Ο κανιβαλισμός των «εταίρων»…

Του παπα Ηλία Υφαντή*

Στο Πανεπιστήμιο, αστειευόμενοι, πειράζαμε  τους μαύρους συμφοιτητές μας, λέγοντάς τους «κανιβάλους». Κι εκείνοι μας αποκρίνονταν: «Εμείς τρώγαμε τους ανθρώπους, γιατί πεινούσαμε, ενώ εσείς οι λευκοί σκοτώνετε από διαστροφή θανατολαγνείας». Γεγονός, που επαληθεύεται και στη διαχρονική, αλλά ιδιαίτερα στην τωρινή συγκυρία της κατάμαυρης των λευκών ιστορίας. Που σημαίνει ότι κανιβαλισμός, πέρα απ’ την κυριολεκτική ανθρωποφαγία, είναι πολύ περισσότερο η γενοκτονία ολάκερων λαών, στο βωμό της οικονομικής  και της κυριαρχικής βουλιμίας. Με πάμπολλα βέβαια παραδείγματα, αλλά με ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, στην τωρινή συγκυρία, την περίπτωση μας. Κατά την οποία μας έχουν επιλέξει, προκειμένου να μας εξοντώσουν ως λαό  και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας στα σκοτεινά και σατανικά σχέδιά τους.

Συνέχεια →

Αίματα και ρεύματα

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
 

Αντικρίζει η βροχερή μέρα

νεανικά αίματα της άλλης όχθης

που ρέουν ανήμπορα

σε πεζόδρομο πάλι σκιερό.

Συνέχεια →

Δεν κρυβόμουν από κανέναν!

Του Γιώργου Κιμούλη

«Αγαπητοί μου φίλοι,

Mετά από αυτήν την προσπάθεια  «δημόσιου εξευτελισμού» μου, που δεν αποκλείεται να έδωσε χαρά σε αρκετούς,  αναγκάζομαι με τη σειρά μου να  δώσω κι εγώ μία  απάντηση.

Οι κατασταλτικές δυνάμεις δεν εμποδίζουν πλέον τους ανθρώπους να εκφραστούν,  αλλά αντιθέτως τους αναγκάζουν να εκφράζονται. Παρόλο που είναι αναξιοπρεπές, να μιλάς για τον εαυτό σου, πιστεύω πως πρέπει να το κάνω, γιατί και η προβοκάτσια έχει τα όρια της.

Συνέχεια →

Κρύβουμε, άραγε, όλοι έναν κανίβαλο μέσα μας;

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Του Νίκου Μπέκη

Δυσάρεστη έκπληξη που, προϊόντος του χρόνου, μετατρέπεται σε θυμό, νοιώσαμε διαβάζοντας σήμερα στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ σχόλιο ενός-μίας δημοσιογράφου με τίτλο «Αξιολόγηση που τους χρειάζεται!» και αναφορά- κριτική σε έρευνα του συναδέλφου Χρήστου Κάτσικα σχετικά με τις επιδόσεις των μαθητών στις σημερινές συνθήκες.

Συνέχεια →

Γάζα, Κύπρος, Ελλάδα

Συνέντευξη του καθ. Βαγγέλη Πισσία στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο

Το ολοκαύτωμα ως πνευματική ολοκλήρωση[i].

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα

α. Εισαγωγή.

Εμείς οι Καλαβρυτινοί, γενιά μάλιστα οι περισσότεροι μετακατοχική, μεγαλώσαμε ως μαθητές του Γυμνασίου Καλαβρύτων, με τα μνήματα των θυμάτων απέναντι απ’ τα παράθυρα του σχολείου μας. Και πίσω από τα κυπαρίσσια είχαμε ως φόντο, το λόφο του Καπή, το θυσιαστήριο…

Δεν ζήσαμε το γεγονός της θυσίας, αλλά έμειναν βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μας τα μνήματα, ο λόφος με τις στήλες των ονομάτων και πολλά επετειακά γεγονότα, διηγήσεις και αναφορές. Εντυπώθηκε έτσι καλά στο υποσυνείδητό μας η θυσία.   

Συνέχεια →