Ανεξιλέωτη Σαπίλα!

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)

Η ταπεινότης μου είναι απ' αυτούς που η ενασχόλησή τους με την πολιτική (στην περίπτωσή μου από τη δεκαετία του 1970) τους έμαθε, πρωτίστως, να σέβονται τον λαό.

Δεν πιστεύω ότι ο λαός είναι «λαϊκιστής», όπως επίσης δεν πιστεύω και το αντίθετο, ότι δηλαδή ο λαός πρέπει να 'ναι «σοφός». Κι ακόμα περισσότερο, ότι πρέπει να 'ναι άτεγκτος – μια αριστοκρατική απαίτηση άλλωστε,

η οποία μάλιστα συχνά χρησιμοποιείται εναντίον του λαού για να τον ψέξει, να τον ταπεινώσει, να τον κάνει να αισθανθεί ένοχος που δεν είναι ισόθεος.

Επιπροσθέτως πιστεύω ότι εκείνο που κάνει (αστική έστω) δημοκρατία ανθρώπινο πολίτευμα, είναι το γεγονός ότι διαθέτει κάποιον χώρο και για τους «κλεφτοκοτάδες», μια λελογισμένη δηλαδή παθολογία που κάνει το πολίτευμα υποφερτό.

Μιλώ για λελογισμένη παθολογία κι όχι για τη διαφθορά, την οποίαν εξάλλου γεννούν ακριβώς εκείνοι οι (ήδη διεφθαρμένοι) Δυνατοί που (αφού εκμαυλίσουν τον λαό) τον μέμφονται ύστερα για «χαμηλή διαφθορά»…

Ο λαός εκφράζεται ως ένα ενιαίο σώμα στις εκλογές, αλλά ενιαίο σώμα δεν είναι – χωρίζεται σε τάξεις. Και ακριβώς εκ του γεγονότος ότι ο λαός δεν ψηφίζει συνήθως με βάση την ταξική του θέση, αλλά τις ταξικές του προσδοκίες (φερ' ειπείν να διορίσει ο εργάτης τον γιο του στο δημόσιο), ανοίγεται ο χώρος για τις κυρίαρχες αστικές κυρίως ελίτ προς άγρευσιν κομματικής πελατείας.

Με συγχωρείτε για αυτήν την ίσως σχοινοτενή εισαγωγή, αλλά ήθελα να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, ώστε να φανεί από ποιαν οπτική γωνία βλέποντας, θα κάνω την κριτική μου στους 200.000 συμπατριώτες μας που πήγαν και (υπερ)ψήφισαν Μπενύτο την περασμένη Κυριακή.

Εν πρώτοις δεν ήταν 200.000! 200.000 λέει ότι ήταν ο κ. Τσουκάτος.

Θα μπορούσαν να είναι και 400.000! Μήπως υπήρξε κάποιος μηχανισμός (εκλογικοί κατάλογοι, παρατηρητές) ή ό,τι άλλο που θα μας διαβεβαίωνε για του αριθμού το αληθές;

Οχι! Μόνον ο λόγος του κ. Τσουκάτου!

Θα μου πείτε ότι ο λόγος του κ. Τσουκάτου είναι συμβόλαιο (με την Ιστορία, τη Ζήμενς και τα βαλιτσάκια) – να το δεχθώ.

Να δεχθώ όμως και την επιστροφή Τσουκάτου;

Ετσι απλά! Σαν να μην έτρεξε τίποτα;

Αλλά σε αυτό ακριβώς το φαινόμενο εδράζεται το «αρχίζουμε» του Μπενύτο. Αρχίζουμε πώς;

Με την ίδια παθολογία; Με την ίδια ανεξιλέωτη σαπίλα! Με την ίδια ακατάσχετη μπουρδολογία (να ομιλεί δηλαδή εκτός των άλλων και για τον εαυτόν του ο κ. Βενιζέλος ως να ήταν τουλάχιστον ο Ναζωραίος αυτοπροσώπως);

«Είμαι ευαίσθητος!»

«Είμαι με το βιομηχανικό προλεταριάτο», να δηλώνει αναίσχυντα ο άνθρωπος που πήγε τον μισθό στα 420 ευρώ (για να τον πάνε τα συνεταιράκια του στα 300 κι ακόμα παρακάτω).

 Ή μήπως με ένα «συγγνώμη» καθαρίζει ο κ. Βενιζέλος όλην την κόπρο του Αυγείου που αυτός και το κόμμα του μαζί με τη Ν.Δ. επεσώρευσαν στη χώρα; Αλλά, αν ο Μπενύτο είναι ένα ανδρείκελο της Τρόικας κι ένα κατάλοιπο του ανεξιλέωτου ΠΑΣΟΚικού παρελθόντος, αυτοί που τον ψήφισαν τι είναι;

Κατ' αρχήν είναι πολίτες-μαϊμού! Οχι ένεκεν της απροσδιοριστίας του αριθμού τους

– αλήθεια αν ψήφισαν 250.000 πολίτες (διότι όσον οι ώρες, ο αριθμός τους ανέρχεται), ας μας δείξουν τις 500.000 ευρώ που εισέπραξαν –

– όχι τις αποδείξεις διότι ως καλοί ΠΑΣΟΚοι, αποδείξεις δεν έκοψαν – Πολίτες-μαϊμού λοιπόν, όχι ένεκεν της αριθμητικής απροσδιοριστίας, αλλά διότι με τη συμμετοχή τους σε αυτήν τη φάρσα ευτέλισαν για μιαν ακόμα φορά τη δημοκρατίαψηφίζοντας έναν μόνον υποψήφιο  με ποσοστό μονοκράτορα.

Αθλιότητες!

Κι αυτό είναι το τραγικό: ότι οι συμπολίτες μας αυτοί που υποβαθμίζουν τον εαυτόν τους συμμετέχοντας, άλλοι από ιδιοτέλεια κι άλλοι από ιδεολογία σε μια φάρσα που βλάπτει τη δημοκρατία επειδή την καθιστά γελοία (έστω στα ίδια τα εαυτών μέτρα) κι επειδή βασίζεται σε ένα σχήμα όχι μόνον πνιγμένο στις αμαρτίες του παρελθόντος, αλλά που του εξασφαλίζει περαιτέρω «ασυλία», τουλάχιστον στον βαθμό που οι αμετανόητοι υπερψηφίζουν τους ατιμώρητους.

Το ΠΑΣΟΚ, κατά τη γνώμη μου, τώρα μπαίνει κι όχι πριν, στην πιο αισχρή του περίοδο με τον πιο παρακμιακό τρόπο. Διότι όσο δεν λύνονται οι λογαριασμοί με το παρελθόν οι μόνοι λογαριασμοί που θα έχουν αξία στις τάξεις του, είναι οι λογαριασμοί των τραπεζών.

 Όχι! Για μένα, αυτός που πήγε χθες και ψήφισε νομιμοποιώντας μιαν ακόμα αισχρότητα, δεν είναι ο φίλος μου ο ΠΑΣΟΚος της διπλανής πόρτας, αλλά ο συνένοχος στο κόψιμο των μισθών φερ' ειπείν (και του δικού του μισθού βεβαίως) είτε διότι ιδιοτελώς άλλα προφυλάσσει ή εις άλλα ελπίζει, είτε διότι είναι βλαξ.

Έτσι λοιπόν, με βάση όσα σας εξέθεσα στον πρόλογο, αυτή μου η κριτική για ιδιοτέλεια ή βλακεία των πολιτών-μαϊμού, δεν είναι κριτική αφ' υψηλού, αλλά απ' τα χαμηλά απ' τα έσχατα, απ' τον πάτο του Καιάδα, όπου μας έστειλαν όλους (ακόμα και τα παιδιά τους κι ας μην το καταλαβαίνουν) αυτοί οι πρόθυμοι της φάρσας, της παράνοιας, της ατιμωρησίας κι, εν τέλει, της ανελευθερίας…

Αυτοί οι ευτελείς ιδιοτελείς

ΠΗΓΗ: Πρώτη καταχώρηση: 20/03/2012, http://www.enikos.gr/stathis/24974,Anexilewth_Sapila!.html

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΕΙΑ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

            Πολύς ο λόγος γύρω από την έξαρση της εγκληματικότητας σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομίας της χώρας. Τα ΜΜΕ βρήκαν επίκαιρο θέμα προς σχολιασμό, καθώς το ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας έχει μετατραπεί σε γκέτο. Οι καλεσμένοι επιλέγονται, κατά κανόνα, ώστε να σχηματίζεται «εκρηκτικό μείγμα» με την προσδοκία αύξησης της τηλεθέασης. Οι πασίγνωστες πλέον θέσεις επαναλαμβάνονται όπως και οι καυγάδες, αληθείς ή «στημένοι», και η χώρα πορεύεται προς το χάος όχι πλέον μόνο οικονομικό.

             Οι εθναμύντορες του παρελθόντος και πατριώτες του δεξιού και κεντρώου χώρου έχουν από την μεταπολίτευση ενδυθεί τον μανδύα του κοσμοπολίτικου διεθνισμού αστικού τύπου. Αυτοί επέτυχαν, επικουρούμενοι από την αστίζουσα αριστερά, να ποινικοποιηθεί η αγάπη προς την πατρίδα και να ταυτιστεί το περιεχόμενο των όρων πατριώτης και εθνικιστής. Αυτοί σε σειρά συνεδρίων υποστήριξαν τις θέσεις της «νέας τάξης πραγμάτων» θεωρώντας ότι με την μετανάστευση επιλύεται κατά τρόπο ικανοποιητικό το οξύ δημογραφικό πρόβλημα των γηρασμένων δυτικών κοινωνιών. Αυτοί πρόβαλαν σε συγχορδία με το φάσμα της αριστεράς το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Αυτοί ασκούντες την εξουσία εξασφάλισαν υπερκέρδη στους «ημετέρους» απασχολούντες μετανάστες χωρίς άδεια εργασίας στη χώρα μας, στηρίζοντας τις ελπίδες προς διατήρηση της ανταγωνιστικότητας των εγχωρίων επιχειρήσεων στην εκμετάλλευση των «ξένων».

Σήμερα δρέπουμε τους καρπούς της αφροσύνης να στηρίζουμε το δόγμα του «πολιτικά ορθού». Η οικονομία μας καταρρέει διασωληνωμένη στο σύστημα παροχής βοήθειας των δημίων μας, που με χαρά θα τερματίσουν την τεχνική υποστήριξη, όταν θα τους έχουμε παραδώσει τα πάντα. Η ανεργία ορθώνεται ως τέρας απειλώντας γηγενείς και μετανάστες, που δεν έχουν ακόμη λόγους να επιστρέψουν στις χώρες τους, αφού εδώ επιβιώνουν, έστω και αν αναζητούν τον επιούσιο άρτο στα δοχεία απορριμμάτων! Υπό τις συνθήκες αυτές η αύξηση της εγκληματικότητας είναι αναμενόμενη κατάληξη. Θύματα της έξαρσης της παραβατικότητας είναι τα λαϊκά και μεσοαστικά στρώματα που κατοικούν σε περιοχές που έχουν κατακλυσθεί από μετανάστες. Η διάπραξη κλοπής ή ληστείας εκεί είναι κατά πολύ πιο εύκολη λόγω γειτνίασης θύτη και θύματος και πλημμελούς αστυνομικής επιτήρησης. Μείζον θέμα θα καταστεί συν τω χρόνω η σύγκρουση των πολιτισμών, την οποία δεν ανέμεναν οι άφρονες και αλαζόνες δυτικοί. Θεωρούσαν δεδομένη την αφομοίωση των μεταναστών το αργότερο κατά την τρίτη γενιά αυτών! Η δυναμική παρέμβαση, ιδιαίτερα πιστών του ισλάμ, αναγκάζει τους «νεοεποχίτες» να «μασούν» πλέον τα λόγια τους για τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες.

            Η αριστερά των ποικίλων αποχρώσεων σταθερά προσκολλημένη στο διεθνιστικό δόγμα, που θέλει τους λαούς ενωμένους υπό τον προλεταριακό διεθνισμό, θεωρούσε και θεωρεί ακόμη τις πατρίδες εμπόδιο για την πραγματοποίηση αυτού του «φιλοδόξου» οράματος. Οι οπαδοί της λαμβάνουν άκριτα θέση σε κάθε περίπτωση υπέρ των μεταναστών, καταγγέλλουν όλους τους εκφράζοντες διαμαρτυρία ή, έστω, ανησυχία για τα συμβαίνοντα ως ρατσιστές και αδιαφορούν για τις όποιες επιπτώσεις από την αθρόα είσοδο νέων μεταναστών στη χώρα μας (10.000 κατά μήνα). Παράλληλα εκδηλώνουν την ανησυχία τους για τα οφέλη που αποκομίζουν πολιτικά σχήματα που εμφορούνται από ολοκληρωτικές ιδεολογίες στις περιοχές που οι γηγενείς αισθάνονται πλέον έντονη την ανασφάλεια. Δεν θα γράψω ότι οι οπαδοί αυτών υποκατέστησαν τους καπηλευθέντες κατά το παρελθόν τον πατριωτισμό των Ελλήνων. Αυτοί μπορεί πράγματι να αγαπούν την πατρίδα τους, όπως πολλοί που τυφλά υπηρέτησαν το παρανοϊκό όραμα του Χίτλερ! Το πρόβλημά τους είναι ότι αγνοούν τι είναι η αγάπη, γι' αυτό και μίσος μόνο μπορούν να εκδηλώσουν κατά των θυμάτων της απληστίας των ισχυρών του πλανήτη. Ούτε οι ασκούντες την εξουσία αστοί κατήγοροι, που μετρούν τις απώλειες σε ψήφους, ούτε οι μαρξιστές κατήγοροι που ρίχνουν τη μομφή στους απλούς υποστηρικτές των σχημάτων αυτών δικαιούνται να εμφανίζονται ως τιμητές, διότι είναι υπεύθυνοι για το δράμα που βιώνουμε ως λαός. Ας δούμε το όλο θέμα από άλλη σκοπιά.

            Το φαινόμενο μετανάστευση είναι σύμφυτο με τον άνθρωπο. Σε προγενέστερες εποχές μετανάστευαν φύλα ομαδικά υπό ισχυρό ηγεμόνα προς κατάκτηση ζωτικού χώρου. Αυτούς οι δυτικοί, που έγραψαν την ιστορία, τους αποκάλεσαν βαρβάρους, γιατί λεηλάτησαν και ρήμαξαν τις κατακτηθείσες περιοχές. Ο δικός μας Καβάφης είδε το θέμα κάπως διαφορετικά στο γνωστό του ποίημα «Οι βάρβαροι», του οποίου οι τελευταίοι στίχοι είναι:

«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
 Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»

            Σε νεότερες εποχές η μετανάστευση έλαβε πολύ διαφορετική μορφή. Οι «βάρβαροι» υποχώρησαν μπροστά στην «εκπολιτιστική ορμή» των δυτικών, οποίοι κατέκτησαν ολόκληρο τον πλανήτη θεωρώντας ανεπαρκή τον ζωτικό χώρο που διέθεταν κατά το τέλος του φεουδαλικού Μεσαίωνα. Αφάνισαν τους Ινδιάνους της Αμερικής, εξανδραπόδισαν τους ιθαγενείς της Αφρικής και τους κατατυράννισαν ως δούλους στις φυτείες, πριν διαπιστώσουν ότι ήσαν πιο χρήσιμοι στις βιομηχανίες τους. Τότε βρέθηκαν σε αμηχανία, καθώς οι πρώην δούλοι δεν έφθαναν. Οι βιομήχανοι εξασφάλισαν εργατικά χέρια από τις φτωχές ή τις τυχοδιωκτικές περιοχές της Ευρώπης. Έτσι σχηματίστηκε το πολυεθνικό μωσαϊκό των ΗΠΑ, μέσω του οποίου οι ισχυροί του χρήματος καταδυναστεύουν σήμερα τον πλανήτη. Το ίδιο επαναλήφθηκε αργότερα στην Αυστραλία. Τέλος ήρθε και η σειρά της Ευρώπης, τόσο της Γερμανίας, όσο και των πρώην αποικιοκρατικών χωρών. Η άφρων πολιτική των χωρών αυτών στην υπηρεσία του κεφαλαίου είχε οδηγήσει σε αιματηρούς πολέμους και σε τρομακτική έλλειψη εργατικών χεριών μετά τον τερματισμό αυτών. Σ' όλες αυτές τις μεταναστεύσεις λάβαμε μέρος μαζί με άλλους συμφοριασμένους, των οποίων οι χώρες λεηλατήθηκαν. Και έρχονται οι τυφλωμένοι υπέρμαχοι δήθεν των μεταναστών να καταγγείλουν τον ελληνικό λαό για τη συμπεριφορά του, καθώς λησμόνησε ότι έφαγαν ψωμί οι πρόγονοί του μετανάστες. Ναι όντως έφαγαν ψωμί. Ποιος όμως θα γράψει πόσο πικρό ήταν το ψωμί εκείνο; Ποιος θα παρουσιάσει πέρα από τις νύφες, που θεωρήσαμε σημαντικό θέμα, την άθλια υποδοχή στις χώρες προορισμού, την φρικτή εκμετάλλευση, τον έκδηλο ρατσισμό;

            Όταν η αποικιοκρατία τερματίστηκε με την παραχώρηση ανεξαρτησίας στις πρώην αποικίες, άρχισε νέα περίοδος εκμετάλλευσης των λαών. Καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μέσω δοτών κυβερνήσεων, εκλεγμένων ή μη, εξαναγκασμός σε εξοπλισμούς για να παχύνεται η βιομηχανία όπλων και πολεμικές συρράξεις για να μη μένουν «αναξιοποίητοι» οι εξοπλισμοί έχουν σημαδέψει την εποχή της μεγαλύτερης βαρβαρότητας που γνώρισε ο πλανήτης. Το θλιβερό, μάλλον τραγικό, είναι ότι ανήκουμε πλέον και εμείς στη χωρία των εγκληματικών χωρών που σπέρνουν τον όλεθρο στους καταφρονεμένους λαούς. Ουδείς, μένων αδιάφορος για το δράμα των λαών, έχει το δικαίωμα να θέτει το ερώτημα: «Τι θέλουν οι ξένοι στη χώρα μας;». Πόσοι θέσαμε το ερώτημα: «Τι θέλουν άνδρες του ελληνικού στρατού στο Αφγανιστάν, έστω και σε βοηθητικές υπηρεσίες;». Πόσοι γνωρίζουμε το δράμα των λαών και πόσοι καταγγείλαμε επεμβάσεις νατοϊκών στρατευμάτων απανταχού της γης; Σήμερα τη αθρόα μετανάστευση επιβάλλει η ερήμωση πλείστων όσων χωρών από την εκμετάλλευση και τη βία που οι ισχυροί ασκούν άπληστοι για κέρδη. Ο μετανάστης δεν αναζητεί πλέον τον «παράδεισο», που ενδεχομένως και να του τάζουν τα οργανωμένα κέντρα προώθησης λαθρομεταναστών. Από την «κόλαση» της πατρίδας του, θέλει να ξεφύγει. Και εμείς αντί να καταγγείλουμε τον νεοβαρβαρισμό συνοδοιπορούμε με τους ολετήρες του πλανήτη και αντιμαχόμαστε για την τύχη των αποκλήρων που χτυπούν τη θύρα μας. Τη θύρα, στην οποία τους οδηγούν οι οικονομικά ισχυροί εφοδιάζοντας πολλούς από αυτούς με τα υπέρογκα ναύλα του λαθροταξιδίου. Και εδώ όλοι αυτοί παγιδεύονται, καθώς οι «εταίροι» μας φρόντισαν με συμφωνία (του Δουβλίνου) να μη παραχωρείται σ' αυτούς το ευρωπαϊκό κεκτημένο, να μένουν αυτοί μόνο στη χώρα υποδοχής τους! Και εμείς την αθλιότητα αυτή των βαρβάρων δεν τολμούμε να καταγγείλουμε. Ζητούμε μόνο να ενισχυθεί η Frontex, που μάλλον έχει αναλάβει το ρόλο στατιστκής υπηρεσίας, ή να στηθούν στον Έβρο τείχη! Άλλοι πάλι λέμε: Ελάτε, εδώ όλοι χωρούμε!  

            Επί τέλους θα σκεφθεί κανείς ελληνικά και συνάμα ανθρώπινα σ' αυτόν τον τόπο;

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 19-3-2012       

ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΟ ΧΩΜΑ ΜΑΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Όταν στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το παλλαϊκό συλλαλητήριο των αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος, οδήγησε στην άτακτη υποχώρηση των σιδηρόφρακτων στρατευμάτων της Βέρμαχτ από την Ελλάδα, ελάχιστοι θα πίστευαν ότι μπορούσε πραγματικά ένας άοπλος λαός να πάρει στο φαλάγγι τις χιτλερικές μεραρχίες.

Ελάχιστοι θα το πίστευαν, γιατί, ουδέποτε βέβαια συνέβη κάτι τέτοιο. Και μόνο σαν ανέκδοτο θα ακουγόταν στους μαυροσκούφιδες του Άρη, η ιδέα μιας ειρηνικής επανάστασης, ενάντια στους πάνοπλους κατακτητές. Η επανάσταση, έτσι κι αλλιώς ήταν πάντα – δυστυχώς – τραγικά βίαιη και αιματοβαμμένη. Ένας απάνθρωπος αχταρμάς από αίμα και σκατά. Δηλαδή, καθόλα ανθρώπινος.

Σήμερα, σε συνθήκες ανάλογες, οι ναζιστικές ορδές έχουν απλά αντικατασταθεί από κουστουμαρισμένους τεχνικούς συμβούλους και ειδικούς, ο Τσολάκογλου από τους εγκάθετους τραπεζίτες και τους «εκλεγμένους» μνημονιακούς «φρονημίτες», ο Λαμπράκης και τα «Νέα» από τον Ψυχάρη και τα «Νέα» και οι μαυραγορίτες από τα δεκάδες buy gold που ξεφυτρώνουν στις γειτονιές της ρημαγμένης χώρας. Οι γερμανοτσολιάδες είναι στις θέσεις τους με τα ατσαλάκωτα γερμανικής ραφής κοστούμια τους, πουλώντας τρόμο απ' τα κανάλια. Οι καταστολείς μπουραντάδες όπως πάντα στο ρόλο τους, με μόνη αλλαγή τα σύγχρονα γκλομπς και τα χημικά, που αντικατέστησαν τις απαρχαιωμένες μαγκούρες. Ακόμη και ο αείμνηστος Κατράκης, νεκραναστήθηκε στην ασπρόμαυρη τηλεόραση του Αλαφούζου για να υποστηρίξει ότι «η Γερμανία είναι αήττητος», ενώ στο διπλανό στούντιο, ο νέος Αρτέμης Μάτσας γρυλίζει ότι «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας»!

Μονάχα ο ελληνικός χρυσός δεν θα φυγαδευτεί ποτέ από τη χώρα – έχει παραδοθεί από καιρό – και κανένας Εύελπις δεν θα σκοτωθεί για να τον υπερασπιστεί στα βουνά της Κρήτης. Κανένας υπάλληλος δεν θα καταστρέψει τα στατιστικά στοιχεία του ελληνικού πληθυσμού, εκεί στο παλιό Υπουργείο Εμπορίου και κανένας Γλέζος δεν θα τολμήσει την έπαρση – αυτή τη φορά – της γερμανικής σημαίας στην Ακρόπολη της πεθαμένης χώρας.     

«Είναι όλα ίδια παππού, τον ίδιο κύκλο κάνουν» όπως λέει ο ποιητής. Στο γύρισμα αυτού του κύκλου, μοιάζει, το τόσο αίμα που προσφέρθηκε αφειδώλευτα στο χώμα, να κατάφερε να κάνει το γιο του δωσίλογου Χριστοφοράκου, ακριβοπληρωμένο manager της πιο πετυχημένης ελληνογερμανικής συνεργασίας στην αφαίμαξη των εσόδων του κράτους.

Η αστική τάξη του τόπου – γεμάτη επαρχιώτικη μειονεξία απέναντι στους πολιτισμένους της εσπερίας αλλά και βαθιά απέχθεια για το ίδιο το Είναι της –  συμπράττει σταθερά εδώ και δεκάδες χρόνια στην αποικιακή λεηλασία του κοινωνικού πλούτου.

Είναι αυτοί που δείχνουν στις ακρίδες τα κατάλληλα μονοπάτια του ελληνικού χωραφιού. Κι επειδή το χωράφι είναι ελληνικό και η προδοσία αστική, η αντίσταση δεν μπορεί παρά να είναι πατριωτική και ταξική, αξεδιάλυτα και ταυτόχρονα. Κι επειδή οι ακρίδες δεν φεύγουν ούτε με μυγοσκοτώστρες ούτε με μούντζες και φωνές, ο αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι βίαιος και λυσσαλέος. Με ένα μόνο πρόταγμα. Θέλουμε πίσω το χώμα μας και το θέλουμε τώρα. Γιατί αυτό το χώμα είναι μονάχα δικό μας και καθόλου δικό τους, σε πλήρη αντίθεση με το ρηθέν από τον ποιητή του Στάλιν.

Άλλωστε ο Έλληνας άνθρωπος – αν και όταν υπήρξε ποτέ σαν τέτοιος – ήταν τρία πράγματα. Πρώτα Δημιουργός, ύστερα Πολίτης – καθώς έβγαζε την πραμάτεια της δημιουργίας του στην Αγορά – και στο τέλος Οπλίτης, αν λάχαινε και ήτανε ανάγκη να υπερασπιστεί τα έργα και τις ημέρες του. Σήμερα που η Δημιουργία του εξαντλήθηκε στο «στήσιμο» της καλύτερης αρπαχτής, μοιάζει α-νόητη και η προσφυγή του στην Αγορά του Δήμου. Για ποιό Δημιούργημά του να παινευτεί; Ποιό κατόρθωμα να ερωτευτεί; Ποιόν έρωτα να υπερασπιστεί; Στην καλύτερη να κινήσει γη και ουρανό, για να πάρει φτηνές πατάτες. Για το ίδιο το χώμα, κουβέντα!

Αλλά από κει πρέπει να ξαναπιάσουμε το ξεχασμένο νήμα. Απ' τις πεζούλες των χωριών μας που στέκουν ακόμη όρθιες, χάρη στα γδαρμένα χέρια των παππούδων μας. Αν αυτό σημαίνει πως κι εμείς θα γδαρθούμε, ε και τι έγινε;

Όπως λέει και ο Ε. Μαλατέστα «Είναι αλήθεια ότι θα προτιμούσαμε να μην πειράξουμε ούτε μια τρίχα απ' τα μαλλιά κανενός. Θα θέλαμε να σταματήσουμε όλα τα δάκρυα και να μην προκαλέσουμε ούτε ένα καινούργιο δάκρυ. Είναι, όμως, γεγονός ότι πρέπει να αγωνιστούμε μέσα στον κόσμο όπως είναι, γιατί αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι να μείνουμε αναποτελεσματικοί ονειροπόλοι».

Δεν ξοδέψαμε ήδη αρκετό αίμα στις ονειροπολήσεις των εθνικιστών και στην αναποτελεσματικότητα των διεθνιστών;

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ, 11.03.2012

Η Ελλάδα της υποτέλειας, της χρεοκοπίας και του Ευρώ

Του Κώστα Γιαννόπουλου

Η «διαγραφή» 105 δις ευρώ του χρέους και η ταυτόχρονη σύναψη ενός νέου δανείου ύψους 130 δις ευρώ, που σημαίνει ότι από χέρι το ελληνικό δημόσιο χρέος επιβαρύνεται με επιπλέον 25 δις ευρώ, βαφτίζεται ως η μεγαλύτερη μείωση δημοσίου χρέους στην ιστορία! Τα νέα δάνεια εδώ και καιρό ονομάζονται πακέτα διάσωσης της χώρας. Το PSI χαρακτηρίζεται ως «ιστορική συμφωνία» χάρη στην οποία «αποφύγαμε τη χρεοκοπία» και προσπερνιέται με πρωτοφανή ευκολία το ότι η ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης (CAC's) χαρακτηρίστηκε απ' τις αγορές «πιστωτικό γεγονός» και οδηγεί στην πληρωμή  μέρους των ασφαλίστρων κινδύνου (CDs), ύψους 3,2 δις δολαρίων!

Σχεδόν όλοι, απ' τους κρατούντες τα ηνία της χώρας, επιμένουν να μιλούν για θετική εξέλιξη και σχεδόν πανηγυρίζουν και θριαμβολογούν επειδή το δημόσιο χρέος το 2020 – σύμφωνα με τα ως τώρα δεδομένα αν και αμφισβητήσιμα απ' τους ίδιους τους «εταίρους και δανειστές» – θα βρίσκεται στο 120% του ΑΕΠ, όσο ήταν δηλαδή και το 2009! Στο μεταξύ το χρέος το 2009 ήταν 298 δις ευρώ, το 2010 και το 2011 πληρώσαμε σε τόκους 30 δις, ενώ το 2012-2015 θα πληρώσουμε άλλα 70 δις ευρώ, σύνολο δηλαδή 100 δις ευρώ σε τόκους και παρόλα αυτά το 2015 το χρέος θα ανέρχεται στα 400 δις ευρώ! Και όμως επιμένουν να λένε πως η ελληνική οικονομία «ξεφεύγει απ' την κινούμενη άμμο» και «πατάει σε στέρεο έδαφος»!

Τι κι αν ο Γερμανός υπουργός οικονομικών μιλάει ενίοτε και για «τρίτο πακέτο στήριξης» για την ελληνική οικονομία; Τι κι αν βγαίνουν οι σύμβουλοι του πρωθυπουργού και ξεκαθαρίζουν ότι τον Ιούνιο θα έρθουν νέα μέτρα με μειώσεις μισθών και συντάξεων και πως το 2012 το επίπεδο ζωής θα έχει γυρίσει μια δεκαετία πίσω;  Εσχάτως δε, και ενόψει εκλογών(;) ανακάλυψαν και την «ανάπτυξη» στον προεκλογικό τους λόγο, όταν η ύφεση το 2011 έφτασε το 7%! Και έχουν το θράσος να μιλούν για ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, όταν όλες οι μελέτες και τα επίσημα στοιχεία κάνουν λόγο για παγκόσμια ύφεση, ενώ στην Ελλάδα οι άνεργοι ξεπέρασαν στα τέλη του 2011 το ένα εκατομμύριο ανθρώπους! Ορισμένοι μάλιστα απ' αυτούς γίνονται και κήρυκες ενός νέου σχεδίου Μάρσαλ «για να φέρει δουλειές στους Έλληνες»! Και επιπλέον, αυτά όλα βαφτίζονται ως πολιτική ανάσχεσης της ύφεσης και «σύγχρονος πατριωτισμός», τη στιγμή που ιστορικά το σχέδιο Μάρσαλ συνδέθηκε με μια κατεξοχήν περίοδο υποτέλειας (με έκτακτα στρατοδικεία, εκτελεστικά αποσπάσματα και εξορίες) του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος στον ιμπεριαλισμό.

Ύστερα από τέτοια διαστροφή της πραγματικότητας τι μένει για να «πείσουν» το πόπολο ότι το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει το «απάνεμο λιμάνι της ελληνικής οικονομίας» στο οποίο μας έβαλαν για να φάμε (πότε άραγε;) με «χρυσά κουτάλια»;

Η επίθεση στην Αριστερά και οι θεωρίες των άκρων

Για να «πειστεί» ο λαός θα πρέπει πρώτα οι δυνάμεις του συστήματος να απαντήσουν στο ερώτημα που έβαλε ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Ροκάρ, ο οποίος τόνισε ότι «δε γίνεται να κυβερνηθεί ένας λαός δημοκρατικά όταν του αφαιρείς το 25% του εισοδήματός του»!

Έτσι το λόγο πήρε ο κ. Θόδωρος Πάγκαλος[1]  λέγοντας ότι οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ πυρπολούν περιουσίες και ενίοτε σκοτώνουν και αθώους εργαζόμενους όπως στην περίπτωση της Marfin! Ακολούθησε ο Αντώνης Σαμαράς εξαπολύοντας σφοδρότατη επίθεση σ' όλο το φάσμα της αριστεράς «να μην κουνάει το δάκτυλο» γιατί «επέβαλε τις συντεχνίες, έδιωξε τις επιχειρήσεις και ανέχθηκε τους κουκουλοφόρους». Για να προστεθεί στη γραμμή πυρός, ο διάδοχος του Γιώργου Παπανδρέου στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος κατακεραυνώνοντας «το δεξιό λαϊκισμό και τον αριστερό τυχοδιωκτισμό». Μάλιστα ο έτερος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, με αφορμή ερώτηση του Αλέξη Τσίπρα στη βουλή κατήγγειλε τις θέσεις του ως εκπροσωπούσες επιχειρηματικά συμφέροντα που ποντάρουν και κερδοσκοπούν στη χρεοκοπία της χώρας!

Είχε προηγηθεί αρθρογραφία [2]  που έκανε λόγο για «ετερόκλητη συμμαχία της δραχμής» ανάμεσα «σ' έναν απ' τους επιφανέστερους εκπροσώπους της σημερινής Αριστεράς κ. Λαπαβίτσα» και στον οικονομολόγο  Νουριέλ Ρουμπινί. Και μάλιστα το άρθρο κατέληγε στο συμπέρασμα ότι «η ακραία έκφανση του καπιταλισμού, του χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου, φαίνεται, τουλάχιστον στην περίπτωση της Ελλάδας, να συμπίπτει με αριστερές αντιλήψεις και ιδέες». Στο ίδιο άρθρο, ο συντάκτης του πρόσθετε: «Και όταν βεβαίως ο επικεφαλής της ακροδεξιάς παράταξης «Χρυσή Αυγή» κ. Μιχαλολιάκος δηλώνει υπερηφάνως ότι έστειλε τους «Χρυσαυγίτες στη Χαλυβουργία για να συμπαρασταθούν στους απεργούς του ΠΑΜΕ», τότε δίνεται τροφή για ερωτήματα του τύπου: «Υπάρχει ή όχι ένα είδος «συνάντησης των άκρων»;».

Ακολούθησε στη συνέχεια ο διευθυντής [3] της εφημερίδας «Το Βήμα», όπου με αφορμή τις επιθέσεις και τις αποδοκιμασίες στο Γιώργο Νταλάρα κατά τη διάρκεια συναυλιών του στις συνοικίες της Β' Αθήνας, διαπιστώνει συνάντηση «αναρχικών, εκπροσώπων της αταξικής ελευθεριακής κοινωνίας με κάτι πατριώτες της περιοχής» για να σημειώσει και αυτός ότι «Κάθε λογής φασιστοειδή, δεξιά και αριστερά, έχουν τρελαθεί, νομίζοντας οι μεν ότι ήλθε η εποχή του Μπακούνιν και του Ντουρούτι και οι άλλοι ότι είναι ο καιρός για τα εγγόνια του Χλτλερ, του Μουσολίνι και του Παπαδόπουλου».

Με δύο λόγια, το κατεστημένο δίνει μια καταρχήν απάντηση στο ερώτημα του Ροκάρ που λέει ότι ο τόπος πρέπει να κυβερνηθεί χωρίς την Αριστερά. 

Ο κύριος Χρυσοχοΐδης και η 25η Μαρτίου

Μέσα σ' αυτό το τοπίο έγινε και μίνι ανασχηματισμός, με το Μιχάλη Χρυσοχοΐδη να αναλαμβάνει ξανά το γνώριμο γι' αυτόν χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη». Η πρώτη ερώτηση στην οποία απάντησε στη βουλή ήταν του Γιώργου Καρατζαφέρη, ο οποίος ζήτησε την ελεύθερη χρήση των όπλων απ' τους αστυνομικούς και ν' αλλάξει το καθεστώς οπλοχρησίας ώστε να δίνεται η δυνατότητα χρήσης των όπλων απ' τους πολίτες σε περίπτωση ληστείας στο σπίτι ή στην επιχείρησή τους! Γραφικό; Δε νομίζω. Το αξιοσημείωτο πάντως στην περίπτωση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη είναι πως τα media αξιοποίησαν την επάνοδό του στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη» για να μιλήσουν για την οξύτητα του προβλήματος της εγκληματικότητας, για το αίσθημα ανασφάλειας των  πολιτών και για την εμπειρία του στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και των εγκληματικών οργανώσεων. Ορισμένοι μάλιστα επεσήμαιναν με στόμφο τις βαθύτατες ανησυχίες της κυβέρνησης ενόψει ταραχών στις παρελάσεις της 25^ης Μαρτίου! Το όλο κλίμα ενισχυόταν με ρεπορτάζ για τα περιστατικά που συνέβησαν στους εορτασμούς για την επανένωση της Δωδεκανήσου και την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.

Το «πολιτικό χάος» και η «ασύντακτη χρεοκοπία»

Την εβδομάδα που πέρασε το tovima.gr και η εφημερίδα Καθημερινή όχι μόνο ανέλαβαν εργολαβικά την προαναγγελία επεισοδίων στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου, αλλά έκαναν κάτι περισσότερο. Πατώντας στις αντιφάσεις και στην αμηχανία των κομμάτων της Αριστεράς στα κεντρικά πολιτικά ζητήματα και αφού προηγήθηκαν οι «θεωρίες των άκρων», κλιμακώνουν τώρα τις πιέσεις σε ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ με στόχο τα κόμματα αυτά να κρατήσουν αποστάσεις ασφαλείας από κοινωνικές αντιδράσεις γενικά. Η 25^η Μαρτίου είναι απλά η αφορμή. «Φαίνεται ότι ακραίοι κύκλοι, της μιας και της άλλης πλευράς, δεν αντέχουν την προοπτική της προδιαγραφόμενης ομαλοποίησης και σταθεροποίησης των συνθηκών και επιλέγουν την γραμμή της σύγκρουσης, του μίσους και της κοινωνικής αναταραχής. ‘Έπαιξαν  με την ιδέα της ασύνταχτης χρεοκοπίας και τώρα που δεν βγαίνουν τα σενάρια, θέλουν πάση θυσία να την  επιτύχουν δια του πολιτικού χάους» [4]  έγραψε πολύ χαρακτηριστικά το tovima.gr.

Στην πραγματικότητα έχουμε έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα του σκηνικού [5] που στήθηκε το βράδυ της Κυριακής με το καιόμενο κέντρο της Αθήνας την ώρα που ψηφιζόταν το νέο μνημόνιο. Ο μπαμπούλας είναι και πάλι το υπαρκτό στοιχείο της προβοκάτσιας, στο οποίο ΚΚΕ και ΣΥΝασπισμός δείχνουν εκ νέου αμυντικά αντανακλαστικά και αμηχανία επί του πρακτέου, που εξαντλείται σε λεκτικές καταγγελίες. Το αποτέλεσμα είναι ο Αλέξης Τσίπρας να αρκείται σε κλάψες και παράπονα για το «αντιαριστερό παραλήρημα», δηλώνοντας ότι «Η Αριστερά είναι εναντίον της βίας», ενώ η Αλέκα Παπαρήγα στέκεται στο «κλίμα τρομοκράτησης του λαού και νόθευσης της συνείδησής του».

Συμπέρασμα: Η Αριστερά απ' την πλευρά της δείχνει ανίκανη, ανήμπορη και ανέτοιμη ν' απαντήσει στο ερώτημα του Ροκάρ πως μπορεί να κυβερνηθεί ο τόπος.

Πάνω απ' όλα η «συμφωνία»

ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, δείχνουν για ακόμα μια φορά πως δεν μπορούν να κάνουν «πολιτικό παιχνίδι για μεγάλους παίχτες». Αυτό που επίσης για διαφορετικούς λόγους, είτε δε θέλουν είτε δε μπορούν ν' αντιληφθούν είναι ότι η καλά μελετημένη και εξειδικευμένη επίθεση κατά της Αριστεράς έχει άμεσο στόχο να «διερευνήσει» τις δυνατότητες επανασυσπείρωσης και επαναθεμελίωσης του λαβωμένου και με σοβαρές απώλειες μπλοκ των αστικών δυνάμεων σε μια κρίσιμη ιστορικά στιγμή. Όπως άλλωστε παρήγγειλε ο γερμανός υπουργός οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε «δικαίωμά σας οι εκλογές αλλά υποχρέωσή σας η τήρηση της συμφωνίας»!

Ένα καθόλου τυχαίο πρόσωπο, ο διευθυντής της Καθημερινής στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας έγραψε[6]: «Η νέα μόδα είναι οι επιθέσεις κατά της Αριστεράς από τα μεγάλα αστικά κόμματα. Καλοδεχούμενες, αλλά άργησαν λίγο… …Το χειρότερο από όλα; Η "αριστερή" ιδεολογία μπόλιασε τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα στον τρόπο που εκφράζονται και τοποθετούνται οι διάφοροι συνδικαλιστές τους… …Ίσως τώρα δίνεται μια μεγάλη ευκαιρία στα δύο μεγάλα κόμματα και σε όλον το πολιτικό κόσμο να επανατοποθετηθεί με βάση όχι συμπλέγματα του παρελθόντος, αλλά με βάση τις ανάγκες που έχει η Ελλάδα του 2012 και η πρόκληση της ανοικοδόμησής της σε στέρεες βάσεις… …Ο αστικός κόσμος περιμένει σχήματα που μπορούν να κυβερνήσουν και προγράμματα, ούτε κραυγές ούτε χθεσινά, χιλιομασημένα κλισέ…».

Έτσι επανερχόμαστε στο άμεσο και ζωτικής σημασίας ερώτημα για το πώς μπορεί να κυβερνηθεί μια χώρα όταν αφαιρείς το 25% του εισοδήματος του λαού. Ο ΣΥΡΙΖΑ δέσμιος των αντιφάσεων που έχει η συστέγαση στο εσωτερικών του ετερόκλητων δυνάμεων, απαντάει χωρίς μνημόνιο αλλά δεν μπορεί ν' απαντήσει στο σύνολό του εκτός ευρώ και ευρωπαϊκής ένωσης, ενώ το ΚΚΕ μένει εγκλωβισμένο στην προσμονή της λαϊκής εξουσίας, για να αρνηθεί το μνημόνιο, το ευρώ και την ευρωπαϊκή ένωση στην πράξη. Και έτσι οι όποιες κοινωνικές αντιδράσεις στην εφαρμοζόμενη πολιτική συνεχίζουν να έχουν αποσπασματικό, περιστασιακό, και σε πολλές περιπτώσεις τυφλό χαρακτήρα. Οι επιθέσεις στην Αριστερά υπηρετούν ακριβώς αυτό. Να κρατήσουν πολιτικά ορφανή τη λαϊκή κατακραυγή και αντίσταση στη μνημονιακή πολιτική για την παραμονή στο ευρώ και την ευρωπαϊκή ένωση. Και για να το πετύχουν αυτό οι δυνάμεις του συστήματος προσπαθούν να παγιδεύσουν την αριστερά βάζοντας στο κάδρο της αντιμνημονιακής δύναμης τη φασιστική δεξιά.

Με αυτό τον τρόπο το σύστημα θέλει να βρει τον απαραίτητο χρόνο και τους τρόπους για την πολιτική του ανασύνταξη. Δεν είναι τυχαίο το περιεχόμενο με το οποίο έχει ανοίξει η συζήτηση περί κυβερνητικών συνεργασιών μετά τις εκλογές και καθόλου τυχαία δεν είναι και η ένταξη σ' αυτή τη συζήτηση του κόμματος του Φώτη Κουβέλη, που κινείται περιφερειακά του καταρρέοντος δημοσκοπικά ΠΑΣΟΚ. Καθόλου τυχαία δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα και η διενέργεια εκλογών. Άλλωστε όπως έγραψε και η ΕΣΤΙΑ[7]  «Σήμερα, μία αντίστοιχη απόφασις (σ.σ. πρόωρες εκλογές) θα μπορούσε να χαρακτηρισθή ως αυτοχειριασμός των δύο κομμάτων πού στηρίζουν την Κυβέρνηση Παπαδήμου και δώρο προς την Αριστερά. Πρόκειται για μία πολύ επικίνδυνη "ζαριά" για το μέλλον του τόπου».

Παραπομπές

[1] Συνέντευξη στο «Βήμα της Κυριακής», 4 Μαρτίου 2012.

[2] Νίκος Χασαπόπουλος, «Η συνάντηση των άκρων» http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=445769

[3] Αντώνης Καρακούσης «Προπηλακίζοντας το Νταλάρα» http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=447149

[4] Κύριο άρθρο «Το μίσος», Πέμπτη 8 Μαρτίου, www.tovima.gr

[5] Δες προηγούμενο άρθρο μας «Οι μάσκες έπεσαν και φόρεσαν κουκούλες» http://www.inprecor.gr/index.php/archives/166237

[6] Αλέξης Παπαχελάς «Τα δύο αστικά κόμματα και η αριστερά», Καθημερινή, Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012

[7] Εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, Σάββατο 10 Μαρτίου 2012

ΠΗΓΗ: 12 Μαρτίου 2012, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/173832

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΓΕΤΗΣ

Η ελληνική αριστερά ενώπιον των ευθυνών της

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για τρίτη φορά στην ιστορία της, η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντικειμενικά ενώπιον μιας ιστορικής και πιθανώς τελευταίας ευκαιρίας, και πρόκλησης συνάμα, να διεκδικήσει την κατά Γκράμσι ηγεμονία του έθνους της στον ύψιστο αγώνα που καλείται να δώσει για την ίδια του την επιβίωση ο ελληνικός λαός, αλλά και να αποδείξει ότι είναι αυτό που δηλώνει. Αναδεικνυόμενη σε κύρια εθνική δύναμη, διεκδικώντας όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και την εξουσία, μόνη της ή σε συμμαχία. Οι προηγούμενες δύο τέτοιες καταστάσεις στην Ελλάδα εμφανίστηκαν το 1941 και το 1974. Από τον τρόπο που θα χειρισθεί την τωρινή κρίση, θα κριθεί όχι μόνο το μέλλον, αλλά η ίδια η ύπαρξη της αριστεράς.

Η προοπτική αριστερής ανόδου τρομοκρατεί τα κέντρα της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας τραπεζικής εξουσίας. Αντιδρώντας σε επιστολή που του απηύθυνε ο Αλέξης Τσίπρας, ο επικεφαλής του Εurogroup Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, πρωθυπουργός μιας λιλιπούτειας χώρας-πλυντηρίου, προέβη σε νέο εκβιασμό, πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά δεδομένα της Δυτικής Ευρώπης. Λέγοντας ότι, αν διακόψουν οι ‘Ελληνες το πρόγραμμα της καταστροφής τους, ψηφίζοντας κόμματα της αρεσκείας τους, θα χάσουν την υποτιθέμενη βοήθεια προς αυτούς. Χωρίς μάλιστα κανείς από αυτούς που παριστάνουν τον πρωθυπουργό και τους πολιτικούς μας να διανοηθεί να υπερασπιστεί τη χώρα και τη δημοκρατία.

Τρομοκρατημένοι δεν είναι μόνο από την Ελλάδα, είναι και από τη Γαλλία. Μέχρι τώρα, το πρόγραμμα του νέου, χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, εξελίσσεται κανονικά και χωρίς προβλήματα, γιατί δεν ξεσηκώνονται οι ευρωπαϊκοί λαοί και γιατί οι τράπεζες κατάφεραν να κάνουν τη δική τους κρίση, κρίση της Ευρώπης, ενδοευρωπαϊκό «πόλεμο». Γι' αυτό οι πανικόβλητες και σπασμωδικές επεμβάσεις ακόμα και στη Γαλλία, για να μην εκλεγεί ο Ολλάντ.

Αυτό που τρομοκρατεί Μέρκελ και τράπεζες, είναι αυτό ακριβώς που περιμένουν οι ‘Ελληνες. Μπορεί οι τηλεοράσεις μας να κάνουν ότι μπορούν για να εμπεδώσουν τα αισθήματα πένθους, ήττας και κατάθλιψης, υπό την καθοδήγηση των ξένων μάνατζερ του ψυχολογικού πολέμου, μπορεί να κατάφεραν να δημιουργήσουν σε πλατιά στρώματα μια εικονική αίσθηση πραγματικότητας, ξεχνάνε όμως ότι, τελικά, εκτός από το ψέμμα και την προπαγάνδα, και η αλήθεια είναι τρομερό όπλο. ‘Ολο και περισσότεροι ‘Ελληνες συνειδητοποιούν ότι δεν μπορεί κάποιος να τους σώζει στέλνοντας ασπρομάλληδες γέροντες να συνωθούνται πεινασμένοι για μια λαγάνα την Καθαρά Δευτέρα. Θα την πληρώσουν άσχημα αυτή την εικόνα εθνικού εξευτελισμού, της ντροπής που πρέπει να συνέχει κάθε αξιοπρεπή άνθρωπο, αν είναι αξιοπρεπής, οι Παπαδήμιοι, οι Σαμαράδες, οι Βενιζέλοι και οι όμοιοί τους που, χορτάτοι και καλοζωϊσμένοι, χωρίς καμμιά επαφή και καμιά διάθεση επαφής με τον ελληνικό λαό, δεν κάνουν ολημερίς άλλη δουλειά από το να μεταφράζουν τις οδηγίες Πιστωτών και Προστατών.

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θέλει επανάσταση, δεν θέλει τις τραγωδίες και τους κινδύνους της αναταραχής, των εμφύλιων συγκρούσεων. Κάθε λογικός άνθρωπος θέλει να λύνονται τα προβλήματα ειρηνικά και δημοκρατικά, να διατηρεί η κοινωνία και το έθνος συνεκτικό το πλαίσιο της ύπαρξής του, ιδίως σε τόσο κρίσιμες στιγμές. Είναι γι' αυτό ιστορική η ευθύνη της ελληνικής άρχουσας τάξης, του πολιτικού και κρατικού προσωπικού γιατί, στην πιο κρίσιμη στιγμή της νεώτερης ιστορίας μας, διάλεξαν να περάσουν στο στρατόπεδο των εχθρών της Ελλάδας, δεν έδωσαν εγκαίρως στους ‘Ελληνες πολίτες, τη δυνατότητα τουλάχιστο να διαλέξουν οι ίδιοι το δρόμο που θα πάρουν. Ο Παπαδήμιος, με την προσωπική του περιουσία θα πληρώσει τα ομόλογα που δίνει στο αγγλικό δίκαιο; Ο Σαμαράς θα πληρώσει μήπως κι αυτός με την περιουσία του τις τερατώδεις υποχρεώσεις της δανειακής σύμβασης που ετοιμάζεται να επικυρώσει, το χρέος που αυξάνει και παγώνει σε ευρώ; Τους έχει δώσει κανείς το δικαίωμα να πουλήσουν τη χώρα τους, επαγγελματίες πολιτικοί ανάξιοι να κερδίσουν ένα ευρώ δουλεύοντας;

Όλο και μεγαλύτερα τμήματα του ελληνικού λαού, συνειδητοποιώντας την άβυσσο που σπρώχνει το έθνος, μια από τις πλέον διεφθαρμένες και ανίκανες πολιτικές ηγεσίες όλης της Ευρώπης, ζητάνε πιεστικά λύση. Αρχίζουν και τις βρίσκουν μόνα τους, ματαιώνοντας την είσπραξη παράνομων φόρων, οργανώνοντας την περίθαλψη των πιο ανήμπορων, πετώντας τα αρπαχτικά των μεσαζόντων έξω από την διακίνηση τροφίμων. Απαγορεύουν αυθόρμητα, ακόμα και σε ανθρώπους-σύμβολα, που αγάπησαν, και γι' αυτό τους πονάει περισσότερο η προδοσία, όπως ο Νταλάρας, ακόμα και τη δημόσια εμφάνιση. Παίρνουν με το ζόρι πίσω τα σύμβολα των μεγάλων εθνικών αγώνων που έδωσε ο ελληνικός λαός και δεν τιμούν οι άρχοντές τους. Πρέπει να ξαναγυρίσουμε στα 1965, επί Αποστατών για να ξαναβρούμε παρόμοιο φαινόμενο στην ελληνική ιστορία.

Κυρίως ζητάνε, όλο και πιο πιεστικά, από όσους πολιτικούς και όσες δυνάμεις λένε ότι αντιστρατεύονται αυτή την πορεία, όχι μόνο την αριστερά, να τους δώσει επιτέλους την ηγεσία που χρειάζονται, τις ιδέες και τα προγράμματα, την οργάνωση και τις συμμαχίες που ανταποκρίνονται στην απειλή μιας εθνικής καταστροφής που είναι τώρα ante portas, και που σε μεγάλο βαθμό έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Τους ζητάνε τα όπλα για να πολεμήσουν.

Σε δυο πρόσφατες συγκεντρώσεις αποθέωσαν τον Τσίπρα όταν τους είπε «δεν θέλουμε νάμαστε κόμμα διαμαρτυρίας, θέλουμε την εξουσία». Αλλά μούδιασαν διαβάζοντας ότι κατεβαίνουν στις εκλογές «ΣΥΡΙΖΑ και συνεργαζόμενοι». Και το όνομα μόνο δεν παραπέμπει στην αναγκαία ευρύτητα νικηφόρου ψηφοδέλτιου. Για το άλλο «κόμμα της αριστεράς», αν οι όροι έχουν διατηρήσει σχέση με το περιεχόμενο, το ΚΚΕ, ο καθένας που κάτι νοιώθει και ξέρει, καταλαβαίνει την έκταση της απελπισίας των ανθρώπων που αφιέρωσαν ανιδιοτελώς όλη τους τη ζωή στο κόμμα τους, για να το βλέπουν να κάνει ποδαρόδρομους στα Χαυτεία όταν μισό με ένα εκατομμύριο οδηγείται από ένστικτο στη Βουλή, να αρνείται την παραμικρή συνεργασία, να χαρακτηρίζει «χαφιέδες ή αφελείς» όσους διαφωνούν μαζί του, «ιμπεριαλιστική» τη Ρωσία, ανόητους όσους πάνε να πετάξουν τους μεσάζοντες έξω από τη διακίνηση προϊόντων. Τόσο τρομαγμένη μοιάζει η ηγεσία τους απ΄όσα έρχονται που, αψηφώντας το γελοίο, ξαναδιέγραψε από το Κόμμα μετά θάνατον τον αρχηγό του ΕΛΑΣ, που οι ίδιοι οι εξολοθρευτές του, οι Εγγλέζοι, ονόμασαν «πολεμική μεγαλοφυία».

Άγαλμα πρέπει να κάνει η τρόικα στην ηγεσία για τη συμβολή της στο πέρασμα των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Τέτοια υπερεπαναστατική πολιτική είχαμε να δούμε από την εποχή της Βαϊμάρης, όταν το γερμανικό ΚΚ έδωσε την εξουσία στον Χίτλερ, ή την αποχή του 1946!

Μερικοί λένε ότι τους ενδιαφέρει δήθεν η «εργατική τάξη», με την οποία συνήθως ούτε είχαν, ούτε θέλουν να έχουν σχέση, όχι το «έθνος». Μπορεί κάποιος να είναι ευαίσθητος στην καταπίεση της τάξης και αναίσθητος στην καταπίεση του έθνους; Γιατί δεν ρωτάνε την ίδια την «τάξη», τους φτωχούς ‘Ελληνες, αν χρειάζονται κράτος και έθνος, αν νοιώθουν ‘Ελληνες, αν θέλουν όσοι μιλάνε εξ ονόματός τους να υπερασπίζονται την Ελλάδα διεθνώς; Αυτοί προπάντων έχουν ανάγκη από κράτος που λειτουργεί, από ΙΚΑ, από προστασία του νόμου, από δικαιώματα. Είναι απίστευτη η εφευρετικότητα του γραφειοκράτη που δεν θέλει να αγωνιστεί προσευχόμενος «απελθέτω από εμού το ποτήριον τούτο».

Το 1917, ο Λένιν έγραφε: Σε μια επαναστατική κατάσταση, το Κόμμα είναι εκατό φορές πιο αριστερά από το Πολιτικό Γραφείο, οι εργάτες εκατό φορές πιο αριστερά από το Κόμμα. Ο ίδιος μίλησε για συμμαχίες «με τον διάβολο και με τη γιαγιά του εν ανάγκη», όρισε τους Μπολσεβίκους ως μόνο ρεύμα ικανό να «διεισδύει σε όλα τα στρώματα, να τα επηρεάζει και να επηρεάζεται από αυτά» και συνόψισε την τακτική του στο «χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά».

Αυτά τάλεγε κάποιος πούθελε να νικήσει και νίκησε. Ο ελληνικός λαός δεν ενδιαφέρεται για τις ιδεολογικές ταξινομήσεις των δυνάμεων, από που έρχονται, αλλά για το που πάνε. Θα ανταμείψει όσους πολεμήσουν στον πόλεμο που τον αναγκάζουν. Θα καταδικάσει στη λήθη τους άλλους, έστω συμπαθείς.

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα, 8 Μαρτίου 2012. Και: Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html

Τόσοι προδότες; ή τόση νοθεία!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Απορία προκαλούν κάποιες σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης: Όχι, βέβαια, σχετικά με τις αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις. Που κάποιες έχουν πολλαπλές μάλιστα αδυναμίες. Μεταξύ των οποίων φοβερότερη είναι η κατάρα της ασυνεννοησίας…

Σε τρόπον ώστε, σε τελική ανάλυση, να συγκαταλέγονται και αυτές στους στυλοβάτες των μνημονίων της προδοσίας και των σχετικών, σκοτεινών συνεπειών τους.

Αφού, εγκλωβισμένες καθεμιά τους στο γκέτο της ιδιοτέλειας και της μωροφιλοδοξίας τους, περιμένουν να σπεύσουν οι άλλοι να φιλήσουν – όπως του πάπα – την παντούφλα τους. Ή, διαφορετικά, είναι ευχαριστημένες με το να έχουν εξασφαλισμένο – a priori – το θρίαμβο του.. .τίποτα!…

Η απορία υπάρχει για τις προτιμήσεις του κοπαδιού των ψηφοφόρων, σχετικά με τα κόμματα της προδοσίας. Αφού, όπως λέγεται, τα κόμματα του δοσιλογισμού συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό-σε σύγκριση με τα υπόλοιπα κόμματα- του κοπαδιού των ψηφοφόρων.

Και μπαίνει το ερώτημα: Επιτέλους μπορεί να υπάρχουν, σ' αυτό τον τόπο των τόσων αγώνων για τη δημοκρατία και την ελευθερία τόσοι πολλοί προδότες;

Γιατί, βέβαια, αυτοί, που υποστηρίζουν το καθεστώς της προδοσίας είναι αντάξιοι αυτού του χαρακτηρισμού. Όσο κι εκείνοι, που ψήφισαν τα προδοτικά μνημόνια και τις ληστρικές δανειακές συμβάσεις.

Και η μόνη εξήγηση, που μπορεί να δώσει κάποιος για την άκρως αντεθνική και αντιπατριωτική συμπεριφορά τους είναι ότι κάποιοι απ' αυτούς μπορεί να είναι μεταξύ εκείνων οι οποίοι «τα έφαγαν μαζί» με τα, πάσης φύσεως, παχύδερμα της εξουσίας…

Και φοβούνται μήπως, σε περίπτωση, που ξεφύγει η εξουσία απ' το κατεστημένο της προδοσίας, κληθούν να πληρώσουν για τις ρεμούλες τους. Και να επιστρέψουν τα κλεμμένα.

Ή, διαφορετικά, είμαστε αναγκασμένοι να πιστέψουμε ότι πρόκειται, σε μεγάλο βαθμό, για ένα μεγάλο ποσοστό ανίατα ηλιθίων!

Πράγμα, που θα ήταν εν μέρει κατανοητό, αν δεν είχε προηγηθεί το σαφάρι του διωγμού και της καταλήστευσης σε βάρος της συντριπτικής πλειονότητας των εργαζομένων στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα. Και σχεδόν του συνόλου του λαού.

Με το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων. Με την καταλήστευση των εργασιακών δικαιωμάτων. Με τις αθρόες απολύσεις. Με την υποταγή της χώρας σε καθεστώς νομικού και οικονομικού και αστυνομικού φασισμού.
Και το πάντων χείριστο την υποταγή και το ξεπούλημα της χώρας στα ξένα και εχθρικά προς την Ελλάδα και το λαό της συμφέροντα!

Όμως η λογική αδυνατεί να παραδεχτεί ότι μπορεί, όπως προαναφέραμε, να υπάρχει, σ' αυτόν τον τόπο, ένα τόσο μεγάλο ποσοστό προδοτών και ηλιθίων φασιστών. Και μας αναγκάζει να γινόμαστε καχύποπτοι….

Και να υποθέσουμε ότι κάτι άλλο μπορεί να συμβαίνει. Και ότι κάποιες σφυγμομετρήσεις φαίνεται να προετοιμάζουν το έδαφος για το σαφάρι της νοθείας, που θα γίνει, σχετικά με την έκδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Πάντα-εννοείται-με τη βοήθεια του παρακράτους της ηλεκτρονικής διαβολοκυβέρνησης.

Κι αυτό το γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε άλλον εμείς οι μπλόκερς. Που διαρκώς δεινοπαθούμε απ' τις, σε βάρος μας δολιοφθορές εκ μέρους του ηλεκτρονικού παρακράτους.

Γιατί βέβαια οι διεθνείς προστάτες του πολιτικού αληταριού, που με τόσες απάτες και κακουργίες μας έφεραν ως εδώ, δεν θα αφήσουν στη μέση το δολοφονικό, σε βάρος της πατρίδας μας και του λαού της έργου.

Αυτοί, που έκαψαν τη μισή Ελλάδα και ένα σωρό ανθρώπους και κατέστρεψαν επανειλημμένα το κέντρο της Αθήνας και χρησιμοποίησαν τόσες απάτες, προκειμένου να επιβάλλουν το καθεστώς του δοσιλογισμού, δεν θ' αφήσουν εύκολα ημιτελές το σχέδιό τους.

Ούτε θ' αφήσουν απροστάτευτους τους προδότες, που εξυπηρετούν τα σχέδιά τους. Γιατί-σε αντίθεση με το παραδοσιακό ρητό- ανήκουν σ' αυτούς που αγαπούν, όχι μόνο την προδοσία, αλλά και τους προδότες!….

Και πιθανώς να πούνε κάποιοι: Ε, και, λοιπόν, τι νόημα έχει να πάμε να ψηφίσουμε; Δεν είναι προτιμότερο να συμβιβαστούμε με τη σκέψη πως ο, τι κι αν κάνουμε, είμαστε a priori καταδικασμένοι! Και να παραιτηθούμε απ' οποιαδήποτε προσπάθεια αντίστασης…

Όχι βέβαια! Αντίθετα μάλιστα! Πρέπει όλοι ανεξαιρέτως να συμμετάσχουμε στην εκλογική διαδικασία. Και να μην ακούμε τις φωνές εκείνων, που μας λένε να απέχουμε. Γιατί σε τελική ανάλυση αποβλέπουν στην επικράτηση των κομμάτων της προδοσίας.

Να συμμετάσχουμε με μοναδικό στόχο και σκοπό να στείλουμε στον αγύριστο το καθεστώς αυτό, το -από καταβολής του ελληνισμού- από κάθε άποψη, απαίσιο και χείριστο:

Να «μαυρίσουμε», οριστικά και αμετάκλητα, τους εφιάλτες, που μέχρι τώρα έκαμαν, από κάθε πλευρά, κατάμαυρη τη ζωή μας!

παπα-Ηλίας, Μαρτίου 15, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/03/15/…B1/ 

«Κούρεμα» με μεθόδους καμόρας

Του Γιώργου Κατερίνη*

Η υπόθεση της ανταλλαγής ομολόγων και το «κούρεμα» του χρέους, έχουν ένα μεγάλο θύμα: τα ασφαλιστικά ταμεία. Τα καταληστευμένα ασφαλιστικά ταμεία χρησιμοποιούνται άλλη μια φορά ως πηγή άντλησης κεφαλαίων, τα οποία θα γεμίσουν τα άδεια ταμεία τραπεζών. Η νέα ληστεία ενδέχεται να φθάσει τα 11-12 δισ. ευρώ, χρήματα που θα λείψουν από τους συνταξιούχους, τις παροχές των εργαζομένων, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Και να σκεφτεί κανείς ότι όλο το ελληνικό χρέος που θα «παραγραφεί» είναι 107 δισ. ευρώ.

Τα ασφαλιστικά ταμεία, εδώ και χρόνια, καταθέτουν υποχρεωτικά τα αποθεματικά τους στην Τράπεζα της Ελλάδος σε ένα κοινό κεφάλαιο για τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, που διαχειρίζεται αποκλειστικά η Τράπεζα. Κάπου 16 δισ. ευρώ αποθεματικά των ασφαλισμένων υπολογίζεται ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο κοινό κεφάλαιο της Τράπεζας της Ελλάδος, τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται τοποθετημένα σε ομόλογα. Με την ολοκλήρωση της ανταλλαγής ομολόγων θα μάθουμε και τον ακριβή αριθμό, αν και από εκπροσώπους των ασφαλιστικών οργανισμών εκφράζονται φόβοι ότι οι πραγματικές απώλειες θα ξεπερνούν το ποσοστό του κουρέματος που είναι 53,5%.

Η μεθοδολογία της συμμετοχής των ασφαλιστικών οργανισμών στο PSI θυμίζει καλά οργανωμένο μαφιόζικο χτύπημα. Το κοινό κεφάλαιο, που βρίσκεται στα χέρια της Τράπεζας της Ελλάδος, θεωρείται… ιδιωτικό και εντάσσεται στη διαδικασία του «κουρέματος». Τα πλεονάσματα των ταμείων που αποταμιεύονταν υποχρεωτικά στην Τράπεζα της Ελλάδος εξομοιώνονται με τις επενδύσεις κερδοσκοπικού χαρακτήρα που έχουν κάνει τα διάφορα funds. Η αυτόματη μείωση της περιουσίας των ταμείων σε λιγότερο από το μισό είναι γεγονός.

Δεν αρκούσε όμως αυτό για να ολοκληρωθεί η ληστεία. Άλλα 6,5 δισ. ευρώ που είχαν τοποθετηθεί από τις ίδιες τις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων, σε μια λογική «καλύτερης απόδοσης», σε ομόλογα συνυπολογίζονται στο μέγεθος του «χρέους» και απαιτείται η «εθελοντική» συμμετοχή τους στο PSI. Οι διορισμένες διοικήσεις των ταμείων εκβιάστηκαν μέχρι την τελευταία στιγμή να αποφασίσουν τη συμμετοχή τους, κάτι που απέδωσε περίπου κατά το ήμισυ, αφού πολλά ταμεία αρνήθηκαν τελικά να συμμετάσχουν κάτω από το βάρος αποφάσεων πολλών συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η επόμενη μέρα βρίσκει το ασφαλιστικό σύστημα στερημένο από τεράστια κεφάλαια που είναι απαραίτητα για τις τρέχουσες συνταξιοδοτικές, προνοιακές και άλλες ανάγκες του. Οι ήδη μειωμένες συντάξεις, είναι βέβαιο ότι θα υποστούν και νέες μειώσεις κάτω από το βάρος της χρεοκοπίας των ταμείων. Χιλιάδες ασφαλισμένοι θα στερηθούν παροχές, ενώ τα επικουρικά ταμεία βρίσκονται υπό κατάρρευση. Η μείωση του ελληνικού χρέους, απογυμνώνει την κοινωνική ασφάλιση από πόρους που αποτελούν αποταμιεύσεις ετών. Το περίφημο PSI βυθίζει στη φτώχεια και τη χρεοκοπία εκατομμύρια ασφαλισμένους.

Οι «αντεθνικά» σκεπτόμενοι ασφαλισμένοι

«Τι μήνυμα στέλνουμε στο εξωτερικό; Γιατί το ασφαλιστικό ταμείο της Σουηδίας και της Αυστρίας να συμμετέχει στο PSI και να υπάρχουν αντιρρήσεις από τα Ελληνικά;» (δηλώσεις Ευ. Βενιζέλου).  «Παράλογη και μυωπική» η απόφαση έξι ασφαλιστικών ταμείων να μην συμμετάσχουν στο PSI (δηλώσεις Λ. Παπαδήμου).

Οι… αφελείς απορίες του Ευ. Βενιζέλου, συγκαλύπτουν τη διαχρονικά ληστρική συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων έναντι της κοινωνικής ασφάλισης. Τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, που διαχειρίζονται ένα μικρό μέρος των αποθεματικών τους που βρίσκεται σε ομόλογα (αφού το μεγαλύτερο μέρος τους που διαχειρίζεται η Τράπεζα της Ελλάδος θα κουρευτεί υποχρεωτικά), θα πρέπει να αισθανθούν εθνικό τους καθήκον τη διάσωση των κεφαλαίων που έχουν επενδύσει κερδοσκοπικά ασφαλιστικοί οργανισμοί (ιδιωτικοί και κοινωνικοί) άλλων χωρών.

Η απόφαση που πήραν οι διοικήσεις ορισμένων ασφαλιστικών ταμείων, κάτω από την πίεση συνδικαλιστικών οργανώσεων, αλλά και μπροστά στον οφθαλμοφανή κίνδυνο να μείνουν με άδεια ταμεία, εκνεύρισε την κυβέρνηση που μέχρι την τελευταία στιγμή προσπαθούσε να πιέσει με απειλές κι εκβιασμούς για συμμετοχή στο «εθελοντικό κούρεμα». Πιέσεις που έπιασαν σε μεγάλο βαθμό, αφού στα περισσότερα ασφαλιστικά ταμεία διαμορφώθηκαν πλειοψηφίες υπέρ του PSI με ενεργή ανάμειξη ή «ενεργή» ανοχή κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων (π.χ. ΓΣΕΕ) και συνδικαλιστικών εκπροσώπων που συμμετέχουν στις διοικήσεις των ταμείων.

Τώρα που ο «εθνικός στόχος» του PSI επετεύχθη, εκείνο που μένει είναι τα άδεια κατά 12 δισ. ευρώ ταμεία των ασφαλιστικών οργανισμών. Οι ελληνικές τράπεζες, δεν ανησυχούν, αφού λίγες ώρες πριν κλείσει το PSI, τσίμπησαν ως μποναμά 30 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίησή τους.

* E-mail: ergasia@edromos.gr