Αξιολόγηση και εκπαίδευση

Του Παύλου Αντωνόπουλου

1. Η αξιολόγηση ως μοχλός βελτίωσης της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Το βασικό επιχείρημα των μέχρι τώρα Κυβερνήσεων στην προσπάθεια τους να επιβάλλουν ένα σύστημα ελέγχου και τιμωρίας στους εκπαιδευτικούς είναι η ανάγκη βελτίωσης της εκπαίδευσης. Από μόνο του αυτό φέρνει άμεσα σε πλεονεκτική θέση τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς στη μέση συνείδηση των πολιτών, καθώς βάζει αυτούς τους μηχανισμούς στη θέση του κριτή και αποκλειστικά ενδιαφερόμενου για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, ενώ αυτόματα οι εκπαιδευτικοί μπαίνουν στη θέση του απολογούμενου, για όσα στραβά ο καθένας επιρρίπτει στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Είναι όμως έτσι;

Α) Η βασική αρχική πρόταση περιέχει δυο λέξεις που χρήζουν εννοιολογικής επεξήγησης. Αυτές είναι ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ και ΒΕΛΤΙΩΣΗ. Οι δυο αυτές λέξεις είναι άμεσα συνδεδεμένες ως στόχος και μέθοδος. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι το Υπουργείο Παιδείας (δηλαδή ο υπεύθυνος Υπουργός που εκφράζει την πολιτική της κυβέρνησης) θέλει να βελτιώσει την παρεχόμενη εκπαίδευση.

Ο εκπαιδευτικός είναι ένας από τους συντελεστές της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ένας ωστόσο, ακόμη βασικός συντελεστής με πολλές διαστάσεις είναι η υλικοτεχνική υποδομή. Που βρίσκεται το ενδιαφέρον του υπουργού όταν οι δαπάνες για την εκπαίδευση συρρικνώνονται σε τέτοια επίπεδα που η λειτουργία των σχολείων καθίσταται από προβληματική μέχρι αδύνατη. Όταν δεν υπάρχουν χρήματα να αγορασθούν τα αναγκαία υλικά, να καλυφθεί η θέρμανση, η υδροδότηση, οι ανάγκες σε γραφική ύλη κλπ. Όταν την προηγούμενη χρονιά υπήρξε καθυστέρηση παράδοσης των βιβλίων στους μαθητές για πάνω από 3 μήνες από την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Όταν κλείνουν όλες οι υποστηρικτικές δομές όπως η ενισχυτική διδασκαλία, οι σχολικές βιβλιοθήκες, οι συμβουλευτικές υπηρεσίες επαγγελματικού προσανατολισμού αλλά και κάθε άλλη υποστηρικτική υπηρεσία. Όταν με μια απόφαση κλείνουν εκατοντάδες σχολεία σε όλη τη χώρα, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε αύξηση των μαθητών ανά τμήμα, παραβλέποντας τα προβλήματα που δημιουργούνται λόγω της αύξησης των αλλόγλωσσων μαθητών στις τάξεις, της επιχειρούμενης από την πολιτεία αλλαγής στις παραδοσιακές μεθόδους διδασκαλίας με την εφαρμογή ψηφιακής εκπαίδευσης (που απαιτεί μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα) αλλά και την ιδιομορφία της διάταξης του ελληνικού χώρου με εκατοντάδες νησιά και ορεινά χωριά που με την κατάργηση τόσων σχολικών μονάδων, οδηγούν χιλιάδες μαθητές έξω από την εκπαίδευση. Αλήθεια, γιατί το Υπουργείο και οι εισαγγελίες δεν ενεργοποιούν τις διατάξεις του νόμου για την υποχρεωτικότητα της 9χρονης εκπαίδευσης και προφασίζονται άγνοια για την όλο και αυξανόμενη μαθητική διαρροή; Όταν εξαθλιώνει τον εκπαιδευτικό και του ζητάει να εργαστεί με 580 ευρώ το μήνα, στα σύνορα της χώρας μακριά από το σπίτι του, χωρίς ελπίδα επανόδου του για τουλάχιστον 5 με 10 χρόνια.

Είναι δεδομένη η βαρύτητα όσων θίχτηκαν παραπάνω για τη διαμόρφωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Κι αυτό ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της ίδιας της λέξης ΒΕΛΤΙΩΣΗ. Για να δούμε όμως αυτό καθεαυτό το περιεχόμενο της έννοιας. Είναι ίδιο για όλους;

Για το εκπαιδευτικό κίνημα, για τους εκπαιδευτικούς που παλεύουν κάθε μέρα μέσα στις αίθουσες διδασκαλίες και στους δρόμους του αγώνα, ΒΕΛΤΙΩΣΗ σημαίνει να κατακτήσουμε μια εκπαίδευση που θα είναι 12χρονη, υποχρεωτική και ενιαία που θα συνεχίζεται σε ανώτατο επίπεδο με δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης για όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα ταξικής προέλευσης, εθνικότητας ή υπηκοότητας, χρώματος ή θρησκείας. Μια εκπαίδευση που θα έχει στόχο την ανάπτυξη στους μαθητές της δυνατότητας να ερμηνεύσουν τον τρόπο λειτουργίας της φύσης και της κοινωνίας, να κατανοήσουν τις βασικές αντιθέσεις στην εξέλιξη της φύσης και της κοινωνίας, να αποκτήσουν κριτικό πνεύμα και να γίνουν μαχητές της ζωής. Να τους δοθούν τα εφόδια για να κατακτήσουν στη συνέχεια τη δυνατότητα εξειδίκευσης και κατάρτισης σε όποιο τομέα τους ενδιαφέρει, να μπορούν δηλαδή να αντιμετωπίσουν τη ραγδαία εξέλιξη των επιστημών και των τεχνών για να μην είναι απασχολήσιμοι και αναλώσιμοι. Σε αυτή την προσπάθεια φυσικά δεν χωράνε τεμπέληδες και λουφαδόροι. Πρέπει όλοι οι εκπαιδευτικοί να πεισθούμε για την αναγκαιότητα του να δώσουμε ότι μπορούμε για έναν τέτοιο στόχο. Πρέπει να εμπνευστούμε, ιδιαίτερα τώρα που οι γέφυρες κόβονται και πρέπει να πάρουμε όλοι, ο καθένας μας προσωπικά τις αποφάσεις του. Με ποιον θα πάμε και ποιον θα αφήσουμε.

Για τις κυβερνήσεις των μνημονίων και της υποταγής στην ΕΕ και τους διεθνείς τοκογλύφους τι σημαίνει ΒΕΛΤΙΩΣΗ της εκπαίδευσης; Σημαίνει να στρέψουμε την εκπαίδευση με στόχο να δημιουργήσουμε νέες συνθήκες στην αγορά εργασίας, νέες συνθήκες στον ανταγωνισμό των αγορών. Κατά τα σχέδια τους χρειάζονται εργάτες απόλυτα εξειδικευμένους σε συγκεκριμένα αντικείμενα, χωρίς ευρύτητα γνώσεων, ευέλικτους εργασιακά, αναλώσιμους καθώς οι παραγωγικές μέθοδοι αλλάζουν πλέον ταχύτατα, χωρίς δικαιώματα και χωρίς ταξική συνείδηση. Αυτούς τους στόχους θα καλείται να υπηρετήσει ένα φτηνό σχολείο, ένα σύστημα που θα εξαναγκάζει ένα μεγάλο ποσοστό μαθητών να στραφεί από τη γενική εκπαίδευση στην τεχνολογική (ετοιμάζουν ήδη τους νόμους εργαλεία γι' αυτό), θα περιορίζει το ποσοστό εισαγωγής στα ΑΕΙ της χώρας και θα ενισχύει την ιδιωτική εκπαίδευση για τους λίγους και εκλεκτούς. Παράλληλα ένα τέτοιο σχολείο θα στελεχώνεται από εκπαιδευτικούς που η αποτελεσματικότητα της δουλειάς τους σε αυτή την κατεύθυνση θα κρίνεται μέσω αξιολόγησης.
Όσον αφορά τώρα την έννοια της ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ. Καταρχάς συγχέεται έντεχνα με την έννοια του διοικητικού ελέγχου. Ο εκπαιδευτικός εκτός από το εκπαιδευτικό του έργο έχει και μια σειρά υποχρεώσεων. Να παρουσιάζεται στην ώρα του στην υπηρεσία και να μην απουσιάζει αδικαιολόγητα. Να παρακολουθεί την επίδοση των μαθητών του. Να τηρεί απουσιολόγιο. Να ενημερώνει τους γονείς για την επίδοση των μαθητών του. Να συνοδεύει τους μαθητές του σε διάφορες δραστηριότητες. Να είναι ενημερωμένος για τους νόμους για την εκπαίδευση. Να συμμετέχει στις Πανελλήνιες εξετάσεις. Να συμμετέχει σε συνεδριάσεις του συλλόγου διδασκόντων του σχολείου του. Να παρακολουθεί ενημερωτικά σεμινάρια του αντικειμένου του και πολλές άλλες υποχρεώσεις. Για όλα αυτά ελέγχεται διοικητικά. Σε πολλές περιπτώσεις παραβίασης των υποχρεώσεών του επιβάλλονται ποινές από τα πειθαρχικά συμβούλια που φτάνουν και μέχρι την απόλυση του. Είναι μύθος ότι δεν υπάρχει κανένας έλεγχος στον εκπαιδευτικό. Για τον εκπαιδευτικό όπως και για κάθε δημόσιο υπάλληλο ισχύει ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας και μια σειρά άλλων νόμων και διατάξεων.

Εκεί που η Κυβέρνηση θέλει να παρέμβει είναι στο εκπαιδευτικό έργο του εκπαιδευτικού. Εδώ πατάει στην εμπειρία όλων των πολιτών που υπήρξαν μαθητές και έχουν τα βιώματά τους. Ο καθένας από τη σκοπιά του έχει διάφορα να προσάψει σε κάποιους δασκάλους ή καθηγητές του. Είτε για τη συμπεριφορά τους (αυταρχικότητα, απαξίωση, ευνοιοκρατία κλπ) είτε για την επιστημονική του κατάρτιση (διαπίστωση λαθών ή ελλείψεων του) είτε στην παιδαγωγική τους αντίληψη (μεταδοτικότητα, αγάπη για το παιδί, σύστημα παιδαγωγικής παρέμβασης κλπ), είτε τέλος για την κοινωνικότητά τους που είναι και άμεσα ελέγξιμη από την τοπική κοινωνία που διδάσκει. Αυτά όλα είναι τα προσχήματα πάνω στα οποία η κυβέρνηση στηρίζει την προπαγάνδα της για να περάσει στην επίθεση μέσω της αξιολόγησης. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι όλα αυτά συμβαίνουν. Πάντα υπάρχουν αποκλίσεις από το επιθυμητό, που κανείς δεν τις εύχεται, ούτε τις επιθυμεί, πολύ περισσότερο εκείνοι που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο εκπαιδευτικό κίνημα και στην εκπαίδευση. Πρώτα απ' όλα όμως θα πρέπει να κάνουμε κάποιους διαχωρισμούς. Να αποδώσουμε ευθύνες.

Οι εκπαιδευτικοί μετά το 1998 μπαίνουν στην εκπαίδευση με αξιολογικό διαγωνισμό για τις γνώσεις τους και την παιδαγωγική τους κατάρτιση. Άρα υπάρχει έλεγχος σε αυτό το επίπεδο. Στη συνέχεια βέβαια δεν υπάρχει καμιά μέριμνα από τους υπεύθυνους. Δεν υπάρχει ουσιαστική επιμόρφωση, καταργήθηκε η δυνατότητα των εκπαιδευτικών να πηγαίνουν σε μεταπτυχιακές σπουδές και διδακτορικά. Δεν υπάρχει καμιά διαδικασία ενίσχυσης της αυτομόρφωσης. Δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τους εκπαιδευτικούς που ασθενούν. Σε ένα σύνολο πάνω από 160.000 εργαζόμενους σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση υπάρχει ένα ποσοστό που ασθενεί με βαρύτατες ασθένειες. Νευρολογικές παθήσεις, καρκίνοι, σκλήρυνση κατά πλάκες, καρδιακές παθήσεις κλπ. Για όλους αυτούς δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη. Είναι αναγκασμένοι είτε να διδάσκουν κανονικά είτε να απολυθούν. Και σε πολλές περιπτώσεις χωρίς καμιά αποζημίωση. Ποιος υφίσταται τις συνέπειες αυτής της "παράλειψης"; Πρώτα απ' όλα οι μαθητές. Κατά δεύτερον οι εκπαιδευτικοί. Συνολικά η κοινωνία. Πριν μερικά χρόνια αυτό λυνόταν με μια συμφωνία κυρίων μεταξύ διοίκησης και συνδικάτου. Αυτοί οι συνάδελφοι απομακρύνονταν από την τάξη και αξιοποιούνταν σε διοικητικές θέσεις στα γραφεία. Κατά την υπουργία της Κας Διαμαντοπούλου όμως κυριάρχησε ο κανιβαλισμός. Με εντολή της ανάγκασε όλους αυτούς τους πάσχοντες να επανέλθουν στην τάξη και όποιος επιβιώσει!

2. Η αξιολόγηση ως μοχλός χειραγώγησης, ελέγχου και πειθάρχησης

Ήδη με το νέο Βαθμολόγιο Μισθολόγιο που ισχύει από πέρυσι ο μισθός του εκπαιδευτικού συνδέθηκε με την αξιολόγηση. Βάσει του νόμου δεν πρόκειται για αξιολογική διαδικασία. Ανεξάρτητα από το αξιολογικό αποτέλεσμα από βαθμό σε βαθμό θα περνάει ένα ποσοστό που σε τελική ανάλυση κλιμακούμενο από 60% στις πρώτες βαθμίδες θα καταλήγει στο 12% του συνόλου των εκπαιδευτικών που θα φτάνει στον Α΄ βαθμό. Για τους υπόλοιπους προβλέπεται μισθολογική καθήλωση και πολύ πιθανόν και η απόλυση.

Σε τι θα αξιολογούνται όμως οι εκπαιδευτικοί; Ως προς τις διοικητικές τους ευθύνες όπως προανέφερα, υπάρχει ήδη ένα επαρκέστατο πλέγμα νόμων και διατάξεων. Ως προς το εκπαιδευτικό τους έργο όμως; Αυτό είναι εν τη πράξει και εξ αποτελέσματος. Μπορεί ο εκπαιδευτικός να ελεγχθεί κατά τη διαδικασία της εκπαιδευτικής πράξης; Φυσικά ένα βασικό ερώτημα είναι σε τι θα ελεγχθεί. Στην ορθοφωνία του; Στη συμπεριφορά του απέναντι στους μαθητές του; Στις παιδαγωγικές του μεθόδους; Στις γνώσεις του; Καταρχήν η τεράστια πλειοψηφία των καθηγητών δεν έχει πάρει συστηματική γνώση των παιδαγωγικών μεθόδων καθώς δεν είναι ή ήταν απαραίτητο προσόν για το διορισμό του. Δεν εμπεριέχετε καν στα προγράμματα σπουδών των πανεπιστημιακών σχολών που χαρακτηρίζονται καθηγητικές. Ποτέ δε δεν επιμορφώθηκε σε αυτές τις μεθόδους. Αν λοιπόν είναι απαιτητό προσόν δεν προηγείται η υποχρέωση του κράτους να του παρέχει αυτές τις γνώσεις οργανωμένα, μέσα από το πανεπιστήμιο; Όσο για τη συμπεριφορά του προς τους μαθητές του και μόνο η παρουσία του επιθεωρητή δεν θα αλλάξει το περιβάλλον και φυσικά τη δική του στάση; Και ποιος θα είναι ο αξιολογητής; Ποιος εγγυάται την αμεροληψία του σε ένα κράτος της ρεμούλας και της ασυδοσίας των μηχανισμών; Και με ποιο μέτρο θα αξιολογεί; Υπάρχει παιδαγωγική μεζούρα; Όλοι οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε ότι εργαζόμαστε σε κινούμενη άμμο. Το υλικό μας αλλάζει από μέρα σε μέρα, από τμήμα σε τμήμα, από ώρα σε ώρα. Μόνο ανίδεοι ή υποκινούμενοι από σκοπιμότητα μπορούν να αναιρέσουν αυτές τις αλήθειες.

Μήπως όμως μπορούμε να αξιολογηθούμε βάσει του αποτελέσματος της δουλειάς μας; Το υλικό μας διαφοροποιείται από περιοχή σε περιοχή, από τμήμα σε τμήμα. Στο αποτέλεσμα της δουλειάς μας παρεμβαίνουν μια σειρά αστάθμητοι αλλά και σταθμισμένοι παράγοντες. Πρώτα απ' όλα η ταξική προέλευση των μαθητών μας. Ποτέ δεν ξεκινάνε από ίση αφετηρία. Όταν έρχονται σχολείο ήδη έχει εγγραφεί πάνω τους βιωματικά ο ταξικός διαχωρισμός με ανεξίτηλο πολλές φορές τρόπο. Διαφέρει η κουλτούρα τους, οι συνθήκες διαβίωσης τους, η γονεϊκή παρέμβαση πάνω τους, το μικροπεριβάλλον της γειτονιάς και μια σειρά άλλοι αστάθμητοι παράγοντες όπως χωρισμοί, θάνατοι, οικονομική ένδεια, ανεργία γονέων κλπ. Οποιαδήποτε προσπάθεια σύνδεσης μαθητικής εξέλιξης με την αξιολόγηση της εκπαίδευσης, του σχολείου ή του εκπαιδευτικού θα αποβεί καταστρεπτική για τους μαθητές, για τις οικογένειες των εργαζομένων, για το λαό γενικότερα. Αν από δείκτες προόδου εξαρτηθεί η αξιολόγηση του σχολείου ή του εκπαιδευτικού, αυτό αυτόματα θα οδηγήσει στο βιασμό της εκπαίδευσης. Διευθυντές αλλά και εκπαιδευτικοί θα φροντίζουν να απομακρύνουν από το σχολείο τους μαθητές που θα ρίχνουν τους δείκτες, θα δημιουργούν αφόρητες συνθήκες πίεσης προς τους μαθητές, θα φέρουν τη βαρβαρότητα στην εκπαίδευση. Όπου έγινε αυτό είχε καταστροφικές συνέπειες στην εκπαίδευση, όπως στην Αγγλία.

Κύριο αποτέλεσμα μιας τέτοιας διαδικασίας θα είναι η απόλυτη πειθάρχηση του εκπαιδευτικού στην όποια εκπαιδευτική πολιτική προωθεί η εκάστοτε Κυβέρνηση, η κατάργηση κάθε έννοιας παιδαγωγικής ελευθερίας και η ουσιαστική μετατροπή του εκπαιδευτικού σε κύριο ιμάντα υλοποίησης των σχεδίων των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε βάρος των εργαζομένων και των λαών.

3. Αξιολόγηση – Εισαγωγικές στην ανώτατη εκπαίδευση – απαξίωση του σχολείου και του εκπαιδευτικού

Μια σημαντική παράμετρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι και οι Πανελλαδικές εξετάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια η οποία και επιδιώκεται να συνδέθεί άμεσα με την αξιολόγηση, όπως τουλάχιστον παρουσιάστηκε από την πρώην υπουργό Κα Διαμαντοπούλου. Το ζήτημα των εξετάσεων συνδέεται άμεσα όμως και με την απαξίωση του σχολείου και των εκπαιδευτικών στη συνείδηση των πολιτών αφού έχει συνδεθεί άμεσα με το εμπόριο των φροντιστηρίων και των ιδιαιτέρων, που βαθαίνει ακόμη πιο πολύ την ταξικότητα στην εκπαίδευση. Γιατί οι μαθητές στρέφονται στα φροντιστήρια; Γονείς και μαθητές απαντούν ότι το σχολείο δεν τους καλύπτει. Γιατί όμως δεν τους καλύπτει; Η πιο εύκολη και απλοϊκή απάντηση είναι γιατί οι εκπαιδευτικοί είναι ανεπαρκείς. Είναι πράγματι έτσι;

Οι πανελλαδικές εξετάσεις εδώ και δεκαετίες έχουν στη χώρα μας ανταγωνιστικό χαρακτήρα. Με δυο λόγια στη σχολή προτίμησης του θα μπει ο μαθητής που θα γράψει καλύτερα από τους ανταγωνιστές του στα όρια του αριθμού των εισακτέων στη σχολή. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει μέτρο κρίσης του, απλά η είσοδος του συνδέεται με την αποτυχία των άλλων. Αποτέλεσμα αυτού του αντικειμενικού φράγματος είναι η όλο και πιο εντατική προετοιμασία στην ανταπόκριση του μαθητή στα αιτούμενα και με τον τρόπο που επιβάλλει η από το υπουργείο καθορισμένη επιτροπή εξετάσεων. Άμεση συνέπεια είναι η προσαρμογή όλης της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε αυτές τις απαιτήσεις. Η παπαγαλία έγινε η μοναδική παιδαγωγική μέθοδος που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της όσο το δυνατόν υψηλότερης βαθμολογίας, πάντα κάτω από τις οδηγίες του υπουργείου και της επιτροπής εξετάσεων και βαθμολόγησης. Η κονσερβοποίηση της γνώσης, η απαξίωση της ανάπτυξης κριτικής σκέψης, η κατεδάφιση του σχολείου της ουσιαστικής γνώσης είναι αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών. Παράλληλα προωθήθηκε η κατάτμηση των επιστημών, η ακύρωση επιστημονικών κλάδων στη συνείδηση των μαθητών και στη συνέχεια των φοιτητών με μοναδικό κριτήριο την άμεση χρηστικότητα τους για τις εξετάσεις. Το σχολείο κλήθηκε να μετατραπεί σε φροντιστήριο, να απολέσει τον ανθρωπιστικό του χαρακτήρα και να ικανοποιήσει μόνο τις ανάγκες αμφίβολης επαγγελματικής αποκατάστασης των νέων. Διαμόρφωση προσωπικότητας, καλλιέργεια δεξιοτήτων, ανθρωπιστική συνείδηση, περιβαλλοντική αντίληψη, πάνε περίπατο. Γιατί ο υποψήφιος χημικός να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία; Θα του χρειαστεί στις εξετάσεις; Γιατί ο υποψήφιος φιλόλογος να ασχοληθεί με τη φυσική και τον ορθολογισμό; Θα του χρειαστεί στις εξετάσεις;

Πώς είναι δυνατόν να ανταποκριθεί πρακτικά το σχολείο σε αυτές τις απαιτήσεις; Μπορεί για παράδειγμα ο βιολόγος στην τρίτη λυκείου να προετοιμάσει φροντιστηριακά (γιατί αυτό θέλουν οι μαθητές και οι γονείς βάσει των αναγκών τους) τους μαθητές του όταν το μάθημα Βιολογίας Γενικής Παιδείας είναι επιλεγόμενο για τις εξετάσεις και πάνω από τη μισή τάξη έχει επιλέξει για παράδειγμα Μαθηματικά; Είναι φυσικό αυτοί οι μαθητές να μην ενδιαφέρονται για τη Βιολογία (που να βρουν χρόνο και γιαυτήν). Πώς να συγκεντρωθούν οι υπόλοιποι που ενδιαφέρονται όταν ο καθηγητής πρέπει να διατηρεί την τάξη σε ετοιμότητα; Σχολείο του παράλογου. Φυσικά απέναντι σε αυτή την κατάσταση το φροντιστήριο υπερτερεί. Τα ιδιωτικά σχολεία που το υπουργείο κάνει στραβά μάτια και διαμορφώνουν ειδικά προγράμματα γι' αυτά υπερτερούν. Ο εκπαιδευτικός του δημόσιου σχολείου όμως απαξιώνεται. Φταίνε λοιπόν οι καθηγητές των δημόσιων σχολείων που αναγκάζονται οι μαθητές και πηγαίνουν φροντιστήρια. Μα τότε γιατί πηγαίνουν φροντιστήρια και οι μαθητές των ονομαστών ιδιωτικών σχολείων παρά τις εσωτερικές φροντιστηριακές ώρες που διαθέτουν αυτά τα σχολεία;

Αν η πρόσβαση στα πανεπιστήμια ήταν ελεύθερη θα συνέβαιναν αυτά; Δεν θα λειτουργούσαν σε τελείως διαφορετική βάση τα σχολεία και οι εκπαιδευτικοί; Ρωτάνε βέβαια οι καλοπροαίρετοι. Μα μπορούν να πάνε όλοι πανεπιστήμιο; Μπορούν οι σχολές να ανταποκριθούν; Τι θα κάνουν οι πτυχιούχοι μετά; Που θα βρίσκουν εργασία; Ποιος θα κάνει τις χειρωνακτικές εργασίες, τις ανειδίκευτες; Με τι προσόντα θα παρακολουθεί κάποιος τα μαθήματα όταν δεν θα έχει το αναγκαίο υπόβαθρο γνώσεων;

Όλα αυτά είναι σοβαρά ερωτήματα. Πανεπιστήμια όμως έχουμε σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας μας. Χρήματα δεν έχουν. Χρήματα όμως διατίθενται. Δισεκατομμύρια ευρώ διατίθενται για τα ευρωπαϊκά προγράμματα στην υπηρεσία των μονοπωλίων, της κατάρτισης, της ευρωπαϊκής πολιτικής για την εκπαίδευση και εργασία. Όσο για το τι θα κάνουν οι πτυχιούχοι μετά, σήμερα τι κάνουν; Φυσικό είναι όταν μια χώρα δεν έχει ανάπτυξη για τις λαϊκές ανάγκες, όταν έχει μετατραπεί σε μπανανία της ΕΕ, δουλειά δεν θα υπάρχει για κανέναν. Ούτε πτυχιούχο, ούτε μη πτυχιούχο. Σε τελική ανάλυση γιατί δεν μεταφέρεται το ερώτημα και στις χιλιάδες πτυχιούχων που μας έρχονται από τα ξένα πανεπιστήμια, μετά την αποτυχία τους να εισαχθούν σε κάποιο πανεπιστήμιο της χώρας μας. Τέλος γιατί δεν μπαίνει το ίδιο ερώτημα γι' αυτούς που παίρνουν μια κατάρτιση υδραυλικού, ηλεκτρολόγου κλπ αλλά εκεί δεν μας ενδιαφέρει ο αριθμός τους; Αυτοί δεν οδηγούνται στην ανεργία;

Όσο για το αναγκαίο επίπεδο γνώσεων. Αν είναι αυτό το πρόβλημα (πάντα υπάρχει το περιθώριο να ενδιαφερθεί κάποιος για τη γνώση) γιατί δεν μετατρέπουν τις εξετάσεις σε διαπιστωτικού χαρακτήρα; Να βάλουν κάποια λογικά όρια βαθμολογίας που να πιστοποιούν το επίπεδο και να αφήσουν ανοιχτό τον αριθμό εισακτέων. Ακόμη κι αυτό θα ήταν σκάλες καλύτερο από το υπάρχον απάνθρωπο, εξοντωτικό σύστημα του ανταγωνισμού.

4. Αξιολόγηση και απολύσεις

Πέραν όλων αυτών υπάρχουν και τα άμεσα σχέδια των κυβερνώντων. Πρέπει μέχρι το 2015 να απολυθούν 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτό έχει ήδη συμφωνηθεί και υπογραφεί από τις κυβερνήσεις μας με την Τρόικα και την ΕΕ. Οι εκπαιδευτικοί αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό στους ΔΥ. Άρα είναι άμεσα αναμενόμενη η διαδικασία απόλυσης εκπαιδευτικών. Όποιος δεν το κατανοεί αυτό, εθελοτυφλεί. Ήδη έχουν σταματήσει οι διορισμοί. Ήδη έχουν δημιουργηθεί οι συνθήκες μέσω του μισθολογίου για τη συμφερτική αντικατάσταση των παλιών "υψηλά" αμειβομένων εργαζομένων των 1200 ευρώ το μήνα, με νέους των 580 ευρώ το μήνα.

Ήδη έχουν μπει στη διαδικασία κατάργησης σχολικών μονάδων και περιμένουμε το νέο κύμα με παράλληλα αύξηση των μαθητών ανά τμήμα. Ήδη καταργούν αρκετές ειδικότητες διδασκόντων ή τις περιορίζουν. Ήδη συζητάνε για αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών. Όλα αυτά οδηγούν με μαθηματικό τρόπο στο συμπέρασμα ότι οι απολύσεις εκπαιδευτικών είναι ante portas! Βασικό εργαλείο σε αυτή τη διαδικασία θα είναι η αξιολόγηση.

5. Τι θέλουμε εμείς

Ένα σχολείο που να θέλουν τα παιδιά να έρχονται. Ενιαίο γιατί η γνώση είναι ενιαία. Τέχνες και επιστήμες είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. 12χρονο γιατί οι απαιτήσεις των σύγχρονων επιστημών και της τεχνολογίας προβλέπουν ισχυρό υπόβαθρο γνώσεων για να αναπτυχθούν και εδραιωθούν. Αναγκαία χρηματοδότηση για να υπάρξουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις για τη λειτουργία σύγχρονων σχολείων. Εκπαιδευτικούς με μισθούς που να τους εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση, πάνω από 1400 ευρώ που απαιτούσαν πριν 6 χρόνια. Δυνατότητα ενημέρωσης για τις επιστήμες τους με βιβλιοθήκες, επιμορφώσεις και σεμινάρια. 20 μαθητές ανά τμήμα για να αποκτήσει ουσία η εκπαιδευτική διαδικασία και να μην είναι καθέδρας. Ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια.

Υποχρέωση όλων μας είναι η προετοιμασία για μια μεγάλη σύγκρουση. Υποχρέωση της ομοσπονδίας είναι η οργάνωση αυτής της σύγκρουσης, κάτι που με το σημερινό συσχετισμό στο ΔΣ της δεν αναμένεται. Γι' αυτό απαιτείται η από τα κάτω συγκρότηση μας. Μέσα από γενικές συνελεύσεις, με εκλογή επιτροπών αγώνα, με την ενημέρωση των συναδέλφων αλλά και των γονιών και των μαθητών πρέπει άμεσα να χτίσουμε ένα ισχυρό εκπαιδευτικό λαϊκό μέτωπο που θα συγκρουστεί με την κυβέρνηση, με τις πολιτικές της και θα ενωθεί με το ευρύτερο εργατικό και λαϊκό κίνημα για την ανατροπή των πολιτικών της Κυβέρνησης, και της Τρόικας, των πολιτικών της υποτέλειας, που οδηγούν σε εργατικό μεσαίωνα, για την έξοδο από τον ιμπεριαλιστικό εναγκαλισμό της ΕΕ και του Ευρώ.

26-8-2012

Θέλετε να μάθετε την αλήθεια; Ανοίξτε τ' αυτιά σας και ακούστε την!

Του Δημήτρη Καζάκη

Ξέρετε πιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας; Μήπως είπατε η ύφεση; Ε, αυτό κατά τους κυβερνώντες δεν είναι παρά ένα είδος φυσικού φαινομένου, το οποίο με την πάροδο του χρόνου θα το ξεπεράσουμε. Τι σημασία έχει αν πάρει μερικά χρονάκια. Τι είναι 5, 10, 20, 30 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα. Θα μου πείτε, πόσοι θα ζουν τότε για να δουν το ξεπέρασμα της ύφεσης, όχι στα λόγια και τους αριθμούς, αλλά στην πράξη, στο μεροκάματο, στη δουλειά και στο βιοτικό επίπεδο της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού; Ε, ας μην είμαστε κακόβουλοι και κακεντρεχείς. Δεν χρειαζόμαστε όλοι στην Ελλάδα. Να, αν μείνουμε οι μισοί στην χώρα, αυτόματα θα διπλασιαστούν οι μισθοί και η ανεργία θα εξαφανιστεί.

Αν μείνουμε μόνο το 1/3 τότε θα ζούμε σαν μαχαραγιάδες. Αφήστε που έχουμε του μετανάστες να μας κάνουν τις δουλειές και την Χρυσή Αυγή να εξασφαλίζει ότι μόλις ζητήσουν μεροκάματο θα «εξαφανίζονται». Όσο λιγότεροι μείνουμε στην χώρα, τόσο καλύτερα θα ζήσουμε. Υπάρχει πιο φωτεινό όραμα για την Ελλάδα μας; Τι θέλετε λοιπόν και φωνάζετε για την ανεργία, τους ηλικιωμένους που δεν την βγάζουν με την σύνταξη, τους ασφαλισμένους χωρίς ουσιαστική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τους αρρώστους που πεθαίνουν χωρίς νοσοκομεία, τα παιδιά που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Αφήστε τους να βγουν από την μέση, αφήστε τους να χαθούν μια ώρα αρχύτερα και θα δείτε τι ωραία που θα είναι η Ελλάδα χωρίς αυτούς.

Δεν ακούσατε προεκλογικά τον κ. Βενιζέλο να λέει ότι όσοι είναι σε απόγνωση και ορισμένοι οδηγούνται στην αυτοκτονία, αυτό σημαίνει ότι είναι εκ φύσεως προβληματικοί; Τι θέλετε δηλαδή να ταΐζουμε τους προβληματικούς; Δεν ακούσατε τον κ. Στουρνάρα που μας είπε ότι έχουμε το ακριβότερο κοινωνικό κράτος στην ευρωζώνη και το πληρώνουμε με δάνεια; Τι το θέλουμε το κοινωνικό κράτος; Γιατί να το πληρώνουμε; Για όλους αυτούς τους ανεπρόκοπους που τους αρέσει να κλαίγονται για τις συντάξεις, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την υγεία, κλπ.;

Άμα θέλεις συντάξεις, φάρμακα και υγεία, βγάλε από το πορτοφόλι σου και πλήρωσε για να έχεις. Αν δεν μπορείς, να πας να ψοφήσεις, γιατί να σε πληρώνουν οι άλλοι. Τι θέλετε; Θέλετε να χάσουμε την φάρα από σόι, όπως τους Παπανδρέηδες, τους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους και όλους τους υπόλοιπους του οικείου φυράματος, για να επιβιώσει η πλέμπα; Για συνέλθετε! Μεροκαματιάρηδες μια ζωή και ζητάτε από την κυβέρνηση να ασχοληθεί με το τι θα απογίνεται; Όποιος έχει μπάρμπα στην Κορώνη, ή έστω στην Πύλο, όποιος έχει ματσωθεί γερά, ή τέλος πάντων όποιος έχει γερές δικτυώσεις εντός κι εκτός Ελλάδας θα επιβιώσει, οι υπόλοιποι ας κάνουν το κουμάντο τους. Ζούμε στην πράξη την «κοινωνία της ευγονικής» που τόσο πολύ ποθούσαν να οικοδομήσουν εγκέφαλοι σαν τον δόκτωρ Μέγκελε, ο οποίος ήταν μια παρεξηγημένη ιδιοφυία που μόνο τώρα καταλαβαίνουν οι πολιτικοί ιδίως της ευρωζώνης την αξία των οραμάτων του και πασχίζουν να τα μετουσιώσουν σε πραγματικότητα. Τώρα, αν χαθούν μερικά εκατομμύρια, δεν πειράζει. Έχουμε γίνει πολλοί και ήρθε ο καιρός να αραιώνουμε.

Η κυβέρνηση λοιπόν έχει με πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί. Αργά ή γρήγορα θα ξεπεραστεί και η ύφεση, όπως τόσα και τόσα άλλα, γιατί λοιπόν να ανησυχεί γι' αυτήν και μάλιστα να την θέτει πρώτη προτεραιότητα; Έχει βάλει άλλωστε τους πιο κατάλληλους για να ασχοληθούν μαζί της: π.χ. ο κ. Γεωργίου στην Στατιστική Αρχή για να προσαρμόζει κατάλληλα τα νούμερα όπως έχει διδαχθεί στην Μεγάλη της Απάτης Σχολή, το ΔΝΤ, ο κ. Στουρνάρας με παρατσούκλι «το στουρνάρι» που ξέρει να εκτελεί συμβόλαια θανάτου εναντίον της χώρας από την εποχή Σημίτη, αλλά και ο κ. Χατζηδάκης που είναι μετρ στο γενικό ξεπούλημα. Με τέτοιο πολιτικό προσωπικό μπορείς να μην αισθάνεσαι σιγουριά για το αύριο! Ποιοι θέλετε δηλαδή να αναλάβουν την διακυβέρνηση της χώρας; Οι μεροκαματιάρηδες; Σιγά! Τι ξέρουν αυτοί από διακυβέρνηση μπροστά στα καμάρια της πολιτικής;

Στο κάτω-κάτω της γραφής ποιους αφορά η ύφεση; Τους εργαζόμενους με δουλειές χωρίς μεροκάματο, χωρίς παρών και μέλλον, αλλά και τους ανέργους που δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Ε, και; Αφού δεν βρίσκουν ψωμί να φάνε, ας φάνε παντεσπάνι! Όποιος δεν έκανε μια αρπαχτή στην ζωή του, όποιος δεν χώθηκε σε κανένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα για να τα μασήσει, όποιος δεν τα βρήκε με του κυβερνήτες για να εισπράττει εν λευκώ, όποιος δεν σκαρφίστηκε έργα και επενδύσεις του αέρα για να τα κονομήσει μαζί με τους πολιτικούς του φίλους, όποιος δεν σταμάτησε μπροστά σε τίποτε προκειμένου να ρημάξει, να λεηλατήσει και να φτιάξει περιουσίες, τότε αυτός είναι ένας αποτυχημένος. Με τους αποτυχημένους θα ασχολούμαστε τώρα; Αυτοί το μόνο που ξέρουν είναι να μιλάνε για εντιμότητα και αξιοπρέπεια, για δουλειά και προκοπή και ύστερα να σέρνονται στις αυλές των μεγάλων για μια υπόσχεση. Μ' αυτούς θα ασχοληθούμε; Η μόνη τους αξία είναι η ψήφος τους. Όπως ακριβώς την εποχή της αρχαίας Ρώμης όπου κατά χιλιάδες οι προλετάριοι συντηρούνταν με συσσίτια και επιδόματα από τις μεγάλες φαμίλιες των πατρικίων μόνο και μόνο για την ψήφο τους. Αφού την δώσανε, τώρα τι ζητάνε; Ας πάνε στα συσσίτια του Καμίνη, ή της Εκκλησίας, ας πάνε στα κοινωνικά παντοπωλεία του Αλαφούζου και της παρέας του. Η κοινωνία φροντίζει. Γιατί να ασχοληθεί μια ολόκληρη κυβέρνηση μαζί τους, όταν έχει άλλα πολύ πιο σοβαρά πράγματα να φροντίσει.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι η αποκατάσταση της αξιοπιστίας της, αυτό μας είπε ο πρωθυπουργός και ειλικρινά δακρύσαμε από συγκίνηση. Έτσι είναι. Πρέπει η Ελλάδα να αποκτήσει ξανά αξιοπιστία. Απέναντι σε ποιους; Απέναντι στους εταίρους της και τις αγορές! Και ξέρετε γιατί; Διότι η Ελλάδα προκάλεσε επί τούτου την παγκόσμια κρίση μόνο και μόνο για να μην πληρώσει τα δάνειά της. Δεν μπορεί το ευρώ και οι αγορές να πηγαίνουν ρολόι και ξαφνικά να εμφανίζεται η μικρή Ελλαδίτσα και να τα χαλά όλα. Φανταστείτε το σοκ που έπαθαν όλοι. Εκεί που οι αποδεδειγμένα καλοί φίλοι μας σαν τον Σόρος, τον Μπάφετ, οι γνωστές τράπεζες Goldman Sachs, Deutsche Bank και οι άλλες αδελφές, η επίσης γνωστή παρέα του ευρώ, η οποία έκανε τα αδύνατα δυνατά για να μας βάλει στον κύκλο της για το καλό μας, που όλοι τους πάνε με το σταυρό στο χέρι, που δεν έχουν εμπλακεί ούτε σ' ένα σκάνδαλο, που είναι οι καλύτεροι φίλοι των αδικημένων, ξαφνικά την πάτησαν από την Ελλάδα. Κι όλα αυτά γιατί; Διότι οι έλληνες είναι αχάριστοι και αγνώμονες. Όχι βέβαια όλοι. Μόνο η πλέμπα, οι μεροκαματιάρηδες, αυτοί που θέλουν εκτός από μισθό – δεν φτάνει που δεν είναι ευγνώμονες γιατί έχουν, όσοι απ' αυτούς έχουν, δουλειά, θέλουν και μισθό από πάνω – θέλουν να παίρνουν και σύνταξη, θέλουν υγεία, θέλουν παιδεία και μάλιστα δωρεάν. Άκουσον, άκουσον! Όλο θέλουν, θέλουν, θέλουν και μάλιστα δωρεάν. Και το κράτος που θα τα βρει; Πως μπορεί να φροντίζει τις περιουσίες αυτών που κυβερνούν και ταυτόχρονα να παρέχει στην πλέμπα, στον λαουτζίκο υγεία, παιδεία και συντάξεις; Ίσια κι όμοια, δηλαδή; Τι θέλετε να μας κυβερνούν μόνο όσοι έχουν βγει από το καμίνι της βιοπάλης, μόνο όσοι έχουν αποδείξει ότι την επιστήμη τους ξέρουν να την βάζουν στην υπηρεσία της πατρίδας; Τέτοια αχαριστία λοιπόν; Θα είχαμε όλα αυτά τα καλά που έχουμε σήμερα, αν δεν μας κυβερνούσαν όλοι αυτοί που εξακολουθούν να μας κυβερνάνε για δεκαετίες; Θα είχαμε ευρώ; Τι άλλο θέλετε; Να μας ανήκε η χώρα που κατοικούμε και να μην ξέρουμε τι να την κάνουμε; Ενώ τώρα ξέρουμε. Την πουλάμε για ένα κομμάτι ψωμί και είμαστε ήσυχοι. Έχουμε τις αγορές και τους φίλους μας στην ευρωζώνη να μας κοιτάξουν. Αυτοί θα μας βρουν δουλειά και θα μας δώσουν να φάμε. Τι την θέλουμε την πατρίδα. Έτσι ή αλλιώς μια ζωή οι πολιτικοί μας την πουλάνε και οι επιχειρηματίες μας την λεηλατούν. Μόνο βάσανα μας έχει δώσει. Ενώ όντας Ευρωπαίοι γινόμαστε πολίτες του κόσμου. Σαν τους Αφγανούς, του Πακιστανούς, τους Αφρικανούς και όλους τους άλλους περιπλανώμενους συμπολίτες που άφησαν την πατρίδα τους στην στοργική φροντίδα των παγκόσμιων τραπεζών και των πολυεθνικών και αυτοί βγήκαν στην γύρα για να ανακαλύψουν τον κόσμο. Υπάρχει καλύτερη ζωή;

Στο κάτω-κάτω της γραφής η Ελλάδα χρωστάει. Κι όπως είναι γνωστό στους κύκλους των τραπεζιτών, όποιος δεν μπορεί να πληρώσει χάνει την αξιοπιστία του. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό ανήκει στην σφαίρα της τραπεζικής μαφίας, αλλά τι σημασία έχει; Ποιος μπορεί να ξεχωρίσει τον τραπεζίτη από τον τοκογλύφο, την τράπεζα από την μαφία; Μπορεί να έχει δικαιώματα αυτός που χρωστάει; Όχι βέβαια. Το μόνο δικαίωμα που έχει είναι να πληρώσει. Σε είδος αν χρειαστεί, όπως τότε με τον Έμπορο της Βενετίας, που ο οφειλέτης έπρεπε να πληρώσει το ομόλογο με μια λίμπρα σάρκας από την σάρκα του. Βέβαια, στο θέατρο ο οφειλέτης Αντόνιο σώζεται από τον Σάιλοκ χάρις στην στρεψοδικία του δικηγόρου. Στην αληθινή ζωή, οι σύγχρονοι Σάιλοκ έχουν φροντίσει για όλα. «Εγγυώμαι προσωπικά την αποπληρωμή των δανείων», είπε ο Σαμαράς στους Ευρωπαίους Σάιλοκ. Μήπως εννοεί ότι θα πληρώσει αυτός με δική του λίμπρα σάρκας; Όχι βέβαια. Εγγυάται προσωπικά ότι ο λαός θα πληρώσει τα δάνεια. Τα δάνεια που δεν μπορούν να αποπληρωθούν παρά μόνο με λίμπρες σάρκας από την σάρκα του λαού. Και λοιπόν; Από πότε έχει δικαιώματα αυτός που χρεωστάει; Και μάλιστα η πλέμπα, όλοι αυτοί που σέρνονται προεκλογικά στα γραφεία των πολιτευτών για κανένα ρουσφετάκι. Τι δικαιώματα έχουν αυτοί; Κανένα απολύτως! Το μοναδικό δικαίωμα που έχουν είναι να ψηφίζουν, όποτε τους λένε, αυτόν που τους υποδεικνύουν, για να μπορούν οι Σάιλοκ να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους.  

Άλλωστε τι θα κοστίσει η όλη υπόθεση των δανείων. Ο Σαμαράς μίλησε για κάτι βραχονησίδες. Από τότε που ήταν υπουργός εξωτερικών με υπουργό οικονομικών τον Μάνο στην κυβέρνηση αυτού του αξιομνημόνευτου ευεργέτη της χώρα μας, του Κ. Μητσοτάκη, είχαν βάλει στο μάτι τις βραχονησίδες και να που ήρθε η ώρα να εκπληρώσουν την αποστολή τους. Τι μας νοιάζει για τις βραχονησίδες. Τι μας νοιάζει αν πουληθούν τα πάντα. Εμείς να είμαστε καλά, ή τέλος πάντων όσοι από εμάς θα επιζήσουμε για να είμαστε καλά. Όλοι οι άλλοι ας πάνε στον αγύριστο. Τι μας νοιάζει; Άλλωστε, το ‘παμε, όσο λιγότεροι μείνουμε, τόσο μεγαλύτερες ευκαιρίες θα έχουμε για κανένα ρουσφετάκι στις επόμενες εκλογές. Από εξ επαγγέλματος πολιτευτές ικανούς μόνο για ρουσφέτια και για να πουλάνε την χώρα, πάντα με το αζημίωτο, έχουμε πήξει σε δεξιά και αριστερά, σε συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Δείτε τους πώς έχουν κουρνιάξει όλοι τους με το ευρώ. Άλλο να τα παίρνεις χοντρά με δραχμούλα κι άλλο να τα παίρνεις χοντρά με ευρώ και μάλιστα να μπορείς να το βγάζεις έξω χωρίς κανένα κόλλημα.

Μην φοβάσαι. Αν εσείς οι περισσότεροι δεν είναι γραφτό σας να επιβιώσετε, τι να γίνει; Κισμέτ. Τι θέλετε δηλαδή να βάλει ο Τσίπρας την γάτα του να κλαίει; Όσοι από εμάς θα επιβιώσουν, τότε θα μείνουμε λίγοι και καλοί. Κάποιον θα βρεις κι εσύ για να συρθείς στα πόδια του για μια εξυπηρέτηση. Κάποιον θα βρεις κι εσύ για να ξεπουλήσεις την αξιοπρέπειά σου με το να πιστέψεις τις υποσχέσεις του. Αντίο και καλόν ύπνο. Ο βαθύς ύπνος μέσα στον θάλαμο αερίων, ήταν το μόνο που είχε απομείνει για τους καταδικασμένους, έλεγαν όσοι επιβίωσαν από τα κάτεργα του Άουσβιτς, του Ντάχαου και των άλλων ευαγών ιδρυμάτων ευγονικής της ανθρωπότητας.

Και ένας μικρός αστερίσκος: Ξέρετε πώς γλύτωσε η Ευρώπη από την πανούκλα στον μεσαίωνα; Με την φωτιά! Φωτιά και τσεκούρι στους προσκηνυμένους, φώναζαν οι πρόγονοι αυτού του λαού που κάποτε κατοικούσε και υπερασπιζόταν αυτή την γη. Κάτι ήξεραν αυτοί. Σε τούτον τον τόπο μπορεί να μείναμε λίγοι ρωμιοί, λίγοι που πονάμε για τα παιδιά και την πατρίδα μας. Μπορεί να έχουμε μείνει ελάχιστοι από την Ρωμιοσύνη του ποιητή, αλλά να είστε σίγουροι ότι από εμάς θα το βρουν ακόμη κι αν χρειαστεί να υπερασπιστούμε τα ιερά κι όσια του μαχόμενου ελληνικού έθνους – όχι του δήθεν έθνους των κάλπικων αρχαιολατρών και των ξεπουλημένων ελληναράδων, αλλά του έθνους που ήξερε να τα βάζει με κατακτητές και τύραννους για να επιβιώσει – πάνω στα βουνά όπως οι παππούδες μας. Ετούτη η γη ανήκει στο γένος μας, στο λαό μας, και εκτός από τα ομόλογα που έχουν υπογράψει οι εγκάθετοι κυβερνήτες για να μας έχουν αλυσοδεμένους οι ντόπιοι και ξένοι ληστοσυμμορίτες, υπάρχει και ένα ομόλογο που από τον εποχή του Κολοκοτρώνη έχει μείνει ανεκπλήρωτο: το ομόλογο της ελευθερίας της Ελλάδος. Κι αυτό ήρθε η ώρα να πληρωθεί στο ακέραιο και με όλους τους τόκους υπερημερίας. 

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012, http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_23.html

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ*

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Ένα από τα μεγαλύτερα θερινά βασανιστήρια είναι η τυχόν αναγκαστική εξάρτηση από τα τηλεοπτικά κανάλια για την ενημέρωση. Στη χώρα με την πιο κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, ένα δημόσιο αγαθό, έχουν παραχωρηθεί σκανδαλωδώς σε επιχειρηματίες που ανταποδίδουν τη χαριστική μεταχείριση με την αναπαραγωγή της πιο χυδαίας προπαγάνδας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εκδοχή ενημέρωσης στην οποία μια «επιτυχία» της Αντιτρομοκρατικής, προγραμματισμένη να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την ανακοίνωση εξαιρετικά επώδυνων μέτρων λιτότητας, είναι πιο σημαντική από τη βιβλική καταστροφή στη Χίο που έδειξε την ανημπόρια ενός αποδεκατισμένου από τη λιτότητα κρατικού μηχανισμού. Έχουμε, τηλεοπτικά δελτία στα οποία καταγγέλλεται και αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας η δικαιολογημένη έκρηξη μιας τοπικής κοινωνίας ενάντια σε ένα κράτος που στέλνει διμοιρίες των ΜΑΤ για μικροπαραβάσεις αλλά αποσιωπάται ότι επήλθε συμβιβασμός με τη Siemens ως «εθνικό προμηθευτή», αποδεικνύοντας ότι η πρακτική της να μισθοδοτεί τις ελληνικές κυβερνήσεις δεν ήταν παρανομία αλλά συνετή επενδυτική τακτική. Βομβαρδιζόμαστε από σχολιαστές που εμβριθώς υπερασπίζονται την αναγκαιότητα μιας καταστροφικής λιτότητας, αλλά εντέχνως καλύπτουν ότι η μέγιστη εγκεφαλική δραστηριότητά τους είναι η απομνημόνευση ή και απλώς ανάγνωση των προπαγανδιστικών non-paper που εκδίδουν οι υπάλληλοι της Τρόικας.

Μα, θα έλεγε κάποιος, υπάρχουν όλα τα ρεπορτάζ που καταγράφουν την οικονομική ανέχεια, τις επιπτώσεις της λιτότητας, τις δυσκολίες των νοικοκυριών. Μόνο που η τελετουργική επανάληψη αυτών που ήδη ξέρουμε, αφού τα βιώνουμε άμεσα, χωρίς καμιά αναφορά στη δυνατότητα να υπάρξει άλλος δρόμος, χωρίς λιτότητα και μνημόνια, νομιμοποιεί την υπάρχουσα κατάσταση. Η διεκτραγώδηση καταλήγει σε ένα είδος μοιρολατρικής αποδοχής του αναπόφευκτου, διευκολύνοντας τη βασική στόχευση αυτών των ρεπορτάζ που είναι η φαντασιακή ταύτιση του κοινού με την ανάγκη πετύχει το οικονομικό πρόγραμμα της κοινωνικής καταστροφής. Είναι τυχαίο ότι σε όλα αυτά τα ρεπορτάζ αναφέρεται η αγωνία «να βρεθούν» τα 11,5 δισεκατομμύρια που θα περικοπούν και κανείς δεν λέει ότι η προσπάθεια είναι να χαθούν αυτά τα χρήματα από το μισθό, τη σύνταξη, την περίθαλψη, το πορτοφόλι μας;

Από κοντά και όλη η προσπάθεια, να παρουσιαστεί η εικόνα μιας «Ελλάδας που προσπαθεί»: αθλητές που αγωνίζονται (αποσιωπώντας τη διάλυση της αθλητικής υποδομής), επιστήμονες που διαπρέπουν (σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που δεν αντιμετωπίζουν την υποχρεωτική στάση πληρωμών στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση), ή φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης που αναζητούν το… Βραβείο Γκίνες στον ομαδικό χορό (υποθέτουμε διότι η συστολή και τα «χρηστά ήθη» απέτρεψαν την επιλογή άλλων ομαδικών πρακτικών).

Και επειδή τον Αύγουστο – υποτίθεται ότι – δεν υπάρχουν ειδήσεις, ο θεατής θα πληροφορηθεί και για τα αποτρόπαια ρατσιστικά εγκλήματα και τις δολοφονίες μεταναστών, αλλά ποτέ δεν θα ακούσει ότι αυτά τα εγκλήματα δεν είναι «μεμονωμένα», αλλά επί της ουσίας πολιτικά ενορχηστρωμένα από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, που κατά τα άλλα αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη κοινοβουλευτικό κόμμα.

Είναι σαφές ότι η κρίση της ενημέρωσης δεν είναι παρά το σύμπτωμα της συνολικότερης κρίσης μιας ιθύνουσας τάξης που προσπαθεί πίσω από την κυνική αλαζονεία και την πλήρη υποτέλεια στους πιστωτές να συγκαλύψει τον φόβο της ότι κάποια στιγμή θα βγει εκρηκτικά στο προσκήνιο η σωρευμένη οργή των εργαζομένων που βρίσκονται σε απόγνωση, των συνταξιούχων που σπρώχνονται, κυριολεκτικά, σε πρόωρο θάνατο, των νέων που μετά τις σφαίρες του 2008 τώρα υφίστανται την κλοπή κάθε μέλλοντος. Και τότε τα τηλεοπτικά παράθυρα δεν θα προσφέρουν καμιά ασφάλεια…

*Δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012 στην εφημερίδα «Νέα της Λέσβου».

ΠΗΓΗ: 24-08-2012, http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9124:sotiris-kathestotiki-apovlakosi&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279

Η ανήθικη ηθική

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ήταν νέος και πλούσιος. Και, παράλληλα, υπερβέβαιος για την αρετή και την ηθική του ακεραιότητα. Και πάνω απ' όλα ρεαλιστής: Σ' αυτή τη ζωή, σκέφτηκε, όλα τ' απόχτησα. Γιατί να μην εξασφαλίσω και την αιώνια ζωή!

Και μια και δυο-μια και ο Χριστός μιλούσε για την αιώνια ζωή-αποτάθηκε σ' αυτόν. Γονάτισε μπροστά του και με τη γλώσσα των φιλοφρονήσεων, που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι του «καλού κόσμου», τον ρώτησε:

-Δάσκαλε αγαθέ, τι πρέπει να κάμω, για να κερδίσω την αιώνια ζωή;

Και ο Χριστός, που δεν χρησιμοποιούσε τη γλώσσα του «καλού κόσμου» αποκρίθηκε:

-Γιατί μες λες αγαθό; Κανένας άνθρωπος δεν είναι αγαθός, παρά μονάχα ο Θεός. Κι αν σοβαρά σκέφτεσαι να κερδίσεις την αιώνια ζωή, δεν έχεις παρά να τηρήσεις τις εντολές.

-Και σαν ποιες εντολές να τηρήσω;

-Να μην διαπράττεις φόνους, μοιχείες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες, να τιμάς τους γονείς σου και ν' αγαπάς τους συνανθρώπους σου!

-Μα, όλα αυτά τα έχω τηρήσει από τα πρώτα μου νιάτα. Πες μου τι ακόμη μου χρειάζεται;

Αλλά, όσο ο πλούσιος νέος ήταν υπερβέβαιος για την αρετή του και την ηθική του ακεραιότητα, άλλο τόσο είναι βέβαιο ότι δεν έλεγε την αλήθεια. Όπως και όλοι εκείνοι, που φαντάζονται ότι είναι δυνατόν να συνταιριάσουν τον πλούτο με την ηθική ζωή. Και για να γίνει αυτό κατανοητό, αρκεί να θέσουμε το καίριο, σ' αυτές τις περιπτώσεις, ερώτημα:

«Πόθεν έσχε» τα πλούτη ο πλούσιος νέος; Όπως, βέβαια, και όλοι οι πλούσιοι… Ο Χρυσόστομος λέει ότι σε καμιά περίπτωση ο πλούτος δεν αποκτιέται με έντιμα μέσα. Και προσθέτει: Ίσως κάποιοι δικαιολογηθούν ότι τα κληρονόμησαν. Αλλά, και στην περίπτωση αυτή, η απάντηση παραμένει η ίδια: Ότι δηλαδή αυτοί, απ' τους οποίους τα κληρονόμησαν, τα απόκτησαν με ανέντιμα μέσα.

Σήμερα, θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι τα πλούτη τα απόκτησαν με νόμιμα μέσα. Όπως κάνουν κάποιοι εκατομμυριούχοι δικαστικοί και πολυπρονομιούχοι πολιτικοί… Αλλά και στη περίπτωση αυτή η απάντηση είναι ευνόητη: Όχι μόνο πλούτη ν' αποκτήσει, αλλά και τα μεγαλύτερα εγκλήματα μπορεί κάποιος να διαπράξει στις μέρες μας, νόμιμα. Αφού ο νόμος βρίσκεται σε διάσταση με τη δικαιοσύνη και συμβιώνει αρμονικότατα με την αδικία.

Κι όχι μόνο Χρυσόστομος, αλλά και ο Αστέριος Αμασίας και πολλοί άλλοι πατέρες και ποιητές και φιλόσοφοι λένε τα ίδια ή και παρόμοια. Αλλά και ο λαός, με τη θυμόσοφη ευστοχία του αποφαίνεται ότι «τα πλούτη δεν γίνονται με το σταυρό». Αλλά με ψεύδη και κλοπές και αδικίες. Ακόμη και με φόνους.

Η μαμωνολατρεία είναι ειδωλολατρεία, λέει ο απόστολος Παύλος. Ειδωλολατρεία, που στο βωμό της θυσιάζονται χιλιάδες και εκατομμύρια άνθρωποι. Όπως συμβαίνει και τώρα τελευταία στη χώρα μας. Όπου ο Μολώχ της τοκογλυφίας έχει κατασπαράξει χιλιάδες Έλληνες. Γεγονός, που δεν ικανοποιεί την κ. Μέρκελ ή τον κ. Ολαν, οι οποίοι απαιτουν και άλλες ανθρωποθυσίες. Τις οποίες τα εδώ ανδρείκελά τους υπόσχονται ευπειθέστατα να τις προσφέρουν. Προκειμένου να τηρήσουν τις συμφωνίες εξόντωσης του ελληνικού λαού, που έχουν υπογράψει.

Δεν έλεγε, λοιπόν, την αλήθεια ο πλούσιος νέος. Αλλά ο Χριστός δεν θέλησε να τον προσβάλει. Τον άφησε να αποκαλυφθεί μόνος του:

-Αφού, του είπε, τήρησες όλες τις εντολές και θέλεις να γίνεις τέλειος, πούλησε τα υπάρχοντά σου, μοίρασέ τα στους φτωχούς, κι έλα να με ακολουθήσεις. Και θα βρεις μπροστά σου, στην άλλη ζωή, αμύθητους θησαυρούς.

Ο άνθρωπός μας έμεινε κεραυνόπληκτος. Έβαλε στη ζυγαριά της καρδιάς του από το ένα μέρος το Θεό και τους συνανθρώπους του κι από το άλλο τη μεγάλη του περιουσία. Και η ζυγαριά της καρδιάς του έγειρε αποφασιστικά προς τα πλούτη. Έσκυψε το κεφάλι και έφυγε απογοητευμένος. Και ο Χριστός συμπέρανε:

-Πολύ δύσκολο να κερδίσουν οι πλούσιοι τη βασιλεία του Θεού. Είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα απ' την τρύπα του βελονιού, παρά πλούσιος να μπει στη βασιλεία του Θεού.

Αλλά, μαζί με τον πλούσιο νέο, εμβρόντητοι έμειναν κι οι μαθητές. Που κι αυτοί ονειρεύονταν ν' αποκτήσουν κοντά στο βασιλιά-όπως πίστευαν- Χριστό, δόξες, τιμές και πλούτη. Και απογοητευμένοι τον ρώτησαν:

-Κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, θα υπάρξει κάποιος, που θα μπορέσει να σωθεί;

-Αυτά, που φαίνονται αδύνατα στους ανθρώπους, γίνονται δυνατά με τη δύναμη του Θεού, αποκρίθηκε ο Χριστός.

Όπως συνέβη με εκατομμύρια ανθρώπων, οι οποίοι, αντί για το απύθμενο πιθάρι του πλούτου, επέλεξαν, για τον εαυτό τους το μέτρο της ολιγάρκειας. Αλλά και πολλούς άλλους, που, όντας πλούσιοι, μοίρασαν τα πλούτη τους στους φτωχούς, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τα λόγια του Χριστού προς τον πλούσιο νέο. Όπως ο άγιος Αντώνιος η αγία Παρασκευή, οι άγιοι Ανάργυροι, ο Άγιος Παντελεήμων, κλπ… Και ασφαλώς υπάρχουν και πάμπολλοι, από το άλλο μέρος, που πιστεύουν ότι μπορούν να συνταιριάσουν τα πλούτη με την ηθική.

Πίστη και πραγματικότητα ριζικά και θεμελιακά από ά-Χριστη μέχρι και αντίχριστη. Και από ηθικής πλευράς; Η ανηθικότερη!… Τόσο περισσότερο μάλιστα, όσο περισσότερο καπηλεύεται το χριστιανισμό!….

παπα-Ηλίας,   

ΠΗΓΗ: 25-08-2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/08/25/…2

H ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Καθώς ο καιρός περνά και τα γιατροσόφια των δοκτόρων του θανάτου προς ίαση της οικονομίας της χώρας μας δεν φαίνονται να αποδίδουν, πληθαίνουν οι απειλές για εκδίωξη (έξοδο βέβαια την αποκαλούν) της χώρας μας από την ευρωζώνη. Χωρίς ίχνος σεβασμού προς έναν λαό που δοκιμάζεται, θύμα ομοτραπέζων τους επιόρκων Ελλήνων πολιτικών, αξιωματούχοι διαφόρων χωρών της ΕΕ προβαίνουν σε δηλώσεις άκρως επιτιμητικές για τη χώρα μας και τον λαό της, προβάλλοντας την Ελλάδα ως το μαύρο (κακό) πρόβατο σε ποίμνη λευκών (καλών) προβάτων!

Καθώς η ύφεση εντείνεται και επίκειται η λήψη μέτρων, που θα συντελέσουν στην περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων εργαζομένων και συνταξιούχων, προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι τρέχουσες υποχρεώσεις της χώρας προς τους δανειστές της, η παρουσίαση των δηλώσεων των μεστών κακίας, όχι με βεβαιότητα ανθελλήνων, αλλά οπωσδήποτε απανθρώπων εκπροσώπων του συστήματος, συμβάλλει στην τρομοκράτηση μερίδας του λαού, η οποία στηρίζεται ακόμη στις όποιες αποταμιεύσεις του παρελθόντος, προκειμένου να ανταποκριθεί στις δαπάνες της μείζονος οικογένειάς της. Και είναι αυτό απόρροια της σύγχυσης που προκλήθηκε κατά την προεκλογική περίοδο μεταξύ των διεκδικητών της ψήφου.

Τόσο οι υπέρμαχοι των μνημονίων, όσο και οι πλείστοι από τους αντιθέτους προς αυτά δήλωναν ότι τάσσονται υπέρ της παραμονής της χώρας μας στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Μάλιστα οι πρώτοι δεν παρέλειπαν να τονίσουν ότι εκδίωξή μας θα αποτελούσε συμφορά για τη χώρα μας. Βέβαια εμφανίζονταν παράλληλα καθησυχαστικοί τονίζοντας ότι δεν υπάρχει διάταξη που να προβλέπει την αποπομπή χώρας από την ευρωζώνη, συγκαλύπτοντας συνάμα το αντεπιχείρημα ότι δεν θα μας εκδιώξουν, αλλά θα μας εξαναγκάσουν να την εγκαταλείψουμε. Και είναι προφανές ότι οι μάστορες αυτοί του κάθε είδους εκβιασμού έχουν τη δύναμη να το πράξουν, αν το κρίνουν συμφέρον γι' αυτούς. Μπροστά στην προοπτική αυτή της διαρκώς εντεινόμενης αναξιοπρέπειάς μας και του εξευτελισμού μας κάποιοι υποστήριζαν ότι πρέπει να λάβουμε την απόφαση να πτωχεύσουμε και να απαλλαγούμε από τον διασυρμό. Οι υποταγμένοι ψυχή τε και σώματι στη Δύση προέβαλαν την πτώχευση ως νέα συμφορά, καθώς θα πεινάσουμε, θα παγώσουμε και θα πεθάνουμε από έλλειψη φαρμάκων. Αντιμέτωπος με τις αντικρουόμενες απόψεις που παραθέσαμε ο μέσος πολίτης, απληροφόρητος και σε μεγάλο βαθμό μη έχοντας διάθεση προς ενημέρωση ή καυχόμενος ότι τα ξέρει όλα (ελάττωμα από τα θλιβερότερα της φυλής μας) είναι επόμενο να κυριεύεται από τρόμο. Ας κάνουμε κάποιες απλές σκέψεις.

Συμπληρώθηκαν δύο έτη από την αποδοχή της επιτήρησης της χώρας. Σημαντικό το χρονικό διάστημα, για να λησμονηθεί ότι μας διαβεβαίωναν πως μετά διετία θα άρχιζε πάλι η ανάκαμψη. Σήμερα βέβαια μόνο αφελείς και εγκάθετοι μπορούν να δηλώνουν ότι ελπίζουν σε ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας. Στο διάστημα αυτό η Ελλάδα απετέλεσε πειραματόζωο επί της ευρωπαϊκής ηπείρου. Δοκιμάστηκε η ανοχή του λαού της στη λήψη μέτρων σε βάρος του. Τί έδειξαν τα αποτελέσματα αυτής της δοκιμής; Ο λαός τα αποδέχθηκε μάλλον συγκαταβατικά, με έκδηλη σε αρκετά μεγάλο βαθμό τη συναίσθηση της συνενοχής του και με αντιδράσεις που δεν έφεραν σε πολύ δύσκολη θέση την εξουσία, η οποία παραμένει ολοπρόθυμη να εξυπηρετήσει πρωτίστως τις απαιτήσεις των ισχυρών δανειστών, παραβλέποντας ότι ο λαός βυθίζεται σε κατάσταση ανέχειας, απογοήτευσης και, τέλος, απελπισίας. Ποιο είναι το συμπέρασμα: Τα αντιλαϊκά μέτρα θα ενταθούν, καθώς οι «γύπες» της οικονομίας γνωρίζουν πολύ καλά πόσο αίμα μπορούν ακόμη να αφαιμάξουν από τον ελληνικό λαό. Βέβαια υπάρχει και η μερίδα του λαού που τα έδωσε πλέον όλα. Εκεί θα οδηγήσουν με τα μέτρα που πρόκειται να ληφθούν και τη μερίδα των μικρομεσαίων, ώστε να αυξήσουν σημαντικά το στρώμα των νεοπτώχων. Και τότε τι θα συμβεί; Θα αρχίσει η ανάπτυξη, καθώς το κόστος εργασίας στη χώρα μας αλλά και το κόστος ζωής θα έχουν κατέλθει σημαντικά; Η ύφεση που επικρατεί στις βαλκανικές χώρες της ΕΕ βεβαιώνει ότι αυτό είναι μύθος. Όσο για την ελάφρυνση του κόστους ζωής, πώς είναι δυνατόν να επιτευχθεί, αφού το κράτος είναι ανίσχυρο να προβεί σε στοιχειώδη έλεγχο των αισχροκερδούντων, με τη συγκατάθεση και των καταναλωτών (τίτλος υποβιβασμού του πολίτη), τραστ των πολυεθνικών επιχειρήσεων που λυμαίνονται τη χώρα; Συνεπώς εντός της ευρωζώνης ας μη περιμένουμε προκοπή.

Ας υποθέσουμε ότι μας εκβιάζουν να αποχωρήσουμε. Φυσικά δεν είναι δυνατόν να αντισταθούν οι ασκούντες σήμερα την εξουσία στον εκβιασμό. Το ερώτημα είναι τί θα κερδίσουν από την εκδίωξη οι παραμένοντες στην ευρωζώνη; Την απάντηση αφήνουμε στους ειδικούς, περιοριζόμενοι να τονίσουμε ότι το χρέος μας είναι ασήμαντο για τους ισχυρούς του χρήματος και προφανώς δεν παραμένουν άυπνοι με σκέψεις για τρόπους αποπληρωμής του. Κάτι άλλο επιδιώκουν με τους εκβιασμούς και τον εξευτελισμό μας.

Εκτός ευρωζώνης θα χάσουμε τα πάντα, όπως οι Αδάμ και Εύα τον απωλεσθέντα παράδεισο; Ή μήπως θα κάνουμε αρχή προς ανάκαμψη της οικονομίας ελεύθεροι από δεσμεύσεις; Ούτε το ένα θα συμβεί ούτε το άλλο. Έξοδός μας από την ευρωζώνη δεν σημαίνει και αποδέσμευσή μας από την ΕΕ. Συνεπώς οι ισχυροί θα παραμείνουν βιολιτζήδες και εμείς θα χορεύουμε στον σκοπό τους. Οπωσδήποτε με την ισοτιμία € και νέας δραχμής θα επωφεληθούν στο έπακρο, ώστε να μην δυσφημίζουν πλέον τη χώρα μας ως τόπο προορισμού για αναψυχή. Παράλληλα θα ενταθεί το ενδιαφέρον τους για αγορά γης στη χώρα μας. Μας ικανοποιούν αυτά; Το κύριο ερώτημα όμως είναι: Θα υπάρξουν επενδύσεις στη χώρα μας, ώστε να μειωθεί τουλάχιστον η ανεργία που μαστίζει κυρίως τους νέους. Χωρίς επιφύλαξη απαντούμε αρνητικά. Η Ευρώπη (και όχι μόνο η Ελλάδα) δεν προσφέρεται πλέον για επενδύσεις, που μπορούν λόγω των προϊόντων παραγωγής να γίνουν σε ασιατικό έδαφος. Είναι δυνατόν αυτό να το παραβλέπουν οικονομολόγοι με λαμπρές σπουδές σε διαπρεπή πανεπιστήμια; Συνεπώς το μείζον ερώτημα δεν είναι εντός ή εκτός ευρωζώνης, αλλά πώς μπορούμε να απελευθερωθούμε όλοι οι λαοί της ΕΕ από αυτό το απάνθρωπο σύστημα.

Κι αν ο εκβιασμός προς έξοδο συνοδευτεί από τη διαταγή για πτώχευση; Ή αν την πτώχευση την επιβάλει σε κάποια κυβέρνηση ο λαός που θα αρχίσει να σηκώνει επικίνδυνα για το σύστημα το κεφάλι του; Η απάντηση είναι γνωστή. Ούτε και τότε θα ευρεθούμε έξω από επιτήρηση, όπως συνέβη και στις πτωχεύσεις της χώρας μας κατά το παρελθόν. Μηχανισμοί ελέγχου των δημοσίων εσόδων θα στηθούν και το σημαντικότερο μέρος αυτών θα κατευθύνεται προς πληρωμή των δανειστών μας. Αυτοί ποτέ δεν χάνουν! Βέβαια τον λαό τον απασχολεί τι θα απογίνει αυτός. Θα έχει τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα; Απαντούμε: Τρόφιμα ναι, γιατί η χώρα μας μπορεί να μας θρέψει όλους, ώστε να μην χρειαζόμαστε συναλλαγματοβόρες εισαγωγές. Καύσιμα και ναι και όχι. Εξαρτάται από το αν θα βρεθεί κυβέρνηση θαρρετή, ώστε να συνάψει συμβάσεις με χώρες μη υποταγμένες στη Δύση (εννοώ τη Ρωσία, που απορροφά σημαντικές ποσότητες αγροτικών προϊόντων και στηρίζει τον τουρισμό μας). Φάρμακα: Στα ράφια θα υπάρχουν, όπως και σήμερα, αλλά μήπως θα έχει τη δυνατότητα ο λαός μας να τα προμηθεύεται στο προσεχές μέλλον είτε δεν πτωχεύσουμε είτε μείνουμε εντός της ευρωζώνης; 

Ας ηρεμήσουμε λοιπόν, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας για την παρακμή που βιώνουμε, ας οπλιστούμε με αγωνιστικό φρόνημα και ας μη λησμονούμε κάτι σημαντικό: Τον τελευταίο λόγο στην ιστορία τον έχει ο Θεός και όχι όσοι απεργάζονται τον αφανισμό των πλασμάτων Του.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 20-08-2012

Αξιολόγηση και κατεδάφιση του Δημόσιου Σχολείου

Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Με ταχύτατους ρυθμούς προωθεί η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας τις διαδικασίες για την αξιολόγηση δασκάλων και καθηγητών. Σύμφωνα με την κυβερνητική πολιτική η αξιολόγηση είναι το μέσο για την ποιότητα της εκπαίδευσης που είναι και ο στόχος σύμφωνα με τις διακηρύξεις των τελευταίων κυβερνήσεων. Επικαλούνται την ποιότητα, ενώ ταυτόχρονα με την πολιτική τους … κατεδαφίζουν το δημόσιο σχολείο.

Ποια ποιότητα θα φέρει η αξιολόγηση σε ένα δημόσιο σχολείο με απίστευτες ελλείψεις εκπαιδευτικών, με υποσιτιζόμενους μαθητές, κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς, χωρίς κρατική χρηματοδότηση που αναπαράγει τις κοινωνικές ανισότητες και αδικίες;

Την ώρα που οι συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών ανέρχονται σε 5.000, οι προσλήψεις στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι μόλις 225!. Προ Μνημονίων οι προσλήψεις κυμαίνονταν από 6 έως 7 χιλιάδες. Το 2010 μειώθηκαν σε 2.850 και το 2011 μόλις 600! Ταυτόχρονα οι καταργήσεις σχολείων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Με 1.100 περίπου σχολεία λιγότερα ξεκίνησε η σχολική χρονιά 2011/12 και έπεται συνέχεια. Σύμφωνα με τις πιο επιεικείς εκτιμήσεις κατά τον αγιασμό θα λείπουν 3.000 καθηγητές, ενώ στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση καταγράφονται 6.500 λειτουργικά κενά και αναμένεται να ξεπεράσουν τις 10.000.

Την ίδια ώρα που τα σχολεία αδειάζουν από εκπαιδευτικούς, η χρηματοδότηση των λειτουργικών αναγκών περιορίζεται δραστικά και φορτώνεται στις πλάτες των γονιών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη δόση του 2012  ήταν μειωμένη κατά 33%, σε σύγκριση με την αντίστοιχη του 2011. Οι εκπαιδευτικοί  προειδοποιούν πως θα βρεθούν σε αδυναμία να αγοράσουν το πετρέλαιο που απαιτείται για τη θέρμανση τον επόμενο χειμώνα. Οι πενιχρές κρατικές δαπάνες για την εκπαίδευση είναι χρόνια πληγή. Την τελευταία δεκαπενταετία (1995-2010), κυμαίνονται μεταξύ 3,14 και 3,61 % του ΑΕΠ, ενώ την δεκαετία 1984-1994 κυμάνθηκαν από το 3,52 ως το 4,22 % του ΑΕΠ. Πέρυσι  στον προϋπολογισμό του 2011, σημειώθηκε μείωση – ρεκόρ και για πρώτη φορά το ποσοστό των δαπανών διαμορφώθηκε κάτω από το 3% του ΑΕΠ και συγκεκριμένα στο 2,96%. Ακόμα πιο δραματική είναι η φετινή μείωση των δαπανών στο 2,75% του ΑΕΠ (ή 3,39 % στις δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού). Με τις ευλογίες  της Ε. Ε. και του ΔΝΤ στόχος είναι να μειωθούν μέχρι το 2015 στο 2,23 %. Συν τοις άλλοις όλα αυτά σημαίνουν  οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών και όξυνση των κοινωνικών και εκπαιδευτικών ανισοτήτων. Πιο απλά υψηλότερα εμπόδια για τα παιδιά από τις φτωχότερες τάξεις και στρώματα. Έτσι ανοίγονται οι δρόμοι της απο-μόρφωσης και της εγκατάλειψης του δημόσιου σχολείου.

Όλα αυτά τα μέτρα δεν εντάσσονται απλά σε μια λογική εξοικονόμησης πόρων. Αποτελούν την εξειδίκευση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης για ένα σχολείο φτηνό και πλήρως υποταγμένο στην αγορά. Ένα σχολείο που η «γνώση» από κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα.

Την ώρα που με την πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και κάτω από το βάρος των Μνημονίων αποδομείται το δημόσιο σχολείο προβάλλεται η αξιολόγηση ως το μαγικό ραβδί «για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος και τη βελτίωση των ποιοτικών του στοιχείων» σύμφωνα με τις διακηρύξεις του Υπουργού Παιδείας. Ας αποτινάξουμε τη σκουριά των ψευδαισθήσεων. Η σχεδιαζόμενη διαδικασία αξιολόγησης των εκπαιδευτικών καταλήγει να είναι στα συγκεκριμένα σχολικά πλαίσια ένα μέσο πίεσης και ελέγχου του τρόπου εργασίας των κακοπληρωμένων και πολλαπλά επιβαρυμένων εκπαιδευτικών. Οι αποδοχές των εκπαιδευτικών ήταν πριν τις περικοπές οι μισές (50%) των ευρωπαίων συναδέλφων τους. Και οι περικοπές έχουν μειώσει  τους μισθούς τους μέχρι και 40%!Χιλιάδες νέοι εκπαιδευτικοί αμείβονται από 300 έως 650 ευρώ! Η  συρρίκνωση των πενιχρών αποδοχών των εκπαιδευτικών κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι μια θλιβερή πραγματικότητα που υπονομεύει και τον παιδαγωγικό τους ρόλο. Εντάσσεται σε μια πολιτική απαξίωσής  τους από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας.

Μια πολιτική που θέλει τον δάσκαλο φτωχό, άβουλο και υποταγμένο υπάλληλο. Σε καθεστώς μνημονίων, η αξιολόγηση μόνο ως διαδικασία νομιμοποίησης απολύσεων και στασιμότητας των εκπαιδευτικών μπορεί να λειτουργήσει. Είναι ο κεντρικός μηχανισμός για την υπονόμευση της μονιμότητας, την τρομοκράτηση και τις μαζικές απολύσεις. Πάνω από 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι θα απολυθούν μέχρι το 2015.

Από την άλλη ο προσδιορισμός των «δεικτών ποιότητας» για την ποιότητα της σχολικής εκπαίδευσης» είναι προϊόν μιας τεχνοκρατικής και ακραίας οικονομίστικης αντίληψης για την εκπαίδευση. Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από την επίσημη αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Παραλείπονται όλοι εκείνοι οι παράγοντες που οδηγούν στον Καιάδα της εγκατάλειψης του σχολείου και του αναλφαβητισμού.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι εκπαιδευτικός – ερευνητής, http://gkavadias.blogspot.com

ΠΗΓΗ: 24-08-2012, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=71480

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ:

Η αντίστροφη μέτρηση για το ευρώ συνεχίζεται – με την ΕΚΤ, στην οποία «ξεφορτώνονται» μαζικά τα ομόλογα του Νότου, να αποτελεί αφενός μεν το τελευταίο προπύργιο της Ευρωζώνης, αφετέρου μία βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της (υστερόγραφο)

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Ο Δίας είχε συγκεντρώσει όλα τα αγαθά σε ένα πιθάρι και το είχε κλείσει, αλλά το εμπιστεύθηκε σε ανθρώπινα χέρια. Ο άνθρωπος όμως δεν είχε αυτοέλεγχο και θέλοντας να δει τι περιείχε το πιθάρι, το άνοιξε. Έτσι, όλα τα καλά που περιείχε πέταξαν αμέσως ξανά προς τον ουρανό και τους θεούς. Εν τούτοις, στο πιθάρι απόμεινε κάτι: η ελπίδα". (Αίσωπος)

Η παραπάνω είναι μία από τις πολλές εκδοχές, η πλέον αισιόδοξη, όπου το πιθάρι ανοίχτηκε από έναν άνδρα – με την ελπίδα να παραμένει ανέπαφη εντός του.

Δυστυχώς, το κουτί της Πανδώρας σήμερα ανοίχτηκε από μία γυναίκα: από τη γερμανίδα καγκελάριο, με την επίσημη χρεοκοπία της Ελλάδας, η οποία αποσταθεροποίησε εντελώς την αγορά ομολόγων και πιθανότατα οδηγεί στην κατάρρευση του ευρώ – κατ' επέκταση της Ευρωζώνης και ενδεχομένως ολόκληρης της Δύσης. 

Φυσικά πρόκειται για ένα μύθο (εδώ για παραλληλισμό) και δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τη φύση των γυναικών ή των ανδρών – θα ήταν άλλωστε ανόητο. Ας ελπίσουμε πάντως ότι η καγκελάριος δεν εγκυμονεί έναν καινούργιο δικτάτορα, όπως ισχυρίζονται πολλοί. 

Άρθρο

Τα επενδυτικά κεφάλαια εγκαταλείπουν μαζικά την Ευρώπη – επίσης τα ομόλογα του γερμανικού δημοσίου, παρά το ότι δεν είναι ακόμη εμφανές. Απλούστατα είναι γνωστό στις αγορές το ότι, «όταν χρωστάς 10.000 € έχεις εσύ το πρόβλημα, ενώ όταν το χρέος ξεπερνάει το 1.000.000 €, το πρόβλημα είναι της τράπεζας»: όπου, στην περίπτωση της Ευρωζώνης, η τράπεζα είναι η Γερμανία.  

Παράλληλα, οι πολυεθνικές φαίνεται να αναζητούν διέξοδο, προγραμματίζοντας την εγκατάλειψη της καταρρέουσας Ευρώπης και του νομίσματος της – προς όφελος του επιτιθέμενου δολαρίου, το οποίο μάλλον δεν έχει άλλη επιλογή, από την επιβίωση του εις βάρος του ευρώ.

Το ίδιο ισχύει και για την ελίτ η οποία, όπως και οι πολυεθνικές, δεν επιθυμεί να επιβαρυνθεί με τους αυξημένους φόρους, μέσω των οποίων, μεταξύ άλλων, γίνεται προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης χρέους.

Περαιτέρω, ορισμένοι σοσιαλιστές πολιτικοί της Γερμανίας, καθώς επίσης κάποιοι σοβαροί οικονομολόγοι της, κατανοούν απόλυτα τους τεράστιους κινδύνους της ηγεμονικής πρωσικής πολιτικής και τάσσονται ομαδικά υπέρ της αμοιβαιοποίησης των χρεών – επομένως, υπέρ της δημοσιονομικής και πολιτικής ένωσης, των ευρωομολόγων κλπ.

Εν τούτοις, η μερκαντιλίστρια καγκελάριος έχει άλλη άποψη, την οποία δυστυχώς μπορεί και επιβάλλει – ενώ υπερηφανεύεται για την αύξηση του εμπορικού της πλεονάσματος (υπολογίζεται στα 210 δις €), παρά το ότι αφενός μεν προκαλεί, αφετέρου εντείνει τόσο τις ευρωπαϊκές, όσο και τις παγκόσμιες «ασυμμετρίες».   

Η Φιλανδία τώρα ευρίσκεται με το ένα πόδι στην έξοδο, ζητώντας συνεχώς εγγυήσεις και αρνούμενη να επιβαρυνθεί με το κόστος διάσωσης του κοινού νομίσματος – το οποίο προϋποθέτει την αλληλεγγύη και την ενίσχυση των ελλειμματικών οικονομιών, με συνεχώς νέα μέτρα στήριξης.     

Από την άλλη πλευρά, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, ξένα και εγχώρια κεφάλαια εγκαταλείπουν μαζικά την Ιταλία – λόγω της ύφεσης, καθώς επίσης της ανασφάλειας για το μέλλον της. Συνολικά 1 τρις €, ποσόν περίπου ανάλογο με το 50% του ΑΕΠ της, ευρίσκεται πλέον εκτός Ιταλίας – μέσα σε δύο μόλις χρόνια.

Ουσιαστικά λοιπόν τυχόν διάσωση της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης θα απαιτούσε τουλάχιστον το ποσόν που έχει διαφύγει στο εξωτερικό – πάνω από 1 τρις € δηλαδή, με αυξητική πορεία (ποσόν που είναι μάλλον αδύνατο να διατεθεί).  

Συνεχίζοντας, η Αυστρία επιδιώκει την ψήφιση ενός νέου πτωχευτικού νόμου για τις τράπεζες της – έχοντας κρατικοποιήσει ενδιάμεσα κάποια ιδρύματα, τα οποία κινδύνευαν να χρεοκοπήσουν, λόγω διαφόρων σκανδάλων (η άποψη σύμφωνα με την οποία μόνο στην Ελλάδα κυριαρχεί η διαφθορά, είναι απολύτως εσφαλμένη – ειδικά σε σχέση με την Αυστρία, η οποία αναμφίβολα υπερτερεί).

Η τεράστια δε έκθεση των τραπεζών της στην Α. Ευρώπη ίσως αποδειχθεί μοιραία για την Αυστρία – η οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει τρόπους διαχείρισης της τραπεζικής κρίσης που προβλέπεται.

Στο Βέλγιο τώρα η Dexia, η τράπεζα που ανήκει στη χώρα από κοινού με τη Γαλλία και το Λουξεμβούργο (διαφορετικά θα είχε ήδη οδηγήσει στη χρεοκοπία του Βελγίου), παρά τα 55 δις € των ενισχύσεων που έχει λάβει, δεν φαίνεται να περιορίζει τις ζημίες της – γεγονός που δεν είναι καθόλου ασήμαντο για το κράτος-έδρα της, το δημόσιο χρέος του οποίου είναι υψηλότερο του 100% του ΑΕΠ του.

Περαιτέρω, η Ισπανία βυθίζεται όλο και περισσότερο στην κρίση – με τις τράπεζες, τον κλάδο των ακινήτων, αρκετές πόλεις και περιφέρειες της να ευρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Την ίδια στιγμή η ανεργία, καθώς επίσης η απώλεια των επενδύσεων σε τραπεζικά ομόλογα πολλών νοικοκυριών (μία τραπεζική απάτη άνευ προηγουμένου, αφού πάρα πολλοί μικροκαταθέτες οδηγήθηκαν εξαπατούμενοι στην τοποθέτηση των χρημάτων τους στα δήθεν σίγουρα ομόλογα των τραπεζών – γεγονός που μας θυμίζει την «εξαπάτηση» των Ελλήνων ομολογιούχων), οδηγούν τους Ισπανούς στα άκρα – με την εξέγερση τους προ των πυλών.      

Όσον αφορά τώρα τις ευρωπαϊκές τράπεζες, η νέα τακτική τους είναι η επαναγορά των δικών τους ομολόγων από τους επενδυτές, με τα χρήματα που δανείζονται με μηδενικό επιτόκιο από την ΕΚΤ – σε χαμηλότερες τιμές από αυτές που τα πούλησαν για να χρηματοδοτηθούν στο παρελθόν.

Με τον τρόπο αυτό αυξάνουν τα λογιστικά κέρδη τους (!), αφού μειώνονται τα χρέη τους, με βάση τη χαμηλότερη τιμή επαναγοράς τους – ενώ αυξάνεται παράλληλα, τεχνητά φυσικά, η κεφαλαιακή τους επάρκεια.

Το αποτέλεσμα είναι προφανώς ένα ακόμη μεγαλύτερο «τέντωμα» της τραπεζικής φούσκας, η οποία θα καθυστερήσει μεν να εκραγεί, αλλά θα είναι κατά πολύ πιο επικίνδυνη. Επίσης ο «πνιγμός» της πραγματικής οικονομίας, αφού τα χρήματα που διαθέτει η ΕΚΤ δεν κατευθύνονται, ως όφειλαν, στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις, αλλά ανακυκλώνονται χρηματιστηριακά (οι τιμές των μετοχών, των εμπορευμάτων, των πρώτων υλών κλπ. αυξάνονται διαρκώς), από τους κυρίαρχους του παιχνιδιού: τις μεγάλες τράπεζες.

Τέλος, στην Ελλάδα φαίνεται να προτείνεται ένα «συναινετικό διαζύγιο» (έξοδος από την Ευρωζώνη έναντι «χρηματικής αποζημίωσης» – στα πλαίσια του άρθρου μας «Ελλάδα, Ενώπιοι ενωπίω»), έτσι ώστε να διευκολυνθεί η αυτοκτονία της. 

Με βάση τα παραπάνω, αλλά και με όσα συμβαίνουν σε αρκετές άλλες χώρες, η αντίστροφη μέτρηση για το ευρώ συνεχίζεται ακάθεκτη – με την ΕΚΤ, στην οποία «ξεφορτώνονται» μαζικά τα ομόλογα του Νότου, να αποτελεί αφενός μεν το τελευταίο προπύργιο της Ευρωζώνης, αφετέρου μία βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της (στην οποία η Γερμανία πατάει επάνω και με τα δύο πόδια της, αδυνατώντας να την αποφύγει).

Φυσικά τα προβλήματα δεν σταματούν στην Ευρωζώνη και στις Η.Π.Α. – αφού η Μ. Βρετανία βυθίζεται στην ύφεση (η κρίση θα κλιμακωθεί μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, όπως συνέβη και με την Ελλάδα), η Ιαπωνία παραπαίει, η ανάπτυξη στην Κίνα, στη Βραζιλία και στη Ν. Αφρική είναι υποτονική, η Ινδία κινδυνεύει σε μεγάλο βαθμό, ενώ η Ρωσία δεν έχει καταφέρει να «απεξαρτηθεί» από τη μονομερή ανάπτυξη της, βασισμένης στις εξαγωγές ενέργειας και πρώτων υλών, οικονομίας της. 

Κλείνοντας, ίσως οφείλουμε να αναφέρουμε την διατροφική κρίση, η οποία ευρίσκεται σε εξέλιξη – ειδικά επειδή η ξηρασία στις Η.Π.Α. και στην Ινδία θεωρείται η μεγαλύτερη των τελευταίων εκατό ετών, ενώ ένα πολύ μεγάλο μέρος της σοδειάς ορισμένων προϊόντων χρησιμοποιείται ανεύθυνα για την παραγωγή καυσίμων.

Παράλληλα φυσικά ανθεί η χρηματιστηριακή κερδοσκοπία στο καλαμπόκι, στα σιτηρά κλπ., αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τις ήδη υψηλές τιμές τους – όπου, για παράδειγμα, η τιμή του καλαμποκιού αυξήθηκε κατά 50%, από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα. Φυσικά το ότι εκατομμύρια άνθρωποι καταδικάζονται στην πείνα και στο θάνατο, αφήνει αδιάφορες τις αγορές. 

Τέλος, οι προετοιμασίες του πολέμου στο Ιράν, μέσω της Συρίας, συνεχίζονται, με τις κοινωνικές/θρησκευτικές αναταραχές στη Β. Αφρική να επιστρέφουν,  εντείνοντας την εισβολή των λαθρομεταναστών στην Ευρώπη – ένα από τα μεγαλύτερα ίσως προβλήματα της χώρας και της ηπείρου μας, στην οποία ο ρατσισμός αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, ενώ επανακάμπτει ακόμη και ο αντισημιτισμός (Νορβηγία, Ολλανδία κλπ.).    

Το θέατρο του παραλόγου

Σύμφωνα με την WSJ, η Ελλάδα κατάφερε έναν ηράκλειο άθλο: δανείσθηκε με τρίμηνα έντοκα γραμμάτια 4,063 δις € και μπόρεσε να ξεφύγει από τη χρεοκοπία – με την οποία απειλούταν, εάν δεν κατάφερνε να εξοφλήσει το ομόλογο της ΕΚΤ, ύψους 3,1 δις €, το οποίο λήγει στις 20. Αυγούστου (!).   

Άθλος λοιπόν της κυβέρνησης η λήψη ενός νέου βραχυπρόθεσμου δανείου από τις χρεοκοπημένες ελληνικές τράπεζες (τις οποίες η ίδια χρεοκόπησε, πυροβολώντας τα πόδια της), με επιτόκιο 4,43% – χρήματα τα οποία είχε ήδη συμφωνηθεί να δανειστούν οι τράπεζες με τη σειρά τους από την ΤτΕ (άρθρο μας), μάλλον με μηδενικό επιτόκιο, στην οποία έχει δώσει ήδη την άδεια η ΕΚΤ – προφανώς, αφού διαφορετικά δεν θα πληρωνόταν στο 100% το ομόλογο, το οποίο είχε αγοράσει κάτω από το 70% (!). 

Συμπερασματικά λοιπόν τα «παιχνίδια» συνεχίζονται (κανένας δεν αναρωτιέται πως θα εξοφληθούν τα 4 δις € μετά από τρεις μόλις μήνες – στα μέσα Νοεμβρίου δηλαδή), οι αποκρατικοποιήσεις σε εξευτελιστικές τιμές προγραμματίζονται μεθοδικά, η πορεία προς τη χρεοκοπία και την πληθωριστική δραχμή βαίνει καλώς, ενώ η κυβέρνηση μας απολαμβάνει τις θερινές διακοπές της, στην εξαθλιωμένη από την ύφεση, την ανεργία, τους φόρους, τα χαράτσια και τους λαθρομετανάστες ελληνική ύπαιθρο – με τις αμοιβές της πληρωμένες από έναν πειθήνιο λαό, του οποίου τον πολιτισμό εξυμνεί ο πρωθυπουργός, επιτρέποντας του να απολαύσει ήρεμα το τελευταίο του γεύμα, τα μπάνια δηλαδή, πριν από την κόλαση του Σεπτέμβρη.   

Όσον αφορά την Ισπανία, το άλλο θέατρο του παραλόγου, ο μικτός δανεισμός των τραπεζών της από την ΕΚΤ αναρριχήθηκε στα 402,19 δις € τον Ιούλιο, από 365 δις € τον Ιούνιο – μεταξύ άλλων λόγω του ξεφορτώματος των ομολόγων του δημοσίου της, από τους ξένους επενδυτές. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 33% σχεδόν του συνολικού μικτού δανεισμού των τραπεζών της Ευρωζώνης, ο οποίος τον τελευταίο μήνα διαμορφώθηκε στα 1,237 τρις €.

Βασίλης Βιλιάρδος, Αθήνα, 14. Αυγούστου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και συγγραφέας. Έχουν εκδοθεί τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων», τα έσοδα των οποίων ενισχύουν την ιστοσελίδα www.casss.gr. Παραγγελίες στο e-mail: kb@kbanalysis.com ή τηλεφωνικά στο 210 – 66 27 711 (φαξ 210 – 66 20 397)

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2673.aspx#.UDErtKC9Hgn

Προς μια αριστερή κυβέρνηση

Του Βένιου Αγγελόπουλου*

Βρισκόμαστε σε μια κατηφόρα χωρίς πάτο. Σε διεθνές επίπεδο η κρίση εντείνεται, το χάσμα μεταξύ των ολίγων οικονομικά ισχυρών και των πολλών που έχουν ελάχιστα έως τίποτα διευρύνεται, η φούσκα των πλασματικών αξιών διογκώνεται. Αντηχούν τύμπανα πολέμου, ενώ η οικονομική εξουσία υποτάσσει όλο και περισσότερο το πολιτικό προσωπικό.

Στη χώρα μας αυτό μεταφράζεται σε πρωτοφανή ύφεση, ανεργία, φτώχεια και ανασφάλεια. Παίρνουμε συνεχώς νέα δάνεια που αυξάνουν το δημόσιο χρέος χωρίς προοπτική ανάκαμψης, υποθηκεύοντας και ξεπουλώντας το δημόσιο πλούτο. Για πρώτη φορά μεταπολεμικά τα μεσοστρώματα απειλούνται με αφανισμό, και η προοπτική του ατομικού βολέματος θρυψαλιάζεται για όλο και περισσότερους. Οι κοινωνικές ισορροπίες έχουν πάει περίπατο, η πολιτική εκπροσώπηση έχει διαταραχτεί σημαντικά μετά από τριάντα χρόνια σχετικής σταθερότητας.

Υπάρχει προοπτική ανάκαμψης; Σίγουρα όχι με τα κόμματα εξουσίας που μας οδήγησαν εδώ, όσο κι αν προβάλλουν κάποια νέα πρόσωπα, όσο κι αν εξωπετούν κάποια φθαρμένα και αναλώσιμα πολιτικά στελέχη. Στον οικονομικό πόλεμο που ζούμε, τα αντιμαχόμενα μέρη είναι δύο: αφενός η ολιγαρχία του πλούτου, εγχώρια και διεθνής, αφετέρου ο κόσμος της εργασίας. Οι κυβερνώντες έχουν ταχθεί με το μέρος των πρώτων και το αποδεικνύουν κάθε μέρα: Όσο κι αν προσπαθούν διάφοροι νεόκοποι πελταστές της εξουσίας να εξωραΐσουν τα πράματα, το ποιοι καλούνται να πληρώσουν δεν κρύβεται.

Αριστερή ή αυταρχική διέξοδος;

Έχουμε μπει σε περίοδο ασταθών κυβερνήσεων. Καμιά κυβέρνηση δεν είναι βιώσιμη εφόσον δεν μπορεί να θρέψει ικανοποιητικά τον πληθυσμό της χώρας. Να εγγυηθεί δηλαδή ότι οι κάτοικοι θα μπορούν να ζουν ικανοποιητικά από τη δουλειά τους. Που σημαίνει βέβαια πως κατά κανόνα θα έχουν δουλειά.

Το κλειδί της ιστορίας είναι η λέξη «ικανοποιητικά». Είτε θα πείσει το λαό πως οι κόποι του θα πιάσουν τόπο (έστω και σε κάποιο ορατό μέλλον, εφόσον βρισκόμαστε σε συνθήκες πτώχευσης), είτε θα δείξει πως όποιος διαμαρτύρεται κινδυνεύει να χάσει κι αυτά που έχει: στο κάτω κάτω υπάρχουν και δακρυγόνα, κατασχέσεις, κάγκελα και ξερονήσια.

Στη δεύτερη περίπτωση θα είχαμε μια αυταρχική κυβέρνηση νεοφασιστικού τύπου: Χωρίς αναδιάρθρωση των κοινωνικών δομών αλλά με την ανάδειξη νέων πολιτικών αρχηγών – σωτήρων, στοχοποιώντας, διαδοχικά ή και συλλήβδην, κάποιες ομάδες του πληθυσμού (πχ. λαθρομετανάστες, μακρυμάλληδες, αλλόθρησκους, τσιγγάνους, κτλ.) , στρατολογώντας ανέργους σε δυνάμεις καταστολής όλο και πολυπληθέστερες, οργανώνοντας δομές ελεημοσύνης και χαφιεδισμού, με τη βοήθεια, τη στήριξη ή την ανοχή των θεσμικών δυνάμεων (οικονομικο-επικοινωνιακή ολιγαρχία, ξένα συμφέροντα, κρατική μηχανή, εκκλησία, κτλ.), μια αυταρχική κυβέρνηση μπορεί να μακροημερεύσει. Όπως, ας πούμε, στη σημερινή Ουγγαρία, όπου η ακροδεξιά κυβέρνηση δεν παραδίδεται αμαχητί στο ΔΝΤ, αλλά γεμίζει τις φυλακές με αντιφρονούντες.

Ο κίνδυνος μιας αυταρχικής εκτροπής στην Ελλάδα είναι υπαρκτός. Ευτυχώς όχι άμεσος: Αφενός η συντηρητική παράταξη ούτε ισχυρούς επίδοξους σωτήρες έχει ακόμη αναδείξει, ούτε έχει υποστεί πλειοψηφική αντιδημοκρατική μετάλλαξη ακόμη. Αφετέρου υπάρχει ζωντανή η ελπίδα μιας αριστερής διεξόδου, όπως φάνηκε στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις με την πρωτοφανή εκτίναξη της Αριστεράς.

Η αριστερή κυβερνητική προοπτική

Έτσι που πάμε, οποιαδήποτε κυβέρνηση βρίσκεται στα πράγματα την ώρα της επερχόμενης χρεοκοπίας, θα κυβερνήσει σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και καταστροφής. Σε μια έρημη χώρα, υπερχρεωμένη, σε ύφεση, με ανεπαρκή παραγωγή και διαλυμένο κοινωνικό ιστό. Ενδέχεται να υποχρεωθεί να καταφύγει σε μέτρα πολέμου: επιτάξεις, τρόφιμα και καύσιμα με το δελτίο, πληρωμή της εργασίας σε είδος. Είναι προφανώς προτιμότερο σε μια τέτοια κατάσταση η Αριστερά να είναι επικεφαλής: Για να μην πλουτίσουν κάποιοι γύπες από την ανέχεια του κόσμου. Αλλά και για το σύστημα, μια αριστερή κυβέρνηση θα είναι περισσότερο ανεκτή από άλλοτε: Ας βγάλει πρώτα τα κάστανα από τη φωτιά και μετά εδώ είμαστε να δρέψουμε τους καρπούς.

Η Αριστερά, για να πετύχει να κυβερνήσει ένα κρίσιμο διάστημα και να μην ηττηθεί κακήν κακώς, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στην επερχόμενη αυταρχική εκτροπή, οφείλει από τώρα να προετοιμάζεται για αυτή την κατάσταση. Κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου, δίνοντας πρώτα από όλα εγγυήσεις ισότητας και αλληλεγγύης: Η μοιρασιά θάναι δίκαιη – Δεν θα σερβίρονται πρώτα τα δικά μας παιδιά και οι υπόλοιποι με τα απομεινάρια. Κι αυτό από τώρα, από σήμερα, από χτες.

Και βέβαια, δεν αρκεί η εντιμότητα, χρειάζεται και πολιτικό σχέδιο. Πολιτικό σχέδιο που θα φτάσει στον κόσμο, παρακάμπτοντας την παραπληροφόρηση ή τη σιωπή των ΜΜΕ. Που θα φτάσει όχι σαν πανάκεια σωτηρίας, αλλά σαν κατεύθυνση. Σαν πρόταση διεξόδου, πρόταση προς ζύμωση, προς εξειδίκευση, προς συνδιαμόρφωση.

Επιπλέον, ο κόσμος έχει χορτάσει από υποσχέσεις. Οι φορείς της Αριστεράς που επιθυμούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών, δεν μπορούν πλέον να είναι απλοί προπαγανδιστικοί μηχανισμοί, με μοναδικό στόχο την επιβίωση τους και τη στρατολόγηση νέων μελών. Οφείλουν από τώρα να δημιουργούν το πρόπλασμα της κοινωνίας του αύριο, να κάνουν πράξη από τώρα αυτά που επαγγέλλονται. Οφείλουν όχι μόνο να οργανώνουν τα μέλη τους, αλλά να βοηθούν και να στηρίζουν την αυτοοργάνωση του κόσμου της εργασίας, χωρίς απαίτηση καθοδήγησης. Ειδεμή, το σύνθημα «Κανένας μόνος του στην κρίση» είναι κούφια λόγια.

Πώς θα φάει ο κόσμος;

Σε συνθήκες πτώχευσης και στάσης πληρωμών (είτε αναγκαστικά είτε από πολιτική επιλογή), οι εισαγωγές θα μειωθούν στο ελάχιστο, και μεταξύ αυτών και οι εισαγωγές τροφίμων, ενώ οι τιμές θα αυξηθούν. Είναι επομένως απαραίτητη η εκπόνηση μιας ολοκληρωμένης αγροτικής πολιτικής, με στόχο την κάλυψη σε τρόφιμα των αναγκών του πληθυσμού. Από σήμερα, από χτες.

Αυτό σημαίνει αφενός τη συγκρότηση ομάδων ειδικών, για να επεξεργαστούν θέματα όπως πχ. την εκπόνηση ενός παραγωγικού χάρτη της χώρας (γεωπονικού, κτηνοτροφικού, αλιευτικού, κτλ.), που θα περιγράφει τις φυσικές δυνατότητες και τη σημερινή αξιοποίηση κάθε τόπου. Αλλά επίσης και τους νομικούς, διοικητικούς και οικονομικούς περιορισμούς: Τι επιτρέπει και τι απαγορεύει η Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ, και τι από αυτά πρέπει να διατηρηθεί ή να καταγγελθεί. Τι επιπτώσεις έχει η κατανομή της έγγειας ιδιοκτησίας ή η υποθήκευσή της ως προς την παραγωγή, τη διανομή και το κόστος. Και άλλα πολλά.

Μεγάλη πρόκληση για τους επιστήμονες που διαθέτουμε, έμπειρους ή νέους. Στο υπάρχον αρχικό υλικό, που μπορεί να αναζητηθεί στην Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, αλλά και στο ερευνητικό Ινστιτούτο της ΓΣΕΕ, θα πρέπει να προστεθεί επιτόπια έρευνα, μελέτη συνθηκών και νόμων, κτλ. και τμήμα της μπορεί να γίνει μέσα από τα υπάρχοντα Ερευνητικά Κέντρα ή ΑΕΙ (υπό τον όρο βέβαια ότι η σημερινή πολιτική ηγεσία δεν θα τα εξοντώσει άμεσα).

Αλλά όπως είπαμε και παραπάνω, ένα πολιτικό πρόγραμμα δεν είναι απλώς μια ακαδημαϊκή μελέτη. Απαιτείται παράλληλα η εξάπλωση της οργάνωσης της Αριστεράς μέσα στον αγροτικό κόσμο, η συνδιαμόρφωση του προγράμματος από αυτόν, δηλαδή από το τμήμα του που είναι διατεθειμένο να εμπλακεί σε συλλογικές μορφές σχεδιασμού, παραγωγής και δράσης. Μην ξεχνάμε ότι καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να πετύχει αν δεν στηρίζεται ενεργά από σημαντικό τμήμα των εμπλεκομένων.

Προς ένα κοινωνικό μπλοκ εξουσίας

Για να κυβερνήσει η Αριστερά, χρειάζεται να εκπροσωπεί πολιτικά μια συστοίχιση κοινωνικών ομάδων που θα τη στηρίξουν, θα την αναδείξουν ως κυβέρνηση και θα την υπερασπιστούν στη συνέχεια. Είναι σαφές ότι τα τελευταία εκλογικά της ποσοστά, είτε αθροιζόμενα είτε εστιάζοντας στην ισχυρότερη δύναμη (τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ) δεν αρκούν.

Εστιάζοντας στο Σύριζα, βλέπουμε ότι αν θέλει να κυβερνήσει χρειάζεται ένα ποσοστό της τάξης του 40%. Η ανάλυση της εκλογικής του δύναμης δείχνει ότι έχει μονοψήφιο ποσοστό σε αγρότες και συνταξιούχους. Οφείλει επομένως να κάνει συστηματική δουλειά για να προσελκύσει αυτές τις κατηγορίες που είναι απαραίτητα συστατικά του ζητούμενου κοινωνικού μπλοκ. Για τους αγρότες ήδη μιλήσαμε πιο αναλυτικά παραπάνω.

Από την άλλη, το εκλογικό 27% καθώς και τα διψήφια νούμερα στις άλλες κοινωνικές κατηγορίες δεν μπορούν να θεωρούνται δεδομένα. Αν η ελπίδα ανάσχεσης της καταστροφής σβήσει, τότε χάθηκε. Ο κόσμος αυτός δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν ψηφοφόροι, μόνον στις παραμονές κάθε εκλογικής αναμέτρησης: Η επαφή μαζί τους πρέπει να είναι συνεχής. Πέρα από την «παραδοσιακή» κατηγορία των μισθωτών, οι μαζικοί χώροι που πρέπει να γίνουν αντικείμενο μέγιστης προσοχής είναι οι άνεργοι (οι πιο ευάλωτοι, άρα κι οι πιο άμεσα εκτεθειμένοι σε χειραγώγηση) και τα μεσοστρώματα (ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνικής συνοχής, που έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στο σύστημα). Μπορεί να προβλεφθεί κοινωνική εργασία για τους ανέργους, να σχεδιαστεί μια «Τράπεζα Φτωχών» για τα θύματα του τραπεζικού συστήματος;

Και μια προειδοποίηση για μια παλιά αδυναμία του πολιτικού αυτού χώρου. Συνήθως, όταν έμπαινε θέμα διεύρυνσης της απήχησης, είτε ως πολιτική συμμαχιών είτε ως προσέλκυση ψηφοφόρων, η πολιτική γραμμή αλλοιωνόταν με λόγια και συνθήματα αρεστά (κατ' εκτίμηση) στους δυνάμει συμμάχους. Πολλές φορές με πρόσχημα την εγκατάλειψη της «ξύλινης γλώσσας».

Και κακή μεν η ξύλινη γλώσσα, μέχρι και περιφρονητική προς τους μη μυημένους. Αν όμως θέλεις να γίνεις πόλος έλξης πρέπει την αριστερή σου γραμμή να την εξειδικεύσεις, να την κάνεις λιανά, να την πεις με λόγια που όλος ο κόσμος καταλαβαίνει – στα βασικά τουλάχιστον σημεία. Όχι να την ξεχειλώσεις. Μ' άλλα λόγια, σήμερα, αν «ξεχαστεί» η καταγγελία του μνημονίου και η στάση πληρωμών, όχι μόνο δεν θα προσελκύσει κανένα, αλλά και θα διώξει και αρκετούς.

Η πολιτική συνοχή στηρίζεται στην αλληλεγγύη

Κινήσεις αλληλεγγύης διαφόρων μορφών έχουν δημιουργηθεί παντού στη χώρα από τη βάση. Εκεί που μπορεί (και οφείλει) ο Σύριζα να συμβάλει είναι στη δημιουργία ενός δικτύου αυτών των κινήσεων. Να βοηθήσει πολιτικά και υλικά χωρίς να καπελώσει ή να καθοδηγήσει.

Συγκεκριμένα, μπορεί να νοικιαστούν και να εξοπλιστούν (τηλεφωνικά και ηλεκτρονικά) Κέντρα Αλληλεγγύης, ένα σε κάθε νομό αρχικά, σε κάθε δήμο ίσως αργότερα, που θα λειτουργούν ως στέκια, θα στεγάζουν τις κινήσεις αλληλεγγύης, τις προσφορές εργασίας, θα ενημερώνουν για απειλούμενες κατασχέσεις και εξώσεις και ότι άλλο ήθελε προκύψει. Τα έξοδα μπορούν να προέρχονται από τις βουλευτικές κρατήσεις. Είναι σημαντικό τα Κέντρα αυτά να είναι αυτοδιοικούμενα, και να είναι μεταξύ τους συνδεδεμένα σε ένα δίκτυο οριζόντιας επικοινωνίας.

Τα παραπάνω ας θεωρηθούν μια συμβολή στο τι πρέπει να κάνει η Ριζοσπαστική Αριστερά. Προφανώς το θέμα δεν εξαντλείται, και τα οργανωτικά προβλήματα καθόλου δεν θίχτηκαν. Προς το παρόν αυτά.  

* veniosang@gmail.com

16/8/2012

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ:

Αυτό που στην πραγματικότητα απαιτείται δεν είναι τόσο η επανεκκίνηση της οικονομίας, όσο η επανεκκίνηση της δημοκρατίας – η οποία δυστυχώς έχει θαφτεί κάτω από τα ερείπια της παρακμής και της πολιτικής διαφθοράς που εξέθρεψε ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Ο B. Brecht είχε πει κάποτε πως, όταν το Άδικο κυριαρχήσει επί του Δικαίου, τότε η αντίσταση γίνεται καθήκον. Επομένως, ο απλός Έλληνας Πολίτης έχει καθήκον να αντισταθεί, όταν εκβιάζεται σε τέτοιο βαθμό – πολύ περισσότερο όταν η Δημοκρατία στη χώρα του (ότι έχει απομείνει από αυτήν, για να είμαστε ειλικρινείς) κινδυνεύει να καταλυθεί, από τις συγχρονισμένες ενέργειες του ΔΝΤ και της Γερμανίας.  

Προσωπικά βλέπω μία μόνο λύση για την Ελλάδα, στην οποία επιχειρείται μία απίστευτη «οικονομική γενοκτονία»: την εξέγερση, με στόχο τη σύλληψη και την καταδίκη της συμμορίας εκείνων των διεφθαρμένων πολιτικών, οι οποίοι οδήγησαν ή/και οδηγούν τη χώρα τους στην καταστροφή. Στα πλαίσια αυτά, όποιος από τους γραφειοκράτες της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν εξαφανιστεί, μέχρι να μετρήσει κανείς έως το τρία, θα πρέπει να έχει την ίδια ακριβώς μοίρα – τη σύλληψη του από τους Πολίτες και την καταδίκη του από την Ελληνική Δικαιοσύνη" (T. Mehner).

"Ο πόλεμος των παιδιών του Σικάγου εναντίον του «κράτους πρόνοιας» και των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων, υποσχόταν στην παγκόσμια ελίτ μία νέα πηγή πλουτισμού – μόνο που αυτή τη φορά, αντί για νέες περιοχές, το καινούργιο έδαφος που θα έπρεπε να κατακτηθεί ήταν το ίδιο το κράτος: με τις δημόσιες υπηρεσίες και την κρατική περιουσία να εκποιούνται, με αντίτιμο πολύ μικρότερο της αξίας τους… Για τους «κυρίαρχους του παιχνιδιού» οι οικονομικές καταστροφές, τεχνητές ή φυσικές, δεν αποτελούν προβλήματα προς επίλυση – αλλά πολύτιμες ευκαιρίες επέκτασης των συνόρων της δικής τους θρησκείας: του νεοφιλελευθερισμού" (Klein).

Ανάλυση

Δεν έχουμε καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι η ελληνική κυβέρνηση, εάν συνεχίσει την ίδια πολιτική των υποκλίσεων και της υποτέλειας, θα αποτελέσει σύντομα έναν από τους πολλούς εφιάλτες του παρελθόντος – ιδίως επειδή αδυνατεί να υιοθετήσει μία αξιοπρεπή εθνική στάση, ενώ επικεντρώνεται στο δημόσιο χρέος, όταν το πρόβλημα είναι η ύφεση και η ανεργία. Το ίδιο ισχύει για την διορισμένη από τις αγορές και το τραπεζικό λόμπι ιταλική κυβέρνηση – όπως επίσης για την εκλεγμένη από ένα είδος «συλλογικής ανοησίας» ισπανική.

Όσον αφορά τώρα την πρωσική Γερμανία, η σειρά της καγκελαρίου να τοποθετηθεί στην ουρά των αποτυχημένων θα έλθει το αργότερο, όταν οι Γερμανοί Πολίτες κατανοήσουν το μέγεθος της καταστροφής στη χώρα τους – η οποία θα πληρώσει πολύ ακριβά το τίμημα των εσφαλμένων αποφάσεων που οδηγούν, αργά αλλά σταθερά, στη διάλυση της Ευρωζώνης (ας ελπίσουμε στην ελεγχόμενη, με την επιστροφή στην αφετηρία του 1999).

Περαιτέρω, εύλογα αναρωτιούνται πολλοί, σε σχέση με την Ελλάδα, για το ποιός θα μπορούσε να είναι ο διάδοχος στην εξουσία – απορρίπτοντας αρκετοί τον Σύριζα, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και όλα τα υπόλοιπα κόμματα, παρά το ότι δεν τοποθετήθηκαν υπέρ της λεηλασίας και της άλωσης της Ελλάδας, όπως τα συγκυβερνώντα.

Η αιτία δεν είναι τόσο οι πολιτικές διαφορές, οι οποίες υπό τις σημερινές συνθήκες μάλλον δεν αποτελούν προτεραιότητα, όσο κυρίως η έλλειψη κυβερνητικής εμπειρίας που χαρακτηρίζει όλα αυτά τα κόμματα – κάτι που είναι προφανώς εντός των πλαισίων της λογικής.

Εν τούτοις, είναι πολύ δύσκολο να θεωρηθεί λογική εκείνη η επιλογή, με βάση την οποία προτιμάται ένας έμπειρος μεν, αλλά υποταγμένος στους κυρίαρχους του παιχνιδιού και ως εκ τούτου επικίνδυνος για το συλλογικό συμφέρον καπετάνιος – ο οποίος επί πλέον δεν κρατάει το λόγο του (προεκλογικές δεσμεύσεις) και οδηγεί συνεχώς το δύστυχο καράβι στις ξέρες (νέα υφεσιακά μέτρα 11,5 δις € κλπ.), επιτρέποντας παράλληλα τη λεηλασία του (αποκρατικοποιήσεις κοινωφελών και κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου κα.) από τους πειρατές, είτε από φόβο, είτε σκόπιμα, είτε από ανικανότητα.

Εκτός αυτού, ένας άπειρος καπετάνιος είναι συνήθως πολύ πιο προσεκτικός, τουλάχιστον κατά τα πρώτα βήματα του – κάτι που σε κάποιο βαθμό αποτελεί αντίβαρο στην απειρία του.

Από την άλλη πλευρά όμως, είναι μάλλον απίθανο να επιτραπεί η ανάληψη της εξουσίας από «μη συμβεβλημένα με την Τρόικα» πολιτικά κόμματα – ενώ η άμεση καταδίκη της χώρας που τυχόν το τολμήσει στη θανατική ποινή (απομόνωση της από τις αγορές κλπ.), εκ μέρους των διεθνών τοκογλύφων και της λέσχης του διαβόλου, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη.

Τι πρέπει να αποφασίσει λοιπόν ένας υπερήφανος λαός, ο οποίος έκανε δυστυχώς κρίσιμα και πολλά λάθη στο παρελθόν, όταν έρχεται αντιμέτωπος με τέτοια «εκρηκτικά» διλήμματα;

(α) Να συμπεριφερθεί «συνετά», να σκύψει δουλικά το κεφάλι, να δείξει ανοχή και να υποταχθεί στην άδικη μοίρα του, επιτρέποντας με βαριά καρδιά τη λεηλασία της πατρίδας του και αδιαφορώντας «καταναγκαστικά» για το μέλλον των παιδιών του;

(β) Να επιλέξει ένα κόμμα της σημερινής αντιπολίτευσης, όσο άπειρο ή μη συμβατό με την πολιτική του ιδεολογία και αν είναι, παίρνοντας παράλληλα το ρίσκο της καταδίκης της χώρας του στον Καιάδα, από τους οικονομικούς δολοφόνους; 

(γ) Να επαναστατήσει, ειρηνικά φυσικά («πολιτική ανυπακοή»), σταματώντας να πληρώνει λογαριασμούς, φόρους και χαράτσια, αρνούμενος συνειδητά να καταναλώσει και να εργασθεί, καθώς επίσης αποσύροντας όλες τις τραπεζικές του καταθέσεις – οδηγώντας το «δυτικό σύστημα» στην κατάρρευση, εάν βέβαια αυτό επιμείνει στην υποδούλωση της πλειοψηφίας και στο δίκαιο του ισχυροτέρου;

(δ) 'Η μήπως να επιλέξει τη δεύτερη λύση (ένα κόμμα δηλαδή που δεν έχει κυβερνήσει μέχρι σήμερα και που σέβεται τη συλλογική απόφαση μη υποταγής στους διεθνείς τοκογλύφους), έχοντας ως προαποφασισμένη «ρεζέρβα», σαν όπλο και οχυρό καλύτερα απέναντι στις προβλεπόμενες επιθέσεις των οικονομικών δολοφόνων, την τρίτη λύση της «πολιτικής ανυπακοής»; Απλούστερα, εάν δεν υποστηριχθεί ενεργά από τους Πολίτες ένας «μη συμβατικός» ηγέτης, ο οποίος θα τολμήσει τη ρήξη με τους εισβολείς, είναι δυνατόν να υπάρξει αλλαγή;   

Αίτημα στην ενδεχόμενη περίπτωση της πολιτικής ανυπακοής δεν θα ήταν η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της Ελλάδας (χαμηλό επιτόκιο, μακροπρόθεσμες δόσεις αποπληρωμής με περίοδο χάριτος, εξόφληση των γερμανικών αποζημιώσεων για την παροχή ρευστότητας στην οικονομία, με στόχο την ανάπτυξη κλπ.), η εκδίωξη του ΔΝΤ, το σταμάτημα της λεηλασίας της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης η εγκατάσταση της άμεσης δημοκρατίας (συμμετοχή των πολιτών στην ψήφιση των βασικών νόμων και στη διαχείριση των κοινών), ως όπλο απέναντι στην πολιτική ανεπάρκεια και διαφθορά;     

Δύσκολο να απαντηθούν υπεύθυνα τόσο επώδυνα και πολύπλοκα ερωτήματα – εκτός εάν οι πολίτες της χώρας επιλέξουν την εθνική ανεξαρτησία και την ελευθερία τους πάση θυσία, όπως οι πρόγονοι τους άπειρες φορές στο παρελθόν. Άλλωστε είναι σε όλους γνωστό το ότι, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.      

ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Η γνώση είναι προφανώς δύναμη, όπως γνωρίζουν καλύτερα από εμάς όλοι αυτοί που προσπαθούν συνεχώς να την εμποδίσουν – με τη βοήθεια ορισμένων διατεταγμένων ΜΜΕ, πολιτικών κομμάτων και άλλων «οργανώσεων χειραγώγησης της κοινής γνώμης». Στα πλαίσια αυτά, είναι ίσως απαραίτητο να τονίσουμε ακόμη μία φορά πως το πρόβλημα ενός κράτους δεν είναι αυτού καθαυτού το δημόσιο χρέος, όσο οι δυνατότητες ή μη της εξυπηρέτησης του – οι οποίες εξαρτώνται τόσο από τους δανειστές, όσο και από τους οφειλέτες.

Ειδικότερα, στην οικονομία δεν υπάρχει καμία γενικά αποδεκτή θεωρεία σε σχέση με το ύψος του χρέους ενός κράτους, απόλυτο ή ποσοστιαίο, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί διαχειρίσιμο. Η Αργεντινή χρεοκόπησε με ένα δημόσιο χρέος της τάξης του 65% του ΑΕΠ της, ενώ η Ιαπωνία δεν αντιμετωπίζει σήμερα κανένα πρόβλημα, παρά το ότι το χρέος της υπερβαίνει το 230% του ΑΕΠ της – όπως επίσης όχι οι Η.Π.Α., με χρέος άνω του 100%.   

Το χρέος της  Μ. Βρετανίας, μετά το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο, αντιστοιχούσε στο 250% του ΑΕΠ της, χωρίς να της συμβεί κάτι – ενώ σήμερα, αν και το δημόσιο χρέος της είναι ανάλογο με το γερμανικό (85%), το οποίο δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα στη Γερμανία, η Μ. Βρετανία είναι βυθισμένη σε μία κρίση άνευ προηγουμένου (η οποία θα κορυφωθεί πιθανότατα μετά τους ολυμπιακούς αγώνες).

Όπως φαίνεται λοιπόν, η διαχειρισιμότητα του δημοσίου χρέους είναι συνάρτηση πολλών διαφορετικών παραγόντων, μεταξύ των οποίων οι μελλοντικές προοπτικές, η σταθερότητα μίας οικονομίας, το ύψος της ανεργίας, η ανάπτυξη, η γνώμη του υπολοίπου κόσμου κλπ. – όπου ειδικά όσον αφορά τη γνώμη του υπολοίπου κόσμου, τη θετική ή αρνητική εικόνα μίας χώρας δηλαδή στο εξωτερικό, το έγκλημα της προηγούμενης κυβέρνησης είναι κάτι περισσότερο από φανερό (Τιτανικός, κατηγορίες του τότε πρωθυπουργού στη διεθνή κοινότητα για «συλλογική διαφθορά» των Ελλήνων κλπ.).

Εν τούτοις, αν και δεν υπάρχει καμία γενικής ισχύος θεωρεία, η ιστορική μελέτη παρελθόντων κρίσεων των Rogoff-Reinhart απέδειξε ότι, εάν το ύψος του χρέους μίας χώρας ξεπεράσει το 90% του ΑΕΠ της, τότε οι προοπτικές ανάπτυξης της οικονομίας της μειώνονται σε μεγάλο βαθμό – οπότε εισέρχεται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο, με αρνητικά αποτελέσματα.

Το ίδιο συμπεραίνεται και από μία μελέτη της κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών (BIS), όπου για τον ιδιωτικό τομέα (νοικοκυριά) το όριο είναι χαμηλότερο του 90%, ενώ για τις επιχειρήσεις υψηλότερο.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, σύμφωνα με πολλούς οικονομολόγους, η στατιστική δεν μας ενημερώνει σε σχέση με τις αιτίες, οι οποίες προκαλούν τα αποτελέσματα που αναδεικνύει η έρευνα – οπότε αναρωτιέται εύλογα κανείς, εάν τα κράτη αναπτύσσονται λιγότερο, επειδή τα χρέη τους είναι υψηλά, ή εάν ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης τους αυξάνει τα χρέη τους.

Περαιτέρω, δύο από τους σημαντικότερους παράγοντες της διαχειρισιμότητας του δημοσίου χρέους, είναι το επιτόκιο δανεισμού ενός κράτους, καθώς επίσης ο ρυθμός της ονομαστικής (συνυπολογιζομένου του πληθωρισμού) ανάπτυξης του – όπου από τον παρακάτω «οικονομικό τύπο» συμπεραίνεται το ποσοστό του πρωτογενούς πλεονάσματος (προ τόκων και χρεολυσίων) που οφείλει να επιτύχει μία χώρα, για να πάψει να αυξάνεται το χρέος της: 

(Επιτόκιο – Ονομαστική Ανάπτυξη) Χ δημόσιο χρέος ως προς ΑΕΠ 100

Με βάση των παραπάνω τύπο, εάν μία χώρα δανείζεται με 4% επιτόκιο και ο ρυθμός ανάπτυξης της (ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ) είναι 2%, ενώ το χρέος της ως προς το ΑΕΠ της είναι 110%, τότε θα πρέπει να επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα (4-2) Χ 110 / 100 – ήτοι 2,2% του ΑΕΠ της, για να ελέγχει το χρέος της (να μην αυξάνεται).

Στα πλαίσια αυτά, όταν μία χώρα ευρίσκεται σε ύφεση (αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης), ενώ επιβαρύνεται με οποιοδήποτε θετικό επιτόκιο, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, είναι εντελώς αδύνατος ο έλεγχος του χρέους της – ενώ συνήθως, όταν ο περιορισμός των δημοσίων δαπανών της έχει φτάσει στα ανώτατα όρια, χωρίς να ακολουθήσει ανάπτυξη, η χώρα οδηγείται στην απόλυτη χρεοκοπία.   

Στο παράδειγμα της Ιταλίας τώρα, όπου το επιτόκιο δανεισμού της σήμερα είναι της τάξης του 6%, η ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ της 2%, ενώ το δημόσιο χρέος της 120% του ΑΕΠ της, η χώρα θα έπρεπε να επιτύχει πρωτογενή πλεονάσματα ίσα με το 4,8% του ΑΕΠ της (όπως φαίνεται από τον υπολογισμό που ακολουθεί), για να μπορέσει να σταθεροποιήσει το χρέος της στο 120% – οπότε, με δεδομένο το ρυθμό ανάπτυξης, θα έπρεπε να μεγεθυνθούν αντίστοιχα τα φορολογικά έσοδα ή να μειωθούν οι δαπάνες (οι οποίες επιλέγονται αντί της αύξησης των εσόδων, επειδή είναι ευκολότερο και πιο ρεαλιστικό να επιτευχθούν – αν και εις βάρος των αδύναμων κυρίως εισοδηματικών στρωμάτων).

(6-2) Χ 120

            ________   = 4,8

100

Με το ΑΕΠ της Ιταλίας όμως στα 2,2 τρις $, η μείωση των δαπανών θα έπρεπε να είναι της τάξης των 105 δις $ – ένα μάλλον ουτοπικό νούμερο οπότε, εάν δεν υπάρξει ανάπτυξη ή δεν μειωθούν δραστικά τα επιτόκια, η Ιταλία θα χρεοκοπήσει πολύ σύντομα. Οι λύσεις λοιπόν που της απομένουν είναι

(α) είτε η χρηματοδότηση της με χαμηλά επιτόκια, μέσω της έκδοσης ευρωομολόγων από την ΕΚΤ,

(β) είτε η έξοδος της από την Ευρωζώνη – κάτι που φυσικά θα οδηγούσε στην κατάρρευση του κοινού νομίσματος και στην ολοκληρωτική διάλυση.

Συνεχίζοντας, η Ιαπωνία μπορεί να επιβιώνει με τόσο μεγάλο δημόσιο χρέος (όπως επίσης οι Η.Π.Α.), επειδή το επιτόκιο δανεισμού της είναι σχεδόν μηδενικό, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της ελαφρά θετικός. Όταν δε τα ονομαστικά επιτόκια δανεισμού είναι ίδια με τον ονομαστικό ρυθμό ανάπτυξης, οπότε η διαφορά τους στον παραπάνω μαθηματικό τύπο είναι μηδέν, τότε είναι θεωρητικά δυνατή η επιβίωση μίας χώρας, ανεξαρτήτως του ύψους του δημοσίου χρέους της – επειδή το μηδέν επί το οτιδήποτε μας δίνει ξανά μηδέν.

Αντίθετα η Ισπανία και οι επόμενες χώρες που θα την ακολουθήσουν, με σημαντικότερη τη Γαλλία, παρά το χαμηλό δημόσιο χρέος της σε σχέση με το ΑΕΠ (70%), είναι υποχρεωμένη να περιορίζει συνεχώς τις δαπάνες της, αφού αντιμετωπίζει ήδη αρνητική ανάπτυξη, όπως και η Ελλάδα – γεγονός που όμως επιδεινώνει την ύφεση, οδηγώντας τη χώρα στον καθοδικό σπειροειδή κύκλο του διαβόλου, ο οποίος τελειώνει με εκρηκτικές χρεοκοπίες.      

Από τα παραπάνω φαίνεται μεταξύ άλλων ότι, μία νομισματική ένωση χρειάζεται απαραίτητα να ολοκληρώνεται με τη δημοσιονομική ένωση – αφού, χωρίς αυτήν, οι χώρες που την συναποτελούν οδηγούνται εύκολα στη χρεοκοπία, ακόμη και αν το δημόσιο χρέος τους είναι σχετικά χαμηλό (όπως στο παράδειγμα της Ισπανίας, η οποία οφείλει λιγότερα από τη Γερμανία). Η δημοσιονομική ένωση όμως με τη σειρά της προϋποθέτει την πολιτική – κάτι μάλλον δύσκολο να συμβεί στην Ευρώπη, ειδικά όσο η Γερμανία επιμένει στην ηγεμονική της πολιτική.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Το ανώτατο όριο του 90% χρέους ως προς το ΑΕΠ ισχύει για φυσιολογικές εποχές, με φυσιολογικά επιτόκια και με φυσιολογικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Στη σημερινή εποχή, το 90% δεν είναι επικίνδυνα υψηλό για κράτη με αυτόνομη νομισματική πολιτική, όπως οι Η.Π.Α. και η Ιαπωνία – αλλά πολύ υψηλό για χώρες που ανήκουν σε μία νομισματική ένωση, μη έχοντας τη δυνατότητα να περιορίσουν το επιτόκιο δανεισμού τους, όπως συμβαίνει στην Ευρωζώνη.

Η έξοδος δε ενός κράτους από την Ευρωζώνη, όπως ενδεχομένως της Ελλάδας, με την επιστροφή της στη δραχμή, είναι τότε μόνο βιώσιμη, όταν το επιτόκιο δανεισμού της είναι χαμηλότερο από το ρυθμό της ονομαστικής της ανάπτυξης – γεγονός που συνήθως εξασφαλίζεται με τη βοήθεια του υπερπληθωρισμού (μέθοδος του ΔΝΤ), ο οποίος όμως έχει καταστροφικές συνέπειες για τις ασθενέστερες κυρίως εισοδηματικές τάξεις.

Βέβαια, η παραμονή του ιδιωτικού (τράπεζες, επιχειρήσεις) και δημοσίου χρέους σε ευρώ, η οποία εξασφαλίσθηκε για τους δανειστές από την εγκληματική διαγραφή χρέους (άρθρο μας), καθιστά εντελώς αδύνατη την επιβίωση της Ελλάδας, μετά από τυχόν επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα – εκτός εάν διαγραφούν όλα της τα χρέη, της επιτραπεί η μετατροπή τους σε δραχμές ή επιλεχθεί ένας συνδυασμός και των δύο.         

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Ο μόνος λόγος που συνεχίζει να επιβιώνει η Γερμανία εντός της ένωσης, έχοντας ελάχιστα προβλήματα παρά το σχετικά «οριακό» δημόσιο χρέος της (85% του ΑΕΠ), είναι το χαμηλό επιτόκιο δανεισμού της (απόδοση ομολόγων του δημοσίου), σε συνδυασμό με τον μεγαλύτερο του επιτοκίου ρυθμό ανάπτυξης της – παράγοντες που οφείλονται όμως κυρίως στη συνδρομή των υπολοίπων «εταίρων» της, καθώς επίσης στην ίδια την κρίση χρέους της Ευρωζώνης.

Εν τούτοις, σύμφωνα με μία πρόσφατη ανάλυση, τα ομόλογα του γερμανικού δημοσίου δεν θα διατηρήσουν για πολύ τη θέση τους, ως το «σίγουρο λιμάνι» της Ευρωζώνης – οπότε θα αυξηθούν τα επιτόκια δανεισμού της χώρας, παράλληλα με τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης της. Η αιτία είναι το ότι σύντομα οι εταίροι της Γερμανίας, όπως και οι αγορές, θα καταλάβουν πως οι επιτυχίες της στην ΕΕ στηρίζονται αφενός μεν στη διατήρηση χαμηλών μισθών (μισθολογικό dumping), όπως φαίνεται από το διάγραμμα που ακολουθεί, αφετέρου στη μαζική προώθηση των εξαγωγών, με τη βοήθεια των τραπεζών της.  

Πάντοτε κατά την ίδια μελέτη, η ευρέως διαδεδομένη άποψη, σύμφωνα με την οποία οι επιτυχίες της Γερμανίας των τελευταίων ετών έχουν καλυτερέψει σε τέτοιο βαθμό την οικονομική της κατάσταση, ώστε να μην εξαρτάται από τη συμμετοχή της στη ζώνη του ευρώ (οπότε να της είναι αδιάφορο το ενδεχόμενο ενός ευρωπαϊκού κραχ), είναι απολύτως εσφαλμένη.

Επειδή δε οι Γερμανοί εργαζόμενοι δεν εισέπραξαν τίποτα από τις επιτυχίες και τα πλεονάσματα των τελευταίων ετών, τα οποία οδηγήθηκαν αποκλειστικά και μόνο στις πολυεθνικές επιχειρήσεις και στις τράπεζες, η κατάσταση της Γερμανίας είναι πολύ λιγότερο σταθερή, από αυτήν που παρουσιάζεται – τόσο εκ μέρους της πολιτικής της ηγεσίας, όσο και της «διαπλεκόμενης» ευρωπαϊκής. 

Απλούστερα το δήθεν γερμανικό θαύμα, όπως έχουμε και εμείς επισημάνει σε αρκετές αναλύσεις μας, δεν στηρίζεται σε μία έξυπνη αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά σε ένα ανόητο και άδικο μισθολογικό dumping, καθώς επίσης στην παροχή αδικαιολόγητα αυξημένων πιστώσεων προς τους πελάτες-εταίρους της. Ειδικότερα, όπως το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν η υπερκατανάλωση μέσω δανεισμού, το πρόβλημα τις Γερμανίας ήταν (είναι) οι υπερεξαγωγές, μέσω πιστώσεων χαμηλής εξασφάλισης.

Περαιτέρω, με βάση τις πολυσέλιδες στατιστικές που τεκμηριώνουν απόλυτα τη μελέτη του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου, τα διάφορα προγράμματα διάσωσης που ψήφισε η καγκελάριος αφορούσαν πολύ λιγότερο τα κράτη και τις ξένες τράπεζες (όπως για παράδειγμα τις ισπανικές). Ουσιαστικά αποσκοπούσαν στο να υποχρεώσουν τους λαούς της Ευρώπης να εγγυηθούν για τις τεράστιες απαιτήσεις των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών – επίσης των πολυεθνικών επιχειρήσεων των δύο χωρών. Ακόμη και τα πακέτα δήθεν στήριξης της Ελλάδας, σχεδόν στο σύνολο τους, δεν χρησιμοποιήθηκαν στην οικονομία της, αλλά επιστράφηκαν ξανά στην Ευρώπη, για την εξυπηρέτηση τόκων και χρεολυσίων.   

Οι αγορές ομολόγων φαίνεται πλέον να κατανοούν τα παραπάνω – ιδιαίτερα εκείνες, οι οποίες συνήθως προηγούνται των υπολοίπων, όπως για παράδειγμα οι αγορές των CDS. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από το ότι, το ύψος των ασφαλίστρων κινδύνου της Γερμανίας (CDS) έχει σχεδόν δεκαπλασιαστεί, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και παρά τις χαμηλές αποδόσεις των ομολόγων – τα επιτόκια των οποίων θα έπρεπε να είναι διπλάσια των σημερινών, πάντοτε κατά το γερμανό οικονομολόγο.  

Όπως και εμείς σε παλαιότερο άρθρο μας, έτσι και ο Γερμανός αποδίδει το χαμηλό ύψος των επιτοκίων δανεισμού της χώρας του στην υποψία υιοθέτησης του μάρκου εκ μέρους των επενδυτών – οπότε η αξία των ομολόγων θα αυξανόταν τουλάχιστον κατά 30%, σαν αποτέλεσμα μίας ανάλογης ανατίμησης του μάρκου. 

Εν τούτοις, κατά τον ίδιο, έχουν ήδη εμφανιστεί ανησυχητικές ενδείξεις απόδρασης κεφαλαίων από την Ευρώπη – μία από τις οποίες είναι η ανακοίνωση πολλών επενδυτικών τραπεζών να σταματήσουν (κλείσουν) τις τοποθετήσεις τους, όσον αφορά τα συναλλαγματικά διαθέσιμα σε ευρώ (Euro–money market funds).

Μία επόμενη πηγή ανησυχίας είναι οι μεγάλες τράπεζες της Γερμανίας, οι οποίες ευρίσκονται αντιμέτωπες με σημαντικά προβλήματα χρηματοδότησης – ειδικά η Deutsche Bank, η οποία έχει τεράστια κενά ρευστότητας, μέγεθος ίσο με το 80% του ΑΕΠ της Γερμανίας και μόχλευση 50% μεγαλύτερη από αυτήν της Lehman Brothers, τη στιγμή της χρεοκοπίας της.

Το μεγαλύτερο δε πρόβλημα των γερμανικών τραπεζών δεν είναι τα ομόλογα δημοσίου των χωρών του Νότου, τα οποία κατάφεραν να «ξεφορτώσουν» στο παρελθόν με τη βοήθεια της καγκελαρίου, αλλά τα δάνεια τους στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις αυτών των χωρών, με στόχο την αύξηση των γερμανικών εξαγωγών – ειδικά στην Ιταλία και στην Ισπανία. Εάν τώρα επιβραδυνθούν οι εξαγωγές, πολλές γερμανικές επιχειρήσεις θα χρεοκοπήσουν – οπότε θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο η θέση των γερμανικών τραπεζών.

Ουσιαστικά λοιπόν πλησιάζει η τιμωρία της Γερμανίας για τη λανθασμένη πολιτική που ακολούθησε, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Εκείνη την εποχή η κυβέρνηση αποφάσισε να διασώσει τις τράπεζες της με την παροχή εγγυήσεων ύψους 480 δις € – για τα οποία είναι δυστυχώς υπεύθυνοι οι γερμανοί πολίτες. Οι εγγυήσεις αυτές, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να πληρωθούν – κάτι που θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για το κράτος, πόσο μάλλον σε συνδυασμό με την έκθεση της κεντρικής τράπεζας στην ΕΚΤ (πάνω από 700 δις €), την παροχή εγγυήσεων σε άλλες χώρες κοκ.         

Κλείνοντας, η οικονομική κατάσταση της Γερμανίας είναι κατά πολύ χειρότερη, από αυτήν που παρουσιάζεται στους πολίτες της και στις αγορές. Εάν δε πράγματι «κλιμακωθεί» η αποχώρηση των διεθνών κεφαλαίων από την ΕΕ, η Γερμανία θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα τεράστιο πρόβλημα, όσον αφορά τη χρηματοδότηση της (μεταξύ άλλων «εστιών πυρκαγιάς», όπως των πολλών χρεοκοπημένων ομοσπονδιακών κρατιδίων, το γερμανικό δημόσιο πρέπει να δανεισθεί περί τα 260 δις € από τις διεθνείς αγορές για το 2012).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, σε μία από τις πιο φτωχές περιοχές της Ισπανίας, τα μέλη ενός πολύ μικρού εργατικού συνδικάτου, επιτέθηκαν και λεηλάτησαν ένα σουπερμάρκετ – λειτουργώντας στη συνέχεια ως σύγχρονοι «Ρομπέν των δασών», αφού μοίρασαν όλα τα τρόφιμα που έκλεψαν σε φτωχούς συμπολίτες τους.

Την αμέσως επόμενη ημέρα, ανάγκασαν ένα άλλο σουπερμάρκετ να τους «δωρίσει» την ίδια ποσότητα τροφίμων, τα οποία επίσης διατέθηκαν στους φτωχούς – γεγονότα που τεκμηριώνουν το μέγεθος των προβλημάτων της Ισπανίας, η κυβέρνηση της οποίας πολλαπλασιάζει και αυξάνει συνεχώς τα μέτρα λιτότητας, τα οποία της επιβλήθηκαν από τη Γερμανία.

Είναι αλήθεια δυνατόν κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, ύφεσης, εκρηκτικής ανεργίας και εξαθλίωσης των μαζών, να μην δημιουργηθούν ακραία «εθνικιστικά κινήματα», να μην προκληθούν εμφύλιοι ή/και διακρατικοί πόλεμοι, να μην αυξηθεί επικίνδυνα η εγκληματικότητα, να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά η ραγδαία λαθρομετανάστευση (με πιθανό στόχο τη μείωση των μισθών των εργαζομένων σε επίπεδα Κίνας, καθώς επίσης την «εθνική διάβρωση» τους), να μην καταρρεύσουν οι ευρωπαϊκές οικονομίες η μία μετά την άλλη, να μην επικρατήσει το χάος και να επιβιώσει το ευρώ;

«Πολύ δύσκολο….μάλλον απίθανο», θα απαντούσαμε αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη. «Απόλυτα αναγκαίο όμως σήμερα, περισσότερο από ποτέ», θα συμπληρώναμε την ίδια στιγμή, αναλογιζόμενοι τις επώδυνες εναλλακτικές δυνατότητες για την Ελλάδα, για την Ισπανία και για το σύνολο της ευρωπαϊκής οικογένειας. «Φυσικά σε σωστές λειτουργικές βάσεις, δημοκρατικές, ισότιμες και κοινωνικά δίκαιες, με την ταυτόχρονη κατάργηση της δικτατορίας των τραπεζών και την τιμωρία των όποιων πολιτικών συνεργών της», θα ολοκληρώναμε τη  απάντηση μας.

Στα πλαίσια αυτά και παρά τα βαριά σύννεφα που καλύπτουν τον ουρανό της Ελλάδας, της Ευρώπης και της υπόλοιπης Δύσης, έχουμε την άποψη ότι τελικά θα βρεθούν οι σωστές λύσεις – οι οποίες φυσικά προϋποθέτουν τη γνώση, την «αφύπνιση» και την ενεργό συμμετοχή των Πολιτών στην οικονομική, στην πολιτική, στην κοινωνική και στην πολιτισμική «διαχείριση» των κοινοτήτων, των δήμων, των περιφερειών, των χωρών και της ηπείρου τους.  

Άλλωστε, αυτό που στην πραγματικότητα απαιτείται διεθνώς δεν είναι τόσο η επανεκκίνηση της οικονομίας, όσο η επανεκκίνηση της δημοκρατίας – η οποία δυστυχώς έχει θαφτεί κάτω από τα ερείπια της παρακμής και την οικονομική γενοκτονία που προκαλεί ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός.    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 12. Αυγούστου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι συγγραφέας, οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων» (διάθεση με παραγγελία στο kb@kbanalysis.com).