Η τροφική αλυσίδα, οι εργολάβοι και ο πυρολουσίτης

Του Νίκου Παντελιάδη

Ο Όλυμπος είναι παγκόσμια γνωστός τόσο για τα οικολογικά χαρακτηριστικά και την ανεπανάληπτη φυσική ομορφιά του όσο και για την σχέση του με την αρχαία ελληνική μυθολογία. Η σημασία του Δρυμού έχει αναγνωριστεί όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Το 1981 η UNESCO ανακήρυξε τον Όλυμπο «Απόθεμα της Βιόσφαιρας». Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα έχει συμπεριλάβει τον Όλυμπο στις «Σημαντικές για την Ορνιθοπανίδα Περιοχές της Ευρωπαϊκής Κοινότητας».

Σήμερα μία τεράστια τρύπα βάθους 20 μέτρων και έκτασης 800 στρεμμάτων καλωσορίζουν τον επισκέπτη του Λιτόχωρου. Η Δημοτική Επιχείρηση Αμμορυχείου Λιτόχωρου καταλαμβάνει έκταση ίση περίπου με τη συνολική έκταση του οικισμού. Η εκμετάλλευση άρχισε από τη δεκαετία του 40 με μέσο όρο τότε 700.000 κυβικά μέτρα το χρόνο. Σήμερα η εξόρυξη προσεγγίζει τα 2 εκατομμύρια κυβικά μέτρα.

Η άριστη ποιότητα αμμοχάλικου που διαθέτει το αμμορυχείο υπαγόρευσε την εντατική του εκμετάλλευση την οποία ανέλαβε εξ ολοκλήρου ιδιωτική εταιρία προκειμένου να κατασκευαστεί η επέκταση του αεροδιαδρόμου της Θεσσαλονίκης. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα η εταιρία που είχε αναλάβει την κατασκευή της εθνικής οδού άδειασε στο αμμορυχείο όγκους αδρανών υλικών με πλούσια περιεκτικότητα σε αμίαντο και έκτοτε παραμένουν εκεί. Για άλλη μια φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται και τα μεγάλα έργα της Θεσσαλονίκης κατασκευάζονται εις βάρος των παρολύμπιων περιοχών, ενώ το περιβάλλον θυσιάζεται στο βωμό της ανάπτυξης.

Προ των πυλών τα βαρέα μέταλλα

Μας ξαφνιάζει δυσάρεστα η μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου «Τροποποίηση εγκεκριμένων περιβαλλοντικών όρων του έργου "Αποκατάσταση τμήματος λατομείου στη θέση Γούρνες – Ξηροκάμπι" αγροκτήματος Λιτοχώρου Π.Ε. Πιερίας». 

Η τοποθεσία αυτή είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Ολύμπου και πολύ περισσότερο η συμφωνία της Αντιπεριφέρειας, της Δημοτικής Επιχείρησης Αμμορυχείου Λιτοχώρου να απαλλάξουν τους εργολάβους που ανοίγουν την τεράστια τρύπα για να στρώσουν τον νέο αεροδιάδρομο της Θεσσαλονίκης από την αποκατάσταση του τοπίου και προχώρησαν άρον-άρον (λόγω πιθανό της οικονομικής δυσπραγίας του δήμου) να κλείσουν ένα μικρό μέρος της τρύπας 15 στρέμματα με υλικό από την εταιρεία TOSOH Hellas που παράγει MnO2. Η εταιρία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός του Ηλεκτρολυτικού Διοξειδίου του Μαγγανίου (EMD) στην Ευρώπη, τροφοδοτεί την παγκόσμια αγορά ξηρών στοιχείων και είναι ο κύριος προμηθευτής των κορυφαίων ευρωπαίων κατασκευαστών αλκαλικών μπαταριών. Το υλικό που είναι άχρηστο και περισσεύει μετά από την επεξεργασία του μεταλλεύματος πυρολουσίτη δυστυχώς είναι βιομηχανικό απόβλητο με αρκετά βαρέα μέταλλα. Αυτό το υλικό θέλουν να το τοποθετήσουν στα 15 στρέμματα με ειδική μεμβράνη πάνω και κάτω για να μην περάσουν τα επιβλαβή βαρέα μέταλλα στο χώμα και από εκεί στην τροφική αλυσίδα.

Ο Όλυμπος δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση γιατί η περιοχή διαθέτει μεγάλο αξιακό απόθεμα και εάν γίνει το έγκλημα να μετατρέψουν την βάση του Ολύμπου σε χώρο εναποθήκευσης και ταφής βαρέων μετάλλων (οι ιθύνοντες της Αντιπεριφέρειας αναφέρουν ότι είναι κάτω από τα επιβλαβή όρια) θα πλήξουν όλη την περιοχή, οικονομικά αλλά και σε βάθος χρόνου θα μολυνθεί η τροφική αλυσίδα με ότι αυτό σημαίνει για την υγεία μας, γεγονός το οποίο δεν θα μπορεί να είναι αναστρέψιμο.

Για την ιστορία τα βιομηχανικά απόβλητα χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και αυτό είχε λάβει υπόψη ο Δήμος Χαλκηδόνας όταν αρνήθηκε την πολύ συμφέρουσα πρόταση να αποθηκεύσει τα βιομηχανικά απόβλητα στα όρια του.

Κατερίνη

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 16 Ιούνιος 2012, Δρόμος της αριστεράς, http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2….&Itemid=75.  Το είδα: 18-6-2012, http://diakyvernisi.blogspot.gr/2012/06/blog-post_6924.html

Εκλογές, διαμόρφωση αποτελέσματος και κρίση του ΚΚΕ

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ – Αρ. 02

  Α. Η εκτίμηση για το εκλογικό αποτέλεσμα του Κόμματος

1. Το αποτέλεσμα των επαναληπτικών εκλογών της 17^ης του Ιούνη συνιστά για το Κόμμα μας μία πρωτοφανούς έκτασης εκλογική ήττα, που δεν βρίσκει το ανάλογό της στην πρόσφατη ιστορική του διαδρομή και που θα επιδράσει αποφασιστικά στην παραπέρα πορεία του. Το Κόμμα μας έχασε 258.893 ψήφους, δηλαδή το 48.29% της εκλογικής του δύναμης, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στις εκλογές  της 6^ης του Μάη. Από 26 βουλευτές, που είχε εκλέξει, στις επαναληπτικές εκλογές εξέλεξε μόνο 12. Ενώ στην κατάταξη, κατά την εκλογική δύναμη, των κομμάτων που εισέρχονται και αντιπροσωπεύονται στη βουλή κατρακύλησε στην τελευταία θέση.

Από την άποψη της ιστορικής αναλογίας το εκλογικό αποτέλεσμα της  17^ης του Ιούνη είναι χειρότερο και από το αποτέλεσμα των εκλογών του 1993, κατά τις οποίες το Κόμμα μας είχε αποσπάσει 313.001 ψήφους έναντι 277.179 ψήφων στις εκλογές της 17^ης του Ιούνη και το 4.54% έναντι του 4.50% των ψηφισάντων.  Η διαφορά με τις εκλογές του 1993 βρίσκεται στο γεγονός ότι, τότε, το Κόμμα μας  τελούσε ακόμη κάτω από την ισχυρή επίδραση των δραματικών γεγονότων των ανατροπών των σοσιαλιστικών καθεστώτων της Κ. και Αν. Ευρώπης αλλά και κάτω από την επίδραση της διάσπασης που είχε υποστεί, όπου έχασε τα 2/3 των κομματικών οργανωμένων του δυνάμεων.

Το εκλογικό αποτέλεσμα αναδεικνύει και επιβεβαιώνει την αδιαμφισβήτητη διαπίστωση ότι το Κόμμα μας έχει εισέλθει σε μια νέα φάση της πορείας του, που το εμφανές χαρακτηριστικό της στοιχείο είναι ότι απομονώνεται από τις λαϊκές και εργαζόμενες μάζες, γεγονός που θα θέσει σε ισχυρή δοκιμασία τη δυνατότητα ανάκαμψής του, παραπέρα θα διακινδυνεύσει ακόμη και την ίδια του την ύπαρξη, εάν συνεχίσει να πορεύεται με μια πολιτική, που για δεύτερη φορά και σε διάστημα ενός μηνός και με τον πιο καταλυτικό και επίσημο τρόπο απορρίφθηκε.

2. Η καθοδική πορεία του Κόμματος είχε ήδη γενικά δρομολογηθεί από το 2007 όπου εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της Γενικής Οικονομικής Κρίσης του καπιταλισμού, όπου το Κόμμα μας αδυνατεί να τοποθετηθεί με σαφήνεια απέναντι σ' αυτήν   αλλά και να σχεδιάσει άμεσα τον τρόπο που θα την αντιμετωπίσει, σε συνάρτηση με το καθεστώς της ένταξης της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη και με στόχο την έξοδο της ελληνικής οικονομίας από την κρίση και τη χρεοκοπία.

Με την επίσημη αναγνώριση της καπιταλιστικής κρίσης, τον Οχτώβρη του 2008, από τη διεθνή και ντόπια ολιγαρχία και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, η ηγεσία του Κόμματος προβάλλει τη θέση ότι η διέξοδος από την οικονομική κρίση και από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι  «η Λαϊκή Εξουσία και η Λαϊκή Οικονομία», που επεξηγείται περαιτέρω με την επίσημη θέση: Αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και έξοδος από την  οικονομική κρίση με εργατική λαϊκή εξουσία, μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής.

Όσο χρονικό διάστημα αυτή η θέση, που με τους κομματικούς όρους σημαίνει αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και έξοδος από την οικονομική κρίση με σοσιαλιστική επανάσταση, δεν γίνεται από τις λαϊκές και εργαζόμενες μάζες, από τα μικροαστικά στρώματα, που βρίσκονται σε πορεία μαζικής καταστροφής, πραχτικά κατανοητή και για όσο χρονικό διάστημα δεν έχουν απεμπλακεί από το κυρίαρχο αστικό πολιτικό σύστημα του δικομματισμού, το Κόμμα μας μπορεί ακόμα να διατηρεί τις δυνάμεις του και να γίνεται αποδέχτης και ενός μέρους της δυσαρέσκειας που προκαλεί η αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική των αστικών κυβερνήσεων.

Από τη στιγμή, όμως, που οι εργαζόμενοι και τα μικροαστικά στρώματα άρχισαν να εγκαταλείπουν το δικομματισμό – εξ αιτίας της εφαρμοζόμενης, κύρια, οικονομικής πολιτικής – με κορύφωση τις εκλογές της 6^ης του Μάη και δεν αναγνώριζαν στην πρόταση διεξόδου που πρόβαλε το Κόμμα μας μια ουσιαστική πρόταση που θα αφορούσε στα άμεσα και καυτά προβλήματα που αντιμετώπιζαν, σε συνδυασμό με το πρόβλημα της διακυβέρνησης της χώρας και την επίλυση του αναπτυξιακού της προβλήματος, οι εργαζόμενοι και τα μικροαστικά στρώματα που επηρέαζε το εγκατέλειψαν με τον πιο εκκωφαντικό, τιμωρητικό και ιστορικά παραδειγματικό τρόπο.

3. Οι ευθύνες της ηγεσίας του Κόμματος είναι τεράστιες και καθίστανται ακόμη πιο σοβαρές από τη στιγμή που συνεχίζει να αρνείται να τις αναγνωρίσει και να τις παραδεχτεί, από τη στιγμή που ενοχοποιεί, ασυλλόγιστα και ακατανόητα, τις ίδιες τις λαϊκές και εργαζόμενες μάζες, τα μικροαστικά στρώματα, γιατί έπεσαν «θύματα των αυταπατών τους» και της «διαχειριστικής λογικής» της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ!

Η ηγεσία του Κόμματος αποδεικνύει με τη στάση της, στην καλύτερη περίπτωση,  ότι είναι ολοκληρωτικά αποσπασμένη από τη συγκεκριμένη πραγματικότητα, ότι έχει κατασκευάσει στο μυαλό της και υπηρετεί μια εικονική πραγματικότητα, θολή και συγχυσμένη κι αυτή, που την έχει θεωρητικοποιήσει και που αυτή οδηγεί στη μείωση του κύρους του Κόμματος, στην απομάκρυνση λαϊκών δυνάμεων από αυτό, στην αποδιάρθρωση και στην ασυναρτησία του πολιτικού του λόγου,  στη διάλυση της οργανωτικής του δομής, στον πολιτικό και ιδεολογικό αφοπλισμό των μελών του κόμματος, των οπαδών και ψηφοφόρων του. Με τη στάση της αυτή, επίσης,  η ηγεσία του Κόμματος συμβάλλει στην καλλιέργεια εύλογων αποριών, αναπάντητων ερωτημάτων, ενοχικών αισθημάτων και τάσεων φυγής και απομάκρυνσης των κομματικών δυνάμεων που απέμειναν σ' αυτό.  

Η απόφαση της Ολομέλειας της ΚΕ του Κόμματος, της 18^ης του Ιούνη, καταδεικνύει την αποφασιστικότητα της ηγεσίας του Κόμματος να φορτώσει τις ευθύνες για το κραυγαλέα άσκημο εκλογικό αποτέλεσμα στον ίδιο τον εργαζόμενο λαό, να προχωρήσει στον ίδιο ολισθηρό δρόμο που έχει χαράξει. Αναδεικνύει την περίσσεια του ανορθολογικού πολιτικού λόγου που χαρακτηρίζει τη σημερινή ηγεσία του Κόμματος, την αμεριμνησία της και την έλλειψη ευθύνης για το μέλλον του και την ύπαρξή του, αποκαλύπτει τον αλαζονικό της χαρακτήρα.

Η ηγεσία του Κόμματος δεν αντιλαμβάνεται ότι ήδη άλλαξαν οι όροι για την πολιτική δράση του Κόμματος και της δυναμικής του μέσα στο λαϊκό και εργατικό κίνημα, της εθνικής και διεθνούς απήχησής του. Ο σχηματισμός κυβέρνησης και η προσπάθεια για τη διαμόρφωση ενός νέου αστικού πολιτικού συστήματος περιλαμβάνει την με κάθε κόστος εφαρμογή του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, γεγονός που θα οδηγήσει στην αύξηση του αυταρχισμού και της καταστολής, την ίδια στιγμή που  το μακρύ χέρι της «Χρυσής Αυγής» θα αναλαμβάνει να «παρεμβαίνει» στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας και στην καθημερινότητα των εργαζομένων με την καλλιέργεια του φόβου και της τρομοκρατίας.   

Όσο για τη δική μας πρωτοβουλία να δημοσιοποιήσουμε το πολιτικό και κομματικό μας πρόβλημα αμέσως μετά τις εκλογές της 6^ης του Μάη ήρθε η ίδια η ζωή να μας δικαιώσει μπροστά στα μάτια όλων των κομματικών δυνάμεων, των οπαδών και ψηφοφόρων του Κόμματος, να αποδείξει την πολιτική αμετροέπεια όλων εκείνων που μας κατηγόρησαν για τους άδηλους σκοπούς μας, την ίδια στιγμή που οι μεν μας κατέτασσαν στην «απέναντι όχθη» ως «άσπονδους φίλους» και οι άλλοι «στο πλευρό» της ηγεσίας. Αυτοί οι τελευταίοι δεν είχαν καν και το πολιτικό θάρρος να ανακοινώσουν την ανοιχτή τους υποστήριξη στο Κόμμα στις εκλογές, μιλούσαν και μιλούν στο όνομα της σωτηρίας του, αλλά,  δυστυχώς, στην πραγματικότητα, λειτουργούν ως κληρονόμοι των ερειπίων του. Από την πλευρά μας κλείνουμε οριστικά και αμετάκλητα αυτό το θέμα και «με τους μεν» και «με τους δε» και δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για το ΚΚΕ και να παλεύουμε με το ΚΚΕ.

Β. Ποιοι παράγοντες διαμόρφωσαν το εκλογικό αποτέλεσμα

Η εκλογική αποτυχία του Κόμματος δεν αποτελεί «κεραυνό εν αιθρία». Είναι το αδιαμφισβήτητο αποτέλεσμα της συνολικής πορείας του, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια μετά το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης. Οι παράγοντες που το διαμόρφωσαν είναι οι παρακάτω:

1. Η εγκατάλειψη εκ μέρους της ηγεσίας του Προγράμματος του Κόμματος, που ψηφίστηκε στο 15^ο Συνέδριο. Με τον τρόπο αυτό στερήθηκε τη δυνατότητα να προτείνει λύση στην πιο κρίσιμη περίοδο που οι εργαζόμενοι, μετά την εγκατάλειψη του δικομματισμού, πρακτικά έβαζαν θέμα διακυβέρνησης της χώρας. Ταύτισε την τακτική με τη στρατηγική – αποκλείοντας τη πρώτη και στρέφοντάς τη, ταυτόχρονα, σε βάρος της δεύτερης, και εγκλωβίστηκε στο στρατηγικό στόχο του κόμματος με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην εργάζεται για να δημιουργηθεί το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο πάλης, που θα διεκδικούσε και τη διακυβέρνηση της χώρας και την εξουσία, αλλά, παραπέρα, αφού, μ' αυτόν τον τρόπο δε δημιουργούνται οι όροι και οι προϋποθέσεις για τη σοσιαλιστική επανάσταση τελικά να την υπονομεύει αδυνατίζοντας στο έπακρο τη δύναμη και το ρόλο του Κόμματος, που είναι προϋπόθεση για την πραγματοποίησή της. 

2. Η ουσιαστική εγκατάλειψη της ιδεολογία μας και η αντικατάστασή της από ένα συνοθύλευμα  τροτσκιστικών και νεοτροτσκιστικών επεξεργασιών, που ιστορικά αποδείχτηκαν λαθεμένες, έχουν ως υπόστρωμα τη μικροαστική ανυπομονησία για τη σοσιαλιστική επανάσταση, ενώ δεν είναι σε θέση στο πολιτικό επίπεδο να αποδώσουν πολιτικές λύσεις με βάση τη λενινιστική αρχή: «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης». Η ηγεσία του Κόμματος παρασύρθηκε από το γενικό σχήμα ότι ανάμεσα σε δυο κοινωνικοοικονομικούς σχηματισμούς δεν μπορεί να παρεμβληθεί ένας τρίτος, που αυτό είναι σωστό, αλλά το επέκτεινε και στα ζητήματα της πολιτικής εξουσίας, πράγμα που είναι λάθος. Δεν υπάρχει πλήρης αντιστοιχία ανάμεσα στο «πολιτικό» και το «κοινωνικό». Έτσι διέγραψε τις μεταβατικές περιόδους, οι οποίες υπάρχουν στην κοινωνία (και στη φύση) και ιστορικά έχουν καταγραφεί (και στη φύση έχουν αποτυπωθεί).

3. Η πολιτική και η στάση του Κόμματος στο εργατικό κίνημα, γιατί απομονώθηκε από την εργατική τάξη, γιατί πέραν του αναγκαίου πολιτικού και ιδεολογικού διαχωρισμού με τις αστικορεφορμιστικές, σοσιαλρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις διαχώρισε και οργανωτικά το εργατικό κίνημα κάθετα μέχρι κάτω. Το αποτέλεσμα ήταν να  αποσύρει πρακτικά και επί της ουσίας τις δυνάμεις του από τα σωματεία και τις ομοσπονδίες με παράγωγο αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασχοληθεί ουσιαστικά, παρά μόνο αποσπασματικά, με τα πραγματικά και άμεσα προβλήματα των εργαζομένων, στη σύνδεσή τους με το πρόγραμμα του κόμματος και την προοπτική του σοσιαλισμού, αφού αναίρεσε τη βασική αρχή του κομμουνιστικού κινήματος ότι «το κόμμα είναι ο επιστημονικός σοσιαλισμός μέσα στο εργατικό κίνημα». Το γενικό αποτέλεσμα ήταν να αδρανοποιηθούν τα σωματεία των εργαζομένων, αυτός ο θεμελιώδης και αναντικατάστατος οργανωτικός και συνδικαλιστικός θεσμός τους. Έτσι το Κόμμα μας δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει παράλληλα και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό και γενικότερα τον οπορτουνισμό. Τελικά αυτή η πολιτική και η στάση του Κόμματος έφερε και τη μείωση των δυνάμεών του μέσα στο εργατικό κίνημα.

4. Η οργανωτική του δομή και λειτουργία, γιατί αναίρεσε στην πράξη το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και τους λενινιστικούς κανόνες λειτουργίας ενός επαναστατικού, κομμουνιστικού κόμματος. Αφαίρεσε το αντικείμενο δουλειάς των ΚΟΒ με αποτέλεσμα αυτές να γενικολογούν γύρω από το στρατηγικό στόχο του κόμματος, να αποσπαστούν από τη ζωντανή πραγματικότητα των εργαζομένων, να σπάσουν τους δεσμούς τους μ' αυτούς. Να μη μπορούν να αναπτύξουν τη δράση τους στο χώρο τους, που είναι το οξυγόνο για τη λειτουργία των ΚΟΒ, το καθημερινό «σχολείο» για τη δραστηριότητα των κομματικών μελών και για την ανάδειξη στελεχών. Αυτή η κατάσταση έφερε οργανωτική καχεξία και η ανάδειξη των στελεχών δεν ήταν το αποτέλεσμα της δράσης τους και της άμεσης επαφής τους με τους εργαζόμενους.

Γ. Το Κόμμα μας βρίσκεται σε κρίση

Το Κόμμα μας έχει περιέλθει σε κρίση. Κρίση που εκφράζεται στην πολιτική του, την ιδεολογία του και την οργανωτική του λειτουργία. Κορυφαία έκφραση αυτής της κρίσης, γι αυτή τη περίοδο, είναι η ίδια η αλαζονική στάση της ηγεσίας του Κόμματος που αυτοεπαίρεται ότι εν γνώσει της ως προς το εκλογικό αποτέλεσμα πήγε «κόντρα στο ρεύμα». Δηλαδή, ισχυρίζεται η ηγεσία του Κόμματος ότι είχε προβλέψει το εκλογικό αποτέλεσμα και πήγε στις εκλογές «χτυπώντας τις καμπάνες» μήπως και ακούσουν οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός για την «εργατική, λαϊκή εξουσία». Αδιαφόρησε παγερά και παρέκαμψε όλες τις σαφείς και καταγεγραμμένες προειδοποιήσεις εκ μέρους των οπαδών και ψηφοφόρων του Κόμματος για τη γραμμή του Κόμματος. Δεν έλαβε υπόψη της ότι στις δημόσιες συσκέψεις κανείς από τους οπαδούς του Κόμματος δεν τη κατηγόρησε γιατί είπε «όχι» στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την «Αριστερή κυβέρνηση». Την κατηγόρησαν, όμως, γιατί εγκατέλειψε το Πρόγραμμα του Κόμματος.

Μία απάντηση και ένα ερώτημα.

Η απάντηση είναι: Το Κόμμα μας από τότε που δημιουργήθηκε πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Πηγαίνει κόντρα στις αστικές ιδεολογίες, στα κόμματα της ολιγαρχίας, στη σοσιαλδημοκρατία, στο φασισμό, στις προκαταλήψεις των λαϊκών μαζών, στις αντιδημοκρατικές πρακτικές των αστικών πολιτικών δυνάμεων, στην καταστολή, στον αυταρχισμό, στον πόλεμο, στον ανορθολογισμό, στο μυστικισμό, στη μεταφυσική, στις θρησκείες, στις θεωρίες της «ψωροκώσταινας», στην καθυστέρηση, στην εξαθλίωση των εργαζομένων, στην υποτέλεια, στην εξάρτηση, στις ξένες επεμβάσεις, στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Σ' αυτήν την αιματόβρεχτη και γεμάτη θυσίες πορεία κόντρα στο ρεύμα απέκτησε κύρος, καθορίστηκε ως ιστορικός πατριωτικός και διεθνιστικός προοδευτικός πολιτικός οργανισμός με αδιαμφισβήτητη προσφορά στην ιστορική εξέλιξη της χώρας μας. Υποκλίθηκαν μπροστά του ακόμη και οι αντίπαλοί του. Κόντρα στο ρεύμα αυξήθηκε στις εκλογές του 1981 και κόντρα στο ρεύμα αύξησε τις ψήφους του στις εκλογές το 1985, παρά τη μικρή μείωση του ποσοστού του.

ΠΟΤΕ, όμως δεν πήγε κόντρα στους όρους και τις προϋποθέσεις ωρίμανσης της πολιτικής συνείδησης των λαϊκών μαζών. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Η ηγεσία του Κόμματος οδήγησε τα πράγματα σε τέτοιο σημείο, που στη συνείδηση των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών να μειωθεί το κύρος του, να απαξιωθεί ο πολιτικός του λόγος με αποτέλεσμα να του γυρίσουν την πλάτη.

Το ερώτημα είναι:  Πως συμβαίνει οι θέσεις του Κόμματος να έχουν ευρύτερη απήχηση αλλά να βρίσκονται «σε αναντιστοιχία» με το εκλογικό αποτέλεσμα και ταυτόχρονα να έχει προβλέψει αυτό το αποτέλεσμα; Κάθε πολιτικός οργανισμός που προβλέπει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό γι αυτόν, ταυτόχρονα, διαπιστώνει ότι η απήχηση των θέσεών του μειώνεται. Κάθε πολιτικός οργανισμός που διαπιστώνει την ευρύτερη απήχηση των θέσεών του ανταμείβεται με την αύξηση των δυνάμεών του, ίσως όχι στο βαθμό που θα έπρεπε. Πως εδώ, με την ηγεσία του Κόμματος, συμβαίνει αυτό το παράλογο φαινόμενο;

Φαίνεται ότι η ηγεσία του Κόμματος δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ότι το Κόμμα μας το στήριξαν και το ψήφισαν αυτοί που το πόναγαν, που αντιλαμβάνονταν την αναγκαιότητα της ύπαρξής του, την αναγκαιότητα να μην αποκλειστεί από τη βουλή κι ας διαφωνούσαν με την πολιτική του γραμμή. Και μ' αυτήν την έννοια σημειώθηκαν και ορισμένες επιστροφές ψηφοφόρων.

Το Κόμμα μας βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Οι κομματικές δυνάμεις θα επωμιστούν το δύσκολο έργο της ανασυγκρότησης και ανάτασης του Κόμματος. Όλοι πρέπει να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας και όλες μας τις δυνάμεις. Η ηγεσία του Κόμματος πρέπει να αντιληφθεί και να αναλάβει τις ευθύνες της και να διευκολύνει την ανασυγκρότηση του Κόμματος. Αυτό που χρειάζονται αυτή τη στιγμή οι κομματικές δυνάμεις είναι να κατανικήσουν τα αισθήματα λύπης και απογοήτευσης. Αυτό που δεν χρειάζονται οι κομματικές δυνάμεις είναι να βρεθούν μπροστά σε ένα ανοίκειο κυνήγι μαγισσών. Οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές.

 18/06/2012

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012, http://neaspora.blogspot.gr/2012/06/blog-post_3363.html

Ο θάνατος του παλαιού συστήματος δεν μπορεί να αποφευχθεί

Της Στεφανίας Λυγερού

Όταν ένα πράγμα φτάνει στο τέλος του ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ θα τελέψει. Όταν χρησιμοποιούμε την λέξη "νομοτέλεια" για να καταδείξουμε κάτι το αναγκαστικό, να σκεφτείς ότι είναι κάτι ανάλογο του θανάτου. Δεν γίνεται να αποφευχθεί. Απλά δεν γίνεται. Με αυτήν την έννοια, ο τρόπος που ζούσε μέχρι σήμερα ο άνθρωπος έφτασε στο τέλος του. Θα πεθάνει. Νομοτελειακά. 

Το δύσκολο μέρος της διαδικασίας είναι αυτό του λίγο πριν το τέλος. Γιατί ούτε το ίδιο το σύστημα (φυσικά) θέλει να πεθάνει, ΑΛΛΑ (το σημαντικότερο) ούτε και οι άνθρωποι θέλουν να πεθάνει, κι ας ήταν και σύχρηστο. Ο λόγος που – παραδόξως – δεν αρέσει στην πλειοψηφία ο θάνατος του προηγούμενου, άχρηστου συστήματος είναι μόνον ένας: Δεν ξέρουν άλλον τρόπο!!!!!!!!!!!!!! Γι' αυτό γαντζωμένοι πάνω στο – σχεδόν – πτώμα, σέρνονται και δεν λένε να το αφήσουν. Ίδιον του ανθρώπου, ήτοι λογικό.

ΟΜΩΣ (και πάμε στο βασικό) το ότι η πλειοψηφία ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ πώς να διαχειριστεί την αυτοκυβερνησία, διότι είναι κάτι σαν "πού πηγαίνουμε μετά θάνατον", είναι δηλ. το ΑΓΝΩΣΤΟ, δεν σημαίνει ότι δεν θα είναι ΑΞΙΟΣ να το στηρίξει ΟΤΑΝ φανερωθεί!!!!!!
Ας δω πώς "καταντά" ένας άνθρωπος ΑΞΙΟΣ. Για να αρχίσει να την ψάχνει κάποιος (με την έννοια την αυτογνωσίας) πρέπει κάτι να τον γαμήσει. Όλοι όσοι έχουν καταλάβει τα της ζωής και ξέρουν τον εαυτό τους, το κατάφεραν μέσα από παίδευση/παιδεμό. Τι συνέβη σήμερα, αυτήν την μαγική εποχή: Δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ άνθρωπος που να μην έχει φάει χοντρή πούτσα!! Και δεν μιλάω για την γενική κατάσταση της χώρας, που όλους μάς βάλλει, ούτε φυσικά αναφέρομαι στο οικονομικό, που το θεωρώ το ελαχιστότατο σημερινό πρόβλημα. Ο καθείς έφαγε πούτσα σε προσωπικό επίπεδο. Είχε θάνατο στην οικογένειά του, αρρώστιες, πολύ σοβαρά προβλήματα κλήθηκε να αντιμετωπίσει. ΟΛΟΙ, ειδικά τον τελευταίο χρόνο, έναν ασήκωτο σταυρό κουβαλάμε. 

Αυτό το μαγικό – τελείως μοιραίο και πρωτοφανές – φαινόμενο, δείχνει τι; Ότι το σύμπαν μάς σπρώχνει προς την συνειδητότητα! Μέσα από αυτήν θα επέλθει η αλλαγή. Δεν θα γίνει δηλαδή η ζωή μας μαγικά κι από το πουθενά όμορφη, θα γίνουμε εμείς σωστοί κι έτσι θα φτιάξουμε τη ζωή όμορφη.

Πιο ρεαλιστικά (πες ότι κάνω λάθος και δεν θα γίνουμε όλοι γνώστες), αναρωτήσου με ποιον τρόπο θα μπορούσες να "κατασκευάσεις" νοήμονες ανθρώπους, που θα μπορούν να αποφασίζουν σωστά. Το κοιτώ σε σχέση με τον γιο μου. Για να τον καταστήσω υπεύθυνο 1ον τον εμπιστεύομαι!!! και 2ον του δίνω ευθύνες!!! Μπορεί δηλ. να επιλέξει ό,τι θέλει κι ας είναι και κουράδια, ας κάνει και λάθος, ας μετανιώσει, ΑΡΚΕΙ να επωμιστεί το αποτέλεσμα της επιλογής του!!! Δεν τον σώνω, δεν τον απαλλάσσω. 

Ο ίδιος τρόπος παίζει και σε σύνολο. Αν θες το πλήθος να μην είναι όχλος, ας το να αποφασίζει, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ/ΕΠΩΜΙΣΤΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ. Και δεν είναι ουτοπική θεώρηση αυτή, είναι η πραγματικότητα, μαθηματικά, 1+1=2.

Υ.Γ.1 Μην τον κρίνεις από την σημερινή στάση του (τον καθένα), δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί. Έχε πίστη (στον καθένα) ότι μπορεί (έχει την ικανότητα) να το βρει. Να σκέφτεσαι ότι ΟΛΟΙ περνούν ό,τι κι εσύ, απλά όσοι δεν έχουν βρει ακόμα τη λύση του προβλήματος (μέσα τους) τα βλέπουν όλα μαύρα, θεωρούν ότι οι λοιποί είναι στον κόσμο τους κι ότι δεν υπάρχει σωτηρία, γι' αυτό φέρονται σαν μαλάκες. Η απογοήτευση τούς κάνει.

Υ.Γ. 2 Αν θες να "τρέξεις" το σενάριο ΓΙΝΕ αυτό που θες να δεις γύρω σου. Είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, μάλλον, είναι το χρέος όσων έχουν βρει τη λύση του αινίγματος, όσων ξέρουν, θέλουν και μπορούν ν' αλλάξουν την κατάσταση. Να φανερώνεις το σωστό. Να φαίνεται. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Το χώμα είναι πιο εύφορο από ποτέ για να ευδοκιμήσει το σωστό, το άξιο. Κάνε το, θα εξαπλωθεί όπως η φωτιά στα άχυρα.

22-6-2012

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ (ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ) ΨΕΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΟΖ

Ο «θησαυρός των πετρελαίων», τα δικαιώματα, οι υποχρεώσεις και το «παραμύθιασμα» του ελληνικού λαού

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα τελευταία δύο χρόνια η Ελλάδα ανακάλυψε ξαφνικά, τριάντα χρόνια μετά την ψήφιση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, την έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).  Η ΑΟΖ, μια εξειδικευμένη έννοια του δίκαιου της θάλασσας μεταβλήθηκε σε «ιδεολογία», αλλά και σε όχημα παραπλάνησης, γεγονός που υπό τις δεδομένες ελληνικές και διεθνείς συνθήκες, και με τον τρόπο που ασκείται και η εξωτερική-αμυντική πολιτική στη χώρα εμπεριέχει σοβαρούς κινδύνους για την Ελλάδα.

Μαζί με την ΑΟΖ, η Ελλάδα ανακάλυψε και έναν από μηχανής Θεό, για να λύσει τα προβλήματά της, τον θρυλούμενο «θησαυρό των πετρελαίων». Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Ας τα πάρουμε με τη σειρά και ας εξετάσουμε τους πέντε «μύθους» για την ΑΟΖ, που ενσταλλάχθηκαν ανεπαίσθητα στην κοινή γνώμη.

Πρώτον, έχει καλλιεργηθεί ευρέως στην κοινή γνώμη και στην πολιτική τάξη της χώρας, η απολύτως εσφαλμένη, παραπλανητική εντύπωση ότι ανακήρυξη ΑΟΖ συνεπάγεται απόκτηση τίτλων κυριότητας επί τυχόν υποθαλάσσιων ενεργειακών κοιτασμάτων. Λέγεται από πολιτικούς αρχηγούς και πάσης φύσεως σχολιαστές, ότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι απαραίτητη για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, ενώ αφήνεται να εννοηθεί ότι, άπαξ και ένα κράτος ανακηρύξει ΑΟΖ, μπορεί, νομικά, να εκμεταλλευθεί τυχόν κοιτάσματα, άνευ ετέρας.

Ουδέν αναληθέστερον. Την κυριότητα επί των κοιτασμάτων παρέχει ήδη η έννοια της υφαλοκρηπίδας, φυσικό δικαίωμα των κρατών. Είτε ένα κράτος έχει, είτε δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ, έχει ακριβώς τα ίδια δικαιώματα επί των υδρογονανθράκων κάτω από τον βυθό.

Δεύτερο, συσκοτίζεται από πολλούς «ΑΟΖολογούντες» το γεγονός ότι το πραγματικό πρόβλημα με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων δεν έχει να κάνει με την ανακήρυξη της ΑΟΖ, αλλά με την οριοθέτηση, είτε της ΑΟΖ, είτε της υφαλοκρηπίδας, με τα γειτονικά κράτη. Οι κανόνες για την οριοθέτηση και της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας είναι ταυτόσημοι και η αρμοδιότητα, σε περίπτωση διαφοράς, είναι διεθνών δικαστηρίων. Τα προβλήματα που έχει σήμερα η Ελλάδα με την Τουρκία αναφορικά με την διανομή της υφαλοκρηπίδας είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά που θα είχε για την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Επ' αυτού, η ανακήρυξη ΑΟΖ δεν συνεισφέρει τίποτα.

Τρίτο, καλλιεργείται εντέχνως η εντύπωση ότι η ΑΟΖ καλύπτει μεγαλύτερη θαλάσσια ζώνη από την υφαλοκρηπίδα. Το ακριβώς αντίστροφο είναι το αληθές. Η υφαλοκρηπίδα μπορεί να επεκτείνεται και πέραν των 200 μιλίων της ΑΟΖ, αν υφίσταται γεωλογική συνέχεια.

Στην περίπτωση των θαλασσίων ζωνών που αφορούν την Ελλάδα η διαφορά είναι θεωρητική, γιατί ταυτίζονται τα όρια υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.

Τέταρτο, έχει δημιουργηθεί η επίσης παραπλανητική εντύπωση ότι η έννοια της ΑΟΖ κάπως κατοχυρώνει την επήρρεια του Καστελλόριζου και, επίσης, ότι η έννοια της ΑΟΖ κατοχυρώνει και τη χάραξη των θαλασσίων ζωνών στη βάση της «μέσης γραμμής», χαραζομένης ανεξαρτήτως του αν χαράσσεται μεταξύ νήσων και ηπειρωτικών εδαφών.

Εδώ πρόκειται για δύο απάτες ταυτόχρονα. Το Καστελλόριζο έχει όντως επήρρεια επί της διανομής των θαλασσίων ζωνών, είτε μιλάμε για υφαλοκρηπίδα, είτε για ΑΟΖ και η επήρρεια αυτή δεν επηρρεάζεται από την ανακήρυξη ή μη ΑΟΖ. Αλλά η επήρρεια αυτή δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με τη μέση γραμμή, όπως υποδεικνύει η πρόσφατη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου. Η μέση γραμμή είναι ένα σοβαρό κριτήριο σε ότι αφορά τη διανομή, όχι όμως το αποκλειστικό. Οι πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις παίρνουν υπόψιν τους και την αρχή της αναλογικότητας. Στην Ανατολική Μεσόγειο είναι πολύ πιθανό, επί τη βάσει της νομολογίας, το δικαστήριο να αποδώσει επήρρεια στο Καστελλόριζο, να λάβει όμως υπόψιν του και την αρχή της αναλογικότητας, το γεγονός δηλαδή ότι η Τουρκία διαθέτει μια τεράστια ακτή, ενώ το Καστελλόριζο είναι ένα μικρό νησί.

Ακριβώς για τον λόγο αυτό, η Τουρκία δεν θέλει να συμπεριληφθεί στις «διερευνητικές επαφές» το Καστελόριζο. Επιδιώκει, πιέζοντας, να αποσπάσει πολιτική λύση στο Αιγαίο, λύση που να αναιρεί τα πολύ ευνοϊκά για την Ελλάδα νομικά δεδομένα. Δεν θέλει όμως να εντάξει σε τέτοια πολιτική λύση το Καστελλόριζο γιατί εκεί έχει ισχυρή νομική θέση.

Πέμπτο, η Κύπρος κατάφερε να λύσει το πρόβλημα και να προχωρήσει την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, επειδή ανακήρυξε ΑΟΖ, ενώ η Ελλάδα δεν ανακήρυξε και δεν προχώρησε στην εκμετάλλευση. Παραπλανητική μεταφορά δεδομένων σε διαφορετική πραγματική κατάσταση.

Δεν είναι η ανακήρυξη ΑΟΖ που επέτρεψε στην Κύπρο να προχωρήσει στην εκμετάλλευση, είναι οι συμφωνίες για την οριοθέτηση της ΑΟΖ που συνέπηξε με την Αίγυπτο, τον Λίβανο και το Ισραήλ (θα μπορούσε δε να έχει το ίδιο αποτέλεσμα και με συμφωνίες οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας). Οι συμφωνίες αυτές επέτρεψαν στη Λευκωσία να προχωρήσει στην έρευνα σε θαλάσσιες περιοχές της Μεσογείου που βρίσκονται μεταξύ Κύπρου, Αιγύπτου και Ισραήλ. Η Κύπρος δεν προχώρησε σε καμία έρευνα βορείως του νησιού ή σε περιοχές που είναι πλησιέστερα στα κατεχόμενα, εκεί δηλαδή που θα έθιγε τον πυρήνα των τουρκικών διεκδικήσεων.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, τα τυχόν κοιτάσματα νοτίως της Κρήτης εικάζεται ότι είναι αρκετά κοντά στο νησί, ώστε να μπορεί να αμφισβητηθεί η εκεί εκμετάλλευση από την Λιβύη. Ασφαλώς θα ήταν προτιμότερο να γίνει συμφωνία οριοθέτησης με τη Λιβύη, αλλά αυτό δεν εξαρτάται μόνο από την Αθήνα. Σε ότι αφορά τα κοιτάσματα έξω από τις ακτές της Δυτικής Ελλάδας καλύπτονται από τη συμφωνία διανομής της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας και ήδη, επιτέλους, ο κ. Μανιάτης προχώρησε σε διεθνή διαγωνισμό.

Ορισμένοι πιστεύουν ότι υπάρχουν ενδεχομένως σημαντικά κοιτάσματα στην περιοχή του Καστελόριζου, μεταξύ δηλαδή Κύπρου, Τουρκίας, Αιγύπτου και Ελλάδας. Δεν γνωρίζουμε αν είναι ακριβές, η εκμετάλλευσή τους όμως προσκρούει στο συνολικό πρόβλημα που θέτει η Τουρκία στην Ελλάδα από το 1973-74 και το οποίο έχει οδηγήσει στον ανταγωνισμό εξοπλισμών και σε δύο παρολίγον συρράξεις. Αλλά και περιορίζεται από την αρχή της αναλογικότητας που χαρακτηρίζει τις τελευταίες αποφάσεις της διεθνούς δικαιοσύνης.

Επειδή αυτό το πρόβλημα δεν μπορεί πιθανότατα να λυθεί με συμφωνία οριοθέτησης, είτε της ΑΟΖ, είτε της υφαλοκρηπίδας, με την ‘Αγκυρα, πρέπει να εξαναγκασθεί η Τουρκία, εφόσον το επιθυμεί η Αθήνα, σε αποδοχή της Χάγης. Είναι συζητήσιμο αν συμφέρει την Ελλάδα να το κάνει.

Ο άλλος τρόπος είναι να αναθεωρήσει η Ελλάδα όλο το «πακέτο» που διέπει, επισήμως και «άτυπα», τις σχέσεις της με την Τουρκία τις τελευταίες δεκαετίες. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα μπορούσε αίφνης να χρησιμοποιήσει και το πολύ ισχυρότερο της ΑΟΖ όπλο της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και το οποίο θα έλυνε, προς όφελος της Ελλάδας, το σύνολο των «διαφορών» στο Αιγαίο. Παραδόξως όμως, ουδείς των ΑΟΖολογούντων και τόσο πολύ ασχολουμένων εσχάτως με το δίκαιο της θάλασσας προτείνει κάτι τέτοιο, γιατί αυτό σημαίνει να αγνοήσει η Ελλάδα το τουρκικό κάζους μπέλι. Αντίθετα, όταν λέμε στο ελληνικό λαό ότι θα ανακηρύξει ΑΟΖ και θα αποκτήσει τα πετρέλαια, είναι βέβαια πιο εύκολο να τον «παραμυθιάζουμε», τη βασική λειτουργία δηλαδή που ξέρει να κάνει η ελληνική πολιτική τάξη, έχοντας φέρει τη χώρα με αυτά και με κείνα στο χείλος της αβύσσου.

Ενδεχομένως πρέπει, να σημειώσουμε στο σημείο αυτό, να αναθεωρηθεί όντως ο τρόπος αντιμετώπισης της Τουρκίας. Πόσο συνετό είναι όμως να το πράξουμε εμείς, με δική μας πρωτοβουλία, σε μια από τις χειρότερες περιόδους της εθνικής μας ύπαρξης και όταν, ντε φάκτο, έχει τεθεί σε αμφισβήτηση η θέση μας στην Ευρώπη, άρα έχει ανοίξει και η όρεξη παντός ενδιαφερόμενου να καλύψει το τυχόν «γεωπολιτικό κενό» που θα άφηνε η Ευρώπη στην Ανατολική Μεσόγειο; Πόσο λογικό θα ήταν ο Μεταξάς, όταν του επέδωσε το τελεσίγραφο ο Ιταλός Πρέσβης, να καλούσε στη συνέχεια τον Γερμανό και τον Τούρκο και να τους κήρυσσε τον πόλεμο;

Η επανατοποθέτηση του συνόλου των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε άλλη, τελείως διαφορετική βάση, είναι σκόπιμη. Αλλά αυτό προύποθέτει ανεξάρτητο και σοβαρό κράτος, δεν μπορεί να γίνει με ανακηρύξεις ΑΟΖ από τα μπαλκόνια.

Οι πραγματικοί ειδικοί τα γνωρίζουν αυτά. Και ο Καθηγητής ‘Αγγελος Συρίγος (Επίκαιρα) π.χ. και ο Πρύτανης του Παντείου κ. Τσάλτας (ελληνική έκδοση του Foreign Affairs) και άλλοι έχουν υπογραμμίσει στα άρθρα τους ότι είναι δύο διαφορετικά και άσχετα θέματα η ανακήρυξη ΑΟΖ και η εκμετάλλευση των υγρογονανθράκων, διασώζοντας έτσι την επιστημονική τους εντιμότητα, κάτι διόλου αυτονόητο στην Ελλάδα.

Τα πλεονεκτήματα της ΑΟΖ

Μπορείτε να διερωτηθείτε σε αυτό το σημείο: Η ΑΟΖ δεν έχει κανένα πλεονέκτημα; Ασφαλώς και έχει είναι η απάντηση, όχι όμως αυτά που καταλαβαίνει ο υποκείμενος στην έντεχνη πλύση εγκεφάλου πολίτης, ότι ξαφνικά δηλαδή θα πάρουμε τα πετρέλαια που δικαιούμεθα και θα γίνουμε Κουβέιτ, λύνοντας και το απελπιστικό οικονομικό μας πρόβλημα.

Μεταξύ άλλων πλεονεκτημάτων είναι ότι το παράκτιο κράτος δια της ΑΟΖ έχει την ευθύνη έρευνας και διάσωσης, την ευθύνη φροντίδας του περιβάλλοντος και εκμετάλλευσης όλων των θαλάσσιων πόρων, όπως της αλιείας. Η ΑΟΖ είναι μια ευρύτερη της υφαλοκρηπίδας έννοια, ένα υπερσύνολο, τα δικαιώματα όμως επί υποθαλασσίων κοιτασμάτων τα διασφαλίζει ήδη η υφαλοκρηπίδα, δεν απαιτούν την ανακήρυξη ΑΟΖ.

Η ΑΟΖ είναι οπωσδήποτε ένα χρήσιμο εργαλείο, για σκοπούς όμως ανεξάρτητους της εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων και υπό τον όρο ότι η Ελλάδα έχει μια συγκροτημένη εθνική και θαλάσσια στρατηγική. ‘Αλλωστε, ήδη ο νόμος του κ. Μανιάτη, που πέρασε το περασμένο καλοκαίρι, καλύπτει εν μέρει και το θέμα της ανακήρυξης, αναγνωρίζοντας, ελλείψει συμφωνιών οριοθέτησης, τη μέση γραμμή ως γραμμή οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών.

Ένα πλεονέκτημα της ΑΟΖ είναι ότι, άπαξ και αναγνωρισθεί, δεν μπορεί να τεθεί εν αμφιβόλω η διέλευση υποθαλάσσιων αγωγών και καλωδίων, χωρίς όμως να σημαίνει ότι είναι και αναγκαία προϋπόθεση για αυτό. Τα καλώδια που συνδέουν Κύπρο με Ελλάδα έχουν ποντισθεί χωρίς ΑΟΖ και χωρίς οι δύο χώρες να ζητήσουν την άδεια τρίτου. Και αντίστροφα, μια χώρα που έχει έλεγχο της ΑΟΖ μπορεί μεν να θέσει προσκόμματα ως προς τη συγκεκριμένη διαδρομή ενός υποθαλάσσιου αγωγού ή καλωδίου, όχι όμως και να απαγορεύσει τη διέλευσή του.

Μια παράξενη «ΑΟΖ»ολογία

Αξίζει να ανοίξουμε στο σημείο αυτό μια παρένθεση και να σημειώσουμε μια, κατά τη γνώμη μας, παραδοξότητα. Η μεγάλη πλειοψηφία των ΑΟΖολογούντων επέδειξε ελάχιστο ενδιαφέρον, επί πολλά χρόνια, για όλα τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Βαριές επιλογές, με μεγάλες συνέπειες (μη επέκταση χωρικών υδάτων, ‘Ιμια, Οτσαλάν, S300, Μαδρίτη, Ελσίνκι, πράσινο φως για τουρκική ένταξη άνευ ουσιαστικού ανταλλάγματος, απαγόρευση στην Ελλάδα να έχει σχέσεις με τη Ρωσία κλπ.), ουδόλως τους ενόχλησαν.

Δεν τους ενόχλησε καν το μείζον των μειζόνων, η εμφάνιση δηλαδή, το 2002, ενός σχεδίου «λύσης» του κυπριακού, που κατέλυε το κυπριακό κράτος (σχέδιο Ανάν), όπως ημικατελύθη αργότερα το ελληνικό εμμέσως με τη Δανειακή και το Μνημόνιο. Οι περισσότεροι άλλωστε από τους «ΑΟΖολογούντες» δεν επέδειξαν στο παρελθόν κανένα ενδιαφέρον, ούτε το επαγγελματικό τους αντικείμενο είναι το δίκαιο της θάλασσας ή η εξωτερική πολιτική. Ποιά μύγα τους τσίμπησε ξαφνικά και γίνονται τουλάχιστο δύο ημερίδες κάθε μήνα στην Αθήνα, ενώ άλλα σοβαρά ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής παραμένουν απολύτως απαρατήρητα και ασχολίαστα στον δημόσιο διάλογο;

Τα μειονεκτήματα της ΑΟΖ

Αν τα πλεονεκτήματα της ΑΟΖ ως προς τους υδρογονάνθρακες είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα, δεν είναι ανύπαρκτα και ορισμένα μειονεκτήματα αυτής της ιδέας. Διπλωματικά, η Άγκυρα μπορεί να εκλάβει την ΑΟΖ ως απόπειρα αναθεώρησης του modus vivendi μεταξύ των δύο χωρών. Όλη αυτή η φασαρία περί την ΑΟΖ, ιδίως αν οδηγήσει σε απερίσκεπτους και ανεπαρκώς προετοιμασμένους χειρισμούς, κάτι που είναι σχεδόν βέβαιο με το πολιτικό προσωπικό που έχουμε και σε συνθήκες προϊούσας εθνικής παραφροσύνης, μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ενός επιπλέον μηχανισμού έντασης με την Τουρκία, που δεν τον χρειάζεται αυτή τη στιγμή η Ελλάδα.

Δεύτερον, καλλιεργείται εντέχνως στον εν απελπισία τελούντα ελληνικό λαό, η ψευδής αλλά χρησιμοποιήσιμη εντύπωση ότι υφίσταται μια μαγική λύση στα προβλήματά του, τα «τεράστια» δηλαδή αποθέματα υδρογονανθράκων που αρκεί μια στοιχειωδώς μαχητική ελληνική πολιτική για να τα πάρει.

Στη χώρα όμως της «φαιδράς πορτοκαλέας», ουδείς έχει παρουσιάσει το παραμικρό στοιχείο για την ύπαρξη αυτών των τεραστίων αποθεμάτων. Μπορεί και να υπάρχουν, απλώς εμείς δεν το γνωρίζουμε.

Πριν από δύο χρόνια, η κυβέρνηση δήλωνε ότι δεν υπάρχουν άξια λόγου κοιτάσματα, τώρα όλοι ή σχεδόν το θεωρούν βέβαιο. Και ενώ συζητάμε για τα κοιτάσματα αυτά, διαλύουμε τη στοιχειώδη ερευνητική βάση που διαθέταμε για τον ορυκτό μας πλούτο!

Η Κύπρος πάντως, που έχει αποδεδειγμένα μεγάλα αποθέματα, δεν της έλυσαν το πρόβλημα, και είναι τώρα στον προθάλαμο του μνημονίου. Επιπλέον όμως, η Δανειακή Σύμβαση και το Μνημόνιο, έχουν δέσει την Ελλάδα κατά τέτοιο τρόπο, που τα κοιτάσματα αυτά να κινδυνεύουν να περιέλθουν περίπου αυτομάτως στη ιδιοκτησία των πιστωτών.

Δυστυχώς, όσο κι αν είναι δύσκολο, μόνο η αποδέσμευση από αυτό το καθεστώς δανειακών συμβάσεων και μνημονίων μπορεί πλέον να επαναφέρει τον εθνικό πλούτο στην κυριότητα του ελληνικού κράτους και να αποκαταστήσει την δυνατότητα ύπαρξης στοιχειωδώς ανεξάρτητου ελληνικού κράτους και αξιοπρεπούς, κυρίαρχης επιβίωσης του ελληνικού λαού εντός αυτού του κράτους. Αυτή είναι η θλιβερή πραγματικότητα και μόνο κινδύνους για το έθνος μπορεί να σωρεύσει η προσπάθεια παράκαμψης αυτής της σκληρής αλήθειας. Αν εθνικό είναι το αληθές, όπως δίδασκε ο Διονύσιος Σολωμός, θα μπορούσαμε να πούμε και ότι αντεθνικό είναι το αναληθές.

Σημείωση: Το άρθρο αυτό, με ελάχιστες περικοπές, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο», στις 13.6.2012

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012, http://konstantakopoulos.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html

Η ζωή χωρίς ευρώ – Η ζωή χωρίς ευρώ είναι αυτή που ζούμε τα δύο χρόνια του Μνημονίου

Της Μαρίας Λούκα

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, προτού απασχολήσει τα ελληνικά δελτία ειδήσεων ως «καθοδηγητής του Τσίπρα» και «υποκινητής της βίας», έγραφε τα εξής στο βιβλίο του «Πρώτα σαν τραγωδία και μετά σαν φάρσα»: «Είναι τω όντι αλήθεια ότι ζούμε σε μια κοινωνία επιλογών που πιθανότατα ενέχουν σημαντικούς κινδύνους, αλλά πρόκειται για μια κοινωνία στην οποία μόνο κάποιοι επιλέγουν, ενώ οι άλλοι απλώς διακινδυνεύουν». Προφανώς ισχύει. Κι ακόμα παραπέρα, στις μέρες μας, αυτοί που επιλέγουν, εμπορεύονται το φόβο αυτών, τους οποίους με τις επιλογές τους εκθέτουν σε κίνδυνο.

Από τα περιορισμένης εμπνεύσεως σποτάκια πολιτικών κομμάτων έως τις μειωμένης τεκμηρίωσης εκθέσεις οργανισμών, αρθρώνεται στο δημόσιο λόγο ο συνειρμός ότι οποιοδήποτε εναλλακτικό πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής από το ασκούμενο αυτόματα θα σηματοδοτήσει την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και άρα μια βιβλικής διάστασης καταστροφή για τη χώρα. Στο σενάριο κοινωνικής φαντασίας «Η ζωή χωρίς ευρώ», λοιπόν, μπορούμε να οπτικοποιήσουμε τις εξής σκηνές, με την απαραίτητη μουσική επένδυση χολιγουντιανών εσχατολογικών ταινιών:

«Θα χαθούν οι καταθέσεις των πολιτών»: Για 3,03 εκ. Ελλήνων πολιτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μεταξύ αυτών και 439.000 παιδιά, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για το 2010 – νούμερο που μάλλον έχει αυξηθεί από τότε -, αυτές οι καταθέσεις δεν υφίστανται. Έχουν χαθεί προ πολλού και μπορεί ποτέ να μην υπήρξαν.

«Οι πολίτες δεν θα μπορούν να αποπληρώσουν τα τραπεζικά τους δάνεια»: Το 15,9% των δανειοληπτών δεν μπορεί να αποπληρώσει τις δανειακές του υποχρεώσεις προς τις τράπεζες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος για τα επισφαλή δάνεια το 2011.

«Οι τράπεζες δε θα μπορούν να χορηγήσουν δάνεια σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις»: Οι τράπεζες δε χορηγούν δάνεια σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Η καθαρή ροή χρηματοδότησης προς τον εγχώριο ιδιωτικό τομέα τον Απρίλιο του 2012 ήταν αρνητική κατά 1,997 εκατ ευρώ , σύμφωνα και πάλι με τη Τράπεζα της Ελλάδος.

«Ορισμένοι θα χάσουν τα σπίτια τους»: 45.000 έχουν χάσει τα σπίτια τους και ζουν στο δρόμο ή σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης, σύμφωνα με ερώτηση του πρώην βουλευτή της Δημοκρατικής Συμμαχίας Λευτέρη Αυγενάκη. Σύμφωνα δε με τις εκτιμήσεις της ΜΚΟ Κλίμακα, ο αριθμός των αστέγων στη χώρα μας έχει αυξηθεί κατά 25% τη διετία 2009 – 2011.

«Θα παρατηρηθούν ελλείψεις σε φάρμακα»: Αρκετοί καρκινοπαθείς και καρδιοπαθείς αντιμετωπίζουν ελλείψεις σε φάρμακα. Σύμφωνα με παλιότερη καταγγελία του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αθήνας τουλάχιστον 163 σκευάσματα λείπουν από την ελληνική αγορά. Και για όσα υπάρχουν όμως η προμήθεια για τους ασθενείς δεν είναι δεδομένη, αφού οι φαρμακοποιοί ανά διαστήματα σταματούν τις πιστώσεις για τους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ εξαιτίας του υπέρογκου χρέους του οργανισμού. Σε εκδήλωση του Συλλόγου Καρκινοπαθών επισημάνθηκε ότι οι καρκινοπαθείς μπορεί να χρειαστεί να πληρώσουν από 2000 – 10000 ευρώ προκειμένου να έχουν τα φάρμακα τους.

«Μπορεί να υπάρξουν προβλήματα ακόμα και με τη σίτιση του πληθυσμού»: 250.000 άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα στη σίτιση τους και προσφεύγουν καθημερινά σε συσσίτια, σύμφωνα με τη ΜΚΟ «Αποστολή» της Εκκλησίας της Ελλάδος.

«Δεν θα έχουμε ρεύμα»: Ένα στα δέκα σπίτια είχε κομμένο ρεύμα , σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΔΕΗ για το 2011.

«Θα καταρρεύσει ο ιδιωτικός τομέας και θα αυξηθεί η ανεργία»: 68.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις «κατέρρευσαν» το 2011 σύμφωνα με την ΕΣΕΕ και άλλες 63.000 αναμένεται να κατεβάσουν ρολά το 2012. Οι άνεργοι σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ το Μάρτιο έφταναν το 1.075.081. Επιπλέον, σύμφωνα με την υπηρεσία Europass 52.846 άνθρωποι κατέθεσαν αιτήσεις εύρεσης εργασίας στο εξωτερικό το πρώτο τετράμηνο του 2012.

«Το δημόσιο θα κάνει στάση πληρωμών»: Το δημόσιο έχει κάνει στάση πληρωμών. Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών ανέρχονται στα 6,3 δις ευρώ.

«Η Ελλάδα θα απομονωθεί και δε θα έχει πρόσβαση στις αγορές»: Η Ελλάδα δεν έχει πρόσβαση στις αγορές. Το spread του δεκαετούς ομολόγου φτάνει τις 2870 μονάδες βάσης. Τα επιτόκια των πιστωτικών καρτών είναι πιο συμφέροντα.

«Ως εκ τούτου θα επικρατήσει πανικός και αρνητική ψυχολογία»: Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε κατάθλιψη. Η προσέλευση στις δομές ψυχικής υγείας έχει αυξηθεί κατά 30% κατά μέσο όρο. Περίπου 2000 άνθρωποι αυτοκτόνησαν ή αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν τη διετία της κρίσης, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας.

Η ζωή χωρίς ευρώ είναι αυτή που ζούμε τα δύο χρόνια του Μνημονίου. Για ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού που έχει υποστεί βίαιη φτωχοποίηση και βιώνει την εξαθλίωση, ο φόβος δεν έχει ιδιαίτερη απήχηση, διότι απλούστατα δεν υπάρχει κάτι να χαθεί. Μόνο η ελπίδα για αλλαγή έχει απήχηση.

ΥΓ: Γιατί Κύριε;

Μαθήματα από την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ

Του Χρίστου Κατσούλα

Η ήττα είναι σχήμα λόγου. Δύσκολα μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος ήττα το αποτέλεσμα ενός κόμματος που εκτοξεύτηκε από το 5 στο 27% μέσα σε δύο μήνες, μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Γενιές ολόκληρες που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και εντάχθηκαν στον πολιτικό και κοινωνικό αγώνα δεν θυμούνται άλλο πολιτικό σχήμα πέρα από τον δικομματισμό με την εναλλαγή ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στην εξουσία. Ο διεμβολισμός που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ καθώς και η επαφή με την πρόκληση της ανάληψης της κυβέρνησης, είναι από όλες τις απόψεις μια εντυπωσιακή νίκη.

Ας μείνουμε όμως στο σχήμα λόγου. Αν πάρουμε τοις μετρητοίς το στόχο της κυβέρνησης της αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε. Έχασε, αλλά δεν ηττήθηκε. Αυτός που κινδυνεύει να ηττηθεί είναι ο λαός και ο αντιμνημονιακός αγώνας που δόθηκε.

Γιατί στα χείλη εκατομμυρίων ανθρώπων από την Κυριακή το βράδυ υπάρχει μια πίκρα. Αναλογίζονται τα νέα δεινά που προμηνύει η μνημονιακή συγκυβέρνηση, φοβούνται το νέο βύθισμα στην οικονομική ασφυξία, τρέμουν για την επιβίωση τη δική τους και των οικογενειών τους. Κόβονται προς το παρόν τα γόνατα του κόσμου που πάλεψε και αντιστάθηκε και πίστεψε βαθιά την ανατροπή. Προς το παρόν.

Πολλοί σκέφτονται επιθετικά: Μα τι άλλο έπρεπε να γίνει για να ψηφίσουμε διαφορετικά, να μην αναδείξουμε μνημονιακή πλειοψηφία, να δώσουμε ευρύτατη πλειοψηφία στις αντιμνημονιακές δυνάμεις;

Σύντροφοι που έχουν διαβάσει τα περί μικροαστικής ανυπομονησίας των κλασσικών, με ευκολία κατηγορούν τον λαό. Ο ιός του Περισσού μπορεί να εξαπλωθεί: "Τέτοια θέλατε, καλά να πάθετε". Και στον ιό είναι πιο ευπρόσβλητος κόσμος που μπήκε πρόσφατα στη διαδικασία της πολιτικής πάλης, απαιτώντας τα όλα εδώ και τώρα.

Δεν ήρθαν όλα εδώ και τώρα. Ήρθαν πολλά και σημαντικά. Αλλά η απαίτηση του λαϊκού κινήματος για κατάργηση του μνημονίου, δεν πλειοψήφησε. Συγκρούστηκε με φόβους, με ταμπού, με όρια στη σκέψη και στη συνείδηση. Και χρειάζεται μεγάλη προσοχή και σοβαρή ερμηνεία.

Νομιμοποιήθηκε μια μνημονιακή πολιτική που σήμερα συγκροτεί κυβέρνηση κάτω από το σκληρό και αποκρουστικό πρόσωπο μιας ακραίας δεξιάς. Μετακινήθηκε ταχύτατα προς τα δεξιά, μια δύναμη που με μπόλικη επιπολαιότητα κατατάσσονταν στην αριστερά και στο αντιμνημονιακό τόξο, η ΔΗΜΑΡ. Και ο αστισμός κερδίζει όλο τον αναγκαίο χρόνο να εξοπλιστεί, να συγκροτηθεί, να ενισχύσει τη δήθεν αντισυστημική Χρυσή Εφεδρεία του.

Μετά από δύο χρόνια που ο λαός μαρτύρησε, μάτωσε, μετάνιωσε, ο ίδιος λαός επιλέγει να δώσει στις μνημονιακές δυνάμεις μια πλειοψηφία συνταγματικής αναθεώρησης, να στείλει στη Βουλή μια δεξιά "αντιμνημονιακή" δύναμη με εύκολα εξαγοράσιμους βουλευτές (Ανεξάρτητους Έλληνες), να εκτοξεύσει μια νεοναζιστική δύναμη παρά το ότι ήρθε στο φως της δημοσιότητας (και δεν κάηκε).

Γιατί δεν κέρδισε η ελπίδα;

Γιατί κέρδισε ο φόβος;

Η στρατηγική απέναντι στον φόβο ήταν σωστή;

Αν το βασικό κριτήριο στις 6 Μάη ήταν το μνημόνιο, στις 17 Ιούνη ήταν το ευρώ.

Ανεξαρτήτως των ιδεοληψιών υπέρ ή κατά του ευρώ που χαρακτηρίζουν μεγάλο τμήμα της ελληνικής αριστεράς, ο φόβος της εξόδου από το κοινό νόμισμα καθόρισε την επιλογή. Σε ίσο ή μεγαλύτερο βαθμό από την απαίτηση να καταργηθεί ή να τροποποιηθεί το μνημόνιο, σε αρκετά μεγαλύτερο βαθμό από την προσδοκία να συγκροτηθεί μετεκλογική κυβέρνηση. Τα παραπάνω ισχύουν αν πιστέψουμε τις έρευνες.

Αν στις 6 Μάη κέρδισε το κόμμα του αντιμνημονίου, στις 17 Ιούνη κέρδισε το κόμμα του ευρώ. Η ΝΔ επανέκαμψε εντυπωσιακά ενώνοντας την κεντροδεξιά, η ΔΗΜΑΡ άντεξε την εξοντωτική (υπό άλλες συνθήκες) πίεση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε, το ΚΚΕ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες λεηλατήθηκαν. Το κόμμα του ευρώ αντικατέστησε το κόμμα του μνημονίου. Το δεύτερο ήταν απαξιωμένο, απονομιμοποιημένο, καταδικασμένο να καταρρεύσει. Το πρώτο στηρίχτηκε στον φόβο, πήρε έξοχες πάσες από την αριστερά, και τελικά επικράτησε.

Η επικράτηση είναι οριακή, το άθροισμα των τριών κομμάτων είναι απειροελάχιστο σε σύγκριση με τις λαμπρές μέρες του δικομματισμού, το μέλλον είναι πολύ δύσκολο για τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη. Η περιορισμένη συμμετοχή των δύο μικρών φανερώνει τον φόβο τους, αλλά και το όριο της μνημονιακής διακυβέρνησης. Ωστόσο η μαθηματικά βέβαιη μεγαλύτερη λαϊκή εξαθλίωση δεν θα κάνει τη δουλειά που οφείλει να κάνει η αριστερά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάσχισε να αντιμετωπίσει τον φόβο της ρήξης με την ΕΕ, λέγοντας ότι αυτή η προοπτική δεν υπάρχει. Δεν είπε ότι αυτή η προοπτική δεν πρέπει να φοβίζει. Εκ του αποτελέσματος, έκανε λάθος.

Αν ο λαός φοβόταν την έξοδο από το ευρώ, και μόνον αυτή, είχε κάθε λόγο να ψηφίσει Σαμαρά. Η ΝΔ πολιτεύτηκε με αυτόν τον φόβο, και αν θες να επιλέξεις κάτι επιλέγεις το ορίτζιναλ κόμμα των ευρωπαϊκών δεσμών. Ευτυχώς ο λαός δεν φοβήθηκε μόνο την έξοδο από το ευρώ. Φοβήθηκε και τη συνέχιση του μνημονίου, την μεγαλύτερη εξαθλίωση, την πλήρη χρεοκοπία. Και εκτόξευσε και τον ΣΥΡΙΖΑ, τη μόνη ρεαλιστική και άμεση απάντηση στη λαϊκή εξαθλίωση.

Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ αρχίζουν να ενοχοποιούνται οι απόψεις της ρήξης και της αποπομπής των δύο τρίτων της τρόικας (ΕΕ και ΕΚΤ), ως υπεύθυνες για την δεύτερη θέση.

Συμβαίνει όμως το ανάποδο.

Η δεύτερη θέση δεν ήρθε επειδή δεν καταγγέλθηκε επαρκώς η δραχμή. Αλλά επειδή δεν αντιμετωπίστηκε ο φόβος εξόδου από το ευρώ. Χωρίς να λες ότι η έξοδος είναι καταστροφή. Το ανάποδο: Ότι η έξοδος είναι μέσα στις πιθανές πολιτικές επιλογές, αν είναι να σωθεί η κοινωνία από τον αργό θάνατο της μνημονιακής χρεοκοπίας.

Ένα δείγμα αντιμετώπισης του φόβου είναι το άρθρο της Μαρίας Λουκά στο Red Notebook: Η ζωή χωρίς ευρώ. Αυτό το πνεύμα δεν ακολουθήθηκε. Και ο μεταφυσικός φόβος ότι χωρίς το ευρώ, ο άνεργος, ο χαμηλόμισθος, ο φτωχός, θα χάσει (μα τι άλλο θα χάσει;), ενισχύθηκε.

Από το βράδυ των εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να κηρύξει ανένδοτο αντιμνημονιακό αγώνα. Παρά και ενάντια στην πρόσφατη ετυμηγορία. Στην τελική, αυτό το δικαίωμα, μας το δίνει ακόμα η αστική δημοκρατία.

Ο ανένδοτος αντιμνημονιακός αγώνας πρέπει να πάει βαθύτερα. Αν η παράταξη του μνημονίου κέρδισε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ο αντιμνημονιακός αγώνας δεν μπορεί να παραμείνει στο χθεσινό επίπεδο. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να υποχωρήσει στη γραμμή του "κατευνασμού". Το βάθαιμα του αντιμνημονιακού μετώπου αφορά πρώτα από όλα την αντιμπεριαλιστική κατεύθυνσή του, την υιοθέτηση της σημαίας της εθνικής ανεξαρτησίας και μιας πλήρως ανταγωνιστικής εθνικής προοπτικής.

Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν ταξική, ήταν ελπιδοφόρα, ήταν ιστορική τομή σε μια αριστερά εθισμένη στην ήττα. Αν όμως προεκλογικά ήταν χρήσιμη η εκτατική ανάπτυξη, μετεκλογικά χρειάζεται πολιτική και επί της ουσίας αντισυστημική συγκρότηση. Το λαϊκό κίνημα πρέπει να κάνει ένα βήμα μπροστά στη σπειροειδή εξέλιξή του. Το πρόβλημα της ρήξης με το γενικό πλαίσιο που καταδίκασε τη χώρα στη χρεοκοπία είναι ώριμο να τεθεί. Αυτό θα εδραίωνε τη δυνατότητα μιας νέας αριστερής ηγεμονίας: Αν μας αφορά η ενεργητική διαμόρφωση και όχι η παθητική έκφραση του ώριμου φρούτου.

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012,  http://antapocrisis.gr/index.php/2012-04-24-19-38-44/item/295

Οι κακοί χειρισμοί της ΕΕ οδηγούν την Ελλάδα στην κόλαση

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Αυτός είναι ο τρόπος που ο κόσμος τελειώνει

Όχι μ' ένα πάταγο αλλά με ένα λυγμό

Τ. Σ. Έλιοτ

Με ένα λυγμό θα τελειώσει  η κρίση της Ευρωζώνης; Επί του παρόντος, αυτή είναι η άποψη που  κερδίζει έδαφος για διάφορους λόγους. Πρώτον, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τόνωσε  τις τράπεζες με την παροχή ρευστότητας 1 τρις ευρώ, από τον περασμένο Δεκέμβριο.

Δεύτερον, το ελληνικό χρέος αναδιαρθρώθηκε, ένα νέο σχέδιο διάσωσης συμφωνήθηκε, ενώ μία χαοτική πτώχευση απεφεύχθη. Σε γενικές γραμμές οι νέοι κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας  που συμφωνήθηκαν αποσκοπούν στη διατήρηση του ελέγχου των  ανεύθυνων περιφερειακών χωρών.

Η αντίδραση  των χρηματοπιστωτικών αγορών ήταν θετική. Τα spreads των ιταλικών και ισπανικών ομολόγων  μειώθηκαν απότομα, οι χρηματιστηριακές αγορές κατέγραψαν άνοδο  – και αυτή  της Νέας Υόρκης – και μερικά κατασυκοφαντημένα ελληνικά ομόλογα  αναβαθμίστηκαν από τους ίδιους οίκους αξιολόγησης που μέχρι πρότινος τα δυσφημούσαν.

Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι λίγο πιο περίπλοκη. Ας εξετάσουμε  την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Όταν η κρίση ξέσπασε το 2010, η Ελλάδα είχε 300 δις ευρώ χρέος, το οποίο κατείχαν στην πλειοψηφία του ιδιώτες πιστωτές  και  διεπόταν από το ελληνικό δίκαιο. Θα ήταν μία επώδυνη αλλά σχετικά απλή διαδικασία η αθέτηση  πληρωμών και  θα βοηθούσε τη χώρα να σταθεί ξανά στα πόδια της. Έναντι αυτής της επιλογής, η ΕΕ χορήγησε ακριβά δάνεια διάσωσης, επέβαλλε  άγρια λιτότητα, και δημιούργησε τη χειρότερη ύφεση της Ελληνικής ιστορίας. Σε αυτή ακριβώς την πολιτική οφείλεται – από τις αρχές του 2012 – και η άνοδος του  ελληνικού χρέους στο ύψος των 370 δις ευρώ. Από το ποσό αυτό, όμως, μόνο τα 200 δις ευρώ περίπου, παραμένουν σε χέρια ιδιωτών. Σε λιγότερο από δύο χρόνια, η ΕΕ φόρτωσε στην Ελλάδα ένα τεράστιο δημόσιο χρέος, μεγάλο μέρος του οποίου χρησιμοποιήθηκε για την αποπληρωμή παλαιότερων  χρεών, διευκολύνοντας  έτσι τους μεγάλους ιδιώτες πιστωτές να παραμείνουν αλώβητοι.

H αναδιάρθρωση του Μαρτίου επέτρεψε  στους υπόλοιπους μεγάλους ιδιώτες πιστωτές να ξεγλυστρίσουν με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες. Οι δανειστές παρέδωσαν τα υφιστάμενα επισφαλή ομόλογα και πήραν  νέα ομόλογα με χαμηλότερη τιμή, καθώς και ένα  σημαντικό χρηματικό ποσό σε μετρητά. Δεδομένου ότι οι  μεγάλες ξένες τράπεζες είχαν ήδη διαγράψει μεγάλο όγκο ελληνικών ομολόγων, δεν επλήγησαν πολύ σοβαρά. Οι ελληνικές τράπεζες αντιμετώπισαν  σημαντικές απώλειες, αλλά το ελληνικό κράτος δέχτηκε με γενναιοδωρία να δανειστεί  50 δισ. ευρώ για την επανακεφαλαιοποίηση τους. Η πραγματική ζημία προκλήθηκε στα συνταξιοδοτικά ταμεία και τους μικρούς ομολογιούχους, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όπου οι απώλειες ήταν καταστροφικές.

Λαμβάνοντας υπόψη  το νέο δανεισμό του ελληνικού  κράτους για την χρηματοδότηση της συμφωνίας, η πραγματική μείωση του ελληνικού χρέους το 2012 θα είναι μικρότερη του 10%. Ακόμα χειρότερα, το ελληνικό χρέος θα καταστεί σε μεγάλο βαθμό επίσημο και θα υπόκειται στη βρετανική νομοθεσία. Να επισημάνουμε ότι περισσότερα από 40 δις ευρώ οφείλονται στο ΔΝΤ, το οποίο έχει απόλυτη προτεραιότητα  για την αποπληρωμή του.

Με αυτό τον τρόπο η πολιτική της ΕΕ κατάφερε να μετατρέψει ένα πρόβλημα χρέους μεταξύ ενός κράτους και των ιδιωτών πιστωτών του, σε πρόβλημα χρέους μεταξύ κρατών και διμερών οργανισμών. Όταν η αναδιάρθρωση έρθει ξανά στο προσκήνιο θα υπάρξει μεγάλη αναστάτωση στις σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, οι δύο χώρες οι οποίες στο μέλλον, σχεδόν σίγουρα, θα χρειαστεί να αναδιαρθρώσουν το χρέος τους, θα ήταν καλό να αποφύγουν την ελληνική πορεία της εναλλαγής του επίσημου και ιδιωτικού χρέους .

Και υπάρχουν ακόμα περισσότερα μαθήματα, για την περιφέρεια της ευρωζώνης, από την εξελισσόμενη καταστροφή της Ελλάδας. Το νέο πρόγραμμα διάσωσης υπόσχεται ανάπτυξη με προϋπόθεση τη συντριβή  των μισθών και την απελευθέρωση της οικονομίας. Ωστόσο, όσο η Γερμανία συνεχίζει να κρατάει τους μισθούς σε στασιμότητα, καμία χώρα της ευρωζώνης δεν μπορεί να κερδίσει αισθητά σε ανταγωνιστικότητα, μέσω του μέτρου της μείωσης των μισθών. Όσον αφορά την απελευθέρωση, θα μπορούσε να ήταν πιο πειστική αν πράγματι εφαρμοζόταν οι μονοπωλιακές δομές που θα κρατούσαν  τις τιμές των τροφίμων και άλλων αγαθών υψηλές στην Ελλάδα. Αντίθετα, το σχέδιο προβλέπει την απελευθέρωση του  κλάδου των γιατρών, των τοπογράφων, των πρατηριούχων  βενζίνης, των ξεναγών και των κομμωτών.

Η Ελλάδα οδεύει προς την στασιμότητα, αλλά ακόμα και αυτό είναι ευκταίο σε σχέση με την κόλαση που θα αντιμετωπίσει η χώρα, το 2012-13. Μέσα σε μια άνευ προηγουμένου ύφεση, η κυβέρνηση στοχεύει σε  μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα του προϋπολογισμού, ενώ θα υπάρξουν σημαντικές περικοπές στις επενδύσεις και στην κατανάλωση. Οι προοπτικές για την οικονομία και την κοινωνία είναι καταστροφικές.

Είναι δύσκολο να πιστέψουμε  ότι ο ελληνικός λαός θα συναινέσει στην εθνική αυτοκτονία, όποιες  και αν είναι οι εμμονές της ελληνικής άρχουσας τάξης. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι οι πιο λογικές επιλογές για την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης έχουν προοδευτικά αποκλειστεί κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών. Το μονοπάτι στο οποίο οδηγείται η χώρα είναι αυτό της κοινωνικής αναταραχής που οδηγεί στην στάση πληρωμών  και την έξοδο από την ευρωζώνη. Μία τέτοια εξέλιξη θα προκαλέσει, αναπόφευκτα, πολιτική αναταραχή στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Η ΕΕ αρνήθηκε να αντιμετωπίσει την κρίση της ευρωζώνης παίρνοντας ριζοσπαστικά μέτρα, όπως τη διαγραφή του χρέους και τη  αναδιοργάνωση της νομισματικής ένωσης. Αντίθετα υπερπροστάτευσε τις τράπεζες και επέβαλλε σκληρή λιτότητα. Με αυτό τον τρόπο η κρίση μπαίνει σε μια πιο περίπλοκη και επικίνδυνη φάση που θα εμφανιστεί και πάλι στην Ελλάδα με την πρώτη ευκαιρία.

ΠΗΓΗ: Guardian 19/6/12/  via contramee, http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/mar/19/greece-heading-for-hell-eu-crisis. Το είδα: http://tometopo.gr/home/news/804-o-.html

ΕΥΡΩΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ;

Σύμφωνα με γνωστό πολιτικό της Γερμανίας, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι τυλιγμένο στις φλόγες και η Ευρωζώνη, με οδηγό την καγκελάριο, προσπαθεί να σβήσει την πυρκαγιά, χρησιμοποιώντας κηροζίνη

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Ιταλία

Λόγω των αυξημένων επιτοκίων η Ιταλία, μέσω του ειδικού υπουργού της για ευρωπαϊκές υποθέσεις, ζήτησε τη δημιουργία ενός ημιαυτόματου μηχανισμού διάσωσης, ο οποίος θα επεμβαίνει, όταν οι χώρες της Ευρωζώνης θα έρχονται αντιμέτωπες με υψηλά επιτόκια εκ μέρους των αγορών (δανειστών).

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, η Ιταλία δυσκολεύεται να χρηματοδοτήσει το χρέος της, με δικά της μέσα, οπότε θα χρειαστεί σύντομα τη βοήθεια του μηχανισμού στήριξης – με μία νέα διαδικασία, η οποία θα προέρχεται από το συνδυασμό των παρεμβάσεων της ΕΚΤ και του ESM.

Με δεδομένο τώρα ότι, η ΕΚΤ έχει απορρίψει προ πολλού τις παρεμβάσεις της στην αγορά ομολόγων των κρατών της Ευρωζώνης, οι αγορές δεν αντιμετώπισαν θετικά την πρόταση του Ιταλού υπουργού – πόσο μάλλον αφού το ESM εξελίσσεται σε μπούμερανγκ.

Η αιτία είναι το ότι, σε περιπτώσεις ενεργοποίησης του ESM τίθεται σε λειτουργία μία υποδιάταξη, με βάση την οποία οι επίσημοι πιστωτές του μηχανισμού, αξιολογούνται καλύτερα από τους παλαιούς πιστωτές – γεγονός που οδηγεί τους επενδυτές να αποσύρονται πανικοβλημένοι, από τα ομόλογα εκείνων των χωρών, οι οποίες διασώζονται.

Με την ιδέα του Ιταλού υπουργού συμφώνησε αμέσως η Ισπανία, τα επιτόκια δανεισμού της οποίας ξεπέρασαν ήδη το 7% – ενώ όλοι είναι σχεδόν βέβαιοι ότι, τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας θα ακολουθήσουν σύντομα.

Μετεκλογικά

Είναι αυτονόητο ότι, η Ελλάδα χρειάζεται κυβέρνηση και αντιπολίτευση, στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (αν και εμείς πιστεύουμε στην άμεση δημοκρατία, σε «περιβάλλον» ελεύθερης αγοράς και μικτής οικονομίας).

Επομένως, οι πιέσεις προς το δεύτερο κόμμα, σε σχέση με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση συνεργασίας, είναι στη λάθος κατεύθυνση – αφού κανένας Έλληνας δεν ψήφισε υπέρ της κατάργησης της δημοκρατίας και της αντικατάστασης της από μία κοινοβουλευτική δικτατορία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι, η αντιπολίτευση δεν πρέπει να έχει συναινετική διάθεση, σε θέματα που δεν υπάρχουν ουσιαστικές αντιρρήσεις ή/και εφικτές εναλλακτικές προτάσεις/λύσεις.  

Περαιτέρω, οι προγραμματικές δηλώσεις της όποιας νέας κυβέρνησης, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν τις προεκλογικές δεσμεύσεις όλων εκείνων των κομμάτων που θα την συναποτελούν – τουλάχιστον τις κοινές μεταξύ τους. Ο διαχωρισμός της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία, όπου τα μέλη της κυβέρνησης (εκτελεστική εξουσία) δεν θα έχουν ταυτόχρονα τη βουλευτική ιδιότητα (νομοθετική εξουσία) είναι μία από αυτές – έτσι όπως δεσμεύθηκε το κόμμα της πλειοψηφίας.

Μία επόμενη είναι η άμεση κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων του μνημονίου ΙΙ (συλλογικές συμβάσεις, νέοι κατώτατοι μισθοί, μετενέργεια κλπ.), ενώ μία τρίτη είναι η επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης – αν και, κατά την άποψη μας, δεν πρέπει κανείς να διαπραγματεύεται συμβάσεις υποτέλειας με επίδοξους εισβολείς: είτε τις δέχεται όπως είναι, είτε τις απορρίπτει, προτείνοντας τις δικές του. 

Εάν η νέα κυβέρνηση λοιπόν δεν σεβαστεί τις προεκλογικές δεσμεύσεις των κομμάτων στο ακέραιο, δεν πρόκειται να εξασφαλίσει τη στήριξη των Ελλήνων – χωρίς την οποία η οποιαδήποτε εξουσία, ακόμη και η ικανότερη στον πλανήτη, δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα επιτυχίας (οπότε είναι de facto «μεταβατική»).  

Ειδικά όσον αφορά τη δανειακή σύμβαση, η οποία οφείλει να αντιμετωπισθεί χωριστά από (το) τα μνημόνια, η Ελλάδα πρέπει αυτή τη φορά να διατυπώσει τις δικές της προτάσεις. Δηλαδή, δεν πρέπει απλά να αποδέχεται παθητικά όλα όσα απαιτούν οι δανειστές της – οι οποίοι, διαπιστώνοντας ότι οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις υπέγραφαν «δανειακές συμβάσεις» που ήταν αδύνατον να τηρηθούν, συμπέραναν εύλογα πως δεν υπήρχε καμία πρόθεση εξόφλησης των δανείων (ότι συναλλάσσονταν λοιπόν με «απατεώνες»).

Ας μην ξεχνάμε ότι, η Ελλάδα πέτυχε τα τελευταία δύο χρόνια έναν τεράστιο άθλο – αν και με δυσανάλογο κόστος (ανεργία, χρεοκοπίες, εξαθλίωση κλπ.). Κατάφερε δηλαδή να μειώσει το διαρθρωτικό έλλειμμα του προϋπολογισμού της («προ ύφεσης»), σε δύο μόλις έτη, κατά δώδεκα ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία – καθώς επίσης να περιορίσει σημαντικά το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, μειώνοντας τις εισαγωγές και αυξάνοντας τις εξαγωγές.

Επομένως, έχει πάρα πολλά διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα αυτή τη φορά – ένα εκ των οποίων είναι η ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση, την οποία πολύ σοφά αποφάσισαν να επιλέξουν, για τη συγκεκριμένη θέση, οι Έλληνες Πολίτες.    

Η άλλη όψη του νομίσματος (κείμενο Γερμανού πολίτη σε forum)

Αγαπητοί κύριοι του ΔΝΤ,

Μας κρύβετε το πραγματικό πρόβλημα της Ευρώπης, το οποίο δεν είναι η έλλειψη χρημάτων – αλλά οι διεφθαρμένες, οι διαπλεκόμενες και οι εγκληματικές, οι μαφιόζικες καλύτερα δομές του πολιτικού συστήματος: οι πραγματικοί εχθροί μας.

Όσον αφορά τα πακέτα στήριξης, για τα οποία επιμένετε, εγώ θα τα παρομοίαζα με εκείνη την εικόνα όπου, αυτή τη στιγμή 14 χώρες στην άκρη του γκρεμού κρατούν ένα σχοινί, από το οποίο κρέμονται 3 άλλες.

Με την Ισπανία να παραπαίει, σημαίνει ότι οι χώρες που θα κρατούν αύριο το σχοινί θα γίνουν 13, ενώ οι χώρες που θα κρέμονται στο γκρεμό 4. Στη συνέχεια θα έλθει η σειρά της Ιταλίας και οι διασώστες θα γίνουν 12, ενώ οι κρεμασμένοι 5 και πολύ πιο βαριοί…….11-6, 10-7 κοκ., μέχρι τη στιγμή που, είτε θα αποφασίσουν όσοι κρατούν το σχοινί να το κόψουν, εγκαταλείποντας τους άλλους στην τύχη τους, είτε θα γκρεμιστούν όλοι μαζί στο χάος.

Εγώ πάντως θα προτιμούσα να κόψω αμέσως το σχοινί, επειδή δεν έχω καμία διάθεση να πληρώνω τα λάθη της κυβέρνησης των Η.Π.Α. και των αμερικανικών τραπεζών, οι οποίες λήστεψαν την Ευρώπη με τη χρεοκοπία της Lehman Brothers. Δεν έχω καμία διάθεση να πληρώνω για τα λάθη των Ιρλανδών, οι οποίοι δανείζονταν για να αγοράσουν τα υπερτιμημένα ακίνητα τους – ούτε για τα λάθη των ισπανικών τραπεζών που έδιναν δάνεια χωρίς κανένα αντίκρισμα και κατασκεύασαν ανόητα ολόκληρους οικισμούς, οι οποίοι σήμερα είναι έρημα τοπία.

Για τους Γάλλους σοσιαλιστές και για τα παλάτια που μένουν με Λουδοβίκειες ανέσεις, αγορεύοντας με θράσος για την ισότητα, δεν θέλω να πω τίποτα – αρκεί να μην πληρώνω εγώ για το κατάντημα της χώρας τους. Όσο για τους Ιταλούς, αρκεί κανείς να κάνει ένα μικρό ταξίδι για να διαπιστώσει πόσο πλουσιοπάροχα ζουν, σε σχέση με εμάς τους Γερμανούς που υποφέρουμε από μία διαρκή πολιτική λιτότητας πάνω από δέκα χρόνια τώρα.

Τέλος για τους Έλληνες θα έλεγα ότι, αφού επέτρεψαν να καταληστευθούν από την διεφθαρμένη πολιτική και επιχειρηματική τους ελίτ, η οποία όχι μόνο δεν επενδύει στην πατρίδα της, αλλά βγάζει εκατοντάδες δις € στο εξωτερικό, οδηγώντας το δημόσιο και τις τράπεζες σε απόγνωση, δεν έχουν κανένα λόγο να διαμαρτύρονται εκ των υστέρων – ενώ εγώ φυσικά δεν έχω καμία διάθεση για αλληλεγγύη.

Ο δικός μου τώρα εχθρός κάθεται στην καγκελαρία του Βερολίνου η οποία, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, μας αναγκάζει να πληρώνουμε τεράστια ποσά, για να επιτύχει τα σχέδια της – τα οποία μου είναι εντελώς αδιάφορα. Εγώ δεν έχω καμία διάθεση να κατακτήσω άλλες χώρες, καμία διάθεση να με κατηγορούν και να με βρίζουν όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, να με θεωρού ναζί και να πληρώνω από πάνω.

Η Γερμανία πρέπει επιτέλους να βγει από το Ευρώ, να πάψει να εκβιάζει και να εκβιάζεται. Οι περαιτέρω πληρωμές εκ μέρους της δεν θα σώσουν ούτε το Ευρώ, ούτε την Ευρώπη. Μόνο εάν η Γερμανία πάψει να πληρώνει, θα αποξεραθεί το έλος της εγκληματικής διαπλοκής και της διαφθοράς – αφού αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της Ευρώπης κύριοι του ΔΝΤ.

Το δεύτερο ημίχρονο

Πολλοί, κυρίως Έλληνες και Ευρωπαίοι, έχουν αναπνεύσει με ανακούφιση, μετά τα χθεσινά αποτελέσματα των εκλογών – αν και οι διεθνείς αγορές, μετά από μία μικρής διάρκειας φάση ενθουσιασμού, φαίνεται να επιστρέφουν στη μελαγχολία.

Οι αγορές, σε αντίθεση με τους «κοινούς θνητούς» κατανοούν ότι, το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν είναι σε καμία περίπτωση η Ελλάδα – πίσω από την οποία επιχειρείται έντεχνα να κρυφτούν τα προβλήματα του κοινού νομίσματος. Το πρόβλημα είναι η ίδια η δομή της ζώνης του ευρώ, η οποία κινδυνεύει να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, παρασύροντας ενδεχομένως ολόκληρο τον πλανήτη.

Χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, αφού πρόκειται για ένα οφθαλμοφανές και μάλλον αθεράπευτο γεγονός, θα αναφέρουμε ένα μικρό παράδειγμα:

Ας φανταστούμε δύο παρόμοιες εταιρείες, εκ των οποίων η μία έχει έδρα την Αυστρία και η άλλη την Ιταλία. Οι δύο αυτές εταιρείες παράγουν το ίδιο ακριβώς προϊόν, έχουν την ίδια ανταγωνιστικότητα και το εξάγουν στην ίδια χώρα: για παράδειγμα, στη γειτονική τους Ελβετία.

Η μοναδική διαφορά μεταξύ τους είναι το ότι, η ιταλική εταιρεία δανείζεται με ένα επιτόκιο, το οποίο είναι κατά 6 μονάδες υψηλότερο, από αυτό της αυστριακής – γεγονός φυσικά που δεν οφείλεται στην ίδια, αλλά στα προβλήματα των τραπεζών και του κράτους που έχει την έδρα της.

Απλά και μόνο λοιπόν αυτή η ιδιαιτερότητα «καταδικάζει» την ιταλική εταιρεία – ενώ καταστρέφει κάθε δυνατή προσπάθεια αναδιάρθρωσης της οικονομίας και αύξησης της ανταγωνιστικότητας της Ιταλίας.

Είναι λοιπόν δυνατόν να υπάρξει μία νομισματική ένωση ισότιμων μεταξύ τους χωρών, με ίσες δυνατότητες και ευκαιρίες, υπό αυτές τις προϋποθέσεις; Εκτός αυτού, όταν συνυπάρχουν και συναποφασίζουν 17 διαφορετικές κυβερνήσεις, 17+1 κεντρικές τράπεζες και 17 λαοί, με εντελώς διαφορετικές νοοτροπίες, πολιτιστικό επίπεδο, κοινωνικά προβλήματα, οικονομικά κοκ., μπορεί ποτέ κανείς να περιμένει πως θα υπάρξει κοινό μέλλον;

Υποθέσεις

Η χώρα, η οποία θα υφίστατο τις μεγαλύτερες ζημίες από τυχόν διάλυση της Ευρωζώνης θα ήταν η Γερμανία – γεγονός που θα τεκμηριώσουμε επακριβώς, σε επόμενη ανάλυση μας. Επομένως, όσο και αν θέλει να δηλώνει «τρομοκρατικά» το αντίθετο, είναι απολύτως εκβιάσιμη – υποχρεωμένη δηλαδή να ανέχεται τα πάντα, συμβιβαζόμενη με όλα.

Από την άλλη πλευρά η χώρα, η οποία θα είχε τις λιγότερες ζημίες εάν τυχόν εγκατέλειπε έγκαιρα και μόνη της την Ευρωζώνη (η οποία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να τη διασώσει), είναι η Ιταλία – η οποία δανείστηκε σήμερα με πάρα πολύ υψηλά, τοκογλυφικά επιτόκια.

Τέλος, η χώρα που θα είχε τα περισσότερα οφέλη, εάν εγκατέλειπε πρώτη την Ευρωζώνη, θα ήταν η Φιλανδία – κάτι που απαιτεί το εθνικιστικό κόμμα της, με μεγάλες πιθανότητες να το επιτύχει.

Είμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με ένα εξαιρετικά θερμό καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια του οποίου θα ήταν ευτυχής κανείς, εάν είχε επενδύσει σε δολάρια, σε χρυσό ή σε ελβετικά φράγκα – διατηρώντας τα χρήματα του μετρητά, με μία ασφαλή διασπορά (κατά πολλούς, η Alpha Bank είναι η τράπεζα με τα λιγότερα προβλήματα στην Ελλάδα – αν και σήμερα δεν είναι κανείς για τίποτα σίγουρος).

Το παιχνίδι

Είναι προφανές ότι το γνωστό παιχνίδι «τα κράτη σώζουν τις τράπεζες, οι τράπεζες τα κράτη και τανάπαλιν», το οποίο ξεκίνησε το 2008, δεν πρόκειται να συνεχίσει για πολύ – αφού κάθε φορά τα ποσά και οι κίνδυνοι αυξάνονται γεωμετρικά.

Επίσης δεν μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί η Ελλάδα το πειραματόζωο της Ευρωζώνης, της Γερμανίας, του ΔΝΤ και των Η.Π.Α. – επειδή οι πολίτες της έχουν δημιουργήσει πια «αντισώματα», απέναντι στις διεθνείς απειλές, στην τρομοκρατία και στην κινδυνολογία.

Άλλωστε, η Ελλάδα ολοκλήρωσε με επιτυχία την «αποστολή» της, ως ο Δούρειος Ίππος για την εισβολή και την κατάλυση της Ευρωζώνης – όπως τεκμηριώνεται πλέον από την διεύρυνση των δραστηριοτήτων του ΔΝΤ στην Ισπανία, από τη μονοκρατορία της πρωσικής Γερμανίας κλπ.

Από την άλλη πλευρά, είναι πλέον γνωστό ότι, με κριτήριο το συνολικό χρέος, καθώς επίσης με τα περιουσιακά της στοιχεία, η Ελλάδα είναι σε πολύ καλύτερη θέση από πολλές άλλες χώρες – σε κάθε περίπτωση από την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Ισπανία, την Ιταλία κλπ.

Εκτός αυτού, το πρόβλημα δημοσίου χρέους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι κατά πολύ πιο εύκολο στην επίλυση του, από το τεράστιο πρόβλημα ιδιωτικού χρέους που αντιμετωπίζουν όλες οι άλλες χώρες – γεγονός που γνωρίζει πάρα πολύ καλά η διεθνής κοινότητα (η οποία επιβάλλει μάλλον εκβιαστικά τις εντολές της σε κάποια κόμματα της χώρας μας, εκμεταλλευόμενη την πολιτική διαφθορά του παρελθόντος).

Όσον αφορά τώρα γενικά την Ευρωζώνη, αναφέρονται τα παρακάτω τρία σενάρια τρόμου – τα οποία θα θεράπευαν μεν τη σημερινή θανατηφόρα αρρώστια, αλλά θα προκαλούσαν νέες επιδημίες:

(α) Ο πληθωρισμός, ο οποίος θα προκαλούσε πανώλη

(β) η συναλλαγματική αναμόρφωση, η οποία θα εξελισσόταν, μεταφορικά πάντοτε, σε χολέρα και

(γ) η διαγραφή μέρους των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών (τεταρταίος πυρετός).

Ως το πλέον ενδεδειγμένο από την ηγεσία της Ευρωζώνης θεωρείται ο συνδυασμός της διαγραφής χρεών, με ελεγχόμενο πληθωρισμό και με δραστική λιτότητα – κάτι που όμως, εάν τυχόν πετύχαινε, χωρίς τη βοήθεια της ανάπτυξης, θα ήταν μία μοναδική περίπτωση, η οποία θα αναγραφόταν στην Ιστορία.

Ευρωσοβιετική Ένωση;

Ο φόβος συνιστά μεν έναν πολύ κακό σύμβουλο, όσον αφορά τις αποφάσεις μας, αλλά, ταυτόχρονα, είναι ένας εξαιρετικά καλός «πωλητής» – ανεξάρτητα από το εάν πουλάει κάποιο αντίδοτο, το οποίο μας προστατεύει από την «γρίπη των χοίρων», από μία ενδεχόμενη πυρηνική καταστροφή ή από μία νέα κυβέρνηση, η οποία θα μας οδηγούσε στη δραχμή και στο γκρεμό, εάν την εκλέγαμε.

Γνωρίζοντας δε ότι ο μοναδικός σχεδόν κίνδυνος κατάρρευσης της Ελλάδας είναι η επίθεση εναντίον των τραπεζών (bank run), η οποία ουσιαστικά χρηματοδοτήθηκε από την ΕΚΤ (μέσω της πρόσφατης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, ύψους 18 δις €) και η οποία ευρίσκεται σε εξέλιξη σήμερα, ενόψει προφανώς του «φόβου» των δημοκρατικών εκλογών και της «ετυμηγορίας» των Ελλήνων, είναι δύσκολο να μην συμπεράνουμε το αυτονόητο.

Όσον αφορά τώρα την Ευρώπη φαίνεται να προετοιμάζεται, με τη βοήθεια της κρίσης χρέους και του «παραδειγματικού βιασμού» της Ελλάδας «σε κοινή θέα» (προσφέρεται καθημερινά από τα διεθνή ΜΜΕ), με τη βοήθεια του τρόμου και του πανικού των Ευρωπαίων Πολιτών δηλαδή, οι οποίοι φυσικά θέλουν να αποφύγουν τα δεινά των Ελλήνων, μία επανάσταση εκ των άνω – ένα πραξικόπημα, όπως αποκαλούνται πολύ σωστά οι «επαναστάσεις» της μειοψηφίας και οι δικτατορίες που συνήθως εγκαθιστούν.

Ειδικότερα, δεν φαίνεται να ευρίσκεται «προ των πυλών» η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, όπως θα μπορούσε καλοπροαίρετα να υποθέσει κανείς – ακούγοντας τα περί δημοσιονομικής και πολιτικής ένωσης που συζητούνται στο Ευρωκοινοβούλιο.

Αντίθετα, φαίνεται να προωθείται η εκ των άνω πραξικοπηματική κατασκευή μίας ιδιόμορφης «Ευρωσοβιετικής Ένωσης», υπό την απολυταρχική επίβλεψη της πρωσικής Γερμανίας και την σκιώδη επικυριαρχία των Η.Π.Α. – μία πιθανότητα, η οποία επεξηγεί κάπως καλύτερα την ανεμπόδιστη εισβολή του ΔΝΤ στις χώρες της Ευρωζώνης, μετά το γκρέμισμα του προστατευτικού τείχους, την είσοδο του Ελληνικού Δούρειου Ίππου και την, δυστυχώς προβλεπόμενη, «θυσία της Ιφιγένειας».

Η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής πέθανε

Κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους της Δύσης έχουν ληφθεί πάρα πολλές λανθασμένες αποφάσεις. Εν τούτοις, καμία από αυτές δεν συγκρίνεται με την πρόσφατη απόφαση για τη δανειοδότηση της Ισπανίας – με την ευθύνη αυτή τη φορά, περισσότερο από ποτέ, να καταλογίζεται στη Γερμανία.

Η Γερμανία εμπόδισε, με τη σύμφωνη γνώμη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, να αναλάβει το ευρωπαϊκό ταμείο σταθερότητας τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών. Αντίθετα, το δάνειο (100 δις €) δόθηκε στο ισπανικό κράτος, έτσι ώστε να αναδιαρθρώσει μόνο του τις τράπεζες. Η αιτιολόγηση της απόφασης αυτής ήταν το ότι, δεν θα μπορούσαν διαφορετικά να απαιτηθούν μέτρα λιτότητας από την Ισπανία, κατά το παράδειγμα της Ελλάδας, της Ιρλανδίας κλπ.

Όπως όμως συμβαίνει πάντοτε με τα δάνεια, αυξάνουν τα δημόσια χρέη και οδηγούν στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας των κρατών. Έτσι λοιπόν η Ισπανία υποβαθμίστηκε, με αποτέλεσμα η διάσωση της από την Ευρωζώνη να της στερήσει την πρόσβαση στις αγορές – καθώς επίσης να απαξιώσει τα ομόλογα της.

Επειδή τώρα οι ισπανικές τράπεζες διαθέτουν με τη σειρά τους αρκετά ομόλογα του δημοσίου στους ισολογισμούς τους, η αξία των οποίων μειώθηκε στα πλαίσια της διάσωσης τους, θα χρειαστούν σύντομα νέα δάνεια, για να καλύψουν τη διαφορά – μία διαδικασία που θα επαναλαμβάνεται συνεχώς, έως ότου χρεοκοπήσει τόσο η Ισπανία, όσο και οι τράπεζες της.

Όπως αναφέραμε στον τίτλο μας λοιπόν, η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής πέθανε – με τους επόμενους μελλοθάνατους, με την Ιταλία, με την Κύπρο και με το Βέλγιο δηλαδή, να ακολουθούν στην ουρά. Προφανώς, εάν συνεχίσουν οι διασώσεις κρατών και τραπεζών με αυτόν το μεθοδικό γερμανικό τρόπο, το ευρώ θα αποτελεί σύντομα παρελθόν.

Μηχανισμοί στήριξης (EFSF, ESM)

Όσον αφορά τα πακέτα στήριξης, θα τα παρομοιάζαμε με εκείνη την εικόνα όπου, αυτή τη στιγμή 14 χώρες στην άκρη του γκρεμού κρατούν ένα σχοινί, από το οποίο κρέμονται 3 άλλες.

Με την Ισπανία να παραπαίει, σημαίνει ότι οι χώρες που θα κρατούν αύριο το σχοινί θα γίνουν 13, ενώ οι χώρες που θα κρέμονται στο γκρεμό 4. Στη συνέχεια θα έλθει η σειρά της Ιταλίας και οι διασώστες θα γίνουν 12, ενώ οι κρεμασμένοι 5 και πολύ πιο βαριοί…….11-6, 10-7 κοκ,

μέχρι τη στιγμή που, είτε θα αποφασίσουν όσοι κρατούν το σχοινί να το κόψουν, εγκαταλείποντας τους άλλους στην τύχη τους, είτε θα γκρεμιστούν όλοι μαζί στο χάος.

Ισπανία – Η διάσωση των γερμανικών τραπεζών

"Δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μία ανωμαλία για να αποφύγει τον πόλεμο, επειδή δεν τον αποφεύγει τελικά, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του" (N. Machiavelli).

Σύμφωνα με τους ειδικούς αναλυτές, το ισπανικό τραπεζικό σύστημα θα χρειαστεί 50-90 δις € για τη διάσωση του. Εάν όμως υποθέσουμε ότι έχουμε μάθει κάτι από την κρίση, η οποία μας έχει γίνει εφιάλτης τα τελευταία χρόνια, είναι ο παρακάτω "χρυσός κανόνας":

Το τελικό κόστος «διάσωσης» διαμορφώνεται στο διπλάσιο έως και τριπλάσιο της μεγαλύτερης και πλέον αξιόπιστης πρόγνωσης – εν προκειμένω, από 180 δις € έως 270 δις € (3Χ90). Αυτό ισχύει δυστυχώς και για όλες όσες προβλέψεις αφορούν την Ελλάδα (χρέη, ελλείμματα, ύφεση, χρονική διάρκεια μνημονίου κλπ.) – κάτι που οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπ' όψιν την Κυριακή, εάν παρ' ελπίδα εκλεγεί μία "μνημονιακή κυβέρνηση συνεργασίας".

Περαιτέρω, προξένησε ασφαλώς σε όλους εντύπωση η γρήγορη απόφαση του Βερολίνου, σε σχέση με τη διάθεση των 100 δις €, για τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών – πόσο μάλλον όταν γνωρίζουμε ότι, το ισπανικό δημόσιο θα χρειαστεί τουλάχιστον 350 δις € έως το 2014, για τη εξόφληση των ληξιπρόθεσμων ομολόγων του (η Ιταλία πολύ περισσότερα).

Εν τούτοις μαθαίνοντας ότι (πηγή: Le Monde), τα χρέη των ισπανικών τραπεζών απέναντι στις γερμανικές είναι τεράστια (146,1 δις €, εκ των οποίων το μεγαλύτερο μέρος αφορά την Deutsche Bank), κατανοήσαμε αμέσως την ευγένεια και τη βιασύνη των Γερμανών. Άλλωστε, εάν τα χρήματα αυτά χαθούν τελικά, η Γερμανία θα επιβαρυνθεί μόλις με περίπου 28% (όσο είναι η συμμετοχή της στο EFSF) – ενώ, στην αντίθετη περίπτωση, θα επιβαρυνόταν με το 100%.

Κρίνοντας τώρα από τη συνεχιζόμενη αύξηση των spreads για τα ομόλογα της Ισπανίας και της Ιταλίας, συμπεράναμε ξανά ότι, οι αγορές δεν χάνουν ποτέ. Ειδικότερα, τα 50 δις € περίπου, τα οποία έχασαν από το ελληνικό PSI (δυστυχώς όλα τα υπόλοιπα ήταν δικά μας, ενώ πυροβολήσαμε στην κυριολεξία τα πόδια μας, όπως είχαμε γράψει τότε), θα τα κερδίσουν προφανώς πολύ σύντομα – με τη βοήθεια των αυξημένων επιτοκίων για το δανεισμό των άλλων χωρών της Ευρωζώνης (από την Ισπανία και από την Ιταλία, σε πρώτη προτεραιότητα).

Η απαξίωση της πολιτικής

Τα άλλοτε πανίσχυρα κινήματα, όπως οι σοσιαλδημοκράτες, έχουν ήδη απαξιωθεί ιδεολογικά, και τελειώνουν στην Ιταλία και στην Ελλάδα – επειδή απλά εξελίχτηκαν σε πελατειακά όργανα των συμφερόντων των συνδικαλιστών και των δημοσίων υπαλλήλων, την ώρα που οι ανάγκες των νέων, των ανέργων και των αμόρφωτων έχουν εξαφανιστεί από την ατζέντα της αριστεράς.

Αλλού, όπως στην Ολλανδία και στη Γαλλία, οι Χριστιανοδημοκράτες βρίσκονται σε απότομη πτώση, επειδή οι γερασμένοι πια οπαδοί τους από την επαρχία, αισθάνονται πιο ασφαλείς στο ειδύλλιο που τους υπόσχονται οι ακροδεξιοί λαϊκιστές.

Όσο η ευρωπαϊκή μπουρζουαζία παραμένει κολλημένη στην άποψη ότι, η πολιτική δεν είναι παρά η αναδιανομή της πλεονάζουσας αξίας, όπως ήταν τις τελευταίες δεκαετίες, τότε η παρακμή των κομμάτων θα συνεχιστεί.

Που οδηγούμαστε; Στην Ελλάδα, η πολιτική των κομμάτων έχει καταστεί άσχετη με τις εκλογές. Παντού επικρατεί ο πανικός.

Στην Ιταλία, οι μεγαλοαστικές ελίτ φοβούνται, με το δίκιο τους, την επιστροφή μιας πολιτικής τάξης που δεν έχει την διάθεση να κάνει καμιά περικοπή, ειδικά όσον αφορά στα δικά της προνόμια.

Στην Γαλλία, κέρδισαν οι μερκαντιλιστές αναδιανομείς του πλούτου. Παρά το γεγονός δε ότι, όλος ο κόσμος θεωρεί την σημερινή Γερμανία ως την τελευταία υγιή οικονομία, οι πλεονέκτες παραγνωρίζουν πως ακόμη και το γερμανικό ασφαλιστικό σύστημα κρατιέται ζωντανό με δανεικά χρήματα.

Στο Βέλγιο, το κράτος συνεχίζει να λειτουργεί εδώ και πολύ καιρό, χωρίς πολιτικά κόμματα, και τώρα οδεύει, χωρίς πίστωση, και χωρίς μεταρρυθμίσεις, προς την επόμενη περίοδο ακυβερνησίας (ενώ η ίδια η Γερμανική βιομηχανία από την ΕΕ και από το υποτιμημένο γερμανικό ευρώ).

Στην Ολλανδία, που ζει από την Ευρώπη, δυο από τα τρία μεγαλύτερα κόμματα σύντομα θα απορρίψουν την σημερινή Ευρώπη, και το σημερινό ευρώ.

Σε πολλές χώρες, που είναι διαλυμένες από την κρίση, με τεράστια ποσοστά ανεργίας των νέων τους (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, κλπ), δεν παίζει πλέον κανέναν ρόλο το ποιος πολιτικός σχηματισμός είναι αυτός που διαχειρίζεται την μιζέρια.

….: Είναι δύσκολο λοιπόν να ελπίζει κανείς, βλέποντας αυτήν την κατάσταση – ακόμη πιο δύσκολο να περιμένει από τους σημερινούς, ανεπαρκέστατους πολιτικούς να βρουν λύση στα προβλήματα του. Μας περιμένει αλήθεια η μοίρα της Λατινικής Αμερικής της δεκαετίας του 80, ή μήπως κάτι ακόμη πιο δυσάρεστο;

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

* http://www.facebook.com/viliardos 

Πρώτες σκέψεις (ίσως εν θερμώ) για το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου

Του Γιώργου Ντάφλου

Το αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη αποτελεί σαφώς υποχώρηση σε σχέση με αυτό της 6ης Μάη. Οι δυο κύριες μνημονιακές δυνάμεις (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) από 32% και 149 έδρες βρέθηκαν στο 42% και στις 162 έδρες. Έτσι τα βήματα που έγιναν στις 6 Μάη όχι μόνο δεν ολοκληρώθηκαν αλλά είχαμε πισωγύρισμα και αυτό φυσικά δημιουργεί απογοήτευση σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας. Η μεγάλη αλλά όχι αρκετή για τη πρωτιά άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην μεταφορά ψήφων από την πανωλεθρία των άλλων αριστερών σχηματισμών (ΚΚΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ). Το ΚΚΕ έχασε περίπου το 50%  και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το 70% των ψήφων τους.

Ο φόβος, οι εκβιασμοί και η πρωτοφανής τρομοκρατία που ασκήθηκε από το εσωτερικό και το εξωτερικό έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ψήφο του Ελληνικού λαού και ξαναγύρισε ένα σημαντικό κομμάτι στο μνημονιακό μπλοκ. Αρνητικό ρόλο έπαιξε και η στάση του ΚΚΕ που μιλούσε για τον κίνδυνο της άτακτης χρεοκοπίας με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Από την 6η Μάη πίστευα ότι είναι πολύ δύσκολο να αντέξει μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ την επίθεση (παρόλο το στρογγύλεμα των θέσεων του) που θα εντείνονταν από τα ντόπια και τα ξένα κέντρα. Δυστυχώς οι άλλοι πόλοι της αριστεράς ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ υποβάθμισαν την συγκεκριμένη πολιτική μάχη – για την εκλογική ανατροπή του μνημονιακού μπλοκ που θα περιείχε κι έναν ισχυρό συμβολισμό –  λες και το επίδικο των εκλογών ήταν η λαϊκή εξουσία και η αντικαπιταλιστική έξοδος από την ευρωζώνη αντίστοιχα. Δεν μπόρεσε έτσι να δημιουργηθεί  ένα πλατύ μέτωπο με τους τρεις σημαντικότερους πόλους  (ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και φυσικά και άλλα ρεύματα (όπως Καζάκης κ.α)  που θα έκανε κοινή κάθοδο με τους (ενδεικτικά) τρεις στόχους που ο Ευτύχης Μπιτσάκης έθεσε εδώ και αρκετό καιρό:

1. Να μην πεινάσει ο κόσμος -που ήδη πεινάει

2. Σταματάμε να πληρώνουμε διότι δεν έχουμε λεφτά. Στο μέλλον θα δούμε τι θα κάνουμε

3. Έξω η τρόικα! Αποκτήσαμε κυβέρνηση νόμιμη με εκλογές

Φυσικά ο κάθε πολιτικός χώρος θα κρατούσε τους στρατηγικούς του στόχους που θα ήταν πεδίο ζυμώσεων και συγκρούσεων.

Όμως ο πόλεμος δεν τελείωσε! Πρέπει να κρατήσουμε ζωντανό αυτό που πετύχαμε τα 2,5 τελευταία χρόνια και να το μπολιάσουμε για τις μάχες που έρχονται. Και δημιουργία του μετώπου που προηγούμενα περιγράφηκε συνεχίζει να είναι ζητούμενο. Όμως θα έχουμε δυο καινούργιες δυσκολίες:

Η επιστροφή της ΝΔ στην ρητορική της ΕΡΕ του 50 προαναγγέλλει σκλήρυνση στάσης και αύξηση καταστολής με τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Η ενδυναμωμένη παρουσία της Χρυσής Αυγής με σημαντικές δυνάμεις σε ρόλο συμπληρωματικού παρακρατικού-κρατικού μηχανισμού καταστολής.

Και ένα μικρό σχόλιο για τις δράσεις από δω και πέρα: Πέρα από τις γνωστές μορφές κινητοποιήσεων με πανεργατικές απεργίες(με 1,5 εκ ανέργους;) – συλλαλητήρια, καταλήψεις, χρειάζεται και η οργάνωση ενός παράλληλου δικτύου δράσεων και οργάνωσης της κοινωνίας. Η αυτοοργάνωση σε πολλούς τομείς της καθημερινότητας είναι σήμερα ζητούμενο. Το κίνημα της πατάτας, που εκδηλώθηκε το προηγούμενο διάστημα, είναι ένα πρόπλασμα για την οργάνωση που απαιτείται. Η ενίσχυση του συνεταιριστικού κινήματος και η παραγωγική ανασυγκρότηση στον πρωτογενή τομέα (γεωργία-κτηνοτροφία) πρέπει να αποτελέσουν την αιχμή της αριστεράς, που έχει το στελεχιακό δυναμικό να ενισχύσει αυτές τις δράσεις αρκεί να μην αυτό διατίθεται για παράλληλους μονολόγους σε ακροατήρια 25 ανθρώπων. Αλλιώς με τα λόγια «θα χτίζουμε παλάτια και ανώγεια»

Γιωργος Νταφλος, 19-6-2012

Κρίση, εκλογές και αριστερά

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Η Χαμένη δεκαετία του διεθνούς καπιταλισμού

Η φράση «χαμένη δεκαετία» αφορά τη μακροχρόνια εμπειρία συσσώρευσης χρεών μαμούθ, οικονομικής στασιμότητας και αποπληθωρισμού που βίωσε η Ιαπωνία στα μέσα της δεκαετίας του '90. «Αν δεν δράσουμε από κοινού», προειδοποιεί η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, «η παγκόσμια οικονομία διατρέχει τον κίνδυνο ενός πτωτικού σπιράλ αβεβαιότητας, μιας αλυσιδωτής χρηματοοικονομικής αστάθειας και πιθανής κατάρρευσης της ζήτησης. Διατρέχουμε τον κίνδυνο αυτού που κάποιοι σχολιαστές ήδη αποκαλούν χαμένη δεκαετία. Η παγκόσμια οικονομία εισήλθε σε μια αβέβαιη και επικίνδυνη φάση». Και έχει δίκιο.

Στις χώρες που εκδηλώθηκε η κρίση, ως θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης προσλαμβάνουν πλέον εκείνους που στις περασμένες δεκαετίες εθεωρούντο ως έναρξη εισόδου σε κρίση (0,2%-2,5%). Στις δε αναδυόμενες οικονομίες (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Τουρκία) οι ρυθμοί ανάπτυξης επιβραδύνονται. Το πλέον σοβαρό όμως είναι πως εξακολουθεί να μην παρατηρείται μια τάση επιστροφής κεφαλαίων από τον υπεραναπτυγμένο χρηματοπιστωτικό τομέα προς την πραγματική λεγόμενη οικονομία (690 τρισ. δολάρια, 10 φορές πάνω το παγκόσμιο ΑΕΠ εξακολουθούν να «ίπτανται» στον τομέα αυτό).

Στην Ελλάδα η αποσάθρωση των αμοιβών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, η υπερφορολόγηση των πολιτών, η στάση πληρωμών του Δημοσίου στο εσωτερικό σε συνδυασμό με μαζικά λουκέτα μικρομεσαίων, προς το παρόν, επιχειρήσεων, έχει οδηγήσει τα πράγματα σε οριακό σημείο. Οι περισσότερες από τις τράπεζες, παρά τα 100 δισ. ευρώ που έχουν λάβει και τα αναμενόμενα 50 από την ανακεφαλαιοποίηση, δεν μπορούν να λάβουν απευθείας ρευστότητα από την ΕΚΤ λόγω έλλειψης κατάλληλου ενεχύρου. Αναγκάζονται επομένως να λαμβάνουν ρευστότητα με το σταγονόμετρο από την ίδια την Τράπεζα της Ελλάδος με σοβαρότατο αντίκτυπο στην αγορά. Σε συνδυασμό με τα σύννεφα πτωτικών τάσεων που εμφανίζονται στον τουρισμό, δικαιολογείται το ενδεχόμενο, με το τέλος της τουριστικής σεζόν, εκδήλωσης, σε περιοχές της επικράτειας, ακόμη και ανθρωπιστικής κρίσης ως συνέπεια της οικονομικής.

Τα δημοσιεύματα του Τύπου, ξένου και ελληνικού, περί εξόδου από το ευρώ αποτελούν, βραχυχρόνια, μέσο πίεσης. Αντανακλούν όμως ενδυναμούμενη μεσοπρόθεσμη τάση των αστικών επιτελείων που συνειδητοποιούν ότι η έξοδος του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού από το ευρώ είναι πλέον ανεπιθύμητο μεν, αναπόφευκτο δε, σοβαρό ενδεχόμενο αν θέλουν να τη διατηρήσουν σαν ένα είδος χρήσιμης ειδικής οικονομικής ζώνης. Ενδεχόμενο που σχετίζεται άμεσα με τις εξελίξεις στην Ισπανία. Τυχόν αδυναμία αποπληρωμής του συνολικού χρέους της, ύψους 2,4 τρισ.(!) δολαρίων, δημιουργεί μια νέα ποιοτική κατάσταση με απρόβλεπτες εξελίξεις. Το δημόσιο χρέος της Ισπανίας εκτινάχθηκε στο 78% από το 67% το 2011 και το ιδιωτικό στο 227% του ισπανικού ΑΕΠ.

Υπεραντιδραστική αστική επίθεση

Στις 29 Μαΐου, σε συνθήκες οικονομικής αστάθειας ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου, σαθρής παγκόσμιας αντιδραστικής ανάπτυξης, και ενώ το ελληνικό πρόβλημα να οξύνεται και η Ισπανία να γίνεται η νέα «εστία φωτιάς», είδε το φως της δημοσιότητας ένα «νέο» ολοκληρωμένο σχέδιο πολιτικής αντιμετώπισης της κρίσης. Το πρόγραμμα καταρτίστηκε στα πρότυπα της «Ατζέντας 2010 για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις» που είχε εκπονηθεί από τον τότε σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο και μετέπειτα στέλεχος του ρώσικου μονοπωλίου ενέργειας Γκάζπρομ, Γκέρχαρντ Σρέντερ. Σοσιαλδημοκράτες και χριστιανοδημοκράτες προτείνουν από κοινού, στο όνομα των ευρωπαίων κεφαλαιοκρατών, τους βασικούς άξονες υπεραντιδραστικής εξόδου από την ύφεση, αποκαλύπτοντας ξανά και ξανά το σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα που σχεδιάζουν για τους κολασμένους του 21ου αιώνα.

Τα βασικά σημεία του προσχεδίου, όπως δημοσιεύτηκαν στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, περιλαμβάνουν:

Πρώτο, τη δημιουργία, με τη συνοδεία ελκυστικών φοροαπαλλαγών, ειδικών υπηρεσιών (π.χ. ειδικών ταμείων) ιδιωτικοποιήσεων στα πρότυπα της Τρόιχαντ, η οποία είχε αναλάβει την πώληση κρατικών επιχειρήσεων της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, για «να μειωθεί δραστικά ο υψηλός αριθμός οργανισμών και υπηρεσιών που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Δημοσίου, σε πολλές χώρες ειδικά του ευρωπαϊκού Νότου».

Δεύτερο, την εισαγωγή ενός αντιδραστικότερου μοντέλου περιορισμένης απασχόλησης, που αποκαλείται «μίνι δουλειά», με μικρότερη φορολόγηση και εισφορές. Το μοντέλο «μίνι δουλειά – μίνι αμοιβή» ως μόνιμη εργασιακή σχέση συνοδεύεται από μέτρα παραπέρα χαλάρωσης των όρων για απολύσεις.

Τρίτο, δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών (ΕΟΖ) για εγκατάσταση βιομηχανικών επιχειρήσεων στο πρότυπο που χρησιμοποίησε η Κίνα.

Τέταρτο, χρηματοδότηση μικρής και μεσαίας κλίμακας επενδύσεων, μέσω κρατικού χρηματοπιστωτικού φορέα που θα έχει αναπτυξιακό ρόλο.

Πέμπτο, υιοθέτηση προγραμμάτων που θα βοηθούν τη δημιουργία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, στο πρότυπο των προγραμμάτων που «τρέχει» η γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW.

Έκτο, ανάπτυξη ενός διπλού εκπαιδευτικού συστήματος που θα συνδυάζει θεωρητική εκπαίδευση σε επαγγελματικό σχολείο και μαθητεία σε επιχείρηση συγκεκριμένου κλάδου.

Το πρόγραμμα έχει γενική ισχύ. Αφορά τόσο τις χώρες του Νότου όσο και τις χώρες του ανεπτυγμένου Βορρά. Η αστική πολιτική λοιπόν αντεπιτίθεται. Το ερώτημα είναι, γιατί;

Μια από τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στην τωρινή δομική κρίση του καπιταλισμού και στις αντίστοιχες προηγούμενες, έγκειται ακριβώς στο ότι στην ουσία ο σημερινός καπιταλισμός δεν χωρά στον εαυτό του. Η υπεραυτοματοποίηση, η ταχύτητα και ο όγκος διάδοσης δεδομένων, οι ραγδαίες ανακαλύψεις στην τεχνολογία, τη βιοτεχνική και τη ρομποτική, στην εφαρμογή τους, συνταράσσουν τους όρους, τους χρόνους, την οργάνωση, τους ρυθμούς και την ποιότητα παραγωγής. Διαταράσσουν τη γεωστρατηγική σημασία χωρών. Θέτουν με νέους όρους το ζήτημα του χρόνου εργασίας, τη σχέση του εργάτη δημιουργού με τα ίδια τα δημιουργήματά του. Στην ουσία, οι παραγωγικές δυνάμεις που ο ίδιος ο καπιταλισμός επαναστατικοποιεί, ιδιοποιείται, διαστρέφει και επιχειρεί να ακρωτηριάζει, δεν μπορεί να τις εσωτερικεύσει χωρίς σοβαρές διαταραχές στη λειτουργία του.

Μπροστά σε αυτή τη νέα κατάσταση της ιστορίας και σε αυτή την ιστορία της νέας κατάστασης, οι καπιταλισμός -άρα και οι διαχειριστές του- είναι αναγκασμένος, προκειμένου να μην τα χάσει όλα, να περνά σε ολοένα και αντιδραστικότερες πολιτικές. Γι' αυτό και τη βασικότερη παραγωγική δύναμη, την εργατική δύναμη, την ακρωτηριάζει πετσοκόβοντας τα δικαιώματα και περιορίζοντας τις ανάγκες της κάτω και από το όριο αναπαραγωγής της. Εξ ου και οι μισθοί των 180-400 ευρώ, οι συντάξεις βοηθήματα και η εμπορευματοποιημένη περίθαλψη των γενοσήμων.

Σημειωτέον πως στις 27 σελίδες του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει ούτε μια φορά ο όρος καπιταλισμός, ούτε μια φορά ο όρος καπιταλιστική κρίση. Η κρίση αντιμετωπίζεται ως υποκειμενικό αποτέλεσμα της πολιτικής διαχείρισης των δεξιών λαϊκών κομμάτων και της σοσιαλδημοκρατίας.

Οι αστοί κυνηγούν ως το τέλος το νέο καπιταλιστικό όνειρο. Να διαμορφώσουν – αξιοποιώντας τη σημερινή κρίση – παραγωγικές, κοινωνικοπολιτικές και γεωστρατηγικές προϋποθέσεις προκειμένου να κατακτήσουν τη «διαιώνιση» της αναπαραγωγής του καπιταλισμού σε μια νέα και ανώτερη, αν είναι δυνατόν, μακρά περίοδο δυναμικής ανάπτυξης και κερδοφορίας. Μια τέτοια όμως προοπτική, με βάση τη σημερινή έκρηξη όλων των θεμελιακών του αντιφάσεων, είναι αδύνατη. Αν ο καπιταλισμός μετά την κρίση του '73 έπεσε, κατά μέσο όρο, κατά 50% στους ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ σε σχέση με τη χρυσή περίοδο 1945-70, τότε στην τρέχουσα κρίση και μετά οι ρυθμοί ανάπτυξης θα είναι σαθροί και αναιμικοί, προετοιμάζοντας την επόμενη.

Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης και προοπτικής οργανώνουν και προωθούν πρωτοφανείς αλλεπάλληλες και ολοένα αντιδραστικότερες αναδιαρθρώσεις στο παραγωγικό καπιταλιστικό μοντέλο. Μια υπεραντιδραστική ανασυγκρότηση όλων των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων με πυρήνα το δομικό κατακερματισμό και τη διάσπαση της εργατικής τάξης. Αυτή η σύγχρονη αστική πολιτική της συνολικής κοινωνικής βαρβαρότητας δεν είναι επομένως απλώς μια πολιτική επιλογή των κυρίαρχων κύκλων. Δεν αποτελεί παράδοξη εμμονή ή κάποιο αυτόματο αποτέλεσμα μόνο των αρνητικών συσχετισμών που δημιουργήθηκαν από την τεράστιας σημασίας ήττα του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, τον περασμένο αιώνα. Η τάση για μια υπεραντιδραστική στροφή διαρκείας σε βάρος της εργασίας αποτελεί θεμελιώδη και αναγκαία πλευρά των κυρίαρχων χαρακτηριστικών της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας. Τάση που θα προωθείται μέσα από διαφορετικές ιστορικές τακτικές και πολιτικές ανάλογα με τις καμπές της ταξικής πάλης.

Αυτή ακριβώς η αστική στρατηγική υιοθετείται από τα λαϊκά κόμματα και τη χρεοκοπημένη σοσιαλδημοκρατία. Πολιτική, ίδια στον πυρήνα της από τη δεκαετία του '90, που κλιμακώνεται και ξεγυμνώνεται όλο και περισσότερο και αποκτά αποκρουστικότερα κανιβαλικά χαρακτηριστικά στη νέα κατάσταση της τέταρτης μεγαλύτερης στην ιστορία του καπιταλισμού κρίσης.

Αυτή την πολιτική προσαρμόζουν και προωθούν στην Ελλάδα τα αστικά κόμματα με αιχμή του δόρατος τη ΝΔ και από κοντά το ΠΑΣΟΚ που καταρρέει, η Δράση, και τα ακροδεξιά, συστημικά, βρυξελλιώτικα συμπληρώματα τύπου ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή.

Για να την προωθήσουν οφείλουν να καθαρίσουν με το κίνημα και την Αριστερά. Τόσο με την παρούσα ενοχλητική παρουσία και αξιοσημείωτη δράση τους που εμποδίζει αλλά δεν ανατρέπει ακόμη, όσο κυρίως με το ανεπιθύμητο μέλλον της ουσιαστικής αναγέννησης και νικηφόρας δυνητικής προοπτικής τους.

Οι αστοί πολιτικοί καθώς και διανοούμενοι – γελωτοποιοί που τους συνοδεύουν, γνωρίζουν θαυμάσια πως δεν μπορούν να απαλλαγούν από το εργατικό κίνημα. Γι' αυτό υποκλίνονται τάχα στο απεργιακό δικαίωμα, αρκεί αυτό να μη διαταράσσει τη λειτουργία της αγίας αγοράς. Αρκεί να είναι απαλλαγμένο από την εργατική πολιτική. Την πολιτική δηλαδή που ανακόπτει τη σχέση μισθών – κερδών υπέρ των πρώτων. Διαταράσσει τις διεθνείς σχέσεις του κεφαλαίου υπέρ του εργατικών, λαϊκών διεθνών σχέσεων. Αποδυναμώνει τη σύγχρονη υπεραντιδραστική αστική δημοκρατία και το σύγχρονο κράτος – στρατηγείο της καθολικής παρακολούθησης και καταστολής, υπέρ των εργατικών οργάνων και συλλογικοτήτων, σύγχρονων και μη.

Αυτή την ολοκληρωτική πολιτική συμπυκνώνει ο πεντάλογος – ολοκληρωτικό παραλήρημα του Σαμαρά στο οποίο επιλέγει ως αντίπαλους «όσους επί δεκαετίες έδιωχναν επενδύσεις κι έκλειναν επιχειρήσεις. Όσους θέλουν ανοχύρωτες τις πόλεις μας από τους λαθρομετανάστες. Όσους θέλουν τη διάλυση της Αστυνομίας. Όσους αποκλείουν λιμάνια, διώχνουν τουρίστες, παραλύουν την οικονομική ζωή. Όσους επιμένουν στον κρατισμό και στη σπατάλη. Όσους τάζουν παροχές από λεφτά που δεν υπάρχουν. Όσους προτείνουν μέτρα που μας βγάζουν άμεσα από το ευρώ και αποκόπτουν τη χώρα από τη μοναδική ευκαιρία της νέας Ευρώπης». Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, η Μπακογιάννη, o Μάνος και ο Καρατζαφέρης, αυτοί οι πιστοί του αστικού φιλελευθερισμού, προσπαθούν, ως ρωμαίες εταίρες, σεμνότυφα να ντυθούν τη μισοαντιμνημονιακή τάχα τήβεννο για να κρύψουν τη σύγχρονη ολοκληρωτική πανοπλία τους που στρέφεται εναντίον αυτών ακριβώς που τους καλούν να τους ακολουθήσουν.

Η συνειδητή αυτή ποιοτική υπεραντιδραστική αντεπίθεσή τους συνιστά μια τρομακτική απειλή για την ειρήνη, την επιβίωση, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα των καταπιεσμένων, τις κατακτήσεις του κοινωνικού πολιτισμού της ανθρωπότητας.

Η πολιτική αυτή και οι εκφραστές τους επιβάλλεται και μπορεί να ηττηθούν!

Προκειμένου όμως να υλοποιηθεί αυτή η αναγκαιότητα, απαιτείται, με επιδίωξη και προοπτική, αντίθετα από την πολιτική του ΚΚΕ, μια τεράστια συγκέντρωση και συστράτευση εργατικών και διανοητικών δυνάμεων. Δυνάμεις που θα αντληθούν από τη σημερινή εργατική τάξη και τα πληττόμενα μεσαία λαϊκά στρώματα. Απαιτείται επομένως ένα σύγχρονο αντικαπιταλιστικό, βαθιά εργατικό, ουσιαστικά λαϊκό και σύγχρονα ενιαίο μέτωπο νίκης και ανατροπής, στον πυρήνα του οποίου θα δρα το ταξικά αναγεννώμενο -εδώ, στις σκληρές αναμετρήσεις και τολμηρές αναζητήσεις- νέο εργατικό κίνημα. Και μια Αριστερά σκεπτόμενη, δημοκρατική και επαναστατική η οποία, με λοκομοτίβα το επαναστατικό κόμμα του 21ου αιώνα, θα ενώνει αντί να χωρίζει, θα εμπνέει αντί να καθηλώνει.

Στις δεκατρείς χιλιάδες πεντακόσιες λέξεις του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ οι όροι «εργατικό κίνημα», «λαϊκό κίνημα», «κίνημα νεολαίας», η πολιτική κουλτούρα και επιδίωξη συγκέντρωσης λαϊκών δυνάμεων ως πολιτικών δημιουργών, λείπουν. Το μέσο – εργαλείο που θα υλοποιήσει το κυβερνητικό πρόγραμμα είναι η ίδια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – «ήρεμη δύναμη». Το κίνημα ως όρος αναφέρεται μια φορά ως «ζωντανό κίνημα» – στοιχείο «ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού» ο οποίος επέρχεται διά της «δημοκρατικής διαβούλευσης». Το απαιτούμενο όμως είναι ένα ηγεμονικό σχέδιο του εργατικού κινήματος που υλοποιείται από τους καταπιεσμένους για τους ίδιους.

Μαστίγιο και καρότο

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου εγκαινιάζει μια νέα περίοδο «δύναμης του αδύνατου», που παραμένει αδύνατος και «αδυναμίας του δυνατού», που παραμένει ωστόσο δυνατός. Μια πρώτη διαφιλονικούμενη καταδίκη των πολιτικών του Μνημονίου και του δικομματισμού. Από τους 3.300.000 ψηφοφόρους, οι οποίοι απομακρύνθηκαν από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ , 1.250.000 στράφηκαν προς την Αριστερά (συνυπολογίζεται αφαιρετικά και η ΔΗΜΑΡ), 1.300.000 σε αστικά και ακροδεξιά κόμματα – συν 440.000 στη Χρυσή Αυγή – και περίπου 600.000 προτίμησαν την αποχή. Για πρώτη φορά μεταπολεμικά 2.200.000, το 31% περίπου του εκλογικού σώματος (26% ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), στέκεται θετικά, ιδιαίτερα σε εργατουπόλεις και εργατοσυνοικίες, στην υπάρχουσα Αριστερά.

Αυτή η πολιτική μετατόπιση των λαϊκών στρωμάτων κρύβει μέσα της ποιοτικά χαρακτηριστικά που δεν συνιστούν ακόμη ποιοτική μεταβολή. Συμπυκνώνουν και αποκαλύπτουν το ίδιο το πολιτικό επίπεδο και τη θετική δυναμική του κινήματος στην προηγούμενη περίοδο.

Το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να βγει από μια κατάσταση αιφνιδιασμού και σοβαρών δυσκολιών. Στη διαχείριση της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, μαζί με το ντόπιο πολιτικό προσωπικό και την εγχώρια αστική τάξη που πελαγοδρομούν, αποφασιστικό ρόλο παίζουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, κυρίως Βερολίνο και Παρίσι. Γνωρίζουν καλά τα πολιτικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως καίγονται γι' αυτόν γιατί γνωρίζουν τη δυναμική που κρύβει το λαϊκό ρεύμα που τον ακολουθεί και το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται εκτός συνόρων. Ρεύμα που γεννήθηκε από τις πολυάριθμες θελήσεις, συλλογικές πράξεις και αγώνες της περασμένης περιόδου που στρέφονται αντικειμενικά εναντίον του καπιταλισμού. Αντικειμενικά. Και τρέμουν μήπως το αντικειμενικά γίνει συνείδηση.

Η γραμμή που προωθούν είναι μια γραμμή μαστίγιου (απειλές διακοπής του δανείου, εξόδου από ευρώ) και καρότου (υπόσχεση «ανάπτυξης» με μισθούς Βουλγαρίας, ανεργία Ισπανίας, ελαστικοποίησης των όρων αποπληρωμής του χρέους, ομόλογο). Επιδιώκουν τα ζητήματα που αφορούν την ουσία των εργασιακών σχέσεων να εξασθενίσουν πίσω από μια ασαφή «χαλάρωση των μνημονίων και της δανειακής σύμβασης» (επιμήκυνση των δόσεων, μείωση ίσως των επιτοκίων δανεισμού και εξασφάλισης κεφαλαίων κίνησης για «να κινηθεί η αγορά» πάντα υπό συνθήκες εργασιακής γαλέρας) ώστε να υπάρξει μια προσωρινή εκτόνωση της συσσωρευμένης λαϊκής οργής.

ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΟΣ

Πολιτική και εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Οι αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού, οι εξελίξεις στην οικονομία, το ίδιο το εκλογικό αποτέλεσμα, η σταθερή παρουσία ενός απρόβλεπτου εν πολλοίς κινήματος, δείχνουν πως βαδίζουμε ολοταχώς προς μια σκληρή σύγκρουση που δεν μπορεί να κερδηθεί με όρους διαχείρισης ή επικοινωνίας. Ούτε βέβαια με ένα ρηχό κινηματισμό ή επαναστατικό βερμπαλισμό.

Ο Συνασπισμός ήδη «επιστρέφει εκεί που ήταν». Παρουσιάζεται ως ανοιχτή φιλοΕΕ δύναμη, συμπαρασύροντας συνιστώσες του, τώρα που τα ζητήματα του ευρώ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του χρέους αποτελούν τη λυδία πολιτική λίθο. Χωρίς στρατηγικό στόχο, εφ' όσον μια άλλη Αριστερά και ένα αναγεννημένο εργατικό και κίνημα δεν κάνουν αισθητή την παρουσία τους, ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκαστικά και γρήγορα θα εγκαθίσταται στο αριστερό διαχειριστικό άκρο του αστικού πολιτικού συστήματος. Το πρόγραμμά του στηρίζεται σε έναν παλιάς κοπής μεταρρυθμισμό, επιμέρους αλλαγών χωρίς αλλαγή, ρήξεων χωρίς ρήξη, ο οποίος δοκιμάστηκε στο προηγούμενο στάδιο του καπιταλισμού και χρεοκόπησε. Όπως η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει, συμμετοχή της Αριστεράς σε κυβέρνηση μέσα στα πολιτικά όρια της ΕΕ, της τρόικας και του ευρώ οδηγεί σε ενσωμάτωση, αδιέξοδη διαχείριση και ήττα.

Οι εξελίξεις αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο δημιουργίας κυβέρνησης αντιμνημονιακού προσανατολισμού γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτός «ο παλιολαός που δεν καταλάβαινε από τέτοια», η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο θα το στηρίζει στους δρόμους και τις πλατείες. Με γνώση πως ούτε ΠΑΣΟΚ του '80, ούτε σοσιαλδημοκρατική διαχείριση του καπιταλισμού, έστω με μισοπαροχές, μπορεί να υπάρξουν. Η σύγκριση κοινωνικά, ιστορικά και πολιτικά δεν ισχύει, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Εκεί, στην πράξη λοιπόν, με όρους μαζικού κινήματος θα αποκαλύπτονται τα περιορισμένα όρια, η αδήριτη ανάγκη διεύρυνσής τους. Εκεί στην πράξη θα ενισχύεται η ταξική ανεξαρτησία και δράση του μαζικού κινήματος, η δημιουργία μαζικού κοινωνικού ηγεμονικού ρεύματος με καθαρή αντικαπιταλιστική στόχευση. Πάνω από όλα επομένως η αντικαπιταλιστική Αριστερά παρουσιάζεται, πράττει και κρίνει με το δικό της αυτοτελές πρόγραμμα.

Η διπλή και αδιαίρετη αντικαπιταλιστική πολιτική για τη νέα, τρικυμιώδη περίοδο, δεν μπορεί παρά να είναι τόσο η παραπέρα βαθιά καταδίκη και πολιτική αποδυνάμωση των μνημονιακών αστικών δυνάμεων όσο και ο σταθερός στόχος – μονόδρομος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της αστικής και ιμπεριαλιστικής επίθεσης, ο κλονισμός του καπιταλισμού με επιδίωξη την επανάσταση και τον κομμουνισμό της εποχής μας. Η εργατική – λαϊκή εξουσία -μέρος της οποίας είναι η κυβέρνηση- είναι ο βαθύτερος και ουσιαστικός επιδιωκόμενος και δημόσια διακηρυγμένος στόχος που ενσαρκώνει τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Μεσοπρόθεσμα, η ρεαλιστική προοπτική που ανοίγεται είναι η συγκρότηση ενός μαζικού αριστερού, αντικαπιταλιστικού πόλου με καθοριστική τη συμβολή των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με το διάσπαρτο αντικαπιταλιστικό δυναμικό, το αντικαπιταλιστικό τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ και του Μετώπου Αλληλεγγύης Ανατροπής που θα υπερνικούν το δέος απέναντι στην ΕΕ και θα διαχωρίζονται από τη λογική ενός δήθεν καλύτερου καπιταλισμού, καθώς και με δυνάμεις του ΚΚΕ που κατανοούν το αδιέξοδο της ασκούμενης πολιτικής του, με ισχυρό έναν κομμουνιστικό πυρήνα σύγχρονης αναφοράς και πρακτικής.

Η πολιτική και εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί στοιχείο επίγνωσης των συνταρακτικών στιγμών που έρχονται. Αναγνώρισης του καθοριστικού της ρόλου ως πολιτικής δύναμης που γνωρίζει το βάθος, την έκταση, τη διάρκεια και την επικινδυνότητα της κρίσης και της ασκούμενης αστικής πολιτικής και γι' αυτό επιχειρεί διαρκώς να ενώσει το εργατικό κίνημα και τον λαό. Να δράσει ως καταλύτης για τη συσπείρωση των αριστερών αντικαπιταλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, πάνω στους άμεσους στόχους που δημιουργούν υλικά τακτικά ρήγματα και ανοίγουν δρόμο. Ώστε το εργατικό κίνημα να μπορεί να προωθεί με συνείδηση, γνώση και πρόγραμμα την επαναστατική αναγκαιότητα της εποχής.

ΠΗΓΗ: (αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΠΡΙΝ, 10/6/2012). Το είδα: Tue, 2012-06-12, http://aristeroblog.gr/node/837