Φαίνεται θέατρο του παραλόγου, αλλά δεν πρόκειται για αυτό. Προξενούν εντύπωση σε πολλούς, δύο πολιτικά παράδοξα.
Η υπαρξιακή κρίση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός τα τελευταία 20 χρόνια, διαβαθμισμένη κλιμακωτά και διαρκώς επιτεινόμενη και ανεξέλεγκτη από το 2009, αποκορυφώνεται στο σήμερα. Εκφράστηκε πολιτικά και ειδικότερα κομματικά όλα αυτά τα χρόνια στις εκλογικές αναμετρήσεις, που βεβαίωνουν τον αρνητικό μηδενισμό, την άρνηση δηλαδή σταθερών που οδηγούν στο σχετικισμό του τίποτα.
Χτες το απόγευμα, ήμουν με τον Σπύρο Γραμμένο και κάναμε ετοιμασίες για τη σημερινή του εμφάνιση στο Passport στον Πειραιά. Όταν το βράδυ επέστρεψα στο σπίτι, διαπίστωσα πως διάφοροι με κατηγορούσαν και με έβριζαν επειδή η Ραχήλ Μακρή είχε κάνει μια δήλωση -που την θεωρούσαν απαράδεκτη- και εγώ πριν έξι μέρες είχα γράψει στο Twitter «Βλέποντας ποιοι γλίτσες βρίζουν την Ραχήλ Μακρή, την έχω συμπαθήσει πάρα πολύ». Αλλά τι δήλωση έκανε η Ραχήλ Μακρή;
Αν σήμερα όλοι συζητάμε για μια εικαζόμενη κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία επενδύουν και τα μεγάλα συμφέροντα της χώρας και προπαντός οι ξένοι προστάτες, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτή έχει ήδη πραγματοποιηθεί με πανηγυρικό τρόπο από τον κάποτε αντιμνημονιακό Αντώνη Σαμαρά και τη Ν.Δ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, για ενάμισι τουλάχιστον χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου, η Ν.Δ., υπό την ηγεσία του Σαμαρά, σε αντίθεση με την εξ αρχής μνημονιακή Ντόρα Μπακογιάννη, επένδυαν στο αντιμνημονιακό αίσθημα των Ελλήνων, και κάποιοι σύμβουλοι του Σαμαρά παρήλαυναν ακόμα και από τις διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων. Και όμως, τρία χρόνια μετά, μέσα από αδιάκοπες και σταδιακές «προσαρμογές», η Ν.Δ. απέσπασε από το ΠΑΣΟΚ τον τίτλο του Ηρακλέως του μνημονίου, για να μεταβληθεί αυτή στον κεντρικό εκφραστή της λογικής της αδιαμαρτύρητης υποταγής στα κελεύσματα της Γερμανίας και των αγορών.
Ενωτικές πολιτικές πρωτοβουλίες – για την δημιουργία ενός δημοκρατικού, πατριωτικού πόλου, προς την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση
Η διαδικασία της Ευρωπαϊκής «ενοποίησης», στην πραγματικότητα της «υπερπαγκοσμοιοποίησης», που λαμβάνει χώρα στην Ε.Ε., με σκληρό της πυρήνα την ζώνη του ευρώ, έχει αποδείξει μέχρι στιγμής, τα εξής:
Μια παρέα ξένων, κάπου στο Ρέθυμνο, αναζητούν μια διεύθυνση χαμένοι κάπου στα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης. Σταματούν αιφνιδιαστικά μιαν ήσυχη γυναίκα και τη ρωτούν: «από δώ καλά πάμε;». «Μα πού θέλετε να πάτε;», τους ρωτά εκείνη με τη σειρά της. Οι επισκέπτες κοιτιούνται μεταξύ τους απορημένοι, ώσπου κάποιος αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να της εξηγήσει ό,τι δεν ξέρουν που θέλουν να πάνε. Και η γυναίκα ολοκληρώνει την απάντηση της με το διπλό (υπαινικτικό) μήνυμα: «…Ε δεν πάτε καλά!».
Ίσως το παραπάνω παιχνιδιάρικο μότο που χρησιμοποιούμε για εισαγωγή σε τούτο το άρθρο, να μοιάζει κάπως παράταιρο ή και άσχετο με το κατ’ εξοχήν Λογικό θέμα που επιχειρούμε να πραγματευτούμε. Αλλά είναι όντως έτσι;
Παρακαλούμε την προσοχή σας. Κυρίες και κύριοι οι ώρες είναι κρίσιμες, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Εξηγούμαστε:
Η Ελλάδα απειλείται από «κίνδυνο αλλαγής καθεστώτος». Το άλλο καθεστώς (αυτό που θα έρθει) θα επιφέρει «κατάργηση της ιδιοκτησίας». Θα κάνει πλάτες σε «αναρχικούς εμπρηστές». Θα επιβάλλει «τάγματα εργασίας και πλύση εγκεφάλου». Θα φέρει «δήμευση των επιχειρήσεων χωρίς να καταβάλει ούτε δραχμή». Αφήστε, δε, που θα προκαλέσει «ακρίβεια και έλλειψη αγαθών»…
Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη
οι στρατιώτες στα εργοστάσια
φυτρώνουν όπως τα δέντρα
στις ακροποταμιές
η πείνα κι η αδικία τους ποτίζει
Είναι βέβαιο ότι οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, στα πλαίσια πάντοτε του περιορισμένου ρόλου που μπορούν να παίξουν από μόνες τους οι εκλογές.
Είναι επίσης βέβαιο ότι η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου της Αριστεράς και ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων έχει εναποθέσει τις ελπίδες της για μια διέξοδο από την κρίση που μαστίζει το λαό μας, στην εκλογική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ η οποία, ας μην το ξεχνάμε χάρη σε ένα άκρως καλπονοθευτικό σύστημα, μπορεί να τον οδηγήσει στην κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας.
Τον τελευταίο καιρό είμαστε μάρτυρες τρομοκρατικών ενεργειών στη Γαλλία, φοβούμαι οσονούπω και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Βεβαίως και nous sommes tous Charlie, αλλά το ζήτημα δεν είναι να συμπαραστεκόμαστε, άλλοι σίγουροι στους καναπέδες τους, άλλοι με φόβο, καταφεύγοντας γι’ αυτό στη Le Pen και στον Βορίδη με τα τσεκούρια. Το ζήτημα είναι να αντιληφθούμε τους λόγους αυτών των τρομοκρατικών ενεργειών, λόγοι που, κατά κανόνα, δεν είναι αυτοί που αμέσως φαίνονται πως είναι.
