστο όνειρο για όσους δεν έχουν να πληρώσουν τα αυξημένα παράβολα και τέλη ή δεν αντέχουν να περιμένουν υπομονετικά την έκδοση αποφάσεων από τον διαλυμένο (χωρίς δικαστές και υπαλλήλους) μηχανισμό απονομής δικαιοσύνης.

Ακόμα και η κορωνίδα των αστικών δικαιωμάτων, η ιδιοκτησία – και δη η εμπράγματη – βρίσκεται υπό διαρκή περιορισμό τόσο με το νέο σχέδιο νόμου περί αναγκαστικών απαλλοτριώσεων, όσο και με την καταιγίδα των φόρων επί των ακινήτων, που καθιστά τον ιδιοκτήτη στην καλύτερη περίπτωση ενοικιαστή του ίδιου του σπιτιού του από το Κράτος, στη δε χειρότερη άστεγο. Πολλώ δε μάλλον αυτό ισχύει για την προστασία των κεκτημένων προσδοκιών σε μισθούς και συντάξεις (άρθρο 5 Σ., 1§1 ΠΠ ΕΣΔΑ), οι οποίες θυσιάστηκαν και με την βούλα του ΣτΕ στην πρώτη επιδρομή μέτρων. Ταυτόχρονα παραδοσιακοί συμβιβασμοί, όπως η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (άρθρο 103 Σ) ακυρώνεται μέσω της εφεδρείας.

Το σύστημα εγγυήσεων που επιβάλλεται από τα άρθρα 78 και 4§5 του Συντάγματος κατά την επιβολή φόρων έχει πλήρως ακυρωθεί αφού το μεν τέλος επιτηδεύματος αποτελεί κεφαλικό φόρο ρητώς απαγορευμένο από το Σύνταγμα, ενώ και αυτό και η ειδική εισφορά αλληλεγγύης, αλλά και το τέλος ακίνητης περιουσίας παραβιάζουν την αρχή της φοροδοτικής ισότητας. Μάλιστα, με το τέλος ακίνητης περιουσίας η βεβαίωση και είσπραξη των φόρων ανατίθεται στις ιδιωτικές εταιρείες-προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος, κατά παράβαση των άρθρων 26§2 και 1§3 Σ.

Ελάχιστα πράγματα χρειάζεται να προσθέσει κανείς τόσο για το δικαίωμα στη διαδήλωση που ασφυκτικά περιορίζεται από την βίαιη καταστολή, την αθρόα χρήση χημικών και τις συνεχείς απαγορεύσεις, όσο και για τα παραδοσιακά δικαιώματα του κατηγορουμένου αφού με τις συνεχείς έκτακτες νομοθεσίες το ποινικό δίκαιο έχει περάσει στον αστερισμό του υπόπτου, της συλλογικής ευθύνης, των αόριστων εννοιών (π.χ. τρομοκρατία), των επικηρύξεων.

Και όλα αυτά χωρίς καν να εφαρμόζεται το άρθρο 48 Σ. περί καταστάσεως πολιορκίας, το οποίο άλλωστε δεν μπορεί να εφαρμοστεί για λόγους έκτακτης οικονομικής ανάγκης (παρά μόνο σε περίπτωση πολέμου ή ένοπλου κινήματος), ούτε άλλωστε επιτρέπει την αναστολή ισχύος των περισσοτέρων από τα δικαιώματα που προαναφέρθηκαν και παραβιάζονται σήμερα σωρηδόν.

Ζούμε λοιπόν σε συνθήκες μιας μετασυνταγματικής μεταδημοκρατίας που δίκαια χαρακτηρίζεται ως έκτακτο καθεστώς και ελάχιστη συναίνεση μπορεί να συγκροτήσει. Αν στην μετεμφυλιακή Ελλάδα οικοδομήθηκε ένα παρασύνταγμα υπό τον κίνδυνο του κομμουνισμού,  στην μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν οικοδομείται ούτε καν αυτό: το παρασύνταγμα συγκροτείτο από ειδικές εξαιρετικές διατάξεις που είχαν μια σαφή δομή και θέτοντας στο στόχο τους τον χαρακτηριζόμενο ως κομμουνιστή (δυνάμει φυσικά τους πάντες) επιβεβαίωναν θεωρητικά τον κανόνα και συγκροτούσαν τη συναίνεση του στρατοπέδου των εθνικοφρόνων. Σήμερα βλέπουμε μια νομοθεσία φύρδην μίγδην που παραβιάζει το σύνολο των συνταγματικών διατάξεων, χωρίς καμία δομή, αφού στρέφεται εναντίον όλων των λαϊκών στρωμάτων και δεν οδηγεί παρά στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία της κοινωνικής χρεωκοπίας (παρά το ότι επιβάλλεται υποτίθεται για να την αντιμετωπίσει).

Αν λοιπόν μένει σήμερα άθικτο ένα άρθρο του Συντάγματος, αυτό δεν είναι παρά το ακροτελεύτιο, που δεν απευθύνεται στα όργανα του Κράτους, αλλά στον ίδιο το λαό: το άρθρο 120 που καθιερώνει την υποχρέωση αντίστασης με κάθε μέσο εναντίον αυτών που προσπαθούν να καταλύσουν βιαίως το Σύνταγμα.

 

ΠΗΓΗ: aristeroblog.gr. Το είδα: Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/12/blog-post_6831.html

 

* Ο Δημήτρης Σαραφιανός είναι δικηγόρος – συνταγματολόγος

Τρόικα και δημοσιογραφία: Με ποιον είμαστε;

 

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

 

Η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς επιτήρησης από την τρόικα, η οποία εκπροσωπεί τους κατόχους του ελληνικού δημόσιου χρέους, έχει σημάνει τον μακροχρόνιο, δίχως ορατό τέλος, έλεγχο της χώρας από τους δανειστές της. Για να επιτευχθούν οι στόχοι των επιτηρητών και να περάσουν χωρίς αντίσταση η απώλεια εθνικής κυριαρχίας, η εκποίηση της εθνικής περιουσίας, η βίαιη εκπτώχευση της πλειονότητας των Ελλήνων, ο ελληνικός λαός συκοφαντείται και εκβιάζεται σχεδόν στο σύνολό του.

● Διεφθαρμένοι, γραφειοκράτες και αντιπαραγωγικοί οι δημόσιοι υπάλληλοι.

● Διεφθαρμένοι και φοροφυγάδες οι μικρομεσαίοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.

● Διεφθαρμένες συντεχνίες όλες οι επαγγελματικές και επιστημονικές κατηγορίες.

● Διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και κλέφτες κοινοτικών κονδυλίων οι αγρότες.

● Καλομαθημένοι καλοπερασάκηδες και άπληστοι καταναλωτές με δανεικά όλοι οι υπόλοιποι.

Μια γιγαντιαία επιχείρηση συλλογικής ενοχοποίησης εξελίσσεται τα τελευταία δύο χρόνια. Ένας πολυεπίπεδος επικοινωνιακός πόλεμος, με στόχο την ακινητοποίηση και εξουδετέρωση της ελληνικής κοινωνίας, ώστε η άγρια λεηλασία εισοδημάτων, δικαιωμάτων, περιουσίας και κυριαρχίας των Ελλήνων στην ίδια τους τη χώρα να επέλθει ανενόχλητα. Με τις ελάχιστες δυνατές αντιστάσεις.

 

● Η απάντηση είναι, δυστυχώς, κατηγορηματική: Όχι. Για την ακρίβεια, χωρίς τη σύμπραξη τόσων και τόσο ισχυρών ΜΜΕ, θα ήταν αδύνατη κάθε παρόμοια απόπειρα.

Γιατί όμως τόσα Μέσα Ενημέρωσης συμπράττουν σε ένα έγκλημα με εθνική διάσταση; Η απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη…

Η διαπλοκή

Κατ’ αρχάς, εδώ και χρόνια, πολλά από τα ισχυρότερα ΜΜΕ αποτελούν ιδιοκτησία επιχειρηματιών που είτε λειτουργούσαν ως ολιγοπώλια σε συγκεκριμένους οικονομικούς τομείς είτε απολάμβαναν πολλαπλά κρατικά ωφελήματα.

Υπερκοστολογημένα δημόσια έργα, κρατικές προμήθειες, σκανδαλωδώς ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις και ποικίλες ενισχύσεις ήταν ένα ευρύ πεδίο δράσης για το επιχειρηματικό σύμπλεγμα που κυριάρχησε και έγινε πανίσχυρο τις τελευταίες δεκαετίες. Πάντα με τη συνδρομή των Μέσων Ενημέρωσης που είχε στην κατοχή του.

● Από τη μια η ισχύς των Μέσων είναι δεδομένη. Και οι πολιτικές τους παρεμβάσεις επίσης. Συγκροτήματα υποδεικνύουν και συχνά επιβάλλουν αρχηγούς κομμάτων και πρωθυπουργούς. Παλιά τους τέχνη κόσκινο…

● Από την άλλη οι μειώσεις μισθών, η λιτότητα, η διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας εις βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων και ο δραστικός περιορισμός του δημόσιου τομέα αποτελούσαν πάντα την ατζέντα της δικής τους εκδοχής του ελληνικού εκσυγχρονισμού.

Υπ’ αυτήν την έννοια δεν είναι καθόλου παράξενη η χρόνια εμμονή στην πάση θυσία μείωση του κράτους. Πάντα θεωρούσαν ότι, όσο λιγότερα χρήματα ξοδεύει το κράτος για κοινωνική πολιτική, μισθούς και συντάξεις, τόσο περισσότερα θα καρπώνονται οι ίδιοι.

Κι από κοντά, πρόθυμοι μεταφορείς αυτών των αντιλήψεων, ένας σημαντικός αριθμός δημοσιογράφων. Ταυτισμένοι με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ για πολλούς και ποικίλους λόγους, ανέλαβαν να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

● Γι’ αυτό τόσα πολλά και τόσο ισχυρά Μέσα Ενημέρωσης υποδέχθηκαν την τρόικα σαν σωτηρία της χώρας.

● Γι’ αυτό ενισχύθηκαν οι φωνές που παραδοσιακά επιζητούσαν το άνοιγμα του Καιάδα για τους «διεφθαρμένους» τόσο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Εξαιρώντας πάντα τον εαυτό τους.

Μιντιακή χρεοκοπία

Μόνο που σήμερα ηττάται ακόμη και η προκάτ ενημέρωση. Η κατάσταση της ελεγχόμενης, προς το παρόν, χρεοκοπίας, την οποία βιώνει η Ελλάδα την τελευταία διετία, η δραματική μείωση των εισοδημάτων, η ανεργία και η ύφεση ήταν αδύνατον να αφήσουν στο απυρόβλητο τις επιχειρήσεις ΜΜΕ.

Η προβληθείσα ως σωτηρία της χώρας αποδεικνύεται εφιάλτης για όλους. Χωρίς εξαίρεση. Ας δούμε μερικά μόνο ενδεικτικά στοιχεία.

Η οικονομική κατάσταση των εταιρειών ΜΜΕ, και ιδιαίτερα των εισηγμένων στο χρηματιστήριο, είναι τραγική.

● Οι ζημιές των οκτώ εισηγμένων εταιρειών, το πρώτο εξάμηνο του 2011, γύρω στα 64 εκατομμύρια ευρώ, είναι κατά 60% υψηλότερες από αυτές του πρώτου εξαμήνου του 2010. Κάποιες από τις εταιρείες αυτές βρίσκονται ήδη εκτός του ταμπλό του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

● Η μείωση των πωλήσεων των πέντε μεγαλύτερων από τις εισηγμένες εταιρείες ΜΜΕ, το πρώτο εξάμηνο του 2011, συγκριτικά με το αντίστοιχο διάστημα του 2010, ανήλθε σε 30%.

● Ακόμη και κανάλια με προνομιακή θέση στην τηλεοπτική αγορά έχουν ζημιές τετραπλάσιες από το αντίστοιχο διάστημα του 2010.

Οι εταιρείες χωρίς έσοδα συνήθως οδηγούνται σε εξωφρενικό δανεισμό. Όμως ακόμη και η στρόφιγγα των τραπεζικών δανείων σφίγγει πια συνεχώς, καθώς οι ελληνικές τράπεζες τελούν υπό την ασφυκτική επιτήρηση του ομίλου BlackRock και τη δαμόκλειο σπάθη των αυστηρότερων κανονισμών περί κεφαλαιακής επάρκειας.

Αυτό σημαίνει πως την επόμενη περίοδο ο δανεισμός των ΜΜΕ  – όπως και όλων των επιχειρήσεων  –, αν και όσος υπάρχει, θα διέπεται από εξαιρετικά αυστηρούς όρους.

Στην πραγματικότητα οι ελληνικές τράπεζες, ευρισκόμενες και οι ίδιες στην «εντατική», με τη μετοχική αξία τους στα «Τάρταρα», αδυνατώντας να ελέγξουν τη στρατηγική τους και την κεφαλαιακή τους επάρκεια, είναι αμφίβολο αν εν τέλει θα παραμείνουν, έστω, ελληνικές. Με το τραπεζικό σύστημα στα χέρια των δανειστών της Ελλάδας, τα κριτήρια χρηματοδότησης των επιμέρους οικονομικών δραστηριοτήτων θα έχουν αποικιοκρατικό χαρακτήρα.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο επιχειρήσεις Μέσων Ενημέρωσης, που σήμερα είναι χρεωμένες με δεκάδες εκατομμύρια, δεν θα είναι εύκολο να υπάρξουν διατηρώντας την αυτοτέλειά τους. Επιχειρηματίες της ενημέρωσης, οι οποίοι – και ως ΜΜΕ, αλλά και ως δραστηριοποιούμενοι σε άλλους τομείς – οφείλουν εκατοντάδες εκατομμύρια, δεν θα έχουν μέλλον αν δεν έχουν εγκαίρως δηλώσει πλήρη υποταγή στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο.

Όπως άλλωστε έχει προσφάτως σημειώσει καυστικά ο τέως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ, «ο χρόνος της δημοκρατίας δεν συμπίπτει με τον χρόνο των αγορών».

Υπολειπόμαστε…

Όμως για τη μονοφωνία που εκπέμπεται από πολύ μεγάλο αριθμό Μέσων Ενημέρωσης, όπως ήδη προείπαμε, δεν ευθύνονται μόνο οι ιδιοκτήτες τους. Το πρόβλημα αφορά και εμάς, ως επαγγελματίες δημοσιογράφους. Η κριτική ότι υπολειπόμαστε του ρόλου και του καθήκοντός μας είναι καταιγιστική. Και, δυστυχώς, είναι συνήθως δίκαιη.

Το σοκ από τον πολυμέτωπο κεραυνοβόλο πόλεμο, τον οποίο εξαπέλυσαν εναντίον της χώρας μας οι δανειστές της Ελλάδας και πολύ μεγάλο μέρος του εγχώριου πολιτικού προσωπικού, δεν μας άφησε ανέγγιχτους.

● Από τη μια στοιχίζονται οι κατ’ εξοχήν πρόθυμοι να υπηρετήσουν το νέο καθεστώς.

● Από την άλλη υπάρχει η μεγάλη δημοσιογραφική μάζα. Χωρίς την οποία η λειτουργία των Μέσων είναι αδύνατη.

Η ραγδαία πτώση μισθών, η θύελλα απολύσεων, οι ανοιχτές εργοδοτικές απειλές, το κλείσιμο μέσων ενημέρωσης και η άμεση απειλή για νέα λουκέτα την επόμενη περίοδο, ο πανικός ότι η απώλεια της εργασίας ίσως σημάνει την προσωπική και οικογενειακή καταστροφή καθενός από εμάς, ειδικά σε περίοδο κοινωνικής ερήμωσης, είναι παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα του δημοσιογραφικού προϊόντος.

Όμως οι δυσμενείς συνθήκες εργασίας δεν είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η ελληνική δημοσιογραφία εμφανίζεται κατώτερη των περιστάσεων.

Οι δέκα πληγές της ενημέρωσης

Στην εποχή τής υπό κατάλυση οικονομικής, δημοσιονομικής και πολιτικής κυριαρχίας, στην εποχή της διαρκούς χρεοκοπίας και υπό την απειλή της επίσημης πτώχευσης, η ελληνική κοινωνία, η πολιτική και η δημοσιογραφία βιώνουν με δραματικό τρόπο την οικτρή διάψευση τεσσάρων δεκαετιών ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, η οποία ήδη διαγράφει τροχιά συντριβής.

Ειδικά η δημοσιογραφία πληρώνει τις αμαρτίες της, κυρίως των τελευταίων 15 χρόνων.

1. Οι περισσότεροι, όπως και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, θέλαμε να πιστεύουμε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα θα διασφάλιζε εσαεί την ευημερία. Αυτός ο επίπλαστος εφησυχασμός για αρκετά χρόνια μάς ακύρωσε μετατρέποντάς μας

● σε νωθρούς διαχειριστές ειδήσεων,

● σε δήθεν ειδικούς ενός στημένου πολιτικού παιγνίου,

● σε λάτρεις και ενίοτε πρωταγωνιστές του παρασκηνίου,

● σε συμβούλους ή και εργαλεία πολιτικών και κομμάτων,

● σε στελέχη γραφείων Τύπου,

● σε διαμορφωτές της χρηματιστηριακής φούσκας και συχνά ξεδιάντροπους κερδοσκόπους,

● σε δυνάμει μέλη του πολιτικού προσωπικού,

● σε επιχειρηματίες… «παραπλεύρως της ενημέρωσης».

2. Ο έλεγχος της εξουσίας σταδιακά περιορίστηκε. Η εγκληματική διαχείριση του δημοσίου χρήματος «διέλαθε» της προσοχής μας. Εκτός αν έθιγε τους εργοδότες μας.

3. Σε πολλές περιπτώσεις, με αντάλλαγμα τη σιωπή μας, διεκδικήσαμε σε ατομικό επίπεδο μερικά ψίχουλα από την κατανομή των τεράστιων κερδών που προσέφερε η εκτίναξη των δεικτών μιας σαθρής ανάπτυξης. Διεκδικήσαμε μερτικό από την πολιτική και επιχειρηματική διαφθορά. Χωρίς να μας νοιάζει ότι την ίδια ώρα η Ελλάδα ερήμωνε, έχανε εισοδήματα, ρευστότητα και αυτονομία, τα χρέη διογκώνονταν ανεξέλεγκτα και η κρίση ερχόταν με καλπασμό.

4. Οι περισσότεροι πιστεύαμε ότι τα δανεικά της διαφθοράς θα ήταν επ’ άπειρον αγύριστα.

● Και τι έγινε αν ήδη τα πληρώναμε διπλά και τριπλά;

● Και τι έγινε που ξέραμε ότι με οικονομική και πολιτική απάτη μπήκαμε στο ευρώ;

● Και τι έγινε που βλέπαμε ότι η περιφέρεια αδυνάτιζε συνεχώς προς όφελος του γιγαντισμού της Αθήνας;

● Και τι έγινε που η εσωτερική παραγωγή καταστρεφόταν προς όφελος των υπηρεσιών, των αεριτζήδων και των διακομματικών διαχειριστών των κοινοτικών κονδυλίων;

Μας αρκούσε ο ρόλος του ντίλερ της δήθεν σταθερότητας και της πλαστής ευημερίας. Με ολίγη κριτική περί ανισομερούς κατανομής του υποτιθέμενου οφέλους από τη δολοφονική φούσκα.

5. Σχεδόν κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί αυξήσαμε το δημόσιο χρέος μας κατά 50% την εποχή της μεγάλης ανάπτυξης, των μεγάλων έργων, των Ολυμπιακών Αγώνων, των μεγάλων «πρωτογενών πλεονασμάτων» της διακυβέρνησης Σημίτη.

6. Οι περισσότεροι ελάχιστα ανησυχήσαμε όταν ανάλογες επιδόσεις στην αύξηση του χρέους μας είχαμε στη διακυβέρνηση Καραμανλή. Προείχε το Βατοπέδι. Το δέντρο της ανέξοδης ηθικολογίας έκρυβε το δάσος της επερχόμενης χρεοκοπίας.

7. Όταν ενέσκηψε η Τρόικα, μας απασχόλησαν κυρίως οι λεπτομέρειες. Το πολιτικό κουτσομπολιό. Εξαντλούσαμε την ενημέρωση τιμολογώντας τη δυστυχία και την εξαθλίωση των συνταξιούχων, των υπαλλήλων, των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων και των απολυμένων. Ελάχιστα μας κινητοποίησε η ταχύτατη μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη κοινωνική έρημο, σε ένα εξαθλιωμένο προτεκτοράτο, σε μια δουλοπαροικία χρέους.

8. Οι ερμηνείες της κρίσης εκ μέρους των περινούστατων και πλουσίως αμειβόμενων αναλυτών των ΜΜΕ είναι, στην πλειονότητά τους, τραγικές. Για τους περισσότερους ήταν και είναι ζήτημα «μείγματος πολιτικής», «άδικης κατανομής των βαρών», «νεοφιλελεύθερου» καπρίτσιου, διαφθοράς του πολιτικού συστήματος.

9. Κατά συνέπεια, όταν ο κεραυνός της επαπειλούμενης πτώχευσης έπεσε πάνω μας, εύκολα ξορκίσαμε τις «διεφθαρμένες» συντεχνίες του ιδιωτικού τομέα, τους «τεμπέληδες» υπαλλήλους του Δημοσίου, τα λαμόγια τους πολιτικούς και τις μίζες τους.

10. Τώρα όμως το ευρωσύστημα, στο οποίο είχαμε επενδύσει την πλαστή ευημερία μας, χρεοκοπεί συμπαρασύροντας σχεδόν όλες τις χώρες και τους λαούς της Ευρώπης. Απειλώντας ακόμη και την ανεξαρτησία τους.

Με ποιον είμαστε;

Η πολιτική της απάνθρωπης λιτότητας και του γενικευμένου ξεπουλήματος μας αγγίζει όλους, χωρίς τίποτε να δείχνει ότι υπάρχει φως στο τέλος αυτής της καταστροφικής διαδρομής.

● Η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων πλησιάζει.

● Η οικονομία πεθαίνει και η δυστυχία εξαπλώνεται ραγδαία.

● Το πολιτικό σύστημα τρίζει.

● Η ενημέρωση ζει μαύρες μέρες με καταρρακωμένη την αξιοπιστία της.

● Ο ελληνικός λαός είναι επί της ουσίας απληροφόρητος για όσα τον περιμένουν. Και νιώθει εξαπατημένος. Επί της ουσίας μάς έχει ήδη απαξιώσει.

● Εμείς, ως δημοσιογράφοι, βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση.

Για πολλά χρόνια συνδέσαμε το επάγγελμά μας με τη φήμη, την εξουσία και τον πλουτισμό. Έστω κι αν αναλογικά λίγοι τα κέρδισαν. Αυτό έβλεπαν σ' εμάς και οι νεότεροι που έκαναν τη δημοσιογραφία στόχο επαγγελματικής αποκατάστασης.

Τώρα όμως ολόκληρη η ψευδέστατη κατασκευή γκρεμίζεται. Το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια μας. Ο χρόνος που έχουμε μπροστά μας είναι ελάχιστος. Κι εμείς υποχρεούμαστε να απαντήσουμε στην ερώτηση που η κοινωνία μας θέτει όλο και πιο επιτακτικά: Με ποιον είμαστε;

Το μέλλον μας, ως δημοσιογράφων και ως πολιτών, θα κριθεί από την απάντησή μας…

 

* [Το κείμενο αυτό ήταν η εισήγηση του συντάκτη του στην ημερίδα που διοργάνωσαν, την Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011, τα εργαστήρια Νέων Τεχνολογιών, Οπτικοακουστικό και Τεχνών και Πολιτιστικής Διαχείρισης του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών με γενικό τίτλο: «Η επικοινωνία στο απόσπασμα: Κρίση, παραπληροφόρηση, απολύσεις στα ΜΜΕ»]

 

ΠΗΓΗ: ΤΕΤΑΡΤΗ, 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011, http://topontiki.gr/article/26612

Απειλείται η ηγεμονία των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο;

 

Του Federico Fuentes [μετάφραση inprecor]

 

Μια σύνοδος κορυφής τεράστιας σπουδαιότητας πραγματοποιήθηκε στη Βενεζουέλα στις 2-3 Δεκεμβρίου. Διακόσια χρόνια αφότου οι μαχητές ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής ξεκίνησαν την μάχη με το σύνθημα για μια ενωμένη Λατινική Αμερική, 33 αρχηγοί κρατών από την μία ακρη ως την άλλη της περιοχής ενώθηκαν  για να διαμορφώσουν την Κοινότητα των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (CELAC).

Για τη Λατινική Αμερική, αυτή η σύνοδος κορυφής αποτέλεσε ένα περαιτέρω βήμα απομάκρυνσης από τον παραδοσιακό ρόλο της ως  η «πίσω αυλή» των ΗΠΑ και την εμφάνισή της ως αυτόνομο παίκτη στη διεθνή πολιτική.

Πόροι

Η σημασία αυτού του νέου οργανισμού στην παγκόσμια πολιτική σκηνή δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Ο συνδυασμός του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος – ΑΕΠ – των χωρών που συμμετέχουν στην  CELAC την  καθιστά τον τρίτο μεγαλύτερο οικονομικό πόλο στον κόσμο.

Οι χώρες αυτές, επίσης, όλες μαζί, κατέχουν την πρώτη θέση στα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου και την τρίτη θέση, παγκοσμίως, στην παραγωγή των τροφίμων και ενέργειας.

Η CELAC στηρίζεται επίσης στους υπάρχοντες διαπεριφερειακούς οργανισμούς και στις πειραματικές συμμαχίες που έχουν δημιουργηθεί.

Αυτοί περιλαμβάνουν την ένωση του νότου – αμερικανικά έθνη (UNASUR), το αμυντικό Συμβούλιο UNASUR, την τράπεζα του νότου (που αναμένει μόνο την έγκριση του Κοινοβουλίου της Ουρουγουάης προκειμένου να πάρει σάρκα και οστά και να γίνει μια τράπεζα που θα διαθέτει 20 δισεκατομμύρια αμερικανικά δολάρια για αναπτυξιακά προγράμματα), και την καθιέρωση των εμπορικών μηχανισμών μεταξύ μερικών χωρών που αντικαθιστούν το αμερικανικό δολάριο με τα τοπικά και νέα περιφερειακά νομίσματα. 

Μια άλλη σημαντική πρωτοβουλία ολοκλήρωσης είναι η Μπολιβαριανή  συμμαχία των λαών της Αμερικής  (ALBA), μιας αντι-ιμπεριαλιστικής ομάδας εννέα  κρατών που διαμορφώθηκε αρχικά το 2004 από τις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις της Κούβας και της Βενεζουέλας.

Η CELAC αποκλείει ρητά τις ΗΠΑ και τον Καναδά

Εντούτοις, η Κούβα, που έχει αποκλειστεί από την Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών (OAS) γιατί τόλμησε  να προκαλέσει την  αμερικανική αυτοκρατορία και να κάνει μια επανάσταση, όχι μόνο συμμετέχει αλλά επιλέχθηκε και να φιλοξενήσει τη Σύνοδο Κορυφής της  CELAC το 2013. Η Χιλή επιλέχθηκε, ήδη, ως οικοδεσπότης της ανάλογης Συνόδου Κορυφής για το 2012.

Μερικοί υποστηρίζουν ήδη ότι η σταθεροποίηση της  CELAC θα αποτελέσει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Οργάνωσης των Αμερικανικών Κρατών (OAS), ενός οργανισμού όπου κυριαρχούν παραδοσιακά παραδοσιακά οι ισχυροί γείτονες από το Βορρά της αμερικανικής ηπείρου.

Ο Πρόεδρος  του Εκουαδόρ Rafael Correa είπε στις 29 Νοεμβρίου: «Πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε μια βαθιά αλλαγή στο διαμερικανικό, βασικά λατινοαμερικάνικο, σύστημα επειδή η αμερικανική δύναμη βαρύτητας  [μέσα στο OAS] είναι σαφής.»

«Χρειαζόμαστε ένα άλλο σύστημα… όπου θα συζητάμε τα προβλήματά μας στην περιοχή, όχι στην Ουάσιγκτον [που είναι η έδρα του OAS], όπου δεν θα επιβάλλονται σε μας οι οργανισμοί που δεν συμμερίζονται το όραμά μας, τις παραδόσεις, τις τιμές και τις  ανάγκες μας.»

Την ίδια μέρα, βολιβιανός αντιπρόεδρος Alvaro Garcia Linera είπε ότι η σύνοδος κορυφής εκπροσωπεί «μια συνάντηση των λαών, που υπερασπίζει το πεπρωμένο μας χωρίς κηδεμονία, χωρίς προστασία, έτσι ώστε μαζί να μπορούμε να βρούμε μια λύση στα προβλήματά μας, χωρίς την παρουσία των ΗΠΑ».

Αποδυνάμωση της αυτοκρατορίας

Το βήμα αυτό έρχεται σε μία εποχή που η αμερικανική οικονομική/πολιτική δύναμη είναι σε πτώση και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. «Η Λατινική Αμερική είναι μια ήπειρος σε κίνηση  αντιμέτωπη με έναν κόσμο που βρίσκεται σε κρίση,» είπε ο Garcia Linera. «Η Λατινική Αμερική είναι η εμπροσθοφυλακή του κόσμου όσον αφορά τις ιδέες, όσον αφορά τους μετασχηματισμούς, όσον αφορά τις προτάσεις στην υπηρεσία των ανθρώπων και της ανθρωπότητας.»

Ο Luis Bilbao, συντάκτης του περιοδικού America ΧΧΙ, που απευθύνεται σε όλη την Λατινική Αμερική, υποστήριξε σε άρθρο του στις 28 Νοεμβρίου ότι η CELAC αντιπροσωπεύει «μια, άνευ προηγουμένου, ευκαιρία  για να γίνει η περιοχή αφετηρία σε μια νέα φάση στην ιστορία της ανθρωπότητας».

Η Λατινική Αμερική είναι σε μοναδική θέση δεδομένης της  διεθνούς κατάστασης. Πρόκειται για μια θέση που χαρακτηρίζεται από τρία κύρια γνωρίσματα: «Βρίσκεται σε δυναμική περιφερειακής σύγκλισης ενώ όλες οι άλλες ήπειροι βιώνουν φυγόκεντρες τάσεις, μέχρι τώρα έχει υποφέρει τις μικρότερες συνέπειες από την οικονομική ύφεση που παρατηρείται στα ιμπεριαλιστικά κέντρα [και] μέσα σε αυτό το ετερογενές συγκλίνον σύνολο βρίσκεται ένας, ζωτικής σημασίας, πυρήνας , ο οποίος απέναντι στην κατάρρευση του καπιταλισμού … έχει σηκώσει  το λάβαρο του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα.»

Οι ΗΠΑ προσπάθησαν τα πάντα για να εμποδίσουν τη δημιουργία της CELAC. Ο πρώην κολομβιανός Πρόεδρος, Alvaro Uribe, μια αμερικανική μαριονέτα, έκανε την πιο πρόσφατη προσπάθεια.

Ένα άρθρο του Venezuelanalysis.com στις 28 Νοεμβρίου ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού για να συναντηθεί με τη δεξιά αντιπολίτευση της Βενεζουέλας, ο Uribe τους παρότρυνε να εκδώσουν «δημόσια» δήλωση που θα κατήγγειλε την ολοένα πιο στενή σχέση μεταξύ Κολομβίας και Βενεζουέλας.

Υπό τον Uribe, (όταν αυτός ήταν πρόεδρος της Κολομβίας) οι σχέσεις μεταξύ της Βενεζουέλας και της Κολομβίας χειροτέρευσαν τόσο που σχεδόν έφτασαν σε πόλεμο. Επίσης, ο Uribe προσπάθησε να υπονομεύσει από μέσα την πρόοδο της UNASUR.

Παρά το γεγονός ότι στο εσωτερικό της χώρας ο νέο κολομβιανός Πρόεδρος Manuel Santos συνεχίζει, σε μεγάλο βαθμό, τη νεοφιλελεύθερη και κατασταλτική πολιτική του  Uribe,  το Venezuelanalysis.com επισημαίνει ότι «έχει υιοθετήσει μια καταφανώς διαφορετική θέση όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, που στοχεύει στην ενσωμάτωση της Κολομβίας στις περιφερειακές οργανώσεις και στην αποκατάσταση των διμερών σχέσεων με άλλες λατινοαμερικάνικες χώρες».

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κολομβιανή κυβέρνηση, ή πολλές άλλες λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις έχουν πάψει να ακολουθούν την  εξωτερική πολιτική που υπαγορεύουν οι ΗΠΑ στην περιοχή, ή ότι όλες συμφωνούν ότι η  η CELAC πρέπει αυτόματα να αντικαταστήσει την  OAS.

Ούτε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο πώς αντιμετωπίζει η κάθε λατινοαμερικανική κυβέρνηση την παγκόσμια  οικονομική κρίση και τους  ιμπεριαλιστικούς  πολέμους, όπως η πρόσφατη επίθεση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Ο Bilbao υποστηρίζει ότι δεν μπορεί ν’ αναμένεται από τη CELAC μια μοναδική ενιαία απάντηση σε αυτές τις τεράστιες προκλήσεις, «αλλά  αυτό που είναι δυνατό είναι να βρεθεί ένας κοινός ελάχιστος παρονομαστής».  Η ιδέα και μόνο ότι η «αυλή των ΗΠΑ» δημιουργεί τη δική της γειτονιά για να επιλύσει συλλογικά τα προβλήματα της, χωρίς εξωτερική επέμβαση, είναι μια σημαντική αφετηρία.

Η Βενεζουέλα ανοίγει το δρόμο

Το γεγονός ότι η σύνοδος κορυφής για τη δημιουργία της CELAC πραγματοποιήθηκε στη Βενεζουέλα αποτέλεσε διπλό πλήγμα κατά των αμερικανικών συμφερόντων. Το γεγονός αυτό από μόνο του έπληξε σοβαρά την ανηλεή εκστρατεία καταστροφής της Μπολιβαριανής επανάστασης στη Βενεζουέλα που έχουν χρηματοδοτήσει οι ΗΠΑ καθώς και τα ψέμματα που τόσο η Ουάσινγκτον όσο και τα ΜΜΕ που ελέγχει στις λατινοαμερικανικές χώρες διαδίδουν περί απομόνωσης της Βενεζουέλας από τις άλλες χώρες της περιοχής.

Επιπλέον, η παρουσία του Προέδρου Hugo Chavez, ο οποίος εμφανίστηκε να έχει ανακτήσει πλήρως τις δυνάμεις του μετά από την μάχη που έδωσε με τον καρκίνο στις αρχές του χρόνου – γι’ αυτό και είχε αναβληθεί η σύνοδος που είχε αρχικώς προγραμματιστεί για τον Ιούνιο – αποτέλεσε ένα ακόμη πλήγμα για τις ΗΠΑ, που ήλπιζαν ότι τα προβλήματα υγείας του Chavez θα μπορούσαν να πετύχουν εκεί που τα μεθοδευμένα σχέδιά τους και τα πλήγματά τους με στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησής του είχαν αποτύχει.

Επιπλέον, ο Chavez δήλωσε έτοιμος να διεκδικήσει την επανεκλογή του στις προεδρικές εκλογές της 7ης Οκτωβρίου του επόμενου χρόνου. Απαντώντας στο κάλεσμα του Chavez για τη διαμόρφωση ενός «μεγάλου πατριωτικού Πόλου» στήριξης της υποψηφιότητάς του για επανεκλογή από κόμματα και κοινωνικά κινήματα στη βάση μιας πλατφόρμας εμβάθυνσης της επανάστασης, περισσότερες από 32.000 οργανώσεις αντέδρασαν θετικά και δήλωσαν ότι τον στηρίζουν κατά τη διάρκεια μόνο των πρώτων τεσσάρων εβδομάδων της περιόδου διατύπωσης στήριξης που ξεκίνησε στις αρχές Οκτωβρίου.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ποσοστό μεγαλύτερο του 50% του βενεζουελάνικου λαού υποστηρίζει τον Chavez. Η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ αντιπολίτευση  παραμένει ανίκανη να παρουσιάσει τον οποιοδήποτε υποψήφιο που θα τον απειλήσει σοβαρά. Ως απάντηση, οι ΗΠΑ πολλαπλασιάζουν τις προσπάθειες για μια μεγάλη εκστρατεία εναντίον του επιχειρώντας  να αποτρέψουν μια νέα νίκη για τις αντικαπιταλιστικές πολιτικές του Chavez.

Η ερευνήτρια δημοσιογράφος Eva Golinger έγραφε σε άρθρο της Chavezcode.com στις 11 Αυγούστου ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη εγκρίνει προϋπολογισμό ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων για να χρηματοδοτήσουν την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα τον επόμενο χρόνο.

Ένα άλλο σημαντικό μέσο πίεσης που χρησιμοποιείται ήδη είναι η κερδοσκοπία που οδηγεί σε αύξηση των τιμών των τροφίμων έτσι ώστε να προκληθούν  ελλείψεις και να αυξηθεί  ο  πληθωρισμός, που ήδη κυμαίνεται επάνω από22%  για φέτος.

Η συγκεκριμένη τακτική χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία από τις μεγάλες επιχειρήσεις το 2007, όταν ο Chavez πρότεινε σειρά συνταγματικών μεταρρυθμίσεων και τις έθεσε σε δημοψήφισμα.  Οι προτάσεις του δεν εγκρίθηκαν. Ήταν η μοναδική εκλογική νίκη των καπιταλιστών εναντίον του τα τελευταία 12 χρόνια.

Στις 27 Νοεμβρίου, ο  Chavez  ανακοίνωσε ότι τα προηγούμενα 24ώρα, η Βολιβαριανή Εθνική Φρουρά κατέσχεσε 127.000 κιλά του ρυζιού, 132.000 κιλά του αλευριού καλαμποκιού, 256.000 κιλά γάλακτος σε σκόνη, 85.000 λίτρα φυτικού ελαίου, 246.000 κιλά  ζάχαρης και 10.500 κιλά καφέ, τα οποία παράνομα κρατούσαν σε αποθήκες ιδιωτικές εταιρείες και δεν τα προωθούσαν στην αγορά, προκειμένου να δημιουργηθούν ελλείψεις.

Μια  από τις εμπλεκόμενες εταιρείες, που ανήκει στην ιταλική Parmalat, προσπάθησε να δημιουργήσει εντυπώσεις δημοσιοποιώντας ανακοίνωση σε διάφορες εφημερίδες στις 26 Νοεμβρίου. Χαρακτήριζε «περίεργο» το γεγονός ότι  η κυβέρνηση κατάσχεσε  210.000 κιλά γάλακτος σε σκόνη από τις αποθήκες εμπορευμάτων της, καθώς  αυτό το γάλα προοριζόταν, όπως ισχυριζόταν, για την εταιρεία  κρατικής διανομής τροφίμων, CASA, σύμφωνα με σχετική υπογεγραμμένη σύμβαση.

Ο Chavez αποκρίθηκε η επόμενη ημέρα: «Βρήκαμε το γάλα Parmalat αποθηκευμένο και δεν δινόταν στον κόσμο… αυτό είναι χαρακτηριστικό της αστικής τάξης… νομίζει ότι είμαστε ανόητοι ή ηλίθιοι… κύριοι της Parmalat, δεν είμαστε ηλίθιοι!» Διέταξε μια μεγάλης κλίμακας έρευνα σχετικά με την εταιρεία  και υπενθύμισε στην Parmalat ότι η κυβέρνησή του έχει τη δύναμη να απαλλοτριώσει την επιχείρηση εάν επιμείνει σε τέτοιου είδους ενέργειες.

Εθνικοποιήσεις

Άρθρο του Reuters στις 14 Οκτωβρίου, επικαλούμενο στοιχεία στης ομοσπονδίας επιχειρήσεων της Βενεζουέλα, της  Conindustria, ανέφερε ότι φέτος η κυβέρνηση Chavez  έχει εθνικοποιήσει 459 επιχειρήσεις. Κατά προσέγγιση 1045 επιχειρήσεις έχουν εθνικοποιηθεί απ’ όταν  ο Chavez ανήλθε στην εξουσία.

Οι εθνικοποιήσεις αυτές διασφαλίζουν στο κράτος κυρίαρχο ρόλο σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας όπως το πετρέλαιο, η ηλεκτρική ενέργεια, το τσιμέντο, ο χάλυβας, οι τηλεπικοινωνίες, η παραγωγή προϊόντων και η διανομή.

Μία ημέρα μετά από την απάντηση του Chavez, η Parmalat προχώρησε σε δημοσιοποίηση δεύτερης δημόσιας επιστολής στην οποία εξέφραζε «την πλέον ειλικρινή της συγνώμη» για την αποτυχία της να «εξηγήσει επαρκώς τι είχε συμβεί» σχετικά  με το γάλα σε σκόνη.

Δεσμεύτηκε να υποστηρίξει την κυβέρνηση στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει την ικανοποίηση των αναγκών του λαού της Βενεζουέλας.

Η Parmalat δεν είναι η μόνη επιχείρηση που ο  Chavez  έθεσε υπό έλεγχο. Το ίδιο έχει γίνει, επίσης, με τις  Colgate Palmolive, Pepsi, Heinz, Nestle, Coca Cola, Unilever, Glaxo Smith Kline, και Polar,την  μεγαλύτερη επιχείρηση τροφίμων της Βενεζουέλας. Οι επιχειρήσεις αυτές συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που επηρεάζονται από τους ελέγχους τιμών που η βενεζουελάνικη κυβέρνηση καθιέρωσε για 18 προϊόντα τροφίμων, υγιεινής και πρώτης ανάγκης στα νοικοκυριά, και άρχισαν από τις 22 Νοεμβρίου.

Από το 2003, η κυβέρνηση έχει θεσπίσει ελέγχους τιμών σε διάφορα βασικά προϊόντα διατροφής.

Βάσει του νέου νόμου περί Δίκαιου Κόστους και Τιμής, οι τιμές στα 18 αυτά αγαθά, που εντάχθηκαν στους ελέγχους προσφάτως, είναι «παγωμένες» μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου. Το Εθνικό Ανώτατο Συμβούλιο περί Δίκαιου Κόστους και Τιμής, που δημιουργήθηκε πρόσφατα, ανέλαβε το καθήκον να ελέγχει τις επιχειρήσεις που παράγουν  αυτά τα αγαθά για να πιστοποιήσει πόσο κοστίζει η παραγωγή των προϊόντων και να αποφανθεί για το ποια θα ήτα μια λογική τιμή να πουληθούν.

Από τις 15 Δεκεμβρίου, αυτή η τιμή θα πρέπει να τυπωθεί στο προϊόν. Θα ισχύσουν κυρώσεις για εκείνους που δεν θα συμμορφωθούν με τον νόμο.

Η ίδια τακτική θα εφαρμοστεί, σε δεύτερη φάση, από τον Ιανουάριο με τα ιατρικά προϊόντα.

Στις 7 Νοεμβρίου, ο  Chavez δήλωνε στο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι VTV: «Δεν μπορούμε στους μεγάλους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων  και στις μεγάλες εταιρίες  να δίνουμε την ελευθερία να συνεχίσουν να αδειάζουν τις τσέπες  των Βενεζουελάνων.» Ο νέος νόμος, είπε ο  Chavez, «ήταν απαραίτητος και αποτελεί μέρος της στρατηγικής κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, η οποία εντάσσεται στη διαδικασία μετάβασης από τον καπιταλισμό … προς το σοσιαλισμό».

Δεν υπάρχει  αμφιβολία ότι αυτή η μάχη μεταξύ της σοσιαλιστικής δημοκρατίας και της δικτατορίας της αγοράς  θα συνεχίσει και θα ενταθεί καθώς οι προεδρικές εκλογές πλησιάζουν.

Η έκβαση αυτής της μάχης θα είναι σημαντική, όχι μόνο για το μέλλον της Βενεζουέλας, αλλά  και της CELAC και τον κόσμο.

 

ΠΗΓΗ: δημοσιεύτηκε στο Global Research, στις 5 Δεκεμβρίου 2011, http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28035. Το είδα: 12 Δεκεμβρίου 2011, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/143495

Το τέλος του παιχνιδιού

 

Του Γιώργου Καραμπελιά

 

Όταν, πριν τριάντα χρόνια, η Ελλάδα εντάχθηκε στην ΕΟΚ (μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση) το 1981, όσοι είχαμε συναίσθηση και των οικονομικών και των γεωστρατηγικών δεδομένων, υποστηρίζαμε πως οι μόνοι λόγοι που δικαιολογούσαν μια τέτοια κίνηση ήταν λόγοι γεωπολιτικού χαρακτήρα.

Α. Η αυξανόμενη, μετά το 1974, επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας. Β. Το ασταθές περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής. Η Βουλγαρία στην ουσία, ομόσπονδο κρατίδιο της ΕΣΣΔ, η Αλβανία, σύμμαχος της Κίνας, η Γιουγκοσλαβία του Τίτο, «αδέσμευτος» σύμμαχος των ΗΠΑ, η Ρουμανία άσπονδος σύμμαχος της ΕΣΣΔ, η Ελλάδα και η Τουρκία μέλη του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα στα μαχαίρια μεταξύ τους. Και, πιο πέρα, το μεσανατολικό χάος. Κυριολεκτική «μακεδονική σαλάτα».

Αντίθετα, υπογραμμίζαμε ήδη από τότε ότι στο οικονομικό πεδίο αυτή η ένταξη θα είχε μάλλον αρνητικές συνέπειες, διότι μας έφερνε σε ανταγωνισμό, χωρίς καμία προστασία, με οικονομίες πολύ ισχυρότερες από εμάς.

Όπως αποδείχτηκε, ορθά είχαμε επισημάνει τη δυναμική και των δύο αυτών αντιθέτων παραμέτρων. Η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση μας προσέφερε κάποιο μαξιλάρι απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα και την αποσύνθεση των Βαλκανίων δέκα χρόνια μετά, η οποία κινδύνευε να μας παρασύρει στη δίνη της, ενώ αποτελούσε ένα σημαντικό όπλο για την Κύπρο. Παράλληλα όμως, επέτεινε τα παρασιτικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας. Η βιομηχανία κατέρρευσε, οι επιδοτήσεις διέφθειραν το όποιο εργασιακό ήθος διέθεταν οι ελληνικές ελίτ και ο ελληνικός λαός εθίστηκε στον ιδιωτικό και δημόσιο δανεισμό. Η παράλληλη ανάδειξη ενός παρασιτικού μικρομεσαίου κόμματος καταναλωτικού χαρακτήρα, όπως το ΠΑΣΟΚ, στο επίκεντρο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας για τρεις δεκαετίες, ολοκλήρωσε τις αρνητικές εξελίξεις.

Η διαχείριση της ένταξης στην Ε.Ε. έπρεπε επομένως να έχει διττό χαρακτήρα. Από τη μία πλευρά να εκμεταλλεύεται τις θετικές διαστάσεις της και από την άλλη να θεραπεύει τις αρνητικές. Όμως, για τουλάχιστον είκοσι χρόνια, μετά το 1990, η στρατηγική των ελληνικών ελίτ υπήρξε απολύτως αρνητική και αναποτελεσματική και στα δύο πεδία. Και δεν εκμεταλλεύτηκε την κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου για να λειτουργήσει ως σταθεροποιητικός παράγοντας στα Βαλκάνια και επέτεινε τις αρνητικές συνέπειες της παρασιτοποίησης.

Χαρακτηριστικός ήταν ο τρόπος που διαχειρίστηκε τη γιουγκοσλαβική κρίση. Και επέτρεψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, που προώθησαν οι Γερμανοί, με την αναγνώριση της Σλοβενίας  από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με υπουργό Εξωτερικών τον Σαμαρά, και ταυτόχρονα μετέτρεψε το Μακεδονικό σε ένα μόνιμο αγκάθι της βαλκανικής μας πολιτικής. Έτσι η Ελλάδα δεν μπόρεσε να μεταβληθεί σε πόλο ανασύνθεσης της περιοχής, εκμεταλλευόμενη θετικά τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε.

Στο οικονομικό πεδίο, θα μπορούσε να συγκροτήσει έναν βαλκανικό πόλο στα πλαίσια της Ευρώπης και να μεταβάλει τη δραχμή σε ένα νόμισμα με ισχύ στην περιοχή. Αντ’ αυτού επέλεξε την καταστροφική επιλογή της ένταξης στο ευρώ, που έκανε την Ελλάδα λιγότερο ανταγωνιστική τόσο στην Ε.Ε., όσο και στα Βαλκάνια, όπου πλέον μετανάστευσαν οι ελληνικές βιομηχανίες, ενώ έκανε ακόμα πιο ελκυστική τη χώρα μας για την αθρόα λαθρομετανάστευση που διογκώθηκε.

Η ένταξη στο ευρώ κατέστησε την Ελλάδα ακριβή, χωρίς ταυτόχρονη παραγωγή, διευκόλυνε τον ιδιωτικό και τον δημόσιο δανεισμό, ολοκλήρωσε την ιδιωτικοποίηση, την απεθνικοποίηση και την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού.

Η γερμανική στρατηγική

Και όμως, η κρίση της Δύσης, τελεσίδικη και χωρίς επιστροφή, από τη στιγμή και μετά που το κέντρο βάρους της παγκόσμιας οικονομίας μετατέθηκε στον άλλοτε Τρίτο Κόσμο, μας οδηγεί υποχρεωτικά στο τέλος του παιγνιδιού που παίξαμε για τριάντα πέντε χρόνια. Όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, βρεθήκαμε εγκλωβισμένοι, χωρίς δυνατότητα επιλογής, διότι η έξοδος από το ευρώ, σε συνθήκες κρίσης, θα έχει καταστροφικές γεωπολιτικές συνέπειες, ακυρώνοντας εντελώς τα οποιαδήποτε οφέλη προσδοκούσαμε από την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ και η παραμονή σε αυτό θα καθίσταται απαγορευτική κοινωνικά, εξαιτίας της ασφυξίας που μας επιβάλλει η γερμανική πολιτική.

Πράγματι η Γερμανία, η οποία αναδείχτηκε μετά την επανένωσή της σε ηγεμόνα της Ευρώπης, έχει από την αρχή της κρίσης ένα σταθερό σχέδιο, το οποίο εφαρμόζει μεθοδικά και με σύστημα: Να δημιουργήσει μια Ευρώπη δύο ή ακόμα και τριών ταχυτήτων, ως τη μόνη απάντηση στην κρίση. Έναν σκληρό πυρήνα προθύμων του Βορρά, και μία ή δύο διαφορετικές ταχύτητες των υπολοίπων. Στο γερμανικό σχέδιο η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη ή την τρίτη ταχύτητα, αν υπάρξει τέτοια. Πάντως, εκτός ευρωζώνης και ευρώ.

Αυτή τη στρατηγική ακολουθεί από την αρχή η Γερμανία αταλάντευτα. Και το τονίζουμε από τον χειμώνα του 2010, σχεδόν δύο χρόνια πριν. Η Γερμανία οδηγεί την Ελλάδα σε ασφυξία, έτσι ώστε να την υποχρεώσει σε έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη. Γι’ αυτό και οι αλλεπάλληλες προκλήσεις και ταπεινώσεις. Όμως, για να πετύχει κάτι τέτοιο, είχε ανάγκη από δύο προϋποθέσεις. Πρώτον την ύπαρξη μιας κυβέρνησης προθύμων πρακτόρων και Κούισλινγκ, η οποία θα παρέδιδε τη χώρα στην ύφεση και την ασφυξία των μνημονίων, και δεύτερον τη συναίνεση των υπολοίπων Ευρωπαίων σε μια στρατηγική εκπαραθύρωσης της Ελλάδας, παρά το κόστος που αυτή μπορεί να επιφέρει σε όλους τους υπολοίπους.

Τα δύο χρόνια που σέρνεται η ελληνική κρίση επέτειναν την ευρωπαϊκή κρίση, αλλά γονάτισαν και την υπόλοιπη Ευρώπη μπροστά στη γερμανική βούληση. Και τώρα ίσως βρισκόμαστε μπροστά στην τελευταία πράξη του παιγνιδιού. Η Γερμανία θα δοκιμάσει να ολοκληρώσει το έργο μέσα στους επόμενους μήνες. Και μόνο παράγοντες ανεξάρτητοι από τη βούλησή της θα μπορούσαν να την εμποδίσουν, όπως η επιτάχυνση της κρίσης στην ευρωζώνη και η διάλυση του ευρώ συνολικά, ή άλλες ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις, ή, το πλέον απίθανο, μια αντίδραση κάποιων ευρωπαϊκών χωρών.

Η Ελλάδα, εξαιτίας των ενδοτικών και ανεύθυνων ελίτ της, κινδυνεύει μετά από τριάντα χρόνια να απολέσει και το γεωπολιτικό πλεονέκτημα από την ένταξη στην ΕΕ, και να βγει από αυτή την περιπέτεια εντελώς κατεστραμμένη οικονομικά και κοινωνικά. Καθόλου τυχαία, το πρώτο εξάμηνο του 2011, η Τουρκία έγινε ο δεύτερος προορισμός των εξαγωγών μας, μετά την Ιταλία, υποκαθιστώντας τη Γερμανία! Έτσι κινδυνεύουμε από μια διπλή συγκυριαρχία. Μια συγκυριαρχία Γερμανίας και Τουρκίας, οι ζώνες επιρροής των οποίων θα τέμνονται στην Ελλάδα. Τουλάχιστον προσωρινά, θα έχουμε και τους Φράγκους και τους Τούρκους, και ο μπαρμπα- Σαμ πάντα παρών από μακριά.

Κατά συνέπεια, είμαστε υποχρεωμένοι να αναπροσανατολίσουμε την πολιτική μας σε έναν αγώνα και σε μία κατεύθυνση με επίκεντρο την πατρίδα μας και τις δικές μας δυνάμεις. Ο ελληνισμός και ο ελληνικός λαός δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποδουλωθεί, ούτε να εξοντωθεί. Αν χρειαστεί, θα ζήσουμε και χωρίς ευρώ και χωρίς Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν θα ζήσουμε, όμως, αν συνεχίσουμε να έχουμε αυτούς τους προδότες στην εξουσία.

 

ΠΗΓΗ: [Από τη Ρήξη που κυκλοφορεί],  Δεκεμβρίου 12, 2011,  http://ardin-rixi.gr/archives/2645

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις είναι του admin.

ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ:

Ενδεχόμενη νέα κρίση των τραπεζών, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Αμερική, θα πυροδοτούσε μία καταστροφή άνευ προηγουμένου – ενώ ερευνάται ήδη το ενδεχόμενο διάλυσης της Ευρωζώνης (μία Δευτέρα πρωί, πριν ανοίξουν τα χρηματιστήρια)

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 

“Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί με έκδηλη αγωνία την Ευρώπη, η οποία δεν φαίνεται να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα της. Δεν απειλείται μόνο το Ευρώ επειδή, εάν τυχόν αποτύχει το Ευρώ, θα αποτύχει επίσης η Ευρωπαϊκή Ένωση – το σύνολο των 27 μελών της. Η παροχή πιστώσεων εκ μέρους των τραπεζών θα τελείωνε, τα χρηματιστήρια θα κατέρρεαν, όλες οι επί μέρους Οικονομίες θα ακολουθούσαν.

Οι χώρες της Ευρωζώνης θα ερχόταν αντιμέτωπες με μία πτώση των εμπορικών συναλλαγών τους η οποία, έστω βραχυπρόθεσμα, θα ξεπερνούσε το 50%. Το οικονομικό αυτό κραχ θα επεκτεινόταν αμέσως μετά στις Η.Π.Α. και στην Ασία, οι οποίες θα βυθιζόταν με τη σειρά τους σε μία απίστευτα μεγάλη πιστωτική παγίδα – ενώ οι εξαγωγές τους στην Ευρώπη θα κατέρρεαν” (Y. Finance).

Άρθρο

Εάν κανείς διάβαζε το παραπάνω κείμενο λίγους μήνες πριν από τη «συναίνεση του Βερολίνου» η οποία, ακόμη μία φορά, δημιούργησε περισσότερα προβλήματα, από όσα προσπάθησε να επιλύσει (όπως επίσης συνέβη την 21^η Ιουλίου και την 26^η Οκτωβρίου), θα νόμιζε ότι πρόκειται για μία μεγάλη ανοησία – ενδεχομένως για μία θεωρία συνωμοσίας, αφού περιγράφει έναν οικονομικό Αρμαγγεδώνα άνευ προηγουμένου στην παγκόσμια Ιστορία.

Σήμερα, μετά τις συνεχείς αποτυχίες της Ευρωζώνης υπό τη «δικτατορική» ηγεσία του γαλλογερμανικού άξονα, όπου όμως η Γαλλία απλά ανακοινώνει τις αποφάσεις, τις οποίες λαμβάνει μόνη της η Γερμανία, τίποτα δεν φαίνεται πια αδύνατο – πόσο μάλλον όταν παράλληλα συμβαίνουν τα παρακάτω:

(α)  Κατά πολλούς, η JP Morgan, η Bank of America, η Citibank αλλά και πολλές άλλες μεγάλες τράπεζες είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες. Οι μηνιαίες αναφορές τους είναι μάλλον «ψευδείς» και «παραποιημένες» – αφού δεν υπάρχουν τα χρήματα, τα οποία απεικονίζονται στους Ισολογισμούς τους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για «πυραμίδες» όπως αυτή του Madoff – φυσικά, πολύ μεγαλύτερου μεγέθους.

Για παράδειγμα, το σύνολο του Ισολογισμού της Bank of America είναι περί τα 2,3 τρις – δηλαδή, όσο το ΑΕΠ της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και λίγο της Ιταλίας, μαζί. Εάν τυχόν λοιπόν χρεοκοπούσε, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία θα ήταν κάτι περισσότερο από καταστροφικές. 

(β)  Η Goldman Sachs φαίνεται πως προσπαθεί να αποφύγει την καταστροφή, τοποθετώντας παλαιά και νέα στελέχη της στην ηγεσία εκείνων των κρατών, τα οποία αντιτίθενται στα σχέδια της (άρθρο μας). Έτσι λοιπόν, με τη βοήθεια πολιτικών πραξικοπημάτων, προσπαθεί να κατακτήσει οικονομικά τον πλανήτη, με στόχο να αποφύγει τη δική της κατάρρευση.

(γ) Η S&P υποτιμάει διαρκώς την πιστοληπτική ικανότητα των μεγάλων τραπεζών – μεταξύ των οποίων της Citigroup, της Wells Fargo, της Bank of America, της  Goldman Sachs, της JP Morgan Chase, της Morgan Stanley, της Barclays, τις γαλλικές τράπεζες, τις γερμανικές κλπ. Η υποτίμηση αυτή βασίζεται μεταξύ άλλων στο ότι οι κυβερνήσεις, οι οποίες ασφαλίζουν δήθεν τις καταθέσεις, δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν αυτές τις τράπεζες ξανά, εάν αντιμετώπιζαν νέα προβλήματα.

Για παράδειγμα η FDIC (το αμερικανικό κεφάλαιο εξασφάλισης καταθέσεων), έχει τη δυνατότητα να καλύψει μόλις μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια ενδεχομένων ζημιών – όταν μόνο η Bank of America είναι εκτεθειμένη σε παράγωγα πολλών τρισεκατομμυρίων (περί τα 75 τρις $). Σε περίπτωση λοιπόν που η BoA καταρρεύσει, θα είναι μάλλον αδύνατον να καλύψουν οι Η.Π.Α. τις υποχρεώσεις της – με καταστροφικά αποτελέσματα για ολόκληρη την αμερικανική οικονομία.   

(δ)  Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν αγοράσει μόνο ασφάλιστρα έναντι πιστωτικών κινδύνων (CDS), αλλά έχουν ταυτόχρονα πουλήσει – με αποτέλεσμα, τις περισσότερες φορές οι υποχρεώσεις, τις οποίες έχουν αναλάβει απέναντι σε τρίτους (ασφάλειες ομολόγων δημοσίου), να είναι υψηλότερες από τις απαιτήσεις, τις οποίες οι ίδιες έχουν ασφαλίσει. Ο Πίνακας Ι είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Πωλήσεις CDS (=υποχρεώσεις για πληρωμή, πρώτη στήλη) και Αγορές CDS (= απαιτήσεις για πληρωμή, δεύτερη στήλη), σε εκατομμύρια Ευρώ.

Πηγή: EBA–FTD, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος  

 

Όπως βλέπουμε από τον Πίνακα Ι η Commerzbank, για παράδειγμα, έχει πουλήσει CDS, τα οποία ασφαλίζουν τους κατόχους ομολόγων της Πορτογαλίας, συνολικού ύψους 52 εκ. €. Εάν τυχόν η Πορτογαλία προβεί σε διαγραφή χρέους 50%, τότε η τράπεζα θα πληρώσει το υπόλοιπο 50% (26 εκ. €) στους κατόχους των ομολόγων.

Από την άλλη πλευρά η ίδια τράπεζα έχει αγοράσει CDS για να ασφαλίσει ομόλογα της Πορτογαλίας, συνολικού ύψους 189 εκ. € (ενδεχομένως «ανοιχτά» – χωρίς να τα διαθέτει δηλαδή). Επομένως, είναι προς το συμφέρον της η χρεοκοπία της Πορτογαλίας (διαγραφή του 50% κλπ.), αφού θα εισπράξει πολύ περισσότερα, από όσα θα πληρώσει.

Η Unicredit όμως έχει κάνει το αντίθετο στην περίπτωση της Πορτογαλίας – όπως επίσης η BBVA, η BNP Paribas, η Societe General και η Royal Bank of Scotland (RBS). Επομένως, εάν τυχόν χρεοκοπήσει η Πορτογαλία, θα εισπράξουν λιγότερα από όσα θα πληρώσουν – γεγονός που σημαίνει ότι, τα συμφέροντα τους είναι αντικρουόμενα, σε σχέση με τις γερμανικές τράπεζες (Commerzbank, Deutsche Bank), οι οποίες έχουν «στοιχηματίσει» στο αντίθετο.

Με την ίδια λογική μπορεί κανείς να εξετάσει όλες τις παραπάνω τράπεζες για όλες τις χώρες, διαπιστώνοντας ότι τα μεγέθη διαφέρουν σημαντικά – ειδικά όσον αφορά την Ιταλία, στην οποία τα «στοιχήματα» αφορούν δισεκατομμύρια, σε αρκετές περιπτώσεις. Εύκολα λοιπόν κατανοεί ότι, αφενός μεν οι κίνδυνοι από τα CDS, οι ωρολογιακές βόμβες καλύτερα για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, είναι πολύ μεγάλοι, αφετέρου δε πως τα συμφέροντα χωρών και τραπεζών είναι εντελώς διαφορετικά, σε σχέση με τυχόν χρεοκοπίες – με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

(ε)  Διάφορες ελβετικές τράπεζες έχουν δημιουργήσει ήδη ομάδες εργασίας (Task–Forces), οι οποίες αναζητούν λύσεις για ενδεχόμενη κατάρρευση του Ευρώ – όπως για παράδειγμα τι θα συνέβαινε με τους χιλιάδες λογαριασμούς σε ευρώ, οι οποίοι διατηρούνται στην Ελβετία. Το πιθανότερο σενάριο, σύμφωνα με αυτές τις ομάδες, είναι η ανακοίνωση της διάλυσης της ζώνης του Ευρώ μία Δευτέρα πρωί, πριν ακόμη ανοίξουν τα χρηματιστήρια.

Στην περίπτωση αυτή, οι κεντρικές τράπεζες θα καθόριζαν τις ισοτιμίες των νομισμάτων όλων των χωρών της Ευρωζώνης, σύμφωνα με την «στιγμιαία» αγοραστική τους αξία – ενώ η κάθε μία χώρα θα «μαγνήτιζε» τα ευρωνομίσματα της, έτσι ώστε να αντιπροσωπεύουν το δικό της νόμισμα (δραχμή, μάρκο κλπ.). Προφανώς οι χώρες, οι οποίες θα υπολόγιζαν ότι θα υποτιμηθεί το νόμισμα τους, θα έπρεπε να «κλείσουν τα σύνορα» τους για να μην υπάρξουν εκροές – ενώ, αντίθετα, οι χώρες που θα υπολόγιζαν σε ανατίμηση, θα έκλειναν επίσης τα σύνορα τους, για να μην υπάρξουν όμως εισροές.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η διάλυση μίας νομισματικής ένωσης είναι πολύ πιο δύσκολη από την ίδρυση της – αφού στην περίπτωση της διάλυσης (ή της εξόδου μίας χώρας) δεν μπορεί να υπάρξει χρόνος προετοιμασίας, όπως συνέβη με την Ευρωζώνη (πολλά χρόνια σταθερών ισοτιμιών, προσαρμογή των οικονομιών μεταξύ τους, ικανός χρόνος εκτύπωσης των νέων νομισμάτων κλπ.).     

Περαιτέρω συμπεραίνεται ότι, ένας Ελβετός ιδιοκτήτης ενός λογαριασμού σε ευρώ, θα εισέπραττε τις αποταμιεύσεις του σε φράγκα – «καθαρά» μετά από τη χρεοπίστωση των συναλλαγματικών διαφορών. Εν τούτοις, υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτηματικά όπως, για παράδειγμα, τι θα συνέβαινε με έναν Γερμανό, ο οποίος θα είχε καταθέσεις στην Ελβετία σε ευρώ. Θα υπολογιζόταν δηλαδή οι καταθέσεις του ανάλογα με την εθνικότητα του ή σε σχέση με το που διατηρεί τον τραπεζικό του λογαριασμό;

Όπως φαίνεται λοιπόν, παρά το ότι η διάλυση της Ευρωζώνης θα κατέληγε μάλλον σε χάος, υπάρχουν πολλοί, σε πολλές χώρες, οι οποίοι ήδη προσπαθούν να αναλύσουν με κάθε λεπτομέρεια την εφαρμογή ενός τέτοιου εφιαλτικού σεναρίου – γεγονός που είναι δυνατόν να λειτουργήσει σαν μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία, επιταχύνοντας το τέλος.

 

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 14. Δεκεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και συγγραφέας, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

 

ΥΓ. Κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο μας, με τον τίτλο «Σκάκι με το Διάβολο», περί τις 300 σελίδες, από τις ONEeditions (μπορείτε να το παραγγείλετε με την αποστολή μηνύματος στο kb@kbanalysis.com, στην τιμή των 11,90 € συν τα έξοδα αποστολής. Κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο «Υπέρβαση εξουσίας» (τιμή 25,00 € συν έξοδα αποστολής – 400 μεγάλες σελίδες), στο οποίο αποκαλύπτονται οι σκοτεινοί μέθοδοι της Γερμανικής Οικονομικής Αστυνομίας.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2495.aspx?mid=5515

 

Αγωνιστικό μέτωπο ανατροπής τώρα!

 

Συνέντευξη του Άγγελου Χάγιου [στο Στράτο Βουραζέρη]

 

 

Για την ανάγκη ενός αγωνιστικού μετώπου αντίστασης, ρήξης και ανατροπής της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου μιλά ο Άγγελος Χάγιος, περιφερειακός σύμβουλος Αττικής και στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο Ά. Χάγιος απευθύνει κάλεσμα σε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος, υπογραμμίζοντας τον αντιδιαχειριστικό και αντικυβερνητικό, αντιΕΕ – αντιιμπεριαλιστικό, αντισυστημικό – αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό του αγώνα.

– Ποιο είναι το βασικό συμπέρασμα από την προχθεσινή σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; 

Οι ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ προωθούν με διαδικασία «φαστ τρακ» την «οικονομική διακυβέρνηση», τη νομοθετική και συνταγματική κατοχύρωση της αέναης λιτότητας. Αυτό γίνεται εν μέσω οξυνόμενων ανταγωνισμών, ποιός θα πληρώσει και ποιό μερίδιο, μεταξύ των καπιταλιστών της ΕΕ αλλά και μεταξύ ΕΕ, ιδιαίτερα της Γερμανίας, με τις ΗΠΑ. Αυτό έχει αντανάκλαση και στον αστικό κόσμο της χώρας. Συμφωνούν, ωστόσο, στο στόχο να περάσουν τη Δανειακή Σύμβαση και τα νέα μνημόνια. Και στο συνολικό πολιτικό τους σχέδιο, στην αντιδραστική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού. Με ακόμα πιο βαθιά πρόσδεση στην κλυδωνιζόμενη ευρωζώνη και την ΕΕ. Αλλά και στις γεωπολιτικές και ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Αν. Μεσογείου και Β. Αφρικής.

– Πολύς κόσμος που θίγεται από τα βάναυσα μέτρα, δεχόμενος και την τρομοκρατία από ΜΜΕ και αστικά κόμματα, αναρωτιέται εάν υπάρχει άλλος δρόμος. Υπάρχει τελικά άλλος δρόμος;

Δεν μπορούμε να σπέρνουμε αυταπάτες στην εργατική τάξη και το λαό. Για να επιβιώσουν και να διεκδικήσουν μια ζωή αντάξια της εποχής ένας είναι ο δρόμος. Να σηκώσουν το γάντι, απέναντι στον οδοστρωτήρα της βίαιης καπιταλιστικής ανασυγκρότησης, της ακόμα πιο αντιδραστικής ΕΕ και των επικίνδυνων ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών. Αυτά καθορίζουν το περιεχόμενο του, αναγκαίου όσο ποτέ, πλειοψηφικού κοινωνικού-πολιτικού κινήματος. Ενός αγωνιστικού μετώπου. Που θα αναδειχτεί σε αντίπαλο δέος. Με προσανατολισμό, επομένως, αντιδιαχειριστικό και αντικυβερνητικό, αντιΕΕ- αντιιμπεριαλιστικό, αντισυστημικό -αντικαπιταλιστικό. Για την απελευθέρωση από τη δικτατορία των αγορών, των πολυεθνικών, των τραπεζών, των εθνικών και υπερεθνικών οργάνων τους και των σφετεριστών του παραγόμενου από τους εργαζόμενους κοινωνικού πλούτου! Με πρώτο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ και κάθε κυβέρνησης αυτής της πολιτικής. Για να τεθεί, πρακτικά, η ανατροπή της πολιτικής ΕΕ-ΔΝΤ, ελληνικού και ξένου κεφαλαίου. Να μπουν στην ημερήσια διάταξη οι διεκδικήσεις για το κοινωνικό πρόβλημα, πρωτίστως, αλλά και για τα σύγχρονα προβλήματα των πολιτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και της λαϊκής κυριαρχίας. Και να συνδεθούν στενά με τη μη αναγνώριση, την παύση πληρωμής και την διαγραφή του χιλιοπληρωμένου χρέους. Με την έξοδο από το ευρώ και την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ. Για ριζική ανακατανομή του πλούτου σε βάρος του κεφαλαίου. Για να περάσουν στο Δημόσιο, χωρίς καμιά επιβάρυνση για το λαό και με εργατικό έλεγχο η Τράπεζα της Ελλάδας, όλες οι Τράπεζες και οι επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας.

– Ποιος θα υλοποιήσει την ανατροπή που απαιτεί η εποχή μας;

Δεν ξεχνάμε ότι την ιστορία την γράφουν οι λαοί. Τις ανατροπές, τις εξεγέρσεις, τις επαναστάσεις, τις πραγματοποιούν πάντα οι τάξεις και οι κοινωνικές τους συμμαχίες. Στο πεδίο αυτό συγκροτούνται, δοκιμάζονται, αλλάζουν και αναδιαμορφώνονται τα πολιτικά μέτωπα και υποκείμενα. Η κρίση είναι σε εξέλιξη και είναι βαθιά. Δημιουργείται, ήδη, ένα εκρηκτικό μίγμα. Που μπορεί να οδηγήσει -με απρόβλεπτους δρόμους και αφορμές- σε εξεγερτικά ή και επαναστατικά γεγονότα. Σε μια παρατεταμένη, σκληρή και πιο βαθιά από ποτέ κοινωνική σύγκρουση. Έχουμε σαφή δείγματα με τον ηρωικό αγώνα στη Χαλυβουργία, τη λαϊκή αντίσταση στα χαράτσια, τη μάχη ενάντια στις εφεδρείες – απολύσεις. Ως ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προτείνουμε σε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς να εργαστούμε από κοινού. Εδώ και τώρα. Για ένα πολύμορφο, βαθύτερα πολιτικό, ασυμβίβαστο μέχρι τέλους, λαϊκό κίνημα διαρκείας. Που θα ενώνει όλες τις αντιστάσεις, όλες τις αγωνιστικές τάσεις στη βάση πολιτικών στόχων και μορφών πάλης ανατροπής. Με καρδιά και νου το ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Που θα οργανώνει μετωπικά τον λαϊκό ξεσηκωμό, τις εργατικές εξεγέρσεις και θα τους οπλίζει με αντικαπιταλιστική προοπτική. Δε μιλάμε, απλώς, για ένα κινηματικό μέτωπο. Αλλά για μια τετραπλή συμπόρευση. Της σύγκλισης όλων των αντιστάσεων και αγώνων. Της καθοριστικής ταξικής ενότητας και ηγεμονίας των εργαζομένων. Της κοινωνικής συμμαχίας τους με τα πληττόμενα λαϊκά στρώματα. Της κοινής δράσης κάθε αγωνιστικής φωνής, ιδιαίτερα της Αριστεράς. Αυτόν τον πολιτικό ρόλο μπορεί να αναλάβει ένα αγωνιστικό μέτωπο αντίστασης, ρήξης και ανατροπής.

– Η προοπτική νίκης ενός τέτοιου μετώπου, δεν προϋποθέτει μια πρόταση εξουσίας;

Η πολιτική αυτή πρόταση εκφράζει στο σήμερα και τη θέση μας στο ζήτημα της εξουσίας. Το μέτωπο αυτό για να μπορεί να επιβάλλει την εργατική-λαϊκή θέληση και τον εργατικό-κοινωνικό έλεγχο είναι ανάγκη να συγκροτεί τα δικά του όργανα. Όργανα ανταγωνιστικά στους αστικούς θεσμούς. Με καθοριστικό τον εξωκοινοβουλευτικό αγώνα και την απόκρουση της αποθέωσης του αστικού κοινοβουλευτισμού. Σε αντιπαράθεση με τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Που θα εκφράζουν την τάση εργατικής χειραφέτησης και διεκδίκησης της εργατικής διεύθυνσης. Που μπορούν να αποτελέσουν, σε επόμενες επαναστατικές καμπές, τα έμβρυα της εργατικής εξουσίας. Οι διάφορες κυβερνητικές προτάσεις από το χώρο της Αριστεράς δεν συμβάλουν στη στρατηγική αυτή. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κινούνται στο έδαφος της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Τα όργανα αυτά δεν θα γεννηθούν όπως η Αθηνά από το κεφάλι του Δία. Αλλά από την πείρα των ίδιων των εργαζομένων. Ήδη υπάρχουν πρωτόλεια παραδείγματα, από τους συντονισμούς των πρωτοβάθμιων σωματείων, τις εργατικές συνελεύσεις βάσης, τις απεργιακές επιτροπές, τις μαζικές πρωτοβουλίες ενάντια στα χαράτσια, ως τις αυθεντικές συνελεύσεις γειτονιών.

– Άλλες δυνάμεις της Αριστεράς προτείνουν μια πλατιά εκλογική συνεργασία. Γιατί δεν συμφωνείτε;

Οι μαύρες συμμαχίες και οι χούντες δεν πέφτουν με εκλογές αλλά με εξεγέρσεις. Αυτή η ιστορική αλήθεια έχει συσκοτιστεί μετά τη μεταπολίτευση. Παρά την εμπειρία του Πολυτεχνείου. Η ρεφορμιστική και η διαχειριστική Αριστερά, αυτή τη φορά, δεν «παίζει» στα σενάρια συναίνεσης, όπως το '89. Αναπαράγει, ωστόσο, τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Δεν υποτιμούμε καθόλου την εκλογική μάχη που, άλλωστε, θα δώσουμε ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Είναι ανάγκη, ωστόσο, να καταλυθεί η ηγεμονία της κοινοβουλευτικής διεξόδου ακόμα και σε κόσμο του αγώνα και της Αριστεράς. Η πολιτική μας πρόταση επιχειρεί να μετακινήσει τον άξονα από την αστικοδημοκρατική διαδικασία στη δημοκρατία του κινήματος. Στην εργατική δημοκρατία που υπερβαίνει ποιοτικά όλες τις προηγούμενες μορφές. Μέσα σε ένα αγωνιστικό μέτωπο συγκροτείται πραγματικά το δικαίωμα ξεχωριστής συμβολής κάθε ρεύματος. Η δυνατότητα δημοκρατικής, με όρους ισοτιμίας, συζήτησης, αντιπαράθεσης και σύνθεσης, με βάση τις απόψεις και το πρόγραμμά τους. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλει με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Θα απευθύνει καθαρά αυτή τη πρόταση σε όλες τις αγωνιστικές τάσεις του κινήματος, στη βάση και την κορυφή όλων των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής.

– Η χώρα έχει μπει υπό επιτροπεία, το πολιτικό προσωπικό άγεται και φέρεται. Τελικά μήπως το αναγκαίο μέτωπο πρέπει να είναι ένα νέο ΕΑΜ;

Η καταστροφή που ζούμε κι αυτή που έρχεται, επιβάλλεται από τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και από τα καπιταλιστικά εθνικά κράτη. Αλλά και από τα γιγάντια πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια και από τις υπερεθνικές ενώσεις, ΕΕ, ΔΝΤ, G20. Και, για να μη ξεχνιόμαστε, από τους ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ και τους ανταγωνισμούς τους. Δεν επιβάλλεται, προς το παρόν τουλάχιστον, με στρατιωτική εισβολή και με στρατιωτικές χούντες. Επιστρατεύεται για το σκοπό αυτό το αστικό πολιτικό σύστημα, οι θεσμοί του, τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Η άμεση ανάληψης πολιτικής διαχείρισης από εκπροσώπους του κεφαλαίου, (κυβερνήσεις Παπαδήμου, Μόντι κλπ). Ανακύπτει σαφώς «εθνικό ζήτημα» με σύγχρονους όρους. Ο ελληνικός καπιταλισμός, που ανήκει στη δεύτερη ταχύτητα του διεθνούς πλέγματος του κεφαλαίου, υποβαθμίζεται στην ήδη άνιση σχέση αλληλεξάρτησης από τις ηγεμονικές ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Το γεγονός αυτό οξύνει την αντεργατική επίθεση, τη νέο-απολυταρχική επιβολή του κεφαλαίου και την εμπλοκή στο διεθνές καπιταλιστικό πλέγμα. Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί σοβαρά εμπόδια και κινδύνους στο «έθνος των εργαζομένων». Στον καθημερινό του αγώνα και, κυρίως, στην πραγματοποίηση της αντικαπιταλιστικής επανάστασης σε μια χώρα, όπως στην Ελλάδα που είναι «αδύναμος κρίκος». Αυτό σημαίνει ότι τα αιτήματα για δημοκρατία των εργαζομένων και απελευθέρωση από τα δεσμά των υπερεθνικών καπιταλιστικών κέντρων, πρέπει να ενδυναμώσουν τον συνολικό αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και όχι να τον ακυρώσουν ή να το φέρνουν σε δεύτερο πλάνο. Για μας, η πτυχή του «εθνικού» ζητήματος σήμερα, συνίσταται πριν από όλα στην προβολή του στόχου για έξοδο από την ΕΕ και την άρνηση εφαρμογής των πολιτικών που επιβάλει. Στη συνολική σύγκρουση με τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, τόσο της ΕΕ όσο και των ΗΠΑ, με τους οξυνόμενους ανταγωνισμούς αλλά και τις συμμαχίες της «δικής μας» αστικής τάξης. Αν δε μπαίνει αυτός ο στόχος, τότε οι προτάσεις για «εθνική ενότητα», για «πατριωτικό» μέτωπο, ενάντια στους «μεγάλους» και τους «ξένους», δεν είναι απλά λαθεμένες, αλλά εχθρικές στην προσπάθεια πολιτικής και αγωνιστικής αφύπνισης του λαού. Εκμεταλλεύονται την περηφάνια του, για να τον υποτάξουν βαθύτερα. Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιούμε και την εμπειρία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, θετική και αρνητική, για τη συγκρότηση ενός μετώπου με πυρήνα τα σημερινά και αυριανά συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, με ορίζοντα κοινωνικής χειραφέτησης από τα δεσμά του κεφαλαίου.

– Βλέπουμε τον ΣΥΝ να αναζητά συνεργασίες, σε εκλογική ή γενικότερη βάση, με θραύσματα του ΠΑΣΟΚ. Εσείς στέκεστε αρνητικά. Δεν έχει θέση αυτός ο κόσμος στο κίνημα ή σε μια συνεργασία με την Αριστερά;

Με τέτοιες επιλογές, αυτός που διεμβολίζεται είναι η Αριστερά και η στρατηγική της. Πρόκειται για συνεργασία αντιμνημονιακού χυλού. Που «βάζει πλάτη» στην ανασύσταση της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας σε μια εκδοχή της. Συναγωνίζεται τη ΔΗΜΑΡ στη γνωστή πολιτική «ουράς». Αυτή που ακολούθησε η αριστερά απέναντι στη «δημοκρατική παράταξη» του Γεωργίου Παπανδρέου παλιότερα και στο «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στη μεταπολίτευση. Στη γραμμή αυτή, η ηγεσία του ΣΥΝ καλεί αυτάρεσκα την Αριστερά σε ενότητα. Σε ένα «ελάχιστο» πρόγραμμα, δηλαδή στο δικό του πρόγραμμα. Που παραπέμπει τα προβλήματα στις καλένδες της λεγόμενης δημοκρατικής επανίδρυσης της ΕΕ και μιας «αριστερής», σοσιαλδημοκρατικής δηλαδή, κυβέρνησης. Η εμπειρία των «αριστερών» κυβερνήσεων στην Κύπρο σήμερα και στην Ιταλία παλιότερα δεν τους έχει διδάξει τίποτα. Οι διαφοροποιήσεις από το χώρο του ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά, φυσικά και είναι αναγκαίος στόχος. Πρέπει να αναζητούνται στο πλαίσιο του αναγκαίου μετώπου ανατροπής της επίθεσης και διεκδίκησης μιας πορείας έξω από την ΕΕ και τον καπιταλισμό.

Αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά για τη νικηφόρα προοπτική του αγώνα

– Καλείτε σε αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης. Και μετά τι; Υπάρχει ζωή έξω από το ευρώ, την ΕΕ και τον καπιταλισμό;

Ο δρόμος μέσα στο ευρώ και την ΕΕ είναι που οδηγεί σε μια ζωή χωρίς δικαιώματα, ελπίδα, αξιοπρέπεια. Με όποια μορφή «αντιμνημονιακής» διαχείρισης. Είτε του Σαμαρά, το πήγε κι αυτός το γράμμα, είτε «αριστερή». Να τελειώνουμε με αυτή την τρομοκρατία. Ο λαός μας έχει αποδείξει πως έχει την πείρα και τις δυνάμεις, με τους εργαζόμενους στη διεύθυνση των πραγμάτων, να βαδίσει σε μια άλλη πορεία με άξονα τις κοινωνικές ανάγκες. Οι πρόσφατοι αγώνες έδειξαν ότι, δεν αρκεί ο όποιος κλονισμός της αστικής πολιτικής ηγεμονίας. Προκύπτει η ανάγκη να συγκροτηθούν, σε ανώτερο επίπεδο, όλες οι υπαρκτές αγωνιστικές τάσεις και δυνατότητες. Με στόχο τη συνολική ρήξη και εν τέλει την κατάλυση της καθολικής αστικής ηγεμονίας. Για να μπορέσει η τάση χειραφέτησης να διεκδικήσει το πολιτικό προβάδισμα και την πλειοψηφία μέσα στην εργατική τάξη. Ώστε να δημιουργεί έδαφος για επαναστατικά γεγονότα. Να «μεταφέρει» την «κρίση ηγεμονίας» μέσα στις γραμμές της αστικής τάξης. Να διαμορφώνει μια επαναστατική κατάσταση, μια κατάσταση «δυαδικής» εξουσίας. Που θα βάζει, τελικά, στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της εργατικής εξουσίας, και της ανατροπής της αστικής κυριαρχίας.

– Επιμένετε στην ανάγκη μιας αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς, της σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής. Δεν είναι άραγε πολυτέλεια στην εποχή που μας τα παίρνουν όλα;

Πρόκειται για τη νικηφόρα προοπτική του αγώνα. Γι αυτό είναι αναγκαία η εμφάνιση και συνολική παρέμβαση, σε πανεθνικό και πανκοινωνικό επίπεδο, ενός πόλου, ενός μετώπου της επαναστατικής αριστεράς. Μιας Αριστεράς στρατηγικά επανεξοπλισμένης. Ρηξιακής με το σύστημα, ρηξικέλευθης για την ανατροπή. Για την προοπτική μιας εκ βάθρων αλλαγής της σημερινής πολιτικής – οικονομικής – κοινωνικής άθλιας πραγματικότητας, η οποία βέβαια θα είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεζόμενων. Με ανώτερη συγκρότηση και παρέμβαση σε αυτήν των δυνάμεων της επαναθεμελίωσης της κομμουνιστικής απελευθέρωσης .

– Το ΚΚΕ θέτει το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας και μάλιστα σε πρώτο πλάνο. Πως το κρίνετε αυτό;

Το πρόβλημα με το ΚΚΕ είναι ότι δεν επιλέγει μια επαναστατική πολιτική. Δεν απαντά στο πώς η κοινωνική διαμαρτυρία, θα συγκροτηθεί σε κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο ανατροπής της επίθεσης. Είναι κρίσιμο ζήτημα αυτό. Δεν απαντιέται με ένα συνδυασμό ρηχής ιδεολογικής κατήχησης και οιονεί εκλογικής εκστρατείας για «εξαγωγή συμπερασμάτων» και ενίσχυση του ΚΚΕ. Η τακτική αυτή, δεν γονιμοποιεί αντικαπιταλιστικά τις συνειδήσεις του κόσμου. Προσφέρει και «άλλοθι» για τον εύκολο δρόμο της υποταγής σε νέα σοσιαλδημοκρατικά σενάρια. Το ΚΚΕ έκανε ζημιά με την άρνηση του να θέσει σε πρώτο πλάνο τα αιτήματα για έξοδο από ευρώ και ΕΕ και διαγραφή του χρέους. Τώρα τα βάζει, αυτό είναι θετικό, αλλά τα παραπέμπει στις καλένδες της λαϊκής εξουσίας. Η λογική του επιθετικού πολέμου προς άλλες αριστερές φωνές και ιδιαίτερα προς τις αντικαπιταλιστικές κομμουνιστικές δυνάμεις που είναι στα αριστερά του, η άρνηση της κοινής δράσης στο μαζικό κίνημα, υπονομεύουν τον αγώνα. Πεποίθηση μας είναι πως αν οι δυνάμεις του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έθεταν συντονισμένα και αποφασιστικά το ζήτημα του παλλαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή της κυβέρνησης και της επίθεσης, θα είχαμε ταχύτατη άνοδο της λαϊκής αυτοπεποίθησης και εξεγερτικά γεγονότα. Το ΚΚΕ, ως η μεγαλύτερη δύναμη της Αριστεράς και με ιδιαίτερη βαρύτητα στην εργατική τάξη, κρίνεται πολύ αυστηρά για αυτό. Αλλά το ζήτημα δεν είναι η αυτοκριτική μετά από 50 χρόνια, αλλά αυτό που πρέπει να γίνει τώρα.

– Και ποιοι θα την φτιάξουν την Αριστερά της ανατροπής; Είναι υπόθεση μόνο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμβάλει ουσιαστικά στην κατεύθυνση μιας άλλης μετωπικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Ενός διακριτού μαζικού πολιτικού ρεύματος αυτοτελούς. Και όχι ως αντικαπιταλιστικό-επαναστατικό «άκρο» μιας παναριστερής συμμαχίας ή ενός αντιμνημονιακού-αντινεοφιλελεύθερου μετώπου και όποιου σχεδίου νέας σοσιαλδημοκρατίας. Η πολιτική της αυτοτέλεια – σε όλα τα επίπεδα – είναι αναγκαία, αλλά όχι αυτοσκοπός. Συνοδεύεται με την προσπάθεια για κοινή δράση μέσα στο κίνημα, και πρωτοβουλίες συντονισμού της Αριστεράς σε καίρια πολιτικά ζητήματα. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, δεν έχουν μορφοποιηθεί οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις που μπορεί να συμπαραταχθούν μετωπικά σε συνολικό πολιτικό επίπεδο. Με στόχο την αντικαπιταλιστική ανατροπή στην πορεία για την επαναστατική αλλαγή και την κοινωνική απελευθέρωση. Όμως, οι πολιτικές διαφοροποιήσεις είναι ταχύτατες. Οι αναζητήσεις των κινηματικών και αριστερών πρωτοποριών μαζικές κι απαιτητικές. Θα υπάρξουν και άλλες συλλογικές απόπειρες που θα συμβάλουν σε μια αντικαπιταλιστική Αριστερά. Αυτά μας υποχρεώνουν να εργαστούμε τολμηρά, μαζικά και πλατιά. Προς συλλογικότητες, δυνάμεις και οργανώσεις που αναφέρονται στον αντικαπιταλισμό, στη ρήξη και την ανατροπή. Στόχος αυτών είναι η κοινή δράση στο κίνημα. Ο συντονισμός και η συμπόρευση σε κρίσιμα ζητήματα, η ανάπτυξη του διαλόγου. Είναι, ακόμα, να μετατοπιστούν πιο μόνιμα και σταθερά προς το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και μέτωπο οι τάσεις που διαφοροποιούνται προς τα αριστερά. Που προέρχονται από το χώρο και την επιρροή των ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής και ευρύτερα της εξωκοινοβουλευτικής ή ανένταχτης Αριστεράς. Πρωτίστως, βέβαια, οι σχετικά φρέσκιες πρωτοπορίες του εργατικού κινήματος και της νεολαίας. Που η ένταξη τους στην κοινή προσπάθεια δίνουν άλλον αέρα και αισιόδοξη προοπτική νίκης και ανατροπής.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα «ΠΡΙΝ» 11/12/11. Το είδα:Mon, 2011-12-12, http://aristeroblog.gr/node/297

Τα “σταγονίδια” και ο βούρκος….

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Καμαρώσαμε στις 28 Οκτωβρίου τους ευέλπιδες, που παρέλασαν για χάρη του λαού, ο οποίος αποδοκίμασε κάποιους πολιτικούς εφιάλτες.

Με αποτέλεσμα σε λίγες μέρες να τους στήσουν την παγίδα με τα «σταγονίδια». Κάποιοι, προφανώς, εκπρόσωποι του δυσώδους βούρκου της εφιαλτοκρατίας! Απ’ αυτούς, που θέλουν να αναβάλουν επ’ αόριστο τις εκλογές και να διαιωνίσουν τη φαταούλικη δικτατορία των παπα-δημίων…

Και μάλιστα, δυστυχώς, με τις άλογες ευλογίες κάποιου, τέως προέδρου της Δημοκρατίας…

Και συνέβη, επίσης, κατά καιρούς, να αναπνεύσουμε, για λίγο, με τα λεγόμενα ή τα γραφόμενα του Καμένου, της Κανέλη, του Τσίπρα, κλπ (τα ονόματα με αλφαβητική και όχι αξιολογική σειρά),σχετικά με το βούρκο του ληστρικού μνημονιακού καθεστώτος. Και άλλων εξωκοινοβουλευτικών (Σταύρου Βιτάλη, Δημήτρη Καζάκη, Νότη Μαριά, Ηλία Σταμπολιάδη, Ένωσης αποστράτων, κλπ).

Σε αντίθεση με τους πολυβολεμένους πολιτικάντηδες και ψευτοδιανοούμενους. Που λιχνίζουν το άχυρο και την κοπριά της στείρας και αποκρουστικής κενολογίας και τιποτολογίας τους….

Και να που τώρα οι δολοφόνοι της τροϊκανής συμμορίας επιστρατεύουν τους αρουραίους και τα τρωκτικά τους και τους ξαμολάνε, για να μας πληροφορήσουν για τα «τέρατα και τα σημεία», που απεργάζονται-υποτίθεται-σε βάρος μας κάποιοι απ’ τους προαναφερθέντες.

Γιατί αυτοί – οι προβοκάτορες, δηλαδή – είναι, λέει, καλά πληροφορημένοι. Αφού έχουν ζήσει, για παράδειγμα, από κοντά τον Τσίπρα και την Κανέλλη. Και ξέρουν πρόσωπα και πράγματα. Ενώ εμείς δεν είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Και δεν μπορούμε να ξέρουμε…

Όπως επίσης και για το ότι κάποιοι απ’ τους τσουχτερούς λόγους, που εκφωνεί ο Καμένος στη Βουλή δεν είναι, λέει, δικοί του. Αλλά έχουν γραφτεί από κάποιον συνεργάτη του Καζάκη. Αφού, τάχα μου, ο Καμένος, που κάθε τόσο τους περνάει γενεές δεκατέσσερις και τους κάνει «του αλατιού» δεν ξέρει τι του γίνεται…

Αλλά και του Καζάκη – μας λένε – ότι δεν ξέρουμε τα «άπλυτα». Δεν ξέρουμε, δηλαδή, ότι είναι μασόνος και – ούτε πολύ ούτε λίγο – ο Δούρειος Ίππος της παγκοσμιοποίησης….

Και κοάζουν, τα βατράχια αυτά, εκκωφαντικά και ανυπόφορα, ακόμη και μέσα απ’ το βούρκο της τόσης, σε βάρος του λαού και της πατρίδας, λεηλασίας και προδοσίας…

Και λένε και γράφουν και κυκλοφορούν διάφορα κακοηθέστατα συκοφαντικά κατασκευάσματα σε βάρος των οποιωνδήποτε, διαφωνούν με το προδοτικό τους έργο, που σύμφωνα με τη δόλια τακτική τους, βαφτίζουν «σταγονίδια». Ή – «παλιά τους τέχνη κόσκινο» – όπως αλλιώς τους καπνίσει…

Αφού διαπιστώνουν ότι δεν μοιάζουν καθόλου, με το συνάφι τους και τ’ αφεντικά τους. Που είναι αστέρες πρώτου φασιστικού μεγέθους.

Στους οποίους δεν φτάνει το γεγονός ότι εξαναγκάζουν οι τρισάθλιοι το λαό να πληρώνει για τα όσα οι ίδιοι και η συμμορία τους έκλεψαν, αλλά ζητούν από πάνω και αναδρομικές αποζημιώσεις για τις χείριστες υπηρεσίες, που πρόσφεραν στην πατρίδα και το λαό της!

Επειδή λέει και οι δικαστές πρόσφεραν εις εαυτούς και αλλήλους (Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει) ανάλογα αναδρομικά. Με το περίφημο μισθοδικείο. Το εκπάγλου σοφίας αυτό αριστούργημα ηθικού κρετενισμού…

Το οποίο, όπως ειπώθηκε, είναι εφεύρημα της μεγαλοφυΐας του τωρινού ανοικονόμητου υπουργού των οικονομικών. Ο οποίος, ως γνωστόν, είναι – μαζί και με τον Προκόπη Παυλόπουλο – και ο αρχιτέκτονας των συνταγματικών διατάξεων περί ασυλίας των βουλευτών και ανευθυνότητας των υπουργών. Που σημαίνει ότι όποια πέτρα σκανδάλου κι αν σηκώσεις την έμπνευση κάποιας μεγαλοφυΐας θ’ ανταμώσεις!…

Και τώρα οι προβοκάτορες μας λένε:

Μέσα τα κεφάλια. Μην τα βγάλετε απ’ το βούρκο της ντόπιας και της ξένης τροϊκανής χούντας. Μην βλέπετε και μην ακούτε όσα σας λένε τα οποιαδήποτε «σταγονίδια». Παρά μόνο να δίνετε τυφλή εμπιστοσύνη σε ο, τι σας λέμε εμείς. Που τα ξέρουμε όλα και είμαστε μπεσαλήδες. Και σας λέμε-όπως πάντα- όλη την αλήθεια!…

Άμποτε εδώ και τώρα – και όχι άλλοτε και κάποτε – τα οποιαδήποτε «σταγονίδια» να υπερβούν τις μυωπικές δογματικές αγκυλώσεις τους. Και να συσπειρώσουν τα «σταγονίδια» του λαού σε έναν απέραντο ωκεανό. Του οποίου το τσουνάμι να σαρώσει και να στείλει στον αγύριστο το καθεστώς αυτό, το χείριστο!

Έτσι ώστε να μη γίνονται, αενάως και αδιαλείπτως, οι μεγαλύτεροι αβανταδόροι του πολιτικού και οικονομικού βούρκου, που πνίγει την Ελλάδα και τους Έλληνες!…

 

παπα-Ηλίας, 12-12-2011,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2011/12/12/….82/