«Xρυσούς κανόνας» η φτώχεια

«Xρυσούς κανόνας» η φτώχεια

Του Μανώλη Δρεττάκη*

 
 
 


Oι αποφάσεις που πήραν οι ηγέτες των 26 από τα 27 κράτη-μέλη της Eυρωζώνης στη Σύνοδο Kορυφής της 8-9 Δεκεμβρίου έχουν πολλές και σοβαρές συνέπειες και για τα κράτη αυτά, και ιδιαίτερα για τα κράτη-μέλη της Eυρωζώνης. H σοβαρότερη από αυτές είναι η διεύρυνση του δημοκρατικού ελλείμματος της E.E., δεδομένου ότι οι νέες υπερεξουσίες που δίνονται στην Eυρωπαϊκή Eπιτροπή, να ελέγχει και να επιβάλει τροποποιήσεις στους προϋπολογισμούς τους και πρόστιμα στα «απείθαρχα» κράτη, θα έχουν ως αποτέλεσμα το δραστικό περιορισμό τόσο της Eκτελεστικής, όσο και της Nομοθετικής εξουσίας των κρατών που τις υφίστανται. Aναλυτικότερα:

Eίναι γνωστό ότι η ενιαία νομισματική πολιτική, που επιβλήθηκε με την καθιέρωση του ευρώ ως κοινού νομίσματος, είχε ως συνέπεια την αφαίρεση της δυνατότητας από τα Kράτη-μέλη, από τη μία μεριά, να δανείζονται από τις κεντρικές Tράπεζές τους και από την άλλη, να υποτιμήσουν το κοινό νόμισμα, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύθηκε ο δανεισμός τους από την Eυρωπαϊκή Kεντρική Tράπεζα. Στο πλέγμα όλων αυτών των απαγορεύσεων – το οποίο ονομάστηκε από τους οικονομολόγους «ζουρλομανδύας» -, προστέθηκε τώρα ο «χρυσούς κανών», δηλαδή η υποχρέωση των Kρατών-μελών της Eυρωζώνης να εφαρμόσουν μια δημοσιονομική πολιτική, η οποία θα έχει ως στόχο τον περιορισμό του δημόσιου ελλείμματος στο 0,5% του A.E.Π. στη διάρκεια ενός οικονομικού κύκλου. Aυτό σημαίνει ότι τα κράτη πρέπει να έχουν πλεονάσματα στους προϋπολογισμούς τους τα έτη, στα οποία υπάρχει ανάπτυξη και τα πλεονάσματα αυτά να καλύπτουν, σχεδόν στο σύνολό τους, τα δημόσια ελλείμματα των ετών, στα οποία υπάρχει ύφεση, και μέσα σε ένα διάστημα χρόνου, να μειώσουν το δημόσιο χρέος τους στο 60% του A.E.Π. (η κατοχύρωση όλων των παραπάνω ζητείται να γίνει με τροποποίηση των Συνταγμάτων ή με άλλο ισοδύναμο νόμο των Kρατών-μελών της Eυρωζώνης).

O Peter Bofinger, ένας από τους πέντε «σοφούς» οικονομολόγους-συμβούλους της γερμανικής Kυβέρνησης, αντιτίθεται στην εφαρμογή του «χρυσού κανόνος» και προβλέπει ότι η εφαρμογή του μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικά αποτελέσματα, δεδομένου ότι απαγορεύει στα κράτη, το δημόσιο έλλειμμα των οποίων ξεπερνά το όριο που προαναφέρθηκε, να δανείζονται, για να κάνουν παραγωγικές επενδύσεις και επιπλέον, δεν επιτρέπει δαπάνες, για να υπάρξει ανάπτυξη, όταν, μετά από μια ύφεση, η ανάκαμψη της οικονομίας τους είναι χαμηλή (βλ. τεύχος της 10.12.11 του περιοδικού Economιst).
 
Στη Xώρα μας, γίνεται, τους τελευταίους είκοσι μήνες, δοκιμή εφαρμογής του «χρυσού κανόνα», με δραστική μείωση των εισοδημάτων των μισθωτών και συνταξιούχων, περικοπές των δημόσιων επενδύσεων και των κοινωνικών δαπανών και με επιβολή υπέρογκων φόρων. Συνέπειες των μέτρων αυτών ήταν η αύξηση της ανεργίας, η μείωση της κατανάλωσης, το κλείσιμο επιχειρήσεων και η μείωση του «τζίρου» εκείνων που λειτουργούν. Tα μέτρα αυτά, σε συνδυασμό με την πολύ χαμηλή ανάπτυξη στην E.E., επιδείνωσαν την ύφεση, που είχε αρχίσει το 2009, προκάλεσαν μεγάλη υστέρηση των εσόδων και δημόσια ελλείμματα, που φθάνουν ή ξεπερνούν το 10% του A.E.Π., με αποτέλεσμα την παραπέρα αύξηση του Δημόσιου Xρέους τόσο σε δις ευρώ όσο και ως ποσοστό του A.E.Π.

Παρά την προφανή παταγώδη αποτυχία της δοκιμής αυτής, το Δ.N.T., στην έκθεσή του για την ελληνική Oικονομία, προβλέπει την επίτευξη πλεονασμάτων από το 2013 και μετά και μείωση του Δημόσιου Xρέους μας στο 120% του A.E.Π. το 2020 και στο 96% το 2030. Για την επίτευξη των πλεονασμάτων, που προβλέπει το Δ.N.T., η Tρόικα επιβάλλει τη συνέχιση της αποτυχημένης πολιτικής της διετίας 2010-2011. Ήδη, όμως, το 2012 προβλέπεται παράταση της ύφεσης και αύξηση της ανεργίας εξαιτίας της πολιτικής αυτής στη Xώρα μας και στην Eυρωζώνη γενικότερα. Kαι στην απίθανη, όμως, περίπτωση, που οι προβλέψεις αυτές θα πραγματοποιηθούν, και πάλι το Δημόσιο Xρέος πολύ θα απέχει από το 60% του A.E.Π. το 2030. H συνέχιση της δοκιμής για την επίτευξη του «χρυσού κανόνος» στη Xώρα μας θα έχει ως συνέπεια τη μακροχρόνια παραπέρα υποβάθμιση του ήδη υποβαθμισμένου βιοτικού επιπέδου του λαού και όξυνση των δυσβάστακτων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα νοικοκυριά, με αποτέλεσμα να διογκώνονται οι ουρές εκείνων που καταφεύγουν στα συσσίτια, που λειτουργούν οι ενορίες των Mητροπόλεων ανά την Eλλάδα, καθώς και οι Δήμοι, και να αυξάνεται ο αριθμός των πολιτών που αδυνατούν να εξοφλήσουν τους λογαριασμούς της Δ.E.H. και το χαράτσι που περιλαμβάνεται σε αυτούς, με κίνδυνο να τους κοπεί το ρεύμα κ.λπ.

Παράλληλα, με τις παραπάνω συνέπειες της εφαρμοζόμενης πολιτικής παρατηρείται και επιδείνωση της ψυχικής υγείας του πληθυσμού, με αποτέλεσμα την αύξηση του ποσοστού των πολιτών που πάσχουν από κατάθλιψη, καθώς και του αριθμού των επιχειρηματιών που αυτοκτονούν, εξαιτίας της αδυναμίας τους να εξοφλήσουν τα χρέη των επιχειρήσεών τους (λέγεται ότι το 2011 οι αυτοκτονίες παρουσίασαν αύξηση 40%!) Yπάρχουν όμως και άλλες, λιγότερο γνωστές, συνέπειες της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Eνδεικτικά αναφέρω τρεις που έχουν περιέλθει σε γνώση μου:
 
Στη Θράκη, την τόσο εθνικά ευαίσθητη αυτή περιοχή της Πατρίδας μας, συνταξιούχοι – των οποίων οι δραστικά μειωμένες εξαιτίας των μέτρων συντάξεις τους δεν επαρκούν για την κάλυψη των βασικών αναγκών τους – αναγκάζονται να μεταναστεύουν στη γειτονική Bουλγαρία, όπου, λόγω των χαμηλότερων τιμών, οι συντάξεις τους επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών αυτών.

Στην Kρήτη οικογενειάρχες, οι οποίοι παλαιότερα είχαν την οικονομική δυνατότητα, βοηθούσαν χρηματικά ή με είδη τις ενορίες που παρείχαν βοηθήματα ή φαγητό σε οικογένειες ή σε άτομα που βρίσκονταν σε απόλυτη ένδεια. Tην περίοδο των εορτών οι ίδιοι αυτοί οικογενειάρχες έφτασαν στο σημείο να ζητούν από τους προϊσταμένους των ενοριών να τους στείλουν τρόφιμα.

Στην Aθήνα, ένα ζευγάρι ανέργων που μόλις απέκτησε παιδί, μη έχοντας καμμιά άλλη δυνατότητα κάλυψης των βασικών τους αναγκών, οδήγησε τον άνεργο πατέρα του παιδιού στην απόφαση να δεχθεί να πάει μισθοφόρος (!) στη Σομαλία!


Kαι ενώ όλα αυτά τα προβλήματα έχουν οδηγήσει το λαό σε απόγνωση, η τρικομματική Kυβέρνηση ασχολείται αποκλειστικά με την εκτέλεση των εντολών των δανειστών μας, ενώ Yπουργοί της, που ανήκουν στα δύο κόμματα εξουσίας, ασχολούνται, οι μεν με τα εσωκομματικά τους προβλήματα, που κανένα πλέον δεν ενδιαφέρουν, οι δε ονειρεύονται μια αυτοδυναμία στις επικείμενες Eκλογές, χωρίς να έχουν καμμιά ουσιαστική εναλλακτική ρεαλιστική πρόταση για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου, στο οποίο βρίσκεται η Xώρα. Eίναι σαφές ότι η κατάσταση πλησιάζει επικίνδυνα στο οριακό εκείνο σημείο, στο οποίο θα σημειωθεί κοινωνική έκρηξη με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη Xώρα και το λαό.

* O Mανόλης Γ. Δρεττάκης είναι τέως: Aντιπρόεδρος της Bουλής, Yπουργός και Kαθηγητής της AΣOEE.

ΠΗΓΗ: Εφημ. «Χριστιανική», φ. 861 (1175), σελ. 1 και 2. Επίσης: Τρίτη, 24 Ιανουάριος 2012,    http://www.xristianiki.gr/arkheio-ephemeridas/861/xrusous-kanonas-phtokheia.html

Οι δραχμοφονιάδες

Οι δραχμοφονιάδες

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

 
 
 

Το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να καταρρέει στις δημοσκοπήσεις. Ο Παπανδρέου είναι τουρίστας. Οι δελφίνοι του ψυχαγωγούν τον σαλταρισμένο κόσμο λέγοντας βλακείες. Η συγκυβέρνηση δείχνει εικόνα χάους. Τα κόμματα που τη στηρίζουν μοιάζουν με διαλυμένη διαδήλωση. Ο Σαμαράς ξαναβάφει ροζ τις κόκκινες γραμμές. Ο ΛΑΟΣ κάνει μόκο για τις φωτογραφίες με τους εκβιαστές. Ο Παπαδήμος απειλεί με παραίτηση. Και το PSI προχωρεί, με τη Μέρκελ και τη Λαγκάρντ να απειλούν με χρεοκοπία. Όλα ανθηρά…

Φυσικά όλος αυτός ο αχταρμάς είναι το καλύτερο έδαφος για να στρωθεί πάνω του το «κούρεμα». Ο Παπαδήμος ανησυχεί, λέει, μήπως το πολύ σκληρό οικονομικό και κοινωνικό πακέτο που θα συνοδεύσει ως προϋπόθεση το PSI και το νέο δάνειο τρομάξει τους βουλευτές της συγκυβέρνησης και τους σπρώξει να το καταψηφίσουν.

Πλάκα κάνει η πρωθυπουργάρα; Δεν το κόβουν καλύτερα από τη ρίζα το βρωμόχερο τα καμάρια μας, παρά να χρεωθούν την πτώχευση και τη «δραχμή»; Και ποιος τους σώζει ύστερα από την οργή των τηλεδιαύλων;


Ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι παλικαράδες που θα καταψηφίσουν;

Απ' αυτούς, λέω, που σύρθηκαν αμέτρητες φορές να καταπιούν τους κούφιους λεονταρισμούς τους, να σκύψουν το κεφάλι, να ψηφίσουν ό,τι εμφανίστηκε μπροστά τους, να βάλουν τις υπογραφές τους όπου τους ζητήθηκε, να αναγάγουν την πολιτική κωλοτούμπα σε πρωινή γυμναστική και να οδηγηθούν στην πλήρη απαξίωση και στο γιαούρτι.

Ποιοι ακριβώς από τους 250 που στηρίζουν την κυβέρνηση θα απορρίψουν ό,τι έρθει στη Βουλή; Αλλά και ποιος είπε ότι τα σημαντικά και τα κρίσιμα θα περάσουν από τη Βουλή;

Η πρώτη δανειακή πάντως δεν πέρασε – με νόμο «περί κυρώσεώς» της καθάρισε τότε ο Παπακωνσταντίνου. Κι ο Λαφαζάνης ακόμα περιμένει να τη δει για να του φύγει το άχτι…

Ποιοι ακριβώς θα κάνουν αντάρτικο; Αυτοί που καταψήφισαν την τροπολογία Λοβέρδου για τα φαρμακεία και παρακαλούσαν να ξαναέρθει με νόμιμο τρόπο για να την ψηφίσουν;

Εντάξει, είπαμε να στραπατσάρουνε λίγο τον «μακελάρη», αλλά δεν θα τα κάνουνε και λαμπόγυαλο. Εξ άλλου στο τέλος κι αυτοί… «αμελέτητοι» θα καταλήξουν. Θα λένε στα εγγόνια τους ότι δεν πρόλαβαν να μελετήσουν επαρκώς τα νομοσχέδια, τις δανειακές και τα μνημόνια.

Ποιοι ακριβώς είναι αυτοί που θα απορρίψουν τη νομοθετική παρέμβαση Παπαδήμου για την κατάργηση των συμβάσεων και του 13ου και 14ου μισθού; Και ποιος είπε ότι θα ζητηθεί η γνώμη τους αν η τρόικα δεν κάνει πίσω;

Ποια ακριβώς είναι αυτά τα παλικάρια; Να τους δείξετε και σ’ εμάς, να τους δούμε και να τους αγγίξουμε, για να δούμε αν είναι πραγματικοί άνθρωποι, από σάρκα και οστά, και όχι κέρινα ομοιώματα.

Πόσοι ακριβώς από τους 250 θα βρουν τα κότσια να ψηφίσουν «Όχι» αν δεν είναι απολύτως βέβαιοι ότι όλοι οι άλλοι θα ψηφίσουν «Ναι»;

Εξαιρούνται ίσως μόνο όσοι θα επιζητήσουν τη διαγραφή τους – είτε για να κάνουν καριέρα στο μέλλον είτε για να μπορούν να ξαναπατήσουν το πόδι τους στο καφενείο του χωριού τους, στα μπαράκια και στις ταβέρνες. Πόσοι θα είναι αυτοί από τους 250;

Ο Σόρος… αποκαλύπτει
 

Δεν μοιάζει με κίνδυνο η καταψήφιση των όποιων απαιτήσεων τρόικας, Παπαδήμου και Βενιζέλου. Με εκβιασμό μοιάζει για να συνεχίσουν να παίζουν τα σενάρια της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της «δραχμής». Και δεν εκβιάζουν τους βουλευτές, διότι αυτούς τους έχουν χεσμένους. Τον απλό κόσμο εκβιάζουν.

Που δεν την πολυψάχνει μέσα στη ζαλάδα του.

Που σιχάθηκε την πολιτική και οικονομική ανάλυση της πλάκας.

Που τα παιδιά του πεινάνε στα σχολεία της Διαμαντοπούλου και ντρέπονται να το πουν για να μην τα στιγματίσει η φτώχεια τους.

Που ακόμα δεν πήγε στα συσσίτια ούτε βγήκε στις στοές της Αθήνας για να κοιμάται τη νύχτα – αλλά φοβάται ότι θα βγει μόλις χρεοκοπήσουμε και έρθει η «δραχμή».

Α, παρεμπιπτόντως, βγήκε και ο Σόρος να τα πει: «Ένα από τα προβλήματα είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια πανίσχυρη ομάδα, η οποία τάσσεται υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. (…) Πολλοί ιδιοκτήτες εφημερίδων και επιχειρήσεων έχουν πολύ μεγάλο συμφέρον να πληρώνουν τους φόρους σε δραχμή και όχι σε ευρώ».

Σοβαρά; Και ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι… πανίσχυροι εκδότες και επιχειρηματίες που τάσσονται υπέρ της «δραχμής»; Για να τους αγγίξουμε κι αυτούς και να δούμε αν είναι πραγματικοί άνθρωποι και όχι κέρινα ομοιώματα.

Διότι οι πιο μεγάλοι επιχειρηματίες και εκδότες, ειδικά αυτοί με τα μεγαλύτερα χρέη και με τα περισσότερα λεφτά εκτός Ελλάδας, την ίδια σπέκουλα με τον Σόρος, τον Παπαδήμο και τον Βενιζέλο κάνουν με τη «δραχμή».

Καταγγέλλουν κι αυτοί κάτι άλλα, Αγνώστου Ταυτότητας Πανίσχυρα Συμφέροντα, επίσης με πολύ μεγάλα χρέη και πολύ μεγάλες καταθέσεις εκτός Ελλάδας, που με τη «δραχμή» θα φέρουν τα πανίσχυρα ευρώ τους και θα αγοράσουν τα πάντα.

Ενώ οι καταγγέλλοντες μεγάλοι επιχειρηματίες και εκδότες, με τα εξ ίσου μεγάλα χρέη και τις εξ ίσου μεγάλες καταθέσεις εκτός Ελλάδας, για κάποιον αδιευκρίνιστο και μυστηριώδη λόγο, δεν θα μπορούν να κάνουν το ίδιο. Επειδή μάλλον είναι κάτι αθώοι μαλακοπίτουρες και δεν ξέρουν πώς γίνεται η κερδοσκοπία.

 
 
«Προσεχώς Ελληνίδες»
 


Όμως… ονόματα σε αυτή τη φαρσοκωμωδία των γελοίων εκβιασμών μην περιμένετε: έχει μεγαλύτερο σασπένς άμα η «απειλή» είναι ανώνυμη. Το δούλεμα λοιπόν συνεχίζεται αδιαλείπτως. Και θα συνεχιστεί για λίγο ακόμη:

Μέχρι το PSI να «κουρέψει» τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, τους Έλληνες μικροκαταθέτες και τις ελληνικές επιχειρήσεις αφήνοντας σχεδόν ανέγγιχτους τους κερδοσκόπους.

Μέχρι το σύνολο του χρέους να καταστεί, μέσω του ίδιου PSI, ενυπόθηκο.

Μέχρι να εξαφανιστεί κάθε είδος εργασιακού, ασφαλιστικού ή άλλου δικαιώματος και η «εθνική κυριαρχία» να μοιάζει κρυόκωλο ανέκδοτο με τον Τσακ Νόρις.

Μέχρι να εξαϋλωθούν οι μισθοί σε επίπεδα κάτω από αυτά της Βουλγαρίας, για να έρθουν οι Κινέζοι να κατασκευάζουνε εδώ πέρα αυτοκίνητα επειδή θα συμφέρει περισσότερο απ’ όσο στην Κίνα. Όπως δηλαδή θα κάνουνε στη Βουλγαρία, που είναι πιο ανταγωνιστική από εμάς από τότε που μεταναστεύσανε οι μισοί Βούλγαροι και οι συνταξιούχοι τη βγάζουνε με 120 ευρώ και πάνε τα μισά στη βότκα. Το κρέας το αγοράζουνε με τα εμβάσματα της κόρης και της νύφης από την ξενιτιά.

Μέχρι να δεσμευτούμε με νόμους και συμβάσεις για την οικονομική πολιτική της επόμενης δεκαετίας και βάλε.

Μέχρι να μετατρέψει ο Παπακωνσταντίνου κάθε ίχνος πρασίνου σε τσιμέντο και να κάνει τον Αχελώο κλειστό αυτοκινητόδρομο και τη Βάλια Κάντα στριπτιζάδικο. «Προσεχώς Ελληνίδες».

Μέχρι τότε μπορούμε ακόμη να δουλευόμαστε και να φανταζόμαστε πολιτική κρίση. Μόνο που τότε κανείς δεν θα έχει λόγο να συνεχίσει να μας σώζει, αφού ο περίφημος «συστημικός κίνδυνος» θα έχει εξαλειφθεί και η πτώχευσή μας θα είναι πολύ φθηνότερη από τη συνέχιση της «διάσωσης». Ήδη είναι φθηνότερη δηλαδή, αλλά μάλλον πρέπει να δούνε πώς λειτουργεί το μοντελάκι της αναδιάρθρωσης χρέους, γιατί έχουνε και μια Πορτογαλία στην ουρά να περιμένει.

Άμα τιναχτούμε εμείς στον αέρα, θα πρέπει να ψάξουνε για νέα συνταγή, διότι ύστερα θα ακολουθήσουν κι άλλοι και δεν είναι σωστό να ρισκάρουνε οι άνθρωποι.

Το σχέδιο «Καμένη Γη» κοστίζει λιγότερο αν εφαρμοστεί στην Ελλάδα, όχι μόνο επειδή ο «συστημικός κίνδυνος» είναι πιο μικρός. Αλλά και επειδή, επιπλέον, οι πρόθυμοι, οι ρουφιάνοι, οι κουκουλοφόροι και οι ηλίθιοι είναι πολύ περισσότεροι απ’ ό,τι αλλού…

Υστερόγραφο: «Ξέρω πως ποτέ δεν σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος. Το νου σου, ε;». Κατερίνα Γώγου.

 
 
ΠΗΓΗ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2012, http://topontiki.gr/article/29091

Γελοιωδέστατοι!….

Γελοιωδέστατοι!….

Του παπα Ηλία Υφαντή

 
 
 
 


Το δολοφονικό τους σενάριο προωθείται ακάθεκτα: Προκρούστιες περικοπές μισθών και συντάξεων. Και παράλληλα ανεξάντλητος πολλαπλασιασμός χαρατσιών και υπερκέρδη των μαυραγοριτών. Απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας και εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, δημόσιων και ιδιωτικών.
Με επιβολή του βάρβαρου αγγλικού Δικαίου. Όπως έχουν βαφτίσει οι πλαστογράφοι κάθε έννοιας δικαιοσύνης το αποικιοκρατικό αυτό νομικό τερατούργημα. Για να αλυσοδέσουν, δια παντός, την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Και ο καθένας από αυτή τη ληστοσυμμορία, για να εξαπατήσουν για μια ακόμη – πολλοστή – φορά τον ελληνικό λαό, “πουλάνε” γελοιότητα:

Έτσι, που κάποιοι να δηλώνουν υπερπατριώτες. Και να κόπτονται, δήθεν, για τα εθνικά θέματα. Κι από την άλλη να στηρίζουν και υποστηρίζουν με όλη τους την ψυχή και την καρδιά το ξεπούλημα ολάκερης της πατρίδας.

Άλλοι, μέχρι πρότινος το έπαιζαν αντιμνημονιακοί, για να εμπαίζουν, έτσι, τους τυφλωμένους οπαδούς τους. Και να, που τώρα ξαφνικά, με επιδέξιες κωλοτούμπες, μπροστά στη Μέρκελ και το Σαρκοζί, βρέθηκαν να στηρίζουν χέρι-χέρι με τους άλλους προδότες το εθνοκτόνο μνημόνιο και τις συμπαρομαρτούσες ατιμωτικές και δολοφονικές δανειακές συμβάσεις.

Και υποστηρίζουν οι γελοιωδέστατοι ότι είχαν δίκιο, και τότε, που ήταν “εναντίον” του μνημονίου, αλλά και τώρα, που το υποστηρίζουν.

Και οι ηλίθιοι οπαδοί τους, όπως φαίνεται, τους πιστεύουν. Αφού τα γκάλοπ τους δίνουν πρωτοπορία μεταξύ των υπόλοιπων προδοτών και απατεώνων. Παρότι τραβάνε όλοι μαζί το κάρο του δοσιλογισμού.

Και βέβαια οι πρωταίτιοι και πρωταθλητές αυτής της αθλιότητας συναγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα δώσει το ρεσιτάλ της γελοιωδέστερης ηθοποιίας.

Ο ένας και η άλλη λένε ότι ψήφισαν το δολοφονικό μνημόνιο, χωρίς να το έχουν διαβάσει, εν όλω ή εν μέρει. Προφασιζόμενοι εγκληματική ανευθυνότητα, για να κουκουλώσουν την απροκάλυπτα εμπρόθετη δολοφονική τους σκοπιμότητα.

Που ορκίζονται ότι διακαώς επιθυμούν να διακόψουν κάθε σχέση με το αμαρτωλό τους παρελθόν, το οποίο, ωστόσο με περισσή δουλικότητα συνεχίζουν να υπηρετούν.

Αλλά να, που στο δρόμο τους βρέθηκε εκείνη η Μπουμπουλίνα, καθηγήτρια του πανεπιστημίου κ. Ζωή Γεωργαντά, που άναψε φωτιές στα μπατζάκια τους.

Και να, που μας ξαναθύμισαν τον Τερτσέτη και τον Πολυζωίδη οι εισαγγελείς Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης. Που χάλασαν την απ’ την ΕΛΣΤΑΤ και ΕΥΡΩΣΤΑΤ δηλητηριώδη τους σούπα. Και όχι μόνο.

Και τους έκαμαν να βλέπουν – εκτός απ’ το λαό – και αυτοί εφιαλτικά όνειρα. Και ν’ αρχίσουν να ουρλιάζουν και να παραμιλούν υστερικά οι γελοιωδέστατοι:

Ότι οι εισαγγελείς προσβάλλουν, τάχα, το κύρος της Δικαιοσύνης! Που βέβαια το «τιμούν»-υποτίθεται- αυτοί. Οι οποίοι έχουν κάμει νόμο τους τον παραλογισμό, τον αμοραλισμό και την ξετσιπωσιά.

Και βγαίνει και κάποιος, επίδοξος κομματάρχης, που αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τον, όπως φαίνεται, απερχόμενο αρχιτέκτονα της προδοσίας. Και απειλεί με μακελειό όποιον τολμήσει να ενοχλήσει τον πρωταγωνιστή του δολοφονικού, για την Ελλάδα και το λαό της, σεναρίου.

Σάμπως ο ελληνικός λαός, εδώ και δυόμισι χρόνια να βιώνει τίποτε άλλο, εκτός απ’ το νομικό, αστυνομικό και οικονομικό μακελειό.

Ή σάμπως η Δικαιοσύνη να μην συνθλίβεται, συχνά, απ’ τις αθέμιτες άμεσες ή έμμεσες παρεμβάσεις τους. Όπως κι απ’ τη συγκεκριμένη περίπτωση απροκάλυπτα φαίνεται.

Ή σάμπως να μην έχει κατανοήσει η πλειονότητα του ελληνικού λαού την, σε βάρος του, συμπαιγνία εκ μέρους των τρωκτικών της τρόϊκας των δοσιλόγων…

Και να, που, μεταξύ των άλλων, ξεπηδάει, μέσα από την αιθαλομίχλη του Χρηματιστηρίου, με το οποίο καταλήστεψαν τις οικονομίες του ελληνικού λαού, και κάποιος τέως πρωθυπουργός και προφέσορας.

Για να δίνει – με καθυστέρηση ενάμιση και πάνω χρόνου – διαλέξεις της δεκάρας για «το μοιραίο λάθος του μνημονίου». Όταν το έχουν καταλάβει, προ πολλού, ακόμη και οι μπούφοι αυτού του τόπου. Και το φωνάζουν ακόμη και οι πέτρες του. Και που φευ κάποιοι προφέσορες πληροφορούνται τελευταίοι τις συνέπειες της προδοσίας τους…
 
Και έπεται η συνέχεια.Έτσι που, όλοι οι ομογάλακτοι να έχουν επιλέξει ο καθένας το παραλήρημά του, με το οποίο θα συγκινήσουν και θα εξαπατήσουν τους ηλίθιους ψηφοφόρους τους.

Όπως ταιριάζει στα χαϊδεμένα παιδιά της Μπίλντεμπεργκ, της Τριμερούς και πάσης αποχρώσεως νεοναζισμού και σιωνισμού …

παπα-Ηλίας, Ιανουαρίου 26, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/01/26/….B9/

Το νόμισμα στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο ΙV


Το νόμισμα στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο – Μέρος ΙV
Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού

Κείμενα των: Δέσποινας Ευγενίδου, Ευαγγελίας Αποστόλου, Γιάννη Στόγια, Παναγιώτη Τσελέκα, Μαίρης Φουντουλή, Ευτέρπης Ράλλη, Αλέξη Τότσικα.

Συνέχεια από το Μέρος ΙII:
http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2617

Χρήση και κυκλοφορία του νομίσματος στον αρχαίο ελληνικό κόσμο

Η χρήση των νομισμάτων στις συναλλαγές και τις πληρωμές δημόσιου και ιδιωτικού χαρακτήρα από τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ., τα καθιέρωσε σταδιακά ως την επικρατέστερη μορφή χρήματος στον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Πόλεις – κράτη και ηγεμόνες εξέδωσαν τα δικά τους νομίσματα για να εδραιώσουν την αυτονομία τους, για να διευκολύνουν τις οικονομικές συναλλαγές τους και για να επωφεληθούν από την ίδια τη διαδικασία της κοπής, κερδίζοντας σε μέταλλο.

Ο αργυρός στατήρας, όπως προσδιοριζόταν στον κάθε σταθμητικό κανόνα, και το τετράδραχμο ήταν τα βασικά νομίσματα για κρατικές συναλλαγές ή για μεγάλης κλίμακας πληρωμές. Αντίθετα, για τις καθημερινές συναλλαγές χρησιμοποιούνταν οι μικρότερες αργυρές υποδιαιρέσεις, οι οποίες όμως δεν ήταν ιδιαίτερα πρακτικές λόγω του μικρού μεγέθους τους. Αυτό οδήγησε, ήδη από το β’ μισό του 5ου αιώνα π.Χ., στη σταδιακή αντικατάστασή τους από μεγαλύτερου μεγέθους νομίσματα σε χαλκό, αρκετά πιο φθηνό μέταλλο από τον άργυρο.
Για την έκδοση νομισμάτων σε πολύτιμο μέταλλο χρησιμοποιήθηκε, εκτός από τον άργυρο και το χαλκό, ο ήλεκτρος και ο χρυσός. Κατά κανόνα, η κοπή χρυσών νομισμάτων στον Ελλαδικό χώρο είναι σπάνια μέχρι και τα μέσα περίπου του 4ου αιώνα π.Χ., επειδή η αξία του χρυσού ήταν πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με τον άργυρο. Για αυτό το λόγο φυλασσόταν για περιόδους ανάγκης ή για σημαντικές πληρωμές.
Συνήθως τα ελληνικά κράτη επέβαλλαν τη χρήση των εκδόσεών τους μέσα στην εδαφική περιοχή τους, χωρίς να αποκλείουν αναγκαστικά την κυκλοφορία κοπών άλλων εκδοτριών αρχών, και ενίοτε έπαιρναν άμεσα μέτρα για να το πετύχουν. Σε πολλές περιπτώσεις η νομισματική παραγωγή δεν ήταν συστηματική και μεταξύ των εκδόσεων μεσολαβούσαν μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ο αριθμός των νομισμάτων που εκδίδονταν είχε άμεση σχέση με τα μέταλλα που διέθεταν οι εκδίδουσες αρχές και το εύρος των κερματικών συναλλαγών. Από τη διοχέτευσή τους στην αγορά, μέσω διαφόρων κρατικών πληρωμών, και της ανακύκλωσής τους, μέσω της κάθε είδους φορολογίας, παρεμβαλλόταν η κυκλοφορία τους.
Χρήσιμες πληροφορίες για τη νομισματική κυκλοφορία αλλά και την οικονομία των διαφόρων περιοχών του ελληνικού κόσμου παρέχουν τα νομίσματα, που ανακαλύπτονται τυχαία ή κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, μεμονωμένα ή ως θησαυροί. Ιδιαίτερα οι θησαυροί, τα νομίσματα δηλαδή που αποκρύφθηκαν ή απωλέσθηκαν ως σύνολα στο παρελθόν, αποτελούν σημαντική πηγή και για τη χρονολόγηση των νομισμάτων.
 
«Θησαυρός» Από την Ακρόπολη Αθηνών, 1886
 
Ο «θησαυρός» από 62 αργυρά νομίσματα ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια των ανασκαφών του 1886 στο βράχο της Ακρόπολης. Βρέθηκε κοντά στο Ερέχθειο, σε στρώμα που συμπεριλάμβανε μαρμάρινες αναθηματικές κόρες, κομμάτια επιγραφών και πήλινα αντικείμενα. Πρόκειται για το στρώμα καταστροφής, που σχετίζεται με την πυρκαγιά που προκάλεσαν οι Πέρσες στα μνημεία του ιερού βράχου, όταν κατέλαβαν την Αθήνα το 480 π.Χ. Το εύρημα περιλαμβάνει μόνον αθηναϊκές κοπές. Ένα τμήμα του είναι οι μικρές υποδιαιρέσεις, όπως οβολοί με τον τύπο του τροχού, που ανήκουν στα χρόνια της διακυβέρνησης της πόλης από την οικογένεια των Πεισιστρατιδών (560-510 π.Χ.).
Τα περισσότερα όμως νομίσματα είναι πρώιμες γλαύκες, δηλαδή τετράδραχμα με την κεφαλή της Αθηνάς στην πρόσθια όψη και τη γλαύκα στην άλλη. Το κακότεχνο της κατασκευής των συγκεκριμένων νομισμάτων πιθανόν να οφείλεται στη μαζική παραγωγή τους που χρονολογείται τη δεκαετία του 480 π.Χ., λίγα χρόνια πριν την εισβολή των Περσών. Την περίοδο αυτή οι Αθηναίοι εξέδωσαν μεγάλη ποσότητα νομισμάτων για να ναυπηγήσουν και να συντηρήσουν ισχυρό στόλο από τριήρεις.
Ο «θησαυρός» ίσως να ήταν μια προσφορά σε κάποιο από τα ιερά της Ακρόπολης. Η έκφραση ευλάβειας προς το θείο συχνά συνδέθηκε με την εξαγορά της ευμένειας του θεού με την προσφορά υλικών αγαθών, με αποτέλεσμα στα ιερά να συγκεντρώνονται πλούσια αναθήματα. Η συγκέντρωση μεγάλου πλούτου από τα ιερά είχε σαν επακόλουθο την ανάπτυξη έντονης οικονομικής δραστηριότητας σε αυτούς τους χώρους, όπως για παράδειγμα την κατάθεση χρημάτων προς φύλαξη αλλά και τη λήψη δανείων.
 
«Θησαυρός» Από την Όλυνθο Χαλκιδικής, 1931
 
Ο «θησαυρός» εντοπίστηκε σε οικία της Ολύνθου στη Χαλκιδική κατά τη διάρκεια εκτεταμένων ανασκαφών στον αρχαίο οικισμό. Αποτελείται από 34 αργυρά νομίσματα, από τα οποία 33 είναι τετράδραχμα της Χαλκιδικής Συμμαχίας και ένα τετράδραχμο της Ακάνθου, πόλης στην ανατολική Χαλκιδική.
Πρόκειται για ένα ποσό 136 δραχμών, αρκετά σημαντικό αν αναλογιστούμε ότι την εποχή αυτή η τιμή πώλησης ενός ακινήτου ξεκινούσε από τις 280 δραχμές. Η Όλυνθος ήταν η πρωτεύουσα της Χαλκιδικής Συμμαχίας, η οποία από τα τέλη του 5ου και το πρώτο μισό του 4ου αιώνα π.Χ., αποτέλεσε ισχυρή πολιτική, στρατιωτική και οικονομική δύναμη στο βορειοελλαδικό χώρο. Η σπουδαιότητα της Συμμαχίας αντανακλάται και στην πλούσια νομισματική της παραγωγή. Η δαφνοστεφανωμένη κεφαλή του Απόλλωνα στην πρόσθια και η κιθάρα του θεού στην οπίσθια όψη των νομισμάτων των Χαλκιδέων, θεωρούνται από τις αριστοτεχνικότερες παραστάσεις της αρχαίας σφραγιστικής. Οι Χαλκιδείς αντιστάθηκαν με σθένος στα σχέδια του Φίλιππου Β’, βασιλιά της Μακεδονίας, για επέκταση του βασιλείου του.
Η Συμμαχία διαλύθηκε το 348 π.Χ., όταν ο μακεδόνας βασιλιάς κατέλαβε ύστερα από πολιορκία την Όλυνθο και σε επίδειξη ισχύος κατέστρεψε την πόλη και εξανδραπόδισε τους κατοίκους της. Με αυτό το γεγονός πολύ πιθανόν να συνδέεται και η απόκρυψη του «θησαυρού». Ο κάτοχος των νομισμάτων απέκρυψε στο μαγειρείο της οικίας του ό,τι πιο πολύτιμο είχε στα χέρια του, με την προσδοκία μετά την πάροδο του κινδύνου να αναζητήσει το «θησαυρό» του.
 
«Θησαυρός» Από την Αρχαία Κόρινθο, 1930
 
Ο «θησαυρός» βρέθηκε σε μια κοιλότητα του εδάφους κάτω από το δάπεδο της βόρειας στοάς στην Αγορά της αρχαίας Κορίνθου. Αποτελείται από ένα χρυσό περιδέραιο και 51 χρυσούς στατήρες — 41 του Φιλίππου Β’ και 10 του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τα νομίσματα του Φιλίππου προέρχονται από τα νομισματοκοπεία της Πέλλας και της Αμφίπολης, ενώ του Αλεξάνδρου από τα νομισματοκοπεία της Αμφίπολης, της Μιλήτου, της Ταρσού, της Σαλαμίνας στην Κύπρο και της Σιδώνας.
Η ανεύρεση εκδόσεων των μακεδόνων βασιλέων στην Κόρινθο πιθανόν να σχετίζεται με την παρουσία των μακεδονικών στρατευμάτων στην Πελοπόννησο μετά το 338 π.Χ. και την εγκατάσταση φρουράς για τον έλεγχο του Ισθμού. Ο «θησαυρός» πρέπει να αποκρύφθηκε μετά το 330 π.Χ., όταν ο Αλέξανδρος είχε πλέον καταλύσει την Περσική αυτοκρατορία και επέκτεινε τα όρια του κράτους του προς τα βάθη της Ανατολής. Εκείνη την εποχή καθιερώθηκε η συστηματική έκδοση και η ευρύτερη χρήση του χρυσού νομίσματος στον ελληνικό κόσμο.
Η έντονη εκμετάλλευση των μεταλλείων χρυσού στη Μακεδονία από τον Φίλιππο Β’ και η πρόσβαση του Αλεξάνδρου στα πλούσια αποθέματα της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών επέτρεψε την κοπή χρυσών νομισμάτων σε μεγάλες ποσότητες που κατέκλυσαν τις αγορές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί η αναλογία του χρυσού προς τον άργυρο από 1:13 σε 1:10. Έτσι, ο κάθε χρυσός στατήρας του «αντιστοιχούσε σε 20 αργυρές δραχμές, όσο περίπου ήταν ο μηνιαίος μισθός ενός πεζού στρατιώτη.
 
«Θησαυρός» από τη Μύρινα Καρδίτσας, 1970
 
Ο «θησαυρός», τυχαίο εύρημα που εντοπίσθηκε μέσα σε μελαμβαφή όλπη, αποτελείται από 149 στατήρες Αίγινας. Απ’ αυτούς οι 131 έχουν την παράσταση της θαλάσσιας χελώνας, και τοποθετούνται χρονολογικά στον πρώιμο 5ο αιώνα π.Χ. Οι υπόλοιποι 18 στατήρες ανήκουν στον τύπο της χερσαίας χελώνας, που υιοθετήθηκε μετά την απώλεια της ανεξαρτησίας του νησιού, το 457 π.Χ.
Η απόκρυψη του «θησαυρού» χρονολογείται γύρω στο 440 π.Χ. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα υστερόσημα, σφραγίσματα μεταγενέστερα με τα οποία επαναφέρει στην κυκλοφορία τα κέρματα η ίδια εκδίδουσα αρχή ή κάποια άλλη, επίσημη ή όχι, και συναντώνται τόσο στους πρώιμους όσο και στους οψιμότερους στατήρες του «θησαυρού».
Φαίνεται πως σχετίζονται με τη σταδιακή έλλειψη αυτού του είδους νομισμάτων από τις συναλλαγές, που με τη σειρά της οφείλεται στην κάμψη της νομισματικής παραγωγής της Αίγινας. Πάντως στην περιοχή της Θεσσαλίας, μολονότι είχαν ήδη κυκλοφορήσει οι πρώτες τοπικές αργυρές κοπές, ακολουθώντας και αυτές τον αιγινητικό νομισματικό σταθμητικό κανόνα, η επίμονη προτίμηση του νομίσματος της Αίγινας στις συναλλαγές και τους αποθησαυρισμούς απηχεί τον διεθνή χαρακτήρα του.
 
Νομίσματα από το Κωρύκειον Άντρον
 
Το Κωρύκειον Άντρον στις πλαγιές του Παρνασσού, όχι μακριά από το πανελλήνιο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς, υπήρξε στην αρχαιότητα τόπος λατρείας του Πάνα και των Νυμφών. Οι ανασκαφές στο εσωτερικό του σπηλαίου αποκάλυψαν πλήθος τεχνουργημάτων, όπως πήλινα ειδώλια, αγαλματίδια, αγγεία και νομίσματα, κατάλοιπα της λατρευτικής δραστηριότητας στο ιερό. Τα περισσότερα από τα εκατό νομίσματα που περισυλλέγησαν, είναι χάλκινα και χρονολογούνται στον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ. Τα 2/5 των νομισμάτων εκδόθηκαν από νομισματοκοπεία γειτονικά με το Κωρύκειον Αντρον, όπως των Φωκέων, των Λοκρών και των Αιτωλών.
Τα υπόλοιπα προέρχονται από περισσότερο απομακρυσμένες περιοχές, όπως τη Θεσσαλία, την Αττική, την Πελοπόννησο, την Κέρκυρα, τη Λευκάδα, τη Μακεδονία και τη Μ. Ασία. Τα νομισματικά ευρήματα μαρτυρούν για την ποικίλη προέλευση των προσκυνητών του ιερού. Η καθιέρωση των χάλκινων νομισμάτων στο μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού κόσμου από τον 4ο αιώνα π.Χ. έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καθημερινή ζωή καθώς αποσκοπούσε στη διευκόλυνση των συναλλαγών τοπικού χαρακτήρα και στην εξοικονόμηση πολύτιμου μετάλλου με την αντικατάσταση αργυρών κοπών. Σε αντίθεση με τα νομίσματα από ευγενή μέταλλα, οι χάλκινες κοπές χρησιμοποιούνταν από όλα τα κοινωνικά στρώματα, και κυρίως από όσους συμμετείχαν στις πανηγύρεις, τις αγορές, τα δικαστήρια, τους ταξιδιώτες. Συνεπώς, η κυκλοφορία και η γεωγραφική εξάπλωση του χάλκινου νομίσματος είναι περισσότερο αντιπροσωπευτική της διακίνησης των ανθρώπων.
 
Ιδεολογία και συμβολισμός
 
Τα νομίσματα ήταν αντικείμενα ευρείας χρήσης. Στην επιφάνειά τους αποτυπώνονταν θέματα χαρακτηριστικά της πόλης και εύκολα αναγνωρίσιμα από τους πολίτες. Με αυτή την έννοια, στην παράσταση και στην επιγραφή των νομισμάτων, συμπυκνώνονταν τα σύμβολα της κάθε ανεξάρτητης πόλης – κράτους και αργότερα του κάθε ηγεμόνα.
 
Μυθολογικές παραστάσεις και Θεοί
 
Στα νομίσματα των πόλεων απεικονίζονται θέματα από την αρχαία ελληνική μυθολογία και τη θρησκεία. Πρόκειται για μύθους που τις περισσότερες φορές αφορούν στην τοπική ιστορία της πόλης (καταγωγή, τοπικοί ήρωες, προέλευση του ονόματος, ιδρυτές), κάνοντας έτσι και τα νομίσματα περισσότερο αναγνωρίσιμα. Το φτερωτό άλογο Πήγασος, ξεπήδησε από τη Μέδουσα Γοργώ, όταν την αποκεφάλισε ο Περσέας. Η Αθηνά Χαλινίτις, έδωσε στο μυθικό ήρωα Βελλερεφόντη τα χαλινάρια για να τον δαμάσει στην Κόρινθο, δίπλα στην πηγή Πειρήνη, σύμφωνα με το μύθο. Το δίπτυχο Πήγασος-Αθηνά είναι ο κύριος τύπος των κορινθιακών νομισμάτων από τον 6ο αιώνα π.Χ. έως το τέλος της κορινθιακής νομισματοκοπίας τον 3ο αιώνα μ.Χ.
 
Χλωρίδα – Πανίδα
 
Από τις πιο αγαπητές νομισματικές παραστάσεις είναι αυτές που προέρχονται από το βασίλειο των ζώων και των φυτών. Τις περισσότερες φορές επιλέχθηκαν γιατί ήταν τα κύρια προϊόντα μιας πόλης ή γιατί συνδέονταν με το όνομά της. Ζώα της ξηράς και της θάλασσας, αμφίβια και ερπετά, πτηνά και έντομα, δέντρα, φύλλα, καρποί, φρούτα και κάθε λογής φυτά, κοσμούν νομίσματα διαφόρων πόλεων.
Στα τετράδραχμα της Εφέσου, η μέλισσα συνδέεται με τη λατρεία της Αρτέμιδος, αφού οι ιέρειές της ήταν γνωστές ως «μέλισσαι». Σταθερός νομισματικός τύπος της Κυρήνης υπήρξε η παράσταση του φυτού σιλφίου, χάρη στο εμπόριο του οποίου η πόλη όφειλε την πλεονεκτική της θέση ανάμεσα στις ελληνικές αποικίες της Αφρικής.
Το σίλφιον δεν υπάρχει πια ως φυτικό είδος και παραδίδεται από τους αρχαίους συγγραφείς Θεόφραστο και Διοσκουρίδη ως φάρμακο για όλες τις ασθένειες. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι στην εποχή του βρέθηκε μόνο ένα φυτό σιλφίου, το οποίο πρόσφεραν στον αυτοκράτορα Νέρωνα ως το τελευταίο δείγμα αυτού του πασίγνωστου τότε είδους. Το σέλινο που αποδίδεται φυσιοκρατικά, στην πρόσθια όψη των αργυρών, αλλά και των χάλκινων νομισμάτων του Σελινούντος στη Σικελία, λειτουργούσε και ως «λαλούν σύμβολο» της πόλης. Η παράσταση του φυτού με την ίδια ονομασία με την πόλη, κάνει άμεσα αναγνωρίσιμο το νόμισμα και αυτή είναι μια πρακτική που ακολούθησαν πολλές πόλεις.
 
Γλυπτά
 
Πολλές φορές στα νομίσματα απεικονίστηκαν γλυπτά έργα που ήταν ονομαστά στην αρχαιότητα και η φήμη τους διατηρήθηκε με το πέρασμα του χρόνου. Οι χαράκτες της αρχαϊκής και της κλασικής εποχής απέφυγαν, κατά κανόνα, να αντιγράψουν σύγχρονα γλυπτά έργα και προτίμησαν να διατηρήσουν μια αυτονομία στην τέχνη τους. Οι χαράκτες όμως της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής εποχής πολύ συχνά αντέγραψαν έργα της κλασικής εποχής, αποτυπώνοντας το μεγαλείο της δημιουργίας των προκατόχων τους.
Τα νομίσματα αυτά έγιναν έτσι πολύτιμοι μάρτυρες για έργα που δεν σώζονται και βοήθησαν στην αναπαράστασή τους από τη νεώτερη έρευνα. Στα νομίσματα της Επιδαύρου, απεικονίζεται ο τύπος του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Ασκληπιού, θεού της ιατρικής, καθιστού με σκήπτρο και φίδι. Βρισκόταν στην Επίδαυρο, έδρα της λατρείας του Ασκληπιού και ήταν φημισμένο έργο του γλύπτη Θρασυμήδη από την Πάρο. Πρόκειται για σπάνια περίπτωση κατά την οποία το νόμισμα και το γλυπτό ανήκουν στην ίδια εποχή.
 
Πορτραίτα
 
Οι ηγεμόνες των ελληνιστικών βασιλείων τόλμησαν να απεικονίσουν τα πορτραίτα τους στα νομίσματά τους, μια συνήθεια που είχαν ξεκινήσει ήδη από τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. οι σατράπες της υπό περσική κατοχή Ανατολής. Αυτή η τακτική, που στα ρωμαϊκά χρόνια έγινε κανόνας, εξυπηρετούσε διάφορους σκοπούς.
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά με τα οποία επέλεγε να αποδοθεί ο κάθε ηγεμόνας, δηλαδή το διάδημα, απλή ταινία ή με κέρατα, η δορά ελέφαντα, το ακτινωτό στέμμα, το κράνος, του προσέδιδαν μεγαλύτερη αίγλη ως σύμβολα εξουσίας ή θεοποίησης και τον συνέδεαν στις συνειδήσεις των λαών τους με συγκεκριμένα πρότυπα. Οι εικονιστικές αυτές κεφαλές μετέφεραν και διέδιδαν την εικόνα του βασιλέα, ηγεμόνα ή μονάρχη και την έκαναν γνωστή, προπαγανδίζοντας τη δύναμή του, σε συνδυασμό και με τις μεγαλεπήβολες επιγραφές στα νομίσματα που έκοψαν.
Από τεχνικής απόψεως τα πορτραίτα, στην αρχή ιδεαλιστικά, στη συνέχεια ρεαλιστικά, άλλες φορές είναι στατικά και δείχνουν περιορισμένα στην κυκλική επιφάνεια των νομισμάτων και άλλες φορές διακρίνονται από δυναμισμό και ελευθεριότητα, που προδίδουν τη δύναμη και την τόλμη του χαράκτη τους.
Γυναικεία πορτραίτα απαντούν κατεξοχήν στα νομίσματα του βασιλείου της Αιγύπτου. Στους χρυσούς στατήρες, που εξέδωσαν οι ελληνικές πόλεις περί το 196 π.Χ., προκειμένου να τιμήσουν τον ρωμαίο στρατηγό Τίτο Φλαμινίνο, για την νίκη του εναντίον του Φιλίππου Ε’ στις Κυνός Κεφαλές (197 π.Χ.), αποτυπώθηκε ένα ρεαλιστικό πορτραίτο του. Αποτελεί ταυτοχρόνως ένα από τα τελευταία του είδους του ελληνιστικό πορτραίτο σε ευρωπαϊκό έδαφος και το πρώτο ρωμαϊκό. Το πορτραίτο του βασιλιά Ευκρατίδη Α’ της Βακτρίας αποδίδεται με κράνος και ψηλό λοφίο, κέρατο και αυτί βοδιού, στοιχεία που εμπλουτίζουν τη φυσιοκρατική εικόνα του.
 
Οικοδομήματα
 
Πολλές ελληνικές πόλεις απεικόνισαν στην οπίσθια όψη των νομισμάτων τους οικοδομήματα και αρχιτεκτονικά σύνολα. Σ’ αυτά συγκαταλέγονται ναοί και ιερά διαφόρων αρχιτεκτονικών τύπων, που πολλές φορές αποδίδονται προοπτικά ή άλλες με στοιχεία του περιβάλλοντος χώρου και συνήθως συνοδεύονται από το λατρευτικό άγαλμα του θεού, στο εσωτερικό τους. Στις περιπτώσεις των σύνθετων οικοδομημάτων και των αρχιτεκτονικών συμπλεγμάτων από δυο ή περισσότερους ναούς οι χαράκτες εκμεταλλεύτηκαν με άριστο τρόπο την μικρή μεταλλική επιφάνεια των νομισμάτων.
Στο ίδιο εικονογραφικό θέμα ανήκουν παραστάσεις με τείχη πόλεων, πύλες και αψίδες, βωμούς, γέφυρες, αλλά και λιμάνια με νεώρια, φάροι, καθώς και ειδικές κατασκευές με συγκεκριμένη χρήση. Στην πίσω πλευρά χάλκινου νομίσματος της Αλεξάνδρειας απεικονίζεται ο Φάρος της πόλης, ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας, η φήμη του οποίου είναι γνωστή ως τις μέρες μας. Ήταν έργο του έλληνα αρχιτέκτονα Σωστράτου και παραγγέλθηκε από τον Πτολεμαίο Β’ (286-246 π.Χ.).
 
Πηγές
 
● Υπουργείο Πολιτισμού – Νομισματικό Μουσείο, «Η Ιστορία του Νομίσματος», Αθήνα, χ.χ.

●  Αλέξης Τότσικας, «η δραχμή μας», Ιστόραμα, 2002.

●  Ιστορία των νομισμάτων, «Ήτοι εγχειρίδιον ελληνικής νομισματικής / Barclay V. Head», μεταφρασθέν εκ της αγγλικής και συμπληρωθέν υπό Ιωάννου Ν. Σβορώνου, πίνακες Α΄-ΛΕ΄, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1898.

● Αδαμάντιος Γ. Κρασανάκης, «Νομισματική Ιστορία και τα Αρχαία Νομίσματα Κρήτης». Αθήνα, 2003.


ΠΗΓΗ:  Ημερομηνία καταχώρησης 20-01-2012, http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=1336

Γράμμα στους μαθητές: Γιορτή 3 ιεραρχών

Γράμμα στους μαθητές: Γιορτή 3 ιεραρχών*

Του Γιώργου Μάλφα**

 
 
 

Βασίλειος ο Μέγας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Γρηγόριος ο Θεολόγος: τρεις φωτεινές προσωπικότητες ανταμώνουν στον κοινό τόπο της αγιότητας.
Γίνονται θέματα σχολικών εργασιών στο μάθημα των θρησκευτικών, αντικείμενο κηρυγμάτων απ’ τον άμβωνα, άλλοθι βολικής αργίας στις 30 του Γενάρη…
Συμπιέζεται η αγιότητα να χωρέσει σε βιβλία και ομιλίες, σε αργίες και επετείους και πάντα μας διαφεύγει.

Τους «Προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων» τιμά ράθυμα και υποκριτικά η δημόσια εκπαίδευση, σε μια συγκυρία φέτος άκρως συγκρουσιακή. Η δωρεάν δημόσια παιδεία που ποτέ δεν ήταν δωρεάν και σε λίγο δεν θα ‘ναι  δημόσια στο μάτι του κυκλώνα.

Ποιος, αλήθεια, γιορτάζει και γιατί σήμερα; Αξίζει να απαντηθεί αυτή η διερώτηση.

Αποτολμώ μια κρίση, αποδέχομαι την κριτική: Νομίζω πως χάσκει μετέωρη μπροστά στην απαξίωση του σχολείου η επίκληση της προστασίας των Τριών Ιεραρχών.

Ποιο όραμα παιδείας και ποια πρόταση ζωής εμπνέει το μαθητή, το δάσκαλο και το γονιό; Ποιο πρότυπο ανθρώπου διαπλάθουμε στην Ελλάδα σήμερα; Τι σχέση μπορεί να έχει  η άσκηση στην αλήθεια της ζωής που μας υπέδειξαν με τη ζωή τους οι τιμώμενοι Ιεράρχες, με την καθημερινότητα  του σχολείου που βιώνουμε;

Από την αγωγή στην παιδεία και την εκπαίδευση, από την εκπαίδευση στην εξειδίκευση και από κει στην απασχόληση. Φαύλος ο κύκλος, ανακυκλώνει αδιάκοπα τη ζωή σαν επιβίωση.

Αγαπημένη μου μαθήτρια, αγαπημένε μου μαθητή
Τούτα τα χρόνια της σχολικής σου διαδρομής συμμετέχεις σ’ έναν  αγώνα ανελέητο. Σ’ έναν πρωταθλητισμό ακραίων επιδόσεων. Δυνατότερα, ψηλότερα, γρηγορότερα!

Ενοχλητικά μονότονα και απειλητικά επαναλαμβάνεται η συμβολή των γονιών, των συγγενών και των δασκάλων σου:  «Τώρα κρίνεται το μέλλον σου, πρόσεξε!» Άδικο δεν είναι; Να κρίνεται το όλον της ζωής σε κάποιες εξετάσεις που θα δώσεις στα δεκαεπτά σου χρόνια;

Άδικο δεν είναι; Να κλειδώνεται το μέλλον με επαγγελματικές επιλογές της οικογένειας στα δεκατέσσερά σου χρόνια; Η δοκιμασία σου επώδυνη και οι απαιτήσεις δυσβάσταχτες. Συνθλίβεται η ψυχή και το κορμί σου, στα πιο ευαίσθητα, στα πιο όμορφα χρόνια, αυτά της εφηβείας. Ο πιο σκληρά εργαζόμενος είσαι, σύμφωνα με τις μετρήσεις. Ξεκινάς τη μέρα σου με  ανιαρό επτάωρο στη σχολική αίθουσα, συνεχίζεις με ένα απαιτητικό απόγευμα στο φροντιστήριο, για να καταλήξεις εξουθενωμένος αργά το βράδυ στο σπίτι για το διάβασμα της επόμενης ημέρας.

Οι γονείς αυτά τα χρόνια στο πλευρό σου. Σε ρόλο σπόνσορα, να ποντάρουν πάνω σου όλα τα απωθημένα τους όνειρα. Ο μύθος της δωρεάν παιδείας άτρωτος στο χρόνο, στρεβλώνει τις έννοιες,  υποκλέπτει κατάφωρα τη ζωή. Ας πληρώνει ο πατέρας και η μάνα απ’ το υστέρημα. Ή τώρα ή ποτέ…

Σφύζουν από ζωή τα φροντιστήρια. Άψογες τεχνικές επίλυσης ασκήσεων που προπονούν εργαλειακά τον υποψήφιο. Να περάσει τον πήχη, να πιάσει την επιθυμητή βάση μορίων, να επιτύχει… Η αγωγή στα αζήτητα, η σπουδή αποσπασματικά τεμαχισμένη και τοποθετημένη σε κουτάκια για τις ανάγκες  των εξετάσεων.

Θυμάμαι τον περασμένο Οκτώβρη, που συμμετείχες στην κατάληψη του σχολείου μας ενώ το φροντιστήριο συνέχιζε απρόσκοπτα.

Χωρίς ενοχές και ψευδαισθήσεις για τις χαμένες ώρες που με βόλεψαν ανέλπιστα, σε ρώτησα τότε γιατί δεν έκανες κατάληψη και στο φροντιστήριο.
 
Για σκέψου, πρωτότυπη ιδέα!»
– «Στο φροντιστήριο δάσκαλε πληρώνω!» μου απάντησες. Και όλη η αλήθεια των λόγων σου εξαντλούνταν αποστομωτικά και κυνικά μπροστά στο ταμείο την ώρα της καταβολής των διδάκτρων.

Σε βλέπω τα βράδια να γυρνάς αποκαμωμένος στους δρόμους με την τσάντα στον ώμο, να περιμένεις στη στάση του λεωφορείου, χαζεύοντας αφηρημένα στο κενό της προσμονής, και μετά να διασκεδάζεις την πλήξη σου –  χαριτωμένα είν’ η αλήθεια – με περιπαικτικούς αστεϊσμούς και χειρονομίες σε βάρος ανυποψίαστων επιβατών.

Θα ανταμώσουμε το άλλο πρωί στο σχολείο. Θα μπω στην τάξη για μάθημα τις τελευταίες ώρες του προγράμματος, όταν θα έχουν προηγηθεί τα μαθήματα  κατεύθυνσης. Θα ‘σαι κουρασμένος και δεν θα ‘χεις όρεξη για τίποτα. Τότε θα σε προκαλέσω αμήχανα σε θεολογική κουβέντα για τα μικρά και τα μεγάλα: για τον πλούτο και τη φτώχια, για την ειρήνη και τον πόλεμο, για τα διλήμματα της βιοηθικής, για τον έρωτα, τη σεξουαλικότητα και τον γάμο, για το νόημα της ζωής και του θανάτου. Αλλά εσύ θα είσαι ήδη αλλού… Κι εγώ θα πασχίζω απογοητευμένος να ανταποκριθώ στα ελάχιστα της παιδαγωγικής μου υποχρέωσης. Μου απομένει, ευτυχώς, να διαβάζω με κλεφτές ματιές ευαίσθητα στιχάκια γραμμένα πάνω στο θρανίο σου. Να χαίρομαι τούτη την έκπληξη και να απορώ! Από πού να ξεμύτισε, άραγε, τόση τρυφερότητα στο ζοφερό σκηνικό μιας τόσο άχαρης διαδικασίας; Να ‘σαι καλά!

Αγαπημένε μου μαθητή, αγαπημένη μου μαθήτρια
Συγχώραμε  για τη στενάχωρη κριτική, για τον κοινότοπο προβληματισμό που μόλις προηγήθηκε. Τούτο το σχολείο που μας πονά και το πονάμε, το κρίνουμε με αυστηρότητα γιατί το αγαπάμε. Είμαστε σάρκα από τη σάρκα του. Προσπάθησα μόνο να σου πω, ότι οι Τρεις Ιεράρχες που σήμερα ψευδεπίγραφα τιμάμε δεν χωρούν στις τελετές μας. Οι βάσεις των μορίων, οι περιζήτητες σχολές, τα επαγγέλματα υψηλής απορρόφησης, οι πρώτοι των πρώτων στις Πανελλαδικές…, όλα αυτά βρίσκονται στον αντίποδα του κόσμου των Ιεραρχών μας. Εκτός ύλης δηλαδή. Ασφυκτιά το όραμα ζωής των Αγίων μας στις προσχηματικές αντιπαραθέσεις για το 3,5 % του ΑΕΠ για την παιδεία, στο οποίο η κοινωνία χρεώνει όλη την κακοδαιμονία του σχολείου της, τη στιγμή που το όραμά της για τη ζωή  βρίσκεται στο 0%!

Δεν πιστεύουμε σε τίποτα  και πουθενά. Απουσία νοήματος στην προσωπική και κοινωνική μας ζωή. Πασχίζουμε να καλύψουμε το κενό στις δομές και στο περιεχόμενο ενός σχολείου που προπαγανδίζει την ατομική επιβίωση του «εγώ ελπίζω να τη βολέψω!».

Που ζυγιάζει την αξία των παιδιών μας με μέτρα και σταθμά που κονταίνουν το μεγαλείο του προσώπου τους.

Κραυγαλέο παράδειγμα «αποτυχίας» η πορεία ζωής των τριών Ιεραρχών!
Και εξηγούμαι… Ήταν και οι τρεις γόνοι ευκατάστατων κοινωνικά, οικονομικά και μορφωτικά οικογενειών. Κάτοχοι αξιοζήλευτης παιδείας και καλλιέργειας που εκπλήσσει ακόμη και σήμερα. Στις καλύτερες σχολές και δίπλα στους αρίστους των δασκάλων της εποχής τους σπουδάζουν τα πάντα: ρητορική, φιλοσοφία, θεολογία, αστρονομία, γεωμετρία, ιατρική. Και στο απόγειο αυτό εγκαταλείπουν τα πάντα πίσω τους: τιμητικά καθηγητικά καθήκοντα, προσοδοφόρα δικηγορία και ρητορική, περίφημα εκκλησιαστικά αξιώματα. Αρνούνται τον κόσμο του πλούτου, της δόξας και της εξουσίας. Αποσύρονται στην έρημο επιλέγοντας τη σκληρότατη άσκηση, μορφώνουν εκεί τον έσω άνθρωπο, δοκιμάζουν τις αντοχές της σχέσης τους με το Θεό, σπουδάζουν με αίμα και δάκρυα τη ζωή του Πνεύματος.

Και επιστρέφουν κατόπιν στον κόσμο αδειάζοντας την αγάπη τους. Μοιράζουν την περιουσία τους στη φτωχολογιά  και γίνονται:

Ø      Όχι δάσκαλοι, αλλά μαθητές, που μαθητεύουν με ταπείνωση στον πόνο και την ανέχεια, τη θλίψη και τη στέρηση, τον πειρασμό και τα πάθη των ανθρώπων

Ø      Όχι  δεσπότες, αλλά επίσκοποι και πατέρες, που διακονούν το μυστήριο του όλου ανθρώπου και οδηγούν με έργα θυσίας και καθαρή προσευχή το «λογικό ποίμνιο» που τους εμπιστεύθηκε η Χάρη του Θεού στην αγκαλιά Του.

Ακατανόητη η ζωή των Τριών Ιεραρχών για τις αξίες του πολιτισμού μας, μετεξεταστέα στη διαδικασία αξιολόγησης του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που τους «σεμνύνεται» ως προστάτες του.

Μήπως δεν έχει και τόση σημασία τελικά; Πάντοτε έτσι δεν ήταν; Τα κριτήρια επιτυχίας του κόσμου,  κριτήρια αποτυχίας για την αγιότητα και αντιστρόφως. Από τη μια, η αυτάρκεια της επιτυχίας που δεν ελπίζει σε τίποτε. Από την άλλη, η αποτυχία που έχει χάσει τα πάντα και ψάχνεται να δώσει κι άλλα. Το σχολείο μας, πάει καιρός τώρα, που έχει επιλέξει…

Χρόνια μας  πολλά!


Γενάρης 2007
 
 
 
* Το αρχικό κείμενο είχε τίτλο: ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  ΣΗΜΕΡΑ.

** Ο Γιώργος Μάλφας είναι καθηγητής θεολόγος σε σχολεία της  περιοχής της Πάτρας. Δημοσιεύεται με δική του συναίνεση.

ΠΗΓΗ: Posted on Ιανουαρίου 30, 2009 by manitaritoubounou, http://manitaritoubounou.wordpress.com/2009/01/30/gramma-ma8ites-giorti-3ierarxwn-gmalf-1/

O πρωταγωνιστής της ταινίας “Ostrov” εξομολογείται…ι

Ο Πέτρος Μαμώνοφ Νικολάεβιτς,
ο πρωταγωνιστής της ταινίας “Ostrov”, μιλάει…

 
 
 
Το καλοκαίρι του 2006 ο Πέτρος Μαμώνοφ “κήρυξε” στο Σότσι στη Μαύρη Θάλασσα. Ήταν αμέσως μετά την πρεμιέρα της ταινίας “Ostrov”. Αυτό το κείμενο αποδεικνύει ότι ο τεράστιος αυτός ηθοποιός και μουσικός, καταλαβαίνει πολύ καλά τι είναι πνευματική ζωή και ότι ο ρόλος του στο έργο μόνο τυχαίος δεν ήταν.

“Πόσο διεστραμμένα είναι όλα σήμερα!" Οι κριτικοί συζητούσαν πρόσφατα για την ταινία “Ostrov” του Pavel Lunghin και μιλούσαν για την εκκλησία σαν να είναι κάτι μυθικό, σαν να είναι ο Ilya Murometz (πρόσωπο της παλαιάς ρωσικής παράδοσης σ.σ.).

Πώς να ζήσεις εάν δεν πιστεύεις τίποτα; Τριγυρίζω συγχυσμένος δεξιά και αριστερά.Ενώ όταν έχεις πίστη, όσο κουρασμένος και να είσαι, θα δώσεις τη θέση σου σε μια γριούλα στο λεωφορείο. Κι αυτό είναι χριστιανισμός. Τρέχεις να πλύνεις τα πιάτα χωρίς να σου το ζητήσουν. Είναι αυτό μια χριστιανική πράξη; Είναι.

Μην επιμένεις συνεχώς ότι έχεις δίκιο. Μη φωνάζεις “Το φαγητό είναι κρύο”. Κάνε υπομονή δύο λεπτά να στο ξαναζεστάνουν. Η καημένη η γυναίκα σου θα το κάνει γρήγορα. Είναι και αυτή κουρασμένη. Ο καθένας με το ρυθμό του και τις έννοιες του. Γιατί όλο επιμένετε, «η γυναίκα είναι υποχρεωμένη…», «ο άντρας πρέπει…» κ.τ.λ.

Αγάπη είναι να πορεύεσαι με κάποιον και να τον υποφέρεις. Να, βλέπεις κάποιον πεσμένο με τα μούτρα στο χιόνι (συνηθισμένο στη Ρωσία σ. σ.).Εμείς γρήγορα θα σκεφτούμε ότι είναι μεθυσμένος. Κι αν έχει πάθει ανακοπή καρδιάς; Τι κι αν είναι μεθυσμένος. Βοήθησέ τον να σηκωθεί, βάλε τον σ’ ένα παραπέτο να μην παγώσει. Αλλά όχι. Εμείς συνεχίζουμε το δρόμο μας. Ξεφεύγουμε από τον ίδιο τον εαυτό μας. Πρέπει να ζούμε όχι λέγοντας: “Δώσε μου”, αλλά “πάρε από εμένα”. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως είναι να δώσεις το πουκάμισο που φοράς. Έχουμε συνηθίσει να ζούμε ανάποδα.

Όσα είναι ευάρεστα στο Θεό τα απορρίπτουμε.

Το κυριότερο, μη διστάζεις να βοηθήσεις τον αδύνατο. Για μας ισχύει το αντίθετο – “κατάπιε τον”. Ο πλούσιος παίρνει από το φτωχό κι αυτό το λίγο. Κλέβει όσο πιο πολύ γίνεται και μετά κρύβεται πίσω από ψηλούς φράχτες, για να μην του τα πάρουν άλλοι.

Έχουμε μια στρεβλή αντίληψη για τον χριστιανισμό. Αλλά τα πράγματα είναι απλά. Πόσο αίμα μπορείς να δώσεις στον άλλο; Είναι γραμμένο: “όσα κάνεις για τους αδελφούς μου τους ελαχίστους, σ’ Εμένα το κάνεις”.

Να μπορείς να καθίσεις όσο πιο πολύ μπορείς στο προσκέφαλο της μάνας του, που υποφέρει από τα χρόνια και τις αρρώστιες. Να πού και πώς πρέπει να πεθαίνουμε κάθε μέρα!

Όπως τα παιδιά που έστειλαν στην Τσετσενία. Ένας κρετίνος πετάει μια χειροβομβίδα και ένας αντισυνταγματάρχης έπεσε πάνω της. Δε δίστασε και σκοτώθηκε. Έσωσε οχτώ άτομα. Ήταν κομμουνιστής. Αβάπτιστος. Σκέφτηκε όμως χριστιανικά.

Γιατί τι σου χρησιμεύει να πηγαίνεις στην εκκλησία και η καρδιά σου να είναι άδεια; Χωρίς μια χριστιανική πράξη. Μπορείς εσύ να επισκεφτείς όλα τα Άγια Όρη και να προσκυνήσεις όλα τα λείψανα. Τσάμπα. Βλέπεις ένα φτωχό, κακομοίρη και σκέφτεσαι “θα είναι από εκείνους τους απατεώνες που δείχνει η τηλεόραση”.
 
– “Δώσε του 50 καπίκια. Δε θα φτωχύνεις”. Η αληθινή μαφία είναι αυτοί οι πέντε-έξι που χειραγωγούν τα πλήθη από την τηλεόραση….

Δε διακόπτω τους άλλους όταν μιλούν. Οι Άγιοι Πατέρες μας μαθαίνουν να στεκόμαστε μπροστά στους άλλους σαν να είμαστε μπροστά σε μια παλιά εικόνα. Τι σημαίνει να μην κρίνεις; Να μη βγάζεις καταδικαστικές αποφάσεις. Γνώμη είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε. Ο Χριστός προσπάθησε να κάνει κάποιες διευκρινήσεις στους Φαρισαίους, ενώ ο θυμός του ήταν δίκαιος. Έχεις δίκιο όταν θυμώνεις με τον εαυτό σου επειδή π.χ. χτες βράδυ μέθυσες. Να μισείς την αμαρτία σου, τα πάθη σου, αυτά που σε βασανίζουν και δε βρίσκεις γιατρικό. Μόνο αν μισήσεις την αμαρτία βαθιά θα γευτείς το άρωμα της νίκης. Αν και μεγάλος, κάθε μέρα προσπαθώ να μαθαίνω. Να, πηγαίνω συχνά με το λεωφορείο μέχρι την Μόσχα. Δύο ώρες χωρίς στάση. Μπροστά μου κάθονταν δύο νεαροί, μεθυσμένοι. Έβριζαν, μιλούσαν πάρα πολύ άσχημα. Έτρεμα και μόνο στην σκέψη ότι πρέπει να τους υποστώ για δύο ώρες. Μετά όμως σκέφτηκα. Για να δούμε. Ποιοι είναι αυτοί οι νεαροί; Μεγάλωσαν σε χωριό. Τι είδαν εκεί; Τον πατέρα μεθυσμένο, τη μάνα να τους δίνει σφαλιάρες, βρισιές. Η τηλεόραση συνεχώς ανοιχτή. Αυτή είναι η νέα γενιά. Τι να τους ζητήσεις. Εγώ προσωπικά τους έμαθα κάτι; Πέρασα το κατώφλι του σπιτιού τους; Τους διάβασα κάποιο βιβλίο; Βγαίνω από το λαβύρινθο των σκέψεών μου και διαπιστώνω ότι φθάσαμε…

Όλα είναι στα χέρια μας: το πώς ακούμε, το αν τα μάτια μας είναι καθαρά, το εάν τα αυτιά μας είναι κλεισμένα, το εάν η ψυχή μας είναι ξεκλειδωμένη, το αν η συνείδησή μας είναι καθαρή. Με αυτά τα πράγματα πρέπει να ασχοληθούμε. Οι άγιοι μας μαθαίνουν: σώσου και είναι αρκετό για μια ζωή. Τρόπος δράσης; Φτιάξε τον εαυτό σου. Ένα χιλιοστόμετρο. Αλλά αυτό το χιλιοστόμετρο θα φέρει πιο πολύ φως. Εάν μείνουμε όμως μόνο σε διαπιστώσεις…. τίποτα δε θ’ αλλάξει. Μόνο το κακό, από το οποίο έχουμε αρκετό, θα πολλαπλασιαστεί. Να ελαττώσουμε την κακία. Αυτό προσπαθήσαμε και με την ταπεινή ταινία μας το “Ostrov”.

Ίσως κάποιοι κριτικοί έχουν δίκιο. Ίσως υπάρχει πολύ “φλυαρία” στις κινήσεις. Προσπάθησα να τις εξηγήσω. Βρισκόμασταν σε μια περίεργη κατάσταση, μια αδυναμία από την οποία προσπαθήσαμε μ’ όλες μας τις δυνάμεις να βγούμε. Όπως τα παιδιά, δεν προσπαθούσαμε να καταλάβουμε, αλλά να συγκρατήσουμε τι συμβαίνει με τον άνθρωπο που αρχίζει να πιστεύει, και προσπαθεί να γνωρίσει το Θεό, όπως ήταν ο ήρωάς μου…..

Επειδή ξεχνάμε ότι η αμαρτία είναι έλλειψη φωτός.  Εμείς της δίνουμε μορφή, την κάνουμε χειροπιαστή… Με τους ερεθισμούς μας. Με την έλλειψη σεβασμού στον άλλο… Τι είναι παράδεισος και τι είναι κόλαση; Οι Πατέρες μας μαθαίνουν ότι παντού υπάρχει ένας ωκεανός θεϊκής αγάπης. Όσους λαθεύουν τους τιμωρεί με το μαστίγιο της αγάπης. Σκεφτείτε – έναν ωκεανό αγάπης, όπου όλος ο κόσμος αγαπιέται. Αυτό μας λείπει σ’ αυτή τη ζωή, η αγάπη. Να λοιπόν η κόλαση, η έλλειψη αγάπης. Και αν το σκοτάδι είναι έλλειψη φωτός, η σκοτεινή ψυχή, όταν βγαίνει στο φως, λειώνει. (….)
 
Το μόνο που θέλω είναι να μεταδώσω κάτι από την προσωπική μου εμπειρία. Είμαι σαν όλους τους άλλους – αδύνατος. Αλλά αισθάνθηκα μια ανάγκη. Αισθάνομαι την Αλήθεια σαν κάτι το επείγον, σαν έναν κόμπο στο λαιμό. Μια από τις ονομασίες του Χριστού είναι ο Ήλιος της Αλήθειας. Προς αυτόν τον ήλιο κατευθύνομαι μ’ όλες μου τις πενιχρές δυνάμεις.
Διαβάζω: «Δε ζούμε ποτέ τη στιγμή. Ακόμη και τότε που καθόμαστε στο τραπέζι οι σκέψεις μας πετάνε, πότε στα αγγουράκια, πότε στο κβας, πότε στη σούπα. Δοκιμάστε έστω ανά λεπτό την ημέρα, όταν δεν έχετε κάτι να κάνετε, να συγκεντρωθείτε στον εαυτό σας, για να ζήσετε το τώρα. Σ’ εκείνο ακριβώς το λεπτό. Είναι πολύ δύσκολο. Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας θα είναι να αισθανθείτε την παρουσία του Θεού».

Αισθάνομαι ηθοποιός; Εγώ είμαι ο Μαμμόνωφ Πέτρος Νικολάεβιτς. Προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ. Δίνω κάθε στιγμή όλες μου τις δυνάμεις. Όταν μετά από πέντε χρόνια θα κοιτάξω πίσω και θα πω: «Πως μπόρεσες να παίξεις τόσο χάλια;» Θα έχω τη συνείδησή μου ήσυχη, επειδή εκείνη τη στιγμή έκανα ότι μπορούσα.

Έτσι ήταν και με την ταινία “Ostrov”. Πέτυχε έτσι; Θα εντυπωσιάσει. Προσπάθησα να βοηθήσω τον εαυτό μου και τους γύρω μου. Όταν ο Χριστός μπήκε στην Ιερουσαλήμ επί πώλου όνου, τον έραναν με λουλούδια και τον υποδέχθηκαν με επευφημίες. Το ζωάκι πίστευε ότι σ’ αυτό, απευθύνονται όλα αυτά. Έτσι είμαστε και εμείς σαν τον όνο που έφερε το Χριστό. Εγώ έχω πολλά ταλέντα, αλλά τα έχω με την αξία μου; Ένα γενναιόδωρο χέρι τα έσπειρε… Ζω μ’ αυτά. Προσπαθώ να μην τα διαψεύσω, να μην τα προδώσω. Δεν έχω οργασμούς με το “εγώ” μου. Καταλαβαίνω ότι εγώ, ο Πέτρος Μαμμόνωφ δεν έκανα κάτι με την αξία μου. Έχω με τι να περηφανευτώ; Σ’ όσους ο Θεός δίνει, τους το ζητάει. Πρέπει να ζήσουμε όσο πιο καθαρά μπορούμε. Όλα είναι τόσο εύθραυστα, απροστάτευτα…

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:  www.proskynitis.blogspot.com, Larisa Maljucovwww.novayagazeta.ru, http://klassikoperiptosi.blogspot.com

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012, http://ahdoni.blogspot.com/2011/02/ostrov.html

Σημείωση από το ΜτΒ: Δείτε ολόκληρη την ταινία εδώ: Η ταινία: Το νησί-Остров-The Island-Ρωσία 2006, Posted on Μαΐου 17, 2008 by manitaritoubounou, http://manitaritoubounou.wordpress.com/2008/05/17/tonisi-ostrob-rwsia2006/

Σκοτώθηκε σε τροχαίο ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

Σκοτώθηκε σε τροχαίο ο Θόδωρος Αγγελόπουλος!!!
Πέθανε ο Ποιητής των εικόνων!

Του Παναγιώτη Βήχου*

 
 
 

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μεταφέρθηκε σοβαρά τραυματισμένος σε νοσοκομείο του Φαλήρου έπειτα από τροχαίο ατύχημα που συνέβη στις 7 το απόγευμα της Τρίτης στον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας.
Ο σκηνοθέτης βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα και τη στιγμή που διέσχιζε το οδόστρωμα, μετά το πρώτο τούνελ του περιφερειακού, παρασύρθηκε από ιδιωτική μοτοσικλέτα που οδηγούσε ειδικός φρουρός, ο οποίος βρισκόταν εκτός υπηρεσίας.

Σύντομο βιογραφικό

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1935 και σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, εν ώρα γυρίσματος στις 24 Ιανουαρίου 2012.

Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1935.  Σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθηνών, όμως εγκατέλειψε τις σπουδές του, πριν πάρει το πτυχίο του.

Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας, φιλμογραφίας και εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1964 και μέχρι το 1967, εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη.

Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, "Εκπομπή", στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, "Αναπαράσταση", κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό σηματοδοτώντας την "αυγή" του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου.

Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και Χρυσό Φοίνικα, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.

Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ' όλο τον κόσμο.

Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ.

Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος.

Ταινίες


• 1968: Η Εκπομπή, μικρού μήκους
• 1970: Αναπαράσταση
• 1972: Μέρες του 'Α36
• 1975: Ο θίασος
• 1977: Οι Κυνηγοί
• 1980: Ο Μεγαλέξανδρος
• 1983: Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη
• 1984: Ταξίδι στα Κύθηρα
• 1986: Ο Μελισσοκόμος
• 1988: Τοπίο στην Ομίχλη
• 1991: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού
• 1995: Το βλέμμα του Οδυσσέα
• 1998: Μια αιωνιότητα και μια μέρα
• 2003: Τριλογία – Ι. Το λιβάδι που δακρύζει
• 2008: Τριλογία – ΙΙ. H σκόνη του χρόνου

 «Ξεχάστε με στη θάλασσα»

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
 Είμαι επισκέπτης
 Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
 κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"
 Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
 Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
 Ότι δεν έχω καν όνομα
 Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
 Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
 Ξεχάστε με στη θάλασσα
 Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία
».

(Aνέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)

* Ο Παν.  Βήχος είναι μουσικοσυνθέτης και υπεύθυνος του ΠΚ και του Φόρουμ, σύμφωνα με το Νόμο.

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύθηκε: Τετ Ιαν 25, 2012 1:19 am , http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=209702#209702

Το νόμισμα στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο ΙΙI

Το νόμισμα στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο – Μέρος ΙΙΙ
Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού

Κείμενα των: Δέσποινας Ευγενίδου, Ευαγγελίας Αποστόλου, Γιάννη Στόγια, Παναγιώτη Τσελέκα, Μαίρης Φουντουλή, Ευτέρπης Ράλλη, Αλέξη Τότσικα.

Συνέχεια από το Μέρος ΙIΙ:
http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2614
Τα νομίσματα των βασιλέων: Φίλιππος Β’


Μια νέα εποχή στην κοινωνική, οικονομ
ική και πολιτική δομή του αρχαίου κόσμου σηματοδοτήθηκε με το Φίλιππο Β’, βασιλιά της Μακεδονίας. Από το 359 ως το 336 π.Χ. κατόρθωσε να επεκτείνει τα όρια του κράτους του και να το καταστήσει τη σπουδαιότερη δύναμη στον ελλαδικό χώρο. Έχοντας τον έλεγχο μεταλλείων στη Μακεδονία και τη Θράκη, ιδι¬αίτερα τα μεταλλεία χρυσού και αργύρου στην περιοχή του Παγ¬γαίου, ο Φίλιππος ήταν σε θέση να εκδόσει νομίσματα σε μεγαλύ¬τερες ποσότητες από ότι όλοι οι προκάτοχοί του και να ξεπεράσει τα έσοδα κάθε ελληνικής πόλης – κράτους, με εξαίρεση ίσως την Αθή¬να.

Ο Φίλιππος εξέδωσε νομίσματα και στα τρία μέταλλα, το χρυσό, τον άργυρο και το χαλκό. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του συστήματός του ήταν ότι για τα νομίσματα από πολύ­τιμο μέταλλο ακολουθήθηκαν δυο διαφορετικοί σταθμητικοί κανόνες. Ο άργυρος κοβόταν καθόλη τη δι­άρκεια της βασιλείας του Φιλίππου ακολουθώντας ένα τοπικό σταθμητικό κανόνα, τον οποίο εφάρμοζαν για τις αργυρές νομισματοκοπίες τους το Κοινό των Χαλκιδέων με έδρα την Όλυνθο, η Άκανθος στην ανατολική ακτή της Χαλκιδικής, και η Αμφίπολη κοντά στις εκβολές του Στρυμόνα, όπου το τετράδραχμο είχε θεωρητι­κό βάρος 14,52 γραμ.

Ως εμπροσθότυπος των αργυρών τετραδράχμων, επιλέχθηκε — για πρώτη φορά στα νομίσματα των βασιλέων της Μακεδονίας — το κεφάλι του Δία. Για την άλλη όψη επιλέχθηκαν δυο τύποι: ο έφιππος άνδρας, που σύμφωνα με κάποιες απόψεις είναι ο ίδιος ο Φίλιππος, και ο νεαρός ιππέας που κρατά κλαδί φοίνικα, και αποτελεί αναφορά στη νίκη του αλόγου του Φιλίππου στην Ολυμπιάδα του 356 π.Χ.

Η κοπή του χρυσού άρχισε γύρω στα 345 π.Χ., σύμφωνα με τον αττικό σταθμητικό κανόνα, όπου ο στατήρας είχε θεωρητικό βάρος 8,54 γραμμάρια. Στην πρόσθια όψη των στατήρων απεικονίζεται το κεφάλι του θεού Απόλλωνα, ενώ η παράσταση της πίσω πλευράς, ένα άρμα που το σέρνουν δυο άλογα, σχετίζεται με ανάλογη νίκη του Φιλίππου στους Ολυμπιακούς αγώνες.

Νομίσματα με τους τύπους και το όνομα του Φιλίππου συνέχισαν να εκδίδονται και μετά το θάνατό του το 336 π.Χ. και κυκλοφόρη­σαν ευρέως στον ελλαδικό χώρο, τη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Οι χρυσοί στατήρες και τα αργυρά τετράδραχμα, που διείσδυσαν στην Ευρώπη μέσω των Βαλ­κανίων, έγιναν σταδιακά αντικείμενο μίμησης από τους κελτικούς λαούς κατά μήκος του Δούναβη και οι απομιμήσεις αυτές επηρέα­σαν με τη σειρά τους τα νομίσματα της Γαλατίας και της Βρετανίας κατά τον 1ο αιώνα π.Χ.

 

                                                                                                                                                    Μέγας Αλέξανδρος

 

Ο Μέγας Αλέξανδρος βασίλεψε από το 336 ως το 323 π.Χ. Συνέχισε το έργο του πατέρα του Φιλίππου Β’ και δημιούργησε μια τεράστια αυτοκρατο­ρία, που εκτεινόταν από τη Μακεδονία μέχρι τα βάθη της Ανατολής. Η ρευστοποίηση μέρους από τα αμύθητα πλούτη των Αχαιμενιδών, που περιήλθαν στην κατοχή του, επέφερε σημαντικές αλλαγές στις οικονομικές συνήθειες του ελληνικού κόσμου.

Ο Αλέξανδρος εφάρμοσε ενιαία νομισματική πολιτική στο αχανές κράτος. Επέβαλε την έκδοση των ίδιων τύπων από πολλά συγχρόνως νομισματοκοπεία ενώ για τα νομίσματά του σε ευγενή μέταλλα ακολούθησε τον αθη­ναϊκό σταθμητικό κανόνα που ήταν ευρύτατα αποδεκτός την εποχή εκείνη. Εντυπωσιακές ποσότητες αργυρών και χρυσών αλεξάνδρειων κοπών κατέκλυσαν τις αγορές της Ανατολικής Μεσογείου, και σε αυτό συνέβαλε και η επιστροφή των παλαιμάχων και των μισθοφόρων του Αλεξάνδρου στις πατρίδες τους.

Στην πρόσθια όψη των χρυσών στατήρων, απεικονίζεται η κεφαλή της θεάς Αθηνάς με κορινθιακό κράνος, πιθανόν εμπνευσμένη από το κολοσσιαίο χάλκινο άγαλμα της Αθηνάς Προμάχου του Φειδία στην Ακρόπολη. Η οπίσθια όψη αυτών των νομισμάτων φέρει την καθαρά συμβολική παράσταση της Νίκης και προβάλει την ιδέα ότι η Νίκη αποτελεί μια από τις ιδιότητες του Μακεδόνα βασιλιά.

Το κεφάλι του Ηρακλή, μυθικού προγόνου του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας, επιλέγεται ως εμπροσθότυπος των αργυρών και χάλ­κινων κοπών. Ο Δίας καθισμένος σε θρόνο να κρατά αετό και σκή­πτρο απεικονίζεται στις αργυρές κοπές, όπως τετράδραχμα, δραχ­μές αλλά και δεκάδραχμα. Οι συγκεκριμένοι τύποι είχαν γενική παραδοχή από τους Έλληνες. Ταυτόχρονα ήταν αποδεκτοί και από τους λαούς της Ανατολής οι οποίοι έβλεπαν σε αυτούς τους δικούς τους θεούς, όπως τον Βάαλ στη μορφή του Διός και τον Μελκάρτ ή τον Γκιλγκαμές στο πρόσωπο του Ηρακλή.

Νομίσματα με τους τύπους και το όνομα του Αλεξάνδρου συνέχισαν να παράγονται και να κυκλοφορούν μετά το θάνατο του βασιλιά από τους Διαδόχους, τους Επιγόνους και πολλές πόλεις μέχρι και το 2ο αιώνα π.Χ. Ενδεικτικό της αποδοχής των αργυρών νομισμάτων του είναι το γεγονός ότι πλήθος απομιμήσεών τους εκδόθηκαν από διάφορους λαούς και ηγεμόνες στις παρυφές του ελληνιστικού κόσμου.

 

                                                                                                                                         Συμμαχικά και Κοινά νομίσματα

 

Στη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας συνάφθηκαν διάφορες στρατιωτικές συμμαχίες πόλεων ή εθνών, προ­κειμένου να αντιμετωπίσουν συλλογικά ένα προβλεπόμενο κίνδυνο (π.χ. Α’ Αθηναϊκή Συμμαχία) ή να απαλλαγούν από άλλης μορφής υποτέλεια, όπως η αθηναϊκή ηγεμονία, που προά­σπιζε τα αθηναϊκά κυρίως συμφέροντα με δυσβάστακτο για τους λοιπούς Έλληνες τρόπο. Σε ορισμένες περιπτώσεις το κοινό νόμι­σμα αποτελούσε μέρος της ενιαίας τακτικής της συμμαχίας. Επίσης ιδρύθηκαν Συμπολιτείες και Κοινά, πολιτικό-στρατιωτικές και πολιτειακές ενώσεις των πόλεων σε διάφορες περιοχές, που μεταξύ των άλλων κοινής αποδοχής δεσμεύσεων, ήταν η έκδοση κοινού νομίσματος. Οι κοπές αυτές χαρακτηρίζονταν από περιορι­σμένη και τοπική κυκλοφορία.

Ευβοϊκή Συμπολιτεία. Συστάθηκε και ανέπτυξε τοπικό ρόλο τον 4ο αιώνα π.Χ. Καταρχάς υπό την επιρροή της Θήβας εντάχθηκε στο μέτωπο εναντίον των Αθηναίων και στη συνέχεια, σε ρήξη πλέον με τη Θήβα, οδηγήθη­κε σε προσωρινή προσέγγιση με την Αθήνα. Οι νομισματικές εκδόσεις της Ευβοϊκής Συμπολιτείας έχουν ως κύριες παραστάσεις την κεφαλή της νύμφης Εύβοιας και το μοσχάρι, το οποίο αποτελούσε τη σπουδαιότερη πηγή πλούτου του τόπου, καθιστό ή όρθιο. Οι παραστά­σεις αυτές εναλλάσσονται στις δύο όψεις των νομισμά­των, ενώ το βάρος τους ακολουθεί αρχικά τον αιγινιτικό, στη συνέχεια τον αττικό σταθμητικό κανόνα, ανάλογα με τη σφαίρα επιρροής στην οποία βρισκόταν η Συμπολιτεία.

Κοινόν των Βοιωτών. Υπήρχε ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ. Η περίοδος της μεγαλύτερης ανάπτυξης του συμπίπτει με κείνη της θηβαϊκής ηγεμονίας, 378-362 π.Χ. Στην πρόσθια όψη των στατήρων κυριαρχεί η παράσταση της βοιωτικής ασπίδας, το εθνικό έμβλημα των Βοιωτών. Στην άλλη συνα­ντάται ποικιλία παραστάσεων, συνήθως αυτή του κρατήρα.

Δελφική Αμφικτυονία. (336/5-334 π.Χ.) Ο θρησκευτικός αυτός οργανισμός περιελάμβανε δώδεκα αντιπροσώπους ελληνικών πό­λεων, που ανέλαβαν την ευθύνη του ιερού για πολύ μικρό χρονικό διάστημα, αμέσως μετά το θάνατο του Φιλίππου Β’ της Μακεδο­νίας. Εξέδωσε ξεχωριστής ποιότητας αργυρά νομίσματα, στατήρες και δραχμές. Η κεφαλή της Δήμητρας, πεπλοφόρου και με στεφάνι από στάχυα, εικονίζεται στην πρόσθια όψη των στατήρων ενώ στην άλλη, ο Απόλλων, η κυρίαρχη θεότητα των Δελφών, καθισμένος στον ομφαλό της γης, στηρίζεται στη λύρα του.

Κοινόν των Αιτωλών. Τέλη 4ου – μέ­σα 2ου αιώνα π.Χ. Απέκτησε αξιόλο­γη υπόσταση και δράση κυρίως ύστε­ρα από την ανάδειξη των Αιτωλών σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη της κεν­τρικής Ελλάδας τον 3ο αιώνα π.Χ. Από τις νομισματικές εκδόσεις της Αιτωλικής Συμπολιτείας, τα τριώβολα (ημίδραχμα) κόπηκαν σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες ιδίως στις τελευ­ταίες δεκαετίες της ύπαρξής της, εξυπηρετώντας την κάλυψη ασταμά­τητων στρατιωτικών αναγκών. Στην πρόσθια όψη τους απεικονίζεται το κεφάλι της Αταλάντης με καυσία (κά­λυμμα κεφαλιού) και στην άλλη ο Κα­λυδώνιος κάπρος που τρέχει προς τα δεξιά. Στο κυνήγι του άγριου αυ­τού ζώου πρωταγωνίστησε η μυθική ηρωίδα Αταλάντη με τα βέλη της, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, που αποδόθηκε και στις παραστά­σεις των νομισμάτων.

Κοινόν των Ακαρνάνων. Έδρασε από τον 4ο αι. π.Χ. μέχρι το 167 π.Χ., ως αντίποδας του Κοινού των Αιτωλών, ασθενέστερος αλλά υπολογίσιμος. Στην πρόσθια όψη των στατήρων, που εξέδω­σε το Κοινό, κυριαρχεί η παράσταση του ανθρωπόμορφου ταύρου, προσωποποίηση του ποτάμιου θεού Αχελώου. Η προάσπιση του ποταμού, πηγής ζωής και ανάπτυξης της Ακαρνανίας, και της δια­τήρησης του ελέγχου του ως φυσικού συνόρου, υπήρ­ξε η πρωταρχική μέριμνα των Ακαρνάνων, στον συνε­χή ανταγωνισμό τους με τους Αιτωλούς. Στην οπίσθια όψη των στατήρων εικονίζεται καθιστός ο Απόλλων Άκτιος.

Κοινόν Ηπειρωτών (234/3-168 π.Χ.) Η δράση του συμπίπτει με τα κρίσιμα χρόνια της ιδιόμορφης και καταλυτικής εμφάνισης των Ρωμαίων στον ελλαδικό χώρο, 234/3-168 π.Χ. Η νομισματοκοπία του Κοινού, στατήρες και δραχμές κυρίως, αναπτύσσεται στις τε­λευταίες δεκαετίες του, ξεκινώντας πριν από το 180 π.Χ., ενώ τη μεγαλύτερη ακμή της παρουσιάζει το τελευταίο διάστημα, ειδικά τις παραμονές της τελικής αναμέτρησης με τους Ρωμαίους, το 168 π.Χ., που επεφύλασσε το βάναυσο τέλος της Ηπείρου. Οι συ­ζευγμένες κεφαλές του Δωδωναίου Δία με στεφάνι από φύλλα δρυός και της νύμφης Διώνης, στην πρόσθια όψη των στατήρων, θυμίζουν τη σύνθεση στα νομίσματα της Πτολεμαϊκής δυναστείας. Σε μια σύγχρονη περίπου πτολεμαϊκή κοπή εικονίζονται ενωμένες οι κεφαλές του Σαράπιδος και της Ίσιδος. Στην οπίσθια όψη απο­δίδεται επιτιθέμενος ταύρος, μέσα σε στεφάνι δρυός.

Κοινόν των Θεσσαλών. Ιδρύθηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. και λειτούρ­γησε υπό ρωμαϊκή κηδεμονία μέχρι την εποχή του Αυγούστου. Στην πλούσια νομισματοκοπία του δεσπόζουν οι αργυροί στατή­ρες, με την κεφαλή του δαφνοστεφανωμένου Δία στην πρόσθια όψη και στην άλλη τον αγαλματικό τύπο της Αθηνάς Ιτωνίας.

Αχαϊκή Συμπολιτεία (τέλη 3ου-2ος αι­ώνας π.Χ.). Μια από τις σπουδαιότερες συμμαχίες της ελληνιστικής περιόδου, συγκροτήθηκε προς τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. και σύντομα ήλεγχε πολιτικά όλη την Πελοπόννησο. Μετά τις πρώτες εκδόσεις αργυρών τριωβόλων (ημιδράχμων) που είχαν κοινούς τύπους, κεφαλή Δία δαφνοστεφανωμένου στην εμπρό­σθια όψη και στην άλλη το μονόγραμμα ΑΧ της συμμαχίας μέσα σε στεφάνι, οι πόλεις-μέλη χάραξαν ενδεικτικά σύμβο­λα και μονογραφήματα, που δήλωναν την ταυτότητά τους. Τα νομίσματα αυτά χρησίμευαν για την πληρωμή του σιτηρέσιου των στρατιωτών αλλά και για άλλες συν­αλλαγές, όπως οι εμπορικές.

 

                                                                                                                                            Τεχνική κατασκευής


Οι σφραγίδες- μήτρες ήταν κατασκευασμένες από ορείχαλκο, σίδηρο ή μπρούντζο. Μια μήτρα μπορούσε να παράγει από 10.000 έως 30.000 νομίσματα. Ειδικοί τεχνίτες χάρασσαν τις μή­τρες για την τύπωση των νομισμάτων.

Η κατασκευή του αρχαίου νομίσματος γινόταν σε ειδικά κρατικά εργαστήρια, τα νομισματοκοπεία. Οι μεγαλύτερες πόλεις διέθεταν οργανωμένες εγκαταστάσεις. Στην ανασκαφή της αρχαίας Αγο­ράς της Αθήνας εντοπίστηκε και νομισματοκοπείο, που λειτουρ­γούσε από τα τέλη του 5ου αιώνα έως και τα χρόνια του Αυγούστου (27 π.Χ. – 14 μ.Χ.).

Η τεχνική κατασκευής ξεκινούσε με τον καθαρισμό και με το λιώ­σιμο του μετάλλου. Όταν το μέταλλο με τη θέρμανση αποκτούσε υγρή μορφή το έχυναν σε καλούπια για να πάρει κυκλικό σχήμα, ή σχημάτιζαν ράβδους από τις οποίες έκοβαν κυκλικές πλάκες. Οι κυκλικές αυτές πλάκες μετάλλου, ακόμα και σήμερα, ονομάζονται πέταλα. Η αποτύπωση των παραστάσεων γινόταν με την τοποθέτη­ση των πετάλων ανάμεσα σε δυο σφραγίδες-μήτρες. Με την πίεση που προκαλούσε το χτύπημα ενός σφυριού στις σφραγίδες οι παρα­στάσεις αποτυπωνόταν στο πέταλο. Όταν το «πέταλο» ήταν παχύ, συνήθως θερμαινόταν πριν να χτυπηθεί. Η τεχνική αυτή κατασκευής νομισμάτων χρησιμοποιήθηκε έως και το 17ο αιώνα, οπότε γενικεύ­τηκε η χρήση των μηχανών.

Η πλειονότητα των αρχαίων πόλεων έκοψε αργυρά νομίσματα. Χρυσά νομίσματα κόπηκαν σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ή σε μεγα­λύτερο αριθμό από πόλεις που διέθεταν την πρώτη ύλη. Η χρήση τους γενικεύτηκε με το Φίλιππο Β’ και το γιο του Αλέξανδρο. Χαλκός χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά τον 4ο αιώνα, κυρίως για τις υποδιαιρέσεις κατώτερης αξίας. Καθοριστικός παράγοντας για την επιλογή του μετάλλου των νομισμάτων ήταν η ύπαρξη μεταλλευμά­των σε κάθε περιοχή. Δεν είναι πάντα γνωστό από που προμηθευ­όταν η κάθε πόλη μέταλλο για τα νομίσματά της. Η Αθήνα έπαιρνε άργυρο από το κοντινό της Λαύριο.

Τα αρχαία ελληνικά νομίσματα ήταν αποκλειστικά χρηστικά αντικείμενα. Οι Έλληνες όμως φρόντιζαν πολύ για την τελειότητα της κατασκευής τους και απέδωσαν καλλιτεχνικά τις παραστάσεις. Κάποιες φορές οι χαράκτες έγραφαν το όνομά τους επάνω στα νομίσματα.

 

ΠΗΓΗ:  Ημερομηνία καταχώρησης 20-01-2012, http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=1336

Συνέχεια στο Μέρος ΙV: http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2621

Το PSI τρώει 11 δισ. από συντάξεις!

Το PSI τρώει 11 δισ. από συντάξεις!

Του Γιώργου Δελαστίκ

 
 
 
 


Εφιαλτικές συνέπειες για τους Ελληνες συνταξιούχους και γενικότερα για το μέλλον των συντάξεων όλων των Ελλήνων θα έχει το «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά περίπου 50% υπό τους όρους που φαίνεται να διαμορφώνονται σήμερα. Σύμφωνα με τους μετριότερους υπολογισμούς βάσει στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδος, τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία έχουν στην κατοχή τους κρατικά ομόλογα και έντοκα γραμμάτια ύψους άνω των 23 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι με «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων τους κατά 50%, τα Ταμεία θα χάσουν τουλάχιστον 11 με 12 δισεκατομμύρια ευρώ!

Πρόκειται για πραγματικό οικονομικό όλεθρο. Τα Ταμεία έχασαν ήδη φέτος πάνω από 4,5 δισ. ευρώ λόγω της κρίσης και της ανεργίας που οδήγησαν σε ραγδαία πτώση των ασφαλιστικών εισφορών και αύξηση των συνταξιοδοτήσεων. Η νέα απώλεια των περίπου 11 δισ. ευρώ λόγω «κουρέματος» θα τα καταβαραθρώσει στα οικονομικά Τάρταρα.

Η αναπότρεπτη νέα μείωση των συντάξεων λόγω του «κουρέματος» θα είναι η συνέπεια αυτής της κατάστασης, αυτού του καταποντισμού. Πάνω από 4,5 δισ. ευρώ από τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων είναι σε έντοκα γραμμάτια διάρκειας μερικών μηνών, άρα αυτά λήγουν φέτος και δημιουργούν μια πρόσθετη τρύπα άνω των 2 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Στην πραγματικότητα δηλαδή κάποια ασφαλιστικά ταμεία δεν θα είναι σε θέση να καταβάλλουν καν κανονικά τις φετινές συντάξεις, αν δεν τα ενισχύσει οικονομικά το κράτος, πράγμα που αρχικά θεωρείται σχεδόν βέβαιο. Αυτό όμως δεν πρόκειται φυσικά να συνεχιστεί, όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας. Η κυβέρνηση θα δώσει λεφτά για κάποιους μήνες ώστε να αποσυνδεθεί στη συνείδηση του κόσμου η χρεοκοπία των Ταμείων από το «κούρεμα» του χρέους και στη συνέχεια θα πει στους διοικητές των Ταμείων, τους οποίους άλλωστε αυτή διορίζει: «Κόψτε κι άλλο τις συντάξεις, αφού το Ταμείο σας δεν έχει λεφτά!».

Η κυβέρνηση έχει σκοπό να φάει τα λεφτά των συνταξιούχων που οι άνθρωποί της στα Ταμεία είχαν μετατρέψει σε κρατικά ομόλογα. «Πάν' και τούρκεψαν» τα λεφτά που χάνονται με το «κούρεμα».

Για να εξαπατήσουν τον κοσμάκη, οι υπουργοί λένε ότι θα μεταβιβάσουν στα ασφαλιστικά ταμεία ακίνητα του Δημοσίου. Πρόκειται για καθαρή απάτη. Την ώρα που τα Ταμεία καίγονται για ρευστό για να πληρώνουν τις συντάξεις, η κυβέρνηση θα τους πάρει και τα μισά λεφτά που είχαν σε ομόλογα και θα τους δώσει… χωράφια! Τι να τα κάνουν;

Θα εκτιμά η κυβέρνηση την αξία ενός ακινήτου που δίνει σε Ταμείο π.χ. δέκα εκατομμύρια, όταν στην αγορά δεν θα πιάνει ούτε τρία! Και αν ακόμη αποπειραθούν να τα πουλήσουν αυτά τα ακίνητα τα Ταμεία, χώρια που για μια δεκαετία ή και περισσότερο η αξία τους θα πέφτει, δεν θα βρίσκουν φυσικά αγοραστή, ακόμη και αν τα δίνουν με «σκοτωμένες» τιμές. Μόνη λύση επομένως η ακόμη μεγαλύτερη μείωση των συντάξεων.

Χώρια που σε πολλές περιπτώσεις θα δημιουργηθεί μια νέα εστία διαφθοράς. Με κάποια Ταμεία σε απεγνωσμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων, κάποια επιτήδεια στελέχη τους θα πουλάνε ακίνητα των Ταμείων στο ένα τρίτο ή στο ένα πέμπτο της αξίας τους – έναντι μίζας, εννοείται.

Ακόμη και στην πιο αθώα περίπτωση, όπου τα Ταμεία υποθηκεύουν τα ακίνητα που τους έδωσε το Δημόσιο για να πάρουν δάνεια από τράπεζες, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι όντως κάποια τράπεζα τους δίνει δάνειο (ύψους προφανώς μικρότερου από την υποτιθέμενη αξία του ακινήτου), πάλι χαμένα θα είναι τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και πάνω απ' όλα οι συνταξιούχοι τους: τα λεφτά που είχαν και ήταν δικά τους θα έχουν μεταβληθεί με μαγικό τρόπο σε λεφτά που… χρωστούν δανεικά! Μιλάμε για απερίγραπτη απάτη!

Για να καταλαβαίνουμε τι γίνεται δηλαδή, αυτό σημαίνει ότι από τα υποτιθέμενα 100 δισ. ευρώ που θα «κουρευτεί» το ελληνικό δημόσιο χρέος (το πόσο ακριβώς θα το δούμε στο τέλος, όταν ολοκληρωθεί το PSI), τα 11-12 δισεκατομμύρια τα παίρνει η κυβέρνηση Παπαδήμου από τις τσέπες των συνταξιούχων μας! Θρίαμβος!

«Κούρεμα»: Θα πληρώσουμε και για τις τράπεζες

ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ δισεκατομμύρια ευρώ τουλάχιστον θα χάσουν από το «κούρεμα» του PSI και οι ελληνικές τράπεζες, οι οποίες είναι ήδη ουσιαστικά χρεοκοπημένες καθώς αν τους έκοβε την παροχή ρευστότητας η ΕΚΤ θα κατέρρεαν σε μία ώρα. Δεν θα καταρρεύσουν όμως και ξέρετε γιατί; Γιατί απλούστατα θα πληρώσει ολόκληρος ο ελληνικός λαός, όλοι οι Ελληνες πολίτες, για τη σωτηρία τους. Από το νέο δάνειο που θα πάρει η χώρα μας, πάνω από 60 δισ. ευρώ θα πάνε για τις τράπεζες. Το τραγικό είναι ότι θα χρεωθεί ο ελληνικός λαός και θα πληρώσει και για να μη χρεοκοπήσουν οι ελληνικές τράπεζες αλλά και για να τις πάρουν οι Ευρωπαίοι! Θα χρηματοδοτήσουμε δηλαδή και τον αφελληνισμό του ελληνικού τραπεζικού συστήματος! Ουαί τοις ηττημένοις…

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ «E» 23/1, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63605923

Αμετανόητα καθάρματα!…

Αμετανόητα καθάρματα!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

 
 
 


Ο Ζακχαίος του Ευαγγελίου της περασμένης Κυριακής (22-1-12) είχε έργο ανάλογο με αυτό της ντόπιας τροϊκανής μαφίας. Ήταν αρχιτελώνης. Που – στη γλώσσα των ανθρώπων της εποχής εκείνης – σήμαινε, περίπου, αρχιληστής.
Γιατί εισέπραττε – για λογαριασμό των κυρίαρχων Ρωμαίων – απ’ το λαό τον κατοχικό φόρο. Αλλά παράλληλα, με εκβιασμούς και διάφορες άλλες νομιμοφανείς ή και σκανδαλώδεις μεθοδεύσεις, εισέπραττε, για δικό του λογαριασμό, πολύ περισσότερα. Σε τρόπο, ώστε, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, να κατορθώσει να γίνει πλούσιος. Ό, τι, δηλαδή ισχύει και για τη σημερινή πολιτικοοοικονομική μαφία.

Η οποία ληστεύει το λαό, προκειμένου να ικανοποιήσει τις ληστρικές απαιτήσεις των τοκογλύφων. Αλλά παράλληλα προσπορίζει και στα δικά της θυλάκια, όσο γίνεται υψηλότερες αποδοχές και ληστρικότερες μίζες.

Κι όμως…

Το άπληστο κάθαρμα της ευαγγελικής διήγησης, (δηλ. ο Ζακχαίος) περιέργως και παραδόξως, διακατεχόταν από μια ακατανίκητη επιθυμία να ιδεί το Χριστό.

Σε αντίθεση με τα σημερινά καθάρματα, που με κάθε τρόπο – ύπουλο ή απροκάλυπτο – αγωνίζονται να εξαφανίσουν – απ’ τη δημόσια ζωή και ιδιαίτερα την παιδεία – ό, τι έχει σχέση με το Ευαγγέλιο…

Και μάλιστα με το πρόσχημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν αυτό, που επιδιώκουν, με όλους τους δυνατούς τρόπους είναι η καταπάτηση των δικαίων και η εξαφάνιση των δικαιωμάτων του λαού. Προκειμένου να επιβάλλουν το δικό τους απάνθρωπο μεσαιωνικό καθεστώς.

Πιθανότατα η ακατανίκητη επιθυμία του Ζακχαίου να ιδεί το Χριστό οφειλόταν στο γεγονός ότι τον συνέθλιβε το αδυσώπητο μίσος του λαού για τη ληστρική του συμπεριφορά. Και επιζητούσε να δώσει μια διέξοδο στην ηθική του ασφυξία. Μια και είχε πληροφορηθεί ότι ο Χριστός περιέβαλε με συμπάθεια τους αμαρτωλούς. Ακόμη και τους τελώνες και τις πόρνες…

Και η ευκαιρία, για να ικανοποιήσει την επιθυμία του, του δόθηκε, όταν ο Χριστός επισκέφτηκε την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ιεριχώ.

Αλλά δεν μπορούσε να τον ιδεί, εξαιτίας του ότι ήταν κοντός, καθώς ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων είχε συνωστισθεί γύρω από το Χριστό.

Γι’ αυτό και αναγκάστηκε να προβεί σε μια ακατανόητη, για την κοινωνική του θέση, ενέργεια: Να σκαρφαλώσει, δηλαδή, σε ένα δέντρο (συκομορέα), που βρισκόταν στο δρόμο, απ’ όπου θα περνούσε ο Χριστός.

Και βέβαια η ενέργειά του αυτή προκάλεσε, όπως φαίνεται, το ξέσπασμα του λαού εναντίον του: Με αποδοκιμασίες, γιουχαΐσματα, σφυρίγματα, κλπ….

Αλλά παράλληλα τράβηξε και την προσοχή του Χριστού. Ο οποίος – σε αντίθεση με την γενική αποδοκιμασία εναντίον του Ζακχαίου – προέβη και αυτός, με τη σειρά του, σε μια, επίσης, ακατανόητη, για το λαό, ενέργεια:

«Ζακχαίε, του φώναξε, κατέβα γρήγορα, γιατί πρέπει να φιλοξενηθώ στο σπίτι σου»!

Και ασφαλώς η χαρά του Ζακχαίου ήταν απερίγραπτη, καθώς ο περίφημος προφήτης του έκανε την εξαιρετική τιμή να τον επιλέξει, παρ’ όλη την καθολική αποδοκιμασία, να φιλοξενηθεί στο σπίτι του. Και να χαλαρώσει έτσι τον ασφυκτικό κλοιό της ηθικής του απομόνωσης.

Αλλά παράλληλα, όπως ήταν ευνόητο, καθολική ήταν και η αποδοκιμασία σε βάρος του Χριστού, για την επιλογή του να φιλοξενηθεί στο σπίτι ενός ανθρώπου καταδικασμένου στη συνείδηση του λαού.

Αλλά η συνέχεια απόδειξε πως η επιλογή του Χριστού ήταν εύστοχη και ο γογγυσμός και η αποδοκιμασία του λαού, μάλλον, άστοχος…

Γιατί ο Ζακχαίος πήρε άμεσα καταλυτικές για την, μέχρι τότε, πολιτεία του, αποφάσεις. Και αναλύθηκε σε ένα ξέσπασμα φιλανθρωπίας, αλλά και δικαιοσύνης:

Δίνω, είπε, τη μισή περιουσία μου στους φτωχούς. Και σε όσους αδίκησα, τους τα επιστρέφω τετραπλάσια”!

Και ο Χριστός, στρεφόμενος,όπως φαίνεται, προς τους διαμαρτυρόμενους, είπε: Να, που σήμερα ήρθε και στο σπίτι του Ζακχαίου η σωτηρία!

Γιατί δική μου δουλειά δεν είναι να συναγελάζομαι με τους – θεωρητικά – δίκαιους και έντιμους, αλλά να αναζητάω αυτούς, που έχασαν τον προσανατολισμό τους και να τους οδηγώ στο δρόμο της σωτηρίας.

Και βέβαια – θα αναρωτηθεί ο σημερινός άγρια λεηλατημένος λαός: Το ίδιο ισχύει και για τα καθάρματα, που, στις μέρες μας, μας καταληστεύουν; Βεβαιότατα! Αν είχαν να επιδείξουν την αρμόζουσα απέναντι στο λαό συμπεριφορά!

Αλλά ποιος τους έχει δει να διακατέχονται από τέτοιου είδους ανθρώπινες ευαισθησίες;

Όταν γίνονται ολοένα και αρπακτικότεροι και κυνικότεροι. Και, μάλιστα κυνηγούν με ολοένα μεγαλύτερη λύσσα όποιους τολμήσουν να τους μιλήσουν για ανθρωπιά και δικαιοσύνη. Γι’ αυτό, και ο λαός έχει κάθε δίκιο και δικαίωμα να τους αποδοκιμάζει και να τους καταδικάζει, σε κάθε στιγμή και με όλους τους δυνατούς τρόπους…

Εφόσον τα αμετανόητα αυτά καθάρματα επιμένουν να παραμένουν αμετακίνητα στη ληστρική τους αρπακτικότητα!…

παπα-Ηλίας, Ιανουαρίου 23, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/01/23/…B1/