Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΔΕΙΛΙΑΣ:

Ας πάψουμε να παριστάνουμε τους προσβεβλημένους, τους υπερήφανους, τους κοινωνικά ευαίσθητους ή τους πατριώτες για τα μάτια του κόσμου και ας αποδεχθούμε τις απίστευτα φοβικές επιλογές μας – αφού αυτές μας αξίζουν

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Μέρος Ι

Πόσο αλήθεια αποτιμάμε συλλογικά την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια μας; Ποια είναι η τιμή που θα είμαστε πρόθυμοι να πουλήσουμε την ελευθερία και την εθνική μας κυριαρχία; Όλα έχουν προφανώς την τιμή τους, όπως και η ίδια η τιμή – ειδικά σε μία χώρα που επιτρέπει ανερυθρίαστα το σχεδόν καθημερινό εξευτελισμό της από άλλους λαούς, για να αποφύγει (δήθεν) τα χειρότερα.   

Εάν απλά μας ζητηθεί, ως αντάλλαγμα για τα δάνεια και τις μνημονιακές δόσεις, να υπηρετούμε πιστά τους πάσης φύσεως κατακτητές στη χώρα μας, χωρίς να ενδιαφερόμαστε για όλα όσα συμβαίνουν στους διπλανούς μας (ανεργία, αυτοκτονίες, εξαθλίωση, αφελληνισμός κοκ.) και παραμένοντας απαθείς, θα είχαμε καμία αντίρρηση; 

Κρίνοντας "εκ των πραγμάτων" όχι, αφού ψηφίστηκαν, για την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας, (σε κάποιο βαθμό υπό το καθεστώς του φόβου της εκδίωξης της Ελλάδας από το ευρώ) εκείνα τα κόμματα, τα οποία εγγυούταν την πιστή εφαρμογή του μνημονίου της ντροπής και της εξαθλίωσης.

Επομένως, δεν μπορεί να έχουμε παράπονα – τουλάχιστον όχι όσοι έδωσαν την ψήφο τους στα συγκεκριμένα κόμματα. Ας πάψουμε λοιπόν να παριστάνουμε τους προσβεβλημένους, τους υπερήφανους, τους κοινωνικά ευαίσθητους ή τους πατριώτες για τα μάτια του κόσμου και ας αποδεχθούμε τις απίστευτα φοβικές και δειλές επιλογές μας – αφού δυστυχώς αυτές μας αξίζουν.     

Ευρώπη ώρα μηδέν

Η προοπτική μιας καταστροφής, όσο προφανής και αν είναι, δεν αποτελεί εγγύηση ότι τα έθνη θα κάνουν ότι χρειάζεται για να αποφύγουν αυτή την καταστροφή. Πολύ περισσότερο μάλιστα εάν ο δογματισμός, η προκατάληψη και η ψηφοθηρία στερούν από τους ηγέτες την ικανότητα να δουν το προφανές.

Δεν υπήρξε όμως κάποια πρόοδος στην σύνοδο κορυφής της περασμένης εβδομάδας; Πράγματι, υπήρξε. Η Γερμανία υποχώρησε ελαφρά, συμφωνώντας

(α) σε χαλαρότερους όρους δανεισμού για την Ιταλία και την Ισπανία, αλλά όχι στις απευθείας αγορές ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και σε

(β) ένα σχέδιο διάσωσης για τις ιδιωτικές τράπεζες, που ίσως να έχει κάποια λογική – αν και ακόμη δεν μπορεί κανείς να το πει με σιγουριά, λόγω της ασάφειας γύρω από τον μηχανισμό ESM (ο οποίος δεν «προικίσθηκε» με τραπεζική άδεια, δεν αυξήθηκαν τα κεφάλαια του ως όφειλαν και θα αργήσει πολύ να λειτουργήσει αποτελεσματικά).

Όμως, αυτές οι παραχωρήσεις είναι μάλλον αμελητέες, σε σχέση με την κλίμακα των προβλημάτων. Εάν δεν υπάρξει πρόθεση ενεργοποίησης της ΕΚΤ ως ύστατου δανειστή, εάν δεν γίνει αποδεκτός ένας ελεγχόμενος πληθωρισμός της τάξης του 4-6%, έτσι ώστε να μειωθούν πληθωριστικά τα δημόσια και ιδιωτικά χρέη (financial repression), καθώς επίσης εάν δεν υιοθετηθούν άμεσα τα ευρωομόλογα, σηματοδοτώντας την πρόθεση δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρωζώνης, η κρίση θα επιστρέψει κατά πολύ δριμύτερη.

Όσο αφορά την Ελλάδα, ο κίνδυνος αποβολής της από το κοινό νόμισμα, είναι πλέον μεγαλύτερος από ποτέ – ειδικά επειδή η Γερμανία δεν έπαψε ούτε μία στιγμή να τη θεωρεί ως το ιδανικό υποψήφιο θύμα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης (γνωρίζοντας επί πλέον το ρόλο της, ως κερκόπορτα και Δούρειου Ίππου για την εισβολή του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη).  

Είναι δυνατόν να καταφέρει αλήθεια να αποφύγει τελικά το μοιραίο; Ίσως, εάν μπορέσει να λειτουργήσει για πρώτη φορά στην Ιστορία της συλλογικά, σε όλα τα επίπεδα (πολιτική, κοινωνία, επιχειρήσεις κλπ.), χωρίς να περιμένει βοήθεια από κανέναν.    

Διαπραγματεύσεις

Όμως, "τι θα μπορούσε να διαπραγματευθεί κανείς στη σύνοδο κορυφής, όταν ο πρωθυπουργός τόνιζε στην επιστολή του ότι «η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας αποδέχεται την ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης και είναι πλήρως δεσμευμένη στους στόχους, στους αντικειμενικούς σκοπούς και σε όλες τις βασικές πολιτικές του προγράμματος»;

Κυβέρνηση, «πλήρως δεσμευμένη» σε όλες τις βασικές πολιτικές, είναι προφανές ότι ούτε θέλει, ούτε μπορεί να διεκδικήσει οποιαδήποτε βελτίωση των όρων του Μνημονίου".

Ο κίνδυνος χρεοκοπίας της Ελλάδας λοιπόν, δυστυχώς μετά τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της (αποκρατικοποιήσεις κοινωφελών, κερδοφόρων μονοπωλιακών επιχειρήσεων κλπ.), καθώς επίσης μετά την εξαθλίωση των πολιτών της, είναι μεγαλύτερος από ποτέ – ειδικά εάν συνεχίσει να επιμένει στην ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης (!) και στην πιστή εφαρμογή των εντολών των εισβολέων. 

Επενδύσεις

Μέχρι τώρα (δηλώσεις μετά τα αποτελέσματα των εκλογών και επιστολή Πρωθυπουργού στην πρόσφατη σύνοδο Κορυφής), ως επιτυχία για την Κυβέρνηση φαίνεται πως ορίζεται η απόλυτη προσήλωση στην επίτευξη των στόχων και των δεσμεύσεων του Προγράμματος (Μνημονίου) – με κάποιες τροποποιήσεις, που ακόμη μένει να τις δούμε ποιες θα είναι, κατά πόσο και πότε μπορούν να υλοποιηθούν, λαμβανομένου υπόψη ότι απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη της Τρόικα.

Ποιος θα έρθει όμως να βάλει τα χρήματά του σε μια χώρα που αυτοκαταστρέφεται; Ποιος θα κάνει συνέταιρό του το κράτος με μια φορολογία κεφαλαίου, άμεση και έμμεση, στο 60 % – πόσο μάλλον εντός μιας χώρας που βαίνει ολοταχώς προς μία ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη; Για να επενδύσει κάποιος, χρειάζεται μακρόπνοη στρατηγική, κοινωνική ασφάλεια, σταθερό και ευνοϊκό φορολογικό και νομικό περιβάλλον.

Υπάρχει; Θα υπάρξει; Ή μήπως θα «βαφτίσουμε» επένδυση το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της χώρας σε διάφορα hedge funds, τα οποία θα δώσουν κάποια λίγα χρήματα, θα πάρουν μονοπώλια και υποδομές πρώτης γραμμής και εν συνεχεία, αφού εφαρμόσουν ακραίες «πολιτικές εξυγίανσης» (έτσι θα το πουν), θα τις πουλήσουν πάλι σε ξένους, ή άλλους επενδυτές;

Από πού θα αντλεί έσοδα ένα κράτος, όταν οι υποδομές του θα ανήκουν σε ξένους, ενώ οι πολίτες του θα έχουν εξαθλιωθεί οικονομικά και, κυρίως, ψυχικά; Ποιος μπορεί να χαράξει οικονομική πολιτική με ένα κράτος διαλυμένο, με τις υπηρεσίες του να υπολειτουργούν, με τις υποδομές του ξεπουλημένες, με τους πολίτες του ανέργους (ή, στην καλύτερη περίπτωση, μετανάστες) και με μειωμένα κατά 30 % τα εισοδήματά τους;

Σε ποιο σχέδιο δράσης της Τρόικα τα γράφει αυτά; Ποιο μνημόνιο μπορεί να εγγυηθεί την επίτευξή τους; Σε τελική ανάλυση, ποιον εξυπηρετεί η σύγκρουση του πολίτη με τη χώρα του; Ποιοι θέλουν να μας κάνουν να μισήσουμε το κράτος μας, την περιουσία του, τις υποδομές του, τους υπαλλήλους του, τις παροχές του;"

Επιλογές κειμένων, Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2639.aspx#.T_MNhpGHrgl

Μέρος ΙΙ

Το χρυσόμαλλο δέρας  (μέρος από άρθρο του Σεπτεμβρίου 2011)

Προς το τέλος του 1970 εμφανίζεται στην Ελλάδα ένας εκπαιδευμένος στις Η.Π.Α. χαρισματικός πολιτικός ηγέτης, ο οποίος διαφθείρει ένα σχετικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού – εθίζοντας το στην άμετρη κατανάλωση, στην ιδιοτελή ψήφο, στα χρέη και στην εύκολη ζωή. Αυξάνει τους μισθούς χωρίς κανένα κριτήριο παραγωγικότητας, διογκώνει τις κρατικές δαπάνες, καθώς επίσης τα ελλείμματα και διορίζει μία στρατιά ανεπαρκών δημοσίων υπαλλήλων – οι οποίοι στελεχώνουν μία «λεγεώνα», πιστή στις εντολές του αρχηγού της.

Τα έμπιστα μέλη της «λεγεώνας» τοποθετούνται σε καίριες θέσεις, οι οποίες εξασφαλίζουν στο κόμμα εξουσίας τη συνεχή επανεκλογή του – με την αδιαφανή χρηματοδότηση του να στηρίζεται στην υπόγεια διαπλοκή, καθώς επίσης στη διαφθορά. Μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας εξακοντίζεται στα ύψη – από μηδενική σχεδόν αφετηρία. Μέχρι τότε, οι χρεοκοπίες της Ελλάδας ήταν το αποτέλεσμα των συνεχών «πολέμων» για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας της – ενώ καμία χώρα δεν είχε εξευτελίσει ποτέ τους πολίτες της, οι οποίοι ζούσαν πάντοτε μέσα στα πλαίσια των οικονομικών δυνατοτήτων τους.

Την ίδια εποχή, τα παιδιά του Σικάγου παίρνουν τα ηνία της πολιτικής στις Η.Π.Α., ιδιωτικοποιώντας σχεδόν όλες τις κερδοφόρες κρατικές δραστηριότητες. Στις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη, στις οποίες δραστηριοποιείται επεκτατικά η υπερδύναμη, τοποθετούνται κατά προτίμηση σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, με τη συμμετοχή εκπαιδευμένων στις Η.Π.Α. οικονομολόγων – επειδή αυτές μπορούν να εφαρμόζουν ευκολότερα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, έχοντας μεταξύ άλλων τον έλεγχο των εργατικών συνδικάτων.              

Αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η τότε Δ. Γερμανία υποχρεώνεται από τη Γαλλία να συμμετέχει στη μελλοντική δημιουργία της Ευρωζώνης, στο κοινό νόμισμα καλύτερα (ευρώ), πριν ακόμη της επιτραπεί η ένωση της με την Α. Γερμανία. Οι Γάλλοι κυρίως θεωρούν ότι, το κοινό νόμισμα θα αποτελούσε ισχυρή προστασία τους απέναντι στις ανέκαθεν επεκτατικές τάσεις της Γερμανίας – ενώ υπέφεραν κατά κανόνα από το ισχυρό νόμισμα (μάρκο) της γείτονας χώρας.

Εικόνα: Η κυβερνητική και η διεθνής Τρόικα

Τέλος η Ελλάδα, αρχές του 2000, πριν ακόμη καταφέρει δηλαδή να γίνει ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης, αναζητάει λύσεις για την «παραποίηση» κάποιων «λογιστικών στοιχείων» της – τα οποία θα μείωναν το δημόσιο χρέος της, με τη βοήθεια της δημιουργικής λογιστικής. Η Ελληνίδα υπεύθυνος της Goldman Sachs στο Λονδίνο, διαπιστώνοντας έκπληκτη τις τεράστιες αδυναμίες της στατιστικής υπηρεσίας της Ευρωζώνης, καθώς επίσης όλων των υπολοίπων ελεγκτικών μηχανισμών της ΕΕ, δημιουργεί ένα προϊόν (swap), το οποίο επιτρέπει την απόκρυψη ενός μέρους των χρεών της Ελλάδας – μία εξαιρετικά κερδοφόρα τοποθέτηση για τον εργοδότη της, αφού μεταφέρονται χρέη στο μέλλον, με πολύ υψηλά επιτόκια.  

…….Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, αφού έχουμε αναλύσει το θέμα πολλές φορές στο παρελθόν, τόσο η ραγδαία μείωση του ΑΕΠ μας, όσο και η απίστευτη αύξηση των χρεών, δίνουν τις δικές τους απαντήσεις – ειδικά επειδή το μειωμένο ΑΕΠ οδηγεί αναπόφευκτα σε μεγάλο περιορισμό των δημοσίων εσόδων, τάξης μεγέθους ίσης με το 25% του ποσού μείωσης (όσο η μέση φορολόγηση).

Αναλυτικότερα, το δημόσιο χρέος μας αυξήθηκε κατά περίπου 70 δις € μέσα στα δύο έτη, στα οποία δραστηριοποιείται το «Ταμείο» στη χώρα μας – όταν το ΔΝΤ μας έχει μέχρι στιγμής (Σεπτέμβριος 2011) δανείσει πολύ λιγότερα (περίπου 55 δις €). Από την άλλη πλευρά, στο ίδιο χρονικό διάστημα, το ΑΕΠ μας κατέρρευσε, αντί να αυξηθεί, παρασύροντας μαζί του τα έσοδα του δημοσίου – τα οποία πλέον καλούμαστε εμείς να αναπληρώσουμε, με φόρους οι οποίοι θα εξαθλιώσουν εντελώς τους Έλληνες Πολίτες. Παράλληλα, όλες οι υπόλοιπες αξίες στη χώρα μας (εισηγμένες εταιρείες στο χρηματιστήριο, ακίνητα κλπ.) έχουν μειωθεί κατά τουλάχιστον 300 δις €.

Σε τελική ανάλυση, για τη δήθεν διάσωσή μας, οι ευεργέτες μας έχουν πληρώσει περί τα 55 δις €, ενώ μας έχουν ζημιώσει πάνω από 300 δις € – χωρίς καμία απολύτως προοπτική για το μέλλον μας, αφού το ίδιο το ΔΝΤ προβλέπει ότι, το δημόσιο χρέος μας το 2012 θα αναρριχηθεί στο 190% του ΑΕΠ μας (οπότε βέβαια θα χρεοκοπήσουμε ανεξέλεγκτα, αφού μας ληστέψουν προηγουμένως).

Είναι δυνατόν λοιπόν να θέλουμε να συνεχίσει η ληστεία της Ελλάδας – πόσο μάλλον να εκλιπαρούμε ανόητα την Τρόικα να επιστρέψει; Δεν είναι προτιμότερη η στάση πληρωμών, παρά τα επώδυνα επακόλουθα της, από την άσκοπη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής περιουσίας μας, καθώς επίσης από την υποδούλωση της πατρίδας μας στους τοκογλύφους δανειστές της; Ποιος μας υποχρεώνει αλήθεια να επιλέξουμε ανάμεσα στη «Σκύλλα και στη Χάρυβδη» – στη Γερμανία δηλαδή της Άριας Φυλής ή στην εγκληματική συμμορία της ελίτ, την οποία εκπροσωπεί το ΔΝΤ; 

……….Ολοκληρώνοντας, όπως έχουμε επισημάνει αρκετές φορές, το ΔΝΤ, όταν εισβάλλει σε μία χώρα, με τη βοήθεια της εκάστοτε πολιτικής της ηγεσίας, δεν περιορίζεται ποτέ στις «υπηρεσίες» του ηγέτη του ενός κόμματος εξουσίας. Συνήθως έχει από πολύ πριν εξασφαλίσει τη συμμετοχή/συνενοχή των εκάστοτε δύο βασικών πολιτικών αρχηγών της – ενώ το κεντρικό «στρατηγείο» του τοποθετείται πάντοτε στο υπουργείο οικονομικών.

Επιλογές κειμένων  διαφόρων, με παρεμβάσεις – B/Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2639.aspx#.T_QED5GHrgl

Η ΚΡΙΣΗ ΒΑΘΑΙΝΕΙ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η προεκλογική περίοδος πέρασε διαφορετική από τις προηγούμενες. Η κρατκή μηχανή, ότι δηλαδή απόμεινε πλέον απ' αυτήν, οφείλει μας λένε να αποκτήσει εκ νέου τους συνήθεις ρυθμούς. Προς τί όμως; Οι κατευθυνόμενες ειδήσεις κάνουν λόγο για υστέρηση εισόδων. Καταντήσαμε να θεωρούμε αυτή ως το πλέον σημαντικό κρατικό ζήτημα, δεδομένων των ασφυκτικών υποχρεώσεών μας έναντι των τοκογλύφων δανειστών μας.

Οφείλεται άραγε η υστέρηση στη συνήθη προεκλογική ραστώνη ή πρέπει να αποδεχθούμε ως αιτία την παρατεταμένη ύφεση, η οποία επιτείνεται λόγω των εξοντωτικών μέτρων του «σωτηρίου» μνημονίου, σωτηρίου για τους διεθνείς κερδοσκόπους.

Οι δανειστές μας γνωρίζουν πολύ καλά τις οικονομικές μας δυνατότητες. Βεβαιώθηκαν με τις πρόσφατες εκλογές ότι ο φόβος μπορεί να αποτελέσει για κάποια ακόμη έτη άριστο μέσο επηρεασμού σημαντικού τμήματος του εκλογικού σώματος. Συνεπώς η «λύση» της με μέτρο αφαίμαξης των καταθέσεων των μικρομεσαίων στρωμάτων του λαού προς πληρωμή των παντοίων επιβαρύνσεων φορολογικής φύσεως θα εντείνεται. Για την ελάφρυνση των πιέσεων που θα δέχεται η Εξουσία, καθώς η κρίση θα εντείνεται, θα χρησιμοποιούνται δοκιμασμένα ήδη με επιτυχία όπλα. Η αντιπαράθεση τμημάτων του λαού (δημόσιοι υπάλληλοι κατά ιδιωτικών, προνομιούχοι κατά αποκλήρων, εντόπιοι κατά ξένων) με ολέθριες τις συνέπειες για την εθνική ομοψυχία, η οποία δοκιμάζεται παρά τις όψιμες πατριωτικές κορώνες εκ μέρους αρκετών πολιτικών. Η αντιπαράθεση ευνοείται από το πνεύμα ατομισμού, το οποίο έπνευσε κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Γι' αυτό και εν πολλοίς είμαστε απρόθυμοι να σπεύσουμε προς συμπαράσταση των συνανθρώπων μας που έχουν την ανάγκη.

Στα μεγάλα αστικά κέντρα συνάνθρωποί μας βιώνουν τραγικές καταστάσεις. Υπόσχονταν κάποιοι πολιτικοί με κομπασμό ότι δεν θα επιτρέψουν να υποβαθμιστεί το επίπεδο ζωής στη χώρα μας στο επίπεδο άλλων βαλκανικών χωρών εκδηλώνοντας απαράδεκτη περιφρόνηση προς λαούς πολιτιστικά συγγενείς μας. Αλλά οι πολιτικοί αυτοί ποτέ δεν αισθάνθηκαν Βαλκάνιοι, καθώς είχαν αποδεχθεί τις δυτικές «πολιτιστικές αξίες», τις οποίες υπηρέτησαν και εξακολουθούν να υπηρετούν προς ίδιον όφελος και καταβαράθρωση του λαού και της χώρας μας. Η εθνική μας υπερηφάνεια εξατμίζεται, καθώς ολοένα και περισσότεροι αποδεχόμαστε τις εξελίξεις ως μη ανατρέψιμες η διορθώσιμες υπό τις διεθνείς συγκυρίες. Οι ανάγκες για παροχή υλικής βοήθειας πολλαπλασιάζονται. Τα συσσίτια όμως, εκκλησιαστικά και άλλα φαίνονται ανεπαρκή. Οι ευρωπαϊκές στατιστικές αναφέρονται σε άστεγους Έλληνες και στην έξαρση της ανεργίας. Μόνο κατά το Α΄ τρίμηνο του τρέχοντος έτους απωλέσθηκαν 400.000 θέσεις! Οι νέοι μας επιστήμονες ετοιμάζονται προς μετανάστευση, ενώ οι αναποφάσιστοι απ' αυτούς συντηρούνται από το οικογενειακό ταμείο ανεργίας. Θλιβερότερη είναι η εικόνα στον τομέα της υγείας. Πονεμένες από την βαρειά ασθένεια που έπληξε μέλος της οικογενείας υπάρξεις μετακινούνται σε μεγάλη έκταση της μείζονος πρωτευούσης προς εξασφάλιση των απολύτως απαραιτήτων φαρμάκων. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι οι ίδιοι οι ασθενείς που υφίστανται την ταλαιπωρία και τον ευτελισμό της αναμονής επί ώρες σε σειρές που σχηματίζονται από τα χαράματα. Και είμαστε ακόμη στην αρχή. Και οι πολιτικοί μας εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την γλώσσα που έμαθαν, την ξύλινη, συνεπικουρούμενοι από τους δοτούς δημοσιογράφους των πανισχύρων μέσων της διαπλοκής.

Πρόσφατα για λόγους εντυπώσεων έγινε γνωστό ότι έλεγχοι έφεραν σε φως κάποιες σημαντικές ατασθαλίες. Σε μία από τις περιπτώσεις αναφέρθηκε ότι ο «δράστης» ήταν ιερέας, που εξασφάλιζε με το βιβλιάριό του φάρμακα για πολλούς ενορίτες του, ακόμη και γυναίκες! Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω την εντύπωση που προκάλεσε η είδηση στο ευρύ κοινό. Είναι όμως αναμφισβήτητο ότι οι διοχετεύσαντες την είδηση είχαν σκοπό να πλήξουν την Εκκλησία. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο ιερέας έπραττε ορθά με βάση τις εντολές του Ευαγγελίου. Οπωσδήποτε όμως με τις ενέργειές του έδειξε τη μεγάλη συμπάθεια προς τον πάσχοντα ενορίτη του. Ας εξετάσουμε την είδηση διαφορετικά απ' ότι οι διοχετεύσαντες αυτή. Για να αναγκαστεί ο ιερέας να προβαίνει στην καταδικαστέα ενέργεια της εξαπάτησης του ασφαλιστικού ταμείου, ασφαλώς αρκετοί ενορίτες δεν διέθεταν ασφαλιστική κάλυψη. Αυτό δεν είναι τρωτό, για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε ως κοινωνία; Κατά τη διάρκεια της κατασπατάλησης των δανείων, που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάντια, διοργανώθηκαν πλήθος επιδοτουμένων σεμιναρίων πληροφορικής και εκπαιδεύτηκαν πλήθος προσώπων, τα οποία δεν κάθησαν έκτοτε ενώπιον υπολογιστού. Τα σημαντικά αυτά ποσά, τα οποία διετέθησαν κατά το μεγαλύτερο μέρος σε φίλους του κόμματος εξουσίας, στέρησαν το Κράτος από την εκπόνηση προγραμμάτων, τα οποία θα κάλυπταν όλους τους οργανισμούς (νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, ΔΟΥ). Τα προγράμματα αυτά από δεκαετίες θα είχαν συντελέσει στην εξοικονόμηση τρομακτικών ποσών που κατασπαταλήθηκαν. Προγραμματιστές η χώρα μας έχει πολλούς και άριστους. Αυτούς οι ιθύνοντες εξώθησαν στην ανεργία, διότι δεν ήθελαν να «στρώσει» η δημόσια μηχανή. Ήθελαν να αλωνίζουν οι ημέτεροι προμηθευτές μεσάζοντες και επίορκα στελέχη του Δημοσίου, προκειμένου να διασπαθίζεται το δημόσιο χρήμα ανετότερα και με μικρότερους τους κινδύνους συνεπειών.

Το κάπως «παρήγορο» είναι ότι η κρίση, καθώς βαθαίνει εξαπλώνεται σε μεγαλύτερη έκταση της ευρωπαϊκής ηπείρου. Οι χώρες του Νότου μας ακολουθούν κατά πόδας και φαίνεται να σέρνουν στο χορό και την Γαλλία. Ο γερμανογαλλικός άξονας φαίνεται να εξασθενεί και εκδηλώνεται διάθεση αντιπαράθεσης προς τη σκληρή πολιτική των φαινομένων ως ισχυρών οικονομικά χωρών του Βορρά. Το νέο στοιχείο είναι η διαφαινόμενη κάμψη του ρυθμού ανάπτυξης της γερμανικής οικονομίας. Είναι η τιμωρία για την αλαζονεία και αναλγησία έναντι των χωρών του Νότου, τους οποίους, αν και εταίροι, συμπεριφέρονται οι οικονομικά ισχυροί ως κατώτερους χωρίς να καταγγέλλονται για φυλετικές διακρίσεις. Η κάμψη δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η αγορά της κινεζικής κομματικής νομενκλατούρας δεν θα καταφέρνει για πολύ ακόμη να αντισταθμίζει τις απώλειες από την κάμψη της αγοραστικής δύναμης των λαών των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Αν ποτέ εκδηλωθεί κρίση στις χώρες του Βορρά δεν θα είναι τόσο ήπια, όσο εκδηλώνεται σήμερα στον Νότο. Ο Νότος μπορεί να θρέψει τους πληθυσμούς του. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε πολύ καλά και να αισιοδοξούμε. Μόνο αν μας κηρύξουν εκ νέου πόλεμο και μας αρπάξουν τα αγαθά της γης μας, θα πεθάνουμε από την πείνα. Προς το παρόν όμως μας οδήγησαν σε περιφρόνηση προς τη γη και για την κάμψη της πρωτογενούς παραγωγής είμαστε εμείς πρωτίστως οι υπεύθυνοι. Τώρα θέλουν να αγοράσουν όλον τον δημόσιο πλούτο και να μας καταστήσουν υποτελείς εφ' όρου Ιστορίας.

Δεν θα το καταφέρουν, αν επιστρέψουμε στις αξίες μας που έχουμε τελευταία απεμπολήσει. Αν ξαναγίνουμε ολιγαρκείς και θερμάνουμε την αγάπη προς την πατρίδα, τότε και την κρίση θα ξεπεράσουμε με μικρές συνέπειες και την πατρίδα μας θα ελευθερώσουμε. Έχουμε διάθεση για αγώνα;

                                                                                    «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 2-7-2012      

Σημερινότητα η πολύτιμη

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Προ καιρού το περιοδικό μας είχε φιλοξενήσει κείμενό μου με τίτλο Συνάντηση με τη "σημερινότητα"[i]. Εκεί είχα προσπαθήσει να καταδείξω έναν ιδιαίτερο κίνδυνο: Τον κίνδυνο της νομιζόμενης ενασχόλησης με την Αφρική (και με κάθε "Αφρική"). Το να δηλώνει, δηλαδή, κανείς ενδιαφέρον για τον τόπο, να μεταβαίνει εκεί, ενδεχομένως και να καυχάται για τη μακρόχρονη παραμονή του επί αφρικανικού εδάφους, αλλά δίχως στην πραγματικότητα να έχει ποτέ οικοδομήσει επαφή με την αληθινή Αφρική.

[i] Πάντα τα Έθνη 115 (2010), σσ. 6-8.

Δίχως έμπρακτη προθυμία για γνωριμία με τη "σημερινότητά" της, δηλαδή με αυτό που στην πραγματικότητα συνιστά αυτή τη στιγμή την Αφρική, ο εν λόγω καυχώμενος μένει στην πραγματικότητα μακριά της, αγκαλιασμένος με ένα φάντασμά της, που ουδαμώς την εκπροσωπεί.

"Χωρίς συνάντηση με την σημερινότητα", κατέληγε το κείμενο, "η ομολογουμένως πολύτιμη διάθεση για αποδοχή των ποικίλων πολιτισμών μπορεί να εγκλωβιστεί σε μια φαντασίωση, ότι οι σημερινοί πολιτισμοί είναι ό,τι ήταν πριν από αιώνες, πριν από την όσμωσή τους με την τεχνολογία, τη νεωτερικότητα, τον κοινοβουλευτισμό κλπ. Επί πλέον, η ακαλλιέργητη πεποίθηση ότι οι πολιτισμοί είναι συμπαγείς ουσίες, αδυνατεί να δει ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι σύνθετα γεγονότα, ευρισκόμενα σε αδιάκοπη κίνηση. Μέσα σε κάθε πολιτισμό αναπτύσσονται δυνάμεις που ελευθερώνουν και δυνάμεις που σκλαβώνουν […]. Ο φαντασιακός εγκλωβισμός μας […] στο παρελθόν και στις γενικεύσεις, μπορεί να μοιάζει απλώς με αγαθό ρομαντισμό, στην πραγματικότητα όμως ίσως να αποτελεί οδυνηρή εκδήλωση αλαζονίας. Της αλαζονίας αυτού που ανενδοίαστα πιστεύει ότι ομφαλός της γης είναι η αυλίτσα του".

Μια πρόσφατη έκδοση επιβεβαιώνει, από τη δική της σκοπιά, την ύπαρξη και την έκταση αυτού του κινδύνου. Πρόκειται για το σπουδαίο βιβλιαράκι του Ρίτσαρντ Καπισίνσκι, Ο Άλλος [i]. Ο Καπισίνσκι (1932-2007) υπήρξε διακεκριμένος Πολωνός δημοσιογράφος και ο πρώτος ξένος ανταποκριτής της χώρας του. Ταξίδεψε σε φλεγόμενες περιοχές της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και προσπαθώντας να αποτυπώσει τη ζωή των λαών τους ζώντας την "από μέσα". Έτσι προχώρησε κάτω από την κρούστα, έδωσε καίριες μαρτυρίες και διατύπωσε διεισδυτικές παρατηρήσεις[ii]. Το εν λόγω βιβλίο του αποτελείται από τέσσερις διαλέξεις που έδωσε σε συνέδρια και πανεπιστήμια, ως απόσταγμα ακριβώς των εμπειριών του και των αναστοχασμών του για την έννοια του "άλλου" και του "διαφορετικού". Ο Καπισίνσκι έφτασε σε πολύ σημαντικές θέσεις, οι οποίες μπορούν, κατά τη γνώμη μου, να ανταμώσουν πολύ γόνιμα την Ορθόδοξη θεολογία και την παραδοσιακή ευαισθησία της για τη βίωση του «άλλου» ως προσώπου μοναδικού, ως όρου της ύπαρξής μας και ως τόπου συνάντησής μας με τον Θεό. Αυτά όμως μπορούμε να τα συζητήσουμε σε άλλη ευκαιρία. Αυτό που θα ήθελα εδώ να ερανιστούμε από τη μαρτυρία τυ Καπισίνσκι, είναι η αποκαλυπτική συνηγορία του υπέρ της επαφής με τη σημερινότητα.

Ο Καπισίνσκι αναφέρεται στις έρευνες, τις εκπλήξεις και τα ευρήματα της κοινωνικής ανθρωπολογίας, μιας πολύτιμης επιστήμης που ο θεολογικός – εκκλησιαστικός χώρος θα την είχε περί πολλού, αν είχε περί πολλού τις ιεραποστολικές σπουδές, δηλαδή τη σοβαρότητα περί το άνοιγμα στο αλλιώτικο. Γράφει σε κάποιο σημείο ο πολωνός δημοσιογράφος για κορυφαίους κοινωνικούς ανθρωπολόγους:

"Συγγραφείς όπως ο Ρίβερς, ο Ράτκλιφ-Μπράουν ή ο Έβανς-Πρίτσαρντ απέδειξαν ότι οι πολιτισμοί των Άλλων ήταν το ίδιο πολύτιμοι και λογικοί όσο ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, με τη μόνη διαφορά ότι ήταν απλώς άλλοι. Ένα βήμα παραπέρα – αλλά τι σημαντικό βήμα όμως! – έκανε ο Μαλινόφσκι, ο οποίος κατέστησε τη λεγόμενη έρευνα πεδίου απαραίτητη προϋπόθεση για τη γνωριμία με τους Άλλους: δεν αρκεί να τους επισκεφθεί κανείς, πρέπει επίσης να ζήσει ανάμεσά τους ή μαζί τους. Έτσι ξεκίνησε από τα Τροβριανά νησιά στον Ειρηνικό, κι εκεί, στη μέση ενός χωριού, έστησε τη σκηνή του. Ο Μαλινόφσκι ανακάλυψε προς μεγάλη του έκπληξη ότι οι λευκοί που είχαν ζήσει σε εκείνα τα νησιά για δεκαετίες όχι μόνο ζούσαν πολύ μακριά από τα τοπικά χωριά, αλλά αυτά που έλεγαν για τους ντόπιους ήταν ένα σωρό ανοησίες, τίποτα άλλο παρά αναληθείς και παράλογες κοινοτοπίες. Εν ολίγοις οι λευκοί στα τροπικά μέρη είναι η χειρότερη και η πλέον ανακριβής πηγή πληροφοριών σχετικά με τους αυτόχθονες και τους πολιτισμούς τους. Οι πρώτοι αποφεύγουν τους δεύτερους, γιατί μια συνάντηση με τους Άλλους δεν είναι κάτι απλό και αυτονόητο, αλλά αντίθετα προϋποθέτει θέληση και μια προσπάθεια που δεν είναι πάντα όλοι πρόθυμοι να αναλάβουν […].

Τα κείμενα που προέκυψαν ως αποτέλεσμα ερευνών πεδίου άσκησαν μεγάλη επιρροή στην ευρωπαϊκή σκέψη που αφορούσε τη σχέση με τους Άλλους, γιατί απέδειξαν ότι αυτοί οι Άλλοι δεν ήταν ορδές αινιγματικών, αργόσχολων πρωτόγονων, αλλά ζούσαν σε εξαιρετικά αναπτυγμένους πολιτισμούς οι οποίοι διέθεταν σύνθετες και περίπλοκες δομές και ιεραρχίες […].

Παρόλο που η έρευνα πεδίου έπαιξε έναν τόσο σημαντικό και θετικό ρόλο στη διερεύνηση των γνώσεων σχτικά με την ανθρώπινη οικογένεια, παρουσίασε […] αδυναμίες […]. Έγινε μια προσπάθεια να ερευνηθούν και να μελετηθούν παραδοσιακοί πολιτισμοί παίρνοντας ως δεδομένο ότι παρουσίαζαν μια αμιγή μορφή, με την οποία είχαν υπάρξει σε απομόνωση για αιώνες. Έτσι περιγράφονται σαν στατικές δομές, αμετακίνητες και σταθερές για πάντα, ενώ στην πραγματικότητα, ειδικά στην εποχή μας, υπέκειντο σε μια διαρκή αλλαγή, σε μια ολοκληρωτική και κάποτε εκ βάθρων μεταλλαγή. Προτού ο Έβανς-Πρίτσαρντ, για παράδειγμα, καταφέρει να ολοκληρώσει την περιγραφή της φυλής Ζάντε, εκείνη είχε ήδη αρχίσει να διαφοροποιείται εντελώς ή είχε τελείως διασκορπιστεί και είχε πάψει να υπάρχει μαζί με τον πολιτισμό και τους θεούς της. Την εποχή εκείνη είχε ξεκινήσει μια περίοδος ταχείας και αυξανόμενης μετανάστευσης, όταν εκατομμύρια άνθρωποι μετακινούνταν προς τις πόλεις, και ο στυλοβάτης της παράδοσης, το χωριό, ερήμωνε καθώς οι κάτοικοί του αποδεκατίζονταν από την πείνα, τους εμφύλιους πολέμους, την ξηρασία και τις επιδημίες. Τ ο άτομο που συναντάμε στις μεγάλες πόλεις του Τρίτου Κόσμου είναι πλέον ένας άλλος Άλλος – το προϊόν μιας αστικής, αλλοιωμένης κουλτούρας που είναι δύσκολο να καθοριστεί, ο απόγονος διαφορετικών αντιφατικών κόσμων, ένα σύνθετο δημιούργημα ασταθών, πρόσκαιρων περιγραμμάτων και χαρακτηριστικών. Ακριβώς με αυτό το είδος του Άλλου έχουμε συνήθως να κάνουμε σήμερα […].

Το τίμημα που πλήρωσε [ο Μαλινόφσκι] για το γεγονός ότι ξέκοψε από τον δικό του πολιτισμό ήταν μεγάλο. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό να έχει κάποιος τη δική του, ξεχωριστή ταυτότητα, ένα αίσθημα της δικής του δύναμης, αξίας και ωριμότητας. Μόνο τότε μπορεί κάποιος να αντιμετωπίσει με τόλμη έναν άλλον πολιτισμό. Διαφορετικά θα παραμονεύει στην κρυψώνα του, απομονώνοντας έντρομος τον εαυτό του από τους Άλλους. Και μάλιστα τη στιγμή που ο Άλλος είναι ένας καθρέφτης μέσα στον οποίο βλέπω τον εαυτό μου κι μέσα στον οποίο γίνομαι αντικείμενο παρατήρησης – ένας καθρέφτης που με αποκαλύπτει και με ξεγυμνώνει, κάτι που θα προσπαθούσαμε να αποφύγουμε" [iii].

Ο Καπισίνσκι κατόρθωσε να καταγράψει, σε αδρές γραμμές, την πελώρια αλήθεια πως κάθε άνθρωπος είναι υπαρκτός στη σημερινότητά του[iv]. Δεν υπάρχει αληθινός άνθρωπος έξω απ' αυτήν, κι αν δεν νοιαστείς γι' αυτήν, δεν ανταμώνεις κανέναν. Χρειάζεται, λοιπόν, φιλότιμο και επίγνωση για να γίνει μπορετή η έξοδος από τον ιδιότυπο αυτισμό του μη-πορευομένου προς πάντα τα έθνη. Γιατί ο αυτισμός αυτός, το σφιχταγκάλιασμά σου με τον εαυτό σου και με τα φαντάσματά του, συχνά εκδηλώνεται με τρόπο που ξεγελά. Μπορεί, δηλαδή, να μη στέκεις κοκκαλωμένος, αλλά να στροβιλίζεσαι, πάντα όμως έτσι αυτο-αγκαλιασμένος. Κι αυτή η περιδίνηση περί τον άξονά σου να σε κάνει να κομπάζεις κι από πάνω, πως είναι τάχα πόρευση, ταξίδι κοπιώδες προς τον άλλον!

[i] Μετάφραση από τα πολωνικά: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2011.

[ii] Από τα άλλα βιβλία του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, ιδιαίτερα αγαπητό είναι το Έβενος, το χρώμα της Αφρικής (μτφρ: Ζώγια Μαυροειδή, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2002). 

[iii] Καπισίνσκι, ό.π., σσ. 34-37, 97.

[iv] Για τους ανθρωπολόγους που μνημονεύει ο Καπισίνσκι, Ουίλλιαμ Ρίβερς (1864-1922), Άλφρεντ Ρέτζιναλντ Ράντκλιφ-Μπράουν (1881-1955), Έντουαρντ Έβαν Έβανς-Πρίτσαρντ (1906-1983) και Μπρόνισλαφ Μαλινόφσκι (1884-1942), ο έλληνας αναγνώστης που δεν δύναται να ασχοληθεί με τα ίδια τους τα έργα, αλλά επιθυμεί μια βασική πληροφόρηση, μπορεί να συμβουλευτεί το μελέτημα των Paul Erickson και Liam Murphy, Ιστορία της ανθρωπολογικής σκέψης (μτφρ. Φανή Μπούμπουλη, επιμ. Φωτεινή Τιμπιρίδου), εκδ. Κριτική, Αθήνα 2002, ιδίως σσ. 142-149

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πάντα τα Έθνη 122 (2012), σσ. 10-12.

H καταστροφική κρίση και η «νίκη» της Αριστεράς

Του Τάκη Φωτόπουλου

Σε προηγούμενο άρθρο[1]  έγραφα ότι σε περίπτωση νίκης της μνημονιακής παράταξης στις εκλογές της 17 Ιούνη, «που φαίνεται και η πιθανότερη, εφόσον η εκστρατεία των ξένων και ντόπιων ελίτ να παγιδεύσει την αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων φαίνεται ότι στέφεται από επιτυχία», αυτό θα σήμαινε την τελική εκ των υστέρων νομιμοποίηση του συστημικού εγκλήματος που διαπράχθηκε με τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις.

Θα σήμαινε ακόμη, τόνιζα, τη μόνιμη φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του λαού και την κατάργηση κάθε οικονομικής και συνακόλουθα εθνικής κυριαρχίας, καθώς και το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου της χώρας. Σήμερα, τα σχέδια που συζητά η σύνοδος κορυφής της Ευρωζώνης για κάποιου είδους πολιτική ένωση (‘δημοσιονομική', τραπεζική ένωση κ.λπ.) έχουν ακριβώς για στόχο την κοινή δανειακή χρηματοδότηση των ελλειμμάτων των μη ανταγωνιστικών χωρών τού Νότου, με αντάλλαγμα την απώλεια και του τελευταίου ίχνους οικονομικής κυριαρχίας τους… 

Όμως, όπως επίσης σημείωνα στο άρθρο αυτό, η νίκη της μνημονιακής παράταξης θα σήμαινε ακόμη ότι, παρά τις μεγαλόστομες «ταξικές» αναλύσεις για δήθεν μετατόπιση στις εκλογές του Μάη εργατικών και λαϊκών στρωμάτων προς την Αριστερά, στην πραγματικότητα αυτό που φαίνεται συνέβη ήταν μια πρόσκαιρη μετατόπιση των ‘νοικοκυραίων' ψηφοφόρων από τα κόμματα εξουσίας (του ΠΑΣΟΚ κυρίως), οι οποίοι ήθελαν μεν να «τιμωρήσουν» τα κόμματα αυτά για την απώλεια σημαντικού τμήματος της ευημερίας τους αλλά όχι να υποστούν και οποιαδήποτε σημαντική θυσία για τις συνακόλουθα απαιτούμενες ριζοσπαστικές αλλαγές. Έτσι, η Ελλάδα παρουσίαζε την θεμελιακή αντίφαση στις μεν δημοσκοπήσεις να έχει τα υψηλότερα ποσοστά πίστης στο Ευρώ και την ΕΕ, στις δε εκλογές του Μάη να απορρίπτει τα μνημόνια που επέβαλε η ίδια ΕΕ! Δεν ήταν λοιπόν εκπληκτικό ότι οι ξένες και ντόπιες ελίτ εύκολα θα τρομοκρατούσαν τα στρώματα αυτά να επανέλθουν στη ‘στρούγκα' των κομμάτων εξουσίας που (μαζί με το συστημικό δεκανίκι ΔΗΜΑΡ) απέκτησαν τη δυνατότητα να σχηματίσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Έτσι, τα κόμματα αυτά θα μπορέσουν τώρα να συνεχίσουν το «έργο» τους, με κάποιες διακοσμητικές κυρίως αλλαγές στα μνημόνια, με στόχο μια «ανάπτυξη» νεοφιλελεύθερου τύπου που θα στηρίζεται βασικά στις ιδιωτικές επενδύσεις και τα «κίνητρα» και επομένως στην ακόμη μεγαλύτερη «ελαστικοποίηση» της εργασίας. Φυσικά, όλες οι θεσμικές ρυθμίσεις που εισάχθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια και ενσωματώνουν πλήρως τη χώρα στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση θα μείνουν ανέγγιχτες, αφού άλλωστε επιβάλλονται από τη συνθήκη Μάαστριχτ και τις συνθήκες που την ακολούθησαν σαν αποτέλεσμα της ένταξής μας στην ΕΕ.

Όμως η ρεφορμιστική Αριστερά που εκπροσωπούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η εκλογική δύναμη εκτοξεύθηκε σε πρωτόγνωρα ύψη, σε βάρος όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ άλλα και των δυνάμεων της συνεπούς αντισυστημικης Αριστεράς που έθετε σαφώς θέμα εξόδου από την ΕΕ, φέρνει επίσης πολύ βαριές ευθύνες για την πλήρη Λατινοαμερικανοποίηση της χώρας που ήδη συντελείται με ραγδαίους ρυθμούς. Έτσι τη στιγμή που οι ντόπιες και ξένες ελίτ θρασύτατα τρομοκρατούσαν τον λαό απειλώντας…να μας πάρουν το Ευρώ, (δηλαδή το κατ' εξοχή όργανο οικονομικής υποδούλωσης του Ελληνικού λαού στις ξένες ελίτ), ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να χρησιμοποιήσει την τρομοκρατία αυτή σαν μοναδική ευκαιρία για να συνειδητοποιήσει ο Ελληνικός λαός το τι πραγματικά σημαίνει η ένταξή μας στην ΕΕ, (ιδιαίτερα σε σχέση με την καταστροφή της παραγωγικής δομής μας που είναι και η απώτερη αιτία της σημερινής κρίσης[2]), και να διαμορφώσει ένα πρόγραμμα εξόδου από την καταστροφική κρίση μέσα από την μονομερή έξοδο από την ΕΕ, προτίμησε τον λαϊκισμό για να προσελκύσει την ιδιότυπη μεσαία τάξη που θεμελιώνεται στον δημόσιο τομέα, και να μεγιστοποιήσει την εκλογική του δύναμη. Παρόλα αυτά, οι ακαδημαϊκοί του χώρου αυτού σήμερα δεν διστάζουν να πανηγυρίζουν για την «νίκη» της δήθεν καθιέρωσης της "ηγεμονίας" της Αριστεράς, ενώ άλλοι ανοητολογούν (αφελώς;) ότι η Αριστερά θα έπρεπε να κατεβεί στις εκλογές ενωμένη με βάση ένα ελάχι­στο πρόγραμμα που θα περιλάβανε την άρνηση πληρωμής του «χρέους», εκ­δίωξη της τρόικας και καταγγελία των μνημονίων – όλα αυτά… μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη!

Συμπερασματικά, στις σημερινές συνθήκες, η μόνη διέξοδος από την οικονομική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία τη λαού είναι η σύμπηξη ενός Μετώπου όλων των δυνάμεων της αντισυστημικής Αριστεράς, στο οποίο  – αν πίστευαν αυτά που λένε – θα έπρεπε να προσχωρήσουν επίσης και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που δηλώνουν αντισυστημικές (Αριστερό Ρεύμα, ΚΟΕ κ.λπ.). Το Μέτωπο αυτό θα έπρεπε να έχει βραχυπρόθεσμο στόχο την διαγραφή του χρέους και την ακύρωση των Μνημονίων, που είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν (παρά τα αποπροσανατολιστικά παραμύθια της ρεφορμιστικής Αριστεράς) χωρίς έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, με μεσοπρόθεσμο στόχο τη θεμελίωση μιας αυτοδύναμης οικονομίας και μακροπρόθεσμο στόχο την αποδέσμευση από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, μέσα από το κτίσιμο μιας πραγματικής ένωσης των λαών, αρχικά του Ευρωπαϊκού Νότου.

Παραπομπές

[1] "Η ΕΕ στα κόμματα εξουσίας…αλλά και στην κυβέρνηση της Αριστεράς!", 3/6/2012, http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2012/2012_06_03.html

[2] βλ. "Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ", (Γόρδιος ,2010)

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία (30 Ιούνη 2012). Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην απεργιακή έκδοση της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας. http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2012/2012_06_30.html

Κατάντημα!!!

Του παπα Ηλία Υφαντή

Υπέρμαχοι και απολογητές του καπιταλισμού, συνήθως, λένε: Αν αφαιρέσουμε απ' τις οικονομικές δοσοληψίες το κίνητρο του κέρδους, τότε απονευρώνουμε τη δημιουργικότητα.

Κι όμως ο ισχυρισμός αυτός δεν αποτελεί παρά ένα πρόσχημα για την κάθε είδους αδικία και αυθαιρεσία. Το κίνητρο του κέρδους είναι ο "πίθος των Δαναΐδων" για την ανικανοποίητη ικανοποίηση του εγωισμού και της απληστίας.

Για τη χριστιανική δεοντολογία το φυσιολογικό για τον άνθρωπο κίνητρο είναι η αγάπη και η αλληλεγγύη. Παραδείγματα; Πάμπολλα:

Τα πιο εύγλωττα και χαρακτηριστικά απ' το εορτολόγιο του Ιουλίου. Οι Άγιοι Ανάργυροι (1η Ιουλίου) και ο Άγιος Παντελεήμονας (27 Ιουλίου). Ήταν γιατροί ξακουστοί. Και, με δεδομένη την επιστημοσύνη και τη θέση, που κατείχαν, θα μπορούσαν να γίνουν πλούσιοι. Όμως κίνητρό τους δεν ήταν το κέρδος αλλά η υγεία και η ευτυχία των συνανθρώπων τους.

Και ο προσανατολισμός τους αυτός καθόλου δεν μάρανε τη δημιουργικότητά τους. Αντίθετα μάλιστα, όσο περισσότερα πρόσφεραν, τόσο περισσότερο τα φτερά της δημιουργικότητάς τους μεγάλωναν. Αλλά τα μεγάλα φτερά της αληθινής δημιουργικότητας τροχίζουν τα νύχια και τα δόντια των μεγάλων αρπακτικών. "Χαλάνε την πιάτσα" του ανθρωποφάγου κέρδους. Εξασθενούν τη Λερναία Ύδρα, που κατασπαράζει χαρισματικούς ανθρώπους και λαούς ολάκερους.

Και, με καθοδηγητή το φθόνο και το συμφέρον, η αντίδραση ενορχηστρώνεται, η υπονόμευση μεθοδεύεται και τα κακουργήματα τελεσιουργούνται: Στους Αγίους Αναργύρους, λένε οι συναξαριστές τους, έστησαν παγίδα. Τους παρέσυραν σε μια απόκρημνη τοποθεσία, όπου, τάχα, ανακάλυψαν κάποια ιαματικά βότανα. Και από εκεί τους γκρέμισαν και απαλλάχτηκαν απ' την παρουσία τους.

Ο άγιος Παντελεήμων ήταν χριστιανός, σε μια εποχή, που ο χριστιανισμός αποτελούσε θανάσιμο έγκλημα. Τον κατέδωσαν, λοιπόν, και, με το μαρτυρικό τέλος του, οι «νομιμόφρονες» γιατροί συνέχισαν απρόσκοπτα το απάνθρωπο έργο τους.

Τα παραδείγματα των προαναφερθέντων αγίων αποκαλύπτουν, νομίζω, και τις δυο τάσεις κινήτρων: Κίνητρο των Αγίων Αναργύρων και του Αγίου Παντελεήμονα είναι η απεριόριστη και ανεξάντλητη αγάπη τους για τον άνθρωπο: Οι σπουδές τους, οι κόποι και οι αγώνες και οι θυσίες ολάκερης της ζωής τους έχουν ως σκοπό να υπηρετήσουν τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που πάσχει και υποφέρει. Τους ήταν αδιανόητο αυτοί να σωριάζουν πλούτη και οι συνάνθρωποί τους να υποφέρουν και να πεθαίνουν.

Και ασφαλώς το ίδιο κίνητρο λειτουργεί, όχι μόνο σ' αυτούς, που αγωνίζονται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας, αλλά και των πάσης φύσεως ανθρώπινων και κοινωνικών προβλημάτων. Και δεν ήταν λίγοι αυτοί, που διώχτηκαν, επειδή έκαμαν το «έγκλημα» να παλέψουν για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Με αποτέλεσμα να εξοντωθούν από εκείνους, οι οποίοι θυσιάζουν τα πάντα για το μαμωνά.

Αφού γι' αυτούς ο άνθρωπος, με τις ανάγκες του και τα βάσανά του, δεν έχει καμιά απολύτως αξία. Μια και τον βλέπουν απλά σαν ένα μέσον, για να πάνε όσο γίνεται μακρύτερα στο μονόδρομο της κερδοσκοπίας. Στην οποία, όποιος μπαίνει εμπόδιο εξοντώνεται με κάθε τρόπο. Γεγονός, που, σε τελική ανάλυση, σημαίνει ότι ο καπιταλισμός δεν είναι κάποιο κοινωνικό σύστημα, που είναι λίγο χειρότερο από κάποια άλλα. Αλλά ότι πρόκειται για το ολοκληρωτικό έγκλημα σε βάρος του ανθρώπου και της ανθρωπότητας.

Η κοινωνία, μας λέει ο Απόστολος Παύλος, είναι σαν το ανθρώπινο σώμα. Όπου όλα τα μέλη συνεργάζονται. Εάν πάσχει ή χαίρει ένα μέλος, συμπάσχουν και συγχαίρουν και τα υπόλοιπα. Προσφέρουν το καθένα, ανάλογα με τις δυνάμεις τους, και παίρνουν, ανάλογα με τις ανάγκες τους. Χωρίς το ένα να φθονεί ή να περιφρονεί το άλλο και χωρίς το καθένα να ζητεί να υποκαταστήσει όλα τα άλλα.

Φαντάζεστε, λέει στη συνέχεια ο Παύλος, ένα σώμα να είναι ολόκληρο μάτι ή κεφάλι! Στην περίπτωση, που ένα μέλος του σώματος θα ζητούσε να πλεονεκτήσει έναντι των άλλων, δεν θα είχαμε άρτια και υγιή σώματα αλλά αποκρουστικές τερατοπλασίες.

Και για τις κοινωνικές τερατοπλασίες δεν ευθύνονται μόνο οι αρχιερείς του καπιταλισμού. Ευθύνονται και οι αρχιερείς του χριστιανισμού. Και στην πλειονότητά τους οι, λεγόμενοι, ευσεβείς χριστιανοί. Που δίνουμε τις πλειοψηφίες στα κανιβαλικά καπιταλιστικά κόμματα.

Γιατί γινόμαστε έτσι συνεργοί στο διαρκές και ολοκληρωτικό έγκλημα σε βάρος των συνανθρώπων μας και της ανθρωπότητας ολάκερης. Και, σε τελική ανάλυση, και ημών των ιδίων. Όπου τα πολλά τα έχουν οι λίγοι, που γίνονται ολοένα και λιγότεροι και τα λίγα οι πολλοί, που γίνονται ολοένα φτωχότεροι. Μέχρι που να καταντούν να μην έχουν τίποτε.

Και τα εκατομμύρια των θανάτων από πολέμους, πείνα και ασθένειες αποδεικνύουν ότι δεν υπερβάλλουμε, αλλά απλά επισημαίνουμε μια μόνιμα θανατηφόρα πραγματικότητα. Η οποία έχει να επιδείξει πλείστα όσα αποτρόπαια και αποκρουστικά. Όπως αυτό με το παιδί της αρχικής φωτογραφίας!…

Και συμμέτοχοι και συνένοχοι για το κατάντημα αυτό είμαστε κι εμείς οι, λεγόμενοι, χριστιανοί: Οι πρωταγωνιστές στη δολοφονία και τον εξευτελισμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Που συντελείται στο όνομα της θρησκείας του Μαμωνά.

παπα-Ηλίας, 29-6-2012

ΕΥΡΩΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ: Oι ελπίδες όλων μας από τη σύσκεψη των χωρών της ζώνης του Ευρώ πρέπει να είναι πάρα πολύ περιορισμένες – γεγονός που δυστυχώς, εφόσον συμβεί, θα επιδεινώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την κρίση χρέους που βιώνουμε

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Παρά τις πιέσεις εκ μέρους των Η.Π.Α., τις ελπίδες όλων μας, καθώς επίσης τις ενδεχομένως καλές προθέσεις όλων των ηγετών της Ευρωζώνης (υποθετικά και της καγκελαρίου) οι αριθμοί παραμένουν αδυσώπητοι – ενώ δεν μας προϊδεάζουν θετικά, σε σχέση με την έκβαση των συνομιλιών.

Ειδικότερα, όπως πολύ σωστά αναφέρεται, για να μειωθεί σε μία οικονομία το ποσοστό του δημοσίου χρέους της σε σχέση με το ΑΕΠ, θα πρέπει η ανάπτυξη, συμπεριλαμβανομένου του πληθωρισμού (δείκτης γνωστός ως ονομαστικό ΑΕΠ), να υπερβαίνει τις δαπάνες του δανεισμού (επιτόκιο συν το λοιπό κόστος) – η οικονομία δηλαδή θα πρέπει να αναπτύσσεται γρηγορότερα από τα χρέη.

Η προϋπόθεση αυτή δεν ισχύει σε καμία περίπτωση για την Ελλάδα – αφού το κόστος δανεισμού της υπερβαίνει το 4%, ενώ η οικονομία της όχι μόνο δεν αναπτύσσεται, αλλά είναι για πολλοστή χρονιά σε ύφεση (περί το 7% για το 2012), με το έλλειμμα του προϋπολογισμού της να τοποθετείται στο 9-10%.

Επίσης, μάλλον δεν ισχύει για την Ιταλία και για την Ισπανία, οι οποίες πολύ δύσκολα θα έχουν αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ τους το 2012 – ενώ οι προβλέψεις διεθνών οίκων για το 2013 αναφέρονται σε μείωση του ΑΕΠ (ύφεση), της τάξης του 2,5%.

Παράλληλα όμως, σε αντίθεση με την Ελλάδα, η οποία ευρίσκεται από πολύ πριν στο μηχανισμό στήριξης, τα επιτόκια δανεισμού και των δύο αυτών χωρών (δεκαετή) είναι στα όρια του 7% – ένα απολύτως εκρηκτικό μίγμα, ακόμη και αν δεν αυξηθούν περαιτέρω, αφού το 2013 θα ξεπερνούν κατά 10 ολόκληρες μονάδες το ρυθμό ανάπτυξης!

Η κατάσταση αυτή θα οδηγήσει και τις δύο χώρες στην αύξηση του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ, σε επόμενους ανόδους των επιτοκίων κοκ – στον καθοδικό σπειροειδή κύκλο του θανάτου λοιπόν. Αν και η Ισπανία δε έχει πολύ χαμηλότερο χρέος ως προς το ΑΕΠ της από την Ιταλία, τα προβλήματα των τραπεζών της, τα οποία θα εκβάλλουν στο χρέος, παράλληλα με την υπερδιπλάσια ανεργία από την Ιταλία και την κρίση ακινήτων, θα την φέρουν σύντομα στην ίδια θέση.

Ακόμη λοιπόν και αν η Ιταλία, όπως επίσης η Ισπανία, τα κάνουν όλα σωστά, το χρέος τους θα συνεχίσει να αυξάνεται, ενώ η ανταγωνιστικότητα τους εντός της Ευρωζώνης, συγκριτικά τουλάχιστον με τη Γερμανία, θα περιορίζεται συνεχώς, έστω και αν μειώνονται οι μισθοί – γεγονός που μάλλον σημαίνει ότι, θα ήταν καλύτερη η έξοδος από το κοινό νόμισμα και για τις δύο αυτές χώρες, πριν ακόμη εγκλωβιστούν, όπως δυστυχώς συνέβη με την Ελλάδα.   

Η τραπεζική ένωση

Από την άλλη πλευρά, η τραπεζική ένωση της Ευρωζώνης φαίνεται να μη γίνεται αποδεκτή από τη Γερμανία – για ευνόητους λόγους. Σε αντίθεση δε με τη Γαλλία (η οποία είναι πολύ εκτεθειμένη με τεράστια δάνεια των τραπεζών της στις χώρες του νότου, έχει αποβιομηχανοποιηθεί σημαντικά, ενώ απειλείται με σπάσιμο της υφιστάμενης φούσκας ακινήτων), η Γερμανία προτείνει πρώτα τη δημοσιονομική ένωση, μετά την πολιτική και στο τέλος την τραπεζική – ενώ επιμένει στην παραχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας όλων στις Βρυξέλλες, όταν η Γαλλία δεν το θέλει καθόλου.

Ειδικότερα, με βάση το ifo, ενώ τα δημόσια χρέη της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας ήταν στα τέλη του 2011 περί τα 3,3 τρις €, τα χρέη των τραπεζών τους ήταν 9,2 τρις € – τριπλάσια δηλαδή.

Συνολικά δε, τα δημόσια και τα τραπεζικά χρέη των πέντε παραπάνω χωρών ήταν 12,5 τρις € – ένα ποσόν πραγματικά τρομακτικό (για σύγκριση, το σύνολο όλων των ισολογισμών των αμερικανικών τραπεζών είναι της τάξης των 17 τρις $). Επομένως η Γερμανία θα ήταν αδύνατον να εγγυηθεί για όλα αυτά – με ΑΕΠ μόλις 2,8 τρις €.

Στην προκειμένη περίπτωση, πάντοτε σύμφωνα με το Ινστιτούτο, οι παραλληλισμοί με την Ιρλανδία είναι αρκετά επεξηγηματικοί. Αναλυτικότερα, όταν οι τράπεζες της Ιρλανδίας αντιμετώπισαν προβλήματα και έπρεπε να πληρώνουν υψηλά επιτόκια, ζήτησαν από την κυβέρνηση εγγυήσεις για τα δάνεια τους (όπως συνέβη και στην Ελλάδα) – έτσι ώστε να διασφαλιστούν οι δανειστές τους και να τους μειώσουν τα επιτόκια, χωρίς να υπάρξει λόγος χρησιμοποίησης (ρευστοποίησης) των εγγυήσεων.

Στη συνέχεια, η Ιρλανδία εγγυήθηκε τα δάνεια των τραπεζών της απέναντι στους πιστωτές τους, σε ένα επίπεδο που αντιστοιχούσε στο 235% του ΑΕΠ της – γεγονός που αργότερα οδήγησε τη χώρα στα όρια της χρεοκοπίας, από την οποία διασώθηκε με "διακρατικά" δάνεια, ύψους ίσου με το 171% του ιρλανδικού ΑΕΠ (144,5 δις € Target πιστώσεις της ΕΚΤ, 55 δις € αγορές δημοσίων ομολόγων από την ΕΚΤ και 67,5 δις € από τους EFSM, ESM, ΔΝΤ, καθώς επίσης διακρατικά δάνεια εκ μέρους της Βρετανίας, της Σουηδίας και της Δανίας).    

Ολοκληρώνοντας, δεν είναι ούτε οι γερμανικές τράπεζες σε θέση να αναλάβουν τα ρίσκα των τραπεζών των πέντε προβληματικών οικονομιών της Ευρωζώνης – αφού τα ίδια κεφάλαια τους είναι μόλις 354 δις €, έναντι των 9,2 τρις € που οφείλουν οι τράπεζες των παραπάνω κρατών. Δεν μπορούν να αναλάβουν ούτε καν τις καταθέσεις των Πολιτών των χωρών αυτών, ύψους 3,6 τρις €.

Για όλα τα παραπάνω λοιπόν, οι ελπίδες όλων μας από τη σύσκεψη κορυφής των χωρών της ζώνης του Ευρώ πρέπει να είναι πάρα πολύ περιορισμένες – γεγονός που δυστυχώς, εφόσον συμβεί, θα επιδεινώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την κρίση χρέους που βιώνουμε, ειδικά στην Ελλάδα. Φυσικά ελπίζουμε να κάνουμε λάθος, να είμαστε υπερβολικά απαισιόδοξοι και η σύνοδος να έχει θετικά αποτελέσματα για την Ευρώπη και τον πλανήτη.    

Ευρώ-συγκοινωνούντα Δοχεία

Σύμφωνα τώρα με πρόσφατη μελέτη του υπουργείου οικονομικών της Γερμανίας προς την επιτροπή προϋπολογισμού, η χώρα έχει αναλάβει εγγυήσεις ύψους 310,3 δις € στα πλαίσια των πακέτων στήριξης της Ευρωζώνης (στα EFSF και ESM 285,3 δις €, στον προϋπολογισμό της Ευρωζώνης 9,8 δις € και στο πρώτο Ελληνικό πακέτο 15,2 δις €).

Εάν στα παραπάνω προσθέσει κανείς τις απαιτήσεις της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας απέναντι στην ΕΚΤ, από το σύστημα διακανονισμού πληρωμών Target II, ύψους 700 δις € στα τέλη Μαΐου (αυξάνονται κατά 50-100 δις € μηνιαία), θα ξεπεράσει το 1 τρις € – ποσόν που διακινδυνεύει σαν κράτος, σε περίπτωση διάλυσης της Ευρωζώνης (επί πλέον αυτού που διακινδυνεύουν οι εμπορικές τράπεζες της, οι επιχειρήσεις, οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι επενδυτικές κλπ.).

Με κριτήριο το ΑΕΠ της Γερμανίας του 2011 (περί τα 2,8 τρις €), καθώς επίσης το δημόσιο χρέος της ως προς το ΑΕΠ (81,5%), τυχόν απώλεια του παραπάνω ποσού θα εκτόξευε το χρέος της στο 117% του ΑΕΠ της – σε ένα επίπεδο δηλαδή, με το οποίο είναι πολύ δύσκολο να ανταπεξέλθει μία οικονομία, ειδικά λόγω των αυξημένων επιτοκίων που συνήθως απαιτούν οι αγορές από υπερχρεωμένα κράτη (εάν δε η Γερμανία εγκατέλειπε μόνη της την Ευρωζώνη, δεν θα μπορούσε να απαιτήσει ουσιαστικά αυτά τα χρήματα, με βάση τη σύμβαση).

Η αξιολόγηση της Γερμανίας λοιπόν από τις αμερικανικές εταιρείες, οι οποίες αργά ή γρήγορα θα συμπεριλάβουν αυτούς τους κινδύνους, θα ακολουθήσει σύντομα – ενώ μάλλον θα αναγκασθεί σε περαιτέρω συμβιβασμούς, στην σύνοδο κορυφής.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Ο φαύλος κύκλος του χρήματος μέσα από τη σημερινή (δυσ)λειτουργία του ευρωσυστήματος, με ένα υπεραπλουστευμένο παράδειγμα:

Η ΕΚΤ προσφέρει πιστώσεις στις εμπορικές τράπεζες των υπερχρεωμένων χωρών (οι υπόλοιπες δεν το έχουν ανάγκη), για να αποφευχθεί ο κίνδυνος χρεοκοπίας τους (υπεραναλήψεις των πελατών τους, bank run κλπ.), καθώς επίσης για να διακανονισθούν οι εξωτερικές κυρίως πληρωμές τους.

Οι εμπορικές τράπεζες δίνουν τα χρήματα αυτά στους πελάτες τους (αναλήψεις, δάνεια) οι οποίοι, αντί να τα καταναλώσουν, να τα επενδύσουν ή να τα αποταμιεύσουν σε αυτές, είτε πληρώνουν τις ελλειμματικές εισαγωγές τους, είτε καταθέτουν μεγάλο μέρος τους (αποταμιεύουν) σε λογαριασμούς γερμανικών (ή άλλων) τραπεζών.

Οι γερμανικές τράπεζες, επειδή οι εισροές (καταθέσεις) από άλλες χώρες είναι μεγάλες, οι δικοί τους πελάτες δεν επενδύουν πλέον τόσο πολύ (λόγω μείωσης της ζήτησης στις εξαγωγικές αγορές τους), έχουν πλεονάσματα (η χώρα εξάγει περισσότερα από όσα εισάγει) και δεν καταναλώνουν αρκετά, τα τοποθετούν στην κεντρική τους τράπεζα.

Η κεντρική τους τράπεζα (Bundesbank) τα τοποθετεί στην ΕΚΤ – η οποία με τη σειρά της τα δανείζει στις εμπορικές των υπερχρεωμένων χωρών, μεταξύ άλλων και για την πληρωμή των εισαγωγών τους (Target II), οπότε η διαδικασία ξεκινάει ξανά από την αρχή.

Κλείνοντας, κατά την άποψη μας, η ΕΚΤ (με κεφάλαιο 10 δις € και με ισολογισμό πάνω από 2 τρις €) είναι η πιο επικίνδυνη τράπεζα στον πλανήτη, ακολουθούμενη από τη Fed – ενώ η Bundesbank η πιο εκτεθειμένη.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 28. Ιουνίου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι συγγραφέας, οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων» (διάθεση με παραγγελία στο kb@kbanalysis.com)

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2636.aspx#.T-xnUJGHrgl

Συρία, Ελλάδα και οι επιπτώσεις της επιχειρούμενης «αλλαγής καθεστώτος»

Της Αριάδνης Αλαβάνου

Σε μια Ελλάδα όπου στο δημόσιο βίο βαραίνουν καταθλιπτικά οι συνέπειες της βαθιάς κρίσης της Ευρωζώνης και της κυρίαρχης πολιτικής που στο όνομα της σωτηρίας του ευρώ οδηγεί την εργαζόμενη κοινωνία σε μια καταστροφή που μόνο πόλεμος μπορεί να προκαλέσει, είναι αναμενόμενο σημαντικά γεωπολιτικά θέματα να μένουν στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης και να κρατιέται ο κόσμος απληροφόρητος και απροετοίμαστος.

Σήμερα, το πιο σημαντικό γεγονός στην άμεση περιφέρεια της Ελλάδας είναι η στρατηγική μάχη που διεξάγεται στη Συρία, η οποία φαίνεται να λαμβάνει απότομη όξυνση με την κατάρριψη από τις συριακές δυνάμεις τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους που παραβίασε τον συριακό εναέριο χώρο. Η Τουρκία προσέφυγε στο ΝΑΤΟ, το συμβούλιο του οποίου συγκαλείται έκτακτα την Τρίτη (26/6).

Πλην του ΚΚΕ, που παραδοσιακά έχει στραμμένη την προσοχή στα γεωπολιτικά ζητήματα, η υπόλοιπη αριστερά, ουσιαστικά ανέπαφη μ' αυτά τα θέματα, είναι επίφοβο να βρεθεί ανέτοιμη έναντι σχεδιασμών των ιμπεριαλιστικών κέντρων, τα οποία αντιθέτως όχι μόνο ασχολούνται, αλλά προδιαγράφουν και τη μοίρα της χώρας μας, σε πολύ πιθανές ανατροπές της ισορροπίας ισχύος στην περιοχή, μέσω των δεσμών εξάρτησης.

Τα κέντρα αυτά δίνουν τις ανάλογες κατευθύνσεις, οι οποίες στη συνέχεια θα εσωτερικευτούν από τις κυρίαρχες εγχώριες δυνάμεις και θα μετουσιωθούν σε εξωτερική πολιτική, που στρέφεται κατά των συμφερόντων της χώρας και του λαού της πλην όμως είναι βολική για τα δυτικά συμφέροντα. Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα, απ' αυτή την άποψη, είναι το κόστος που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός [και ο ιταλικός επίσης] και συνολικά η ελληνική οικονομία λόγω του εμπάργκο ιρανικού πετρελαίου που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση, και θα αρχίσει να εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου, ακολουθώντας τις αμερικανικές γεωπολιτικές επιδιώξεις.

Ο Ρόμπερτ Κάπλαν, Αμερικανός αναλυτής, γράφοντας στο γνωστό Stratfor, που συνδέεται με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, ασχολείται ειδικά με την Ελλάδα στην περίπτωση "αλλαγής καθεστώτος" στη Συρία. Ίσως το παρακάτω απόσπασμα μπορεί εξηγήσει το έντονο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τις ελληνικές οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Αφού επισημαίνει τη "διχασμένη κληρονομιά" της Ελλάδας ως χώρας ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, επισημαίνει εν κατακλείδι:

"Το δυτικό συμφέρον απαιτεί τώρα ακόμα κι αν αποχωρήσει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη – ένα μεγάλο "εάν" – να παραμείνει προσδεμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Διότι είτε εγκαταλείψει το ευρώ είτε όχι αντιμετωπίζει πολλά χρόνια σοβαρής οικονομικής δυσπραγίας. Αυτό σημαίνει ότι, δεδομένης της γεωγραφικής της θέσης, ο πολιτικός προσανατολισμός της Ελλάδας δεν μπορεί να θεωρείται ποτέ δεδομένος. Επί παραδείγματι οι Κινέζοι έχουν κάνει μεγάλες επενδύσεις στο λιμάνι του Πειραιά, οι Ρώσοι έχουν αναπτύξει οικονομικούς και δεσμούς πληροφοριών με την ελληνική περιοχή της Κύπρου. Στα ΜΜΕ εμφανίστηκαν εικασίες ότι με την ένδεια μετρητών της Ελλάδας και με το πλεόνασμα της Ρωσίας, εάν οι Ρώσοι εκδιωχθούν από τα λιμάνια της Συρίας, σε περίπτωση αλλαγής καθεστώτος, η Μόσχα θα βρει τρόπο τελικά να χρησιμοποιήσει τις ελληνικές ναυτικές εγκαταστάσεις. Πρέπει να θυμάται κανείς ότι η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία κυρίως επειδή διεκδικήθηκαν από δυτικές δυνάμεις για στρατηγικούς σκοπούς. Με άλλα λόγια, από την άποψη της γεωγραφίας και της γεωπολιτικής, η Ελλάδα θα είναι στο παιχνίδι για τα ερχόμενα χρόνια".

Προειδοποίηση προς Ευρωπαίους ότι το παιχνίδι εξακολουθεί να έχει ισχυρές γεωπολιτικές πλευρές; Ναι, αλλά και υπόμνηση ότι σε μια καταρρακωμένη Ελλάδα, με εκπτωχευμένο πληθυσμό, επαρχία του γερμανικού ιμπέριουμ, δεν θα πρέπει να επιτραπεί ο πειρασμός της ανεξαρτησίας.

Πώς εξελίσσεται το ευρύτερο παιχνίδι

Είναι γνωστοί οι παίκτες που συγκρούονται στη Συρία. Μια δυτική συμμαχία υπό τις ΗΠΑ, τα αντιδραστικά κράτη του Περσικού Κόλπου, την Τουρκία και το Ισραήλ, επιδιώκει ανατροπή της ελίτ των Αλεβιτών που κυβερνούν τη Συρία. Η "αλλαγή καθεστώτος", όπως έχει αποδείξει η πολύ πρόσφατη ιστορία τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στο Ιράκ και τη Λιβύη, συνοδεύεται πάντα με στρατιωτικό σχεδιασμό. Υπάρχει ένας "στρατιωτικός οδικός χάρτης" που χαρακτηρίζεται από τη συνέχεια των πολεμικών θεάτρων των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Επί αρκετά χρόνια, γίνονται πολεμικές προετοιμασίες για την επίθεση σε Συρία και Ιράν, με πλαίσιο τις "ανθρωπιστικές επεμβάσεις". Η Τουρκία περιγράφεται ως βασικός παράγοντας σ' αυτό το σχεδιασμό. Η επέκταση της πολεμικής αναταραχής στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας θεωρείται άμεσο παρεπόμενο. Βάσει αυτού, η Ρωσία και η Κίνα, όπως και το άμεσα πληττόμενο Ιράν, αντιτίθενται στην ένοπλη ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ από φανατικούς ισλαμιστές.

Ας σημειώσουμε εδώ ότι το δημοκρατικό κίνημα κατά του βάναυσου καθεστώτος Άσαντ, η συριακή αραβική άνοιξη, όπως και στη Λιβύη εξάλλου, έχει μπει στη γωνία από τους ένοπλους ισλαμιστές που χρηματοδοτούν, εξοπλίζουν και εκπαιδεύουν τα κράτη του Περσικού Κόλπου και του ΝΑΤΟ, με προεξάρχοντες τους αμερικανούς, τους Τούρκους, τους Βρετανούς και τους Γάλλους.

Η όλη κατάσταση υποδεικνύει ότι βρισκόμαστε ενώπιον της εκτύλιξης ενός νέου "Ψυχρού Πολέμου" που μπορεί να μη φέρει σε άμεση σύγκρουση τις παγκόσμιες δυνάμεις, αλλά διεξάγεται με ''θερμούς'' πολέμους κυρίως στην περιοχή του άμεσου ενδιαφέροντός τους, δηλαδή εκεί όπου υπάρχουν τα πιο πλούσια ενεργειακά αποθέματα.

Η δημιουργία ενός συνεχούς από την ανατολική Κασπία μέσω Ιράν, το σιιτικό Ιράκ, τη Συρία υπό τους Αλεβίτες και τον Λίβανο όπου ισχυρός παράγοντας είναι η Χεζμπολάχ θα παράσχει τις διαδρομές μεταφοράς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, παρακάμπτοντας τα αμερικανικά σχέδια των αγωγών μέσα από το έδαφος του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας. Γεωπολιτικά, μια τέτοια εξέλιξη θα ενισχύσει τις προοπτικές της Ρωσίας στο ενεργειακό παιχνίδι. Επιπροσθέτως, η Ρωσία ενδιαφέρεται διακαώς να μην αλλάξει περαιτέρω το τοπίο στη Μέση Ανατολή, με την ανάδειξη φανατικών ισλαμικών κυβερνήσεων και τη μετατροπή των κοινωνιών σε αντιμαχόμενες θρησκευτικές φατρίες, μια τάση που αν εξαπλωθεί στις γειτονικές της χώρες της Κεντρικής Ασίας μπορεί να την εμπλέξει σε μακροχρόνιες συρράξεις με συνέπειες στον διεθνή της ρόλο. Πιθανώς, μια  πτυχή της δυτικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής και στη Συρία (όπως στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980) είναι ακριβώς αυτή.

Η Κίνα, από την άλλη, εισάγει το 14% του πετρελαίου της από το Ιράν και μια ενδεχόμενη αποσταθεροποίηση ή πόλεμος στην περιοχή θα έχει γι' αυτήν συνέπειες τόσο οικονομικές όσο και γεωπολιτικές. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι οι ΗΠΑ μεθοδεύουν επί αρκετά χρόνια τον έλεγχο των θαλάσσιων διαδρομών της ενέργειας προς την Κίνα και υποδαυλίζουν συγκρούσεις με τις γειτονικές της χώρες.

Σε άρθρο που έγραψε ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σ. Λαβρόφ, στο  Huffington Post (15/6), αναφέρει: "… είναι εμφανές ότι η υποδαύλιση της ενδοσυριακής διαμάχης μπορεί να προκαλέσει διαδικασίες που θα επηρέαζαν μια μεγάλη περιοχή που περιβάλλει τη Συρία με τον πιο αρνητικό τρόπο, έχοντας καταστροφικό αντίκτυπο στην περιφερειακή και διεθνή ασφάλεια. Στους παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνονται η απώλεια ελέγχου των συρο-ισραηλινών συνόρων, η επιδείνωση της κατάστασης στον Λίβανο και σε άλλες χώρες της περιοχής, όπλα που θα πέσουν σε "λάθος χέρια", και σε τρομοκρατικές οργανώσεις, και πιθανώς το πιο επικίνδυνο απ' όλα μια επιδείνωση των θρησκευτικών εντάσεων και αντιπαραθέσεων μέσα στον ισλαμικό κόσμο".

Σε σχέση μ' αυτό, οι διεθνείς αναλυτές συγκεντρώνουν την προσοχή στο ταξίδι του Β. Πούτιν στο Ισραήλ και στην Ιορδανία, που άρχισε στις 25/6. Επίσημος σκοπός τα εγκαίνια μνημείου για τη νίκη του Κόκκινου Στρατού κατά των ναζί, στη Νετάνια. Υποτίθεται ότι ο Νετανιάχου θέλει να τιμήσει Ισραηλινούς που προέρχονται από τη Ρωσία και είχαν πολεμήσει στις τάξεις του σοβιετικού στρατού. Ουσιαστικός σκοπός: η Συρία και το Ιράν. Το Ισραήλ βρίσκεται στην εξής αντιφατική θέση: από τη μια θέλει να πλήξει μέσω Συρίας το Ιράν, από την άλλη γνωρίζει ότι μια ισλαμική κυβέρνηση στη Δαμασκό και ένα πιθανό ντόμινο που θα περιλάβει και την Ιορδανία είναι μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη για τα συμφέροντά του, ιδίως για το καθεστώς των Υψωμάτων του Γκολάν, όταν ήδη, στην Αίγυπτο ανακηρύχθηκε πρόεδρος ο υποψήφιος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Γνωρίζει επίσης ότι ο μεγάλος προστάτης του, οι ΗΠΑ, δεν είναι στην ακμή τους και ότι οι Δυτικοί δεν μπορούν πλέον να ενεργούν χωρίς περιορισμούς. Το ταξίδι του Πούτιν υπογραμμίζει ότι, παρά την άβυσσο που χωρίζει Ρωσία-Ισραήλ στα ζητήματα Συρίας και Ιράν, ζούμε σε μια εποχή που μπορεί να συμβούν και οι πιο απροσδόκητες συγκλίσεις.

Θα γίνει πόλεμος;

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Συρία ήδη έχει αρχίσει να μετράει αντίστροφα και το επεισόδιο με την κατάρριψη του τουρκικού αεροσκάφους μπορεί να επιταχύνει τις εξελίξεις.

Αληθεύει επίσης ότι ένας πόλεμος μπορεί να θεωρηθεί διέξοδος στην οικονομική κρίση που μαστίζει τον δυτικό καπιταλισμό, επίσης γνωρίζουμε πως όταν οξύνονται στο έπακρο οι ανταγωνισμοί, όταν συσσωρεύονται τεράστιες ποσότητες όπλων ο πόλεμος δεν είναι μακριά. Λογικά επιχειρήματα υποδεικνύουν ότι ένας γενικευμένος περιφερειακός πόλεμος στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία δεν είναι εύκολο να περάσει από τα σχέδια επί χάρτου στο πραγματικό πεδίο, όσο αντιδρούν η Ρωσία και η Κίνα και όσο ο συσχετισμός δεν είναι σε εκείνο το επίπεδο που να εγγυάται μια συμφέρουσα έκβαση γι' αυτές. Στη Συρία ακόμη και μια στρατιωτική επέμβαση με έγκριση του ΟΗΕ δεν είναι πιθανή στην παρούσα κατάσταση. Μια αυθαίρετη επέμβαση του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών είναι πολύ πιθανή, αν και η Τουρκία από την οποία θα ζητηθεί να παίξει τον πρώτο ρόλο αντιμετωπίζει δυσκολίες, ιδίως με το Κουρδικό ζήτημα, και ένας πόλεμος μπορεί να επαναφέρει στο προσκήνιο τους στρατιωτικούς, την εξουσία των οποίων προσπαθεί να εξασθενήσει καίρια τα τελευταία χρόνια το κυβερνών κόμμα του Ρ. Τ. Ερντογάν.

Τα ευρωπαϊκά κράτη βρίσκονται ενώπιον μεγάλων προβλημάτων λόγω της οικονομικής κρίσης, της κατάρρευσης των τραπεζών και των τεράστιων δημόσιων χρεών. Το αντιδραστικό Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου έχει τα αποθεματικά για να χρηματοδοτήσει την πολεμική μηχανή, αλλά είναι αμφίβολο αν, εν όψει μια γενικευμένης πολεμικής αναταραχής, τα κράτη του θα μείνουν αλώβητα. Και το Ισραήλ αντιμετωπίζει διλήμματα. Συνεπώς, το πιο πιθανό είναι, προς το παρόν, να ενταθεί η επέμβαση με τα ήδη χρησιμοποιούμενα μέσα και να κλιμακώσουν την αποσταθεροποίηση και την "αλλαγή καθεστώτος" στη Συρία μέσω ενός γενικευμένου εμφυλίου ή θρησκευτικού πολέμου. Και σ' αυτή την περίπτωση όμως, οι συνέπειες θα είναι πολύ ευρύτερες, αν κρίνει κανείς από ό,τι επακολούθησε στη Λιβύη και τις συνέπειες σε όλη την περιοχή του Σαχέλ, μετά την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι, από τους εισβολείς.

Η τρομερή χειραγώγηση της κοινής γνώμης από τα ΜΜΕ σχετικά με τα τεκταινόμενα στη Συρία φανερώνει ότι γίνεται προετοιμασία πολεμικού κλίματος και υπογραμμίζει για άλλη μια φορά τον στρατηγικό τους ρόλο στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Ενώ, ο βυθισμένος στα οξύτατα οικονομικά προβλήματά του κόσμος και εθισμένος επί χρόνια να περιορίζει τον ορίζοντά του στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην πρόσληψη των γεωπολιτικών προβλημάτων μόνο από μια κίβδηλη, πολλές φορές, και υποτιθέμενα ανθρωπιστική, άποψη – κάτι για το οποίο φέρουν ακέραια ευθύνη και ευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις -, αδυνατεί να κατανοήσει βαθύτερα την κατάσταση και να αντιδράσει.

Μόνο κάποιες αντι-ιμπεριαλιστικές, αριστερές και αντιπολεμικές δυνάμεις προσπαθούν να αναλύσουν τα γεγονότα, να πληροφορήσουν με ακρίβεια και να διεγείρουν τις αντιπολεμικές αντιστάσεις. Κι αυτό όχι με μεγάλη επιτυχία, για λόγους που εξηγεί εύστοχα, όσον αφορά τη Βρετανία, ο Richard Seymour, στην εφημερίδα The Guardian, 27/2/2012 ("The anti-war movement's dilemma – and how to resolve it").

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 26 Ιούνιος 2012, http://www.tometopo.gr/home/news/814-2012-06-26-18-00-11.html