ΣΕ ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ:

Όταν οι πρώτες εικόνες χιλιάδων ανθρώπων μπροστά από κλειστές τράπεζες εμφανιστούν στα ΜΜΕ παγκοσμίως, η κατάσταση θα είναι πλέον μη αναστρέψιμη – ένα τρομακτικό σενάριο, το οποίο δεν θα εξυπηρετούσε απολύτως κανέναν – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Το σύνολο του ισολογισμού (ενεργητικό, παθητικό) των ευρωπαϊκών τραπεζών είναι της τάξης των 31 τρις € – με τις τράπεζες της Ευρωζώνης να αποτελούν το 76% (23,5 τρις €). Όταν η Lehman Brothers χρεοκόπησε, η Fed υποχρεώθηκε να διασώσει το τραπεζικό σύστημα των Η.Π.Α., συνολικού ισολογισμού 16-17 τρις $ – κάτι που δεν θα είχε επιτυχία, εάν η υπερδύναμη δεν εξήγαγε (από το 2000 και μετά) τα προβλήματα της στον υπόλοιπο πλανήτη και κυρίως στην Ευρώπη.

Εάν συγκρίνει κανείς τώρα τα παραπάνω μεγέθη θα αντιληφθεί καθαρά ότι, ο ισολογισμός της ΕΚΤ θα επιβαρυνθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, από αυτόν της Fed, εάν υποχρεωθεί να διασώσει το τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης – πόσο μάλλον αφού δεν έχει καμία δυνατότητα εξαγωγής της δικής της κρίσης, όπως στο παρελθόν η Fed.

Ειδικότερα, το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης είναι διπλάσιο, από αυτό των Η.Π.Α. Εάν λοιπόν συμβεί κάτι ανάλογο με τη Lehman Brothers (χρεοκοπία της Ελλάδας), πόσο μάλλον κάτι πολύ μεγαλύτερο (χρεοκοπία της Ισπανίας), θα έπρεπε να βρεθεί ένα πακέτο διάσωσης, το οποίο θα ξεπερνούσε το 50% του παγκοσμίου ΑΕΠ (το παγκόσμιο ΑΕΠ υπολογίζεται στα 60 τρις $).

Περαιτέρω, μόνο το εξωτερικό δημόσιο χρέος της Ισπανίας είναι σήμερα περί το 1 τρις € – υψηλότερο δηλαδή από αυτό της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ιταλίας μαζί (το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της Ιταλίας είναι εσωτερικό – εθνικά ομόλογα). Επομένως, η αντίστροφη μέτρηση για το ευρώ, ο ευρωπαϊκός Αρμαγεδδών δηλαδή, ευρίσκεται ήδη εδώ – με τον τελικό να παίζεται στην Ισπανία και όχι στην Ελλάδα.

Δυστυχώς ο νέος πρωθυπουργός της Ισπανίας, πιστό «θύμα του δόγματος λιτότητας» της πρωσικής Γερμανίας (η οποία δεν κερδίζει τόσο από το ευρώ, όσο από την κρίση του), κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να οδηγήσει τη χώρα του στην καταστροφή – ενδεχομένως δε πολύ σύντομα στα νύχια του ΔΝΤ.

Όπως είπε τώρα χαρακτηριστικά γνωστός ευρωπαίος πολιτικός, «Όλα όσα μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι ότι, όταν κοιτάζω στα μάτια τους πρωθυπουργούς των χωρών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης την ηγεσία της, αυτό που διακρίνω είναι ο παραλογισμός τους – ένας απόλυτος, ολοκληρωτικός και απύθμενος παραλογισμός».

Ολοκληρώνοντας, η Ευρώπη είναι το μεγαλύτερο οικονομικό μπλοκ του πλανήτη – εν τούτοις όμως, το συνολικό ΑΕΠ της δεν είναι περισσότερο από το 60% του ισολογισμού των τραπεζών της. Δυστυχώς, τόσο η ΕΕ, όσο και τα κράτη-μέλη της, επέτρεψαν να γιγαντωθεί σε τέτοιο βαθμό ο τραπεζικός τομέας τους, ώστε να τρέμει ολόκληρος ο πλανήτης – κυρίως επειδή οι τράπεζες της ΕΕ χρηματοδοτούν το 52% των παγκοσμίων δανείων με αποτέλεσμα, εάν συμβεί κάτι, να υποχρεωθούν σε μία καταστροφική ύφεση όλες οι χώρες (ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες).

Όσο λοιπόν και αν αντιδράει η Γερμανία στα διάφορα πακέτα διάσωσης, στο τέλος θα υποχρεωθεί να συμβιβαστεί – επειδή θα την αναγκάσουν οι Η.Π.Α., η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία, η Βραζιλία κλπ., αφού δεν θέλουν να συμπαρασυρθούν οι οικονομίες τους στο χάος".

Άρθρο

Όπως λέγεται, ο άνθρωπος κατέχεται από μία ασίγαστη τάση, από μία ατελείωτη καλύτερα επιθυμία για ευχαρίστηση – επειδή η ύπαρξη του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οδύνη και με τον πόνο. Επομένως, οι περισσότερες πράξεις του καθορίζονται από τη «μανία» απόκτησης ιδιοκτησίας, η οποία εξασφαλίζει την ευχαρίστηση.

Κατ' επακόλουθο, ο άνθρωπος έχει μία ατελείωτη επιθυμία απόκτησης δύναμης – με στόχο την απόκτηση ιδιοκτησίας, η οποία του εξασφαλίζει την ευχαρίστηση. Αναγκαστικά λοιπόν δημιουργείται στις κοινωνίες ένας διαρκής ανταγωνισμός, σε σχέση με την ιδιοκτησία και με τη δύναμη – ιδίως την πολιτική και την οικονομική.

Στα πλαίσια αυτά είναι απαραίτητη η ύπαρξη μίας ανώτερης (κρατικής) εξουσίας, η οποία να διατηρεί την τάξη και να ρυθμίζει τη διαδικασία του γενικότερου ανταγωνισμού, για την απόκτηση ιδιοκτησίας και δύναμης μεταξύ των ανθρώπων.

Εν τούτοις, η ύπαρξη του χρήματος, όχι ως μέσου ανταλλαγής, αλλά για την απόκτηση δύναμης και ιδιοκτησίας, επιδεινώνει τις ήδη προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις – επειδή το χρήμα διαφθείρει, δημιουργώντας από υποσχέσεις και συμφωνίες, από κοινωνικές αξίες δηλαδή, χρέη: επομένως, χρηματοπιστωτικές ή/και «τοκογλυφικές» αξίες.

Περαιτέρω, το «οικονομικό αξίωμα» να πληρώνει κανείς τα χρέη του, είναι ισχυρότερο από αρκετά άλλα – όπως, για παράδειγμα, από το να μην κλέβει κανείς, να συμπεριφέρεται με σεβασμό απέναντι στους συμπολίτες του, να τιμάει το Θεό, να έχει αλληλεγγύη με αυτούς που υποφέρουν και αρκετά άλλα. Το γεγονός αυτό είναι γνωστό από πολλά χρόνια – αφού ακόμη και στο μεσαίωνα είχε διαπιστωθεί από τους σχολαστικούς ότι, η πανίσχυρη «ηθική του χρέους» ήταν ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής της Θεολογίας.

Η βαθιά πίστη μας λοιπόν στο «οικονομικό αξίωμα» της επιστροφής των χρεών και των δανεικών, επισκιάζει κάθε άλλη μορφή ηθικής – γεγονός που καταδικάζει τους οφειλέτες, πολίτες και κράτη, όχι μόνο να είναι, αλλά και να νοιώθουν σκλάβοι των δανειστών: υποδεέστερα όντα δηλαδή, τα οποία δεν είχαν την ικανότητα, την εξυπνάδα, την εργατικότητα, την επάρκεια κλπ. να αποκτήσουν χρήματα, εξελισσόμενα σε δανειστές.

Ολοκληρώνοντας, το χρηματοπιστωτικό σύστημα σήμερα θέλει να μας πείσει ότι, η διαγραφή μέρους των «σωρευμένων» χρεών θα οδηγήσει τον πλανήτη στο χάος. Εν τούτοις, δεν υπάρχει απολύτως καμία άλλη δυνατότητα, για να μπορέσουν να επιβιώσουν οι υπερχρεωμένες δυτικές κοινωνίες ειρηνικά, από τη διαγραφή χρεών – η οποία, εάν αργήσει, επιτρέποντας την περαιτέρω συσσώρευση τόκων και χρεολυσίων, θα θέσει σε κίνδυνο πολλά από όλα όσα δημιούργησε ο άνθρωπος τους τελευταίους αιώνες.

Ο ελεγχόμενος πληθωρισμός της τάξης του 4-6%, τα πολύ χαμηλά επιτόκια, η αύξηση της ποσότητας χρήματος, η «χαμηλότοκη» επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής δανείων κλπ. είναι οι ιδανικότεροι τρόποι μερικής «διαγραφής», περιορισμού δηλαδή των χρεών, χωρίς να δημιουργηθούν εντάσεις – κάτι που θα έπρεπε να σκεφθεί πολύ καλά η Ευρωζώνη, εάν δεν θέλει να οδηγηθεί σε καταστροφικούς μονόδρομους. 

ΟΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Οι Έλληνες αμφισβητούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία – επιθυμώντας να «εγκαταστήσουν» στη θέση της τη συμμετοχική, άμεση δημοκρατία, η οποία θα τους προστατεύει καλύτερα στο μέλλον από οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές «καταρρεύσεις». Αμφισβητούν επίσης την υφιστάμενη λειτουργία των κομμάτων τα οποία, στη σημερινή τους μορφή, «εκτρέφουν» την ανεπάρκεια, την ανικανότητα, τη διαφθορά, τη διαπλοκή και την ιδιοτέλεια. Φυσικά αμφισβητούν την εύρυθμη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα ορισμένων άλλων «θεσμών» – όπως της Προεδρίας, της Κεντρικής Τράπεζας που δεν τους ανήκει, των ΜΜΕ, των συνδικαλιστικών οργανώσεων κλπ.  

Περαιτέρω, αμφισβητούν τη δυνατότητα επιβίωσης της Ευρωζώνης – ειδικά δε του κοινού νομίσματος, το οποίο δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα από αυτά που επιλύει, ενώ εντείνει τις οικονομικές ανισορροπίες μεταξύ των χωρών-μελών. Αμφισβητούν βέβαια την ίδια την Ευρωζώνη, το γραφειοκρατικό, πολυδάπανο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση: έναν μη άριστο νομισματικό χώρο, ο οποίος δεν μπορεί να προσφέρει στα μέλη του λύσεις στις βασικές τους ανάγκες – όπως στη δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων και στην απασχόληση, αφού «παράγει» σκόπιμα υψηλή ανεργία κατά τη νεοφιλελεύθερη «συνταγή», για την διατήρηση των εισοδηματικών ανισοτήτων, καθώς επίσης των χαμηλών μισθών. 

Συνεχίζοντας, οι Έλληνες αμφισβητούν την απολυταρχική ηγεμονία του Καρτέλ, του μονοπωλιακού καπιταλισμού καλύτερα, αλλά και την παντοδυναμία των εμπορικών τραπεζών – η οποία πηγάζει από την άδεια αποκλειστικής παραγωγής χρημάτων που τους έχει προσφερθεί από τις κυβερνήσεις και την ΕΚΤ. Επίσης, αμφισβητούν το σημερινό τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας – η οποία ουσιαστικά «εκτρέφει» το τοκογλυφικό κεφάλαιο, ενώ είναι παράλληλα ο απόλυτος κυρίαρχος του τραπεζοκεντρικού ευρωσυστήματος.

Κατ' επέκταση, οι Έλληνες αμφισβητούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο σύνολο του – γνωρίζοντας πλέον πως, παρά το ότι παράγει χρήματα από το πουθενά, εκμεταλλευόμενο με κάθε τρόπο την απίστευτη εξουσία του, καλεί τους Πολίτες να πληρώσουν για τα λάθη ή τις παραλείψεις του (ιδιοποιούμενο τα κέρδη και κοινωνικοποιώντας τις ζημίες του, όπως στο παράδειγμα των δύστυχων Ιρλανδών – οι οποίοι «σύρθηκαν» από την κυβέρνηση τους στη διάσωση των ιδιωτικών, κερδοσκοπικών τραπεζών!).  

Τέλος, οι Έλληνες αμφισβητούν τόσο τη λειτουργία, όσο και τα κίνητρα ορισμένων διεθνών οργανισμών – όπως του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, της Τράπεζας των Τραπεζών (BIS), των εταιρειών αξιολόγησης, των κερδοσκόπων-επενδυτών, των διεθνούς εμβέλειας οικονομολόγων κλπ. Φυσικά αμφισβητούν τις «αγαθές» προθέσεις της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας αλλά και των Η.Π.Α. – στα θέματα τουλάχιστον που τους αφορούν, έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει απόλυτα ότι καλούνται να επιβιώσουν σε μία εμπόλεμη ζώνη, όπου άλλοι λαοί (Ιρλανδοί, Πορτογάλοι) έχουν δυστυχώς αποδεχθεί τη μοίρα τους, σκύβοντας το κεφάλι.    

Ακριβώς για τους λόγους αυτούς, σύσσωμοι όλοι οι Έλληνες απαιτούν από την πολιτική ηγεσία της χώρας τους να πάψει πια να δανείζεται, επιτρέποντας τη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής τους περιουσίας – υποθηκεύοντας παράλληλα την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Επίσης, να πάψει να «εκλιπαρεί» την καγκελάριο της Γερμανίας, χωρίς καν να τους ρωτήσει εάν είναι πρόθυμοι να υποκύψουν στον εχθρό της Ευρώπης. 

Παράλληλα οι Έλληνες απαιτούν από όλους τους συμπολίτες τους, μισθωτούς και επιχειρηματίες, να αλλάξουν ριζικά τα «κακώς κείμενα» και την «ανατολίτικη νοοτροπία» – συμπεριφορές στις οποίες είχαν ίσως οδηγηθεί από την υφιστάμενη διαπλοκή, από τη διαφθορά του δημόσιου βίου, από την έλλειψη επαγγελματικής ηθικής, από την αδικία και από την κάθε μορφής εκμετάλλευση. Ακόμη περισσότερο, πιστεύουν ότι είναι απαραίτητο να «αποκατασταθεί» η αμφίδρομη φορολογική συνείδηση και η συνέπεια, μεταξύ Πολίτη και Πολιτείας – η οποία έχει κοστίσει πανάκριβα και στους δύο «συναλλασσόμενους». Επίσης, απαιτούν να εμποδιστούν αποτελεσματικά και να τιμωρηθούν οι διαφθορείς συνειδήσεων – κυριότεροι των οποίων είναι οι Γερμανικές πολυεθνικές.        

Μείωση των υπέρογκων δημοσίων δαπανών, κατάργηση της γραφειοκρατίας, ορθολογικό πλαίσιο λειτουργίας των επιχειρήσεων, συνεχής έλεγχος της εξουσίας από τους Πολίτες, παραδειγματική τιμωρία των όποιων διεφθαρμένων πολιτικών, εγκατάσταση ενός Κράτους Δικαίου, εκδίωξη της Τρόικας και «ανάπτυξη ή στάση πληρωμών», είναι πλέον τα βασικά αιτήματα των Ελλήνων. Επίσης, όχι νέα δάνεια και τέλος στη διεθνή επαιτεία, η οποία καταρρακώνει τόσο την υπερηφάνεια, όσο και την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού, καταστρέφοντας την αυτοπεποίθηση του.

Ενός λαού που γνωρίζει μεν πόσο οδυνηρή είναι μία ξαφνική χρεοκοπία, αλλά την προτιμά από την υποδούλωση του, καθώς επίσης από την ολοσχερή απώλεια της εθνικής του κυριαρχίας – πόσο μάλλον όταν ξέρει πως η στάση πληρωμών ή/και η επιστροφή στη δραχμή ενός πάμπλουτου κράτους, όπως η Ελλάδα, δεν είναι σε καμία περίπτωση συνώνυμα με τη συντέλεια του κόσμου. 

Χωρίς να επεκταθούμε σε περαιτέρω ανάλυση του τι ακριβώς συμβαίνει ή τι «κυοφορείται» σήμερα στην Ελλάδα, η οποία δυστυχώς ευρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων, σε εμπόλεμη ζώνη καλύτερα, καλούμενη ακόμη μία φορά από την Ιστορία να προπορευθεί μίας επαναστατικής «αλλαγής πορείας» της δύσης, θα αναφερθούμε στην ανίερη συμμαχία μεταξύ τραπεζών και κυβερνήσεων.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 10. Ιουνίου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι συγγραφέας, οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων» (διάθεση με παραγγελία στο kb@kbanalysis.com).

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2616.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Από το Imperium Romanum στις Holy Global Markets

Συντομότατη αναζήτηση του ελληνικού πολιτισμού με φόντο τις εκλογές

Του Στέργιου Ζυγούρα

Εξαιρετικά μεγάλο θέμα, έθιξε ο Χρήστος Αγγελόπουλος με το βίντεο που μοντάρισε με τίτλο "Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;" και το σύντομο κείμενο που παρέθεσε. Το παρόν κείμενο προέκυψε από αυτή την αφορμή. Διευρύνει το σχολιασμό και την προβολή του θέματος "Βυζάντιο" στο σήμερα. Με παρακινδυνευμένη συμπύκνωση, μπορούμε να τονίσουμε:

– Το ρωσικό ντοκιμαντέρ (Α΄ μέρος) είναι περισσότερο αξιόπιστο παρά διαφωτιστικό. Αν και επικεντρώνεται στην πτώση της αυτοκρατορίας, μέσα σε 70 λεπτά πραγματεύεται την υπερχιλιετή αυτοκρατορική περίοδο. Την περίοδο, που έγινε γνωστή με τα σκοπίμως επιλεγμένα ονόματα "Γραικική αυτοκρατορία", ή "Βυζαντινή αυτοκρατορία", την περίοδο στην οποία κυριαρχεί μια αντιπαλότητα μεταξύ δυο πλευρών, όπου η μια είναι φανερή (Κωνσταντινούπολη), η άλλη ασαφής (Άαχεν; Ρώμη; Παρίσι; Βενετία;). Μια αντιπαλότητα γύρω από την τότε παγκόσμια κυριαρχία.

– Το κράτος της Κων/πολης λεγόταν "Ρωμαϊκό" και ήταν εξ αρχής πολυεθνικό. Η συγκολλητική ουσία μεταξύ των εθνών ήταν το κεντρικό, πολιτισμικό του στοιχείο: ο χριστιανισμός. Ωστόσο, ο σημερινός Έλληνας / Ευρωπαίος τείνει να αντιστοιχεί στην τότε, οικουμενική Εκκλησία την εθνική / κατακερματισμένη χριστιανική Εκκλησία του σημερινού εθνικού κράτους. Το πολυεθνικό κράτος διαλύθηκε εξαιτίας και των αποσχιστικών εθνικισμών· και αυτό το στοιχείο προβάλλεται αρκετά καλά στο ντοκιμαντέρ (Β' μέρος). Συνεπώς, δεν είναι "θρησκευτική" η προσέγγιση, μάλιστα στο ντοκιμαντέρ δεν εξηγείται επαρκώς το θρησκευτικό στοιχείο, ως ζήτημα της κρατικής υπόστασης και της εξωτερικής πολιτικής.

Ο Χ. Αγγελόπουλος εντοπίζει και αντιστοιχεί στο σήμερα αληθινά στοιχεία, που, όμως, ως ιστορικά στοιχεία δεν αιτιολογούνται. Το αχανές της χρονολόγησης στο ντοκιμαντέρ επιτείνει η ασάφεια που αποπνέει το τρίλεπτο μοντάζ. Το τι ήταν το "Βυζάντιο" και το πώς κατέρρευσε είναι καίριο, αφού όντως, συνυπήρξαν στην κατάρρευση ο οικονομικός μαρασμός, η ηθική έκπτωση και τα εθνικά θέματα. Αρκετά δε πριν την άλωση, διαμορφώθηκαν τα δυο "κόμματα", που, τελικά, στην πράξη, έφτασαν να διαφωνούν στην επιλογή του κατακτητή, έχοντας αποδεχθεί ως μη αναστρέψιμο στοιχείο την εσωτερική κατάρρευση. Εκεί εδραιώνεται το γνωστό μας δίλημμα "Δύση ή Ανατολή;". Μόνο που α) αυτό το δίλημμα περιέχει ως δεδομένο το αίσθημα της "ανατολικής" πολιτισμικής μειονεξίας, β) ούτε η "Δύση" (Φραγκιά;) έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια (μάλιστα, στη νεότερη εποχή μεταπηδά από το Λονδίνο στην Ουάσιγκτον και πρόσφατα, στις Βρυξέλλες / Άαχεν), ούτε κάποια συγκεκριμένη "Ανατολή" περιγράφεται ως αντίρροπη της όποιας "Δύσης". Ακόμα και στην εξήγηση της "καθ' ημάς Ανατολής", ισχνά προβάλλει το διαχρονικό γεγονός της οικουμενικότητας του ελληνικού πολιτισμού, αρχαίου και χριστιανικού. Ολοφάνερα, το σήμερα διακατέχεται από την μη καθολική αποδοχή του όρου "ελληνισμός" μέσα στην κρατική υπόσταση (1833 και μετά). "Ελληνισμός" προσδιορισμένος από τους Έλληνες ή "ελληνισμός" έξωθεν προσδιορισμένος; Πρόσφατα είδαμε ότι ούτε ο δεύτερος βρίσκεται στο ευρωπαϊκό απυρόβλητο. Ο "ελληνισμός" αυτός φέρει το διχασμό, την αμφιταλάντευση του ασαφούς διλήμματος "Δύση ή Ανατολή;" που αναζωπυρώθηκε κατά τον 18ο αιώνα και μας οδηγεί σε μια ακόμα δέσμη ερωτημάτων:

Η οθωμανική περίοδος δικαίωσε τους ανθενωτικούς; Ζούμε σήμερα το θρίαμβο των ενωτικών; Επίσης: η ανασύσταση του πολυεθνικού κράτους ως προοπτική του 1821 πώς εμφανίστηκε και τι εμπόδια συνάντησε; Γιατί το κράτος που ιδρύθηκε, απέρριψε τον πατέρα του και στράφηκε αποκλειστικά στον παππού του; Βρίσκεται το ελληνικό εθνικό κράτος από τον Όθωνα και μετά σε μια διαρκή εξάρτηση μέσω της αέναης οικονομικής υποτέλειας; Συνιστά ο περίφημος "τριπλασιασμός του ελληνικού κράτους" (1919) μια εθνική επιτυχία, μιαν "ολοκλήρωση του 1821"; Ή μήπως τα σύνορα αυτά, ήταν τμήμα της προαποφασισμένης, ευρύτερης ανακατάταξης των ζωνών επιρροής του καπιταλισμού που τότε στόχευε -εκτός από τους θαλάσσιους δρόμους- και στα πετρέλαια της Μ. Ανατολής και στην πάγια αποκοπή της Ρωσίας (όπου δεν είχαν επικρατήσει ακόμα οι "προοδευτικοί" μπολσεβίκοι); Γιατί οι τότε ελληνικές επιδιώξεις κατευθύνθηκαν προς τη Σμύρνη και όχι προς την Κων/πολη; Μήπως μάθαμε να πανηγυρίζουμε για τα σύνορα του Βενιζέλου προκειμένου να αποκρύψουμε την ειρηνική εκρίζωση του 1923, τους δυο παγκόσμιους πολέμους στους οποίους -αν και νικητές- υπέστημεν μεταχείριση ηττημένων και τέλος, μήπως συνηθίσαμε να πανηγυρίζουμε για την ένταξη στην Ευρώπη, την ένταξη στο Ευρώ προκειμένου να "αποφύγουμε τα χειρότερα" σύμφωνα και με το πλήρως διαψευσθέν σκεπτικό του Κ. Καραμανλή και με την πρόσφατη, "μνημονιακή λογική"; Από όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε μέσω της ιστορίας, έξι αιώνες πριν, οι ενωτικοί δεν είχαν την αντίστοιχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επιχειρηματολογία-καταστροφολογία που έφτασε μέχρι της (υπό το κράτος πανικού) παραδοχής ότι το ευρωπαϊκό όραμα προβλήθηκε στον Έλληνα ως φιλέ μινιόν και κρασί σωβινιόν. Όμως αν προσέξουμε αυτή την επιχειρηματολογία, θα δούμε μέσα από το συνδυασμό της ανύπαρκτης -ουσιαστικά- "εθνικής περηφάνιας" και του επικαλούμενου "φόβου της απομόνωσης" να κυριαρχεί μόνον η γνωστή, ανομολόγητη, βαθιά ριζωμένη "ελληνική μειονεξία" έναντι της "πολιτισμένης Δύσης" στην οποίαν "ανήκομεν".

Όσο για την "αντιμνημονιακή λογική": σε κάποιες διεθνιστικές εκδοχές της το μνημόνιο εμφανίζεται μόνον ως αίτιο. Κάποιες φορές εμφανίζεται ως σύμπτωμα, ξεκομμένο όμως από την εθνική πολιτική του διαρκούς κρατικού χρέους, ξεκομμένο και από την ελληνική πολιτισμική "copy-paste διάσταση" που το παρακολουθεί επί 200 χρόνια. Προφανώς λοιπόν, όταν το ζήτημα της εξαθλίωσης αντιμετωπίζεται αποκλειστικά στο επίπεδο των αριθμών, η ατζέντα είναι λειψή. Στη διεύρυνση της ατζέντας και στην κατανόηση του θέματος "παγκοσμιοποίηση" που προκαλεί τη φτωχοποίηση, την εξαθλίωση και το θάνατο, το "Βυζάντιο" μπορεί να μας βοηθήσει; Ας σκεφτούμε μόνον ότι πολλοί από όσους επιλεκτικά εκθειάζουν την προωθούμενη σήμερα "πολυπολιτισμικότητα", θεωρούν το πολυπολιτισμικό Imperium Romanum της Κωνσταντινούπολης "οπισθοδρομικό, σκοταδιστικό και… graecorum". Στην περίπτωση αυτή, προφανώς, ως "πρόοδο" και "ανθρωπισμό" εννοούν το όραμα των Γιούνκερ-Λαγκάρντ-Μπαρόζο. Γιατί τόση μάχη εναντίον του έθνους, εναντίον της χριστιανικής θρησκείας; Για να επικρατήσει κάποια παγκόσμια θρησκεία στη θέση της; Γιατί τόση εμμονή στο Άαχεν της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αφού έτσι, η μόνη πηγή εξουσίας που μας επιβάλλεται, είναι οι Holy Global Markets; Έτσι δεν είναι; Ή μήπως η "ανταγωνιστικότητα" προήχθη σε κοινωνική αρετή και ανθρωπιστικό ιδεώδες;

Εθνισμός ή διεθνισμός; Αυτό δεν το σκέφτηκαν ή δεν τόλμησαν να το προβάλλουν ως ένα ακόμα πλαστό δίλημμα των εκλογών. Τελικά, όποιος σήμερα υπερασπίζεται το ελληνικό εθνικό κράτος έναντι της ισοπέδωσης, έναντι των απάνθρωπων "αγορών", μήπως υπερασπίζεται (συνειδητά ή μη) τον ελληνικό οικουμενικό πολιτισμό που το ελληνικό κράτος δεν κατάφερε επί δύο αιώνες να καθυποτάξει;

Στέργιος Ζυγούρας

10-6-2012

Δείτε συμπλήρωμα του άρθρου με πολλά βίντεο στην ιστοσελίδα: http://karavaki.wordpress.com/2012/06/10/imperium-romanum-holy-global-markets/

Ελλάδα, Ισπανία, Γερμανία

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ενώ οι εκπρόσωποι του παλιού πολιτικού κόσμου προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους ψηφοφόρους με το σκιάχτρο της μεγάλης καταστροφής που υποτίθεται ότι θα ακολουθήσει ενδεχόμενη εκλογική νίκη της Αριστεράς, τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών βοούν για την καταστροφή που έχει ήδη επέλθει και επιταχύνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς.

Πρώτο στοιχείο που αξίζει προσοχής: Ενώ το πρωτογενές έλλειμμα (δηλαδή, χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι) σχεδόν μηδενίζεται εξ αιτίας της ασφυκτικής λιτότητας (περιορίστηκε σε μόλις 18 εκ. ευρώ στο πρώτο τετράμηνο, σε σύγκριση με το 1,48 δις το αντίστοιχο περυσινό διάστημα), το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης αυξάνεται κατά πολύ (7,62 δις, από 5,47 δις). Το οικονομικό αυτό «θαύμα» εξηγείται από την αλματώδη αύξηση των δαπανών για αποπληρωμή των δανείων, καθώς οι τόκοι σχεδόν διπλασιάστηκαν (από 3,99 δις πέρυσι σε 7,60 δις φέτος).

Τα συμπεράσματα αναδύονται αβίαστα: Αντί για τη σημαντική «ελάφρυνση», που υποτίθεται ότι θα μας έφερνε το PSI, οι «σωτήρες» της Ελλάδας την γδέρνουν ακόμη πιο άγρια, με αποτέλεσμα η κοινωνική τραγωδία που ζουν εκατομμύρια Έλληνες να πηγαίνει στράφι, χωρίς κανένα θετικό αντίκρυσμα στη σταθεροποίηση των δημοσίων οικονομικών. Σ' αυτό το φόντο, η στάση πληρωμών προβάλλει ως εκ των ων ουκ άνευ για την οικονομική ανόρθωση, πολύ περισσότερο που εκλείπει πλέον ο «μπαμπούλας» του πρωτογενούς ελλείμματος: Ακόμη κι αν σταματήσουμε να δανειζόμαστε, θα μπορούμε σύντομα να καλύπτουμε τις στοιχειώδεις ανάγκες του κράτους για μισθούς, συντάξεις κλπ.

Δεύτερο, ουσιώδες στοιχείο: Παρά την τρομερή φοροεπιδρομή στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, η μαύρη τρύπα των κρατικών εσόδων όχι μόνο δεν συρρικνώθηκε, αλλά διευρύνεται συνεχώς. Το πεντάμηνο Ιανουαρίου – Μαΐου έφτανε τα 700 εκ. ευρώ, ενώ η υστέρηση στα φορολογικά έσοδα έφθασε τα 550 εκ. ευρώ. Το προφανές συμπέρασμα είναι ότι η βαθύτατη ύφεση που προκαλεί το μνημόνιο και η συνεχιζόμενη φοροδιαφυγή των πλουσίων (και μέρους των μεσαίων) νοικοκυριών τινάζει στον αέρα τα δημόσια έσοδα. Σε συνδυασμό με τον ανοιχτό εκβιασμό των Ευρωπαίων (οι οποίοι ήδη περιέκοψαν κατά ένα δις την τελευταία δανειακή δόση για να εκφοβίσουν τους ψηφοφόρους), η εξέλιξη αυτή απειλεί να οδηγήσει σε αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων ή και σε διακοπή των εισαγωγών τροφίμων, φαρμάκων και καυσίμων. Αυτά, δηλαδή, που υποτίθεται ότι θα συμβούν αν έρθει η Αριστερά και καταργήσει το μνημόνιο, βρίσκονται ήδη επί θύραις, ακριβώς εξ αιτίας του μνημονίου και των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Απτόητη η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ επέμεινε στην θεραπευτική μέθοδο των μεσαιωνικών γιατρών, που συνιστούσαν για πάσαν νόσον την αφαίμαξη. Όταν δεν είχαν αποτελέσματα, απλώς ενίσχυαν τον ρυθμό της αφαίμαξης, μέχρι να απαλλαγούν οριστικά από την αρρώστια, συνήθως μαζί με τον ασθενή. Για την ακρίβεια, η κυρία Λαγκάρντ μας συνέστησε, αντί να γκρινιάζουμε, να μιμηθούμε το «πετυχημένο» παράδειγμα της Λετονίας, η οποία αντιμετώπισε «υπεύθυνα» την κρίση του 2008, προσφεύγοντας και αυτή για δανεισμό στο ΔΝΤ και την Ε.Ε. Ως αντάλλαγμα, ενέκρινε απίστευτα σκληρά προγράμματα λιτότητας, έκλεισε εκατοντάδες σχολεία και νοσοκομεία, απέλυσε χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους και ανέβασε την ανεργία στο 25%, ενώ η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 18.4% – απίστευτο ποσοστό, ακόμη και για καιρό πολέμου!

Δυστυχώς, σ' αυτό το μάταιο κόσμο που ζούμε, ακόμη και οι καλύτεροι μαθητές του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν βρίσκουν την ανταμοιβή που θα δικαιούνταν. Χτυπητό παράδειγμα η τραγωδία της Ισπανίας, τέταρτης οικονομίας της Ευρώπης, που απειλεί να παρασύρει στη διάλυση ολόκληρη την ευρωζώνη. Σε αντίθεση με τη «σπάταλη» Ελλάδα, η Ισπανία δεν είχε οξύ πρόβλημα δημοσίου χρέους- ακόμη και σήμερα, αυτό κυμαίνεται γύρω στο 70%, χαμηλότερο και από εκείνο της «ενάρετης» Γερμανίας. Οι πολιτικοί της, τόσο ο σοσιαλιστής Θαπατέρο όσο και ο συντηρητικός Ραχόι, επαινέθηκαν κατ' επανάληψη από το Βερολίνο για την «υπευθυνότητα» με την οποία διέλυσαν το κοινωνικό κράτος, επέβαλαν εργασιακό μεσαίωνα και εκτόξευσαν την ανεργία στο 25%.

Παρόλα αυτά, τούτες τις μέρες η Ισπανία είδε να κλείνει η πόρτα των διεθνών αγορών, αφού τα ποσοστά δανεισμού της πλησίασαν το εφιαλτικό 7%, φέρνοντάς την στα πρόθυρα του «μηχανισμού διάσωσης» (κατά τους Financial Times, «θαλάμου βασανιστηρίων του κ. Σόιμπλε), ενώ οι τράπεζές της βρίσκονται ένα βήμα πριν την κατάρρευση (και την παράδοση του ελέγχου στους Γερμανούς). Ηθικόν δίδαγμα: Η  εξοντωτική λιτότητα που επιβάλλουν Βερολίνο και Βρυξέλλες είναι ο πιο σύντομος δρόμος προς την οικονομική αποδιοργάνωση, ενδεχομένως και την έξοδο από το ευρώ.

Κάθε νόμισμα, όμως, έχει και την ανάποδη όψη. Μέσα στην αδυναμία τους, οι χειμαζόμενες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν τεράστια ζημιά στη Γερμανία, η οποία κατ' εξοχήν επωφελείται από τα δεινά τους. Αν κάποιος κινδυνεύει πραγματικά με καταστροφή από τη διάλυση του ευρώ, αυτός είναι πρώτα πρώτα απ' όλα όχι η Ελλάδα ή η Ισπανία, αλλά η κραταιά Γερμανία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 42% των γερμανικών εξαγωγών κατευθύνεται στην ευρωζώνη και μόλις το 5% στην Κίνα. Περίπου το 60% των γερμανικών πλεονασμάτων αντλείται από τις λοιπές χώρες της ευρωζώνης – κατοπτρικό είδωλο των δικών μας ελλειμμάτων.

Επιπλέον, η Γερμανία εκμεταλλεύεται ανερυθρίαστα και την ίδια την κρίση του ευρώ, με τη φυγή κεφαλαίων προς τα θησαυροφυλάκιά της. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία, διετή ομόλογα που εξέδωσε είχαν μηδενικό επιτόκιο, ενώ τα εξαμηνιαία είχαν… αρνητικό! Αυτό σημαίνει ότι η Γερμανία λειτουργεί ως ο μεγάλος τοκογλύφος της Ευρώπης, εξασφαλίζοντας κυριολεκτικά τσάμπα χρήμα από τους δεινοπαθούντες εταίρους της. Ό,τι και να λέει το Βερολίνο για να τρομοκρατήσει τους Έλληνες, τους Ισπανούς ή τους Πορτογάλους, αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν έχει κανένα λόγο να τους οδηγήσει έξω από το ευρώ και να σταματήσει απότομα το άγριο «πάρτι» σε βάρος τους.

ΠΗΓΗ: http://thepressproject.gr/theme.php?id=21846

Γίνομαι ταπεινός

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Καθώς το άγριο ζώο
με αρπάζει
στα νύχια του
κι οι πόθοι μου ανατριχίλα
στη δορά μου

γαντζώνομαι στο αδιανόητο
το κάνω ποίημα και όνειρο
να καταλαγιάζω το μεγάλο
κύμα
κι αν ξεχαστώ στο γήινο
αναθρώσκω στ' άστρα
όσο να γίνομαι ταπεινός
στο ανάπηρο του λόγου μου

Βέβαια
ακριβό το τίμημα, να οιακίζω
στο άγνωστο
Όμως πως αλλιώς
αφού ο σαρκασμός του Είναι
λοιδορεί το Φαίνεσθαι;
πως αλλιώς
αφού ακαινοτόμητο το νοείν,
γεωμετρεί
τετριμμένη δοξασία;

16 Απριλίου 2012

Προοπτικές και κίνδυνοι για μια αριστερή κυβέρνηση

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Είναι απολύτως απαραίτητο να μην ενδώσει μια αριστερή κυβέρνηση στις πιέσεις, αν πραγματικά νοιάζεται την Ελλάδα και τον λαό της. Διότι η υποχώρηση θα σημάνει καταστροφή – πολιτική, κοινωνική και οικονομική. Για να το πετύχει όμως αυτό θα χρειαστεί γενική και αποφασιστική λαϊκή κινητοποίηση.

Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο αισιόδοξη πολιτική εξέλιξη από την αρχή της γιγαντιαίας κρίσης της Ευρωζώνης. Το δίλημμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου είναι ξεκάθαρο. Αν σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η δυνατότητα αφενός να βγει η Ελλάδα από την κρίση και αφετέρου να δρομολογηθεί νέα πορεία για την υπόλοιπη Ευρώπη. Αν σχηματίσει κυβέρνηση ο μετριότατος κ. Σαμαράς, η χώρα θα συνεχίσει ακάθεκτη προς την κατάρρευση, που όλα δείχνουν πως δεν θα αργήσει.

Τις τελευταίες μέρες έγινε ξεκάθαρο ακόμη και για τους πιο δύσπιστους ότι η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και όχι απλώς ελληνική. Δεν ευθύνεται ο ελληνικός δημόσιος τομέας ούτε η ελληνική διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις για την τεράστια αναταραχή. Το πρόβλημα έχει να κάνει, πρώτον, με την παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2007 στις ΗΠΑ και, δεύτερον, με τους μηχανισμούς του ευρώ που διαμεσολάβησαν και επέτειναν την κρίση στην Ευρώπη. Μετά από δύο χρόνια συνεχούς άρνησης και θεωρητικών ακροβασιών -από τα δεξιά, αλλά δυστυχώς και από τα αριστερά- η σκληρή πραγματικότητα σταδιακά γίνεται αποδεκτή από όλους. Ο λόγος είναι απλός. Τη στιγμή αυτή η Ισπανία χρειάζεται ίσως 250-300 δισ. ευρώ τα οποία δεν θα μπορέσει να βρει στις ανοιχτές αγορές και άρα μάλλον θα μπει στο πρόγραμμα "διάσωσης".

Θα ακολουθήσει βίαιη γενίκευση της κρίσης του ευρώ που θα φέρει νέα δεδομένα στην Ευρώπη. Δύο παράγοντες έχουν καταλυτική σημασία. Ο πρώτος είναι τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα και κυρίως των τραπεζών. Στην ουσία το τραπεζικό σύστημα της Ισπανίας είναι χρεωκοπημένο, αλλά και της Γερμανίας είναι κάθε άλλο παρά υγιές.

Οι δυνατότητες για τους κυβερνώντες δεν είναι πολύ μεγάλες. Η παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ, την οποία πολλοί θεωρούν ως ένα είδος μαγικού ραβδιού, δεν μπορεί βέβαια να λύσει το πρόβλημα της φερεγγυότητας των ευρωπαϊκών τραπεζών. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να επιτρέψει την τεχνητή αναπνοή, όπως ήδη γίνεται με τις ελληνικές τράπεζες. Οι τράπεζες χρειάζονται νέα κεφάλαια για να διορθώσουν τους ισολογισμούς τους και αυτά μπορούν να προέλθουν μόνο από το κράτος, δηλαδή από τη φορολογία.

Εδώ όμως εμφανίζεται αμέσως ο δεύτερος παράγοντας, δηλαδή η έλλειψη πανευρωπαϊκού κράτους. Ποια χώρα θα δεχτεί να χρηματοδοτήσει με τα λεφτά των φορολογουμένων της τις τράπεζες μιας άλλης, χωρίς σκληρό αντάλλαγμα; Και ποια χώρα θα δεχτεί αδιαμαρτύρητα την άφιξη κάποιου ξένου γραφειοκράτη, ο οποίος θα κομίζει εντολές για το κλείσιμο τραπεζών;

Όποιος νομίζει ότι μπορεί να φτιαχτεί ένας τέτοιος μηχανισμός στα γρήγορα, ώστε να δημιουργηθούν γεγονότα επί του εδάφους τα οποία θα ωθήσουν την Ευρώπη προς την ενοποίηση, απλώς δείχνει πόσο άσκεφτος ή πανικόβλητος είναι. Αυτός ο τυχοδιωκτισμός έστησε και το τερατούργημα της νομισματικής ένωσης που έχει φέρει την Ευρώπη στα πρόθυρα της καταστροφής. Διότι η βασική αιτία της έλλειψης ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους είναι η έλλειψη ενιαίου ευρωπαϊκού έθνους.

Οι λαοί της Ευρώπης δεν θέλουν τη δημιουργία ενιαίου έθνους, ή ενιαίου "δήμου", ενώ βεβαίως επιθυμούν τη συνεργασία ή και τη συναδέλφωση. Ούτε και μπορούν τα έθνη να δημιουργηθούν στα κρυφά ή στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των Βρυξελλών. Αν το επόμενο διάστημα ληφθούν βεβιασμένες αποφάσεις που θα προδικάζουν την ταχεία εμφάνιση δημοσιονομικής ένωσης, η Ευρώπη θα μπει σε εξαιρετικά επικίνδυνη πορεία που κάλλιστα μπορεί να περιλαμβάνει πολιτική, διπλωματική, ακόμη και στρατιωτική ένταση. Ο λόγος είναι, φυσικά, ότι ο τελικός λογαριασμός θα καταλήξει στη Γερμανία, είτε λόγω διάσωσης των τραπεζών είτε λόγω αθέτησης πληρωμών από πλευράς των χωρών της περιφέρειας.

Δεδομένων αυτών των συνθηκών, η Γερμανία, που είναι η πραγματική πηγή ισχύος στην ΟΝΕ, βρίσκεται ενώπιον μέγιστου προβλήματος. Η οικονομία της παρουσιάζει μέτρια εγχώρια απόδοση, αλλά μεγάλη εξαγωγική επιτυχία, κυρίως προς τις χώρες της Ασίας, τα τελευταία τρία χρόνια. Το τραπεζικό της σύστημα παραμένει εξαιρετικά επισφαλές. Η έκθεση της χώρας στο χρέος της περιφέρειας της ΟΝΕ είναι ήδη τεράστια, αν συνυπολογίσουμε τον δανεισμό της Μπούντεσμπανκ προς τις άλλες κρατικές τράπεζες. Όσο κι αν ξαφνιάζει πολλούς στην Ελλάδα, υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης της γερμανικής φερεγγυότητας, αν συνεχιστεί η μεγέθυνση της έκθεσης σε προβληματικό χρέος άλλων.

Συνεπώς καμία λύση της κρίσης που θα περιλαμβάνει νέες δαπάνες ή γενναιόδωρο δανεισμό σε πανευρωπαϊκή βάση δεν πρόκειται να γίνει εύκολα αποδεκτή από γερμανικής πλευράς. Η γερμανική άρχουσα τάξη αντιλαμβάνεται πολύ καλά το πιθανό κόστος για την ίδια. Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, ότι θα συνεχίσει να επιμένει στην πολιτική της λιτότητας που μετακυλίει το κόστος στους άλλους.

Με την πολιτική αυτή διακινδυνεύει φυσικά την κατάρρευση της ΟΝΕ ή την έξοδο μιας ή περισσοτέρων χωρών. Το πιθανότερο όμως είναι ότι η γερμανική άρχουσα τάξη θα το ρισκάρει και, αν όντως προκύψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα επιχειρήσει να ελαχιστοποιήσει το κόστος για την ίδια στις νέες συνθήκες. Δεν είναι ασυνήθιστο για μια άρχουσα τάξη να αντιδρά με τέτοιο τρόπο. Στο κάτω-κάτω αυτό έκανε και η ελληνική, όταν το 2010 αρνήθηκε διαρρήδην να δεχτεί την προοπτική της εξόδου, προτίμησε να ρισκάρει εντός της ΟΝΕ κι έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Με αυτά τα δεδομένα, μιά αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, που θα προχωρήσει, ως οφείλει, στην κοινοβουλευτική ακύρωση των Μνημονίων και στη σταδιακή διαγραφή του χρέους, θα αποτελέσει τρομακτική πρόκληση για τη γερμανική πλευρά. Το τελεσίγραφο που θα κηρύσσει αδυσώπητο πόλεμο θα φτάσει αμέσως, πιθανώς την άλλη μέρα. Άρα τι μέλλει γενέσθαι;

Είναι απολύτως απαραίτητο να μην ενδώσει μια αριστερή κυβέρνηση στις πιέσεις, αν πραγματικά νοιάζεται την Ελλάδα και τον λαό της. Διότι η υποχώρηση θα σημάνει καταστροφή – πολιτική, κοινωνική και οικονομική. Για να το πετύχει όμως αυτό θα χρειαστεί γενική και αποφασιστική λαϊκή κινητοποίηση. Χωρίς αυτήν δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν οι πιέσεις. Θα χρειαστεί επίσης εναλλακτικό σχέδιο, το οποίο θα πρέπει να περιλαμβάνει την έξοδο από το ευρώ, που μπορεί να επιβληθεί εκ των πραγμάτων. Η έξοδος δεν είναι εμπίπτει βέβαια στην τρέχουσα στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα πρόκειται για το άκρον άωτον της ανευθυνότητας να μην υπάρξει πρόβλεψη για λειτουργικό εναλλακτικό σχέδιο. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να προετοιμάζεται η ίδια, όπως και να προετοιμάζει τον ελληνικό λαό. Μπροστά μας έχουμε βαρομετρικό χαμηλό.

Το θετικό είναι ότι υπάρχει η γνώση, η εμπειρία και η θέληση διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, ώστε να αντιμετωπιστεί και αυτό το ενδεχόμενο. Ό,τι και να λέει η τρομοκρατία των ΜΜΕ, όσα προχειρογραμμένα σκαριφήματα περί κόλασης της δραχμής και να δημοσιεύσουν οι οικονομολόγοι της Εθνικής Τράπεζας, η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει την καταιγίδα, αρκεί να υπάρξει κοινωνική συσπείρωση και αποτελεσματική αριστερή ηγεσία.

Δεν πρόκειται ο ελληνικός λαός να μείνει ξεκρέμαστος, όσο κι αν ωρύονται αυτοί που μας έφεραν εδώ. Οι εκλογές της 17ης μπορούν να μας γλιτώσουν από την καταστροφή και να ανοίξουν καινούργιο δρόμο για τα λαϊκά στρώματα.

ΠΗΓΗ: 09/06/2012, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=693809

Τα πολιτικά ζόμπι…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Έπρεπε να ντρέπεσαι, μου είπαν, κάποιοι δικομματικοί, που λες τη Νέα Δημοκρατία, ΝεοΔούλη του Μαμωνά και το ΠΑΣΟΚ, ΘΑΣΟΚ!!! Προσπαθώ, τους είπα, να εκφράσω, όσο γίνεται καλύτερα αυτό, που πραγματικά είναι.

Γιατί βέβαια η, λεγόμενη, τώρα, Νέα Δημοκρατία, ύστερα, μάλιστα, απ' τον σκανδαλώδη εναγκαλισμό της με το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να έχει σχέση με τη δημοκρατία. Και ασφαλώς δεν μπορεί να έχει καμιά απολύτως σχέση με το κόμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ακόμη και η Νέα Δημοκρατία του «σεμνού και ταπεινού» και στρουμπουλού Κωστάκη. Με τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και την πανθομολογούμενη πολλαπλή εξάρτησή της, ομού μετά του ΠΑΣΟΚ, από τα μάρκα της Ζήμενς. Κλπ, κλπ…

Γιατί βέβαια το κράτος των κομμάτων αυτών, με βάση τις αποφάσεις, που πήραν και τη γενικότερη συμπεριφορά τους απέναντι στο λαό, μάλλον φασιστοκρατία, εφιαλτοκρατία, κλεφτοκρατία και ληστοκρατία συναποτελούν, παρά δημοκρατία.

Κι όσο για το ΠΑΣΟΚ, μάλλον ΧΑΣΟΚ θα έπρεπε να λέγεται, τώρα. Μια και έχει χάσει, κατά κράτος, τους οπαδούς του, που διασκορπίστηκαν τήδε κακείσε.

Αλλά να όμως που διατρέχουμε τον έσχατο κίνδυνο να το ιδούμε και πάλι στην κυβέρνηση, αν έρθει πρώτο κόμμα η Νέα Δημοκρατία. Γιατί θα συγκυβερνήσουν και πάλι. Και ποιος στη χάρη μας, για το τι έχουμε να πάθουμε!…

Και καλύτερα απ όλους έχουν καταλάβει, σχετικά με το τι μας περιμένει, όσοι έχουν λάβει τα καινούργια εκκαθαριστικά της εφορίας…

Ότι, δηλαδή, δεν πρόκειται απλά για στυγερούς ληστάρχους, αλλά και για σαδιστές του χειρίστου είδους.. Αφού μας επιβάλλουν επαχθή και απεχθή φορολογία. Και μας ζητούνε τόσα, όσα, σε καμιά περίπτωση, δεν μπορούμε να πληρώσουμε. Σε συνάρτηση με τους ληστρικούς και προκρούστειους ακρωτηριασμούς, που, μέχρι τώρα, έχουν επιβάλει στις αποδοχές μας.

Και αυτό γίνεται, κατά τη γνώμη μου, σκόπιμα και προσχεδιασμένα. Γιατί εφαρμόζουν σε βάρος των νοικοκυριών την ίδια σαδιστική και δολοφονική τακτική, που εφαρμόζουν και οι τοκογλύφοι σε βάρος της πατρίδας μας.

Για να μη μπορούμε, δηλαδή, να ανταποκριθούμε στις οικονομικές υποχρεώσεις μας. Και να εξαπολύσουν, στη συνέχεια, εναντίον μας μπαράζ διώξεων και κατασχέσεων.

Έτσι ώστε να μας αλέσουν, στη κιμαδομηχανή της βάρβαρης και ληστρικής τους νομιμότητας. Με αποτέλεσμα να καταντήσουμε ζητιάνοι και να έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στον αργό θάνατο από την πείνα ή την αυτοκτονία. Όπως ήδη συμβαίνει με τόσους συνανθρώπους μας. Που ψάχνουν στα σκουπίδια, για να βρούνε να φάνε ή αυτοκτονούν.

– Και τι, αντέκρουσαν με ένταση και δυσαρέσκεια οι συνομιλητές μου, να κάνουμε; Να εμπιστευθούμε την αριστερά; Αφού πάνω κάτω μας υπόσχεται τα ίδια με τη Νέα Δημοκρατία!…

– Αν είστε, τους είπα, παραδοσιακοί δεξιοί και δεν μπορείτε ν' αλλάξετε, ιδού η χρυσή εναλλακτική λύση: Ψηφίστε το κόμμα των «ανεξαρτήτων Ελλήνων». Το κόμμα των οποίων διαθέτει εκλεκτά στελέχη, που αρθρώνουν λόγο πειστικό και πατριωτικό και έντιμο. Και που αυτή τη στιγμή εκφράζουν την αληθινή Νέα Δημοκρατία. Κι όσο για το ότι μπορεί η συντεχνία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να υπόσχονται τα ίδια με την αριστερά;

Δεν νομίζω, σε καμιά περίπτωση, ότι υπόσχονται τα ίδια. Αλλά κι αν ακόμη συνέβαινε κάτι τέτοιο και πάλι τους χωρίζει άβυσσος. Αφού οι μεν κινούνται στον αστερισμό των δολοφονικών και προδοτικών μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, που έχουν ψηφίσει και υπογράψει.

Και των οποίων τα οδυνηρά αποτελέσματα τα ζούμε με τόσο τραγικό τρόπο. Και την ακόμη τραγικότερη συνέχεια ήδη την προγευόμαστε παντοιοτρόπως…

Ενώ οι άλλοι μας υπόσχονται ότι θα παλέψουν για την κατάργησή τους και την προσαρμογή της οικονομίας μας στα πραγματικά της δεδομένα. Και όχι στα απεχθή και επαχθή, στα οποία απαιτούν να μας κρατούν εγκάθειρκτους οι τοκογλύφοι.

– Μα και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, αντείπαν οι συνομιλητές μου, κάτι παρόμοιο ισχυρίζονται:

Η ψήφος λένε της 6ης Μαΐου τους έδωσε να καταλάβουν ότι είχαν κάμει λάθος. Και τώρα θ' αγωνιστούν να προσαρμόσουν την πολιτική τους στην ήδη εκφρασμένη θέληση του λαού.

-Και πάλι, τους είπα, υπάρχει ανάμεσά τους άβυσσος:

Γιατί στην περίπτωση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουμε να κάνουμε με αυτούς, οι οποίοι αλλεπάλληλες φορές μας έχουν εξαπατήσει. Και μάλιστα φρικτά. Ώστε να μην μας επιτρέπεται να τους έχουμε την παραμικρή εμπιστοσύνη ότι και τώρα δεν θα κάμουν τα ίδια και χειρότερα..

Κι ακόμη, γιατί όλα δείχνουν πως ο, τι έγινε, μέχρι τώρα, δεν ήταν καθόλου λάθος. Αλλά μια καλοστημένη παγίδα. Στην οποία προσπάθησαν να εγκλωβίσουν το λαό με περισσή βαρβαρότητα. Πράγμα, που θα συνεχίσουν να πράττουν, αν κάνουμε το τραγικό λάθος να ξαναπέσουμε στην παγίδα τους και τους ξαναψηφίσουμε.

Κι ούτε να ξεγελιέστε απ' τις προεκλογικές αγκαλίτσες τους και τα χαμόγελά τους. Μετεκλογικά θα είναι βλοσυροί και απρόσιτοι. Και θα σας υποδέχονται με τις μάσκες των ΜΑΤ, τ' ασφυξιογόνα και τα γκλομπς τους….

– Κι αν, επέμεναν και πάλι οι συνομιλητές μου, και η αριστερά μας εξαπατήσει;

– Αυτό, τους είπα, είναι μια κουτοπόνηρη υπόθεση, για να παραπλανά τους αφελείς. Ενώ τα έργα και οι ημέρες των επί τριάντα οχτώ χρόνια, σε βάρος μας, ληστών και δημίων του δικομματισμού, είναι μια αναντίρρητη και εφιαλτική πραγματικότητα.

– Πάντως δεν είναι σωστό, μου αντέτειναν, εσύ ένας παπάς να ασχολείσαι με την πολιτική και τα κόμματα.

Ο παπάς, κατέληξα, και κάθε κληρικός, έχει ιερή υποχρέωση να αγωνίζεται για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Και αυτό, αναπόφευκτα, έχει άμεση σχέση και με την πολιτική και με τα κόμματα. Ιδιαίτερα μάλιστα, αν κάποια απ' αυτά τα κόμματα, έχουν καταστεί, προ πολλού, σάπια πτώματα και ζόμπι. Που, με το βρυκολάκιασμά τους και την πτωμαΐνη τους, μολύνουν την πατρίδα μας και δηλητηριάζουν το λαό μας….

παπα-Ηλίας, 9-6-2012

Το Φως καίει τον Φασισμό!

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)

Όταν φάνηκε ότι υπάρχει η πιθανότης να συγκεντρώσει η «Χρυσή Αυγή» το εκλογικό ποσοστό που θα της επέτρεπε να μπει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, πολλοί πολίτες και πάντως όλοι οι αντιφασίστες ανησυχούσαμε – ορισμένοι μάλιστα, ανάμεσά τους και η ταπεινότης μου, με φρίκη. Όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού – γράφαμε τότε πως, όταν η "Χρυσή Αυγή" βγει στο φως θα καεί! Και όντως.

Γύρω στους 400.000 συμπατριώτες μας και συμπολίτες ψήφισαν τους φασίστες, κυρίως εις ένδειξιν διαμαρτυρίας προς τον απαξιωμένο απ' τον δικομματικό μονοκομματισμό κοινοβουλευτισμό. Πολίτες που, μέσα στην οργή τους, ένοιωθαν ότι «όλοι ίδιοι είναι» και μόνον η «Χρυσή Αυγή» διαφορετική. Πολίτες τόσον απογοητευμένοι που έφθασαν να μην κάνουν διάκριση ιδεολογιών, πολιτικών, κομμάτων, προσώπων φθάνοντας εν τέλει σε μια α-πολιτική στάση, αντικοινοβουλευτική, επικίνδυνη και αντιδημοκρατική.

Όμως αυτή η α-πολιτική τους στάση παρήγαγε πολιτικό αποτέλεσμα. Το πιο επικίνδυνο για αυτούς τους ίδιους. Διότι, αυτοί που ψήφισαν «Χρυσή Αυγή», αν ποτέ αυτή επικρατούσε, θα ήταν επίσης θύματά της!

Σε αυτές τις 400.000 περίπου που ψήφισαν τη «Χρυσή Αυγή» οι συνειδητοί φασίστες ήταν και είναι ελάχιστοι, όμως φασίστες εξέλεξαν. Σε αυτές τις 400.000 συμπατριώτες μας ουδείς γνωρίζει πόσοι απ' αυτούς γνώριζαν τι στέλνουν στη Βουλή. Τώρα το γνωρίζουν. Απ' αυτές τις 400.000 Έλληνες που έστειλαν τους πολιτικούς επιγόνους των ναζί στο Κοινοβούλιο, δεν ξέρω πόσοι ανάμεσά τους πίστευαν ότι «καλό θα ήταν να πέσουν εκεί μέσα ορισμένες σφαλιάρες» και πόσοι πλέον το πιστεύουν ακόμα.

 Όπως και να 'χει, μετά τις εκλογές της 6^ης Μαΐου, η «Χρυσή Αυγή» άρχισε να βγαίνει στο φως και να καίγεται. Πολλοί απ' τους πολίτες έβλεπαν τι είχαν ψηφίσει (και ως πολιτική και ως πρόσωπα) κι άρχισαν να αποστρέφουν το πρόσωπο. Σ' όλην την περίοδο της μεσοβασιλείας ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, τα ποσοστά της «Χρυσής Αυγής» βαίνουν μειούμενα.

Δεν ξέρω αν θα μπουν στην επόμενη Βουλή, αλλά και να μπουν απλώς θα τη μαγαρίσουν. Μετά θα βγουν και θα χαθούν στο σκοτάδι έχοντας αποδείξει τι πραγματικά είναι οι «υπεράνθρωποι» που θεωρούν τους άλλους «υπανθρώπους»: ανθρωποειδή!

Μάλιστα θρασύδειλα! Ουδείς απ' αυτούς είχε τη λεβεντιά να παραδεχθεί ότι είναι φασίστας και να υπερασπισθεί την ιδεολογία του, αλλά όλοι κρύβονταν και κρύβονται πίσω απ' τις φούστες του εθνικισμού, δηλώνοντας εθνικιστές και πατριώτες, χωρίς να γνωρίζουν, ανελλήνιστοι καθώς είναι, τη χαώδη διαφορά αυτών των δύο λέξεων, αυτών των δύο εννοιών.

(Όπως για παράδειγμα σήμερα ο κ. Βορίδης. Όταν χαρακτηρίζει τον εαυτόν του «δεξιό ακτιβιστή» για να μην τον πει φασίστα και νεοναζί της εποχής, λίαν πρόσφατης ιστορικά, που κυκλοφορούσε με τσεκούρι στα χέρια κι άρβυλα στα δύο απ' τα πόδια του.)

Η ίδια η λέξη «εθνικιστής» (εμφανίζεται στα ελληνικά γύρω στα 1870) είναι δυσώνυμη του έθνους (έθνος – εθνικιστής) κατά το λαός – λαϊκιστής, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Η ουσία είναι ότι για αυτούς τους κήρυκες του ρατσισμού, της αγραμματοσύνης, του αντικομμουνισμού και της μισανθρωπίας ο έστω δυσώνυμος εθνικισμός είναι ο φερεντζές του φασισμού τους τον οποίον οι ίδιοι δεν έχουν το θάρρος να παραδεχθούν, αλλά ως υποκριτές τρίτης διαλογής άλλα παρενδύονται.

Διότι στην Ελλάδα ούτε οι φασίστες – πλην ελαχίστων – είναι πραγματικοί φασίστες, παρά θλιβερές καρικατούρες του είδους, λούμπεν και ψευτόμαγκες.

Απόδειξη η συμπεριφορά του εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής στην εκπομπή του (εξαιρετικού τα τελευταία χρόνια στη δουλειά του) κ. Γιώργου Παπαδακη.

Ο άνανδρος αυτός νταής αφού χειροδίκησε εναντίον δύο γυναικών, καταβρέχοντας την κυρία Δούρου και γρονθοκοπώντας την κυρία Κανέλλη, αντί να σταθεί και να αντιμετωπίσει τα επίχειρα της πράξης του, την κοπάνησε σαν δειλός. Και ύστερα, απειλώντας ότι θα «επιστρέψει με άλλους 100» εξήλθε με τη βία απ' τα στούντιο του ANT1 για να πάει να κρυφτεί.

Εκτός όμως από δειλός, είναι και θρασσύς! Ηγουν θρασύδειλος, καθ' ότι άρχισε να απειλεί απ' την κρυψώνα του (αυτοί οι τύποι «δοξάζονται κρυπτόμενοι») την κυρία Κανέλλη με… μηνύσεις διότι τον είπε φασίστα και τον χτύπησε… πρώτη!

Παρ' ότι το πανελλήνιο έχει δει με τα μάτια του σε ατέλειωτα ριπλέι την κυρία Κανέλλη να σηκώνεται για να αποτρέψει τα χειρότερα, λέγοντάς του αηδιασμένη να φύγει μετά το κατάβρεγμα της κυρίας Δούρου, κουνώντας τον «Ριζοσπάστη» που κρατούσε στο χέρι όπως όταν θέλει κανείς να διώξει μια μύγα, παρ' ότι όλα αυτά τα είδαμε όλοι χίλιες φορές, παρ' ότι είδαμε όλοι αυτό το θρασσίμι να αποσυνδέεται απ' το μικρόφωνό του και να ρίχνει τρία επαγγελματικά κροσέ καλά στηριγμένο στα δύο από τα τέσσερα πόδια του, παρ' όλα αυτά ο λεβέντης αυτός κλαψουρίζει ότι η Λιάνα τον βάρηξε πρώτη!

Δεν εκπλήσσομαι. Αν οι φασίστες ήταν γενναίοι δεν θα ήταν φασίστες. Όσους παρίες κι αν παίρνουν στον λαιμό τους λέγοντας μεγάλες κουβέντες για «τιμή», στην πραγματικότητα είναι δυστυχισμένα παιδιά που δεν μεγάλωσαν ποτέ.

Ύστερα απ' όλα αυτά κι άλλα που πιθανόν να συμβούν διότι η προβοκάτσια έχει μακριά ποδάρια, το ερώτημα της Δημοκρατίας σε αυτόν τον τόπο δεν σηκώνει ελαφρότητες.

Σήμερα στόχος του φασισμού μπορεί να είναι οι μετανάστες, οι κομμουνιστές, οι Εβραίοι, οι αριστεροί, οι ομοφυλόφιλοι και πάντα οι γυναίκες, αύριο θα είναι οι σοσιαλιστές, οι χριστιανοί, οι δεξιοί, οι πάντες.

Το παρήγορον είναι ότι το Αντιφασιστικό Μέτωπο υπάρχει εν σώματι στις πολιτικές δυνάμεις της δημοκρατίας – πλην του σκοτεινού εκείνου τμήματος της αστικής τάξης, εγχώριας και διεθνούς, που θεωρεί τον φασισμό και τον νεοναζισμό, χρυσή εφεδρεία – «χρυσή Αυγή» όπως θέλετε πείτε το.

Όμως η «Χρυσή Αυγή» και στην παρούσα της μορφή και εις ό,τι άλλο ήθελε μεταμορφωθεί, με τη δράση της παράγει φόβο. Και ο φόβος συσπειρώνει τους συντηρητικούς πολίτες γύρω απ' τους  ταγούς τους – εν προκειμένω τον Μνημονιακό κ. Σαμαρά.

Ας προσέχουν λοιπόν «οι χήνες του Καπιτωλίου», δηλαδή ο λαός και τα κόμματα των πληβείων…

* mail: stathis@enikos.gr

ΠΗΓΗ: 8-6-2012, http://www.enikos.gr/stathis/50956,To_Fws_kaiei_ton_Fasismo!.html

Σιωπηρή συνενοχή ή αντίδραση στον φασισμό;

Του παπα Δημήτρη Θεοφίλου*

«Η τόλμη, η ειλικρίνεια και το νοιάξιμο για τον αδιάκριτα πλησίον,

 μας καθιστούν αυθεντικούς ανθρώπους,

φορείς ελπίδας και πολιτισμού για ένα ξάστερο αύριο»

Θα περίμενε κανείς η «καθεύδουσα και αυτοαπασχολούμενη» ελλαδική εκκλησία, να τολμήσει, να ρισκάρει, να διακινδυνεύσει να βρεθεί απέναντι από το σκοτάδι, το νεοφασισμό και το νεοναζισμό που εκκολάπτεται ξανά σαν το αυγό του φιδιού, και μας απειλεί σαν κοινωνία, σαν πολιτισμό, σαν δημοκρατία. Σιωπά όμως ενοχικά, όπως έκανε  το 1936-1940 με τη φασιστική-ναζιστική μεταξική δικτατορία, αλλά και πολύ πιο πρόσφατα με την αμερικανοκίνητη δικτατορία 1967-1974 των συνταγματαρχών.

Η ιστορία πώς να ξεπλύνει τόση αδιάντροπη ενοχή και συνεργασία. Ακόμη μέχρι σήμερα βγαίνουν νοσταλγοί «δεσποτάδες» (θα ήταν προσβολή για τον επισκοπικό θεσμό να τους ονοματίσουμε αλλιώτικα) και λιβανίζουν ξεδιάντροπα τους βρικόλακες και εμπόρους εθνικοφροσύνης του λαού και των ιερών και οσίων της ιστορίας μας.

Χείλη λοιπόν ερμητικά κλειστά, βρισκόμενα σε ουδέτερη σιωπή, αλλά ουδέτερη σιωπή δεν υπάρχει, παρά μόνο σιωπηρή συνενοχή. Γόνοι, παιδιά και εγγόνια συνεργατών κατακτητών, δοσίλογων και ταγματασφαλιτών σηκώσανε κεφάλι και έχουν άποψη για τα πάντα χρησιμοποιώντας τη δημοκρατία στης οποίας το σώμα έχουν ασελγήσει επανειλημμένως. Πριν αρκετούς αιώνες κάποιοι πρόγονοί μας θα αναφωνούσαν λίγη «ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ».

Ντρέπομαι ειλικρινά σαν πολίτης αλλά και σαν κληρικός αυτού του τόπου, να ανέχομαι και να συνεχίζω να καλύπτω με τη σιωπή και ανανδρία μου, όλο αυτό το συμφερτό δήθεν αγανακτισμένων φασιστοειδών που επαγγέλλονται μια νέα ναζιστική κοινωνία με «καθαρούς φυλετικά  άρειους με βάση το DNA», έτσι αποφάσισα να σπάσω τη σιωπή μου και σε αυτό προσκαλώ και άλλους.

Αν τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα δεν ήταν  τόσο ανατριχιαστικά, ίσως να περιοριζόταν το όλο ζήτημα στο χώρο της ψυχιατρικής, αλλά δυστυχώς η κατάσταση «ξεφεύγει» εχθές χτύπησαν και τραυμάτισαν κάποιους που είχαν διαφορετική άποψη, σήμερα χτύπησαν γυναίκες μέλη του κοινοβουλίου αύριο θα κάνουν πογκρόμ όπου και όποιον στοχοποιήσουν. Είναι μια  επικίνδυνη μειοψηφία, θα τους αφήσουμε «αδέσποτους» να μας «υπερασπίζονται» ή να μας «κακοποιούν» ανάλογα με τις αρρωστημένες διαθέσεις τους;

Είμαστε οι πολλοί, ας βάλουμε τα όρια ανοχής και αντοχής, σαν συντεταγμένη κοινωνία, σαν πολιτισμός, σαν θρησκευτικό ή ιδεολογικό «πιστεύω» απέναντι στη βία, στο φασισμό και το σκοτάδι. Λυπάμαι πολύ γιατί τούτες εδώ οι σκέψεις αρθρώνονται από κάποιον χαμηλά στην εκκλησιαστική και κοινωνική ιεραρχία με οικογένεια και βαριές υποχρεώσεις και όχι από εκείνους που θα έπρεπε ως πνευματικοί ταγοί να αφήσουν τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και τις αξόδευτες «ευσεβείς» προθέσεις και να εκτεθούν, να διακριθούν, να τοποθετηθούν, να τολμήσουν, αφήνοντας πίσω Mercedes, μίτρες, αυτοκρατορικούς μανδύες, πατερίτσες και αυτό-ικανοποιητικά κιτς συλλείτουργα που προκαλούν τόσο με τη χλιδή τους όσο και με τον αρχοντο-χωριατισμό τους, τον αναξιοπαθούντα αδελφό.

Στο πρόσωπο του καθενός χωριστά και όλων μαζί η εκκλησία, θα έπρεπε να αναγνωρίζει το πρόσωπο του Χριστού. Στο βαθμό λοιπόν και στην έλλειψη αναγνωρισιμότητας αυτού του ίδιου του Χριστού αναδεικνύεται περίτρανα το ξαστόχισμα του ουρανού και της Βασιλείας Εκείνου που τα έδωσε όλα δίχως να προσδοκά τίποτε.  

Ξέρω πως με τα λόγια τούτα πολλοί ξεβολεύονται και ενοχλούνται, αλλά τι να κάνουμε ο Χριστός και η διδασκαλία του ποτέ δεν υπήρξαν, βολικά εργαλεία, στα χέρια τυράννων, δημοκόπων και άπραγων θεατών της ιστορίας.

Αν η σύγχρονη ελλαδική εκκλησία δεν τολμήσει να αναμετρηθεί με τον κακό εαυτό της και δεν ανταποκριθεί με εμπειρικό και βιωματικό τρόπο (και όχι με αδάπανες φανφάρες από τους άμβωνες)  – στις ανάγκες των καιρών και του λαού της, που σίγουρα δεν περιορίζονται μόνο σε προσφορά τροφής αλλά σε δόσιμο νοήματος ζωής, με σταυρικό παράδειγμα που δείχνει και μαρτυρά την επερχόμενη φαεσφόρα ανάσταση –  είναι καταδικασμένη τόσο ενδοϊστορικά  όσο και μεταφυσικά σε μη αναγνωρισιμότητα, ως φορέα αληθινού νοήματος της όντως ζωής και κιβωτού της σωτηρίας, από τον μοναδικό Κύριο και Δεσπότη της.

* O παπα-Δημήτρης Θεοφίλου είναι εφημέριος στη  Φωκίδα. Είναι έγγαμος, πατέρας 3 παιδιών, Πτυχ. Θεολογίας, Πτυχ. Ψυχολογίας, Μaster Θεολογίας, Πτυχ. βυζαντινής μουσικής.

ΠΗΓΗ: Ημ. Δημοσίευσης: Jun 7, 2012, http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=9568

Σε διατεταγμένη υπηρεσία η Εθνική Τράπεζα εμφανίζει ως συμφέρον της κοινωνίας το συμφέρον των τραπεζιτών

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μια ακόμη προσπάθεια για να εμφανιστεί η σημερινή οικονομική πολιτική, στο βασικό της περίγραμμα, ως μονόδρομος, αποτελεί η ειδική έκδοση της Εθνικής Τράπεζας που δόθηκε στην δημοσιότητα την Τρίτη 29 Μαΐου 2012, με θέμα «το κρίσιμο δίλημμα» για την ελληνική οικονομία. Η έκθεση επιχειρεί να ποσοτικοποιήσει τις συνέπειες της εξόδου από το ευρώ και καταλήγει ότι η έξοδος ισοδυναμεί με κοινωνική καταστροφή.

Με αυτό τον τρόπο επιδιώκει να στοιχίσει τους εκλογείς πίσω από το ευρώ και κατ' επέκταση τα φιλο-Μνημονιακά κόμματα, υπερβαίνοντας έτσι την διαχωριστική γραμμή που έχει διαμορφωθεί με επίκεντρο το Μνημόνιο και κατ' επέκταση το κοινωνικό ζήτημα. Μια διαχωριστική γραμμή που, περιττό να ειπωθεί, διευκολύνει την άμεση καταδίκη της λιτότητας και την μακροπρόθεσμη αμφισβήτηση του ευρώ, επιτρέποντας μετατοπίσεις σε βάρος της αστικής πολιτικής.

Κατ' αρχάς πρέπει να ειπωθεί ότι η Εθνική Τράπεζα βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Να θυμίσουμε ότι πριν λίγους μήνες ο δοτός πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος είχε προαναγγείλει μια έρευνα για τα αποτελέσματα της εξόδου από το ευρώ, η οποία ποτέ δεν έγινε. Πολύ πιθανά επομένως η δουλειά να ανατέθηκε στην Εθνική αντί στο υπουργείο Οικονομικών. Από καιρό άλλωστε ισχύει ότι για την Τζένεραλ Μότορς και τις ΗΠΑ την πρώτη μεταπολεμική εποχή: «ότι είναι καλό για τις τράπεζες και την Εθνική είναι και για το Ελλάδα». Που βρίσκεται η σύγκρουση συμφέροντος; Το γεγονός ότι η Εθνική Τράπεζα συγχέει και ταυτίζει το δικό της ιδιοτελές συμφέρον (ως μια χρεοκοπημένη τράπεζα που συνεχίζει να λειτουργεί χάρη στο τσάμπα χρήμα) με το κοινωνικό φαίνεται από το γεγονός ότι εξ αρχής ταυτίζει την παραμονή στο ευρώ με την εφαρμογή των Μνημονίων και την χρηματοδότηση των τραπεζών. Μόνο που έτσι αποδεικνύεται και ποιος ευνοείται από την πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης». Εκθειάζοντας την χρηματοδότηση αναφέρεται συγκεκριμένα πως από τα 150 δισ. ευρώ που έχει λάβει μέχρι στιγμής η Ελλάδα μόνο τα 20 δισ. έχουν χρησιμοποιηθεί για τις πρωτογενείς ανάγκες του προϋπολογισμού και τα υπόλοιπα πήγαν στους πιστωτές. Εξ αυτών τα 25 δισ. κατευθύνθηκαν ή θα κατευθυνθούν στις μαύρες τρύπες των ελληνικών τραπεζών. Φαίνεται έτσι που κατά κύριο λόγο πήγαν τα χρήματα της «διάσωσης»: σε ελληνικές και ξένες τράπεζες που ωφελήθηκαν τα μέγιστα από την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους κι όχι στην κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών του κρατικού προϋπολογισμού. Αυτή η πρωτοφανής μεταφορά πόρων, με τον λογαριασμό να χρεώνεται στο ελληνικό δημόσιο, ουδέποτε θα είχε συμβεί εκτός ευρώ. Οι μηχανισμοί της ευρωζώνης (τόσο οι θεσμικοί όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας όσο οι ανεπίσημοι όπως το Βερολίνο) θωράκισαν τα συμφέροντα των τραπεζών και εγγυήθηκαν την επιτυχή ολοκλήρωση της πέμπτης ελληνικής χρεοκοπίας, όπως έγινε προς όφελος των πιστωτών. Γιατί μετά να μην δίνουν όρκο πίστης στο ευρώ οι χρεοκοπημένοι τραπεζίτες;

Το γεγονός ότι η έκθεση της Εθνικής δεν έχει καμιά σχέση με τα κοινωνικά συμφέροντα τα οποία επικαλείται για να στιγματίσει την έξοδο από το ευρώ φαίνεται επίσης από το γεγονός ότι εκθειάζει τα αποτελέσματα από την εφαρμογή του Μνημονίου, παραβλέποντας την πανθομολογούμενη αποτυχία του στην εκπλήρωση των ονομαστικών του στόχων, όπως είναι για παράδειγμα η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού εκτροχιασμού, που εξακολουθεί να …είναι εδώ! Η οικονομία βυθίζεται σε ένα σπιράλ ύφεσης και λιτότητας, η ανεργία έχει εκτιναχθεί σε πρωτοφανή επίπεδα, οι άστεγοι αυξάνονται κάθε εβδομάδα και παρόλα αυτά η Εθνική αναφέρει: «Αξίζει εκ προοιμίου να επισημανθεί ότι, παρά τα αναμφισβήτητα σκληρά μέτρα που εφαρμόστηκαν την τελευταία διετία, η ελληνική οικονομία σημείωσε σημαντική πρόοδο σε βασικά πεδία της οικονομικής προσαρμογής»!

Συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας ωστόσο αποτελούν και οι «υπολογισμοί» της έκθεσης της Εθνικής, ο επικεφαλής οικονομολόγος της οποίας, Παύλος Μυλωνάς, υπηρετούσε επί 8ετίας στο ΔΝΤ. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ο κίνδυνος δημιουργίας ενός πληθωριστικού φαύλου κύκλου ως αποτέλεσμα της υποτίμησης του νέου εθνικού νομίσματος και της νομισματικής χρηματοδότησης των πρωτογενών δημοσιονομικών ελλειμμάτων, που το 2011 παρέμειναν στο 2,2% του ΑΕΠ. Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Το χρηματοδοτικό κενό του κρατικού προϋπολογισμού κατά πρώτο λόγο μπορεί να καλυφθεί με την αύξηση της άμεσης φορολογίας, ειδικά στις υπηρεσίες και δη τις χρηματοπιστωτικές που δεν έχουν την δυνατότητα ακόμη και να χρησιμοποιήσουν ως εκβιασμό την απειλή της μετεγκατάστασης. Κατά δεύτερο τα ελλείμματα μπορούν να καλυφθούν με την προσφυγή σε εσωτερικό δανεισμό, όπως συνέβαινε επί δεκαετίες, σε βάρος φυσικά όχι μόνο των κερδών που απομυζούν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι αλλά και οι εγχώριες τράπεζες, καθώς από ‘κει θα φύγουν τα χρήματα για να τοποθετηθούν στα κρατικά ομόλογα. Η εκτύπωση νέου χρήματος ωστόσο, ακόμη και πληθωριστικού, είναι αναγκαία προκειμένου η ελληνική οικονομία να ξεπεράσει την υφεσιακή παγίδα στην οποία βυθίζεται, χωρίς μάλιστα να διακρίνεται κι ένα ορατό τέλος. Ακόμη δηλαδή κι αν δεν υπήρχε η ανάγκη κάλυψης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, η κυκλοφορία του χρήματος έπρεπε να αυξηθεί για να τονωθεί η οικονομική δραστηριότητα. Η διαδικασία αυτή θα προκαλέσει πληθωρισμό; Ο κίνδυνος του πληθωρισμού και μάλιστα του καλπάζοντος είναι τόσο υπαρκτός όσο και να πλημμυρίσει μια έρημος αν πέσουν λίγες παραπάνω σταγόνες νερού.

Η ισοτιμία του νέου νομίσματος ωστόσο είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Σημείο αφετηρίας εδώ είναι η αδήριτη πραγματικότητα πως η σημερινή ισοτιμία του «εθνικού» μας νομίσματος δεν έχει καμιά σχέση με τις ανάγκες και το στάτους της ελληνικής οικονομίας. Με άλλα λόγια: Η χρεοκοπία αποτελεί την μοναδική κι εύκολη απάντηση στο ερώτημα τι θα συμβεί σε μια οικονομία εθισμένη να υποτιμά κάθε 10 χρόνια το εθνικό της νόμισμα ακόμη και κατά 15% αν σε μια 10ετία αυτό ανατιμηθεί κατά 70%… Η δομή της ελληνικής οικονομίας επομένως (με τον τουρισμό μεταξύ άλλων, κατ' εξοχήν δραστηριότητα που χρειάζεται «μαλακή ισοτιμία», να απασχολεί το 15% του εργατικού δυναμικού) δεν μπορεί να αντέξει ισοτιμία σαν τη σημερινή. Υπάρχουν ωστόσο επιλογές επ' αυτού του θέματος. Το νέο εθνικό νόμισμα μπορεί να υποτιμηθεί αμέσως, μπορεί όμως και όχι. Επαφίεται δηλαδή στις προτιμήσεις όσων χαράσσουν οικονομική πολιτική να μην επιτρέψουν την διαπραγμάτευση του νέου νομίσματος στις αγορές συναλλάγματος, μεταθέτοντας κατ' αυτό τον τρόπο για το μέλλον, μετά από 6 μήνες για παράδειγμα, τα σοκ της προσαρμογής στο νέο νομισματικό σύστημα. Είναι μια τακτική απόφαση που διευκολύνεται από τ' ότι κερδοσκόποι και αγορές δεν θα έχουν προλάβει να «χτίσουν» θέσεις επί της δραχμής για να εκβιάσουν και να επιβάλουν μια πιο «πραγματική ισοτιμία». Ακόμη όμως κι όταν υποτιμηθεί η νέα δραχμή, η νέα ισοτιμία δεν σημαίνει «πληθωρισμό άνω του 30% αρχικά, με ισχυρή ανοδική τάση στη συνέχεια», όπως αναφέρει η έκθεση της Εθνικής Τράπεζας. Στον αντίποδα αυτών των αυθαίρετων και κινδυνολογικών εκτιμήσεων ο μοναδικός υπολογισμός που έχει γίνει μέχρι στιγμής είναι από τον Θόδωρο Μαριόλη, στη βάση ενός πίνακα εισροών – εκροών της ελληνικής οικονομίας, κι εκτιμά ότι ακόμη και με μια υποτίμηση της τάξης του 50% ο πληθωρισμός τον πρώτο χρόνο θα ήταν μεταξύ 5,3% και 9,3% και τον πέμπτο χρόνο από 0,05% μέχρι 2,6%. Στη βάση αυτή θα χρειαστεί μια 15ετία για να εξανεμιστούν τα οφέλη ανταγωνιστικότητας που θα προκύψουν από την υποτίμηση.

Ακόμη όμως κι αυτή η υποτίμηση δεν είναι ανάγκη να σημάνει αντίστοιχη υποβάθμιση της θέσης των εργαζομένων στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα των ανατιμήσεων σε εισαγόμενα είδη. Οι τιμές μπορούν να ελεγχθούν με την επιβολή διοικητικών αποφάσεων και διατίμησης στα βασικά αγαθά. Ενώ σε μισθούς, ημερομίσθια και συντάξεις μπορεί να επιβληθεί τιμαριθμική αναπροσαρμογή, χωρίς αρνητικές συνέπειες (αυτοτροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος ανόδου πληθωρισμού, τιμών και μισθών) όπως δείχνει και το παράδειγμα της Κύπρου όπου η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή δεν συνοδεύτηκε από τέτοια σπείρα.

Ζητούμενο των αλυσιδωτών αντιδράσεων που θα προκύψουν στους μισθούς και την παραγωγή δεν θα είναι η τόνωση των εξαγωγών (ή θα είναι δευτερευόντως αυτή) αλλά η αύξηση της εσωτερικής ζήτησης που θα στραφεί κατά προτίμηση σε εγχώρια παραγόμενα προϊόντα. Κάτι αντίστοιχο έγινε και στην Αργεντινή, μετά την εγκατάλειψη της δολαριοποίησης, όπου ως ατμομηχανή της ανάπτυξης δεν λειτούργησαν οι εξαγωγές όπως λέγεται, αλλά η αυξημένη εγχώρια ζήτηση λόγω της ανόδου των εισοδημάτων των πιο φτωχών κοινωνικών στρωμάτων. Αυτή η δυναμική θα οδηγεί σε συνεχή μείωση την ανεργία καθώς θα εντάσσει στην οικονομική δραστηριότητα παραγωγικό δυναμικό που μένει σήμερα σε ολοένα και αυξανόμενο βαθμό αχρησιμοποίητο. Στον αντίποδα επομένως των εφιαλτικών σεναρίων (βαθύτερη ύφεση κατά 22%, μείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος κατά 55% σε ευρώ) η έξοδος από το ευρώ μπορεί να δώσει την ώθηση, αποτελώντας την αναγκαία αλλά μη ικανή συνθήκη, για μια επανεκκίνηση της οικονομίας.

Τέλος, σε ένα σημείο πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έχει δίκιο η έκθεση της Εθνικής Τράπεζας. Εκεί που αναφέρει ότι «η έξοδος από το ευρώ θα καταστήσει αναπόφευκτη την αθέτηση ενός μεγάλου τμήματος των περίπου 325 δισ. ευρώ του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας… Χωρίς την αθέτηση σημαντικού τμήματος αυτών των υποχρεώσεων εξυπηρέτησης χρέους… θα εκτόξευαν το συνολικό δημόσιο χρέος (συμπεριλαμβανομένου του εσωτερικού χρέους) σε επίπεδο άνω του 370% του ΑΕΠ και θα δημιουργούσαν την ανάγκη για μεγαλύτερο (και προφανώς ανέφικτο) πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, προκειμένου να πληρώνονται τα χρεολύσια του εξωτερικού δημόσιου χρέους». Μόνο που αυτή η επιλογή δεν «θα μετέτρεπε οριστικά την χώρα μας σε παρία της διεθνούς κοινότητας, με τον οποίο λίγες χώρες θα ήθελαν να έχουν οικονομικές συναλλαγές» όπως αναφέρει η έκθεση και γίνεται ήδη όλο και συχνότερα σήμερα! Όσο είμαστε δηλαδή στο ευρώ. Αντίθετα, η άρνηση πληρωμής του δημόσιου χρέους αποτελεί μία από τις επιπλέον συνθήκες (μαζί με την επιβολή φραγμών στην κίνηση κεφαλαίων, την εθνικοποίηση τραπεζών, την έξοδο από την ΕΕ κ.α.) για την επιτυχή έξοδο από το ευρώ στο πλαίσιο ενός προγράμματος ρήξης και ανατροπής της σημερινής επίθεσης.

Η φούσκα του ευρώ και το αναπόφευκτο της ύφεσης

Του Δημήτρη Καζάκη

Με τον υπουργό οικονομικών να ανακοινώνει ότι οι αγορές δανεισμού είναι κλειστές για την Ισπανία, ξεκινά μια ακόμη δύσκολη ημέρα για την ευρωζώνη. Τα όρνια που αρχίζουν να συνωστίζονται πάνω από τις τράπεζες του ευρώ, υποδηλώνουν την αληθινή κατάσταση τους. Σε θέση επιφυλακής να αγοράσουν έναντι πινακίου φακής ακίνητα και περιουσιακά στοιχεία ισπανικών τραπεζών, που βρίσκονται στο κέντρο της δίνης που ταλανίζει την Ισπανία, βρίσκονται επιθετικά fund (γύπες), σύμφωνα με ανάλυση του Reuters. 

Πρόκειται για επενδυτικούς οίκους που είχαν «εμφανιστεί» και στην Ιρλανδία και τώρα ευελπιστούν πως όσες ισπανικές τράπεζες υφίστανται πιέσεις θα έχουν μικρά περιθώρια αντιστάσεων στο «ξεπούλημα» στοιχείων – ανάμεσα στα οποία και κατοικίες που έχουν κατασχεθεί – προς ενίσχυση των ισολογισμών τους. «Θέλουν να επιβεβαιώσουν πως θα είναι ανάμεσα στους πρώτους πέντε που θα καλέσουμε όταν τα περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών βγουν στην αγορά» ανέφερε στο Reuters ανώτατος τραπεζίτης που χειρίζεται το επενδυτικό χαρτοφυλάκιο του ομίλου του.

Προηγούμενες κρούσεις στην Ισπανία ήταν απογοητευτικές για τα εν λόγω fund και εταιρείες real estate, αναφέρει το πρακτορείο.

Τώρα όμως, οι νέες μεταρρυθμίσεις στο τραπεζικό σύστημα θα αναγκάσουν ορισμένες τράπεζες – κυρίως αυτές που απολαμβάνουν δημόσια χρηματοδότηση – να θέσουν προς πώληση κατασχεμένα ακίνητα, το περιβάλλον αποτιμάται καθοριστικά ευνοϊκότερο. Οι εκτιμήσεις ότι οι τράπεζες έχουν να αντιμετωπίσουν ζημίες ύψους 137 δισ. ευρώ θα κάνει επιτακτική την ανάγκη για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να πουλήσουν όσο-οσο τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Σύμφωνα με το πρακτορείο, ορισμένοι πιστεύουν πως το ξαφνικό αυτό ενδιαφέρον έχει ήδη λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά στις τιμές. «Η τιμή που είναι διατιθέμενες να πωλούν οι τράπεζες και να αγοράσουν οι επενδυτές έχει περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Αυτό είναι δεδομένο» είπε δικηγόρος στη Μαδρίτη, σύμβουλος σε θέματα αναδιάρθρωσης τραπεζικών ταμιευτηρίων.

Στην ίδια κατάσταση βρίσκεται ήδη το ελληνικό τραπεζικό σύστημα με τα επενδυτικά κεφάλαια (γύπες και άλλα) καθώς και εταιρείες real estate, να έχουν εγκατασταθεί στην χώρα και να «φιλετάρουν» τα περιουσιακά στοιχεία των εγχώριων τραπεζών. Αυτός ήταν ο λόγος επίσκεψης και της Blackrock, η οποία αποτίμησε τα περιουσιακά στοιχεία και άνοιξε τον δρόμο για την επιδρομή. Το παιχνίδι που παίζεται αυτή την στιγμή είναι η οικοδόμηση συμμαχιών ανάμεσα σε εγχώριους τραπεζίτες, επιχειρηματικά κυκλώματα και πολιτικούς προκειμένου η λεηλασία να προχωρήσει με τον πιο ομαλό τρόπο.

Οι οίκοι αξιολόγησης πρωταγωνιστούν στην προσέλκυση των αρπαχτικών της αγοράς. Έτσι ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Moody's υποβάθμισε σήμερα Τετάρτη το αξιόχρεο πολλών γερμανικών τραπεζών και των θυγατρικών τους στο εξωτερικό, καθώς και των τριών μεγαλύτερων τραπεζών της Αυστρίας, της Erste Bank, Raiffeisen Bank International (RBI) και Bank Austria, θυγατρικής του ιταλικού ομίλου UniCredit, εν μέσω της εντεινόμενης κρίσης στην Ευρωζώνη.

Συγκεκριμένα, η Moody's μείωσε το αξιόχρεο πολλών γερμανικών τραπεζών και θυγατρικών τους στο εξωτερικό, επικαλούμενος τον αυξημένο κίνδυνο που αντιμετωπίζουν λόγω των περαιτέρω σοκ που μπορεί να προκύψουν από την κρίση χρέους στην ευρωζώνη και τις περιορισμένες δυνατότητές τους να απορροφήσουν ζημίες. Ανάμεσα στις τράπεζες είναι οι θυγατρικές της Commerzbank, δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της Γερμανίας, στη Νέα Υόρκη και στο Παρίσι.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι τράπεζες στην ευρωζώνη πρέπει πάσει θυσία να «κουρέψουν» τα ενεργητικά τους προκειμένου να σταθεροποιήσουν την κατάστασή τους. Σύμφωνα με το ΔΝΤ εκτιμά ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες πρέπει να περικόψουν τα ενεργητικά τους τουλάχιστον κατά 2,6 τρις ευρώ έως το τέλος του 2012. Κι αυτό είναι το καλύτερο δυνατό σενάριο. Το νούμερο αυτό μπορεί να φτάσει έως τα 3,8 τρις έως τα τέλη του έτους, αν επιδεινωθεί η κρίση και η οικονομία της ευρωζώνης αρχίζει ξανά να συρρικνώνεται. Πράγμα που θεωρείται βέβαιο. Αυτό σημαίνει ότι η οικονομία της ευρωζώνης με ΑΕΠ 9,4 τρις ευρώ (τρέχουσες τιμές 2011) πρέπει να επωμιστεί ζημιές από τις περικοπές ενεργητικών των τραπεζών που ισοδυναμούν περίπου με το 40% του ΑΕΠ για το 2012.

Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς να βυθίσει ακόμη και την φαινομενικά ισχυρή Γερμανία σε μια απύθμενη ύφεση; Το σίγουρο είναι πάντως ότι η προσπάθεια αυτή θα φορτώσει με τεράστια βάρη την πραγματική οικονομία, διότι όχι μόνο οι ζημιές των τραπεζών θα περάσουν στον φορολογούμενο, αλλά και γιατί μέχρις ότου «εξυγιανθεί» το τραπεζικό σύστημα, η άντληση πιστωτικών κεφαλαίων ακόμη και για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις της ευρωζώνης θα είναι άκρως προβληματική. Την ίδια ώρα οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις, κυρίως οι πολύ μεγάλες με δεσπόζουσα θέση στην οικονομία της ευρωζώνης, τα βρίσκουν σκούρα στην άντληση κεφαλαίων και από την χρηματιστική αγορά. Τα χρηματιστήρια της ευρωζώνης και ευρύτερα της ΕΕ για το 2011 έχασαν περίπου ένα 25% του δείχτη αξίας τους. Κι ενώ κατόρθωσαν από τον Ιανουάριο του 2012 να ανεβάσουν τον γενικό δείχτη τους κατά 10% περίπου, μέσα στον Απρίλιο και Μάιο έχασαν γύρω στο 18%.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει λιγότερες επενδύσεις, μεγαλύτερη ανεργία, ισχυρότερη πίεση στο λεγόμενο «εργατικό κόστος» με πολιτικές λιτότητας και διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και τελικά συρρίκνωση της οικονομίας και της παραγωγής. Απ' αυτόν τον φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης δεν μπορεί να ξεφύγει καμιά οικονομία και κανένας εργαζόμενος της ευρωζώνης, όσο υπάρχει η ανάγκη να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και το κοινό τους νόμισμα. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Το ερώτημα που προκύπτει απ' όλα τα παραπάνω είναι το εξής: Μπορεί να υπάρξει πολιτική ελαφρύνσεων υπέρ των εργαζομένων και των συνταξιούχων κάτω όσο υπάρχει η υπερκρατική δικτατορία των τραπεζών στην ευρωζώνη; Όχι. Ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει κανείς από το αδιέξοδο είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών με σκοπό το κράτος να διαγράψει μονομερώς τα μαύρα ενεργητικά τους και να τις ανασυγκροτήσει σε νέα βάση. Μ' αυτόν τον τρόπο θα γλύτωναν τα περισσότερα νοικοκυριά και μικρομεσαίοι από τα ιδιωτικά χρέη τους. Ωστόσο, για να γίνει αυτό και για να μπορέσουν να επανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες χωρίς να περάσουν οι ζημιές και τα χρέη τους στους φορολογούμενους, είναι η κοπή νομίσματος.

Για να αποφύγει η ευρωζώνη την γοητεία της εθνικοποίησης των τραπεζών μεθοδεύει ήδη την «ευρωπαϊκή εποπτεία των τραπεζών», που σημαίνει ότι η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος περνά ολοκληρωτικά στα ευρωπαϊκά όργανα. Τα κράτη και οι λαοί απλά θα επωμίζονται απλά τον λογαριασμό των διασώσεων και δεν θα έχουν ούτε καν λόγο στα τεκταινόμενα του εγχώριου τραπεζικού συστήματος.

Αφού εξασφαλίσουν τον ευρωπαϊκό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος οι κυρίαρχοι της ευρωζώνης, τότε θα προχωρήσουν και στην έκδοση ειδικού νομίσματος για τις εσωτερικές συναλλαγές των χωρών που βυθίζονται στην χρεοκοπία. Είναι το σχέδιο του διπλού νομίσματος που σύμφωνα με την Γερμανική κυβέρνηση θα μπορέσει να επιβληθεί αφού πρώτα έχει προχωρήσει η πολιτική ενοποίηση της ευρωζώνης. Αφού πρώτα έχει μετατραπεί σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο η χώρα που θα της επιβληθεί το διπλό νόμισμα. Μπορείτε να φανταστείτε ποια είναι η πρώτη επιλαχούσα.

Αλλά μην ανησυχείτε. Όλα αυτά θα γίνουν με την υπόσχεση ότι πρόκειται για μια πολύ μικρή παρένθεση προκειμένου η χώρα να σταθεί στα πόδια της και να απολαύσει ξανά την ένταξή της στο μυθικό ευρώ, που μόλις πρόσφατα ένας από τους πιο μεγάλους κερδοσκόπους νομισμάτων διεθνώς, ο Τζορτζ Σόρος, χαρακτήρισε ως φούσκα!

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012, http://dimitriskazakis.blogspot.de/2012/06/blog-post_06.html