Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ*

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Ένα από τα μεγαλύτερα θερινά βασανιστήρια είναι η τυχόν αναγκαστική εξάρτηση από τα τηλεοπτικά κανάλια για την ενημέρωση. Στη χώρα με την πιο κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, ένα δημόσιο αγαθό, έχουν παραχωρηθεί σκανδαλωδώς σε επιχειρηματίες που ανταποδίδουν τη χαριστική μεταχείριση με την αναπαραγωγή της πιο χυδαίας προπαγάνδας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εκδοχή ενημέρωσης στην οποία μια «επιτυχία» της Αντιτρομοκρατικής, προγραμματισμένη να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την ανακοίνωση εξαιρετικά επώδυνων μέτρων λιτότητας, είναι πιο σημαντική από τη βιβλική καταστροφή στη Χίο που έδειξε την ανημπόρια ενός αποδεκατισμένου από τη λιτότητα κρατικού μηχανισμού. Έχουμε, τηλεοπτικά δελτία στα οποία καταγγέλλεται και αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας η δικαιολογημένη έκρηξη μιας τοπικής κοινωνίας ενάντια σε ένα κράτος που στέλνει διμοιρίες των ΜΑΤ για μικροπαραβάσεις αλλά αποσιωπάται ότι επήλθε συμβιβασμός με τη Siemens ως «εθνικό προμηθευτή», αποδεικνύοντας ότι η πρακτική της να μισθοδοτεί τις ελληνικές κυβερνήσεις δεν ήταν παρανομία αλλά συνετή επενδυτική τακτική. Βομβαρδιζόμαστε από σχολιαστές που εμβριθώς υπερασπίζονται την αναγκαιότητα μιας καταστροφικής λιτότητας, αλλά εντέχνως καλύπτουν ότι η μέγιστη εγκεφαλική δραστηριότητά τους είναι η απομνημόνευση ή και απλώς ανάγνωση των προπαγανδιστικών non-paper που εκδίδουν οι υπάλληλοι της Τρόικας.

Μα, θα έλεγε κάποιος, υπάρχουν όλα τα ρεπορτάζ που καταγράφουν την οικονομική ανέχεια, τις επιπτώσεις της λιτότητας, τις δυσκολίες των νοικοκυριών. Μόνο που η τελετουργική επανάληψη αυτών που ήδη ξέρουμε, αφού τα βιώνουμε άμεσα, χωρίς καμιά αναφορά στη δυνατότητα να υπάρξει άλλος δρόμος, χωρίς λιτότητα και μνημόνια, νομιμοποιεί την υπάρχουσα κατάσταση. Η διεκτραγώδηση καταλήγει σε ένα είδος μοιρολατρικής αποδοχής του αναπόφευκτου, διευκολύνοντας τη βασική στόχευση αυτών των ρεπορτάζ που είναι η φαντασιακή ταύτιση του κοινού με την ανάγκη πετύχει το οικονομικό πρόγραμμα της κοινωνικής καταστροφής. Είναι τυχαίο ότι σε όλα αυτά τα ρεπορτάζ αναφέρεται η αγωνία «να βρεθούν» τα 11,5 δισεκατομμύρια που θα περικοπούν και κανείς δεν λέει ότι η προσπάθεια είναι να χαθούν αυτά τα χρήματα από το μισθό, τη σύνταξη, την περίθαλψη, το πορτοφόλι μας;

Από κοντά και όλη η προσπάθεια, να παρουσιαστεί η εικόνα μιας «Ελλάδας που προσπαθεί»: αθλητές που αγωνίζονται (αποσιωπώντας τη διάλυση της αθλητικής υποδομής), επιστήμονες που διαπρέπουν (σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που δεν αντιμετωπίζουν την υποχρεωτική στάση πληρωμών στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση), ή φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης που αναζητούν το… Βραβείο Γκίνες στον ομαδικό χορό (υποθέτουμε διότι η συστολή και τα «χρηστά ήθη» απέτρεψαν την επιλογή άλλων ομαδικών πρακτικών).

Και επειδή τον Αύγουστο – υποτίθεται ότι – δεν υπάρχουν ειδήσεις, ο θεατής θα πληροφορηθεί και για τα αποτρόπαια ρατσιστικά εγκλήματα και τις δολοφονίες μεταναστών, αλλά ποτέ δεν θα ακούσει ότι αυτά τα εγκλήματα δεν είναι «μεμονωμένα», αλλά επί της ουσίας πολιτικά ενορχηστρωμένα από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, που κατά τα άλλα αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη κοινοβουλευτικό κόμμα.

Είναι σαφές ότι η κρίση της ενημέρωσης δεν είναι παρά το σύμπτωμα της συνολικότερης κρίσης μιας ιθύνουσας τάξης που προσπαθεί πίσω από την κυνική αλαζονεία και την πλήρη υποτέλεια στους πιστωτές να συγκαλύψει τον φόβο της ότι κάποια στιγμή θα βγει εκρηκτικά στο προσκήνιο η σωρευμένη οργή των εργαζομένων που βρίσκονται σε απόγνωση, των συνταξιούχων που σπρώχνονται, κυριολεκτικά, σε πρόωρο θάνατο, των νέων που μετά τις σφαίρες του 2008 τώρα υφίστανται την κλοπή κάθε μέλλοντος. Και τότε τα τηλεοπτικά παράθυρα δεν θα προσφέρουν καμιά ασφάλεια…

*Δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012 στην εφημερίδα «Νέα της Λέσβου».

ΠΗΓΗ: 24-08-2012, http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9124:sotiris-kathestotiki-apovlakosi&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279

Η ανήθικη ηθική

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ήταν νέος και πλούσιος. Και, παράλληλα, υπερβέβαιος για την αρετή και την ηθική του ακεραιότητα. Και πάνω απ' όλα ρεαλιστής: Σ' αυτή τη ζωή, σκέφτηκε, όλα τ' απόχτησα. Γιατί να μην εξασφαλίσω και την αιώνια ζωή!

Και μια και δυο-μια και ο Χριστός μιλούσε για την αιώνια ζωή-αποτάθηκε σ' αυτόν. Γονάτισε μπροστά του και με τη γλώσσα των φιλοφρονήσεων, που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι του «καλού κόσμου», τον ρώτησε:

-Δάσκαλε αγαθέ, τι πρέπει να κάμω, για να κερδίσω την αιώνια ζωή;

Και ο Χριστός, που δεν χρησιμοποιούσε τη γλώσσα του «καλού κόσμου» αποκρίθηκε:

-Γιατί μες λες αγαθό; Κανένας άνθρωπος δεν είναι αγαθός, παρά μονάχα ο Θεός. Κι αν σοβαρά σκέφτεσαι να κερδίσεις την αιώνια ζωή, δεν έχεις παρά να τηρήσεις τις εντολές.

-Και σαν ποιες εντολές να τηρήσω;

-Να μην διαπράττεις φόνους, μοιχείες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες, να τιμάς τους γονείς σου και ν' αγαπάς τους συνανθρώπους σου!

-Μα, όλα αυτά τα έχω τηρήσει από τα πρώτα μου νιάτα. Πες μου τι ακόμη μου χρειάζεται;

Αλλά, όσο ο πλούσιος νέος ήταν υπερβέβαιος για την αρετή του και την ηθική του ακεραιότητα, άλλο τόσο είναι βέβαιο ότι δεν έλεγε την αλήθεια. Όπως και όλοι εκείνοι, που φαντάζονται ότι είναι δυνατόν να συνταιριάσουν τον πλούτο με την ηθική ζωή. Και για να γίνει αυτό κατανοητό, αρκεί να θέσουμε το καίριο, σ' αυτές τις περιπτώσεις, ερώτημα:

«Πόθεν έσχε» τα πλούτη ο πλούσιος νέος; Όπως, βέβαια, και όλοι οι πλούσιοι… Ο Χρυσόστομος λέει ότι σε καμιά περίπτωση ο πλούτος δεν αποκτιέται με έντιμα μέσα. Και προσθέτει: Ίσως κάποιοι δικαιολογηθούν ότι τα κληρονόμησαν. Αλλά, και στην περίπτωση αυτή, η απάντηση παραμένει η ίδια: Ότι δηλαδή αυτοί, απ' τους οποίους τα κληρονόμησαν, τα απόκτησαν με ανέντιμα μέσα.

Σήμερα, θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι τα πλούτη τα απόκτησαν με νόμιμα μέσα. Όπως κάνουν κάποιοι εκατομμυριούχοι δικαστικοί και πολυπρονομιούχοι πολιτικοί… Αλλά και στη περίπτωση αυτή η απάντηση είναι ευνόητη: Όχι μόνο πλούτη ν' αποκτήσει, αλλά και τα μεγαλύτερα εγκλήματα μπορεί κάποιος να διαπράξει στις μέρες μας, νόμιμα. Αφού ο νόμος βρίσκεται σε διάσταση με τη δικαιοσύνη και συμβιώνει αρμονικότατα με την αδικία.

Κι όχι μόνο Χρυσόστομος, αλλά και ο Αστέριος Αμασίας και πολλοί άλλοι πατέρες και ποιητές και φιλόσοφοι λένε τα ίδια ή και παρόμοια. Αλλά και ο λαός, με τη θυμόσοφη ευστοχία του αποφαίνεται ότι «τα πλούτη δεν γίνονται με το σταυρό». Αλλά με ψεύδη και κλοπές και αδικίες. Ακόμη και με φόνους.

Η μαμωνολατρεία είναι ειδωλολατρεία, λέει ο απόστολος Παύλος. Ειδωλολατρεία, που στο βωμό της θυσιάζονται χιλιάδες και εκατομμύρια άνθρωποι. Όπως συμβαίνει και τώρα τελευταία στη χώρα μας. Όπου ο Μολώχ της τοκογλυφίας έχει κατασπαράξει χιλιάδες Έλληνες. Γεγονός, που δεν ικανοποιεί την κ. Μέρκελ ή τον κ. Ολαν, οι οποίοι απαιτουν και άλλες ανθρωποθυσίες. Τις οποίες τα εδώ ανδρείκελά τους υπόσχονται ευπειθέστατα να τις προσφέρουν. Προκειμένου να τηρήσουν τις συμφωνίες εξόντωσης του ελληνικού λαού, που έχουν υπογράψει.

Δεν έλεγε, λοιπόν, την αλήθεια ο πλούσιος νέος. Αλλά ο Χριστός δεν θέλησε να τον προσβάλει. Τον άφησε να αποκαλυφθεί μόνος του:

-Αφού, του είπε, τήρησες όλες τις εντολές και θέλεις να γίνεις τέλειος, πούλησε τα υπάρχοντά σου, μοίρασέ τα στους φτωχούς, κι έλα να με ακολουθήσεις. Και θα βρεις μπροστά σου, στην άλλη ζωή, αμύθητους θησαυρούς.

Ο άνθρωπός μας έμεινε κεραυνόπληκτος. Έβαλε στη ζυγαριά της καρδιάς του από το ένα μέρος το Θεό και τους συνανθρώπους του κι από το άλλο τη μεγάλη του περιουσία. Και η ζυγαριά της καρδιάς του έγειρε αποφασιστικά προς τα πλούτη. Έσκυψε το κεφάλι και έφυγε απογοητευμένος. Και ο Χριστός συμπέρανε:

-Πολύ δύσκολο να κερδίσουν οι πλούσιοι τη βασιλεία του Θεού. Είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα απ' την τρύπα του βελονιού, παρά πλούσιος να μπει στη βασιλεία του Θεού.

Αλλά, μαζί με τον πλούσιο νέο, εμβρόντητοι έμειναν κι οι μαθητές. Που κι αυτοί ονειρεύονταν ν' αποκτήσουν κοντά στο βασιλιά-όπως πίστευαν- Χριστό, δόξες, τιμές και πλούτη. Και απογοητευμένοι τον ρώτησαν:

-Κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, θα υπάρξει κάποιος, που θα μπορέσει να σωθεί;

-Αυτά, που φαίνονται αδύνατα στους ανθρώπους, γίνονται δυνατά με τη δύναμη του Θεού, αποκρίθηκε ο Χριστός.

Όπως συνέβη με εκατομμύρια ανθρώπων, οι οποίοι, αντί για το απύθμενο πιθάρι του πλούτου, επέλεξαν, για τον εαυτό τους το μέτρο της ολιγάρκειας. Αλλά και πολλούς άλλους, που, όντας πλούσιοι, μοίρασαν τα πλούτη τους στους φτωχούς, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τα λόγια του Χριστού προς τον πλούσιο νέο. Όπως ο άγιος Αντώνιος η αγία Παρασκευή, οι άγιοι Ανάργυροι, ο Άγιος Παντελεήμων, κλπ… Και ασφαλώς υπάρχουν και πάμπολλοι, από το άλλο μέρος, που πιστεύουν ότι μπορούν να συνταιριάσουν τα πλούτη με την ηθική.

Πίστη και πραγματικότητα ριζικά και θεμελιακά από ά-Χριστη μέχρι και αντίχριστη. Και από ηθικής πλευράς; Η ανηθικότερη!… Τόσο περισσότερο μάλιστα, όσο περισσότερο καπηλεύεται το χριστιανισμό!….

παπα-Ηλίας,   

ΠΗΓΗ: 25-08-2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/08/25/…2

H ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Καθώς ο καιρός περνά και τα γιατροσόφια των δοκτόρων του θανάτου προς ίαση της οικονομίας της χώρας μας δεν φαίνονται να αποδίδουν, πληθαίνουν οι απειλές για εκδίωξη (έξοδο βέβαια την αποκαλούν) της χώρας μας από την ευρωζώνη. Χωρίς ίχνος σεβασμού προς έναν λαό που δοκιμάζεται, θύμα ομοτραπέζων τους επιόρκων Ελλήνων πολιτικών, αξιωματούχοι διαφόρων χωρών της ΕΕ προβαίνουν σε δηλώσεις άκρως επιτιμητικές για τη χώρα μας και τον λαό της, προβάλλοντας την Ελλάδα ως το μαύρο (κακό) πρόβατο σε ποίμνη λευκών (καλών) προβάτων!

Καθώς η ύφεση εντείνεται και επίκειται η λήψη μέτρων, που θα συντελέσουν στην περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων εργαζομένων και συνταξιούχων, προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι τρέχουσες υποχρεώσεις της χώρας προς τους δανειστές της, η παρουσίαση των δηλώσεων των μεστών κακίας, όχι με βεβαιότητα ανθελλήνων, αλλά οπωσδήποτε απανθρώπων εκπροσώπων του συστήματος, συμβάλλει στην τρομοκράτηση μερίδας του λαού, η οποία στηρίζεται ακόμη στις όποιες αποταμιεύσεις του παρελθόντος, προκειμένου να ανταποκριθεί στις δαπάνες της μείζονος οικογένειάς της. Και είναι αυτό απόρροια της σύγχυσης που προκλήθηκε κατά την προεκλογική περίοδο μεταξύ των διεκδικητών της ψήφου.

Τόσο οι υπέρμαχοι των μνημονίων, όσο και οι πλείστοι από τους αντιθέτους προς αυτά δήλωναν ότι τάσσονται υπέρ της παραμονής της χώρας μας στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Μάλιστα οι πρώτοι δεν παρέλειπαν να τονίσουν ότι εκδίωξή μας θα αποτελούσε συμφορά για τη χώρα μας. Βέβαια εμφανίζονταν παράλληλα καθησυχαστικοί τονίζοντας ότι δεν υπάρχει διάταξη που να προβλέπει την αποπομπή χώρας από την ευρωζώνη, συγκαλύπτοντας συνάμα το αντεπιχείρημα ότι δεν θα μας εκδιώξουν, αλλά θα μας εξαναγκάσουν να την εγκαταλείψουμε. Και είναι προφανές ότι οι μάστορες αυτοί του κάθε είδους εκβιασμού έχουν τη δύναμη να το πράξουν, αν το κρίνουν συμφέρον γι' αυτούς. Μπροστά στην προοπτική αυτή της διαρκώς εντεινόμενης αναξιοπρέπειάς μας και του εξευτελισμού μας κάποιοι υποστήριζαν ότι πρέπει να λάβουμε την απόφαση να πτωχεύσουμε και να απαλλαγούμε από τον διασυρμό. Οι υποταγμένοι ψυχή τε και σώματι στη Δύση προέβαλαν την πτώχευση ως νέα συμφορά, καθώς θα πεινάσουμε, θα παγώσουμε και θα πεθάνουμε από έλλειψη φαρμάκων. Αντιμέτωπος με τις αντικρουόμενες απόψεις που παραθέσαμε ο μέσος πολίτης, απληροφόρητος και σε μεγάλο βαθμό μη έχοντας διάθεση προς ενημέρωση ή καυχόμενος ότι τα ξέρει όλα (ελάττωμα από τα θλιβερότερα της φυλής μας) είναι επόμενο να κυριεύεται από τρόμο. Ας κάνουμε κάποιες απλές σκέψεις.

Συμπληρώθηκαν δύο έτη από την αποδοχή της επιτήρησης της χώρας. Σημαντικό το χρονικό διάστημα, για να λησμονηθεί ότι μας διαβεβαίωναν πως μετά διετία θα άρχιζε πάλι η ανάκαμψη. Σήμερα βέβαια μόνο αφελείς και εγκάθετοι μπορούν να δηλώνουν ότι ελπίζουν σε ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας. Στο διάστημα αυτό η Ελλάδα απετέλεσε πειραματόζωο επί της ευρωπαϊκής ηπείρου. Δοκιμάστηκε η ανοχή του λαού της στη λήψη μέτρων σε βάρος του. Τί έδειξαν τα αποτελέσματα αυτής της δοκιμής; Ο λαός τα αποδέχθηκε μάλλον συγκαταβατικά, με έκδηλη σε αρκετά μεγάλο βαθμό τη συναίσθηση της συνενοχής του και με αντιδράσεις που δεν έφεραν σε πολύ δύσκολη θέση την εξουσία, η οποία παραμένει ολοπρόθυμη να εξυπηρετήσει πρωτίστως τις απαιτήσεις των ισχυρών δανειστών, παραβλέποντας ότι ο λαός βυθίζεται σε κατάσταση ανέχειας, απογοήτευσης και, τέλος, απελπισίας. Ποιο είναι το συμπέρασμα: Τα αντιλαϊκά μέτρα θα ενταθούν, καθώς οι «γύπες» της οικονομίας γνωρίζουν πολύ καλά πόσο αίμα μπορούν ακόμη να αφαιμάξουν από τον ελληνικό λαό. Βέβαια υπάρχει και η μερίδα του λαού που τα έδωσε πλέον όλα. Εκεί θα οδηγήσουν με τα μέτρα που πρόκειται να ληφθούν και τη μερίδα των μικρομεσαίων, ώστε να αυξήσουν σημαντικά το στρώμα των νεοπτώχων. Και τότε τι θα συμβεί; Θα αρχίσει η ανάπτυξη, καθώς το κόστος εργασίας στη χώρα μας αλλά και το κόστος ζωής θα έχουν κατέλθει σημαντικά; Η ύφεση που επικρατεί στις βαλκανικές χώρες της ΕΕ βεβαιώνει ότι αυτό είναι μύθος. Όσο για την ελάφρυνση του κόστους ζωής, πώς είναι δυνατόν να επιτευχθεί, αφού το κράτος είναι ανίσχυρο να προβεί σε στοιχειώδη έλεγχο των αισχροκερδούντων, με τη συγκατάθεση και των καταναλωτών (τίτλος υποβιβασμού του πολίτη), τραστ των πολυεθνικών επιχειρήσεων που λυμαίνονται τη χώρα; Συνεπώς εντός της ευρωζώνης ας μη περιμένουμε προκοπή.

Ας υποθέσουμε ότι μας εκβιάζουν να αποχωρήσουμε. Φυσικά δεν είναι δυνατόν να αντισταθούν οι ασκούντες σήμερα την εξουσία στον εκβιασμό. Το ερώτημα είναι τί θα κερδίσουν από την εκδίωξη οι παραμένοντες στην ευρωζώνη; Την απάντηση αφήνουμε στους ειδικούς, περιοριζόμενοι να τονίσουμε ότι το χρέος μας είναι ασήμαντο για τους ισχυρούς του χρήματος και προφανώς δεν παραμένουν άυπνοι με σκέψεις για τρόπους αποπληρωμής του. Κάτι άλλο επιδιώκουν με τους εκβιασμούς και τον εξευτελισμό μας.

Εκτός ευρωζώνης θα χάσουμε τα πάντα, όπως οι Αδάμ και Εύα τον απωλεσθέντα παράδεισο; Ή μήπως θα κάνουμε αρχή προς ανάκαμψη της οικονομίας ελεύθεροι από δεσμεύσεις; Ούτε το ένα θα συμβεί ούτε το άλλο. Έξοδός μας από την ευρωζώνη δεν σημαίνει και αποδέσμευσή μας από την ΕΕ. Συνεπώς οι ισχυροί θα παραμείνουν βιολιτζήδες και εμείς θα χορεύουμε στον σκοπό τους. Οπωσδήποτε με την ισοτιμία € και νέας δραχμής θα επωφεληθούν στο έπακρο, ώστε να μην δυσφημίζουν πλέον τη χώρα μας ως τόπο προορισμού για αναψυχή. Παράλληλα θα ενταθεί το ενδιαφέρον τους για αγορά γης στη χώρα μας. Μας ικανοποιούν αυτά; Το κύριο ερώτημα όμως είναι: Θα υπάρξουν επενδύσεις στη χώρα μας, ώστε να μειωθεί τουλάχιστον η ανεργία που μαστίζει κυρίως τους νέους. Χωρίς επιφύλαξη απαντούμε αρνητικά. Η Ευρώπη (και όχι μόνο η Ελλάδα) δεν προσφέρεται πλέον για επενδύσεις, που μπορούν λόγω των προϊόντων παραγωγής να γίνουν σε ασιατικό έδαφος. Είναι δυνατόν αυτό να το παραβλέπουν οικονομολόγοι με λαμπρές σπουδές σε διαπρεπή πανεπιστήμια; Συνεπώς το μείζον ερώτημα δεν είναι εντός ή εκτός ευρωζώνης, αλλά πώς μπορούμε να απελευθερωθούμε όλοι οι λαοί της ΕΕ από αυτό το απάνθρωπο σύστημα.

Κι αν ο εκβιασμός προς έξοδο συνοδευτεί από τη διαταγή για πτώχευση; Ή αν την πτώχευση την επιβάλει σε κάποια κυβέρνηση ο λαός που θα αρχίσει να σηκώνει επικίνδυνα για το σύστημα το κεφάλι του; Η απάντηση είναι γνωστή. Ούτε και τότε θα ευρεθούμε έξω από επιτήρηση, όπως συνέβη και στις πτωχεύσεις της χώρας μας κατά το παρελθόν. Μηχανισμοί ελέγχου των δημοσίων εσόδων θα στηθούν και το σημαντικότερο μέρος αυτών θα κατευθύνεται προς πληρωμή των δανειστών μας. Αυτοί ποτέ δεν χάνουν! Βέβαια τον λαό τον απασχολεί τι θα απογίνει αυτός. Θα έχει τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα; Απαντούμε: Τρόφιμα ναι, γιατί η χώρα μας μπορεί να μας θρέψει όλους, ώστε να μην χρειαζόμαστε συναλλαγματοβόρες εισαγωγές. Καύσιμα και ναι και όχι. Εξαρτάται από το αν θα βρεθεί κυβέρνηση θαρρετή, ώστε να συνάψει συμβάσεις με χώρες μη υποταγμένες στη Δύση (εννοώ τη Ρωσία, που απορροφά σημαντικές ποσότητες αγροτικών προϊόντων και στηρίζει τον τουρισμό μας). Φάρμακα: Στα ράφια θα υπάρχουν, όπως και σήμερα, αλλά μήπως θα έχει τη δυνατότητα ο λαός μας να τα προμηθεύεται στο προσεχές μέλλον είτε δεν πτωχεύσουμε είτε μείνουμε εντός της ευρωζώνης; 

Ας ηρεμήσουμε λοιπόν, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας για την παρακμή που βιώνουμε, ας οπλιστούμε με αγωνιστικό φρόνημα και ας μη λησμονούμε κάτι σημαντικό: Τον τελευταίο λόγο στην ιστορία τον έχει ο Θεός και όχι όσοι απεργάζονται τον αφανισμό των πλασμάτων Του.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 20-08-2012

Αξιολόγηση και κατεδάφιση του Δημόσιου Σχολείου

Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Με ταχύτατους ρυθμούς προωθεί η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας τις διαδικασίες για την αξιολόγηση δασκάλων και καθηγητών. Σύμφωνα με την κυβερνητική πολιτική η αξιολόγηση είναι το μέσο για την ποιότητα της εκπαίδευσης που είναι και ο στόχος σύμφωνα με τις διακηρύξεις των τελευταίων κυβερνήσεων. Επικαλούνται την ποιότητα, ενώ ταυτόχρονα με την πολιτική τους … κατεδαφίζουν το δημόσιο σχολείο.

Ποια ποιότητα θα φέρει η αξιολόγηση σε ένα δημόσιο σχολείο με απίστευτες ελλείψεις εκπαιδευτικών, με υποσιτιζόμενους μαθητές, κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς, χωρίς κρατική χρηματοδότηση που αναπαράγει τις κοινωνικές ανισότητες και αδικίες;

Την ώρα που οι συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών ανέρχονται σε 5.000, οι προσλήψεις στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι μόλις 225!. Προ Μνημονίων οι προσλήψεις κυμαίνονταν από 6 έως 7 χιλιάδες. Το 2010 μειώθηκαν σε 2.850 και το 2011 μόλις 600! Ταυτόχρονα οι καταργήσεις σχολείων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Με 1.100 περίπου σχολεία λιγότερα ξεκίνησε η σχολική χρονιά 2011/12 και έπεται συνέχεια. Σύμφωνα με τις πιο επιεικείς εκτιμήσεις κατά τον αγιασμό θα λείπουν 3.000 καθηγητές, ενώ στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση καταγράφονται 6.500 λειτουργικά κενά και αναμένεται να ξεπεράσουν τις 10.000.

Την ίδια ώρα που τα σχολεία αδειάζουν από εκπαιδευτικούς, η χρηματοδότηση των λειτουργικών αναγκών περιορίζεται δραστικά και φορτώνεται στις πλάτες των γονιών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη δόση του 2012  ήταν μειωμένη κατά 33%, σε σύγκριση με την αντίστοιχη του 2011. Οι εκπαιδευτικοί  προειδοποιούν πως θα βρεθούν σε αδυναμία να αγοράσουν το πετρέλαιο που απαιτείται για τη θέρμανση τον επόμενο χειμώνα. Οι πενιχρές κρατικές δαπάνες για την εκπαίδευση είναι χρόνια πληγή. Την τελευταία δεκαπενταετία (1995-2010), κυμαίνονται μεταξύ 3,14 και 3,61 % του ΑΕΠ, ενώ την δεκαετία 1984-1994 κυμάνθηκαν από το 3,52 ως το 4,22 % του ΑΕΠ. Πέρυσι  στον προϋπολογισμό του 2011, σημειώθηκε μείωση – ρεκόρ και για πρώτη φορά το ποσοστό των δαπανών διαμορφώθηκε κάτω από το 3% του ΑΕΠ και συγκεκριμένα στο 2,96%. Ακόμα πιο δραματική είναι η φετινή μείωση των δαπανών στο 2,75% του ΑΕΠ (ή 3,39 % στις δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού). Με τις ευλογίες  της Ε. Ε. και του ΔΝΤ στόχος είναι να μειωθούν μέχρι το 2015 στο 2,23 %. Συν τοις άλλοις όλα αυτά σημαίνουν  οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών και όξυνση των κοινωνικών και εκπαιδευτικών ανισοτήτων. Πιο απλά υψηλότερα εμπόδια για τα παιδιά από τις φτωχότερες τάξεις και στρώματα. Έτσι ανοίγονται οι δρόμοι της απο-μόρφωσης και της εγκατάλειψης του δημόσιου σχολείου.

Όλα αυτά τα μέτρα δεν εντάσσονται απλά σε μια λογική εξοικονόμησης πόρων. Αποτελούν την εξειδίκευση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης για ένα σχολείο φτηνό και πλήρως υποταγμένο στην αγορά. Ένα σχολείο που η «γνώση» από κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα.

Την ώρα που με την πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και κάτω από το βάρος των Μνημονίων αποδομείται το δημόσιο σχολείο προβάλλεται η αξιολόγηση ως το μαγικό ραβδί «για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος και τη βελτίωση των ποιοτικών του στοιχείων» σύμφωνα με τις διακηρύξεις του Υπουργού Παιδείας. Ας αποτινάξουμε τη σκουριά των ψευδαισθήσεων. Η σχεδιαζόμενη διαδικασία αξιολόγησης των εκπαιδευτικών καταλήγει να είναι στα συγκεκριμένα σχολικά πλαίσια ένα μέσο πίεσης και ελέγχου του τρόπου εργασίας των κακοπληρωμένων και πολλαπλά επιβαρυμένων εκπαιδευτικών. Οι αποδοχές των εκπαιδευτικών ήταν πριν τις περικοπές οι μισές (50%) των ευρωπαίων συναδέλφων τους. Και οι περικοπές έχουν μειώσει  τους μισθούς τους μέχρι και 40%!Χιλιάδες νέοι εκπαιδευτικοί αμείβονται από 300 έως 650 ευρώ! Η  συρρίκνωση των πενιχρών αποδοχών των εκπαιδευτικών κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι μια θλιβερή πραγματικότητα που υπονομεύει και τον παιδαγωγικό τους ρόλο. Εντάσσεται σε μια πολιτική απαξίωσής  τους από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας.

Μια πολιτική που θέλει τον δάσκαλο φτωχό, άβουλο και υποταγμένο υπάλληλο. Σε καθεστώς μνημονίων, η αξιολόγηση μόνο ως διαδικασία νομιμοποίησης απολύσεων και στασιμότητας των εκπαιδευτικών μπορεί να λειτουργήσει. Είναι ο κεντρικός μηχανισμός για την υπονόμευση της μονιμότητας, την τρομοκράτηση και τις μαζικές απολύσεις. Πάνω από 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι θα απολυθούν μέχρι το 2015.

Από την άλλη ο προσδιορισμός των «δεικτών ποιότητας» για την ποιότητα της σχολικής εκπαίδευσης» είναι προϊόν μιας τεχνοκρατικής και ακραίας οικονομίστικης αντίληψης για την εκπαίδευση. Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από την επίσημη αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Παραλείπονται όλοι εκείνοι οι παράγοντες που οδηγούν στον Καιάδα της εγκατάλειψης του σχολείου και του αναλφαβητισμού.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι εκπαιδευτικός – ερευνητής, http://gkavadias.blogspot.com

ΠΗΓΗ: 24-08-2012, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=71480

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ:

Η αντίστροφη μέτρηση για το ευρώ συνεχίζεται – με την ΕΚΤ, στην οποία «ξεφορτώνονται» μαζικά τα ομόλογα του Νότου, να αποτελεί αφενός μεν το τελευταίο προπύργιο της Ευρωζώνης, αφετέρου μία βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της (υστερόγραφο)

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Ο Δίας είχε συγκεντρώσει όλα τα αγαθά σε ένα πιθάρι και το είχε κλείσει, αλλά το εμπιστεύθηκε σε ανθρώπινα χέρια. Ο άνθρωπος όμως δεν είχε αυτοέλεγχο και θέλοντας να δει τι περιείχε το πιθάρι, το άνοιξε. Έτσι, όλα τα καλά που περιείχε πέταξαν αμέσως ξανά προς τον ουρανό και τους θεούς. Εν τούτοις, στο πιθάρι απόμεινε κάτι: η ελπίδα". (Αίσωπος)

Η παραπάνω είναι μία από τις πολλές εκδοχές, η πλέον αισιόδοξη, όπου το πιθάρι ανοίχτηκε από έναν άνδρα – με την ελπίδα να παραμένει ανέπαφη εντός του.

Δυστυχώς, το κουτί της Πανδώρας σήμερα ανοίχτηκε από μία γυναίκα: από τη γερμανίδα καγκελάριο, με την επίσημη χρεοκοπία της Ελλάδας, η οποία αποσταθεροποίησε εντελώς την αγορά ομολόγων και πιθανότατα οδηγεί στην κατάρρευση του ευρώ – κατ' επέκταση της Ευρωζώνης και ενδεχομένως ολόκληρης της Δύσης. 

Φυσικά πρόκειται για ένα μύθο (εδώ για παραλληλισμό) και δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τη φύση των γυναικών ή των ανδρών – θα ήταν άλλωστε ανόητο. Ας ελπίσουμε πάντως ότι η καγκελάριος δεν εγκυμονεί έναν καινούργιο δικτάτορα, όπως ισχυρίζονται πολλοί. 

Άρθρο

Τα επενδυτικά κεφάλαια εγκαταλείπουν μαζικά την Ευρώπη – επίσης τα ομόλογα του γερμανικού δημοσίου, παρά το ότι δεν είναι ακόμη εμφανές. Απλούστατα είναι γνωστό στις αγορές το ότι, «όταν χρωστάς 10.000 € έχεις εσύ το πρόβλημα, ενώ όταν το χρέος ξεπερνάει το 1.000.000 €, το πρόβλημα είναι της τράπεζας»: όπου, στην περίπτωση της Ευρωζώνης, η τράπεζα είναι η Γερμανία.  

Παράλληλα, οι πολυεθνικές φαίνεται να αναζητούν διέξοδο, προγραμματίζοντας την εγκατάλειψη της καταρρέουσας Ευρώπης και του νομίσματος της – προς όφελος του επιτιθέμενου δολαρίου, το οποίο μάλλον δεν έχει άλλη επιλογή, από την επιβίωση του εις βάρος του ευρώ.

Το ίδιο ισχύει και για την ελίτ η οποία, όπως και οι πολυεθνικές, δεν επιθυμεί να επιβαρυνθεί με τους αυξημένους φόρους, μέσω των οποίων, μεταξύ άλλων, γίνεται προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης χρέους.

Περαιτέρω, ορισμένοι σοσιαλιστές πολιτικοί της Γερμανίας, καθώς επίσης κάποιοι σοβαροί οικονομολόγοι της, κατανοούν απόλυτα τους τεράστιους κινδύνους της ηγεμονικής πρωσικής πολιτικής και τάσσονται ομαδικά υπέρ της αμοιβαιοποίησης των χρεών – επομένως, υπέρ της δημοσιονομικής και πολιτικής ένωσης, των ευρωομολόγων κλπ.

Εν τούτοις, η μερκαντιλίστρια καγκελάριος έχει άλλη άποψη, την οποία δυστυχώς μπορεί και επιβάλλει – ενώ υπερηφανεύεται για την αύξηση του εμπορικού της πλεονάσματος (υπολογίζεται στα 210 δις €), παρά το ότι αφενός μεν προκαλεί, αφετέρου εντείνει τόσο τις ευρωπαϊκές, όσο και τις παγκόσμιες «ασυμμετρίες».   

Η Φιλανδία τώρα ευρίσκεται με το ένα πόδι στην έξοδο, ζητώντας συνεχώς εγγυήσεις και αρνούμενη να επιβαρυνθεί με το κόστος διάσωσης του κοινού νομίσματος – το οποίο προϋποθέτει την αλληλεγγύη και την ενίσχυση των ελλειμματικών οικονομιών, με συνεχώς νέα μέτρα στήριξης.     

Από την άλλη πλευρά, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, ξένα και εγχώρια κεφάλαια εγκαταλείπουν μαζικά την Ιταλία – λόγω της ύφεσης, καθώς επίσης της ανασφάλειας για το μέλλον της. Συνολικά 1 τρις €, ποσόν περίπου ανάλογο με το 50% του ΑΕΠ της, ευρίσκεται πλέον εκτός Ιταλίας – μέσα σε δύο μόλις χρόνια.

Ουσιαστικά λοιπόν τυχόν διάσωση της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης θα απαιτούσε τουλάχιστον το ποσόν που έχει διαφύγει στο εξωτερικό – πάνω από 1 τρις € δηλαδή, με αυξητική πορεία (ποσόν που είναι μάλλον αδύνατο να διατεθεί).  

Συνεχίζοντας, η Αυστρία επιδιώκει την ψήφιση ενός νέου πτωχευτικού νόμου για τις τράπεζες της – έχοντας κρατικοποιήσει ενδιάμεσα κάποια ιδρύματα, τα οποία κινδύνευαν να χρεοκοπήσουν, λόγω διαφόρων σκανδάλων (η άποψη σύμφωνα με την οποία μόνο στην Ελλάδα κυριαρχεί η διαφθορά, είναι απολύτως εσφαλμένη – ειδικά σε σχέση με την Αυστρία, η οποία αναμφίβολα υπερτερεί).

Η τεράστια δε έκθεση των τραπεζών της στην Α. Ευρώπη ίσως αποδειχθεί μοιραία για την Αυστρία – η οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει τρόπους διαχείρισης της τραπεζικής κρίσης που προβλέπεται.

Στο Βέλγιο τώρα η Dexia, η τράπεζα που ανήκει στη χώρα από κοινού με τη Γαλλία και το Λουξεμβούργο (διαφορετικά θα είχε ήδη οδηγήσει στη χρεοκοπία του Βελγίου), παρά τα 55 δις € των ενισχύσεων που έχει λάβει, δεν φαίνεται να περιορίζει τις ζημίες της – γεγονός που δεν είναι καθόλου ασήμαντο για το κράτος-έδρα της, το δημόσιο χρέος του οποίου είναι υψηλότερο του 100% του ΑΕΠ του.

Περαιτέρω, η Ισπανία βυθίζεται όλο και περισσότερο στην κρίση – με τις τράπεζες, τον κλάδο των ακινήτων, αρκετές πόλεις και περιφέρειες της να ευρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Την ίδια στιγμή η ανεργία, καθώς επίσης η απώλεια των επενδύσεων σε τραπεζικά ομόλογα πολλών νοικοκυριών (μία τραπεζική απάτη άνευ προηγουμένου, αφού πάρα πολλοί μικροκαταθέτες οδηγήθηκαν εξαπατούμενοι στην τοποθέτηση των χρημάτων τους στα δήθεν σίγουρα ομόλογα των τραπεζών – γεγονός που μας θυμίζει την «εξαπάτηση» των Ελλήνων ομολογιούχων), οδηγούν τους Ισπανούς στα άκρα – με την εξέγερση τους προ των πυλών.      

Όσον αφορά τώρα τις ευρωπαϊκές τράπεζες, η νέα τακτική τους είναι η επαναγορά των δικών τους ομολόγων από τους επενδυτές, με τα χρήματα που δανείζονται με μηδενικό επιτόκιο από την ΕΚΤ – σε χαμηλότερες τιμές από αυτές που τα πούλησαν για να χρηματοδοτηθούν στο παρελθόν.

Με τον τρόπο αυτό αυξάνουν τα λογιστικά κέρδη τους (!), αφού μειώνονται τα χρέη τους, με βάση τη χαμηλότερη τιμή επαναγοράς τους – ενώ αυξάνεται παράλληλα, τεχνητά φυσικά, η κεφαλαιακή τους επάρκεια.

Το αποτέλεσμα είναι προφανώς ένα ακόμη μεγαλύτερο «τέντωμα» της τραπεζικής φούσκας, η οποία θα καθυστερήσει μεν να εκραγεί, αλλά θα είναι κατά πολύ πιο επικίνδυνη. Επίσης ο «πνιγμός» της πραγματικής οικονομίας, αφού τα χρήματα που διαθέτει η ΕΚΤ δεν κατευθύνονται, ως όφειλαν, στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις, αλλά ανακυκλώνονται χρηματιστηριακά (οι τιμές των μετοχών, των εμπορευμάτων, των πρώτων υλών κλπ. αυξάνονται διαρκώς), από τους κυρίαρχους του παιχνιδιού: τις μεγάλες τράπεζες.

Τέλος, στην Ελλάδα φαίνεται να προτείνεται ένα «συναινετικό διαζύγιο» (έξοδος από την Ευρωζώνη έναντι «χρηματικής αποζημίωσης» – στα πλαίσια του άρθρου μας «Ελλάδα, Ενώπιοι ενωπίω»), έτσι ώστε να διευκολυνθεί η αυτοκτονία της. 

Με βάση τα παραπάνω, αλλά και με όσα συμβαίνουν σε αρκετές άλλες χώρες, η αντίστροφη μέτρηση για το ευρώ συνεχίζεται ακάθεκτη – με την ΕΚΤ, στην οποία «ξεφορτώνονται» μαζικά τα ομόλογα του Νότου, να αποτελεί αφενός μεν το τελευταίο προπύργιο της Ευρωζώνης, αφετέρου μία βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της (στην οποία η Γερμανία πατάει επάνω και με τα δύο πόδια της, αδυνατώντας να την αποφύγει).

Φυσικά τα προβλήματα δεν σταματούν στην Ευρωζώνη και στις Η.Π.Α. – αφού η Μ. Βρετανία βυθίζεται στην ύφεση (η κρίση θα κλιμακωθεί μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, όπως συνέβη και με την Ελλάδα), η Ιαπωνία παραπαίει, η ανάπτυξη στην Κίνα, στη Βραζιλία και στη Ν. Αφρική είναι υποτονική, η Ινδία κινδυνεύει σε μεγάλο βαθμό, ενώ η Ρωσία δεν έχει καταφέρει να «απεξαρτηθεί» από τη μονομερή ανάπτυξη της, βασισμένης στις εξαγωγές ενέργειας και πρώτων υλών, οικονομίας της. 

Κλείνοντας, ίσως οφείλουμε να αναφέρουμε την διατροφική κρίση, η οποία ευρίσκεται σε εξέλιξη – ειδικά επειδή η ξηρασία στις Η.Π.Α. και στην Ινδία θεωρείται η μεγαλύτερη των τελευταίων εκατό ετών, ενώ ένα πολύ μεγάλο μέρος της σοδειάς ορισμένων προϊόντων χρησιμοποιείται ανεύθυνα για την παραγωγή καυσίμων.

Παράλληλα φυσικά ανθεί η χρηματιστηριακή κερδοσκοπία στο καλαμπόκι, στα σιτηρά κλπ., αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τις ήδη υψηλές τιμές τους – όπου, για παράδειγμα, η τιμή του καλαμποκιού αυξήθηκε κατά 50%, από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα. Φυσικά το ότι εκατομμύρια άνθρωποι καταδικάζονται στην πείνα και στο θάνατο, αφήνει αδιάφορες τις αγορές. 

Τέλος, οι προετοιμασίες του πολέμου στο Ιράν, μέσω της Συρίας, συνεχίζονται, με τις κοινωνικές/θρησκευτικές αναταραχές στη Β. Αφρική να επιστρέφουν,  εντείνοντας την εισβολή των λαθρομεταναστών στην Ευρώπη – ένα από τα μεγαλύτερα ίσως προβλήματα της χώρας και της ηπείρου μας, στην οποία ο ρατσισμός αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, ενώ επανακάμπτει ακόμη και ο αντισημιτισμός (Νορβηγία, Ολλανδία κλπ.).    

Το θέατρο του παραλόγου

Σύμφωνα με την WSJ, η Ελλάδα κατάφερε έναν ηράκλειο άθλο: δανείσθηκε με τρίμηνα έντοκα γραμμάτια 4,063 δις € και μπόρεσε να ξεφύγει από τη χρεοκοπία – με την οποία απειλούταν, εάν δεν κατάφερνε να εξοφλήσει το ομόλογο της ΕΚΤ, ύψους 3,1 δις €, το οποίο λήγει στις 20. Αυγούστου (!).   

Άθλος λοιπόν της κυβέρνησης η λήψη ενός νέου βραχυπρόθεσμου δανείου από τις χρεοκοπημένες ελληνικές τράπεζες (τις οποίες η ίδια χρεοκόπησε, πυροβολώντας τα πόδια της), με επιτόκιο 4,43% – χρήματα τα οποία είχε ήδη συμφωνηθεί να δανειστούν οι τράπεζες με τη σειρά τους από την ΤτΕ (άρθρο μας), μάλλον με μηδενικό επιτόκιο, στην οποία έχει δώσει ήδη την άδεια η ΕΚΤ – προφανώς, αφού διαφορετικά δεν θα πληρωνόταν στο 100% το ομόλογο, το οποίο είχε αγοράσει κάτω από το 70% (!). 

Συμπερασματικά λοιπόν τα «παιχνίδια» συνεχίζονται (κανένας δεν αναρωτιέται πως θα εξοφληθούν τα 4 δις € μετά από τρεις μόλις μήνες – στα μέσα Νοεμβρίου δηλαδή), οι αποκρατικοποιήσεις σε εξευτελιστικές τιμές προγραμματίζονται μεθοδικά, η πορεία προς τη χρεοκοπία και την πληθωριστική δραχμή βαίνει καλώς, ενώ η κυβέρνηση μας απολαμβάνει τις θερινές διακοπές της, στην εξαθλιωμένη από την ύφεση, την ανεργία, τους φόρους, τα χαράτσια και τους λαθρομετανάστες ελληνική ύπαιθρο – με τις αμοιβές της πληρωμένες από έναν πειθήνιο λαό, του οποίου τον πολιτισμό εξυμνεί ο πρωθυπουργός, επιτρέποντας του να απολαύσει ήρεμα το τελευταίο του γεύμα, τα μπάνια δηλαδή, πριν από την κόλαση του Σεπτέμβρη.   

Όσον αφορά την Ισπανία, το άλλο θέατρο του παραλόγου, ο μικτός δανεισμός των τραπεζών της από την ΕΚΤ αναρριχήθηκε στα 402,19 δις € τον Ιούλιο, από 365 δις € τον Ιούνιο – μεταξύ άλλων λόγω του ξεφορτώματος των ομολόγων του δημοσίου της, από τους ξένους επενδυτές. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 33% σχεδόν του συνολικού μικτού δανεισμού των τραπεζών της Ευρωζώνης, ο οποίος τον τελευταίο μήνα διαμορφώθηκε στα 1,237 τρις €.

Βασίλης Βιλιάρδος, Αθήνα, 14. Αυγούστου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και συγγραφέας. Έχουν εκδοθεί τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων», τα έσοδα των οποίων ενισχύουν την ιστοσελίδα www.casss.gr. Παραγγελίες στο e-mail: kb@kbanalysis.com ή τηλεφωνικά στο 210 – 66 27 711 (φαξ 210 – 66 20 397)

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2673.aspx#.UDErtKC9Hgn

Προς μια αριστερή κυβέρνηση

Του Βένιου Αγγελόπουλου*

Βρισκόμαστε σε μια κατηφόρα χωρίς πάτο. Σε διεθνές επίπεδο η κρίση εντείνεται, το χάσμα μεταξύ των ολίγων οικονομικά ισχυρών και των πολλών που έχουν ελάχιστα έως τίποτα διευρύνεται, η φούσκα των πλασματικών αξιών διογκώνεται. Αντηχούν τύμπανα πολέμου, ενώ η οικονομική εξουσία υποτάσσει όλο και περισσότερο το πολιτικό προσωπικό.

Στη χώρα μας αυτό μεταφράζεται σε πρωτοφανή ύφεση, ανεργία, φτώχεια και ανασφάλεια. Παίρνουμε συνεχώς νέα δάνεια που αυξάνουν το δημόσιο χρέος χωρίς προοπτική ανάκαμψης, υποθηκεύοντας και ξεπουλώντας το δημόσιο πλούτο. Για πρώτη φορά μεταπολεμικά τα μεσοστρώματα απειλούνται με αφανισμό, και η προοπτική του ατομικού βολέματος θρυψαλιάζεται για όλο και περισσότερους. Οι κοινωνικές ισορροπίες έχουν πάει περίπατο, η πολιτική εκπροσώπηση έχει διαταραχτεί σημαντικά μετά από τριάντα χρόνια σχετικής σταθερότητας.

Υπάρχει προοπτική ανάκαμψης; Σίγουρα όχι με τα κόμματα εξουσίας που μας οδήγησαν εδώ, όσο κι αν προβάλλουν κάποια νέα πρόσωπα, όσο κι αν εξωπετούν κάποια φθαρμένα και αναλώσιμα πολιτικά στελέχη. Στον οικονομικό πόλεμο που ζούμε, τα αντιμαχόμενα μέρη είναι δύο: αφενός η ολιγαρχία του πλούτου, εγχώρια και διεθνής, αφετέρου ο κόσμος της εργασίας. Οι κυβερνώντες έχουν ταχθεί με το μέρος των πρώτων και το αποδεικνύουν κάθε μέρα: Όσο κι αν προσπαθούν διάφοροι νεόκοποι πελταστές της εξουσίας να εξωραΐσουν τα πράματα, το ποιοι καλούνται να πληρώσουν δεν κρύβεται.

Αριστερή ή αυταρχική διέξοδος;

Έχουμε μπει σε περίοδο ασταθών κυβερνήσεων. Καμιά κυβέρνηση δεν είναι βιώσιμη εφόσον δεν μπορεί να θρέψει ικανοποιητικά τον πληθυσμό της χώρας. Να εγγυηθεί δηλαδή ότι οι κάτοικοι θα μπορούν να ζουν ικανοποιητικά από τη δουλειά τους. Που σημαίνει βέβαια πως κατά κανόνα θα έχουν δουλειά.

Το κλειδί της ιστορίας είναι η λέξη «ικανοποιητικά». Είτε θα πείσει το λαό πως οι κόποι του θα πιάσουν τόπο (έστω και σε κάποιο ορατό μέλλον, εφόσον βρισκόμαστε σε συνθήκες πτώχευσης), είτε θα δείξει πως όποιος διαμαρτύρεται κινδυνεύει να χάσει κι αυτά που έχει: στο κάτω κάτω υπάρχουν και δακρυγόνα, κατασχέσεις, κάγκελα και ξερονήσια.

Στη δεύτερη περίπτωση θα είχαμε μια αυταρχική κυβέρνηση νεοφασιστικού τύπου: Χωρίς αναδιάρθρωση των κοινωνικών δομών αλλά με την ανάδειξη νέων πολιτικών αρχηγών – σωτήρων, στοχοποιώντας, διαδοχικά ή και συλλήβδην, κάποιες ομάδες του πληθυσμού (πχ. λαθρομετανάστες, μακρυμάλληδες, αλλόθρησκους, τσιγγάνους, κτλ.) , στρατολογώντας ανέργους σε δυνάμεις καταστολής όλο και πολυπληθέστερες, οργανώνοντας δομές ελεημοσύνης και χαφιεδισμού, με τη βοήθεια, τη στήριξη ή την ανοχή των θεσμικών δυνάμεων (οικονομικο-επικοινωνιακή ολιγαρχία, ξένα συμφέροντα, κρατική μηχανή, εκκλησία, κτλ.), μια αυταρχική κυβέρνηση μπορεί να μακροημερεύσει. Όπως, ας πούμε, στη σημερινή Ουγγαρία, όπου η ακροδεξιά κυβέρνηση δεν παραδίδεται αμαχητί στο ΔΝΤ, αλλά γεμίζει τις φυλακές με αντιφρονούντες.

Ο κίνδυνος μιας αυταρχικής εκτροπής στην Ελλάδα είναι υπαρκτός. Ευτυχώς όχι άμεσος: Αφενός η συντηρητική παράταξη ούτε ισχυρούς επίδοξους σωτήρες έχει ακόμη αναδείξει, ούτε έχει υποστεί πλειοψηφική αντιδημοκρατική μετάλλαξη ακόμη. Αφετέρου υπάρχει ζωντανή η ελπίδα μιας αριστερής διεξόδου, όπως φάνηκε στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις με την πρωτοφανή εκτίναξη της Αριστεράς.

Η αριστερή κυβερνητική προοπτική

Έτσι που πάμε, οποιαδήποτε κυβέρνηση βρίσκεται στα πράγματα την ώρα της επερχόμενης χρεοκοπίας, θα κυβερνήσει σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και καταστροφής. Σε μια έρημη χώρα, υπερχρεωμένη, σε ύφεση, με ανεπαρκή παραγωγή και διαλυμένο κοινωνικό ιστό. Ενδέχεται να υποχρεωθεί να καταφύγει σε μέτρα πολέμου: επιτάξεις, τρόφιμα και καύσιμα με το δελτίο, πληρωμή της εργασίας σε είδος. Είναι προφανώς προτιμότερο σε μια τέτοια κατάσταση η Αριστερά να είναι επικεφαλής: Για να μην πλουτίσουν κάποιοι γύπες από την ανέχεια του κόσμου. Αλλά και για το σύστημα, μια αριστερή κυβέρνηση θα είναι περισσότερο ανεκτή από άλλοτε: Ας βγάλει πρώτα τα κάστανα από τη φωτιά και μετά εδώ είμαστε να δρέψουμε τους καρπούς.

Η Αριστερά, για να πετύχει να κυβερνήσει ένα κρίσιμο διάστημα και να μην ηττηθεί κακήν κακώς, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στην επερχόμενη αυταρχική εκτροπή, οφείλει από τώρα να προετοιμάζεται για αυτή την κατάσταση. Κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου, δίνοντας πρώτα από όλα εγγυήσεις ισότητας και αλληλεγγύης: Η μοιρασιά θάναι δίκαιη – Δεν θα σερβίρονται πρώτα τα δικά μας παιδιά και οι υπόλοιποι με τα απομεινάρια. Κι αυτό από τώρα, από σήμερα, από χτες.

Και βέβαια, δεν αρκεί η εντιμότητα, χρειάζεται και πολιτικό σχέδιο. Πολιτικό σχέδιο που θα φτάσει στον κόσμο, παρακάμπτοντας την παραπληροφόρηση ή τη σιωπή των ΜΜΕ. Που θα φτάσει όχι σαν πανάκεια σωτηρίας, αλλά σαν κατεύθυνση. Σαν πρόταση διεξόδου, πρόταση προς ζύμωση, προς εξειδίκευση, προς συνδιαμόρφωση.

Επιπλέον, ο κόσμος έχει χορτάσει από υποσχέσεις. Οι φορείς της Αριστεράς που επιθυμούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών, δεν μπορούν πλέον να είναι απλοί προπαγανδιστικοί μηχανισμοί, με μοναδικό στόχο την επιβίωση τους και τη στρατολόγηση νέων μελών. Οφείλουν από τώρα να δημιουργούν το πρόπλασμα της κοινωνίας του αύριο, να κάνουν πράξη από τώρα αυτά που επαγγέλλονται. Οφείλουν όχι μόνο να οργανώνουν τα μέλη τους, αλλά να βοηθούν και να στηρίζουν την αυτοοργάνωση του κόσμου της εργασίας, χωρίς απαίτηση καθοδήγησης. Ειδεμή, το σύνθημα «Κανένας μόνος του στην κρίση» είναι κούφια λόγια.

Πώς θα φάει ο κόσμος;

Σε συνθήκες πτώχευσης και στάσης πληρωμών (είτε αναγκαστικά είτε από πολιτική επιλογή), οι εισαγωγές θα μειωθούν στο ελάχιστο, και μεταξύ αυτών και οι εισαγωγές τροφίμων, ενώ οι τιμές θα αυξηθούν. Είναι επομένως απαραίτητη η εκπόνηση μιας ολοκληρωμένης αγροτικής πολιτικής, με στόχο την κάλυψη σε τρόφιμα των αναγκών του πληθυσμού. Από σήμερα, από χτες.

Αυτό σημαίνει αφενός τη συγκρότηση ομάδων ειδικών, για να επεξεργαστούν θέματα όπως πχ. την εκπόνηση ενός παραγωγικού χάρτη της χώρας (γεωπονικού, κτηνοτροφικού, αλιευτικού, κτλ.), που θα περιγράφει τις φυσικές δυνατότητες και τη σημερινή αξιοποίηση κάθε τόπου. Αλλά επίσης και τους νομικούς, διοικητικούς και οικονομικούς περιορισμούς: Τι επιτρέπει και τι απαγορεύει η Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ, και τι από αυτά πρέπει να διατηρηθεί ή να καταγγελθεί. Τι επιπτώσεις έχει η κατανομή της έγγειας ιδιοκτησίας ή η υποθήκευσή της ως προς την παραγωγή, τη διανομή και το κόστος. Και άλλα πολλά.

Μεγάλη πρόκληση για τους επιστήμονες που διαθέτουμε, έμπειρους ή νέους. Στο υπάρχον αρχικό υλικό, που μπορεί να αναζητηθεί στην Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, αλλά και στο ερευνητικό Ινστιτούτο της ΓΣΕΕ, θα πρέπει να προστεθεί επιτόπια έρευνα, μελέτη συνθηκών και νόμων, κτλ. και τμήμα της μπορεί να γίνει μέσα από τα υπάρχοντα Ερευνητικά Κέντρα ή ΑΕΙ (υπό τον όρο βέβαια ότι η σημερινή πολιτική ηγεσία δεν θα τα εξοντώσει άμεσα).

Αλλά όπως είπαμε και παραπάνω, ένα πολιτικό πρόγραμμα δεν είναι απλώς μια ακαδημαϊκή μελέτη. Απαιτείται παράλληλα η εξάπλωση της οργάνωσης της Αριστεράς μέσα στον αγροτικό κόσμο, η συνδιαμόρφωση του προγράμματος από αυτόν, δηλαδή από το τμήμα του που είναι διατεθειμένο να εμπλακεί σε συλλογικές μορφές σχεδιασμού, παραγωγής και δράσης. Μην ξεχνάμε ότι καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να πετύχει αν δεν στηρίζεται ενεργά από σημαντικό τμήμα των εμπλεκομένων.

Προς ένα κοινωνικό μπλοκ εξουσίας

Για να κυβερνήσει η Αριστερά, χρειάζεται να εκπροσωπεί πολιτικά μια συστοίχιση κοινωνικών ομάδων που θα τη στηρίξουν, θα την αναδείξουν ως κυβέρνηση και θα την υπερασπιστούν στη συνέχεια. Είναι σαφές ότι τα τελευταία εκλογικά της ποσοστά, είτε αθροιζόμενα είτε εστιάζοντας στην ισχυρότερη δύναμη (τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ) δεν αρκούν.

Εστιάζοντας στο Σύριζα, βλέπουμε ότι αν θέλει να κυβερνήσει χρειάζεται ένα ποσοστό της τάξης του 40%. Η ανάλυση της εκλογικής του δύναμης δείχνει ότι έχει μονοψήφιο ποσοστό σε αγρότες και συνταξιούχους. Οφείλει επομένως να κάνει συστηματική δουλειά για να προσελκύσει αυτές τις κατηγορίες που είναι απαραίτητα συστατικά του ζητούμενου κοινωνικού μπλοκ. Για τους αγρότες ήδη μιλήσαμε πιο αναλυτικά παραπάνω.

Από την άλλη, το εκλογικό 27% καθώς και τα διψήφια νούμερα στις άλλες κοινωνικές κατηγορίες δεν μπορούν να θεωρούνται δεδομένα. Αν η ελπίδα ανάσχεσης της καταστροφής σβήσει, τότε χάθηκε. Ο κόσμος αυτός δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν ψηφοφόροι, μόνον στις παραμονές κάθε εκλογικής αναμέτρησης: Η επαφή μαζί τους πρέπει να είναι συνεχής. Πέρα από την «παραδοσιακή» κατηγορία των μισθωτών, οι μαζικοί χώροι που πρέπει να γίνουν αντικείμενο μέγιστης προσοχής είναι οι άνεργοι (οι πιο ευάλωτοι, άρα κι οι πιο άμεσα εκτεθειμένοι σε χειραγώγηση) και τα μεσοστρώματα (ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνικής συνοχής, που έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στο σύστημα). Μπορεί να προβλεφθεί κοινωνική εργασία για τους ανέργους, να σχεδιαστεί μια «Τράπεζα Φτωχών» για τα θύματα του τραπεζικού συστήματος;

Και μια προειδοποίηση για μια παλιά αδυναμία του πολιτικού αυτού χώρου. Συνήθως, όταν έμπαινε θέμα διεύρυνσης της απήχησης, είτε ως πολιτική συμμαχιών είτε ως προσέλκυση ψηφοφόρων, η πολιτική γραμμή αλλοιωνόταν με λόγια και συνθήματα αρεστά (κατ' εκτίμηση) στους δυνάμει συμμάχους. Πολλές φορές με πρόσχημα την εγκατάλειψη της «ξύλινης γλώσσας».

Και κακή μεν η ξύλινη γλώσσα, μέχρι και περιφρονητική προς τους μη μυημένους. Αν όμως θέλεις να γίνεις πόλος έλξης πρέπει την αριστερή σου γραμμή να την εξειδικεύσεις, να την κάνεις λιανά, να την πεις με λόγια που όλος ο κόσμος καταλαβαίνει – στα βασικά τουλάχιστον σημεία. Όχι να την ξεχειλώσεις. Μ' άλλα λόγια, σήμερα, αν «ξεχαστεί» η καταγγελία του μνημονίου και η στάση πληρωμών, όχι μόνο δεν θα προσελκύσει κανένα, αλλά και θα διώξει και αρκετούς.

Η πολιτική συνοχή στηρίζεται στην αλληλεγγύη

Κινήσεις αλληλεγγύης διαφόρων μορφών έχουν δημιουργηθεί παντού στη χώρα από τη βάση. Εκεί που μπορεί (και οφείλει) ο Σύριζα να συμβάλει είναι στη δημιουργία ενός δικτύου αυτών των κινήσεων. Να βοηθήσει πολιτικά και υλικά χωρίς να καπελώσει ή να καθοδηγήσει.

Συγκεκριμένα, μπορεί να νοικιαστούν και να εξοπλιστούν (τηλεφωνικά και ηλεκτρονικά) Κέντρα Αλληλεγγύης, ένα σε κάθε νομό αρχικά, σε κάθε δήμο ίσως αργότερα, που θα λειτουργούν ως στέκια, θα στεγάζουν τις κινήσεις αλληλεγγύης, τις προσφορές εργασίας, θα ενημερώνουν για απειλούμενες κατασχέσεις και εξώσεις και ότι άλλο ήθελε προκύψει. Τα έξοδα μπορούν να προέρχονται από τις βουλευτικές κρατήσεις. Είναι σημαντικό τα Κέντρα αυτά να είναι αυτοδιοικούμενα, και να είναι μεταξύ τους συνδεδεμένα σε ένα δίκτυο οριζόντιας επικοινωνίας.

Τα παραπάνω ας θεωρηθούν μια συμβολή στο τι πρέπει να κάνει η Ριζοσπαστική Αριστερά. Προφανώς το θέμα δεν εξαντλείται, και τα οργανωτικά προβλήματα καθόλου δεν θίχτηκαν. Προς το παρόν αυτά.  

* veniosang@gmail.com

16/8/2012

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ:

Αυτό που στην πραγματικότητα απαιτείται δεν είναι τόσο η επανεκκίνηση της οικονομίας, όσο η επανεκκίνηση της δημοκρατίας – η οποία δυστυχώς έχει θαφτεί κάτω από τα ερείπια της παρακμής και της πολιτικής διαφθοράς που εξέθρεψε ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Ο B. Brecht είχε πει κάποτε πως, όταν το Άδικο κυριαρχήσει επί του Δικαίου, τότε η αντίσταση γίνεται καθήκον. Επομένως, ο απλός Έλληνας Πολίτης έχει καθήκον να αντισταθεί, όταν εκβιάζεται σε τέτοιο βαθμό – πολύ περισσότερο όταν η Δημοκρατία στη χώρα του (ότι έχει απομείνει από αυτήν, για να είμαστε ειλικρινείς) κινδυνεύει να καταλυθεί, από τις συγχρονισμένες ενέργειες του ΔΝΤ και της Γερμανίας.  

Προσωπικά βλέπω μία μόνο λύση για την Ελλάδα, στην οποία επιχειρείται μία απίστευτη «οικονομική γενοκτονία»: την εξέγερση, με στόχο τη σύλληψη και την καταδίκη της συμμορίας εκείνων των διεφθαρμένων πολιτικών, οι οποίοι οδήγησαν ή/και οδηγούν τη χώρα τους στην καταστροφή. Στα πλαίσια αυτά, όποιος από τους γραφειοκράτες της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν εξαφανιστεί, μέχρι να μετρήσει κανείς έως το τρία, θα πρέπει να έχει την ίδια ακριβώς μοίρα – τη σύλληψη του από τους Πολίτες και την καταδίκη του από την Ελληνική Δικαιοσύνη" (T. Mehner).

"Ο πόλεμος των παιδιών του Σικάγου εναντίον του «κράτους πρόνοιας» και των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων, υποσχόταν στην παγκόσμια ελίτ μία νέα πηγή πλουτισμού – μόνο που αυτή τη φορά, αντί για νέες περιοχές, το καινούργιο έδαφος που θα έπρεπε να κατακτηθεί ήταν το ίδιο το κράτος: με τις δημόσιες υπηρεσίες και την κρατική περιουσία να εκποιούνται, με αντίτιμο πολύ μικρότερο της αξίας τους… Για τους «κυρίαρχους του παιχνιδιού» οι οικονομικές καταστροφές, τεχνητές ή φυσικές, δεν αποτελούν προβλήματα προς επίλυση – αλλά πολύτιμες ευκαιρίες επέκτασης των συνόρων της δικής τους θρησκείας: του νεοφιλελευθερισμού" (Klein).

Ανάλυση

Δεν έχουμε καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι η ελληνική κυβέρνηση, εάν συνεχίσει την ίδια πολιτική των υποκλίσεων και της υποτέλειας, θα αποτελέσει σύντομα έναν από τους πολλούς εφιάλτες του παρελθόντος – ιδίως επειδή αδυνατεί να υιοθετήσει μία αξιοπρεπή εθνική στάση, ενώ επικεντρώνεται στο δημόσιο χρέος, όταν το πρόβλημα είναι η ύφεση και η ανεργία. Το ίδιο ισχύει για την διορισμένη από τις αγορές και το τραπεζικό λόμπι ιταλική κυβέρνηση – όπως επίσης για την εκλεγμένη από ένα είδος «συλλογικής ανοησίας» ισπανική.

Όσον αφορά τώρα την πρωσική Γερμανία, η σειρά της καγκελαρίου να τοποθετηθεί στην ουρά των αποτυχημένων θα έλθει το αργότερο, όταν οι Γερμανοί Πολίτες κατανοήσουν το μέγεθος της καταστροφής στη χώρα τους – η οποία θα πληρώσει πολύ ακριβά το τίμημα των εσφαλμένων αποφάσεων που οδηγούν, αργά αλλά σταθερά, στη διάλυση της Ευρωζώνης (ας ελπίσουμε στην ελεγχόμενη, με την επιστροφή στην αφετηρία του 1999).

Περαιτέρω, εύλογα αναρωτιούνται πολλοί, σε σχέση με την Ελλάδα, για το ποιός θα μπορούσε να είναι ο διάδοχος στην εξουσία – απορρίπτοντας αρκετοί τον Σύριζα, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και όλα τα υπόλοιπα κόμματα, παρά το ότι δεν τοποθετήθηκαν υπέρ της λεηλασίας και της άλωσης της Ελλάδας, όπως τα συγκυβερνώντα.

Η αιτία δεν είναι τόσο οι πολιτικές διαφορές, οι οποίες υπό τις σημερινές συνθήκες μάλλον δεν αποτελούν προτεραιότητα, όσο κυρίως η έλλειψη κυβερνητικής εμπειρίας που χαρακτηρίζει όλα αυτά τα κόμματα – κάτι που είναι προφανώς εντός των πλαισίων της λογικής.

Εν τούτοις, είναι πολύ δύσκολο να θεωρηθεί λογική εκείνη η επιλογή, με βάση την οποία προτιμάται ένας έμπειρος μεν, αλλά υποταγμένος στους κυρίαρχους του παιχνιδιού και ως εκ τούτου επικίνδυνος για το συλλογικό συμφέρον καπετάνιος – ο οποίος επί πλέον δεν κρατάει το λόγο του (προεκλογικές δεσμεύσεις) και οδηγεί συνεχώς το δύστυχο καράβι στις ξέρες (νέα υφεσιακά μέτρα 11,5 δις € κλπ.), επιτρέποντας παράλληλα τη λεηλασία του (αποκρατικοποιήσεις κοινωφελών και κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου κα.) από τους πειρατές, είτε από φόβο, είτε σκόπιμα, είτε από ανικανότητα.

Εκτός αυτού, ένας άπειρος καπετάνιος είναι συνήθως πολύ πιο προσεκτικός, τουλάχιστον κατά τα πρώτα βήματα του – κάτι που σε κάποιο βαθμό αποτελεί αντίβαρο στην απειρία του.

Από την άλλη πλευρά όμως, είναι μάλλον απίθανο να επιτραπεί η ανάληψη της εξουσίας από «μη συμβεβλημένα με την Τρόικα» πολιτικά κόμματα – ενώ η άμεση καταδίκη της χώρας που τυχόν το τολμήσει στη θανατική ποινή (απομόνωση της από τις αγορές κλπ.), εκ μέρους των διεθνών τοκογλύφων και της λέσχης του διαβόλου, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη.

Τι πρέπει να αποφασίσει λοιπόν ένας υπερήφανος λαός, ο οποίος έκανε δυστυχώς κρίσιμα και πολλά λάθη στο παρελθόν, όταν έρχεται αντιμέτωπος με τέτοια «εκρηκτικά» διλήμματα;

(α) Να συμπεριφερθεί «συνετά», να σκύψει δουλικά το κεφάλι, να δείξει ανοχή και να υποταχθεί στην άδικη μοίρα του, επιτρέποντας με βαριά καρδιά τη λεηλασία της πατρίδας του και αδιαφορώντας «καταναγκαστικά» για το μέλλον των παιδιών του;

(β) Να επιλέξει ένα κόμμα της σημερινής αντιπολίτευσης, όσο άπειρο ή μη συμβατό με την πολιτική του ιδεολογία και αν είναι, παίρνοντας παράλληλα το ρίσκο της καταδίκης της χώρας του στον Καιάδα, από τους οικονομικούς δολοφόνους; 

(γ) Να επαναστατήσει, ειρηνικά φυσικά («πολιτική ανυπακοή»), σταματώντας να πληρώνει λογαριασμούς, φόρους και χαράτσια, αρνούμενος συνειδητά να καταναλώσει και να εργασθεί, καθώς επίσης αποσύροντας όλες τις τραπεζικές του καταθέσεις – οδηγώντας το «δυτικό σύστημα» στην κατάρρευση, εάν βέβαια αυτό επιμείνει στην υποδούλωση της πλειοψηφίας και στο δίκαιο του ισχυροτέρου;

(δ) 'Η μήπως να επιλέξει τη δεύτερη λύση (ένα κόμμα δηλαδή που δεν έχει κυβερνήσει μέχρι σήμερα και που σέβεται τη συλλογική απόφαση μη υποταγής στους διεθνείς τοκογλύφους), έχοντας ως προαποφασισμένη «ρεζέρβα», σαν όπλο και οχυρό καλύτερα απέναντι στις προβλεπόμενες επιθέσεις των οικονομικών δολοφόνων, την τρίτη λύση της «πολιτικής ανυπακοής»; Απλούστερα, εάν δεν υποστηριχθεί ενεργά από τους Πολίτες ένας «μη συμβατικός» ηγέτης, ο οποίος θα τολμήσει τη ρήξη με τους εισβολείς, είναι δυνατόν να υπάρξει αλλαγή;   

Αίτημα στην ενδεχόμενη περίπτωση της πολιτικής ανυπακοής δεν θα ήταν η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της Ελλάδας (χαμηλό επιτόκιο, μακροπρόθεσμες δόσεις αποπληρωμής με περίοδο χάριτος, εξόφληση των γερμανικών αποζημιώσεων για την παροχή ρευστότητας στην οικονομία, με στόχο την ανάπτυξη κλπ.), η εκδίωξη του ΔΝΤ, το σταμάτημα της λεηλασίας της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης η εγκατάσταση της άμεσης δημοκρατίας (συμμετοχή των πολιτών στην ψήφιση των βασικών νόμων και στη διαχείριση των κοινών), ως όπλο απέναντι στην πολιτική ανεπάρκεια και διαφθορά;     

Δύσκολο να απαντηθούν υπεύθυνα τόσο επώδυνα και πολύπλοκα ερωτήματα – εκτός εάν οι πολίτες της χώρας επιλέξουν την εθνική ανεξαρτησία και την ελευθερία τους πάση θυσία, όπως οι πρόγονοι τους άπειρες φορές στο παρελθόν. Άλλωστε είναι σε όλους γνωστό το ότι, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.      

ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Η γνώση είναι προφανώς δύναμη, όπως γνωρίζουν καλύτερα από εμάς όλοι αυτοί που προσπαθούν συνεχώς να την εμποδίσουν – με τη βοήθεια ορισμένων διατεταγμένων ΜΜΕ, πολιτικών κομμάτων και άλλων «οργανώσεων χειραγώγησης της κοινής γνώμης». Στα πλαίσια αυτά, είναι ίσως απαραίτητο να τονίσουμε ακόμη μία φορά πως το πρόβλημα ενός κράτους δεν είναι αυτού καθαυτού το δημόσιο χρέος, όσο οι δυνατότητες ή μη της εξυπηρέτησης του – οι οποίες εξαρτώνται τόσο από τους δανειστές, όσο και από τους οφειλέτες.

Ειδικότερα, στην οικονομία δεν υπάρχει καμία γενικά αποδεκτή θεωρεία σε σχέση με το ύψος του χρέους ενός κράτους, απόλυτο ή ποσοστιαίο, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί διαχειρίσιμο. Η Αργεντινή χρεοκόπησε με ένα δημόσιο χρέος της τάξης του 65% του ΑΕΠ της, ενώ η Ιαπωνία δεν αντιμετωπίζει σήμερα κανένα πρόβλημα, παρά το ότι το χρέος της υπερβαίνει το 230% του ΑΕΠ της – όπως επίσης όχι οι Η.Π.Α., με χρέος άνω του 100%.   

Το χρέος της  Μ. Βρετανίας, μετά το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο, αντιστοιχούσε στο 250% του ΑΕΠ της, χωρίς να της συμβεί κάτι – ενώ σήμερα, αν και το δημόσιο χρέος της είναι ανάλογο με το γερμανικό (85%), το οποίο δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα στη Γερμανία, η Μ. Βρετανία είναι βυθισμένη σε μία κρίση άνευ προηγουμένου (η οποία θα κορυφωθεί πιθανότατα μετά τους ολυμπιακούς αγώνες).

Όπως φαίνεται λοιπόν, η διαχειρισιμότητα του δημοσίου χρέους είναι συνάρτηση πολλών διαφορετικών παραγόντων, μεταξύ των οποίων οι μελλοντικές προοπτικές, η σταθερότητα μίας οικονομίας, το ύψος της ανεργίας, η ανάπτυξη, η γνώμη του υπολοίπου κόσμου κλπ. – όπου ειδικά όσον αφορά τη γνώμη του υπολοίπου κόσμου, τη θετική ή αρνητική εικόνα μίας χώρας δηλαδή στο εξωτερικό, το έγκλημα της προηγούμενης κυβέρνησης είναι κάτι περισσότερο από φανερό (Τιτανικός, κατηγορίες του τότε πρωθυπουργού στη διεθνή κοινότητα για «συλλογική διαφθορά» των Ελλήνων κλπ.).

Εν τούτοις, αν και δεν υπάρχει καμία γενικής ισχύος θεωρεία, η ιστορική μελέτη παρελθόντων κρίσεων των Rogoff-Reinhart απέδειξε ότι, εάν το ύψος του χρέους μίας χώρας ξεπεράσει το 90% του ΑΕΠ της, τότε οι προοπτικές ανάπτυξης της οικονομίας της μειώνονται σε μεγάλο βαθμό – οπότε εισέρχεται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο, με αρνητικά αποτελέσματα.

Το ίδιο συμπεραίνεται και από μία μελέτη της κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών (BIS), όπου για τον ιδιωτικό τομέα (νοικοκυριά) το όριο είναι χαμηλότερο του 90%, ενώ για τις επιχειρήσεις υψηλότερο.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, σύμφωνα με πολλούς οικονομολόγους, η στατιστική δεν μας ενημερώνει σε σχέση με τις αιτίες, οι οποίες προκαλούν τα αποτελέσματα που αναδεικνύει η έρευνα – οπότε αναρωτιέται εύλογα κανείς, εάν τα κράτη αναπτύσσονται λιγότερο, επειδή τα χρέη τους είναι υψηλά, ή εάν ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης τους αυξάνει τα χρέη τους.

Περαιτέρω, δύο από τους σημαντικότερους παράγοντες της διαχειρισιμότητας του δημοσίου χρέους, είναι το επιτόκιο δανεισμού ενός κράτους, καθώς επίσης ο ρυθμός της ονομαστικής (συνυπολογιζομένου του πληθωρισμού) ανάπτυξης του – όπου από τον παρακάτω «οικονομικό τύπο» συμπεραίνεται το ποσοστό του πρωτογενούς πλεονάσματος (προ τόκων και χρεολυσίων) που οφείλει να επιτύχει μία χώρα, για να πάψει να αυξάνεται το χρέος της: 

(Επιτόκιο – Ονομαστική Ανάπτυξη) Χ δημόσιο χρέος ως προς ΑΕΠ 100

Με βάση των παραπάνω τύπο, εάν μία χώρα δανείζεται με 4% επιτόκιο και ο ρυθμός ανάπτυξης της (ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ) είναι 2%, ενώ το χρέος της ως προς το ΑΕΠ της είναι 110%, τότε θα πρέπει να επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα (4-2) Χ 110 / 100 – ήτοι 2,2% του ΑΕΠ της, για να ελέγχει το χρέος της (να μην αυξάνεται).

Στα πλαίσια αυτά, όταν μία χώρα ευρίσκεται σε ύφεση (αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης), ενώ επιβαρύνεται με οποιοδήποτε θετικό επιτόκιο, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, είναι εντελώς αδύνατος ο έλεγχος του χρέους της – ενώ συνήθως, όταν ο περιορισμός των δημοσίων δαπανών της έχει φτάσει στα ανώτατα όρια, χωρίς να ακολουθήσει ανάπτυξη, η χώρα οδηγείται στην απόλυτη χρεοκοπία.   

Στο παράδειγμα της Ιταλίας τώρα, όπου το επιτόκιο δανεισμού της σήμερα είναι της τάξης του 6%, η ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ της 2%, ενώ το δημόσιο χρέος της 120% του ΑΕΠ της, η χώρα θα έπρεπε να επιτύχει πρωτογενή πλεονάσματα ίσα με το 4,8% του ΑΕΠ της (όπως φαίνεται από τον υπολογισμό που ακολουθεί), για να μπορέσει να σταθεροποιήσει το χρέος της στο 120% – οπότε, με δεδομένο το ρυθμό ανάπτυξης, θα έπρεπε να μεγεθυνθούν αντίστοιχα τα φορολογικά έσοδα ή να μειωθούν οι δαπάνες (οι οποίες επιλέγονται αντί της αύξησης των εσόδων, επειδή είναι ευκολότερο και πιο ρεαλιστικό να επιτευχθούν – αν και εις βάρος των αδύναμων κυρίως εισοδηματικών στρωμάτων).

(6-2) Χ 120

            ________   = 4,8

100

Με το ΑΕΠ της Ιταλίας όμως στα 2,2 τρις $, η μείωση των δαπανών θα έπρεπε να είναι της τάξης των 105 δις $ – ένα μάλλον ουτοπικό νούμερο οπότε, εάν δεν υπάρξει ανάπτυξη ή δεν μειωθούν δραστικά τα επιτόκια, η Ιταλία θα χρεοκοπήσει πολύ σύντομα. Οι λύσεις λοιπόν που της απομένουν είναι

(α) είτε η χρηματοδότηση της με χαμηλά επιτόκια, μέσω της έκδοσης ευρωομολόγων από την ΕΚΤ,

(β) είτε η έξοδος της από την Ευρωζώνη – κάτι που φυσικά θα οδηγούσε στην κατάρρευση του κοινού νομίσματος και στην ολοκληρωτική διάλυση.

Συνεχίζοντας, η Ιαπωνία μπορεί να επιβιώνει με τόσο μεγάλο δημόσιο χρέος (όπως επίσης οι Η.Π.Α.), επειδή το επιτόκιο δανεισμού της είναι σχεδόν μηδενικό, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της ελαφρά θετικός. Όταν δε τα ονομαστικά επιτόκια δανεισμού είναι ίδια με τον ονομαστικό ρυθμό ανάπτυξης, οπότε η διαφορά τους στον παραπάνω μαθηματικό τύπο είναι μηδέν, τότε είναι θεωρητικά δυνατή η επιβίωση μίας χώρας, ανεξαρτήτως του ύψους του δημοσίου χρέους της – επειδή το μηδέν επί το οτιδήποτε μας δίνει ξανά μηδέν.

Αντίθετα η Ισπανία και οι επόμενες χώρες που θα την ακολουθήσουν, με σημαντικότερη τη Γαλλία, παρά το χαμηλό δημόσιο χρέος της σε σχέση με το ΑΕΠ (70%), είναι υποχρεωμένη να περιορίζει συνεχώς τις δαπάνες της, αφού αντιμετωπίζει ήδη αρνητική ανάπτυξη, όπως και η Ελλάδα – γεγονός που όμως επιδεινώνει την ύφεση, οδηγώντας τη χώρα στον καθοδικό σπειροειδή κύκλο του διαβόλου, ο οποίος τελειώνει με εκρηκτικές χρεοκοπίες.      

Από τα παραπάνω φαίνεται μεταξύ άλλων ότι, μία νομισματική ένωση χρειάζεται απαραίτητα να ολοκληρώνεται με τη δημοσιονομική ένωση – αφού, χωρίς αυτήν, οι χώρες που την συναποτελούν οδηγούνται εύκολα στη χρεοκοπία, ακόμη και αν το δημόσιο χρέος τους είναι σχετικά χαμηλό (όπως στο παράδειγμα της Ισπανίας, η οποία οφείλει λιγότερα από τη Γερμανία). Η δημοσιονομική ένωση όμως με τη σειρά της προϋποθέτει την πολιτική – κάτι μάλλον δύσκολο να συμβεί στην Ευρώπη, ειδικά όσο η Γερμανία επιμένει στην ηγεμονική της πολιτική.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Το ανώτατο όριο του 90% χρέους ως προς το ΑΕΠ ισχύει για φυσιολογικές εποχές, με φυσιολογικά επιτόκια και με φυσιολογικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Στη σημερινή εποχή, το 90% δεν είναι επικίνδυνα υψηλό για κράτη με αυτόνομη νομισματική πολιτική, όπως οι Η.Π.Α. και η Ιαπωνία – αλλά πολύ υψηλό για χώρες που ανήκουν σε μία νομισματική ένωση, μη έχοντας τη δυνατότητα να περιορίσουν το επιτόκιο δανεισμού τους, όπως συμβαίνει στην Ευρωζώνη.

Η έξοδος δε ενός κράτους από την Ευρωζώνη, όπως ενδεχομένως της Ελλάδας, με την επιστροφή της στη δραχμή, είναι τότε μόνο βιώσιμη, όταν το επιτόκιο δανεισμού της είναι χαμηλότερο από το ρυθμό της ονομαστικής της ανάπτυξης – γεγονός που συνήθως εξασφαλίζεται με τη βοήθεια του υπερπληθωρισμού (μέθοδος του ΔΝΤ), ο οποίος όμως έχει καταστροφικές συνέπειες για τις ασθενέστερες κυρίως εισοδηματικές τάξεις.

Βέβαια, η παραμονή του ιδιωτικού (τράπεζες, επιχειρήσεις) και δημοσίου χρέους σε ευρώ, η οποία εξασφαλίσθηκε για τους δανειστές από την εγκληματική διαγραφή χρέους (άρθρο μας), καθιστά εντελώς αδύνατη την επιβίωση της Ελλάδας, μετά από τυχόν επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα – εκτός εάν διαγραφούν όλα της τα χρέη, της επιτραπεί η μετατροπή τους σε δραχμές ή επιλεχθεί ένας συνδυασμός και των δύο.         

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Ο μόνος λόγος που συνεχίζει να επιβιώνει η Γερμανία εντός της ένωσης, έχοντας ελάχιστα προβλήματα παρά το σχετικά «οριακό» δημόσιο χρέος της (85% του ΑΕΠ), είναι το χαμηλό επιτόκιο δανεισμού της (απόδοση ομολόγων του δημοσίου), σε συνδυασμό με τον μεγαλύτερο του επιτοκίου ρυθμό ανάπτυξης της – παράγοντες που οφείλονται όμως κυρίως στη συνδρομή των υπολοίπων «εταίρων» της, καθώς επίσης στην ίδια την κρίση χρέους της Ευρωζώνης.

Εν τούτοις, σύμφωνα με μία πρόσφατη ανάλυση, τα ομόλογα του γερμανικού δημοσίου δεν θα διατηρήσουν για πολύ τη θέση τους, ως το «σίγουρο λιμάνι» της Ευρωζώνης – οπότε θα αυξηθούν τα επιτόκια δανεισμού της χώρας, παράλληλα με τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης της. Η αιτία είναι το ότι σύντομα οι εταίροι της Γερμανίας, όπως και οι αγορές, θα καταλάβουν πως οι επιτυχίες της στην ΕΕ στηρίζονται αφενός μεν στη διατήρηση χαμηλών μισθών (μισθολογικό dumping), όπως φαίνεται από το διάγραμμα που ακολουθεί, αφετέρου στη μαζική προώθηση των εξαγωγών, με τη βοήθεια των τραπεζών της.  

Πάντοτε κατά την ίδια μελέτη, η ευρέως διαδεδομένη άποψη, σύμφωνα με την οποία οι επιτυχίες της Γερμανίας των τελευταίων ετών έχουν καλυτερέψει σε τέτοιο βαθμό την οικονομική της κατάσταση, ώστε να μην εξαρτάται από τη συμμετοχή της στη ζώνη του ευρώ (οπότε να της είναι αδιάφορο το ενδεχόμενο ενός ευρωπαϊκού κραχ), είναι απολύτως εσφαλμένη.

Επειδή δε οι Γερμανοί εργαζόμενοι δεν εισέπραξαν τίποτα από τις επιτυχίες και τα πλεονάσματα των τελευταίων ετών, τα οποία οδηγήθηκαν αποκλειστικά και μόνο στις πολυεθνικές επιχειρήσεις και στις τράπεζες, η κατάσταση της Γερμανίας είναι πολύ λιγότερο σταθερή, από αυτήν που παρουσιάζεται – τόσο εκ μέρους της πολιτικής της ηγεσίας, όσο και της «διαπλεκόμενης» ευρωπαϊκής. 

Απλούστερα το δήθεν γερμανικό θαύμα, όπως έχουμε και εμείς επισημάνει σε αρκετές αναλύσεις μας, δεν στηρίζεται σε μία έξυπνη αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά σε ένα ανόητο και άδικο μισθολογικό dumping, καθώς επίσης στην παροχή αδικαιολόγητα αυξημένων πιστώσεων προς τους πελάτες-εταίρους της. Ειδικότερα, όπως το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν η υπερκατανάλωση μέσω δανεισμού, το πρόβλημα τις Γερμανίας ήταν (είναι) οι υπερεξαγωγές, μέσω πιστώσεων χαμηλής εξασφάλισης.

Περαιτέρω, με βάση τις πολυσέλιδες στατιστικές που τεκμηριώνουν απόλυτα τη μελέτη του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου, τα διάφορα προγράμματα διάσωσης που ψήφισε η καγκελάριος αφορούσαν πολύ λιγότερο τα κράτη και τις ξένες τράπεζες (όπως για παράδειγμα τις ισπανικές). Ουσιαστικά αποσκοπούσαν στο να υποχρεώσουν τους λαούς της Ευρώπης να εγγυηθούν για τις τεράστιες απαιτήσεις των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών – επίσης των πολυεθνικών επιχειρήσεων των δύο χωρών. Ακόμη και τα πακέτα δήθεν στήριξης της Ελλάδας, σχεδόν στο σύνολο τους, δεν χρησιμοποιήθηκαν στην οικονομία της, αλλά επιστράφηκαν ξανά στην Ευρώπη, για την εξυπηρέτηση τόκων και χρεολυσίων.   

Οι αγορές ομολόγων φαίνεται πλέον να κατανοούν τα παραπάνω – ιδιαίτερα εκείνες, οι οποίες συνήθως προηγούνται των υπολοίπων, όπως για παράδειγμα οι αγορές των CDS. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από το ότι, το ύψος των ασφαλίστρων κινδύνου της Γερμανίας (CDS) έχει σχεδόν δεκαπλασιαστεί, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και παρά τις χαμηλές αποδόσεις των ομολόγων – τα επιτόκια των οποίων θα έπρεπε να είναι διπλάσια των σημερινών, πάντοτε κατά το γερμανό οικονομολόγο.  

Όπως και εμείς σε παλαιότερο άρθρο μας, έτσι και ο Γερμανός αποδίδει το χαμηλό ύψος των επιτοκίων δανεισμού της χώρας του στην υποψία υιοθέτησης του μάρκου εκ μέρους των επενδυτών – οπότε η αξία των ομολόγων θα αυξανόταν τουλάχιστον κατά 30%, σαν αποτέλεσμα μίας ανάλογης ανατίμησης του μάρκου. 

Εν τούτοις, κατά τον ίδιο, έχουν ήδη εμφανιστεί ανησυχητικές ενδείξεις απόδρασης κεφαλαίων από την Ευρώπη – μία από τις οποίες είναι η ανακοίνωση πολλών επενδυτικών τραπεζών να σταματήσουν (κλείσουν) τις τοποθετήσεις τους, όσον αφορά τα συναλλαγματικά διαθέσιμα σε ευρώ (Euro–money market funds).

Μία επόμενη πηγή ανησυχίας είναι οι μεγάλες τράπεζες της Γερμανίας, οι οποίες ευρίσκονται αντιμέτωπες με σημαντικά προβλήματα χρηματοδότησης – ειδικά η Deutsche Bank, η οποία έχει τεράστια κενά ρευστότητας, μέγεθος ίσο με το 80% του ΑΕΠ της Γερμανίας και μόχλευση 50% μεγαλύτερη από αυτήν της Lehman Brothers, τη στιγμή της χρεοκοπίας της.

Το μεγαλύτερο δε πρόβλημα των γερμανικών τραπεζών δεν είναι τα ομόλογα δημοσίου των χωρών του Νότου, τα οποία κατάφεραν να «ξεφορτώσουν» στο παρελθόν με τη βοήθεια της καγκελαρίου, αλλά τα δάνεια τους στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις αυτών των χωρών, με στόχο την αύξηση των γερμανικών εξαγωγών – ειδικά στην Ιταλία και στην Ισπανία. Εάν τώρα επιβραδυνθούν οι εξαγωγές, πολλές γερμανικές επιχειρήσεις θα χρεοκοπήσουν – οπότε θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο η θέση των γερμανικών τραπεζών.

Ουσιαστικά λοιπόν πλησιάζει η τιμωρία της Γερμανίας για τη λανθασμένη πολιτική που ακολούθησε, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Εκείνη την εποχή η κυβέρνηση αποφάσισε να διασώσει τις τράπεζες της με την παροχή εγγυήσεων ύψους 480 δις € – για τα οποία είναι δυστυχώς υπεύθυνοι οι γερμανοί πολίτες. Οι εγγυήσεις αυτές, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να πληρωθούν – κάτι που θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για το κράτος, πόσο μάλλον σε συνδυασμό με την έκθεση της κεντρικής τράπεζας στην ΕΚΤ (πάνω από 700 δις €), την παροχή εγγυήσεων σε άλλες χώρες κοκ.         

Κλείνοντας, η οικονομική κατάσταση της Γερμανίας είναι κατά πολύ χειρότερη, από αυτήν που παρουσιάζεται στους πολίτες της και στις αγορές. Εάν δε πράγματι «κλιμακωθεί» η αποχώρηση των διεθνών κεφαλαίων από την ΕΕ, η Γερμανία θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα τεράστιο πρόβλημα, όσον αφορά τη χρηματοδότηση της (μεταξύ άλλων «εστιών πυρκαγιάς», όπως των πολλών χρεοκοπημένων ομοσπονδιακών κρατιδίων, το γερμανικό δημόσιο πρέπει να δανεισθεί περί τα 260 δις € από τις διεθνείς αγορές για το 2012).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, σε μία από τις πιο φτωχές περιοχές της Ισπανίας, τα μέλη ενός πολύ μικρού εργατικού συνδικάτου, επιτέθηκαν και λεηλάτησαν ένα σουπερμάρκετ – λειτουργώντας στη συνέχεια ως σύγχρονοι «Ρομπέν των δασών», αφού μοίρασαν όλα τα τρόφιμα που έκλεψαν σε φτωχούς συμπολίτες τους.

Την αμέσως επόμενη ημέρα, ανάγκασαν ένα άλλο σουπερμάρκετ να τους «δωρίσει» την ίδια ποσότητα τροφίμων, τα οποία επίσης διατέθηκαν στους φτωχούς – γεγονότα που τεκμηριώνουν το μέγεθος των προβλημάτων της Ισπανίας, η κυβέρνηση της οποίας πολλαπλασιάζει και αυξάνει συνεχώς τα μέτρα λιτότητας, τα οποία της επιβλήθηκαν από τη Γερμανία.

Είναι αλήθεια δυνατόν κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, ύφεσης, εκρηκτικής ανεργίας και εξαθλίωσης των μαζών, να μην δημιουργηθούν ακραία «εθνικιστικά κινήματα», να μην προκληθούν εμφύλιοι ή/και διακρατικοί πόλεμοι, να μην αυξηθεί επικίνδυνα η εγκληματικότητα, να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά η ραγδαία λαθρομετανάστευση (με πιθανό στόχο τη μείωση των μισθών των εργαζομένων σε επίπεδα Κίνας, καθώς επίσης την «εθνική διάβρωση» τους), να μην καταρρεύσουν οι ευρωπαϊκές οικονομίες η μία μετά την άλλη, να μην επικρατήσει το χάος και να επιβιώσει το ευρώ;

«Πολύ δύσκολο….μάλλον απίθανο», θα απαντούσαμε αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη. «Απόλυτα αναγκαίο όμως σήμερα, περισσότερο από ποτέ», θα συμπληρώναμε την ίδια στιγμή, αναλογιζόμενοι τις επώδυνες εναλλακτικές δυνατότητες για την Ελλάδα, για την Ισπανία και για το σύνολο της ευρωπαϊκής οικογένειας. «Φυσικά σε σωστές λειτουργικές βάσεις, δημοκρατικές, ισότιμες και κοινωνικά δίκαιες, με την ταυτόχρονη κατάργηση της δικτατορίας των τραπεζών και την τιμωρία των όποιων πολιτικών συνεργών της», θα ολοκληρώναμε τη  απάντηση μας.

Στα πλαίσια αυτά και παρά τα βαριά σύννεφα που καλύπτουν τον ουρανό της Ελλάδας, της Ευρώπης και της υπόλοιπης Δύσης, έχουμε την άποψη ότι τελικά θα βρεθούν οι σωστές λύσεις – οι οποίες φυσικά προϋποθέτουν τη γνώση, την «αφύπνιση» και την ενεργό συμμετοχή των Πολιτών στην οικονομική, στην πολιτική, στην κοινωνική και στην πολιτισμική «διαχείριση» των κοινοτήτων, των δήμων, των περιφερειών, των χωρών και της ηπείρου τους.  

Άλλωστε, αυτό που στην πραγματικότητα απαιτείται διεθνώς δεν είναι τόσο η επανεκκίνηση της οικονομίας, όσο η επανεκκίνηση της δημοκρατίας – η οποία δυστυχώς έχει θαφτεί κάτω από τα ερείπια της παρακμής και την οικονομική γενοκτονία που προκαλεί ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός.    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 12. Αυγούστου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι συγγραφέας, οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων» (διάθεση με παραγγελία στο kb@kbanalysis.com).

ΜΑΥΡΟΣ ΗΛΙΟΣ (*)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Ελλάδα οδεύει πλέον, με μεγάλη ταχύτητα, σε ιστορικών διαστάσεων εθνική καταστροφή, για λόγους που έχουμε επανειλημμένα δείξει από τις στήλες αυτού του περιοδικού. Έχουν απομείνει ακόμα ελάχιστα περιθώρια αποτροπής της και εξαντλούνται καθημερινά. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Αθήνας συγκατατίθεται και έχει γίνει το όργανο αυτής της καταστροφής, αφοπλίζοντας πολιτικά την Ελλάδα, έχοντας κάνει τη «φωνή της Ελλάδας» φωνή της τρόικας, συμβάλλει όχι μόνο στη δική μας καταστροφή, αλλά και στην καταστροφή της Ευρώπης.

Ένας αρχαίος συγγραφέας έλεγε ότι οι βάρβαροι υποτάσσονται «δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν», γιατί δεν μπορούν να πούνε όχι. Στην περίπτωσή μας είναι οι Έλληνες που υποτάσσονται. Η ιδιομορφία της περίπτωσής μας όμως είναι ότι δεν υποτασσόμεθα απλώς, καταστρεφόμαστε υποτασσόμενοι. Αν συνεχίσουμε πορευόμενοι σε αυτό το δρόμο, θα γνωρίσουμε τελικά την τύχη των Εβραίων που διασκόρπισε ο Τίτος στα πέρατα της Γης.

Η τρικομματική κυβέρνηση και, προσωπικά, ο Αντώνης Σαμαράς, αν συνεχίσουν σε αυτό το δρόμο, θα επωμισθούν μια ιστορική ευθύνη που, όμοιά της, δεν βάρυνε καμιά άλλη κυβέρνηση ή ηγεσία του νεοελληνικού κράτους, περιλαμβανομένων αυτών που οδήγησαν το ελληνικό έθνος στη Μικρασιατική καταστροφή, τον εμφύλιο πόλεμο ή την κυπριακή τραγωδία. Αν ο «σοσιαλιστής» Γιώργος Παπανδρέου έθεσε τις βάσεις μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, οι δήθεν «εθνικόφρονες» του Σαμαρά (και του σκιώδους, πρώην «αριστερού» Πρωθυπουργού του, Χρύσανθου Λαζαρίδη) θέτουν τώρα, με την πολιτική τους, τα θεμέλια για την καταστροφή του έθνους, όπως άλλωστε μόνο οι «εθνικόφρονες» (συχνά με τη βοήθεια διαφόρων πρώην και δήθεν «αριστερών»), μπόρεσαν να το κάνουν στην ελληνική ιστορία.

Ιστορικά, αξίζει να τα θυμίζουμε τώρα, η «εθνικόφρων» δεξιά παράταξη είναι υπεύθυνη για τις μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες, όπως ιδίως η προδοσία και καταστροφή της Κύπρου, στην οποία συνέβαλε διαχρονικά, με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (κυβέρνηση Καραμανλή), την απόσυρση της μεραρχίας (χούντα Παπαδόπουλου), το πραξικόπημα κατά Μακαρίου που άνοιξε τις πύλες του νησιού στην Τουρκία (χούντα Ιωαννίδη) και τη μη αποφασιστική άμυνα κατά τον β' Αττίλα (κυβέρνηση Καραμανλή). Είναι καλό να τα θυμόμαστε αυτά γιατί πολύ σπέκουλα γίνεται τελευταία. Είναι αλήθεια ότι στον δρόμο αυτό μπήκε και ο πασοκικός «εκσυγχρονισμός» των Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ιδίως με το σχέδιο Ανάν, γεγονός που έχει κάπως συσκοτίσει τις ευθύνες της άλλης παράταξης. Αυτό που έχει κρίσιμη σημασία να θυμόμαστε είναι ότι αυτά συνέβησαν εξαιτίας της βαθιάς εξάρτησης του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, της ιθύνουσας τάξης και του ελληνικού κράτους, από ξένες δυνάμεις και κέντρα αποφάσεων. Η έκταση μάλιστα της καταστροφής ήταν ευθέως ανάλογη, κάθε φορά, με τον βαθμό ξένης εξάρτησης. Το πρόβλημα της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του ελληνικού κράτους ποτέ δεν λύθηκε ικανοποιητικά, στους δύο αιώνες της τυπικής ανεξαρτησίας μας κι αυτό κινδυνεύει τώρα να μας συμπαρασύρει στον όλεθρο.

Κατά τον 19ο αιώνα, είχαμε το αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα. Στο δεύτερο μισό του 20ού το «αμερικανικό» με τις διάφορες «συνιστώσες» του. Τώρα, τελούμε υπό την οικονομική κατοχή του χρήματος και τη γεωπολιτική «διείσδυση» του Ισραήλ, με τις ΗΠΑ σε ρόλο γενικού επιβλέποντος.

Αν δεν βρεθεί τρόπος να ανακοπούν οι διαδικασίες εσωτερικής αποσύνθεσης της Ελλάδας και της Ευρώπης, η τελική προοπτική δεν θα είναι απλώς μια μείζων οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Η καταστροφή αυτή έχει, σε μεγάλο βαθμό, συντελεσθεί ήδη και είναι ανυπολόγιστη. Μόνο ένα μικρό τμήμα των συνεπειών της έχει γίνει αισθητό. Γιατί, όταν συζητάνε για το αν οι συντάξεις θα έχουν πλαφόν 2400 ή 2200 ευρώ, ξεχνάνε να πούνε ότι έχουν καταστρέψει και λεηλατήσει τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι συντάξεις θα φτάσουν επομένως στα 200 ή 300 ευρώ, που είναι ο πραγματικός σκοπός, αλλά δεν μπορεί να ανακοινωθεί. Αν σήμερα ένας δημόσιος υπάλληλος ή ένας συνταξιούχος δοκιμάσει να κάνει απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, θα διαπιστώσει ότι πρακτικά πρέπει να τις πληρώσει από την τσέπη του. Τυπικά βέβαια, υπάρχει ακόμα δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Επειδή δεν πάνε όλοι μαζί για εξετάσεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι αγνοούν ακόμα την πραγματικότητα. ‘Ένα νοσοκομείο μπορεί να λειτουργήσει ένα διάστημα, όπως και μια οικογένεια να επιβιώσει ή μια επιχείρηση να αντέξει, αλλά τρώει τα αποθέματα, τις δυνατότητες και τις εφεδρείες της. Είναι θέμα χρόνου βέβαια να κλείσουν, αλλά αυτό δίνει μια ψευδή ελπίδα, που, σε συνδυασμό με το πρόγραμμα τρομοκρατίας και τις αδυναμίες των εναλλακτικών, μαζί και τις απάτες Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη, επέτρεψαν την οριακή επικράτηση των μνημονιακών στις εκλογές. Άλλωστε, ο μέσος πολίτης τελών εν πλήρει συγχύσει από το επικοινωνιακό μπαράζ, σε πολύ μικρό βαθμό μοιάζει να συνειδητοποιεί τι σημαίνει για τη ζωή του το αγγλικό δίκαιο, η ρήτρα εθνικής κυριαρχίας ή η ιδιωτικοποίηση των υποδομών μεταφοράς αερίου. Είναι σα να πέφτεις από τον πεντηκοστό όροφο του ουρανοξύστη και στον 25ο να λες: «Μέχρις εδώ καλά τα πήγαμε».

Οι δανειακές και το Μνημόνιο οργανώνουν μια βαθειά κοινωνική «αντεπανάσταση», όπως αυτή που οργάνωσε η Θάτσερ στη Βρετανία και ο Ρέηγκαν στις ΗΠΑ, αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό. Εδώ η κρίση απειλεί το ίδιο το καθεστώς, όπως στη Ρωσία του 1917 και τη Γερμανία του 1930-33. Επιπλέον έχει και μια, λανθάνουσα προς το παρόν, γεωπολιτική συνιστώσα. Προς το παρόν λέμε, γιατί είναι σαφές ότι μια χρεωκοπημένη Ελλάδα σε σύγκρουση με την Ευρώπη, θα γίνει το αντικείμενο εξαιρετικά ενεργού ανταγωνισμού για τον έλεγχό της από μη ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ήδη η Κύπρος μετατρέπεται ταχέως και οικειοθελώς, σε ντε φάκτο προτεκτοράτο του Ισραήλ.

Ένας φίλος μούλεγε τις προάλλες ότι θεωρεί αναπόφευκτη την κατάρρευση και ελπίζει σε μια αναγέννηση μετά την καταστροφή. Του απήντησα ότι για να συμβεί έστω αυτό, θα πρέπει να διατηρηθεί ζωντανή η χώρα. «Οι χώρες δεν εξαφανίζονται» μου απήντησε, μια παραλλαγή του «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Η συγκρότηση της ανθρωπότητας, και ιδίως της Ευρώπης, σε έθνη κράτη, αναμφισβήτητη δημοκρατική κατάκτηση είναι πολύ πρόσφατη στην ιστορία για να θεωρηθεί δεδομένη. Για να μην πάμε στο τέλος των ελληνικών πόλεων και των ελληνιστικών βασιλείων, μπορούμε να σκεφθούμε τι θα συνέβαινε αν είχε περάσει το σχέδιο Ανάν το 2004. Δεν θα υπήρχε σήμερα Κυπριακή Δημοκρατία και η ελληνοκυπριακή πλειοψηφία του πληθυσμού θα είχε μετατραπεί σε «κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα». Κηδεμόνα που θα αναζητούσε αλλά μπορεί να μην έβρισκε, γιατί, μετά την κατάλυση της διεθνούς υπόστασης του κράτους, η ίδια η πλειοψηφική παρουσία των Ελλήνων στο νησί θα γινόταν το κυριότερο εμπόδιο στον πλήρη έλεγχό του, με ότι αυτό συνεπάγεται! Μόνο οι Τούρκοι μπορεί ίσως να μας σώζανε, αν απειλούσαν τότε αυτοί να πάρουν όλο το νησί, ενεργοποιώντας την Αυτοκρατορία που δεν θέλει, φυσικά, να το ελέγχουν, ούτε οι Έλληνες, ούτε οι Τούρκοι, για τον εαυτό της το χρειάζεται.

Η ελληνική άρχουσα τάξη τελεί σήμερα σε κατάσταση διανοητικής παράκρουσης, γιατί νοιώθει κι αυτή ότι την έχουν βάλει να αυτοκαταστραφεί και, βαθιά διεφθαρμένη, εξαρτημένη, εκβιάσιμη, δεν μπορεί να συγκροτηθεί σε ελάχιστα αξιοπρεπές υποκείμενο. Με ελάχιστες, ιδεοληπτικές εξαιρέσεις, το πάσης φύσεως κατεστημένο της χώρας έχει εδραία πεποίθηση ότι βαδίζει στην καταστροφή, αλλά συνεχίζει να το πράττει, «μοιραίο και άβουλο». Αν μάλιστα τους πιέσεις σε καμιά συζήτηση, μπορεί να εισπράξεις και απίστευτες απαντήσεις, όπως συνέβη προ μηνών στον γράφοντα, όταν άκουσε από κορυφαίο πολιτικό παράγοντα να του λέει: «Το Γένος επιβίωσε και χωρίς Κράτος!». Με «έστειλε» βέβαια ο άνθρωπος, αλλά έχει και επί της ουσίας άδικο. Επιβίωσαν οι Έλληνες χωρίς κράτος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αυτό όμως συνέβη επειδή ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αντί να καταφύγει στην Πελοπόννησο, είπε στον Μωάμεθ ότι δεν είναι δικαίωμα του ίδιου και των κατοίκων της Βασιλεύουσας να του την παραδώσουν! Κυρίως όμως, επιβίωσε επειδή το επέτρεπαν οι τότε διεθνείς συνθήκες και το μοντέλο της οθωμανικής κυριαρχίας.

Σήμερα βρισκόμαστε στο περιβάλλον μιας ανερχόμενης «ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης» και μεγάλων μεταναστεύσεων λαών. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία μας που απειλείται, γιατί, εκτός των άλλων, σε μια χώρα με αυτή την ιθύνουσα τάξη, μόνο ο λαός, οι πληβείοι υπερασπίζονται το έθνος. Οφείλουμε επίσης να υπερασπιστούμε, ως κόρην οφθαλμού, το έθνος-κράτος, γιατί είναι το μόνο διαθέσιμο πλαίσιο αξιοπρεπούς ύπαρξης του ελληνικού λαού και διασφάλισης της κυριαρχίας του στον τόπο του. Οφείλουμε να το κάνουμε με έξυπνο τρόπο, γιατί το έθνος-κράτος είναι μεν τελείως απαραίτητο, είναι όμως ταυτόχρονα και τελείως ανεπαρκές ως πλαίσιο άμυνας στον σημερινό διεθνή συσχετισμό ισχύος.

Οφείλουμε να αποφύγουμε τις τόσο συχνές προβοκάτσιες που οδήγησαν την Ελλάδα εκεί που την οδήγησαν. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να πιστεύουμε ότι υπάρχουν απλές λύσεις στο μεταναστευτικό. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να ισχυριζόμαστε ότι η ΑΟΖ έχει σχέση με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να εμφανίζουμε διάφορες δήθεν θαυματουργές λύσεις, όπως τα πετρέλαια ή διάφορους πρόθυμους «νέους γεωπολιτικούς συμμάχους», δήθεν από μηχανής Θεούς.

Ακριβώς γιατί το έθνος-κράτος είναι απαραίτητο, αλλά ανεπαρκές πλαίσιο, ο γράφων, αν και σφοδρός επικριτής από ετών του Μάαστριχτ, τάσσεται εναντίον της αποχώρησης από το ευρώ με δική μας πρωτοβουλία, προτού εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια αγώνα στα πλαίσια της ΕΕ, προτού εξαντλήσουμε όλα τα θεσμικά και πολιτικά περιθώρια εντός αυτής. Ακόμα κι αν δεν μπορέσουμε να μείνουμε στο ευρώ, έχει μεγάλη σημασία το πώς θα φύγουμε, γιατί χρειαζόμαστε την Ευρώπη όχι ως συγκεκριμένο μηχανισμό, αλλά ως πεδίο διεθνούς σύγκλισης των ευρωπαϊκών λαών για να αμυνθούν από τον πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι αγορές και γιατί, υπό τις παρούσες συνθήκες, η καταστροφή της ΕΕ μπορεί να αποτελέσει μια παγκόσμιας, ιστορικής σημασίας, ήττα του ανθρωπισμού. Όπως η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης υπήρξε μια παγκόσμια, ιστορική ήττα του σοσιαλισμού και της ανεξαρτησίας των λαών, στοιχείων δηλαδή μιας παγκόσμιας δημοκρατίας, παρόλο που στη Σοβιετική ‘Ενωση δεν υπήρχαν πολλά στοιχεία ούτε σοσιαλισμού, ούτε δημοκρατίας. Ένα από τα πολλά, ιστορικά εγκλήματα των Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και ΣΙΑ είναι ότι, ενεργώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, ως όργανα του Χρήματος, αντί να υπερασπισθούν την Ελλάδα στην Ευρώπη, μετατρέποντας το ελληνικό σε ευρωπαϊκό πρόβλημα, δημιουργώντας συμμαχίες και επάγοντας ευνοϊκή πολιτική δυναμική, την αφόπλισαν διεθνώς με τη συγκατάθεσή τους στα Μνημόνια και τις Δανειακές, βοήθησαν και βοηθούν αποφασιστικά να γίνει η Ελλάδα και το πρόβλημα και το εργαλείο καταστροφής της Ευρώπης.

Οι «ευρωπαϊστές» και οι «αντιευρωπαϊστές» θυμίζουν δυστυχώς κάπως τις αντίπαλες φιλοδυτικές και φιλοτουρκικές φράξιες στο ύστερο Βυζάντιο. Και οι μεν και οι δε δεν πιστεύουν στο δικό τους έθνος, διολισθαίνουν ανεπαίσθητα από την αναζήτηση συμμάχων στην εξάρτηση από τους συμμάχους, δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και δεν συμπεριφέρονται ως υποκείμενα. Νομίζουν ότι η ελευθερία είναι συνάρτηση του συσχετισμού δυνάμεων. Αυτό δεν είναι τελείως λάθος, αν και το διέψευσε ο Δαυίδ. Αλλά η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, ανεξαρτήτως συσχετισμού δυνάμεων, είναι κατ' αρχήν εσωτερική, όχι εξωτερική συνθήκη. Οι «ευρωπαϊστές» λένε ότι πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε, γιατί μόνο έτσι θα μας καταδεχτούν, οι «αντιευρωπαϊστές» ότι πρέπει να κάνουμε αυτά που μας λένε για να μείνουμε, κι αφού δεν θέλουμε να τα κάνουμε, πρέπει να φύγουμε. Η βάση του συλλογισμού αμφοτέρων είναι η ίδια. Κατά τρόπο βαθειά ειρωνικό, η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη προκάλεσε μια μεγάλη μετατόπιση της ψυχολογίας και ιδεολογίας των ελληνικών ελίτ προς την Ανατολή!

Ίσως, η προσέγγιση των καταστροφών και ιδίως η συνειδητοποίησή τους, επιτρέψει στην Ελλάδα και την Ευρώπη να αντιστρέψουν ξαφνικά τη διαδικασία. Η έγκαιρη συνειδητοποίηση επικείμενης μεγάλης καταστροφής μπορεί να θεμελιώσει ελπίδα, συνιστά ένα «παράθυρο ευκαιρίας» και μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν «θαύμα». ‘Ένα τέτοιο «θαύμα» έγινε το 1945-50, όταν απετράπη ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος, στην Κούβα, όταν απετράπη ξανά ή στην Κύπρο το 2004, όταν απερρίφθη το σχέδιο Ανάν. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και πολλά άλλα παραδείγματα.

(*) Στην εκπομπή του για τις ψυχικές επιπτώσεις της κρίσης στη ΝΕΤ, ο Στέλιος Κούλογλου εμφάνισε ένα παιδί από ένα δημοτικό σχολείο της Νίκαιας που ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο. Αν και ανατριχιαστική, αυτή η ζωγραφιά περιγράφει τη θεμελιώδη εξίσωση της παρούσας ελληνικής και διεθνούς διαδικασίας, των μεθόδων (που μοιάζουν κάπως με την «αντιστροφή προσήμου» στη θεωρία καταστροφών), του σκοπού της, της «θρησκείας» της νέας, κρυπτόμενης «Αυτοκρατορίας», με την ίδια μεγαλοφυή απλότητα που έχουν οι εξισώσεις του Νεύτωνα και του Αϊνστάιν.

ΠΗΓΗ: Hellenic Nexus, Aύγουστος 2012 και Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012, http://konstantakopoulos.blogspot.gr/2012/08/blog-post_7702.ht

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ;

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η ψήφιση του νομοσχεδίου που, για άγνωστο λόγο, έφερε το όνομα του αρχιτέκτονα της αρχαιότητας Καλλικράτη χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό, καθώς οι συντάξαντες αυτό διαβεβαίωναν ότι η διοίκηση της χώρας θα τεθεί σε νέες βάσεις και θα εξέλθει αυτή από τη δαιδαλώδη και ατελέσφορη γραφειοκρατία. Κάποιοι από τους ενθουσιώδεις είχαν εργολαβικό και με το αζημίωτο «ενθουσιασμό», οι πολλοί όμως γιατί έσπευδαν να αναμασούν τον όρο «καλλικρατικός δήμος» με κομπασμό;

Είχαν όντως πεισθεί ότι είχε επιτύχει η προηγούμενη νομοθετική μεταρρύθμιση που έφερε, ατυχώς και αυτή, το όνομα «Καποδίστριας», ώστε να δυσφημίζεται ο μεγάλος Έλληνας οραματιστής από τους ανεπαρκέστατους και υποτελείς στις ξένες δυνάμεις χωρίς οράματα, φιλότιμο και ενθουσιασμό διαδόχους του στην πολιτική σκηνή; Η σύγχυση που προκλήθηκε με την εφαρμογή του νόμου κατέστη έκδηλη εξ αρχής. Και δεν ήταν οι συνήθεις αδυναμίες που εκδηλώνονται κατά τη μεταβατική περίοδο ως την προσαρμογή στη νέα κατάσταση. Το χάος που χαρακτηρίζει την κεντρική εξουσία μεταβιβάστηκε και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Υποστηρίζεται από κάποιους ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν λόγω του γιγαντισμού τους. Μήπως η ίδια τύχη αναμένει και τους δεινοσαυρικούς (και όχι καλλικρατικούς;) δήμους;

Άρρηκτα είναι δεμένοι οι πλείστοι των δήμων με την κεντρική εξουσία, καθώς οι υποψήφιοι δήμαρχοι λαμβάνουν το χρίσμα από το κόμμα τους πριν γνωστοποιήσουν στους δημότες τους την πρόθεσή τους να εκτεθούν ως υποψήφιοι. Ήταν αναπόφευκτο να πολιτευτούν οι δήμαρχοι κατά τα πρότυπα της  σπάταλης Πολιτείας και πολλοί δήμοι να χρεωθούν και μάλιστα να υπερχρεωθούν! Παρά τις δυσμενείς οικονομικές εξελίξεις πίστευαν ότι η Πολιτεία θα σεβαστεί τον νόμο της χώρας τον σχετικό με τη χρηματοδότηση της τοπικής αυτοδιοίκησης από τους κεντρικούς αυτοτελείς πόρους! Τι άραγε τους έκανε να το πιστεύουν; Η άγνοια του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η Πολιτεία; Η άγνοια του βάρους του ζυγού που αυτή έχει επωμισθεί μετά την υποδούλωσή μας στο ΔΝΤ και τους άπληστους τραπεζίτες; Η άγνοια της αγριότητας και του ακάμπτου στις απαιτήσεις των δανειστών μας; Όλα ήσαν γνωστά, συνεπώς αναμενόμενη και η καταστρατήγηση του νόμου από πλευράς της κυβέρνησης, η οποία ως μοναδικό όραμα φαίνεται να έχει την εξασφάλιση των ποσών που απαιτούν κάθε φορά οι δανειστές άσχετα με τις συνέπειες των εισπρακτικών μηχανισμών στον λαό. Είναι άραξε σε θέση οι δήμοι, των δοτών ως επί το πλείστον δημάρχων, να καταγγείλουν την Πολιτεία για τον οικονομικό στραγγαλισμό τους;  Όσο είναι οι δοτοί συνδικαλιστές να την καταγγείλουν για την εκποίηση της κρατικής περιουσίας.

Ας θυμηθούμε κάποιες φάσεις του οικονομικού παιχνιδιού σε βάρος της χώρας μας. Οι αρχικοί ψίθυροι έλεγαν ότι κινδυνεύει η παγκόσμια οικονομία εξ αιτίας μας! Και πολλοί το πίστεψαν, ενώ οι επαΐοντες δεν έσπευσαν να πουν ότι το χρέος μας είναι ασήμαντο για την οικονομία των «αγορών», αυτών των μασκοφόρων υποκαταστάτων των διεθνών οργανισμών και των κυβερνήσεων. Ύστερα άρχισαν να καταγγέλλουν (και εξακολουθούν) τον ελληνικό λαό με χυδαιότητες και τρομακτικά ψέματα. Δεν ήταν ο λαός που δανείστηκε, αλλά εκείνοι που ασκούσαν την κυβέρνηση και το έπραξαν κατ' εντολή των αφεντικών τους. Ο λαός υποτάχθηκε στη λαγνεία ενός ψευδούς οράματος. Εξαπατήθηκε δεν εξαπάτησε. Εξαπατήθηκε και τώρα πληρώνει και θα πληρώνει για πολύ ακόμη, διότι εν πολλοίς παραμένει αδιόρθωτος. Κατεργάρηδες υπήρξαν και εξακολουθούν να είναι όσοι εξύφαναν το σχέδιο αφανισμού της χώρας μας (και πλήθους άλλων χωρών) και οι άλλοι που συνέβαλαν στην πραγμάτωσή του. Και όσο περνά ο καιρός καθίσταται εμφανέστατο ότι επίκεντρο του ενδιαφέροντος των απλήστων δεν είναι η είσπραξη των δανεισθέντων, τα οποία εισέπραξαν κατά καιρούς τοκογλυφικά από τότε που αποφάσισαν να μας ανεξαρτητοποιήσουν, καθώς ο δανεισμός υπήρξε πληγή που εμφανίστηκε πριν καν απελευθερωθούμε. Επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι ο ορυκτός πλούτος της χώρας, ιδίως ο υποθαλάσσιος. Τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου φαίνεται πως είναι τρομακτικά και την εξασφάλιση της εκμετάλλευσης αυτών επιδιώκουν μέσω των πιέσεων για την εξόφληση του χρέους μας οι σιωνιστές τραπεζίτες και οι αμερικανοί και ευρωπαίοι επιχειρηματίες. Όταν την εξασφαλίσουν, αν το επιτρέψει ο Θεός, ίσως μας χαρίσουν όλο το χρέος, το ασήμαντο γι' αυτούς. Μπροστά στην αρπαγή του πλούτου και την ταπείνωσή μας ως λαού το χρέος είναι μηδαμινό.

Αλλά γιατί, ενώ άρχισα με την τοπική αυτοδιοίκηση, έστρεψα την προσοχή μου στην κεντρική εξουσία. Για να δείξω ότι υπάρχει κάτι το πολύ σημαντικό, το οποίο θα διεκδικήσουν από τη χρεωμένη τοπική αυτοδιοίκηση κατά τρόπο ανάλογο προς τον ορυκτό πλούτο από την Πολιτεία και μάλιστα άκοπα, καθώς έχει περιοριστεί σημαντικά ο αριθμός των δήμων. Οι δήμοι διαθέτουν ένα πολύ σημαντικό και όχι πλέον εν επαρκεία αγαθό, το νερό. Δεν είναι υπερβολικό το λεχθέν ότι ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος, που ευχόμαστε να μην επιτρέψει ο Θεός, θα γίνει για τον έλεγχο των υδατίνων πόρων. Στα πλαίσια αυτά εντείνεται η προσπάθεια να περιέλθει η κυριότητα των νερών σε επιχειρήσεις ελεγχόμενες από τους τραπεζικούς κολοσσούς. Ήδη αυτό έχει επιτευχθεί σε χώρες της λατινικής Αμερικής, με συνέπεια ο αγρότης να αδυνατεί να ποτίσει τον λαχανόκηπό τους από πλησίον διερχόμενο ρέμα. Γράφηκε ότι στις ξηρές Πολιτείες των ΗΠΑ επιχειρήσεις υδάτων μέσω δικαστικών αγώνων επιδιώκουν την απαγόρευση αξιοποίησης ακόμη και των ομβρίων υδάτων από πολίτες.

Οι υπερχρεωμένοι «καλλικρατικοί» δήμοι δεν θα βραδύνει να τεθούν υπό επιτήρηση κατά τρόπο ανάλογο προς τη χώρα μας. Οι δανειστές, τράπεζες εντός ολίγου αποκλειστικά ξένων συμφερόντων, θα πιέζουν ασφυκτικά. Στο τέλος οι δήμοι θα αναγκαστούν να εκχωρήσουν τον θησαυρό που λέγεται νερό σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Τις συνέπειες αφήνω να τις φανταστεί ο αναγνώστης. Τι θα απομείνει στους δήμους τελικά; Μήπως η αστυνόμευση του «παρανομούντος» πολίτη;  Ήδη έγινε γνωστό ότι δόθηκε εντολή οι αγρότες να ξεριζώσουν τα αμπέλια που φύτεψαν χωρίς άδεια μετά το 2008. Μήπως οι δημοτικοί υπάλληλοι θα αναλάβουν τον άχαρο ρόλο να καταγγέλλουν τους «παραβάτες» των οδηγιών της ΕΕ, που εξελίσσεται σε μάστιγα των λαών της Ευρώπης με πρώτα θύματα τις χώρες του Νότου;

Τέλος υπάρχει και άλλος κίνδυνος. Αρκετή η καύχηση των Περιφερειών για τη δυνατότητα συνεννόησης και συνεργασίας με την ΕΕ ερήμην της κεντρικής εξουσίας της χώρας. Δεν είναι αυτό αποκέντρωση, καθώς ενέχει πλείστους όσους κινδύνους διάσπασης της εθνικής ενότητας. Η αθλιότητα της κεντρικής εξουσίας δεν πρέπει να μας οδηγεί σε φυγόκεντρη πορεία αυτονόμησης Υπό οποιαδήποτε μορφή. ΟΙ καιροί είναι άκρως πονηροί και η ΕΕ στοχεύει πλέον φανερά στον αφανισμό των χωρών και των λαών στο κοσμοπολίτικο χωνευτήρι της. Βέβαια όλοι σχεδιάζουν ερήμην του Ισλάμ, που σύντομα θα έχει σοβαρό λόγο, λόγω πληθυσμού, στην ήπειρό μας και, κυρίως, ερήμην του Θεού, που έχει τον τελευταίο λόγο στην ανθρώπινη ιστορία.                                                    

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΗΣ», 10-8-2012