Μνήμη Τεμπονέρα – απελευθέρωση του ανθρώπου

 

Ομιλία του Μιχ. Βασιλάκη*

 

Κλείνουμε φέτος τα 19χρόνια και μπαίνουμε στα 20χρόνια από το Γενάρη του 1991. Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος», «σχολικό συγκρότημα», «μνημείο», αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να  υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται τη δυνατότητα και το δικαίωμα της κοινωνίας να λειτουργεί δημοκρατικά, μέσα από αυτούς τους κοινωνικούς αγώνες.

Απέναντι στο χυδαίο συνδυασμό πολιτικής τρομοκρατίας και δημοσκοπήσεων που διαστρεβλώνουν και υποκαθιστούν τη συνείδηση του λαού.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Γι αυτό και στις χούφτες του Νίκου Τεμπονέρα το Δεκέμβρη του 2008 ήταν οι ίδιες πέτρες με αυτές των δεκάδων και δεκάδων χιλιάδων 16άρηδων από το Διδυμότειχο μέχρι τη Σητεία.

Απέναντι στο σύστημα που παράγει Κορκονέες, απέναντι στο σύστημα του εγκληματικού εργολαβικού σαδισμού που για να υποτάξει την εργασία με τους όρους της επισφαλούς εργασίας, δολοφονεί με βιτριόλι το ίδιο το φορέα της εργασίας.

Το κυρίαρχο σύστημα, το Δεκέμβρη του 2008 όσο και να επικέντρωνε στη βία που ξεπετάχτηκε μέσα από την εξέγερση, δεν ανησύχησε για τη ποσότητα της βίας.

Τόση και μεγαλύτερη είχε διαχειριστεί πολλές φορές.

Για τη ποιότητα της βίας ανησύχησε.

Για το τι έγραφαν οι πέτρες που γιόμιζαν τις χούφτες των 16άρηδων ανησύχησαν.

Για αυτό οι στρατιές των υποτακτικών στα Μ.Μ.Ε. ξεπέρασαν και τους ιδιοκτήτες του συστήματος. Άφησαν πίσω ακόμη και το Καρατζαφέρη, εγκαλώντας όχι μόνο τη διοικητική πυραμίδα της καταστολής αλλά και τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους της καταστολής, γιατί έβαλαν δήθεν φραγμό στο βάθος και την έκταση της καταστολής. Γιατί δεν χρησιμοποιούσαν ευθέως τον οπλισμό τους. Έγραψαν έτσι τη πιο μελανή σελίδα της κυρίαρχης  δημοσιογραφίας.

Όμως δεν κατάφεραν ούτε  μια στιγμή να καλύψουν τους προβληματισμούς της εξέγερσης, που καταιγιστικά απευθυνόταν όχι μόνο στο κυρίαρχο σύστημα, αλλά στο σύνολο μιας τελματωμένης και παράλυτης κοινωνίας.

Το μέλλον μας δεν μπορεί να 'χει καμιά συνέχεια με το δικό σας παρόν, μας είπαν!!!

Για να έχουμε μέλλον πρέπει να αρνηθούμε ολοκληρωτικά και χωρίς όρους αυτό το μίζερο δικό σας παρόν.

Το σύστημα σας δεν βελτιώνεται. Ότι χτιστεί σαν συνέχεια των κυρίαρχων αξιών σας, θα 'ναι το ίδιο αδιέξοδο, το ίδιο σάπιο, το ίδιο υποδουλωτικό.

Το σχολείο σας έχει εξελιχτεί σε λαιμητόμο της ζωής, των ονείρων και των ελπίδων μας.

Σαδιστικά ταξικό, πειραματικό εργαστήρι των πιο  ακραίων κύκλων του νεοδαρβινισμού.

Η παιδική μας ενόραση στο παρόν σας αντιλαμβάνεται το μέλλον που μας επιφυλάσσεται για να συντηρήσετε το μίζερο και αδιέξοδο παρόν σας.

Η κοινωνική αντιφατικότητα που γεννά Δεκέμβρηδες σας γεμίζει φυσικά ανασφάλεια για την αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών σας μηχανισμών, να μας αφομοιώσουν και να μας υποτάξουν.

Γι αυτό προχωράτε παραπέρα στο όνομα της γνώσης και των θεοτήτων του ανορθολογικού ντετερμινισμού σας. Να μας διαφορικοποιήσετε γενετικά στη κλίμακα πρώτος-τελευταίος για τις ανάγκες του συστήματος σας.

Με το Δεκέμβρη σας είπαμε όχι σε όλα αυτά. Αυτή ήταν η ουσία και το περιεχόμενο του Δεκέμβρη που γνώρισε πολύπλευρη αντιπολίτευση.

Την αντιπολίτευση του μηδενισμού. Καταστροφείς, τρομοκράτες, συνωμότες, εγκληματίες, κακομαθημένα παιδιά αστών, υπονομευτές της οικονομίας, της δημοκρατίας και προπάντων της σταθερότητας της καθεστηκυίας τάξης.

Σ' όλους αυτούς ο Δεκέμβρης βγάζει περιπαικτικά τη γλώσσα. Γιατί όλοι αυτοί που μας εγκαλούσαν, εγκαλούν σήμερα εναγωνίως και καταγγέλλουν και τους διαχειριστές του συστήματος. Ο Καραμανλής είναι φυγάδας!! και ο Παπανδρέου ανεπαρκής και ελλειμματικός!! Αλλά και όσοι δεν συναινούν σε καθεστώς «έκτακτης ανάγκης», δηλαδή ανοικτής κοινοβουλευτικής δικτατορίας θεωρούνται περιθώριο και εθνικά ύποπτοι, ο μόνος που τη γλυτώνει είναι ο Καρατζαφέρης.

Υπάρχει όμως και η άλλη αντιπολίτευση: της οικειοποίησης και της ιδιοποίησης. Της μικροαστικής αναρχοαυτονομίας που στο Δεκέμβρη βλέπει τα σημάδια του τέλους της κοινωνίας!!!! Πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα από το φουκογιαμικό τέλος της ιστορίας.

Η απελευθέρωση του ανθρώπου διατείνονται δεν μπορεί να 'χει αναφορά την κοινωνία και φυσικά την εργασία.

Η απελευθέρωση του ανθρώπου θα γίνει κόντρα στη κοινωνία και την εργασία.

Δεν έχουμε εδώ μόνο το τέλος της ταξικής πάλης κατά Φουκογιάμα, εδώ έχουμε το τέλος της κοινωνίας, της κοινωνικής υπόστασης του ανθρώπου!

Ότι ενσωματώνει την οποιαδήποτε κοινωνική αξία είναι αντίπαλος!!

Αυτό είδαν στο Δεκέμβρη: Στην αμφισβήτηση και απόρριψη των κοινωνικών αξιών της χρηματιστηριακής κοινωνίας και μ' αυτό επιχειρούν να τον ιδιοποιηθούν γίνουν ηγεμονία του. Το μόνο που καταφέρνουν βέβαια είναι ιδεολογικά και πολιτικά να βρίσκονται στην ίδια όχθη με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις.

Οι 16αρηδες του Δεκέμβρη απαντούν στην αντιπολίτευση  του και όχι μόνο την καθαρά συστημική

Ξέρουμε την αφομοιωτική και άλλη δύναμη του συστήματος, όταν αντιμετωπίζει την ανθρώπινη υπόσταση στο ατομικό επίπεδο.

Όμως η γενιά μας θα αναπαράγεται είτε το θέλετε είτε όχι και θα συγκροτείτε σε συλλογικότητες, σε μαχητικές κοινωνικές συλλογικότητες, σε εξεγερτικές συλλογικότητες.

Από αυτές τις γενιές θα 'χετε εργάτες και διανοούμενους.

Η αμφισβήτηση και η απόρριψη μας θα γεννούν και θα συγκροτούν συνειδήσεις και στους 30αρηδες και στους 50αρηδες και στους 60αρηδες που θα απαντούν, όπως ο Νίκος Τεμπονέρας στον ίδιο τους τον εαυτό με τους στίχους του Μπρέχτ:

«Εσύ που τα πάντα αψήφησες

ξέρω πόσο το θάνατο φοβήθηκες.

Μα πιότερο φοβόσουν

μια ανέντιμη ζωή»

Να κατανοήσουμε  το Δεκέμβρη χρειάζεται,

Να ακουμπήσουμε στον Δεκέμβρη χρειάζεται, να τον ολοκληρώσουμε πρέπει, για να βγούμε από την υπαρξιακή κρίση που απειλεί τον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

Γιατί με τα μάτια του μπορούμε:

Να αντιτάξουμε στους χρηματιστηριακούς δείκτες, τη κοινωνία.

Στη λογιστική και τους λογιστές, τη πολιτική.

Στον ανορθολογικό ντετερμινισμό και τη τελεολογία, τη διαλεκτική.

Να δούμε την κοινωνία σαν ενιαίο σύνολο πολλαπλών αντιθέσεων και αντιφατικοτήτων που γράφει την δημιουργική ιστορική της εξέλιξη με οξυγόνο και κινητήριο μοχλό τη ταξική πάλη.

Ν' αρνηθούμε τον εκφυλισμό του μαρξισμού σε ανορθολογικό φονταμενταλισμό, να τον κατακτήσουμε και να τον εξελίξουμε σαν την ιδεολογία της διαρκούς δημιουργικής επαναστατικής εξέλιξης.

Για να μπορέσουμε να ακούσουμε το Δεκέμβρη με τα λόγια του ποιητή:

Έτσι

«..εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά

Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε

Είμαστε από καλή γενιά…»

 

* Ο Μιχάλης Βασιλάκης είναι Γραμματέας του ΕΑΜ. Η ομιλία εκφωνήθηκε  στη Συγκέντρωση ΟΛΜΕ – ΔΟΕ για τα 19 χρόνια στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα το Σάββατο 09-01-2010.

 

ΠΗΓΗ:  ΕΑΜ, Δημοσιεύθηκε από eamgr στο 16 Ιανουαρίου, 2010,

http://eamgr.wordpress.com/2010/01/16/%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AD%CE%B1/

 

 

Υστερόγραφο:

 

Δήλωση του Μ. Βασιλάκη γραμματέα του ΕΑΜ

 

Μια ομάδα ανθρωποειδών, στη κυριολεξία κοινωνικά και ανθρώπινα σκουπίδια, βρώμισαν χτές το μνημείο της πόλης στο ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ.

 Γράφοντας με το βαθύ γαλάζιο της εθνικοφροσύνης τη λέξη «ΕΛΛΑΣ» και πάνω σε αυτή τοποθετημένη η εφημερίδα τους ΣΤΟΧΟΣ, με μια φτυαριά ανθρώπινα απορρίμματα.

Έτσι και τόσο φαίνεται να αποτιμούν την αξία της πατρίδας τους, αυτά τα ανθρώπινα σκουπίδια και οι κεκράκτες του φασισμού και του ρατσισμού εντολοδόχοι τους.

Δεν μπορούν να ανεχτούν το μνημείο που 19 χρόνια τώρα, τους θυμίζει πως το μαθητικό κίνημα και ο λαός της Πάτρας σε αυτό το μέρος, ανάσχεσε τις ορδές τους έστω και με ακριβό τίμημα το αίμα του Νίκου  Τεμπονέρα.

Σημείωση επιπρόσθετη: Οι φωτογραφίες είναι από την ηλ. διεύθυνση http://groups.yahoo.com/group/epohigroup/attachments/folder/764800373/item/1678758913/view

Επιστολή – καταδίκη για τον εμπρησμό του περιοδικού «Ρεσάλτο»

 

Του Παναγιώτη  Παπαδόπουλου (Κάϊν)*

 

Μπορείς να διαφωνήσεις σε όλα μαζί μου, αλλά αν με παραδώσεις στην φωτιά και στο τσεκούρι, έχεις γίνει ένας ακόμη φασίστας! Η επίθεση και ο εμπρησμός στο περιοδικό «Ρεσάλτο» είναι προσφορά στα στρατόπεδα στρατολόγησης του χρυσαυγιτισμού και σε όσους οργανώνουν μια κοινωνία φιμωμένη, ελεγχόμενη, ξενόφοβη και ανελεύθερη.

«…Ο λαός επίσης είναι από την φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Αυτή η αγάπη, όπως γενικά όλες οι ανθρώπινες αγάπες, είναι στη βάση τους ένα αίσθημα εντελώς φυσιολογικό, ζωώδες. Δεν είναι καθόλου αρετή, ούτε καθήκον, ούτε θεωρία. Είναι φυσικό γεγονός, αρχικά πολύ περιορισμένο, που δεν ξεπερνά καθόλου τα στενά όρια της κοινότητας.

Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού, δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα που μιλά, ή μάλλον δεν γνωρίζει άλλη και μόνο με την δική του μπορεί να εκφράσει ότι σκέφτεται, ότι αισθάνεται και να ζήσει κοινωνικά, ανθρώπινα.

Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές και λαθεμένες αντιλήψεις της χώρας του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες και αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν καλύπτουν ένα έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης.

Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός. Αλλά για μια φορά ακόμα, αυτός ο πατριωτισμός, έστω και αν καλύπτει ένα ολόκληρο έθνος, δεν είναι αρετή, καθήκον ή δόγμα, είναι γεγονός μοιραίο, φυσικό, που πρέπει να το δούμε, να το αναγνωρίσουμε, να το σεβαστούμε, όπως πρέπει να παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε κάθε τι που υπάρχει και όπως πρέπει να σεβαστούμε κάθε φυσική μορφή της ανθρώπινης ελευθερίας…».

Μιχαήλ Μπακούνιν (εκδόσεις Πλέθρον, 1984)

Υπάρχουν θέσεις και απόψεις γύρω μας που διαφωνούμε, πιθανά και να μας εξοργίζουν. Η ελληνική σημαία, όμως, πίσω από το γραφείο του Μιχαλολιάκου και το «αίμα, τιμή» των συντρόφων του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου, δεν είναι σε καμία περίπτωση η ίδια σημαία, οι ίδιες μισάνθρωπες πολεμικές κραυγές γι' αυτόν που έχει αγνή και άδολη αγάπη και αγωνία για την πορεία της χώρας του από την κακοδιαχείριση, την κλοπή, την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό της εξουσίας που τον έχουν φθάσει στον πάτο της οριακής επιβίωσης.

Ο φασίστας είναι σε διαρκή πόλεμο και μίσος με τους γείτονές του, με τους μετανάστες, τους άλλους λαούς που τους θεωρεί «απολίτιστους» και «βάρβαρους» που οφείλουν να δώσουν «γη και ύδωρ» στα τάγματα εφόδου και τις συμμορίες της «ανώτερης λευκής δύναμης».

Ο απλός άνθρωπος, ο «φοβισμένος νοικοκυραίος» και ο «υποταγμένος μικροαστός» κατά την «αυθεντία» μας, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που δεν είναι «πεφωτισμένος» όπως εμείς, αλλά και δεν γίνεται να μην ζήσουμε χωρίς αυτόν και αυτός χωρίς εμάς, είναι ο ίδιος που δεν αφήνει τους εκμεταλλευτές και παραχαράκτες της αγάπης του για την χώρα που γεννήθηκε και αγωνίσθηκε, να βάλουν ανάμεσα σε αυτόν και τον γείτονά του, τον φανατισμό, τα κανόνια, την διχόνοια, την διαίρεση και την αλληλοεξόντωση.

Είναι ο ίδιος που καλλιεργεί την αλληλεγγύη, την φιλία και διεθνιστική ένωση όλων των λαών, όλων των εργαζομένων, όλων των αγροτών!

Οι ανόητες αυτές λοιπόν ταυτίσεις-πατριωτισμού και εθνικισμού – κυοφορούν επικίνδυνες αντικοινωνικές και αντιλαϊκές μεθόδους που γλιστρούν εύκολα στην συκοφάντηση, στην λασπολογία, στο άδικο και στον φασισμό απέναντι σε πρόσωπα, χώρους και συλλογικότητες!

Είναι ταυτίσεις και γενικεύσεις που προκαλούν απογοήτευση και ρήξη με την κοινωνία, τεράστια ήττα για την αριστερά και όλο το κίνημα, βήμα ανόδου σε συντηρητικές και ακροδεξιόστροφες πολιτικές που όραμά τους είναι να «κλειδώσουν» τους λαούς στον πάγο της απόλυτης αστυνομοκρατίας και καταστολής, νομιμοποιώντας σκληρά μέτρα για κάθε απόπειρα αντίστασης!

Εύκολο και ανώδυνο είναι να αποκαλέσεις κάποιον «φασίστα» και «ρατσιστή». Δύσκολο είναι να κρατηθείς μακριά από τον φασισμό, δύσκολο είναι να μην πάρεις από την πρέζα της ολέθριας ιδεολογίας του που σκοτώνει αργά όπως η ηρωίνη και το αλκοόλ εδώ δίπλα στην πλατεία και στους δρόμους των Εξαρχείων, πολύ κοντά στα αποκαϊδια της Σολωμού 5 που γι' αυτά «δεν άκουσε, δεν είδε» (παρά την πληροφορία με τον χαιρέκακο, απαράδεκτο σχολιασμό και εγκωμιασμό του γεγονότος, στο athens indymedia) κανένα δημοσιογραφικό «αυτί» ή φακός των ΜΜΕ.

Ακόμη όμως και τον φασισμό αν θέλεις να τον νικήσεις και να τον ξεπεράσεις, δεν θα το καταφέρεις ποτέ όσο χρησιμοποιείς τον στόλο των δικών του όπλων, της δικής του ισοπεδωτικής ολοκληρωτικής αντίληψης για το ξεπάστρεμα και αφανισμό όσων τολμούν να σκέφτονται διαφορετικά και να κινούνται έξω από το νεοναζιστικό κλειστό κύκλωμα για την «ομοιόμορφη εξέλιξη» του Κόσμου.

Η «αλάνθαστη αλήθεια» της ψευτο-αντιφασιστικής ελίτ που με την βαριοπούλα και το στουπί έκαψε και κατέστρεψε τα γραφεία του περιοδικού «Ρεσάλτο», γελιέται πως «εναντιώθηκε στον φασισμό».

 Στον ίδιο τον φασισμό προσκύνησε και του «έκανε» ένα ακόμη «αυγό» δίπλα στα υπόλοιπα και διαφόρων χρωμάτων και υπογραφών «αυγά» που προστατεύει γύρω του το «φίδι». Τον δικό της φασισμό κατήγγειλε πάνω στις στάχτες του κατεστραμμένου εντύπου «Ρεσάλτο», που δήθεν ήθελε να το καταγγείλει για δήθεν «φασισμό» και «σύνδεση με τους ρατσιστές»!

Στον Χρυσαυγιτισμό έδωσε το χέρι της, αφήνοντας πίσω από τα συντρίμμια το μήνυμα πως «εκείνη η μέρα» που τραγουδήσαμε, πραγματικά θα αργήσει ή δεν θα έρθει ποτέ! Πίσω από τον πατριωτισμό κρύβονται αρκετές φορές ρατσιστές, πατριδοκάπηλοι και εθνοφασίστες, κοινοί δολοφόνοι που στο όνομα της «εθνικής υπερηφάνειας και ενότητας» είναι πρόθυμοι να ρίξουν τους λαούς στον εμφύλιο και στο σφαγείο.

Πίσω από τον αναρχισμό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς τραμπουκισμός και φασισμός. Ο αναρχισμός ήταν και θα είναι σε σύγκρουση με μηδενιστικές ομάδες και επιτροπές που αναπαραγάγουν τον φασισμό, τον ατομισμό και την τυφλή βία μέσα στην κοινωνία, είτε είναι στα Εξάρχεια, είτε στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πάτρα!

Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει, ας αφήσει την αναρχία έξω από την «Νύχτα των κρυστάλλων» που τον έχει τυλίξει στον σεχταρισμό και στο αφιόνι της! Όποιος έχει κάτι να πει, όποιος έχει λόγο και στόμα, ας πάει στο κάθε «Ρεσάλτο» και στο κάθε βιβλιοπωλείο ή περιοδικό ή εφημερίδα να «ξεσπάσει» τις διαφορές του και να προβάλλει, μέσα από την συζήτηση και την υγιή πολιτική αντιπαράθεση, τα προβλήματα και την διαμαρτυρία του!

Αλλά ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΟΥΤΕ ΣΤΟΜΑ, ΟΥΤΕ ΛΟΓΟ παρά μόνο ένα νέο αναδυόμενο και καλοθρεμμένο Χιτλερίσκο και Μουσολίνι στο κεφάλι και στην κοιλιά σας, που σας κατέβασε άλλη μια φορά στο επίπεδο που ήθελαν! 

Είναι αθάνατοι γιατί τους συντηρείτε με την δράση σας ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ! Ο Φύρερ και ο Μουσολίνι σας το γάζωσε το μυαλό γιατί εκεί ήταν ο στόχος και δεν είχατε καθόλου το νού σας! Κάντε αυτοκριτική γρήγορα για τις επιλογές σας, αλλιώς είσαστε «χαμένοι από χέρι»… «κάτοικοι των Εξαρχείων». Τα Εξάρχεια, ελπίζω και εύχομαι, δεν είναι υπερήφανα (άλλη μια φορά) για τις «αντιφασιστικές» επιχειρήσεις αρετής σας που συνεχίζουν να δαιμονοποιούν και να στοχοποιούν την περιοχή της «αδιαμεσολάβητης και ελεύθερης έκφρασης».

 

Τα χειρότερα έρχονται και όσο συνεχίζετε μερικοί/κές έτσι, τις συνέπειες θα τις δούμε και θα τις υποστούμε όλοι και όλες μας πολύ γρήγορα! Μάταια θα φωνάζουμε «αλληλεγγύη» και συνθήματα, κανείς δεν θα είναι γύρω μας να μας ακούσει όταν η φωτιά θα καίει «και το δικό μας σπίτι»! Τους διώξατε, τους διώξαμε, τους απαξιώσαμε όλους γιατί η αλαζονεία, η αδιαλλαξία και η έπαρση, στάθηκαν πιο δυνατές γράφοντας στον τοίχο με μπογιά που δεν σβήνει πως «και από εδώ πέρασε ο φασισμός…».

 

Μισή ντροπή και ευθύνη δική μου για εδώ πού φθάσαμε,  μισή ντροπή και ευθύνη δική σας για το αίσχος που κάνατε (για να το μοιραστούμε δίκαια…).

Όχι συντροφικά (παντού και πάντα) σε φασιστικές πρακτικές

 

* 1/10/09

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν),

μεμονωμένο άτομο από το αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα.

 

ΠΗΓΗ: http://www.tvxs.gr/v22288