Τα ανάποδα διαβάσματα των εξαγγελιών του Τσίπρα

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Για τις πρόσφατες εξαγγελίες του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη, έχουν γραφεί πολλά.

Λάβαμε ήδη ισχυρά δείγματα της αστειότητας και κυρίως της προκλητικότητας της κυβερνητικής προπαγάνδας. Έφτασαν να θεωρούν αχρείαστες …παροχές, πολυτέλεια και σπατάλη, στοιχειώδη μέτρα προστασίας των θυμάτων των μνημονιακής πολιτικής. Πράγματα που αποτελούν υποχρέωση κάθε ‘’συντεταγμένης πολιτείας’’ όπως τη λένε εύηχα. Μοιάζει να προσβάλλονται και να εξανίστανται οι χορτάτοι, όχι απέναντι στον ‘’κίνδυνο’’ να σιτισθούν οι πεινασμένοι, αλλά έστω να τους αναγνωριστεί το δικαίωμα σε κάτι τέτοιο.

Δεν έλειψαν ωστόσο και οι ασυλλόγιστοι διθύραμβοι υπέρ των ‘’καινοτόμων’’ προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ που θα σώσουν το πόπολο, με τις πολυκαιρισμένες ασπιρίνες του ΕΣΠΑ, τα κόλλυβα των 751 ευρώ, την προσωρινή απασχόληση, τις επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις και τις 88 δόσεις στην εφορία. Πιθανόν, όσοι δε γνώρισαν ποτέ τι σημαίνει να ζεις με 600 ευρώ καθαρά το μήνα, θεωρούν το παραπάνω πακέτο, όχι βέβαια ..παροχή όπως οι ‘’δεξιοί’’, αλλά μεγάλη ‘’ανατροπή των ανατροπών’’. Ποιο; Αυτό που στην κυριακάτικη λειτουργία ο παππάς πιο σεμνά το ονομάζει αντίδωρο.

Συνέχεια →

«Αμφίπολη: Το χώμα εκδικείται»

Το κείμενο μιας “άγνωστης” αρχαιολόγου που έγινε viral στο διαδίκτυο

«Στην αρχαιολογία ό,τι είναι λογικό δεν είναι και πραγματικό» έλεγε σπουδαίος δάσκαλος στο πανεπιστήμιο, σημειώνει η αρχαιολόγος που αποφάσισε να γράψει ένα κείμενο για την περίπτωση της Αμφίπολης με εξηγήσεις, απορίες, διευκρινήσεις και την υπόμνηση «ένα μνημείο “φορτώθηκε” με τόσες προσδοκίες που στο τέλος κινδυνεύει το ίδιο κοινό που ως χτες ξεροστάλιαζε στις οθόνες, να “απογοητευτεί” από το μνημείο».

Στο πανεπιστήμιο οι καθηγητές μου με δίδαξαν ότι στη διάρκεια μιας ανασκαφής διατυπώνουμε πολλές υποθέσεις και πολλά ερωτήματα, που τα αφήνουμε ανοιχτά μέχρι να τελειώσει η ανασκαφή ή έστω να χουμε επαρκή δεδομένα. Δεν προσπαθούμε να «φορτώσουμε» αυτό που σκάβουμε με την «υποχρέωση» να επιβεβαιώσει τις αρχικές υποθέσεις μας. (Κι ας μην το τηρούν βέβαια κάποιοι από αυτούς τώρα, αλλά αυτά θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή…)

Ένας άλλος μεγάλος δάσκαλος, που δεν τον πρόλαβα, είχε πει ότι «στην αρχαιολογία ό,τι είναι λογικό δεν είναι και πραγματικό» (πλέον η ρήση ισχύει και για τη σύγχρονη ζωή, γιατί μη μου πείτε ότι είναι λ.χ. λογικό να μας κυβερνάνε αυτοί που μας κυβερνάνε, αλλά κι αυτό είναι άλλο θέμα).

Με οδηγό αυτά τα δύο, ας πάμε στον τάφο της Αμφίπολης. Για να πούμε την αλήθεια μεταξύ μας: με τις σημερινές μας γνώσεις αρχαιολογίας, αν αυτές τις Καρυάτιδες μας τις έφερναν στο γραφείο από κατάσχεση, οι περισσότεροι θα τις τοποθετούσαμε στην αρχαϊστική γλυπτική του 1ου αι. π.Χ. και εξής. Το νωρίτερο να λέγαμε 2ο αι. π.Χ.

Συνέχεια →

Νίνο Ρότα, η άλλη όψη του μεγάλου κινηματογραφικού συνθέτη

Της Ρενέ Νικολάου*

Τα μουσικά του θέματα ταξιδεύουν ανεξίτηλα στο χρόνο και μας φέρνουν εικόνες μιας εποχής που είχε δικαίωμα να ονειρεύεται. Το στυλ του χαρακτηρίζεται από ένα καλώς ορισμένο χιούμορ που αγγίζει τα όρια της σάτυρας. Αποφεύγοντας τη συναισθηματική υπερβολή, η αίσθηση του παραλόγου είναι εμφανής. Ποιος ήταν όμως στην πραγματικότητα ο Νίνο Ρότα;

Ο βραβευμένος με όσκαρ ιταλός συνθέτης Νίνο Ρότα, (Giovanni Rota Rinaldi) γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1911 στο Μιλάνο από γονείς μουσικούς.

Κατεξοχήν κινηματογραφικός συνθέτης, μας έχει χαρίσει πολλά από τα ωραιότερα μουσικά θέματα που καθιέρωσαν ένα νέο είδος μουσικής στο κινηματογραφικό στερέωμα, το soundtrack.

Συνέχεια →

Για την απώθηση του θανάτου στην εποχή μας

Του Πέτρου Θεοδωρίδη*

Σήμερα ζούμε τη απαξίωση του θανάτου. Η μεγαλοπρεπής τελετουργική δημόσια αναπαράσταση του θανάτου (μέσα από την Δημόσια εκτέλεση της θανατικής ποινής) – έγραφε ο Michel Foucault – σταδιακά απαλείφθηκε από τα τέλη του 18ου αιώνα και ως τις μέρες μας. Σήμερα ο θάνατος έχει πάψει να αποτελεί μια περίλαμπρη ιεροτελεστία στην οποία συμμετείχαν οι άνθρωποι, η οικογένεια, η κοινωνία ολόκληρη σχεδόν.

Έχει γίνει αντιθέτως κάτι το απόκρυφο το πιο ιδιωτικό και το επαίσχυντο (θα λέγαμε μάλιστα ότι το ταμπού σήμερα είναι ο θάνατος και όχι η γενετήσια πράξη). Το γεγονός αυτό οφείλεται – κατά Foucault – σε μια μεταβολή των τεχνολογιών εξουσίας. Παλιά (και ως τα τέλη του 18ου αιώνα) ο θάνατος αποτελούσε την μετάβαση από την μια εξουσία στην άλλη, όπου η μία ήταν η εξουσία του ηγεμόνα επί της γης και η άλλη του ηγεμόνα εν τοις ουρανοίς, εξ ου και η αίγλη του και η επιβεβλημένη και μεγαλοπρεπής τελετουργική αναπαράστασή του. Οι άνθρωποι περνούσαν από την δικαιοδοσία του ενός κριτή στη δικαιοδοσία του άλλου, από το αστικό ή δημόσιο δίκαιο, της ζωής και του θανάτου, στο δίκαιο της αιώνιας ζωής ή της αιώνιας καταδίκης στην κόλαση. Ο θάνατος αποτελούσε επίσης τη μεταβίβαση της εξουσίας του θνήσκοντας, η οποία μεταβιβαζόταν στους επιζώντες: τα τελευταία λόγια, οι τελευταίες συστάσεις, οι τελευταίες επιθυμίες, οι διαθήκες.

Συνέχεια →

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΑΦΡΙΚΗ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η άγρια εκτέλεση από φανατικούς μουσουλμάνους δύο προσώπων, που ανήκουν σε κράτος ευγενών πολιτών, έδωσε την αφορμή να στρέψουν όλα τα μέσα ενημέρωσης την προσοχή τους στα συμβαίνοντα στη Μέση Ανατολή. Κατ’ αρχήν δεν αναλύθηκε σε βάθος η τόσο μετατοπισμένη χρονικά (κατά δύο και ένα έτη αντίστοιχα) εκτέλεση σε σχέση με τη σύλληψή τους. Παρουσιάστηκαν οι εκτελεσθέντες ως αθώα θύματα του καθήκοντος για ενημέρωση. Θα ήταν αυτό αποδεκτό, αν μας παρουσίαζαν οι μετά θάνατον εγκωμιαστές τους ανταποκρίσεις πριν από τη σύλληψή τους, στις οποίες έκαναν γνωστό το δράμα του λαού της Συρίας επί τριετία. Γνωρίζουμε τον αριθμό των αθώων θυμάτων στη χώρα αυτή; Κατά καιρούς στο διαδίκτυο αναρτώνται ειδήσεις που αναφέρουν είκοσι, πενήντα, εκατό εκτελέσεις με άγριο «τελετουργικό» τρόπο.

Συνέχεια →

Χριστιανισμός vs Νεοφιλελευθερισμός

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου*

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το Προλογικό του πρόσφατου τεύχους του κριτικού θεολογικού περιοδικού «Σύναξη» (αρ. 131, Σεπτ. 2014), το οποίο είναι αφιερωμένο στην αντίθεση Χριστιανισμού και Νεοφιλελευθερισμού.

Το τεύχος αυτό αποτελεί συνέχεια τεύχους που εκδόθηκε στις αρχές της κρίσης (Ιούνιο του 2010), με θέμα «Η οικονομία σε κρίση» (αρ. 114). Μετά, λοιπόν, το Προλογικό του πρόσφατου τεύχους παρατίθεται το Προλογικό του 2014, με ακέραια ισχύ σήμερα.

«Το τεύχος εστιάζει σε ένα ιδεολογικό, οικονομικό και πολιτικό ρεύμα, το οποίο σήμερα κυριαρχεί σχεδόν σε όλο τον πλανήτη και, βεβαίως, βιώνεται με οδυνηρή ένταση και στη χώρα μας. Η προσέγγισή μας είναι θεολογική, υπό την έννοια ότι προσπαθούμε να καταλάβουμε την πραγματικότητα και να την κρίνουμε από τη σκοπιά των ανθρώπων που θέλουν να είναι αφοσιωμένοι σ’ έναν Θεό ελευθερωτή, που βγάζει τον λαό του από τη δουλεία της Αιγύπτου, κι όχι να προσκυνήσουν τον Χρυσό Μόσχο, που υψώνεται κατά του Θεού και αντί του Θεού (Έξ. 32: 4· και μακάρι αυτό το «θέλουν» να αποδειχτεί φιλότιμο κι αληθινό) […]

Συνέχεια →

Η ώρα της Συρίας και ο Ισλαμιστικός μπαμπούλας

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Η Υπερεθνική ελίτ (Υ/Ε) ― βασικά οι ελίτ που εδράζονται στην «Ομάδα των 7» ― μόλις ανακάλυψε τη νέα «αιτία του κακού» από την οποία όλοι κινδυνεύουμε: το Ισλαμικό κράτος (τέως ISIS). Έτσι, η ισχυρότερη ελίτ στον κόσμο (οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά) συνενώνει τις ασύγκριτες δυνάμεις της για να αντιμετωπίσει όχι κάποια άλλη υπερδύναμη αλλά μερικές χιλιάδες τζιχαντιστές χωρίς καν οργανωμένο στρατό και ναυτική ή αεροπορική δύναμη ― παρόλο που η αεροπορία σήμερα κρίνει την έκβαση πολέμων, όπως έδειξε το παράδειγμα της Λιβύης. Μολονότι όμως οι τζιχαντιστές αυτοί εμφορούνται και από εθνικοαπελευθερωτικά ιδανικά, όπως η Αλ Κάιντα, στην πραγματικότητα αποτελούν μια εκχυδαϊσμένη εκδοχή της γιατί ενώ σε αυτή το εθνικοαπελευθερωτικό στοιχείο υπερίσχυε του θρησκευτικού, στην ISIS ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Γι’ αυτό αναγκάστηκε να την αποκηρύξει και ο διάδοχος του Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Συνέχεια →

Ελευθερία ή διαρκής κρίση…

Του Στάθη (Σταυρόπουλου)*

Αίφνης «εθνικιστές» όσοι Σκωτσέζοι θέλουν την απόσχιση απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο και την ανεξαρτησία της πατρίδας τους. Το γεγονός ότι το αίτημα της ανεξαρτησίας υποστηρίζουν κόμματα πιο αριστερά του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος δεν φαίνεται να σημαίνει πολλά για τα παπαγαλάκια της καθ’ ημάς (ή εφ’ ημών) ενημέρωσης, η παραπληροφόρηση να πηγαίνει καλά, οι παρωνυμίες, οι ευφημισμοί, η διατεταγμένη δημοσιογραφία, η προπαγάνδα, η αποπληροφόρηση, η παρασιώπηση, η πλύση εγκεφάλου και όλα όσα διακονούν την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου στη θαυμαστή γενναία μας Δύση. Την επικράτεια του Μεγάλου Αδελφού, όπου άνετα η Γερμανία μπορεί να υπαγορεύει, φέρ’ ειπείν, στην Τσεχία τι θα γράφουν τα σχολικά της βιβλία, προκειμένου να ωθηθούν στη λήθη ορισμένες… ατυχείς στιγμές στις μεταξύ τους σχέσεις. Η «συμφιλίωση» όμως που βασίζεται στη «λήθη» δεν είναι παρά μια φάρσα που ετοιμάζει την επόμενη τραγωδία.

Συνέχεια →

Η ορκωμοσία των δημοτικών αρχόντων

Του Πάνου Νικολόπουλου*

Με αφορμή την ορκωμοσία των δημοτικών αρχόντων υπήρξαν πάλι κάποια επεισόδια και αναμοχλεύτηκε για μία ακόμη φορά η συνήθης συζήτηση για το αν πρέπει να δίνουν οι αιρετοί άρχοντες όρκο στο Ευαγγέλιο με την παρουσία κληρικών ή επιτρέπεται μόνο πολιτικός τύπος όρκου.

Στο άρθρο 52 του νόμου 3852/2010 για τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ προβλέπονται τα εξής:

Συνέχεια →

Ανεξαρτησία της Σκωτίας; Συνεχίζονται τα σημάδια διάλυσης εντός της Ε.Ε.

Του Ανδρέα Ζαφείρη

Τη Πέμπτη, στις 18 Σεπτεμβρίου, διεξάγεται το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, που ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1707. 400 χρόνια μετά η μπλε και άσπρη Saltire (η σκωτσέζικη σημαία) μπορεί να γίνει και πάλι η μοναδική επίσημη. Και ενώ μέχρι πρότινος η διαφορά ανερχόταν στις 22 μονάδες υπέρ του «Όχι», τώρα οι υποστηρικτές μιας ανεξάρτητης  Σκωτίας  προηγούνται με  51%,  σύμφωνα με δημοσκόπηση των Sunday Times.

Οι μετρήσεις δείχνουν μια μετατόπιση ενός ποσοστού 12% των ψηφοφόρων, κυρίως προσκείμενων στο Εργατικό Κόμμα, ενώ ως κύριοι υποστηρικτές της ένωσης εμφανίζονται οι ψηφοφόροι άνω των 65 ετών. Αλλά στο δημοψήφισμα θα έχουν δικαίωμα ψήφου και οι έφηβοι 16 και 17 ετών.

Ακόμη και εάν το «όχι» επικρατήσει, θα είναι με τόσο οριακή διαφορά, που τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο, όχι μόνο στη Βρετανία αλλά στο σύνολο της Ευρώπης.

Συνέχεια →