Η ώρα της Συρίας και ο Ισλαμιστικός μπαμπούλας

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Η Υπερεθνική ελίτ (Υ/Ε) ― βασικά οι ελίτ που εδράζονται στην «Ομάδα των 7» ― μόλις ανακάλυψε τη νέα «αιτία του κακού» από την οποία όλοι κινδυνεύουμε: το Ισλαμικό κράτος (τέως ISIS). Έτσι, η ισχυρότερη ελίτ στον κόσμο (οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά) συνενώνει τις ασύγκριτες δυνάμεις της για να αντιμετωπίσει όχι κάποια άλλη υπερδύναμη αλλά μερικές χιλιάδες τζιχαντιστές χωρίς καν οργανωμένο στρατό και ναυτική ή αεροπορική δύναμη ― παρόλο που η αεροπορία σήμερα κρίνει την έκβαση πολέμων, όπως έδειξε το παράδειγμα της Λιβύης. Μολονότι όμως οι τζιχαντιστές αυτοί εμφορούνται και από εθνικοαπελευθερωτικά ιδανικά, όπως η Αλ Κάιντα, στην πραγματικότητα αποτελούν μια εκχυδαϊσμένη εκδοχή της γιατί ενώ σε αυτή το εθνικοαπελευθερωτικό στοιχείο υπερίσχυε του θρησκευτικού, στην ISIS ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Γι’ αυτό αναγκάστηκε να την αποκηρύξει και ο διάδοχος του Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Συνέχεια →

Ελευθερία ή διαρκής κρίση…

Του Στάθη (Σταυρόπουλου)*

Αίφνης «εθνικιστές» όσοι Σκωτσέζοι θέλουν την απόσχιση απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο και την ανεξαρτησία της πατρίδας τους. Το γεγονός ότι το αίτημα της ανεξαρτησίας υποστηρίζουν κόμματα πιο αριστερά του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος δεν φαίνεται να σημαίνει πολλά για τα παπαγαλάκια της καθ’ ημάς (ή εφ’ ημών) ενημέρωσης, η παραπληροφόρηση να πηγαίνει καλά, οι παρωνυμίες, οι ευφημισμοί, η διατεταγμένη δημοσιογραφία, η προπαγάνδα, η αποπληροφόρηση, η παρασιώπηση, η πλύση εγκεφάλου και όλα όσα διακονούν την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου στη θαυμαστή γενναία μας Δύση. Την επικράτεια του Μεγάλου Αδελφού, όπου άνετα η Γερμανία μπορεί να υπαγορεύει, φέρ’ ειπείν, στην Τσεχία τι θα γράφουν τα σχολικά της βιβλία, προκειμένου να ωθηθούν στη λήθη ορισμένες… ατυχείς στιγμές στις μεταξύ τους σχέσεις. Η «συμφιλίωση» όμως που βασίζεται στη «λήθη» δεν είναι παρά μια φάρσα που ετοιμάζει την επόμενη τραγωδία.

Συνέχεια →

Η ορκωμοσία των δημοτικών αρχόντων

Του Πάνου Νικολόπουλου*

Με αφορμή την ορκωμοσία των δημοτικών αρχόντων υπήρξαν πάλι κάποια επεισόδια και αναμοχλεύτηκε για μία ακόμη φορά η συνήθης συζήτηση για το αν πρέπει να δίνουν οι αιρετοί άρχοντες όρκο στο Ευαγγέλιο με την παρουσία κληρικών ή επιτρέπεται μόνο πολιτικός τύπος όρκου.

Στο άρθρο 52 του νόμου 3852/2010 για τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ προβλέπονται τα εξής:

Συνέχεια →

Ανεξαρτησία της Σκωτίας; Συνεχίζονται τα σημάδια διάλυσης εντός της Ε.Ε.

Του Ανδρέα Ζαφείρη

Τη Πέμπτη, στις 18 Σεπτεμβρίου, διεξάγεται το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, που ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1707. 400 χρόνια μετά η μπλε και άσπρη Saltire (η σκωτσέζικη σημαία) μπορεί να γίνει και πάλι η μοναδική επίσημη. Και ενώ μέχρι πρότινος η διαφορά ανερχόταν στις 22 μονάδες υπέρ του «Όχι», τώρα οι υποστηρικτές μιας ανεξάρτητης  Σκωτίας  προηγούνται με  51%,  σύμφωνα με δημοσκόπηση των Sunday Times.

Οι μετρήσεις δείχνουν μια μετατόπιση ενός ποσοστού 12% των ψηφοφόρων, κυρίως προσκείμενων στο Εργατικό Κόμμα, ενώ ως κύριοι υποστηρικτές της ένωσης εμφανίζονται οι ψηφοφόροι άνω των 65 ετών. Αλλά στο δημοψήφισμα θα έχουν δικαίωμα ψήφου και οι έφηβοι 16 και 17 ετών.

Ακόμη και εάν το «όχι» επικρατήσει, θα είναι με τόσο οριακή διαφορά, που τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο, όχι μόνο στη Βρετανία αλλά στο σύνολο της Ευρώπης.

Συνέχεια →

Παπα-Βαλής, ένας μεγάλος ήρωας…

Του παπα Ηλία Υφαντή*

Πρώην κρατούμενος των φυλακών Κερκύρας μου είχε μιλήσει για κάποιον παπά στο Αγρίνιο, που στα χρόνια της Κατοχής έκανε παράτολμα κατορθώματα. Και σκέφτηκα: Πώς είναι δυνατόν να υπήρξε ένας τέτοιος παπάς και να μην έχει ακουστεί τίποτε γι’ αυτόν! Και όμως είναι! Γιατί, όπως φαίνεται, τον «έθαψε» η ομερτά της γερμανοτσολιάδικης καμόρα.

Αλλά ποιος ήταν ο παπάς αυτός;

Συνέχεια →

Ζωή αιωρούμενη^

Του Γιάννη Στρούμπα

Η μηδαμινή απόσταση «Ανάμεσα στη μία και στην άλλη όψη της ζωής», ανάμεσα στην ανάταση και την οδύνη, ακόμη κι ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, καθιστά διαρκή την αναζήτηση εκείνης της σχισμής, απ’ την οποία θα ξεπηδήσουν και θα διοχετευτούν στην ανθρώπινη ζωή όλες οι προσδοκίες για έναν καλύτερο κόσμο, απ’ την οποία θα αναβλύσει το όνειρο. Ακριβώς τούτο το όνειρο ορίζεται ως η επιζητούμενη σχισμή απ’ τον Θανάση Μουσόπουλο στην ποιητική του συλλογή «Ανακουφιστικό τρίγωνο», στην οποία ο Ξανθιώτης ποιητής συγκεντρώνει ποιήματά του γραμμένα από το 2004 ως το 2010.

Συνέχεια →

Ο Διαρκής Αντίχριστος: Η πραγματική Δύναμη πίσω από την Παγκοσμιοποίηση

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργία, αύτη φθείρη σώματα και ψυχάς. Αύτη παράγη την κοινωνικήν σηπεδόνα».

[Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Οι Χαλασοχώρηδες»]

Στο θεμελιώδες ερώτημα «ποια είναι η δύναμη που κινεί την ιστορία» έχουν δοθεί πολλές απαντήσεις.

Ο Λέων Τολστόϊ, στο μεγαλειώδες τελευταίο κεφάλαιο του έργου του Πόλεμος και Ειρήνη, δεν εύρισκε επαρκείς παράγοντες όπως ο ρόλος της Θείας Πρόνοιας, ο ρόλος της τύχης, ο ρόλος των μεγάλων ανδρών, ο ρόλος των ιδεών, για να ερμηνεύσουν τα γεγονότα της εποχής του.

Ο άλλος μεγάλος Ρώσσος διανοητής, ο Φ. Ντοστογιέφσκι, δεν πίστεψε ποτέ ότι η παγκόσμια Ιστορία ακολουθεί την λογική σειρά των γεγονότων ούτε ότι είναι το χρήμα που «makes the world go round» (κάνει τον κόσμο να γυρίζει).

Ο διορατικός Γάλλος συγγραφέας Ονορέ ντε Μπαλζάκ συνήθιζε να λέει στα έργα του: «Υπάρχουν δύο ιστορίες: η επίσημη ιστορία, η ψεύτρα ΚΑΙ η μυστική ιστορία, όπου βρίσκονται οι πραγματικές αιτίες των γεγονότων…».

Συνέχεια →

Η Ρωσία, το ΝΑΤΟ και η Υπερεθνική Ελίτ

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Ενώ, σε ένα στρατοκρατούμενο Κάρντιφ, το ΝΑΤΟ βυσσοδομεί για το πώς θα υποτάξει άμεσα μεν τον λαό της Ανατολικής Ουκρανίας στη χούντα που του επέβαλε με «πραξικόπημα από τα κάτω» η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), αλλά έμμεσα και τον ίδιο τον Ρωσικό λαό, που στη μεγάλη πλειοψηφία του στηρίζει τον αγώνα τους, η ίδια η Ρωσική ελίτ αντιμετωπίζει μια κρίσιμη επιλογή. Και όσον αφορά το ΝΑΤΟ, είναι σε όλους βέβαια γνωστός ο ρόλος του ως ίσως ο πιο επιθετικός πολιτικοστρατιωτικός οργανισμός στην Ιστορία, που μόνο το τελευταίο τέταρτο του αιώνα, άμεσα ή έμμεσα, έχει χύσει ποτάμια αίματος για να συντρίψει κάθε λαό που, έστω δυνητικά, θα αντιστεκόταν στην πλήρη ενσωμάτωσή του στην ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία, Ουκρανία κ.λπ.) Γι’ αυτό και οι «λαοπρόβλητες» Νατοϊκές ελίτ, που αποφασίζουν τώρα ακόμη και για πόλεμο, στον οποίο θα καλέσουν μετά τα λαϊκά στρώματα να δώσουν τη ζωή τους, δεν μπορούσαν να κυκλοφορούν στην Ουαλία παρά μόνο κάτω από την ένοπλη προστασία χιλιάδων στρατιωτικών, αστυνομικών, σεκιουριτάδων κ.λπ..

Συνέχεια →

Για το ναρκοθετημένο τοπίο στα σχολεία, η 2η ειδικότητα και

οι πολλές αναθέσεις

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα*

Εντάξει, τα μεγάλα ζητήματα του λαού και της χώρας είναι τα κυρίαρχα. Τόσο η νέα άγρια καπιταλιστική αναδιάρθρωση που επιχειρείται εντός της Ε.Ε. και της χώρας, όσο και οι νέες διεθνείς “δεσμεύσεις” από τα νέα παγκοσμιοποιημένα κέντρα (G7, Ε.Ε., κλπ) και οι κατά τόπους ντόπιοι υπηρέτες τους είναι το δάσος. Μέχρι, πότε και εάν γίνει πραγματική ανατροπή του παγκοσμιοποιημένου τοπίου κατά τόπους και παγκόσμια ένα διαρκές κίνημα αντίστασης είναι αναγκαίο, παρ’ ότι όχι και ικανό.

Στο “χώρο” των δημόσιων αγαθών και ειδικά στην εκπαίδευση στη χώρα μας έχουν ξεκινήσει και εντείνονται συντονισμένες προσπάθειες από τα προηγούμενα κέντρα είτε να καταργήσουν θύλακες που οφείλονται σε συνδυασμό αγώνων και άλλης πολιτισμικής καταγωγής (π. χ. επετηρίδα, μόνιμοι διορισμοί, άρθρο 16 του Συντάγματος, αξιολόγηση, παιδαγωγική ελευθερία, κλπ), είτε να αποτελέσουν πείραμα για ευρύτερες αλλαγές σε άλλες χώρες της Ε.Ε. κλπ.

Στο σημερινό σημείωμα θα ασχοληθώ με ένα “μικρό” ζήτημα, το οποίο κυρίως στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι αρκετά μεγάλο για την εκπαιδευτική καθημερινότητα όλης της σχολικής χρονιάς και με μεγάλη ένταση αυτές τις μέρες: Η 2η ειδικότητα και οι αναθέσεις μαθημάτων οι οποίες και αποτελούν κεντρικό κρίκο της καπιταλιστικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, όσον αφορά το παιδαγωγικό, επιστημονικό και εργασιακό τοπίο, που αγγίζει άμεσα καθηγητές και μαθητές.

Συνέχεια →

Ιστορία είναι, δεν διαβάζεται…

Του Στάθη (Σταυρόπουλου)*

Ενα παλιό κατόρθωμα (πολλών υπουργών και κυβερνήσεων) σε νέα βερσιόν (Λοβέρδου): το μάθημα της ιστορίας στη Μέση Εκπαίδευση θα μπορεί να διδάσκεται και από κοινωνιολόγους, θεολόγους ή άλλων ειδικοτήτων καθηγητές, όπως εκείνους των ξένων γλωσσών, αγγλικών, γαλλικών και άλλων.

Ίσως να μην υπάρχει άλλη χώρα με τόσο μακρά ιστορία όπως η ελληνική, που να κακοποιεί τόσο βάναυσα τη διδασκαλία της ιστορίας (και της ιστορίας της) στο εκπαιδευτικό της σύστημα, όσον η Ελλάδα.

Συνέχεια →