Φρουτάκια: Ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

 

Τζόγος είναι μη ελληνική λέξη, η οποία όμως αποδίδει κατά πολύ ικανοποιητικό τρόπο την με πάθος ενασχόληση με τυχερά παιχνίδια. Τα παιχνίδια αυτά στις ημέρες μας έχουν πολλαπλασιαστεί τρομακτικά αλλά και έχουν πάψει εν πολλοίς να είναι τυχερά. Δεν αναφέρομαι βέβαια στα αλλοιωμένα παιγνιόχαρτα ή στους παραμορφωμένους κύβους – ζάρια ούτε στις ρουλέτες που ελέγχονται από πολύπλοκους μηχανισμούς ούτε στους “στημένους” ποδοσφαιρικούς αγώνες.

Έχω κατά νουν το πρόσφατο άθλιο παιχνίδι των κερδοσκόπων, οι οποίοι έφθασαν στο απύθμενο θράσος να στοιχηματίζουν σχετικά με την πτώχευση ή μη της χώρας μας. Και βέβαια είναι κι αυτό ένα άθλιο και στημένο παιχνίδι, αφού οι αθέατοι οργανωτές του παιχνιδιού μπορούν να ρυθμίσουν ανά πάσα στιγμή τις συνθήκες, ώστε να καταστεί γεγονός ή να αποτραπεί η πτώχευση. Οι λαοί είμαστε υποχείρια των ισχυρών του χρήματος και αυτοί διαθέτουν πληθώρα μηχανισμών, χωρίς να διατρέχουν μάλιστα τον κίνδυνο ποινικής δίωξης για απάτη (από ποιόν άλλωστε;). Μέσω των μηχανισμών αυτών ανεβάζουν και κατεβάζουν επιτόκια, σπρέντς (ο νέος ακαταλαβίστικος όρος μπαμπούλας) και μετοχές, δανείζουν δεν δανείζουν, πνίγουν ή φαίνεται να ανακουφίζουν οικονομίες. Τελικά οι πολλοί χάνουν διαρκώς και οι λίγοι κερδίζουν διαρκώς. Μάλιστα οι λίγοι γίνονται με την πάροδο του χρόνου λιγότεροι, καθώς οι άπληστοι “κροίσοι” κατά τις τελευταίες δεκαετίες επιτίθενται και κατά της μέχρι πρότινος προνομιούχας μεσοαστικής τάξης, της οποίας τον αφανισμό επιχειρούν με επιτυχία.

Ο λαός δεν είχε στενή σχέση με τον τζόγο κατά το παρελθόν. Πέρα από κάποια στέκια παθιασμένων χαρτοπαικτών, οι οποίοι εγκατέλειπαν στο έλεος του Θεού την οικογένειά τους, και πέρα από το λαχείο, που αρκετοί αγόραζαν με την ελπίδα να αλλάξει η ζωή τους, η ενασχόληση με τον τζόγο ήταν ασήμαντη. Όταν η Πολιτεία έθεσε ως πρωτεύοντα στόχο την τουριστική ανάπτυξη της χώρας επένδυσε μεταξύ άλλων και στους πολυτελείς “ναούς της θεάς τύχης” ή καζίνα επί το κοσμοπολιτικότερον. Ευτυχώς που κάποιοι παράγοντες είχαν τη φρόνηση να απαγορεύσουν αρχικά την είσοδο σ’ αυτούς των δημοσίων υπαλλήλων. Πάντως το “Μον Παρνές”, δηλαδή το καζίνο της Πάρνηθας, ήταν έργο, το οποίο με περισσή καύχηση προέβαλλαν οι τότε κρατούντες, αν και οι πληγές από τους πολέμους δεν είχαν ακόμη επουλωθεί! Αργότερα ιδρύθηκαν και άλλοι “ναοί” με σκοπό την οικονομική ανάπτυξη! Πόσα οικογενειακά δράματα πέρασαν στα ψιλά των εφημερίδων! Εγκαταλείψεις οικογενειών, πτωχεύσεις, αυτοκτονίες τέλος. Μόνο εκεί στη Φλώρινα δεν κατέστη δυνατόν να λειτουργήσει “ναός του τζόγου”! Εχέφρονες παράγοντες της τοπικής κοινωνίας έχοντας επικεφαλής τον επίσκοπο, εκείνον που αποκαλούσαν οι άνθρωποι της παρακμής πότε φανατικό, πότε τρελό, τον μακαριστό Αυγουστίνο, εναντιώθηκαν στην πρόθεση της Πολιτείας να χορηγήσει άδεια λειτουργίας, που θα σήμαινε ταφόπλακα για την ακριτική πόλη! Βέβαια οι γείτονές μας εγκατέστησαν στους συνοριακούς σταθμούς καζίνα και με πλήθος διαφημίσεων υπό μορφήν σειρήνων έλκουν τους λάτρεις του τζόγου εκεί. Έτσι το “Δημόσιο χάνει έσοδα” θρηνούν οι έμποροι του τζόγου! Και πως να μη θρηνούν, αφού στα πλαίσια του αστικού Συστήματος μία είναι η αξία: Το χρήμα!    

Με την πάροδο των ετών τα τυχερά παιχνίδια για τα λαϊκά στρώματα πολλαπλασιάστηκαν με την Πολιτεία να αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στον εκμαυλισμό των συνειδήσεων. Έστησε σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο κατάστημα τυχερών παιχνιδιών και ανέθεσε σε ιδιώτες να διαχειρίζονται εν πολλοίς τα τυχερά παιχνίδια, στα οποία δαπανάται σημαντικό ποσοστό του γλίσχρου εισοδήματος των λαϊκών στρωμάτων. Και επειδή δεν ήσαν όλα αυτά αρκετά χορήγησε πληθώρα αδειών εγκατάστασης μικρών καζίνων σε κάθε κατάστημα “ψυχαγωγίας”. Είχαν πολλά και ποικίλα ονόματα (θυμούμαι από αυτά το “κουλοχέρηδες”), αλλά το γενικό τους ήταν “φρουτάκια”. Όλα όμως έκαναν την ίδια “δουλειά”. Ξάφριζαν όλο το ποσό που διέθετε ο παίκτης, και όχι μόνο εκείνο που είχε αρχικά κατά νου να “παίξει”, εν ριπή οφθαλού. Τί κι αν δεν είχε στη συνέχεια χρήματα να αγοράσει ψωμί για την οικογένειά του; Τί κι αν “κοβόταν” το “ρεύμα” και το “τηλέφωνο”; Η Πολιτεία με πλατειά την ικανοποίηση έβλεπε να αυξάνουν τα έσοδά της! Κάποια ωραία πρωία ελήφθη η απόφαση να απαγορευθούν τα ληστρικά μηχανήματα. Ανακούφιση στις οικογένειες με μέλη θύματα εκ του εθισμού. Όχι βέβαια πως δεν υπήρχαν υποκατάστατα παιχνιδιών, ώστε να “χάνει” το θύμα τα χρήματά του, αλλά κανένα δεν διέθετε την απληστία των απαγορευθέντων. Τα μηχανήματα, για τα οποία δαπανήσαμε μεγάλα ποσά προς εισαγωγή, αποσύρθηκαν και αποθηκεύθηκαν. Πέρασαν λίγα χρόνια και να που η κυβέρνηση κινείται προς την κατεύθυνση της εκ νέου χορήγησης αδειών (ανάρτηση του νομοσχεδίου 26.1.2011)! Επιχείρημα των αρμοδίων: Η ανάγκη εναρμόνισης των εθνικών διατάξεων προς την κοινοτική νομοθεσία. “Τραγούδι” χιλιοειπωμένο! Στα πλαίσια δήθεν αυτά αναθεωρήσαμε το οικογενειακό δίκαιο και προχωρούμε στον εθνικό και θρησκευτικό αποχρωματισμό της εκπαίδευσης. Ίσως είναι κάποιες από τις “επουσιώδεις” δεσμεύσεις έναντι των ισχυρών δανειστών μας, στους οποίους έχει εκχωρηθεί η διακυβέρνηση της χώρας! Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι δεχθήκαμε κάποιες πιέσεις, αφού με την αγορά των “ληστών” θα τονωθεί κάπως η βιομηχανία των κατασκευαστών αυτών. Πέραν αυτού για την Πολιτεία ό,τι εισπράξει καλό θα είναι, αφού, δυστυχώς, κανένας εισπρακτικός στόχος δεν επιτυγχάνεται στην παραπαίουσα αγορά. Είσαι άνεργος επειδή σε απέλυσαν ή αναγκάστηκες να κλείσεις το καταστηματάκι σου; Μην απελπίζεσαι! Ξέχνα τον πόνο σου και δοκίμασε την “τύχη” σου. Μπορεί να σου χαμογελάσει!

Αγαπητοί αρμόδιοι της Πολιτείας. Το χρήμα που κυκλοφορεί στην αγορά είναι δεδομένο. Αν το θύμα του τζόγου δεν το δαπανήσει για κάλυψη των αναγκών του, αλλά το προσφέρει στους νόμιμους ληστές, κατά πόσο θα αυξηθούν τα έσοδα του Κράτους; Αν η ΔΕΗ απωλέσει παντελώς τον κοινωνικό της χαρακτήρα, όπως αναμένεται, και καταστεί ανάλγητη έναντι των οφειλετών της, πόσα οικογενειακά δράματα θα εκτυλίσσονται καθημερινά; Σε πόσα σπίτια θα τουρτουρίζουν παιδιά από το κρύο ή δεν θα χορταίνουν στην πείνα τους; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι έχετε αναλάβει, με αντιμισθία ή μη ο Θεός γνωρίζει, τον θλιβερό ρόλο του εκμαυλισμού του πονεμένου λαού; Είναι καιρός να ακούσετε: Φτάνει πιά!

                                                                       

ΟΣΕ: κρατικοποίηση χρεών, ιδιωτικοποίηση κερδών

Του Πίκου Απίκου

«Αναλαμβάνουμε μια νομοθετική πρωτοβουλία ευθύνης, η οποία αποτελεί κατά την άποψή μας και μια τομή στην ιστορία του Ελληνικού Σιδηροδρόμου» δήλωνε ο Υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων την Τρίτη 26 Οκτωβρίου στην ολομέλεια της βουλής, κατά την ολοκλήρωση των εργασιών του σώματος, που καθιστούσε νόμο του κράτους το σχέδιο  της κυβέρνησης για την «εξυγίανση και αναδιάρθρωση του ΟΣΕ».

Λίγες ώρες αργότερα, την Τετάρτη 27 Οκτωβρίου, ο Δημήτρης Ρέππας αναχωρούσε για το Παρίσι. Σύμφωνα με το επίσημο πρόγραμμα της διήμερης επίσκεψής του, στη Γαλλική πρωτεύουσα συναντήθηκε με το Γάλλο ομόλογό του Dominique Bussereau. Ενώ οι Πρόεδροι και Διευθύνοντες Σύμβουλοι του ΟΣΕ, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της ΕΔΙΣΥ και της ΕΡΓΟΣΕ, που συνόδευσαν τον Έλληνα Υπουργό στην πόλη του Φωτός, είχαν επαφές με εκπροσώπους των γαλλικών σιδηροδρόμων (SNCF) και της ALSTOM Transport.

Λίγο νωρίτερα, στις 24 Οκτωβρίου ο Δημήτρης Ρέππας με συνέντευξή του στο περιοδικό «Informer» της εφημερίδας «Ο Κόσμος του Επενδυτή» ανέφερε: «Αντιλαμβάνομαι πως η επένδυση σήμερα στον ελληνικό σιδηρόδρομο είναι μια εξαιρετική επιλογή για κάποιον τρίτο, ιδίως αν πειστεί από το εγχείρημα της εξυγίανσης που προωθούμε. Για μας ενόψει του ανοίγματος της σιδηροδρομικής αγοράς και του ενδεχόμενου νέες ιδιωτικές εταιρείες να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα, καλό είναι όσο πιο γρήγορα να κτίσουμε ισχυρές συμμαχίες με στρατηγικούς επενδυτές γιατί έτσι θα αναπτύξουμε τον ελληνικό σιδηρόδρομο καλύτερα. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη προστασία για τον ελληνικό σιδηρόδρομο.»

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Πως καθίσταται «εξαιρετική επιλογή» η επένδυση στον ελληνικό σιδηρόδρομο, για «στρατηγικούς επενδυτές»; Λέγεται μάλιστα ότι εκτός απ’ τους Γάλλους που βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή με το Δημήτρη Ρέππα και τους Κινέζους που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον μέσω της Cosco για το Θριάσιο και τα εμπορευματικά κέντρα, στο παιχνίδι βρίσκονται Γερμανοί και Ρώσοι.

Την απάντηση τη δίνουν τα καινούργια δεδομένα που δημιουργεί ο νέος νόμος που μεταβάλλει δραστικά το σκηνικό στον ελληνικό σιδηρόδρομο. Ας τα παρακολουθήσουμε βήμα το βήμα.

Πλήρης διαχωρισμός της υποδομής απ’ το μεταφορικό έργο

Η αναδιοργάνωση του ΟΣΕ ως ομίλου θυγατρικών εταιρειών περιορίζεται στην κατασκευή, συντήρηση και διαχείριση του σιδηροδρομικού δικτύου ενώ ταυτόχρονα «εδραιώνεται η οικονομική και λειτουργική αυτοτέλεια της ΤΡΑΙΝΟΣΕ που δεν είναι πλέον μέρος του ομίλου ΟΣΕ και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την άμεση λειτουργική και οικονομική εξυγίανσή της με προοπτική ιδιωτικοποίησης της σύμφωνα με το ν. 3049/2002» όπως αποκαλύπτει η ίδια η Αιτιολογική Έκθεση του σχεδίου νόμου. Έτσι λοιπόν δίνεται η δυνατότητα στους ιδιώτες να βάλουν στο χέρι το εξαιρετικά επικερδές μεταφορικό (επιβατών και εμπορευμάτων) έργο μέσω της αγοράς του 49% των μετοχών (προς το παρόν δεν εισάγεται στο χρηματιστήριο) και της απόκτησης του μάνατζμεντ της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Μάλιστα μεταβιβάζεται στην κυριότητα της ανεξάρτητης πλέον ΤΡΑΙΝΟΣΕ το τροχαίο υλικό του ΟΣΕ προκειμένου να γίνει πιο ελκυστική στους ιδιώτες. Η «προίκα» αυτή μειώνει δραστικά το λειτουργικό κόστος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η οποία ήταν υποχρεωμένη μέχρι σήμερα να ενοικιάζει το τροχαίο υλικό (βαγόνια και μηχανές) απ’ τον ΟΣΕ. Απ’ τη ρύθμιση αυτή εξαιρούνται οι μηχανές έλξης για τις οποίες προβλέπεται η πώληση ή η εκμίσθωση τους απ’ τον ΟΣΕ σε τρίτους!

Αυξήσεις στα εισιτήρια, περικοπές στα δρομολόγια

Η τιμολογιακή πολιτική της νέας εταιρείας, οι παρεχόμενες υπηρεσίες και τα δρομολόγια που θα διενεργεί, σκοπό θα έχουν την άμεση κερδοφορία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σύμφωνα με το επιχειρησιακό σχέδιο που υποχρεούται απ’ το νέο νόμο να υποβάλλει. Έτσι από 1/1/2011 απελευθερώνεται το κόμιστρο και καταργούνται οι όποιες εκπτώσεις, ενώ οι ήδη πολύ χαμηλές τιμές στα εισιτήρια του τρένου αποτελούν οριστικά παρελθόν. Προβλέπεται επίσης επανασχεδιασμός των δρομολογίων και σε αρκετές περιπτώσεις κατάργησή τους. Οι περικοπές δρομολογίων με βάση το επιχειρησιακό σχέδιο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ επιβεβαίωσαν τους φόβους των εργαζομένων που τόνιζαν εδώ και μήνες πως «το σχέδιο που εκπονήθηκε απ’ το αρμόδιο υπουργείο καταργεί τα 2/3 του δικτύου (δίκτυο Δυτικής Μακεδονίας – Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, Πελοποννήσου – Δυτικής Θεσσαλίας) και χαρίζει ουσιαστικά στους ιδιώτες το υπόλοιπο κομμάτι (ΠΑΘΕ – Πελοποννήσου, Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Ευζώνων) προσθέτοντας “προίκα” αυξημένων εσόδων κατά 55 εκ ευρώ απ’ την αύξηση των εισιτηρίων».

Με βάση το επιχειρησιακό σχέδιο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ οι αυξήσεις των εισιτηρίων από 1/1/2011 θα αγγίξουν και το 100% (πχ το Αθήνα Θεσσαλονίκη με τρένα μέσης ταχύτητας που κόστιζε 20,10 ευρώ θα εκτιναχθεί στα 39 ευρώ, ενώ κατά 50% θα είναι αυξημένα τα εισιτήρια του προαστιακού της Αθήνας).

…Και επιδοτήσεις στους ιδιώτες για τις «άγονες» γραμμές

Ωστόσο φαίνεται να εκλείπει ο κίνδυνος η μισή και πλέον Ελλάδα να μείνει χωρίς σιδηροδρομική, αφού τα 2/3 του δικτύου θα βαφτιστούν «ζημιογόνα» δρομολόγια. Γιατί; Διότι πολύ απλά ο νόμος Ρέππα εισάγει το νέο καθεστώς των λεγόμενων άγονων γραμμών και στο σιδηρόδρομο. Ένα καθεστώς που υπάρχει στην ακτοπλοΐα και στις αεροπορικές συγκοινωνίες μετά την είσοδο των ιδιωτικών αεροπορικών εταιρειών στην αγορά και την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής.

Μάλιστα για τα επόμενα τρία χρόνια προβλέπεται 50 εκ ευρώ ετήσια επιχορήγηση απ’ το Υπουργείο Υποδομών ως αποζημίωση για «ζημιογόνα δρομολόγια» προς την ΤΡΑΙΝΟΣΕ (είτε ως έχει σήμερα είτε ως μερικώς ιδιωτικοποιημένη). Παράλληλα, δίνεται η δυνατότητα στο Δήμο μιας περιοχής να επιδοτήσει την (ιδιωτική πλέον) ΤΡΑΙΝΟΣΕ για την πραγματοποίηση των εκεί δρομολογίων. Γεγονός που θα επιβαρύνει τους κατοίκους αυτών των περιοχών μέσω της τοπικής φορολογίας και των δημοτικών τελών, αφού είναι σχεδόν αδύνατο να ανταποκριθούν σε μια τέτοια υποχρέωση οι, ήδη χρεωμένοι, Δήμοι.

Λιγότεροι και φτηνοί εργάτες στον ιδιωτικό σιδηρόδρομο

Το νέο νομοθετικό πλαίσιο δρομολογεί εξελίξεις και ως προς την μείωση του προσωπικού τόσο στον όμιλο του ΟΣΕ όσο και στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Έτσι απ’ τους 6.000 και πλέον εργαζομένους στο σιδηρόδρομο προβλέπεται αρχικά η μείωση κατά 50% του προσωπικού μέσω μετατάξεων και συνταξιοδοτήσεων.

Ήδη το ΥΠΕΣ με εγκύκλιο του απ’ τις αρχές Δεκέμβρη σε όλες τις Υπηρεσίες του Δημοσίου έχει ζητήσει κατάλογο με τις κενές οργανικές θέσεις τους προκειμένου να μεταταχθούν 2500 σιδηροδρομικοί, οι 700 εκ των οποίων θα προέλθουν απ’ την ΤΡΑΙΝΟΣΕ και οι υπόλοιποι 1800 απ’ τον όμιλο του ΟΣΕ. Επιπλέον σε αρκετές εκατοντάδες υπολογίζονται και αυτοί που θα συνταξιοδοτηθούν μέσα στο 2011.

Την ίδια στιγμή αλλάζει εκ βάθρων το τοπίο των εργασιακών σχέσεων στον «αναδιοργανωμένο» ΟΣΕ και την «προς ιδιωτικοποίηση» ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Καταργούνται και συντάσσονται σε, ριζικά και δραματικά, διαφορετική βάση οι νέοι κανονισμοί προσωπικού. Παρελθόν αποτελούν τα εκτός έδρας και η συντριπτική πλειοψηφία των επιδομάτων (εν ισχύ παραμένουν τα οικογενειακά επιδόματα και τα ανθυγιεινά), ενώ περιορίζονται οι υπερωρίες με στόχο οι «δευτερεύουσες» απολαβές να μην ξεπερνούν το 10 με 15% των βασικών αποδοχών των εργαζομένων. Καταργείται ο θεσμός των συλλογικών συμβάσεων, του μισθολογίου και των ειδικοτήτων όπως είχαν διαμορφωθεί απ’ το 1993 και προσαρμόζονται στα νέα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας.

Ενδεικτικό της στόχευσης που έχει η κυβέρνηση είναι και πάλι το νέο επιχειρησιακό σχέδιο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ το οποίο προβλέπει μειωμένη σχεδόν κατά 50%, δηλαδή στο μισό (από 93 εκ ευρώ σε 48 εκ ευρώ), τη μισθολογική δαπάνη το 2011 σε σχέση με το 2010.

Ανάλογες συνέπειες στην επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και στη συρρίκνωση των αμοιβών των εργαζομένων είχε η ιδιωτικοποίηση των βρετανικών σιδηροδρόμων. Μάλιστα επέφερε κατακόρυφη αύξηση των πολύνεκρων δυστυχημάτων, ως απόρροια της εντατικοποίησης των όρων εργασίας και της ελλιπούς προσοχής σε θέματα ασφάλειας, γεγονός που οδήγησε στην επάνοδο των βρετανικών σιδηροδρόμων ύστερα από κάποια χρόνια ξανά σε κρατική ιδιοκτησία.

Στο σφυρί τα ακίνητα και το σιδηροδρομικό δίκτυο

Πριν αναφερθούμε στην ψεύτικη και υποκριτική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης που στοχεύει να βάλλει στις ράγες της ιδιωτικοποίησης τις σιδηροδρομικές μεταφορές, το παράδειγμα του ΟΣΕ είναι ενδεικτικό του πλιάτσικου της δημόσιας περιουσίας που ζητάει η τρόικα για λογαριασμό των δανειστών – τοκογλύφων της χώρας.

Η ιδιωτικοποίηση του εμπορικού και επιβατηγού μεταφορικού έργου (ΤΡΑΙΝΟΣΕ), η μείωση του προσωπικού, των αμοιβών και οι ανατροπές των εργασιακών σχέσεων (και) στο σιδηρόδρομο, οι περικοπές δρομολογίων και οι αυξήσεις των εισιτηρίων που καθιστούν πανάκριβο, για τη μεταφορά του λαουτζίκου, το τρένο, είναι μόνο η μία όψη της διαρθρωτικής αυτής αλλαγής στην οικονομία.

Η άλλη όψη αφορά στη διαχείριση του δικτύου και της υποδομής (η αξία της πάγιας σιδηροδρομικής υποδομής ανέρχεται στα 7,5 δις ευρώ), και της ακίνητης περιουσίας του ΟΣΕ, της οποίας η αξία της φτάνει τα 4,6 δις ευρώ. (Υπολογίζεται σε 3581 γεωτεμάχια επιφάνειας 85000 στρεμμάτων και 4558 κτίρια επιφάνειας 500.000 τμ ήτοι 500 στρέμματα).

Ο νόμος Ρέππα προβλέπει, όπως είδαμε αρχικά, την αναδιοργάνωση του ΟΣΕ σε όμιλο θυγατρικών εταιρειών που περιορίζεται στην κατασκευή, συντήρηση και διαχείριση του σιδηροδρομικού δικτύου. Με βάση τη ρύθμιση ο κρατικός ΟΣΕ ΑΕ απορροφά τον ΕΔΙΣΥ (Εθνικός Διαχειριστής Σιδηροδρομικής Υποδομής) προκειμένου «ν’ αναβαθμιστεί σε αποκλειστικό διαχειριστή της σιδηροδρομικής υποδομής με ουσιαστικό ρόλο και ευθύνη στη σχεδίαση της ανάπτυξης του δικτύου». Στο εξής ο αναδιαρθρωμένος ΟΣΕ θα έχει δύο θυγατρικές εταιρείες, την ΕΡΓΟΣΕ με αρμοδιότητα το δίκτυο και την υποδομή και τη ΓΑΙΟΣΕ για την ακίνητη περιουσία.

Ωστόσο ως αποκλειστικός μέτοχος της ΓΑΙΟΣΕ, ορίζεται το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή το Υπουργείο Οικονομικών και όχι ο ίδιος ο ΟΣΕ του οποίου η ΓΑΙΟΣΕ είναι θυγατρική. Ο σκοπός προφανής. Το υπουργείο Οικονομικών που σηκώνει το βάρος της ικανοποίησης των όρων του μνημονίου (και των αξιώσεων των δανειστών της χώρας) θα πρέπει να μπορεί να εκποιεί τη μυθώδη ακίνητη περιουσία του ΟΣΕ, που ανέρχεται στα 4,6 δις ευρώ και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ελλάδα μετά απ’ αυτή της Εκκλησίας! Εκεί στοχεύει άλλωστε η πρόβλεψη του άρθρου 5 παράγραφος 3 του νόμου, η οποία δίνει τη δυνατότητα στη ΓΑΙΟΣΕ (δηλαδή στο μοναδικό της μέτοχο το Υπουργείο Οικονομικών) να προχωράει στη σύναψη συμβάσεων παραχώρησης των ακινήτων σε τρίτους και σε Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα –ΣΔΙΤ- και μάλιστα αόριστης διάρκειας (δηλαδή συμβάσεις που ξεπερνούν τα 30 χρόνια).

Αυτές είναι λοιπόν οι διαρθρωτικές τομές στην οικονομία που τελικά έρχονται να διευκολύνουν, σε συνθήκες Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου της χώρας, το πλιάτσικο των επιχειρηματικών και τραπεζικών ομίλων στη δημόσια περιουσία σε αντάλλαγμα των ληστρικών τους δανείων. «Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει»

Το «δημοσιονομικό άγος» και οι ανομολόγητοι στόχοι…

Γιατί φτάσαμε ως εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα. Η κυβέρνηση δια του υπουργού Υποδομών, απ’ το βήμα της βουλής το διήμερο 26, 27 Οκτωβρίου, για να εμφανίσει ως αναγκαίες αυτού του είδους τις αλλαγές ισχυριζόταν ότι επιδίωξή της ήταν να απαλλάξει «τους Έλληνες φορολογούμενους πολίτες από ένα δημοσιονομικό άγος» και πρόσθετε: «Χρειάζονται τομές, χρειάζονται αλλαγές σε ένα σιδηρόδρομο ο οποίος παρουσιάζει σωρευμένο χρέος 10.700.000.000 ευρώ και παρουσιάζει με στοιχεία 2009, δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξης του 1.200.000.000 ευρώ, 933.000.000 ο ΟΣΕ, 271.000.000 η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η οποία και τα τρία χρόνια της λειτουργίας της παρουσιάζει παθητικό, μεγάλες ζημιές».

Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Η κυβέρνηση λέει τη μισή αλήθεια για να κρύψει ότι με το νόμο αυτό θέλει να ικανοποιήσει τις αξιώσεις των δανειστών, να εκποιήσει δημόσια περιουσία, όπως τα ακίνητα του ΟΣΕ και τη σιδηροδρομική υποδομή και να παραδώσει σε πολυεθνικές μια παρθένα αγορά όπως οι – σταθερής τροχιάς – μεταφορές. Και μιλάμε για έναν κλάδο που καλύπτει σήμερα (με ευθύνη των κυβερνήσεων) μόλις το 1,2% των εμπορευματικών μεταφορών και έχει βαρύνουσα σημασία, δυναμική και υπό προϋποθέσεις πάρα πολλά κέρδη σε μια χώρα που θέλει να καταστεί διεθνές εμπορευματικό μεταφορικό κέντρο.

…πολιτική και οικονομική απάτη τα χρέη του ΟΣΕ

Το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης για την ψήφιση του νόμου για τον ΟΣΕ και το σιδηρόδρομο ήταν το υπέρογκο και δυσβάσταχτο χρέος του Οργανισμού που ανέρχεται στα 10,7 δις ευρώ. Μάλιστα αυτό συνοδεύτηκε από μια, και πάλι, χωρίς προηγούμενο εκστρατεία κατασυκοφάντησης των εργαζομένων. Το αρμόδιο υπουργείο έκανε λόγο για μέσο μισθό 4000 ευρώ, απίθανης έμπνευσης επιδόματα και υπεράριθμο προσωπικό το οποίο ήταν και πλήρως ανορθολογικά κατανεμημένο στις διάφορες υπηρεσίες.

Ποια είναι ωστόσο η αλήθεια, την οποία δεν τόλμησε ποτέ να παραδεχτεί δημόσια η κυβέρνηση; Το χρέος των 10,7 δις ευρώ του ΟΣΕ που αναλαμβάνει τώρα η κυβέρνηση ήταν ήδη κατά σχεδόν 90% δημόσιο χρέος, αφού προέκυψε από δάνεια που υποχρεώθηκε από τις διαδοχικές κυβερνήσεις να πάρει ο ΟΣΕ προκειμένου να καλύψει τα χρέη του κράτους προς αυτόν! Με βάση τα στοιχεία που δίνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, επικαλούμενοι τη μελέτη του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κυριάκου Κιουλάφα, 8,5 δις ευρώ είναι μόνο οι ανεξόφλητες οφειλές του Δημοσίου προς τον ΟΣΕ! Με άλλα λόγια, όπως υποστηρίζει σε αρθρογραφία του, ο Καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και πρώην Πρόεδρος του ΟΣΕ Ιωάννης Μουρμούρης, ο Οργανισμός, από ίδρυσής του το 1972 μέχρι και σήμερα, έχει υποστεί ζημιά 9 δις ευρώ απ’ το γεγονός ότι το κράτος δεν κατέβαλε ποτέ ως όφειλε τα προβλεπόμενα ποσά (Ως Υποχρεώσεις Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος που όριζε το ιδρυτικό του ΟΣΕ Νομοθετικό Διάταγμα 1300/1972 και Υποχρεώσεις Δημόσιας Υπηρεσίας όπως μετονομάστηκαν με το νόμο 2671/1998).

Διαχρονικά λοιπόν οι κυβερνήσεις δεν κάλυπταν τις πάγιες υποχρεώσεις τους προς τον ΟΣΕ. Έβαζαν τις διοικήσεις του οργανισμού, με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, να δανείζονται με υψηλά επιτόκια και έτσι τα δάνεια αυτά δεν εγγράφονταν στον τακτικό προϋπολογισμό και δεν επιβάρυναν το φανερό δημόσιο χρέος.

Ο εκτροχιασμός των χρεών του ΟΣΕ έχει ως σημείο καμπής το 2002, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όταν το σύνολο των οφειλών του Οργανισμού ήταν στα 2,5 δις ευρώ για να υπερτετραπλασιαστεί μέσα σε 8 χρόνια με μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης 55%. Επίσης δεν πρέπει να θεωρηθεί τυχαίο ότι ως χρονιά καμπής για την διόγκωση των χρεών του ΟΣΕ είναι το 2002 όταν και ψηφίζεται ο νόμος για τις αποκρατικοποιήσεις των ΔΕΚΟ.

Αποκαλυπτικό της απάτης των ιθυνόντων για την κατάσταση του ΟΣΕ είναι το γεγονός ότι από δάνεια που χρεωνόταν ο ΟΣΕ προέκυπταν ακόμα και οι λεγόμενοι «εθνικοί πόροι» για να προχωρήσουν συγχρηματοδοτούμενα με την ΕΕ έργα στο σιδηρόδρομο. Μόνο στην 7ετία 2002-2009 το δημόσιο οφείλει στον ΟΣΕ 770 εκ ευρώ δηλαδή τη συμμετοχή του σε τέτοιου είδους επιχορηγήσεις.

Το συγκλονιστικότερο όλων ωστόσο, είναι πως το σύνολο σχεδόν των δανείων (δηλαδή το 85-90% του χρέους) του ΟΣΕ, αφορά σε έργα κατασκευής, επέκτασης, εκσυγχρονισμού και βελτίωσης της υποδομής και του δικτύου! Δηλαδή το κομμάτι εκείνο του ΟΣΕ που παράγει τα χρέη παραμένει κρατικό και θα συνεχίσει να τροφοδοτείται απ’ τους φόρους των Ελλήνων πολιτών, τους οποίους κατά τ’ άλλα η κυβέρνηση θέλει «να απαλλάξει απ’ το δημοσιονομικό άγος», ενώ τα νέα επιδοτούμενα δρομολόγια, με τα ακριβά εισιτήρια, με την προίκα του τροχαίου υλικού και τους πιο φτηνούς εργάτες και χωρίς χρέη (ΤΡΑΙΝΟΣΕ) γίνεται ιδιωτικό!

Ξεχωριστό κεφάλαιο που χρήζει άρθρου από μόνο του είναι το πόσα έργα για τα οποία χρεώθηκε ο ΟΣΕ με δάνεια δεν έχουν ακόμα παραδοθεί, απ’ τις αναδόχους εταιρείες με αποτέλεσμα ο οργανισμός να έχει διαφυγόντα έσοδα. Και σε όλα αυτά δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας και το μερίδιο που τυχόν έχουν στα χρέη του ΟΣΕ, οι συμβάσεις με τη Siemens για τον εκσυγχρονισμό του τροχαίου υλικού, συμβάσεις που αποτελούν αντικείμενο έρευνας της δικαιοσύνης και της βουλής στο πλαίσιο του σκανδάλου με τα μαύρα ταμεία της Γερμανικής Πολυεθνικής.

Προδιαγεγραμμένος εκτροχιασμός…

Για την ιστορία αξίζει να αναφερθεί ότι ο ΟΣΕ είχε καταφύγει διεκδικώντας δικαστικά 2 φορές (1990 και 1992) τις εκ του νόμου οικονομικές υποχρεώσεις της πολιτείας προς τον Οργανισμό, οι οποίες ως σήμερα παραμένουν ανενεργές.

Αντί αυτού απ’ το 1994 ακόμα, επί προεδρίας Γιώργου Πέτσου στον ΟΣΕ, προαναγγέλλεται η αλλαγή του ιδρυτικού του νόμου για να εναρμονιστεί με τις οδηγίες της ΕΕ (1993) που προβλέπουν στο πλαίσιο της απελευθέρωσης της αγοράς των σιδηροδρομικών μεταφορών το διαχωρισμό της υποδομής απ’ την εκμετάλλευσή της και αυτό υπηρετούν όλες οι μετέπειτα νομοθετικές πρωτοβουλίες τόσο απ’ το ΠΑΣΟΚ όσο και απ’ τη ΝΔ. Σ’ αυτή την κατεύθυνση το 1998 γίνεται ο λογιστικός διαχωρισμός των δύο δραστηριοτήτων και το 2005 δημιουργείται η ΤΡΑΙΝΟΣΕ ως θυγατρική του ΟΣΕ και αναλαμβάνει το μεταφορικό έργο, για να ανεξαρτητοποιηθεί απ’ τον όμιλο το 2008.

Κατά συνέπεια η κυβέρνηση με το νόμο Ρέππα για τον ΟΣΕ αφενός μεν ολοκληρώνει μια μακρά πορεία διαχωρισμού της υποδομής απ’ τη χρήση, για να εισάγει τους ιδιώτες στα κερδοφόρα σιδηροδρομικά δρομολόγια, αφετέρου αναλαμβάνει τα (δικά της στην πραγματικότητα) χρέη του ΟΣΕ, που δημιουργήθηκαν και διογκώθηκαν στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, ώστε να πάρει για αντάλλαγμα ως αποκλειστικός μέτοχος της ΓΑΙΟΣΕ την εν λευκώ αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας (των φιλέτων) του Οργανισμού, σε συνθήκες Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου – Μνημονίου για τη χώρα. Κοινώς, να τα ξεπουλήσει όλα!

ΠΗΓΗ: Από mafalda – 16 Δεκεμβρίου 2010, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/13630

ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΠΑΛΙ  ΣΤΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΤΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΝΙΚΟΛΑ ΓΑΛΙΑΤΣΑΤΟ ΕΠΕΙΔΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΚΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ

 

Της Σ. Ο. της alfavita

 

 

Μετά από πειθαρχική δίωξη που είχε ως αποτέλεσμα δυο αθωωτικές αποφάσεις (πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο πειθαρχικό), ο Νικόλας Γαλιατσάτος αντιμετωπίζει πάλι το πειθαρχικό επειδή ως αιρετός υπερασπίστηκε συναδέλφους.

Κατά της αθωωτικής απόφασης του Δευτεροβάθμιου πειθαρχικού Συμβουλίου (ζητώντας την ακύρωσή της) για την υπόθεση του εκπαιδευτικού Νικόλα Γαλιατσάτου, προσέφυγε ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης ορίζοντας νέο «δικαστήριο» στις 21 Ιανουαρίου 2011.

Ο Νίκος Γαλιατσάτος καθόρισε τη στάση του στο υπηρεσιακό όργανο αποκλειστικά με γνώμονα το συμφέρον του κλάδου και τα δικαιώματα των συναδέλφων του.

 Ως εκλεγμένος εκπρόσωπος ενήργησε με βάση τις αποφάσεις του οργανωμένου κλάδου και του συνδικαλιστικού του κινήματος που από τη φύση του έχει υποχρέωση να αντιστέκεται και να αντιπαλεύει στάσεις, αποφάσεις, ακόμα και άδικους νόμους του κράτους που στρέφονται κατά των συναδέλφων και γενικότερα της εκπαίδευσης.

Τήρησε δηλαδή τη στάση που οφείλει να κρατάει κάθε μαχητικός αιρετός εκπρόσωπος του κλάδου στα υπηρεσιακά συμβούλια. Μια τέτοια στάση όμως αποτελεί εμπόδιο για την προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής στην εκπαίδευση, πράγμα που ενοχλεί, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να αλλάξει το τοπίο στην εκπαίδευση χτυπώντας τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εκπαιδευτικών. Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη δίωξη αποκτά ευρύτερα πολιτικά χαρακτηριστικά που στοχεύουν ευθέως στη φίμωση και την μετατροπή των αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στα υπηρεσιακά συμβούλια σε πειθήνια όργανα των εντολών της διοίκησης.

Θεωρούμε τις παραπάνω πρακτικές εξαιρετικά επικίνδυνες για τις δημοκρατικές ελευθερίες που έχει κατοχυρώσει το εκπαιδευτικό κίνημα και απαιτούμε να σταματήσουν τώρα οι συγκεκριμένες διώξεις και να τεθούν στο αρχείο. Απαιτούμε να σταματήσει γενικότερα κάθε προσπάθεια φίμωσης και χειραγώγησης των μαχητικών φωνών του συνδικαλιστικού κινήματος.

 Απαιτείται η άμεση, μαζική,  μαχητική και συλλογική μας απάντηση να αποτελέσει ασπίδα προάσπισης του Δημόσιου Σχολείου και όλων των συναδέλφων που διώκονται για αντίστοιχους λόγους.

 

Το ιστορικό

 

Ο καθηγητής  Νικόλας Γαλιατσάτος υπέστη δίωξη πριν από κάμποσα χρόνια  διότι ως αιρετός εκπρόσωπος του κλάδου, εφαρμόζοντας απόφαση του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς – Ιθάκης, δεν ψήφισε να ασκηθεί σε συνάδελφο πειθαρχική δίωξη, αλλά πρότεινε απλώς να σταματήσει κάθε πειθαρχική διαδικασία και να γίνει αποδεκτή η παραίτηση που η συνάδελφος ζήτησε εγγράφως.

Σύμφωνα με την τότε ανακοίνωση της ΟΛΜΕ ο Νικόλας Γαλιατσάτος, διώχθηκε  ουσιαστικά γιατί η διοίκηση επιδιώκει με την επίκληση  μιας νομιμότητας που εξυπηρετεί αποκλειστικά την αντιεκπαιδευτική της πολιτική, να χειραγωγήσει και να φιμώσει τoν κλάδο, προκειμένου να μην αντιστέκεται στις  αντιδραστικές αλλαγές που προωθεί. Ποινικοποιεί και διώκει γι’ αυτό το σκοπό τη σύνδεση των αιρετών με τα συνδικαλιστικά όργανα του κλάδου και τη μη ευθυγράμμισή τους με τις κυρίαρχες επιλογές που, είτε «νομίμως» με βάση το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο είτε παρανόμως, προωθούνται από τα Υπηρεσιακά Συμβούλια.

Το θέμα εκδικάστηκε από το ΑΠΥΣΔΕ Ιονίων Νήσων το οποίο με απόφασή του αθώωσε το Νικόλα Γαλιατσάτο.

Λίγο αργότερα ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης υπέβαλε ένσταση στην απόφαση και με βάση αυτή την ενέργεια η υπόθεση αυτή εκδικάζεται στην Αθήνα στο χώρο του  δευτεροβάθμιου πειθαρχικού συμβουλίου (23/9/2008). Με τη συλλογική παρουσία εκπροσώπων του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, του ΚΕΜΕΤΕ, της ΕΛΜΕ Κεφαλλονιάς – Ιθάκης, ΕΛΜΕ της Δ. Αττικής, ΕΛΜΕ της Αν. Αττικής κ.λπ. και την παρουσία του Νϊκου Γαλιατσάτου εκδικάζεται η ένσταση. Στις 1η ώρα το μεσημέρι της Τρίτης 23 Σεπτεμβρίου 2008 ανακοινώθηκε η απόφαση που αθώωνε ομόφωνα το συνάδελφο Νίκο Γαλιατσάτο.

 Η συνέχιση της δίωξης παρότι τόσο το πρωτοβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο (ΑΠΥΣΔΕ) όσο και το δευτεροβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο αθώωσε το Νίκο Γαλιατσάτο, δείχνει την επιμονή  της κυβέρνησης να  ελέγξει  τα σχολεία και μέσα από την  «δημοσιοϋπαλληλική πειθαρχία» των εκπαιδευτικών να δημιουργήσει συνθήκες πλήρους ευθυγράμμισης των αιρετών με τα διορισμένα μέλη των Υ/Σ.

 

ΠΗΓΗ:  20-11-2010,  www.alfavita.gr   

Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου 

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Το θέμα της ασφαλείας των ξένων αποστολών ταλάνισε και τις αρχές της φιλοξενούσης τους αγώνες χώρας, όπως και τη δική μας πριν από την τέλεση των ολυμπιακών αγώνων. Δημοσιεύματα στον αμερικανικό τύπο έκαναν λόγο για τρομοκρατικό κτύπημα της Αλ Κάιντα. Ανέφεραν παράλληλα και την αυξημένη εγχώρια εγκληματικότητα (50 δολοφονίες την ημέρα). Τελικά η χώρα ασφαλώς θα προμηθεύτηκε συστήματα παρακολούθησης από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, χώρες άκρως εξειδικευμένες σ' αυτά, και έτσι "οι εχθροί της παγκόσμιας ειρήνης" δεν τόλμησαν! Πάντως οι Αμερικανοί δικαιώθηκαν, αφού 42 ημέρες πριν την έναρξη των αγώνων η αστυνομία της Ν. Αφρικής κατέσχε 2,5 τόνους εκρηκτικών στο Γιοχάνεσμπουργκ, ενώ λίγο αργότερα ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίον δυο λεωφορείων που κινούνταν στο Σοβέτο, προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ.

Το Σοβέτο κάτι θυμίζει στους παλαιότερους. Εκεί είχε ξεκινήσει το 1976 η φοιτητική εξέγερση κατά του καθεστώτος των διακρίσεων, το οποίο είχε αποφασίσει την επιβολή της γλώσσας των λευκών αποίκων (την αφρικανς) στα σχολεία των μαύρων. Η αιματοχυσία που άρχισε εκεί εξαπλώθηκε σ' όλη τη χώρα με αποτέλεσμα 500 νεκρούς (Μαύρους βέβαια). Το σύστημα του "απαρτχάιντ", όπως έμεινε γνωστό, το οποίο επιβλήθηκε το 1948, μέσω μιας σειράς νόμων, όριζε διαφορετικούς τομείς κατοικίας και εργασίας των φυλών στις αστικές περιοχές και εμπόδιζε την πρόσβαση των μη λευκών σε ορισμένες περιοχές. Το Σοβέτο ήταν ένα από τα "γκέτο" των μαύρων κατοίκων της χώρας, οι οποίοι ζούσαν κάτω από άθλιες συνθήκες μη έχοντας στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Βέβαια η κατάσταση δεν διέφερε προ του 1948 και τις διακρίσεις γεύθηκε ο μεγάλος οραματιστής της ειρήνης Μαχάτμα Γκάντι ως νεαρός δικηγόρος στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 1963 το καθεστώς είχε δείξει τη σκληρότητά του φυλακίζοντας τον ηγέτη του κινήματος υπέρ των δικαιωμάτων των Μαύρων Νέλσονα Μαντέλα, ο οποίος παρέμεινε έγκλειστος επί 27 έτη, ώς το λυκόφως του καθεστώτος των διακρίσεων. Και πρέπει να τονίσουμε σε εποχή που κάποιοι δικοί μας ανθέλληνες, αν όχι μισέλληνες, βάλλουν με πάθος κατά του ελληνισμού ότι δικηγόρος υπεράσπισης του Μαντέλα υπήρξε ο συμπατριώτης μας στη Ν. Αφρική εγκατεστημένος Γεώργιος Μπίζος. Και είναι ευρέως γνωστό ότι οι Έλληνες στη συντριπτική τους πλειονοψηφία δεν υποτάχθηκαν στο άθλιο καθεστώς των διακρίσεων, με αποτέλεσμα να δέχονται από "πολιτισμένους" λευκούς εκβιασμούς και απειλές τιμωρίας τους για τα φιλάνθρωπα αισθήματα έναντι τους έναντι των Μαύρων!

Ήρθε κατά την αρχή της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα το πλήρωμα του χρόνου και το καθεστώς, που έδειχνε περίτρανα το ύψος της αθλιότητας των "πολιτισμένων" λευκών της Δύσης, κατέρρευσε. Οι ιθαγενείς ανήλθαν στην εξουσία, τύποις όμως, καθώς οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας παρέμειναν στην ιδιοκτησία των απογόνων των λευκών αποίκων και σταδιακά πέρασαν στα χέρια των ληστρικών πολυεθνικών. Ουδεμία πράξη αντεκδίκησης σημειώθηκε. Μάλιστα ο βραβευμένος με Nobel ειρήνης επίσκοπος Ντέσμουντ Τούτου απεκάλεσε τη χώρα του "ουράνιο τόξο", όρο, τον οποίο υιοθέτησε και ο πρόεδρος Μαντέλα. Θέλησαν μ' αυτό να τονίσουν ότι η χώρα τους αγκαλιάζει τους πάντες ανεξαρτήτως φυλής! Να μάθημα υψηλοφροσύνης στη χώρα, στην οποία δεν φυλακίστηκε ούτε ένας λευκός ιερωμένος, που κατέβηκε εκεί για να μεταδώσει στους ειδωλολάτρες ιθαγενείς το Ευαγγέλιο της αγάπης.

Η Νότια Αφρική αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα με τις λοιπές χώρες του πλανήτη. Τα φιλόδοξα σχέδια να καταστεί πυρηνική δύναμη, οι σκοτεινές διασυνδέσεις με το Ισραήλ στον τομέα των εξοπλισμών, η ρύθμιση της τιμής πολυτίμων ορυκτών και άλλα σκοτεινά θέματα δεν εγγίζουν βέβαια τον λαό της κατά πλειονοψηφία, εξακολουθούν όμως να ενδιαφέρουν τους απλήστους για εξουσία και χρήμα.

Η θέση των πολλών δεν έχει βελτιωθεί σημαντικά από απόψεως οικονομικής. Τους αρκεί το ότι απολαμβάνουν την πολιτική τους ελευθερία. Κατά τα άλλα βιώνουν την ανεργία, η οποία γεννά την εγκληματικότητα, την οποία προέβαλαν, όπως γράψαμε οι Αμερικανοί, οι αδιάφθοροι, πριν από την τέλεση των αγώνων. Το σύνδρομο του AIDS έχει πλήξει σημαντικό ποσοστό των γηγενών, γι' αυτό και κάποιες χώρες, των οποίων οι ομάδες συμμετείχαν στους αγώνες, φρόντισαν να ενημερώσουν τους θερμόαιμους φιλάθλους τους, ώστε να είναι προσεκτικοί προς τις πόρνες, οι οποίες προσέφεραν κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του πλήθους των επισκεπτών άφθονο χρήμα στους εκμεταλλευτές τους (εδώ χωρά ο εύηχος όρος "νταβατζήδες" τους). Στα πιό πάνω κακά που μαστίζουν τα "γκέτο", τα οποία πλέον δεν συντηρεί το καθεστώς των διακρίσεων, αλλά η ανέχεια των ιθαγενών, ήρθε πριν από λίγα χρόνια να προστεθεί η αντιπαλότητα μεταξύ των εντοπίων και των προσερχομένων από γειτονικές χώρες προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Πληροφορηθήκαμε ότι σημειώθηκαν σκληρές συγκρούσεις με θύματα, καθώς οι εντόπιοι βλέπουν στους προσερχόμενους εκείνους που απειλούν να τους στερήσουν το γλίσχρο ημεροκάματο. Θυμούμαι κάθε φορά που διαβάζω σχετική είδηση την "Καλύβα του μπάρμπα Θωμά" της Χάριετ Μπίτσερ Στόου. Σε ένα αγρόκτημα ο σκληρός ιδιοκτήτης είχε ορίσει μαύρους ως επιστάτες. Ήσαν οι αγριότεροι επιστάτες σε μεγάλη έκταση. Βέβαια, όσο και αν δεν υπάρχει πλήρης αναλογία, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο ότι η δυτική νοοτροπία στραγγαλίζει την εκδήλωση οποιασδήποτε αλληλεγγύης μεταξύ συμπασχόντων.

Το ποδόσφαιρο τελικά έδειξε για μία ακόμη φορά ότι είναι το δημοφιλέστερο άθλημα. Κανείς δεν ασχολήθηκε με το παρασκήνιό του, όχι βέβαια σε επίπεδο εθνικών ομάδων, αλλά "πολυεθνικών" συλλόγων. Ούτε για άθλια στοιχήματα ούτε για ξέπλυμα μαύρου χρήματος ούτε για ποδηγέτηση των πολιτικών, οι οποίοι στις Βουλές ψηφίζουν κατ' εντολή των ανθρώπων της νύχτας υπέρ της παραγραφής των χρεών εμπορικών "αθλητικών"επιχειρήσεων. Το ποδόσφαιρο είναι το σύγχρονο "όπιο των λαών" και θα παρέχεται αφθονότερο στο μέτρο που από αυτούς στερείται η δυνατότητα εργασίας, υποβαθμίζεται δραστικά το επίπεδο περίθαλψης και η λήψη σύνταξης τείνει να μετατραπεί σε απραγματοποίητο όνειρο! Βέβαια κάποιοι αισιόδοξοι βλέπουν και τη θετική πλευρά. Γίνεται, πολύς μάλιστα, λόγος για την εθνική ομάδα και, σε περίπτωση επιτυχίας, ανασύρονται από τα μπαούλα σημαίες και οι φίλαθλοι ξεχύνονται στους δρόμους προς μεγάλη θλίψη των ενορχηστρωμένων κατά του έθνους μας ημετέρων ανθελλήνων.

                                               

Οι φυλετικές διαμάχες μεταξύ της λευκής μειονότητας και της μαύρης πλειοψηφίας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία και την πολιτική της Νότιας Αφρικής, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στο απαρτχάιντ, που θεσμοθετήθηκε το 1948 από το νοτιοαφρικανικό Εθνικό Κόμμα, αν και οι φυλετικές διακρίσεις προϋπήρχαν. Οι νόμοι που καθόρισαν το απαρτχάιντ ως εσωτερική πολιτική του κράτους άρχισαν να φθίνουν το 1990,μετά από μακρό και βίαιο αγώνα της μαύρης πλειοψηφίας και ορισμένων, λευκών (π.χ. Αντρέ Μπρινκ και Λευκή Ξερή Εποχή) έγχρωμων και ινδών Νοτιοαφρικανών.

Η Νότια Αφρική αναφέρεται συχνά ως Έθνος Ουράνιο Τόξο -όρος που επινοήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Ντέσμοντ Τούτου και χρησιμοποιήθηκε από τον τέως πρόεδρο Νέλσον Μαντέλα ως μεταφορά για την περιγραφή της πολυπολιτισμικής απάντησης στον ρατσισμό και την ξενοφοβία της ιδεολογίας του απαρτχάιντ.

Μεθεόρτιος απολογισμός αθλιοτήτων

 

Θανάσης N. Παπαθανασίου

 

ΚΑΠΟΙΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ διαφημιζόταν κάποτε με τη σπιρτόζικη δήλωση: «Τη μπριζόλα μας δεν την αγγίζει χέρι άνθρωπου. Ο μάγειρας μας είναι πίθηκος». Ομολογουμένως δεν έχω συγκρατήσει την πατρότητα της – και ζητώ συγ­γνώμη από τον ευφυή συντάκτη της γι' αυτό. Ο λόγος που τη μνημονεύω εδώ είναι ιδιαίτερος. Επειδή κάθε Μεγάλη Πέμπτη βράδυ, εδώ και πέντε χρόνια, μου έρχεται στο νου. Ήρθε και φέτος. Κι επειδή φοβάμαι ότι δεν θα λείψει ού­τε του χρόνου, νιώθω αναγκαίο έναν απολογισμό ή ίσως μια προσημείωση…

Δεν είναι η νηστεία των μεγαλοβδομαδιάτικων ημερών που μου υποδαυλί­ζει τον συνειρμό. Ούτε και βρίσκεται στη λέξη «μπριζόλα» το κέντρο βάρους του. Βρίσκεται στη λέξη «χέρι». Κι έχει να κάνει με το ερώτημα ποιος απλώ­νει χέρι, που το απλώνει και γιατί το απλώνει.

Ως γνωστό, αργά το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, αφού τελειώσει στις εκκλησίες η ακολουθία των παθών του Χριστού, στολίζεται κατά παράδοση ο επιτάφιος, για να ‘ναι έτοιμος το πρωί της επόμενης μέρας. Τα άνθη για τον στολισμό είναι αυτά που κατά τη διάρκεια της ακολουθίας εναπόθεσαν οι πι­στοί στη βάση του υψωμένου σταυρού, τα δε χέρια που στολίζουν τον επιτάφιο είναι τα ίδια τα χέρια των πιστών, κυρίως γυναικών. Έθιμο; Σίγουρα. Κι όπως κάθε έθιμο, μπορεί κι αυτό να κινείται μεταξύ ζωντάνιας και ανουσιότητας, μεταξύ επίγνωσης και φολκλόρ. Πέρα όμως από την όποια συγκυριακή φόρτιση του, ο στολισμός του επιταφίου έχει ένα περιεχόμενο σπουδαίο, τουλά­χιστον σε συμβολικό επίπεδο. Φανερώνει εν σμικρώ κάτι που αποτελεί θεμε­λιώδη αξίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος: την ευχαριστιακή χρήση του κόσμου και τη συμμετοχή του λαού. Είναι δουλειά των ίδιων των μελών της Εκκλησίας να οδηγούν την καθημερινότητά τους στην κοινότητα εκείνη,η όποια οραματίζεται το μπόλιασμα της ανθρώπινης ζωής από την υπόσχεση της Ανάστασης. Αυτό – στον αντίποδα κάθε έννοιας μαγείας και μαντζουνιών σημαίνεται όποτε εισάγονται στην εκκλησία και προσφέρονται στο Θεό στοιχεία της χειροπιαστής ζωής: το ψωμί, το νερό, τα λουλούδια, μα και ο μό­χθος και η ευρηματικότητα. Θα μπορούσε κανείς ευκολότατα να καταδείξει από θεολογικής σκοπιάς ότι αυτή η παράμετρος είναι συστατική του εκκλησιαστικού γεγονότος. Συστατική ήγουν, ούτε ψιμύθιο που μπορεί να λείψει ανώδυνα, ούτε περιπτωσιακή παραχώρηση εκ μέρους του όποιου βοεβόδα…

Στην πραγματική πραγματικότητα και στην άθληση της συνύπαρξης, από τον στολισμό του επιταφίου ούτε οι παρεξηγήσεις απουσιάζουν, ούτε οι αισθη­τικές παραφωνίες αποφεύγονται. Μα αυτά είναι απείρως ελάχιστο κόστος μπροστά στις υπενθυμίσεις που υλοποιεί αυτή η πρακτική. Από τις τοπικές παραδόσεις συχνότατα ξεπροβάλλουν επιτάφιοι αριστουργήματα. Μα και άτσαλοι να ξεπροβάλλουν, είναι χίλιες φορές προτιμότεροι από εκείνα τα ανθουργήματα που είναι μεν συμμετρικώς άψογα, μα δεν τα έχει αγγίξει χέρι πιστού! Αναφέρομαι σε εκείνους τους επιτάφιους που εσχάτως οι τοπικές εκ­κλησιαστικές ηγεσίες αναθέτουν σε επαγγελματίες ανθοπώλες.

Στους ναούς που έχουν πληγεί από τη μαλάρια της θεαματικότητας, στή­νεται ήδη από την αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας ένα παραπανίσιο παγκάρι, με την επιγραφή: «Για τον στολισμό του επιταφίου». Για την αμοιβή, δηλαδή, του εργολάβου και τη μετατροπή – για άλλη μία φορά – των πιστών από αυτουργούς σε θεατές και καταναλωτές (ή σε κομπάρσους! καθ' όσον, ευέλι­κτοι εφημέριοι που δεν θέλουν να χρεωθούν την κατάργηση αυτού που de facto καταργούν, μαζεύουν μεν κόσμο, άλλα για να τον έχουν στην πραγματικότη­τα ντεκόρ στο ρεσιτάλ του εργολάβου). Είναι λάθος να νομιστεί ότι πρόκειται για ένα επουσιώδες ζήτημα, τεχνικής φύσεως. Αντιθέτως αποτελεί ένα ση­μείο όπου φανερώνεται τί είδους Εκκλησία επιθυμεί καθένας. Δείχνει πόσο πλέον εξαπλώνεται στον εκκλησιαστικό χώρο η αντίληψη που τους λαϊκούς τους θέλει απλώς χειροκροτητές, σπόνσορες ή προβατίνες, για να καυχάται ο ηγεμών πόσο καλά έχει οργανώσει το φέουδο του, πόσο λαμπρά επιτέλεσε τους εορτασμούς, πόσοι άνθρωποι ακολουθούν την αγιοσύνη του. Μα η τραγω­δία δεν έγκειται στο αν μπορεί να οργανωθεί ένα σουπερ μάρκετ, μία πασαρέ­λα ή ένας ιδιωτικός στρατός. Φυσικά και μπορεί! Η τραγωδία είναι ότι στρε­βλώνονται τα κριτήρια και δεν γίνεται κατανοητή η ιλιγγιώδης διαφορά με­ταξύ γκλάμουρους και φωτεινότητας, παποσύνης και εξουσίας, κοινότητας και κλαμπ!

Το κείμενο μου αυτό είναι θυμωμένο. Και δεν καμαρώνω γι' αυτό. Αναρω­τιέμαι όμως που θα φτάσει η αποθράσυνση και η συστηματική προσπέραση των θεολογικών ερωτημάτων που έχουν από καιρό τεθεί. Ενδεικτικό: Σε ενο­ριακό ναό που την τελευταία πενταετία έχει παραδοθεί σε εργολάβο, φέτος όχι μόνο ξαναέλαβε χώρα το ανοσιούργημα της Μεγάλης Πέμπτης, αλλά και «επεκτάθηκε»: Οι υπάλληλοι του εργολάβου έκαναν την προεργασία την προηγούμενη μέρα – βράδυ Μεγάλης Τετάρτης – γεμίζοντας τον χώρο με τα «τσακ! τσακ!» πού κάνουν οι τανάλιες κόβοντας το σύρμα σε μια γωνιά του κυρίως ναοί κατά τη διάρκεια της ακολουθίας! Άφερίμ εφέντιμ!

Είναι άραγε δυνατή μια αντίσταση σ' αυτή τη στρέβλωση, η οποία καλπά­ζει ανερυθρίαστα και σηματοδοτεί ευρύτερα ένα θρησκευτικό πεδίο όπου τα χρήματα μαζεύονται με πάθος και ξοδεύονται δίχως πόνο; Συνήθως ο πιστός που δεν θέλει να προσχωρήσει στη λογική των ενδοεκκλησιαστικών φατρια­σμών αυτοπεριορίζεται σε μια δυσανασχέτηση μεταξύ φίλων. Έλα όμως που με τέτοια δεν ιδρώνει το αυτί κανενός Κορλεόνε! Μήπως, λοιπόν, χρειάζεται στοχασμός; Μήπως θα πρέπει να σκεφτεί κανείς ότι η ίδια η πίστη αξιώνει πράξη; Μήπως, για παράδειγμα, θα πρέπει να θυμηθούμε πως ο άγιος Ανα­στάσιος ο Σιναΐτης τον 7ο αιώνα συμβούλευε να μην προσφέρονται χρήματα σε εκκλησίες όπου δεσπόζει απληστία ή αδιαφάνεια;

Παρωνυχίδα λοιπόν; Επιμένω πως όχι. Εξ όνυχας την ύαιναν!

 

Περιοδικό Σύναξη 102 (2007), σ. 82-83

 

ΠΗΓΗ: 30/03/2010, by kairostheologoi, http://kairostheologoi.wordpress.com/2010/03/30//

ΣΠΑΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ – ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Αθήνα, 5 Απριλίου 2010

 

Μ' ΕΝΑΝ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΟΛΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Ν' ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

 

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ GAGARIN 205 ΠΕΜΠΤΗ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, 9 μ.μ.

 

Στο πλαίσιο μιας σειράς εκδηλώσεων, σε όλη τη χώρα, για στήριξη της  αποστολής, η ελληνική πρωτοβουλία «ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ» καλεί σε ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ την ΠΕΜΠΤΗ 8 Απριλίου, στις 9 μ.μ., στον πολυχώρο Gagarin 205 (Λιοσίων 203-205). Συμμετέχουν οι: ΜΟΝΟ ΓΥΜΝΟ, MC-YINKA, DUSTBOWL, ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΥΡΤΖΟΠΟΥΛΟΣ, SPYWEIRDOS, ΜΠ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, NIGHT ON EARTH, ILLEGAL OPERATION, Feature Guest ALEX K. (The Last Drive, The Earthbound) και οι WE7 (Wlad Al Hara) Hip Hop από την Παλαιστίνη.

 

Ενάμιση χρόνο μετά από την πρώτη προσπάθεια (τον Αύγουστο του 2008), αποπλέουμε ξανά με προορισμό την Γάζα. Συγκροτήσαμε την πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα»www.shiptogaza.gr) για τη συνδιοργάνωση και συμμετοχή μας σε μια νέα, ευρύτερη, διεθνή αποστολή με το Free Gaza Movement και ισχυρές συλλογικότητες από πολλές χώρες, μεταφέροντας τούτη τη φορά -κυρίως- βασικά υλικά ανοικοδόμησης (τσιμέντο, ξυλεία κ.λπ.), υλικά που το Ισραήλ έχει απαγορεύσει να μπουν στη Γάζα.

 

Στόχος μας, εφικτός, είναι το ελληνικό τμήμα της διεθνούς αποστολής να συμμετέχει με ένα τουλάχιστον πλοίο, κατάλληλο για μεταφορά ανθρώπων και κυρίως υλικών. Το πλοίο αυτό, για την απόκτηση του οποίου ξεκινήσαμε οικονομική καμπάνια, δεν θα ανήκει σε κάποιο φυσικό πρόσωπο, αλλά σε εταιρικό νομικό πρόσωπο συμμετοχικού χαρακτήρα και  προορίζεται να αποδοθεί στον Παλαιστινιακό λαό για τη δημιουργία μιας μόνιμης γραμμής θαλάσσιας επικοινωνίας της Γάζας με τον έξω κόσμο.

 

Από τον πόλεμο του '67 ο ισραηλινός στρατός κρατούσε, με το «δίκαιο» του κατακτητή, το μικρό λιμάνι της Γάζας, το μοναδικό  της κατεχόμενης Παλαιστίνης,  απομονωμένο από τον έξω κόσμο. Τον Αύγουστο του 2008, 41 χρόνια μετά, 2 ελληνικά ψαροκάικα με 44 επιβαίνοντες από 13 χώρες-ανάμεσά τους και 9 έλληνες- εισέπλευσαν για πρώτη φορά στα θαλάσσια Παλαιστινιακά ύδατα και ελλιμενίστηκαν στην ιχθυόσκαλα της Γάζας. Εμπνευσμένοι από το δίκαιο του αγώνα του παλαιστινιακού λαού, που επί 62 χρόνια, μάχεται αδιάλειπτα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, μια χούφτα απλών ανθρώπων απέδειξε έμπρακτα ότι η αλληλεγγύη των λαών μπορεί να νικήσει το άδικο. Οι αποστολές σκαφών του Free Gaza Movement από τότε συνεχίστηκαν, με το ισραηλινό κράτος να συμπεριφέρεται, μετά την εισβολή του Δεκέμβρη του 2008, σαν κοινός πειρατής της Μεσογείου, διεμβολίζοντας το «Dignity», απειλώντας με βύθιση τον «Αρίωνα» τον Γενάρη και καταλαμβάνοντας με βία το ίδιο πλοίο, τον Ιούνιο του 2009, στα διεθνή ύδατα, ανοιχτά της Γάζας.

 

 

Το ταξίδι μας στη Γάζα θα τελειώσει όταν θ' ανοίξουν τα θαλάσσια σύνορα της Γάζας. Ως τότε εμείς θα ταξιδεύουμε. Ως τότε εμείς θα κάνουμε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ό,τι μπορούμε, για να φτάσει η Μεσόγειος ν' ανοίξει ως θάλασσα, κι αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης που δημιούργησαν οι Ισραηλινοί εκεί, να πάψει να υπάρχει.

Μνήμη Τεμπονέρα – απελευθέρωση του ανθρώπου

 

Ομιλία του Μιχ. Βασιλάκη*

 

Κλείνουμε φέτος τα 19χρόνια και μπαίνουμε στα 20χρόνια από το Γενάρη του 1991. Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος», «σχολικό συγκρότημα», «μνημείο», αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να  υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται τη δυνατότητα και το δικαίωμα της κοινωνίας να λειτουργεί δημοκρατικά, μέσα από αυτούς τους κοινωνικούς αγώνες.

Απέναντι στο χυδαίο συνδυασμό πολιτικής τρομοκρατίας και δημοσκοπήσεων που διαστρεβλώνουν και υποκαθιστούν τη συνείδηση του λαού.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Γι αυτό και στις χούφτες του Νίκου Τεμπονέρα το Δεκέμβρη του 2008 ήταν οι ίδιες πέτρες με αυτές των δεκάδων και δεκάδων χιλιάδων 16άρηδων από το Διδυμότειχο μέχρι τη Σητεία.

Απέναντι στο σύστημα που παράγει Κορκονέες, απέναντι στο σύστημα του εγκληματικού εργολαβικού σαδισμού που για να υποτάξει την εργασία με τους όρους της επισφαλούς εργασίας, δολοφονεί με βιτριόλι το ίδιο το φορέα της εργασίας.

Το κυρίαρχο σύστημα, το Δεκέμβρη του 2008 όσο και να επικέντρωνε στη βία που ξεπετάχτηκε μέσα από την εξέγερση, δεν ανησύχησε για τη ποσότητα της βίας.

Τόση και μεγαλύτερη είχε διαχειριστεί πολλές φορές.

Για τη ποιότητα της βίας ανησύχησε.

Για το τι έγραφαν οι πέτρες που γιόμιζαν τις χούφτες των 16άρηδων ανησύχησαν.

Για αυτό οι στρατιές των υποτακτικών στα Μ.Μ.Ε. ξεπέρασαν και τους ιδιοκτήτες του συστήματος. Άφησαν πίσω ακόμη και το Καρατζαφέρη, εγκαλώντας όχι μόνο τη διοικητική πυραμίδα της καταστολής αλλά και τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους της καταστολής, γιατί έβαλαν δήθεν φραγμό στο βάθος και την έκταση της καταστολής. Γιατί δεν χρησιμοποιούσαν ευθέως τον οπλισμό τους. Έγραψαν έτσι τη πιο μελανή σελίδα της κυρίαρχης  δημοσιογραφίας.

Όμως δεν κατάφεραν ούτε  μια στιγμή να καλύψουν τους προβληματισμούς της εξέγερσης, που καταιγιστικά απευθυνόταν όχι μόνο στο κυρίαρχο σύστημα, αλλά στο σύνολο μιας τελματωμένης και παράλυτης κοινωνίας.

Το μέλλον μας δεν μπορεί να 'χει καμιά συνέχεια με το δικό σας παρόν, μας είπαν!!!

Για να έχουμε μέλλον πρέπει να αρνηθούμε ολοκληρωτικά και χωρίς όρους αυτό το μίζερο δικό σας παρόν.

Το σύστημα σας δεν βελτιώνεται. Ότι χτιστεί σαν συνέχεια των κυρίαρχων αξιών σας, θα 'ναι το ίδιο αδιέξοδο, το ίδιο σάπιο, το ίδιο υποδουλωτικό.

Το σχολείο σας έχει εξελιχτεί σε λαιμητόμο της ζωής, των ονείρων και των ελπίδων μας.

Σαδιστικά ταξικό, πειραματικό εργαστήρι των πιο  ακραίων κύκλων του νεοδαρβινισμού.

Η παιδική μας ενόραση στο παρόν σας αντιλαμβάνεται το μέλλον που μας επιφυλάσσεται για να συντηρήσετε το μίζερο και αδιέξοδο παρόν σας.

Η κοινωνική αντιφατικότητα που γεννά Δεκέμβρηδες σας γεμίζει φυσικά ανασφάλεια για την αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών σας μηχανισμών, να μας αφομοιώσουν και να μας υποτάξουν.

Γι αυτό προχωράτε παραπέρα στο όνομα της γνώσης και των θεοτήτων του ανορθολογικού ντετερμινισμού σας. Να μας διαφορικοποιήσετε γενετικά στη κλίμακα πρώτος-τελευταίος για τις ανάγκες του συστήματος σας.

Με το Δεκέμβρη σας είπαμε όχι σε όλα αυτά. Αυτή ήταν η ουσία και το περιεχόμενο του Δεκέμβρη που γνώρισε πολύπλευρη αντιπολίτευση.

Την αντιπολίτευση του μηδενισμού. Καταστροφείς, τρομοκράτες, συνωμότες, εγκληματίες, κακομαθημένα παιδιά αστών, υπονομευτές της οικονομίας, της δημοκρατίας και προπάντων της σταθερότητας της καθεστηκυίας τάξης.

Σ' όλους αυτούς ο Δεκέμβρης βγάζει περιπαικτικά τη γλώσσα. Γιατί όλοι αυτοί που μας εγκαλούσαν, εγκαλούν σήμερα εναγωνίως και καταγγέλλουν και τους διαχειριστές του συστήματος. Ο Καραμανλής είναι φυγάδας!! και ο Παπανδρέου ανεπαρκής και ελλειμματικός!! Αλλά και όσοι δεν συναινούν σε καθεστώς «έκτακτης ανάγκης», δηλαδή ανοικτής κοινοβουλευτικής δικτατορίας θεωρούνται περιθώριο και εθνικά ύποπτοι, ο μόνος που τη γλυτώνει είναι ο Καρατζαφέρης.

Υπάρχει όμως και η άλλη αντιπολίτευση: της οικειοποίησης και της ιδιοποίησης. Της μικροαστικής αναρχοαυτονομίας που στο Δεκέμβρη βλέπει τα σημάδια του τέλους της κοινωνίας!!!! Πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα από το φουκογιαμικό τέλος της ιστορίας.

Η απελευθέρωση του ανθρώπου διατείνονται δεν μπορεί να 'χει αναφορά την κοινωνία και φυσικά την εργασία.

Η απελευθέρωση του ανθρώπου θα γίνει κόντρα στη κοινωνία και την εργασία.

Δεν έχουμε εδώ μόνο το τέλος της ταξικής πάλης κατά Φουκογιάμα, εδώ έχουμε το τέλος της κοινωνίας, της κοινωνικής υπόστασης του ανθρώπου!

Ότι ενσωματώνει την οποιαδήποτε κοινωνική αξία είναι αντίπαλος!!

Αυτό είδαν στο Δεκέμβρη: Στην αμφισβήτηση και απόρριψη των κοινωνικών αξιών της χρηματιστηριακής κοινωνίας και μ' αυτό επιχειρούν να τον ιδιοποιηθούν γίνουν ηγεμονία του. Το μόνο που καταφέρνουν βέβαια είναι ιδεολογικά και πολιτικά να βρίσκονται στην ίδια όχθη με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις.

Οι 16αρηδες του Δεκέμβρη απαντούν στην αντιπολίτευση  του και όχι μόνο την καθαρά συστημική

Ξέρουμε την αφομοιωτική και άλλη δύναμη του συστήματος, όταν αντιμετωπίζει την ανθρώπινη υπόσταση στο ατομικό επίπεδο.

Όμως η γενιά μας θα αναπαράγεται είτε το θέλετε είτε όχι και θα συγκροτείτε σε συλλογικότητες, σε μαχητικές κοινωνικές συλλογικότητες, σε εξεγερτικές συλλογικότητες.

Από αυτές τις γενιές θα 'χετε εργάτες και διανοούμενους.

Η αμφισβήτηση και η απόρριψη μας θα γεννούν και θα συγκροτούν συνειδήσεις και στους 30αρηδες και στους 50αρηδες και στους 60αρηδες που θα απαντούν, όπως ο Νίκος Τεμπονέρας στον ίδιο τους τον εαυτό με τους στίχους του Μπρέχτ:

«Εσύ που τα πάντα αψήφησες

ξέρω πόσο το θάνατο φοβήθηκες.

Μα πιότερο φοβόσουν

μια ανέντιμη ζωή»

Να κατανοήσουμε  το Δεκέμβρη χρειάζεται,

Να ακουμπήσουμε στον Δεκέμβρη χρειάζεται, να τον ολοκληρώσουμε πρέπει, για να βγούμε από την υπαρξιακή κρίση που απειλεί τον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

Γιατί με τα μάτια του μπορούμε:

Να αντιτάξουμε στους χρηματιστηριακούς δείκτες, τη κοινωνία.

Στη λογιστική και τους λογιστές, τη πολιτική.

Στον ανορθολογικό ντετερμινισμό και τη τελεολογία, τη διαλεκτική.

Να δούμε την κοινωνία σαν ενιαίο σύνολο πολλαπλών αντιθέσεων και αντιφατικοτήτων που γράφει την δημιουργική ιστορική της εξέλιξη με οξυγόνο και κινητήριο μοχλό τη ταξική πάλη.

Ν' αρνηθούμε τον εκφυλισμό του μαρξισμού σε ανορθολογικό φονταμενταλισμό, να τον κατακτήσουμε και να τον εξελίξουμε σαν την ιδεολογία της διαρκούς δημιουργικής επαναστατικής εξέλιξης.

Για να μπορέσουμε να ακούσουμε το Δεκέμβρη με τα λόγια του ποιητή:

Έτσι

«..εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά

Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε

Είμαστε από καλή γενιά…»

 

* Ο Μιχάλης Βασιλάκης είναι Γραμματέας του ΕΑΜ. Η ομιλία εκφωνήθηκε  στη Συγκέντρωση ΟΛΜΕ – ΔΟΕ για τα 19 χρόνια στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα το Σάββατο 09-01-2010.

 

ΠΗΓΗ:  ΕΑΜ, Δημοσιεύθηκε από eamgr στο 16 Ιανουαρίου, 2010,

http://eamgr.wordpress.com/2010/01/16/%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AD%CE%B1/

 

 

Υστερόγραφο:

 

Δήλωση του Μ. Βασιλάκη γραμματέα του ΕΑΜ

 

Μια ομάδα ανθρωποειδών, στη κυριολεξία κοινωνικά και ανθρώπινα σκουπίδια, βρώμισαν χτές το μνημείο της πόλης στο ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ.

 Γράφοντας με το βαθύ γαλάζιο της εθνικοφροσύνης τη λέξη «ΕΛΛΑΣ» και πάνω σε αυτή τοποθετημένη η εφημερίδα τους ΣΤΟΧΟΣ, με μια φτυαριά ανθρώπινα απορρίμματα.

Έτσι και τόσο φαίνεται να αποτιμούν την αξία της πατρίδας τους, αυτά τα ανθρώπινα σκουπίδια και οι κεκράκτες του φασισμού και του ρατσισμού εντολοδόχοι τους.

Δεν μπορούν να ανεχτούν το μνημείο που 19 χρόνια τώρα, τους θυμίζει πως το μαθητικό κίνημα και ο λαός της Πάτρας σε αυτό το μέρος, ανάσχεσε τις ορδές τους έστω και με ακριβό τίμημα το αίμα του Νίκου  Τεμπονέρα.

Σημείωση επιπρόσθετη: Οι φωτογραφίες είναι από την ηλ. διεύθυνση http://groups.yahoo.com/group/epohigroup/attachments/folder/764800373/item/1678758913/view

Επιστολή – καταδίκη για τον εμπρησμό του περιοδικού «Ρεσάλτο»

 

Του Παναγιώτη  Παπαδόπουλου (Κάϊν)*

 

Μπορείς να διαφωνήσεις σε όλα μαζί μου, αλλά αν με παραδώσεις στην φωτιά και στο τσεκούρι, έχεις γίνει ένας ακόμη φασίστας! Η επίθεση και ο εμπρησμός στο περιοδικό «Ρεσάλτο» είναι προσφορά στα στρατόπεδα στρατολόγησης του χρυσαυγιτισμού και σε όσους οργανώνουν μια κοινωνία φιμωμένη, ελεγχόμενη, ξενόφοβη και ανελεύθερη.

«…Ο λαός επίσης είναι από την φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Αυτή η αγάπη, όπως γενικά όλες οι ανθρώπινες αγάπες, είναι στη βάση τους ένα αίσθημα εντελώς φυσιολογικό, ζωώδες. Δεν είναι καθόλου αρετή, ούτε καθήκον, ούτε θεωρία. Είναι φυσικό γεγονός, αρχικά πολύ περιορισμένο, που δεν ξεπερνά καθόλου τα στενά όρια της κοινότητας.

Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού, δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα που μιλά, ή μάλλον δεν γνωρίζει άλλη και μόνο με την δική του μπορεί να εκφράσει ότι σκέφτεται, ότι αισθάνεται και να ζήσει κοινωνικά, ανθρώπινα.

Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές και λαθεμένες αντιλήψεις της χώρας του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες και αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν καλύπτουν ένα έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης.

Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός. Αλλά για μια φορά ακόμα, αυτός ο πατριωτισμός, έστω και αν καλύπτει ένα ολόκληρο έθνος, δεν είναι αρετή, καθήκον ή δόγμα, είναι γεγονός μοιραίο, φυσικό, που πρέπει να το δούμε, να το αναγνωρίσουμε, να το σεβαστούμε, όπως πρέπει να παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε κάθε τι που υπάρχει και όπως πρέπει να σεβαστούμε κάθε φυσική μορφή της ανθρώπινης ελευθερίας…».

Μιχαήλ Μπακούνιν (εκδόσεις Πλέθρον, 1984)

Υπάρχουν θέσεις και απόψεις γύρω μας που διαφωνούμε, πιθανά και να μας εξοργίζουν. Η ελληνική σημαία, όμως, πίσω από το γραφείο του Μιχαλολιάκου και το «αίμα, τιμή» των συντρόφων του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου, δεν είναι σε καμία περίπτωση η ίδια σημαία, οι ίδιες μισάνθρωπες πολεμικές κραυγές γι' αυτόν που έχει αγνή και άδολη αγάπη και αγωνία για την πορεία της χώρας του από την κακοδιαχείριση, την κλοπή, την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό της εξουσίας που τον έχουν φθάσει στον πάτο της οριακής επιβίωσης.

Ο φασίστας είναι σε διαρκή πόλεμο και μίσος με τους γείτονές του, με τους μετανάστες, τους άλλους λαούς που τους θεωρεί «απολίτιστους» και «βάρβαρους» που οφείλουν να δώσουν «γη και ύδωρ» στα τάγματα εφόδου και τις συμμορίες της «ανώτερης λευκής δύναμης».

Ο απλός άνθρωπος, ο «φοβισμένος νοικοκυραίος» και ο «υποταγμένος μικροαστός» κατά την «αυθεντία» μας, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που δεν είναι «πεφωτισμένος» όπως εμείς, αλλά και δεν γίνεται να μην ζήσουμε χωρίς αυτόν και αυτός χωρίς εμάς, είναι ο ίδιος που δεν αφήνει τους εκμεταλλευτές και παραχαράκτες της αγάπης του για την χώρα που γεννήθηκε και αγωνίσθηκε, να βάλουν ανάμεσα σε αυτόν και τον γείτονά του, τον φανατισμό, τα κανόνια, την διχόνοια, την διαίρεση και την αλληλοεξόντωση.

Είναι ο ίδιος που καλλιεργεί την αλληλεγγύη, την φιλία και διεθνιστική ένωση όλων των λαών, όλων των εργαζομένων, όλων των αγροτών!

Οι ανόητες αυτές λοιπόν ταυτίσεις-πατριωτισμού και εθνικισμού – κυοφορούν επικίνδυνες αντικοινωνικές και αντιλαϊκές μεθόδους που γλιστρούν εύκολα στην συκοφάντηση, στην λασπολογία, στο άδικο και στον φασισμό απέναντι σε πρόσωπα, χώρους και συλλογικότητες!

Είναι ταυτίσεις και γενικεύσεις που προκαλούν απογοήτευση και ρήξη με την κοινωνία, τεράστια ήττα για την αριστερά και όλο το κίνημα, βήμα ανόδου σε συντηρητικές και ακροδεξιόστροφες πολιτικές που όραμά τους είναι να «κλειδώσουν» τους λαούς στον πάγο της απόλυτης αστυνομοκρατίας και καταστολής, νομιμοποιώντας σκληρά μέτρα για κάθε απόπειρα αντίστασης!

Εύκολο και ανώδυνο είναι να αποκαλέσεις κάποιον «φασίστα» και «ρατσιστή». Δύσκολο είναι να κρατηθείς μακριά από τον φασισμό, δύσκολο είναι να μην πάρεις από την πρέζα της ολέθριας ιδεολογίας του που σκοτώνει αργά όπως η ηρωίνη και το αλκοόλ εδώ δίπλα στην πλατεία και στους δρόμους των Εξαρχείων, πολύ κοντά στα αποκαϊδια της Σολωμού 5 που γι' αυτά «δεν άκουσε, δεν είδε» (παρά την πληροφορία με τον χαιρέκακο, απαράδεκτο σχολιασμό και εγκωμιασμό του γεγονότος, στο athens indymedia) κανένα δημοσιογραφικό «αυτί» ή φακός των ΜΜΕ.

Ακόμη όμως και τον φασισμό αν θέλεις να τον νικήσεις και να τον ξεπεράσεις, δεν θα το καταφέρεις ποτέ όσο χρησιμοποιείς τον στόλο των δικών του όπλων, της δικής του ισοπεδωτικής ολοκληρωτικής αντίληψης για το ξεπάστρεμα και αφανισμό όσων τολμούν να σκέφτονται διαφορετικά και να κινούνται έξω από το νεοναζιστικό κλειστό κύκλωμα για την «ομοιόμορφη εξέλιξη» του Κόσμου.

Η «αλάνθαστη αλήθεια» της ψευτο-αντιφασιστικής ελίτ που με την βαριοπούλα και το στουπί έκαψε και κατέστρεψε τα γραφεία του περιοδικού «Ρεσάλτο», γελιέται πως «εναντιώθηκε στον φασισμό».

 Στον ίδιο τον φασισμό προσκύνησε και του «έκανε» ένα ακόμη «αυγό» δίπλα στα υπόλοιπα και διαφόρων χρωμάτων και υπογραφών «αυγά» που προστατεύει γύρω του το «φίδι». Τον δικό της φασισμό κατήγγειλε πάνω στις στάχτες του κατεστραμμένου εντύπου «Ρεσάλτο», που δήθεν ήθελε να το καταγγείλει για δήθεν «φασισμό» και «σύνδεση με τους ρατσιστές»!

Στον Χρυσαυγιτισμό έδωσε το χέρι της, αφήνοντας πίσω από τα συντρίμμια το μήνυμα πως «εκείνη η μέρα» που τραγουδήσαμε, πραγματικά θα αργήσει ή δεν θα έρθει ποτέ! Πίσω από τον πατριωτισμό κρύβονται αρκετές φορές ρατσιστές, πατριδοκάπηλοι και εθνοφασίστες, κοινοί δολοφόνοι που στο όνομα της «εθνικής υπερηφάνειας και ενότητας» είναι πρόθυμοι να ρίξουν τους λαούς στον εμφύλιο και στο σφαγείο.

Πίσω από τον αναρχισμό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς τραμπουκισμός και φασισμός. Ο αναρχισμός ήταν και θα είναι σε σύγκρουση με μηδενιστικές ομάδες και επιτροπές που αναπαραγάγουν τον φασισμό, τον ατομισμό και την τυφλή βία μέσα στην κοινωνία, είτε είναι στα Εξάρχεια, είτε στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πάτρα!

Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει, ας αφήσει την αναρχία έξω από την «Νύχτα των κρυστάλλων» που τον έχει τυλίξει στον σεχταρισμό και στο αφιόνι της! Όποιος έχει κάτι να πει, όποιος έχει λόγο και στόμα, ας πάει στο κάθε «Ρεσάλτο» και στο κάθε βιβλιοπωλείο ή περιοδικό ή εφημερίδα να «ξεσπάσει» τις διαφορές του και να προβάλλει, μέσα από την συζήτηση και την υγιή πολιτική αντιπαράθεση, τα προβλήματα και την διαμαρτυρία του!

Αλλά ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΟΥΤΕ ΣΤΟΜΑ, ΟΥΤΕ ΛΟΓΟ παρά μόνο ένα νέο αναδυόμενο και καλοθρεμμένο Χιτλερίσκο και Μουσολίνι στο κεφάλι και στην κοιλιά σας, που σας κατέβασε άλλη μια φορά στο επίπεδο που ήθελαν! 

Είναι αθάνατοι γιατί τους συντηρείτε με την δράση σας ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ! Ο Φύρερ και ο Μουσολίνι σας το γάζωσε το μυαλό γιατί εκεί ήταν ο στόχος και δεν είχατε καθόλου το νού σας! Κάντε αυτοκριτική γρήγορα για τις επιλογές σας, αλλιώς είσαστε «χαμένοι από χέρι»… «κάτοικοι των Εξαρχείων». Τα Εξάρχεια, ελπίζω και εύχομαι, δεν είναι υπερήφανα (άλλη μια φορά) για τις «αντιφασιστικές» επιχειρήσεις αρετής σας που συνεχίζουν να δαιμονοποιούν και να στοχοποιούν την περιοχή της «αδιαμεσολάβητης και ελεύθερης έκφρασης».

 

Τα χειρότερα έρχονται και όσο συνεχίζετε μερικοί/κές έτσι, τις συνέπειες θα τις δούμε και θα τις υποστούμε όλοι και όλες μας πολύ γρήγορα! Μάταια θα φωνάζουμε «αλληλεγγύη» και συνθήματα, κανείς δεν θα είναι γύρω μας να μας ακούσει όταν η φωτιά θα καίει «και το δικό μας σπίτι»! Τους διώξατε, τους διώξαμε, τους απαξιώσαμε όλους γιατί η αλαζονεία, η αδιαλλαξία και η έπαρση, στάθηκαν πιο δυνατές γράφοντας στον τοίχο με μπογιά που δεν σβήνει πως «και από εδώ πέρασε ο φασισμός…».

 

Μισή ντροπή και ευθύνη δική μου για εδώ πού φθάσαμε,  μισή ντροπή και ευθύνη δική σας για το αίσχος που κάνατε (για να το μοιραστούμε δίκαια…).

Όχι συντροφικά (παντού και πάντα) σε φασιστικές πρακτικές

 

* 1/10/09

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν),

μεμονωμένο άτομο από το αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα.

 

ΠΗΓΗ: http://www.tvxs.gr/v22288