Αναζητώντας το όντως κάλλος

του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου

 

«Όλα τα ποτάμια είτε κυλούν ράθυμα είτε ορμητικά μόνο μια λαχτάρα έχουν… την θάλασσα»

Στον κόσμο που ζούμε, υπάρχει μια σιωπηρή συνωμοσία αδιάγνωστης φύσης και προέλευσης, ωστόσο όμως ηχηρά παρούσα στην ζωή μας, που θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε ως μια αυτοκαταστροφική διάθεση και στάση απέναντι στην ζωή και ότι αυτή συμβολίζει και σημαίνει. Μια βαθύτερη και πτωτικά χαώδης επιθυμία στο να εξοντώνει και να εκμηδενίζει την αλήθεια και την ελπίδα των πραγμάτων και των νοημάτων.

Ο άνθρωπος μέσα στην τραγωδία της ιστορίας του στα πάθη και στους καημούς του, στην αγωνία και την απελπισία του, στο όνειρο και την προδοσία του, επιθυμεί και λαχταρά πότε η «ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Μια ομορφιά πέρα από την ανάγκη της φύσης. Πέρα και πάνω από μια ορμέφυτη αντανακλαστική ενατένιση των πραγμάτων, αλλα εκείνη την εμπειρία του κάλλους που μπορεί να σώσει μια καρδιά από την απόγνωση, να δώσει νόημα στην ύπαρξη, να φανερώσει μια άλλη πραγματικότητα και ποιότητα ζωής.

Η θρησκεία, η φιλοσοφία, η ποίηση, το θέατρο, η ζωγραφική και γενικότερα  οι τέχνες. Η κοπιώδης και δημιουργική σχέση με την γη και την καλλιέπεια της, αλλά και κάθε μορφή δημιουργίας, υπήρξαν ιστορικοί χώροι μέσα από τους οποίους ο άνθρωπος αναζήτησε ουσιαστικά και εξέφρασε τον βαθύτερο πόθο του, να ενωθεί με τον Θεό του κάλλους, να γευθεί την υπέρτατη «ηδονή» με «κάτι» ή «κάποιον» που θα ξεπερνούσε τα όρια της τραγικότητας του κόσμου του. Αναζήτησε λοιπόν την ελευθερία του προσώπου του από τα δεσμά του χρόνου και του χώρου που τον οδηγούν με τελματικό τρόπο στον θάνατο.

Η δίψα αυτή του κάλλους και της ηδονικής εμπειρίας που γεύεται ο μύστης των θρησκειών, ο δημιουργός μιας καλλιτεχνικής έκφρασης, ο άνθρωπος που γενικότερα αναζητά την ομορφιά ως σώζουσα εμπειρία, ως μεταμορφωτική δύναμη στην ζωή του, έχει ως βαθύτερη ουσία της, την αναζήτηση του Θεού, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.

Όχι όμως τον Θεό των θρησκευτικών ιδεολογιών και των ανθρωπόμορφων περιγραφών, των θρησκευτικών νευρώσεων και ενοχών, του νόμου και του τύπου, της εξουσίας και της αμείλικτης παγερής ανώτατης αυθεντίας που περιορίζει την θεότητα στα μέτρα και στα μεγέθη αυτού του κόσμου, «κατ` εικόνα και καθ΄ ομοίωση» των δικών μας παθών και ποικίλων αναγκών. Αλλά ενός Θεού που φανερώνεται στο κάλλος της δημιουργίας Του ,στις ποιητικές υπάρξεις που τον αναζητούν με πάθος και πόθο.

Τι άλλο πραγματικά μπορεί να σημαίνει η ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση απ` την αγωνιώδη ερωτική ψηλάφηση της τελειότητας, του επέκεινα?

Ένας καλλιτέχνης δεν είναι ποτέ ολοκληρωτικά ικανοποιημένος από την τελική μορφή του έργου του, αλλά διαρκώς αναζητά τρόπους και μεθόδους νέας δημιουργίας ώστε να ξεδιψάσει την λαχτάρα του για το κάλλος, την ωραιότητα, την τελειότητα και την ομορφιά.

Συνειδητά ή ασυνείδητα η δίψα αυτή είναι δίψα του Απείρου Θεού. Του μόνου δημιουργού, Του μόνου καλλιτέχνη και ποιητή του παντός.

Η πλήξη, η θλίψη κι` αυτή η μελαγχολική οσμή στα μάτια των ανθρώπων, διαδηλώνει και ομολογεί περίτρανα ότι ο κόσμος αυτός, υποφέρει μέσα στην παραμόρφωση που επιφέρει πάνω του το κακό ως παρουσία επιλογής.

Πάνω σ` αυτή την υπαρξιακή ανάγκη δουλεύουν οι επιχειρήσεις της πλαστής ομορφιάς. Των χιλιάδων σήμερα ινστιτούτων, προγραμμάτων και μεθόδων απόκτησης του «κάλλους». Μιας ομορφιάς όμως, που είναι τραγικά ανίσχυρη να μιλήσει στα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς. Μιας πλαστότητας που δεν ενώνει την ανθρωπότητα μέσα στην μεθυστική του λάμψη και εμπειρία του ωραίου, αλλά την διαιρεί, την ενοχοποιεί, την κακοποιεί και την δεσμεύει στην δουλεία των πραγμάτων της.

Η τραγικότητα όμως της σύγχρονης πραγματικότητας είναι ότι ολοένα και περισσότερο οι λεγόμενοι άνθρωποι της εκκλησίας (για μένα άνθρωποι της θρησκείας) χάνουν αυτή την αίσθηση και την αναζήτηση, παύουν να κουβαλούν μέσα τους αυτή την εμπειρία.

Οι χριστιανοί δεν είναι πλέον φορείς αυτού του μυστηριακού βιώματος. Τα μάτια τους όπως είπε και σύγχρονος διανοητής είναι ολοένα και περισσότερο σκοτεινά δηλώνοντας την απώλεια της χαράς, του φωτός, του αγίου κάλλους.

Για αυτό και δεν αγαπούν, δεν ερωτεύονται δεν δημιουργούν, δεν αγωνιούν για τίποτα παρά μονάχα για ένα, την διατήρηση και την εξασφάλιση της ατομικότητας. Της εξουσίας, της ειδωλολατρικής αντικειμενικής αγιότητας, και της θεσμικής κατοχύρωσης.

Στην εκκλησία χάθηκε το συλλογικό, το κοινοτικό, η σύναξη της αρχαιότητας που μεταμορφώθηκε σε εκκλησιαστικότητα, η σύναξη της βασιλείας του Θεού και αποκάλυψη του επέκεινα.

Στην εκκλησία, εκτός τραγικά λιγοστών εξαιρέσεων, δεν παράγουμε πλέον πολιτισμό. Πολιτισμό που θα είναι καρπός εμπειρίας και βιώματος. Η αγιογραφία, η βυζαντινή μουσική και υμνολογία, η ξυλογλυπτική, η ναοδομία, είναι μια «παραγωγή» κακέκτυπης απομιμήσεως και εμπορευματοποιήσεως, που τις περισσότερες φορές δεν εκφράζει τίποτε απολύτως, δεν λέει τίποτα στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου, που αναζητά όχι την μουσειακή διατήρηση ενός ενδόξου παρελθόντος, αλλά δύναμη ζωής, πρόταση ζωή που να νικά τον θάνατο.

Εισερχόμενοι σε` ένα ναό του 12ο -13ο αιών και σ` ένα σύγχρονο, δεν καταλαβαίνεις απλώς, αλλά αισθάνεσαι με όλο σου το είναι την έκπτωση του εκκλησιαστικού μας βιώματος. Νιώθεις ότι στον ένα χώρο υπήρξε γεύση του αιωνίου Είναι.

Αποτέλεσμα σχέσεως του φανερούμενου μυστηρίου του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά. Είναι ψηλάφησης του αγίου κάλλους σ` ένα χώρο και μια κοινότητα, που γνώρισε την ωραιότητα, την ανεκλάλητη δια ανθρωπίνων ρημάτων ομορφιά, αλλά δια της γλώσσας των συμβόλων οντολογική πραγματικότητα.

Σήμερα ο πολιτισμός των χριστιανών είναι εικονικός, σχετικός, άκαρπος και ασαφής. Δεν ανιχνεύεται στις κοινωνίες των πολιτών ως δύναμη και φύραμα μεταμορφωτικής προοπτικής. Είναι εικονικό το κάλλος του, η δύναμη του, το βίωμα του, η θεολογία του. Γι` αυτό και δεν επηρεάζουμε κανένα απολύτως τομέα της ζωής του σύγχρονου κόσμου. Επίσης δε άνθρωποι ιδιαιτέρων χαρισμάτων δεν εισέρχονται πλέον στο χώρο της εκκλησίας. Δεν εμπνέονται από αυτή. Με αποτέλεσμα έμψυχο υλικό υψηλής ποιότητας που σε άλλες μορφές εκκλησιαστικού βίου εκφραζόταν μέσα στην ορθόδοξη εκκλησία, σήμερα να βρίσκουν αλλού υπαρξιακό καταφύγιο και χώρους έκφρασης.

Η αλήθεια είναι ότι για δεκαετίες σταθήκαμε ως χριστιανικός κόσμος απέναντι από την τέχνη και τον πολιτισμό. Πολλές φορές μάλιστα στα πλαίσια ενός νευρωτικού ευσεβισμού πολεμήσαμε και γελοιοποιήσαμε τους εκφραστές της, δεν τους καταλάβαμε ή ίσως ποτέ δεν θελήσαμε να τους κατανοήσουμε. Ήρθε όμως η ώρα να αντιληφθούμε ότι η εποχή μας ίσως όσο καμιά άλλη έχει ανάγκη από το κάλλος. Την ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο. Διότι όπως είχε πει και ο Ντοστογιέφσκι «ο κόσμος θα χαθεί από ένα μεγάλο χασμουρητό». Αυτή η πλήξη και ανία, η ακηδία του ονείρου, και η απροθυμία για ασκητική απέκδυση του άσχημου και καταστροφικού είναι πλέον πραγματικότητα που παραμορφώνει την όντως φύση της ζωής.

Η θέση της εκκλησίας είναι κοντά σε όλους αυτούς οι οποίοι είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα λαχταρούν και επιζητούν το κάλλος το Άγιον που σώζει τον κόσμο. Είναι κοντά με όλους εκείνους που αναζητούν την ομορφιά, την ωραιότητα, την αγάπη που αντανακλάτε στην ζωή και τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Ας κοιτάξουμε με μάτια ιλαρότητας και αγάπης την δίψα ενός κόσμου που ποθεί την ομορφιά και την αναζητά στην εκκλησία, ως ωραιωθείσα αγάπη.

ΠΗΓΗ: http://www.antifono.gr/portal/index.php?option=com_content&view=article&id=1381:2009-09-08-20-11-02&catid=22&Itemid=205

Ο καπιταλιστικός μεσαίωνας…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Σκέψη και περισυλλογή! Για τα θεάρεστα και θεσπέσια, που μας ξεφούρνισε ο Πρωθυπουργός μας στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Όπως πάγωμα μισθών και συντάξεων, κλπ, κλπ….

Για να συνεχιστεί από το άλλο μέρος, όπως είναι ευνόητο, το ξεσάλωμα της ληστρικής ακρίβειας και της τραπεζικής τοκογλυφίας. Και τόσων άλλων αρπακτικών μηχανισμών. Για ν' απολαύσουμε έτι περαιτέρω τ' αγαθά της νεοπτωχείας, στην οποία συστηματικά και μεθοδικά μας οδηγούν….

Ωστόσο, όμως (Πρωθυπουργός μας) παραδέχτηκε, πως είχε κάνει κάποιο λαθάκι, πριν ένα χρόνο, όταν υιοθέτησε την άποψη κάποιου υπουργού του σχετικά με το ότι «το νόμιμο είναι και ηθικό». Αλλά και πάλι παρέλειψε να μας πει ποιοι ανήθικοι και με ποιους ανήθικους νόμους και τρόπους και εγκλήματα μας οδήγησαν στη σημερινή κρίση. Τη ντόπια και την παγκόσμια.

Και ποιοι πάνε να μας επιβάλλουν τον καπιταλιστικό μεσαίωνα. Του οποίου η Ιερή Εξέταση καίει ολάκερους λαούς με τον πόλεμο (Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη) και εξοντώνει στις υπανάπτυκτες χώρες-και όχι μόνο- εκατομμύρια με την πείνα και την εξαθλίωση. Μέχρι να έρθει και η δική μας η σειρά…

Κι άντε να δούμε τι και πώς έχει να μας ξεφουρνίσει και ο έτερος πορφυρογέννητος φέρελπις κύριος.

Και προπάντων να δούμε τη θεατρική παράσταση της τηλεμαχία τους. Που βέβαια πρέπει να γίνει και ξεχωριστή για τους δυο αυτούς ξεχωριστούς κυρίους. Πάντα μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού μας μεσαίωνα. Για να πιστέψει το κοπάδι ότι ο περιούσιος δικομματισμός μας είναι κάτι το ιδιαίτερα ξεχωριστό. Ώστε να μην ξανασυμβεί ο, τι και στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Ή και κάτι χειρότερο. Και να μπορέσει έτσι «να πάρει τ' απάνω του». Ούτως ώστε να μπορούν να μας βουλιάξουν ακόμη βαθύτερα.

Και να τους καμαρώσουμε πως θα ανακατέψουν ο ένας τη γαλάζια και ο άλλος την πράσινη σημαδεμένη τράπουλα με τις οποίες χρόνια τώρα μας παίζουν και μας κερδίζουν. Αυτοί και οι μπαμπάδες τους και οι μπαρμπάδες τους. Και όλοι οι οριζοντίως και καθέτως ανιόντες και κατιόντες συγγενείς τους.

Και βέβαια να μη χάσουμε ούτε λέξη απ' τα όσα θα μας σερβίρουν οι φωστήρες των τηλεπαράθυρων. Για ν' ακολουθήσουμε επακριβώς τις ορμήνειες τους. Και ν' ανακαλύψουμε ποιος είναι ο καταλληλότερος για να μας οδηγήσει στα βαθύτερα μεσάνυχτα του καπιταλιστικού μας μεσαίωνα…

Γιατί η πείρα και η πραγματικότητα φωνάζουν πως κάθε φορά, που πιστεύουμε ότι εκλέγουμε τον καταλληλότερο, καταλήγουμε στον τρισχειρότερο. Κι αυτό είναι πολύ φυσικό. Αφού θα ήταν παράλογο να περιμένουμε απ' τους πορφυρογέννητους γόνους των τζακιών να ιδούμε άσπρη μέρα.

Γιατί τι μπορεί να ξέρουν οι καλοπερασάκηδες αυτοί απ' τις αγωνίες και τους αγώνες και τα ουσιαστικά προβλήματα του λαού! Και πώς είναι δυνατόν να αγωνιστούν για τα δίκαια και τη δικαίωση του λαού, όταν φύσει και θέσει βρίσκονται απέναντί του. Ενώ είναι απόλυτα ευνόητο ότι θα υπηρετήσουν-όπως κάνουν πάντα-τα συμφέροντα του κατεστημένου!

Οι καταλληλότεροι δεν βρίσκονται στους οριζοντίως και καθέτως ανιόντες και κατιόντες εκπροσώπους των τζακιών του κατεστημένου. Βρίσκονται μέσα στις χιλιάδες των Ελλήνων πολιτών, που το κατεστημένο, με τους καταχθόνιους μηχανισμούς του, αν δεν τους έχει εξουθενώσει και εξοντώσει (Γρηγόρης Λαμπράκης, Νικηφόρος Μανδηλαράς, Αλέκος Παναγούλης, κλπ), τους έχει περιθωριοποιήσει.

Και, που για να αναδειχθούν και να βγουν στο προσκήνιο υπάρχει μόνο μια λύση: Να κλείσουμε τ' αυτιά μας στα διαπλεκόμενα με το κατεστημένο ΜΜΕ, που χρόνια τώρα από βαθυτάτης πρωΐας μέχρι και των μεταμεσονυχτίων ωρών μας μοστράρουν τους εν λόγω κυρίους και την κουστωδία τους. Και να τους στείλουμε σε μόνιμες διακοπές…

Για ν' απολαύσουν αυτοί και οι απόγονοί τους για πολλές γενιές τα όσα οι ίδιοι και τα λαμόγια τους αποθησαύρισαν. Χρεώνοντας για πολλές γενιές τον ελληνικό λαό. Κι εμείς ν' αρχίσουμε να ελπίζουμε, έστω και αμυδρά, για κάποιες, ενδεχομένως, καλύτερες μέρες…

Προτού προλάβουν να μας εγκλωβίσουν για αιώνες στα μεσάνυχτα του καπιταλιστικού τους μεσαίωνα.

Παπα-Ηλίας, 09-09-09

http://papailiasyfantis.wordpress.com
http://papailiasyfantis.blogspot.com

 Aνανεωτές, Ριζοσπάστες και Πραγματιστές

Του Τσουκνίδα

Με την αφέλεια ενός εντελώς ανένταχτου αριστερού, αλλά ενεργού πολίτη, καταθέτω κι εγώ τις λίγες (είναι αλήθεια ) σκέψεις μου για τα τελευταία γεγονότα στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ (παλιό ιστορικό και νέο μεγαλύτερο), με την άκρα επιφύλαξη μήπως αναπαράγω μια φιλολογία που στεναχωράει τα σθεναρά στρατευμένα μέλη του (κάποιοι είναι και φίλοι μου). Δυστυχώς όμως την φιλολογία την προκάλεσαν και συνεχίζουν να την προκαλούν κάποιοι εκπρόσωποί τους, οι οποίοι δεν θέλουν να διαχειριστούν με τακτική μία κατάσταση. Διότι η εσωτερική κρίση σοβούσε με πράξεις, αλλά κυρίως με παραλήψεις καιρό τώρα, αλλά βέβαια ούτε η ώρα (προεκλογικά), ούτε η αφορμή (κορυφαία εκπροσώπηση), ήταν οι κατάλληλες για να εκδηλωθεί.

Γιατί, πρώτον, ενώ υπάρχει συμφωνία από το 2004 νομίζω, ότι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πρόεδρος του ΣΥΝ και εσύ τόσα χρόνια δεν το άλλαξες, έστω και αν ξαφνικά διαφωνείς, δεν επιχειρείς να το αλλάξεις με την προκήρυξη των εκλογών!

Αλλά και δεύτερον, όταν ξεκινήσει μια τέτοια ιστορία, είναι καλύτερο να έχεις ένα τρίτο πρόσωπο για αρχηγό, το οποίο έτσι κι αλλιώς το ελέγχεις με την αρχή της ομοφωνίας του συμμαχικού σχήματος, παρά να έχεις 11 ηγέτες..

Αλλά και τρίτον, όταν καταλήξει εκεί το πράγμα, πάλι δεν αφήνεις 2 μέρες να περάσουν για να βγάλεις μια απόφαση του τύπου «συμμετέχω με το όπλο παρά πόδα»!

Ακόμα και να θέλεις να διώξεις τις συνιστώσες ή την τάση από το σπίτι δεν το κάνεις την στιγμή που ετοιμάζεσαι να δεχτείς τον συμπέθερο και συμπέθερος στην περίπτωση  μας είναι ο απλός και παραπληροφορημένος ψηφοφόρος. Σα να ακούω στα αυτιά μου ρήσεις φίλων που φαίνεται (λόγω της απογοήτευσης) να μη δίνουν σημασία στους απλούς ψηφοφόρους, όσο στους «κοινωνικούς αγωνιστές», στους «ενεργούς πολίτες» «των κινημάτων και της οικολογίας»….

Υπό προϋποθέσεις να πω και το ναι σε αυτό, αλλά να προσθέσω όχι προ των εκλογών.

Πάρε από τους «κοινωνικούς αγωνιστές»  όσους θέλεις στο μεσοδιάστημα (όσους βρεις ελεύθερους, διότι όλο και θα έχουν κάποιο σπίτι και αυτοί δικό τους..). Ο νεφελώδης συμπέθερος, ο  τηλεορασοπληροφορημένος ψηφοφόρος έχει όμως τη μέγιστη σημασία προ των εκλογών  και πρέπει  να τον προσέξεις (και όχι μόνο τότε, αλλά ειδικά στις εκλογές εκεί πρέπει να επικεντρώνεσαι)..

Αλλά και αυτός ο απλός ψηφοφόρος, στην περίπτωση που είναι ο φοβισμένος "απασχολήσιμος",  ο "τρεχάτε ποδαράκια" μου καταχρεωμένος αυτοαπασχολούμενος, ο εργαζόμενος που του αφαιρούν δικαιώματα και έστω στη μοναξιά της κάλπης ενδέδεχεται να κάνει μια πράξη αντίστασης, γιατί με τον τρόπο σας να του αρνηθείτε να είστε εσείς η ελπίδα του;

Γιατί αυτός "ο τύπος" φίλοι, δεν έχει την πολυτέλεια να βρίσκει ελπίδα σε ένα ρεαλιστικό η μη επέκεινα αναλύσεων, θεωριών, συζητήσεων, αναζητήσεων κλπ και ψάχνει κάτι σχετικά άμεσο για αυτόν και τα παιδιά του.

Και σε αυτό, πρέπει να το ομολογήσετε: Δυσκολευτήκατε, παρά τον τόμο του προγράμματος, να τον πείσετε Και δεν εννοώ με αυτά ντε και καλά άμεση συμμετοχή σε κυβερνητικό σχήμα.

Είχατε και το παράδειγμα της Ιταλίας, για να επισημάνετε τους κινδύνους συμμετοχής σε μία κυβέρνηση που οι εταίροι δεν έχουν επεξεργαστεί συμφωνίες (όχι απλά συμφωνήσει επί των αρχών) σε κομβικά ζητήματα – όπως της σχέσης δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων στην οικονομία, του ελέγχου και του προσανατολισμού της.

Τα ζητήματα του χωρισμού κράτους και εκκλησίας, ή του "άρθρου 16" και άλλα που κατά καιρούς ακουστήκαν σχετικά με την δυσκολία συνεννόησης με το ΠΑΣΟΚ, ήταν μικρά μπροστά σε αυτό το θέμα και ίσως, τότε τον καιρό του "ούριου ανέμου", να φέρνατε μια τέτοια ατζέντα πραγματικά στην αιχμή των συζητήσεων. Αυτό φοβήθηκε το κατεστημένο και για αυτό σας πολέμησε. Αλλά κι εσείς δυστυχώς τσιμπήσατε.

Ξέρετε τι έλεγε ο "μη πολιτικοποιημένος" 700άρης στη δουλειά (ειδικά με το ξέσπασμα της κρίσης);
"Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν"…

Θα συνεχίσω σύντομα για να πω, αυτό που σκέφτομαι και συζητώ καιρό τώρα.
Ότι οι ιδιότητες του Ανανεωτικού και του Ριζοσπάστη (λέξεις φετίχ εκατέρωθεν) όχι μόνο είναι κοντά, αλλά στο σημερινό πολιτικό τοπίο και για έναν αριστερό λόγο πρέπει είναι συμπληρωματικές, προκειμένου να είναι ελκυστικός..
Σε σας μένει (ίσως στους σκληρούς των εκατέρωθεν πλευρών) να δείτε πόσο ανανεωτές ή ριζοσπάστες είστε..

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για Ανανέωση και Ριζοσπαστισμό, καλό είναι να πούμε ότι και οι δύο έννοιες είναι απλά ιδιότητες, οι οποίες για να ορίσουν κάτι προϋποθέτουν μια αρχική ταυτότητα.

Άρα στην περίπτωσή μας αυτό που πρωταρχικά ορίζει τον χώρο είναι έννοια της Αριστεράς. Αλλά και η Αριστερά, ως έννοια της πολιτικής έχει θεμελίωση στην Ιστορία (= αυτός που ζητεί να αλλάξει το κοινωνικο-οικονομικό καθεστώς). Ουσιαστικά βέβαια κι όσον αφορά την σύγχρονη εποχή έχει ταυτιστεί με τα ιδεολογικά ρεύματα του Σοσιαλισμού (Β' Διεθνής) και του Κομμουνισμού (Γ΄+ Δ΄ Διεθνής).

Από αυτή την άποψη, έχω την γνώμη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν κινδυνεύει να χαθεί γιατί αφήνεται ένας χώρος από άλλους ιστορικούς εν Ελλάδι κληρονόμους αυτών των ρευμάτων:

Από το ΠΑΣΟΚ (και την σύγχρονη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία), που κινήθηκε δεξιότερα και απαρνήθηκε τον δημοκρατικό μεν, βαθμιαίο, αλλά πάντως τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Επίσης  και από το ΚΚΕ που δεν μπορεί να "απογαλακτιστεί" από τον πρώη "υπαρκτό σοσιαλισμό.
Όταν δεν μπορεί να κατανοήσει ότι αυτή η εκδοχή του σοσιαλισμού έφτασε στο τέρμα, όχι γιατί την πρόδωσαν κάποια πρόσωπα ή κάποιες καταστάσεις, αλλά γιατί ήταν εντελώς πρωτόλεια και προδώθηκε από την ίδια την ανάπτυξη των κοινωνιών στις οποίες επιβλήθηκε, διότι δεν είχε δυνατότητες συνεχούς προσαρμογής  και έπεσε αναίμακτα σαν  "ώριμο φρούτο"…

 Όσο δηλαδή το ΚΚΕ πρεσβεύει έναν Κομμουνισμό ανεπίκαιρο, θα ευδοκιμούν και άλλες …"παραφυάδες". Υπάρχει λοιπόν ένας χώρος για να κινηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αυτός ο χώρος- έστω και συγκυριακά- απειλείται από 2  πράγματα: 

1. Από μια συνολική μετατόπιση της κοινωνίας προς τα Δεξιά, γιατί μικραίνει η συνολικός πληθυσμός που μπορεί να διεκδικήσουν Σοσιαλδημοκράτες, Σοσιαλιστές και Κομμουνιστές μαζί. (Αυτό διαισθητικά νομίζω ότι συμβαίνει σε ένα βαθμό τους τελευταίους μήνες της κρίσης..)

2. Από μια  πίεση από τα δύο σύνορα αυτού του χώρου. Ήδη αυτό συμβαίνει μόνο με την λεκτική μετατόπιση του μεταεκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ ένα κλικ αριστερότερα. Φανταστείτε τι θα γινόταν, αν στην θέση του σημερινού ΚΚΕ είχαμε ένα "δογματικό" μεν, αλλά επί τοις πράγμασι λίαν ευέλικτο ΑΚΕΛ, ή ακόμα και το ΚΚΕ του Χαρίλαου Φλωράκη..

Θα υπάρχει λοιπόν ένας τέτοιος χώρος, χώρος ουσιαστικά των "ορφανών" του τέλους δυο ιστορικών ιδεολογικών ρευμάτων, με σκαμπανεβάσματα βέβαια, αλλά θα είναι χώρος επιβίωσης και όχι δυναμικής απάντησης στην κρίση του συστήματος.

Υπάρχει όμως και μιαν ελπίδα, που μένει να επαληθευτεί: Η δυναμική προωθητική απάντηση στην κρίση να προέλθει από την σύνθεση και σύνδεση αυτών των δύο ρευμάτων όχι σε "ομοσπονδιακό στυλ", όπως δυστυχώς ήταν μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μέσω μίας ουσιαστικής επαναζύμωσης των υλικών, μιας σύνθεσης με υπέρβαση ταυτόχρονα των παραδοσιακών ταυτοτήτων, κομμουνιστών, ευρωκομουνιστών, σοσιαλιστών, αριστερών οικολόγων, "ελευθεριακών σοσιαλιστών", τροτσκιστών, αλλά ακόμη και άλλων, νέων ή παλιών, που δεν προέρχονται από τη μαρξιστική φύτρα, αλλά συμφωνούν ότι "μία νέα κοινωνία είναι εφικτή"..

Αυτόν τον φιλόδοξο στόχο φάνηκε να έχει ο Αλέκος Αλαβάνος, το συμβολοποίησε και με ένα νέο άνθρωπο στην ηγεσία ( Τσίπρας) και γι' αυτό δημιούργησε έναν ούριο άνεμο.

 Όμως, πέρα από τις συγκυρίες  (Δεκέμβρης κλπ), άρχισε σιγά-σιγά να σβήσει όταν ακριβώς επιχειρήθηκε η " επαναζύμωση υλικών" και είτε τα υλικά δεν ταίριαζαν, είτε οι σεφ δεν είχαν την έμπνευση, είτε (και αυτό είναι το καλό σενάριο) χρειαζόταν και άλλη εμπειρία για να το πετύχουν..

Η απογοήτευση και η διάψευση με την σειρά τους δημιουργούν όλες αυτές τις ατομικές και συλλογικές ψυχολογικές καταστάσεις και συμπεριφορές που να δικαιολογούν όλα όσα στο προηγούμενο θέμα έγραψα.

Προσωπικά θεωρώ ότι Λυδία Λίθος για την αλχημεία της επαναζύμωσης είναι ο κατάλληλος τρόπος κατανόησης και σύνθεσης του Ανανεωτικού και του Ριζοσπαστικού στοιχείου.

Ας πούμε, δεν είναι ανανεωτικός σήμερα, όποιος έχει κολλήσει στην ταυτότητα του ευρωκομουνιστή. Ίσα-ίσα μπορεί να είναι βαθειά δογματικός από την πλευρά του: Ο ευρωκομουνισμός εμφανίστηκε σε μία στιγμή που, πέρα από τις αντιφάσεις του "υπαρκτού",  η δυτική κοινωνία βρισκόταν σε μία φάση ανάπτυξης, αύξησης του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού κεφαλαίου των εργαζομένων, τόσο που να μοιάζει ότι σε ορισμένα επίπεδα μπορεί να συμβεί και κάποιος "ιστορικός συμβιβασμός" για χάρη των κοινωνικών στρωμάτων που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί η Αριστερά.

Σήμερα, μετά από 3 σχεδόν δεκαετίες επιθετικότητας του Κεφαλαίου, ενάντια στις κατακτήσεις των εργαζομένων, όποιος δεν μπορεί να κατανοήσει το σχεδόν πολεμικό υπόβαθρο των διακυβευμάτων της πολιτικής, δεν εκπροσωπεί την ανανέωση της Αριστεράς, αλλά την μεταμφίεση της Δεξιάς.

Μια αυτούσια αναβίωση του ευρωκομουνισμού, στην πραγματικότητα θα είναι ένα μόρφωμα της κρίσης της σοσιαλδημοκρατίας.

Ο ανανεωτής αριστερός ξεκινά από το ότι θέλει να αλλάξει το κοινωνικό σύστημα και έπειτα επεξεργάζεται ανανεωμένες προσεγγίσεις προκειμένου να το επιτύχει.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον ριζοσπάστη, η έννοια του ριζοσπαστισμού έχει να κάνει πρωταρχικά προς τα μέσα. Δεν μπορείς να θέλεις να κάνεις τομές στην κοινωνία, όταν δεν είσαι έτοιμος να κάνεις τομές στην ταυτότητά σου.
    
Πρακτικά τάσεις, κομματίδια κλπ, δεν βοηάνε την ανασύνθεση. (Και αυτό το είχε καταλάβει ο Αλαβάνος, γι' αυτό και η πρώτη του ιδέα ήταν η κατάργηση των τάσεων στο εσωτερικό του ΣΥΝ, αλλά δεν το πέτυχε.. Είπαμε, ας το δούμε  ως τους αρχικούς πειραματισμούς του σεφ για ένα πρωτοποριακό δημιούργημα….)

Βέβαια,  από την άλλη, επειδή υπάρχει πάντα το θέμα της ψυχολογικής ασφάλειας να κουβαλάει κανείς κάτι από την παλιό του  στο καινούργιο του σπίτι, μπορούν να κατανοηθούν μεταβατικά οι θεσμοί του παλαιού ΣΥΝ και του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως από την επόμενη μέρα των εκλογών, πρέπει να βρεθεί χώρος για θεσμούς τουλάχιστον στον ΣΥΡΙΖΑ απευθείας εκλεγμένους από τη βάση, οι οποίοι μπορεί να λειτουργούν για ένα μεταβατικό διάστημα, παράλληλα με τους παλαιούς.

Μία πρόταση που μπορώ να κάνω, είναι ένα ολιγομελές προεδρείο απευθείας εκλεγμένο από τη βάση (Δεν είναι πάντα λάθος όσα βγαίνουν από το ΠΑΣΟΚ, ας δανειστούν αυτό που έφερε όχι για την εκλογή ενός, αλλά πέντε...) Το Προεδρείο μπορεί να ασχολείται με την καθημερινή διοίκηση του σχήματος, αφήνοντας χώρο στην Γραμματεία της ομοφωνίας, να ασχολείται με το πρόγραμμα και όλα όσα καταστατικά οριοθετούν τον χώρο..

Πέρα από το θέμα της δημοκρατικής νομιμοποίησης, είναι πρακτικά δύσκολες οι αποφάσεις με ομοφωνία σε μία  συμμαχία όχι ισοδύναμων μεγεθών. Και δεν το θέτω από θέμα εκλογικών ποσοστών, αλλά από θέμα οργάνωσης, έκτασης, δυνατοτήτων. Ο ΣΥΝ είναι ένας οργανισμός απλωμένος  σε όλη την Ελλάδα, με ταμείο, πόρους, μέλη, αιρετούς σε πολιτικούς θεσμούς πολλών επιπέδων. Πολύ φοβάμαι ότι εκτός ίσως από ότι έχει μείνει από το ΔΗΚΚΙ του Τσοβόλα και ενδεχομένως την ΚΟΕ, καμιά άλλη συνιστώσα δεν μπορεί ούτε να συγκριθεί με αυτό το κριτήριο.. Είναι φυσιολογικό λοιπόν να δημιουργείται ηγεμονισμός,  ή οι φόβοι για ηγεμονισμό να παραλύουν πολλά πράγματα.

Με την ευκαιρία επίσης της εκλογής του νέου οργάνου θα  μπορέσει να γίνει και ένα άνοιγμα στους ανένταχτους …

Τελειώνω λοιπόν με μία πρόταση που ενδεχομένως να διασώσει τον ΣΥΡΙΖΑ, αμέσως μετά τις εκλογές..

Ο «κόκκινος» Μπερτινότι στο Αγιον Όρος

Επίσκεψη «περισυλλογής και συμμετοχής» για τον πρόεδρο της ιταλικής Βουλής, πρώην πρόεδρο της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης

Του Γιάννη Χρυσάφη

Δεν ήταν μια παρόρμηση της στιγμής ή μια ξαφνική απόφαση. Ηταν μια πρόσκληση – και συνάμα πρόκληση – που απευθύνθηκε στον Φάουστο Μπερτινότι πριν από τα Χριστούγεννα. Εμπνευστές της ο Σέρτζιο Βαλτσανία, διευθυντής του Ραδιοφώνου της ιταλικής δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης RAI και ο υπογράφων, έχοντας τη σύμφωνη γνώμη Αγιορειτών μοναχών. Ο Ιταλός πολιτικός, άθεος και κομμουνιστής (πρώην πρόεδρος του κόμματος της «Κομμουνιστικής Επανίδρυσης»), αλλά βαθύς γνώστης και μελετητής του επιστολικού έργου του Απόστολου Παύλου, δεν δίστασε ούτε στιγμή στην αποδοχή της πρόσκλησης.

Εξοπλισμένος με τη μοναδική αξιοπρέπειά του και τον ανυπόκριτο σεβασμό του στην όποια διαφορετικότητα των συνανθρώπων του και, βεβαίως, πολύ περισσότερο αν αυτοί είναι μοναχοί, εκδηλώνοντας συνάμα μια λελογισμένη περιέργεια να γνωρίσει όχι μόνο όσους απαρτίζουν αυτή τη μοναδική και μοναστική κοινωνία της Ορθοδοξίας, αλλά και το ιδιαίτερο καθεστώς που διέπει τη λειτουργία της, όρισε την επίσκεψή του στις 23 και 24 Φεβρουαρίου, πριν από δύο μήνες δηλαδή.

 Ηταν μια επίσκεψη που δεν έμελλε να πραγματοποιηθεί, τουλάχιστον τότε, παρόλο που έτυχε μεγάλης δημοσιότητας. Ωρες πριν από την αναχώρηση του προεδρικού αεροσκάφους από τη Ρώμη για τη Θεσσαλονίκη η απρόσμενη πτώση της ιταλικής κυβέρνησης του Ρομάνο Πρόντι, τίναξε στον αέρα το ταξίδι. Ο Φάουστο Μπερτινότι, τόσο στο πλαίσιο του θεσμικού του ρόλου ως προέδρου της Ιταλικής Βουλής -που σημαίνει ο εκ των βασικών συνομιλητών του προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας στις διεργασίες για την επίλυση της κυβερνητικής κρίσης- όσο και στο πλαίσιο του ρόλου του ως ιστορικού ηγέτη του Κόμματος της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης που μετέχει πλέον στον κυβερνητικό συνασπισμό, έπρεπε να παραμείνει στην έδρα του. Οι μέρες πέρασαν, αλλά η σκέψη για την πραγματοποίηση του ταξιδιού δεν έφυγε. Και μια και οι μονές που τον περίμεναν, με πρώτη από όλες εκείνη του Βατοπαιδίου στην οποία θα διανυκτέρευε και εκείνη της Σίμωνος Πέτρας που θα τον αποχαιρετούσε, είχαν ανανεώσει την πρόσκλησή τους, ο πρόεδρος της Ιταλικής Βουλής όρισε νέα ημερομηνία -αυτή τη φορά με απόλυτη μυστικότητα- το Σάββατο και Κυριακή, 21 – 22 Απριλίου.

Με το προεδρικό αεροσκάφος προσγειώθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 9 το πρωί του Σαββάτου. Η Ιερά Επιστασία ήταν η πρώτη Αρχή του Αγίου Όρους που υποδέχθηκε τον Ιταλό πρόεδρο, έστω και αν η επίσκεψή του είχε χαρακτηρισθεί «ανεπίσημη». Στη λιτή αλλά ουσιαστική υποδοχή του Φάουστο Μπερτινότι εκ μέρους του Πρωτεπιστάτη στην αίθουσα υποδοχής της Ιεράς Επιστασίας στις Καρυές, στους λόγους που εκφωνήθηκαν και τα δώρα που αντηλλάγησαν, οι δύο άνδρες, παρ' όλο που ο ένας έφερε το μοναχικό σχήμα και ο άλλος τον πολιτικό μανδύα, βρήκαν με ειλικρίνεια τον τρόπο να εκφράσουν την αλληλοεκτίμησή τους. Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με επίσκεψη στην εκκλησία του Πρωτάτου, με την εικόνα του Αξιον Εστί, τις αγιογραφίες του Μανουήλ Πανσέληνου της Μακεδονικής Σχολής και το εικονοστάσι της Κρητικής Σχολής και με το λόγο της ξενάγησης του ίδιου του Πρωτεπιστάτη.

Άγνοια και θαυμασμός

Από τις Καρυές για τη Μονή Κουτλουμουσίου η πεζοπορία δεν διαρκεί πάνω από δέκα λεπτά της ώρας, αλλά ήταν αρκετά για να εκφράσει ο Ιταλός κομμουνιστής πολιτικός και ηγέτης τον θαυμασμό του όχι μόνο για την οξύνοια και ευρύνοια των μελών της Ιεράς Επιστασίας του Αγίου Ορους, αλλά και για το καθεστώς διοίκησης, διακυβέρνησης, αυτονομίας και συμβίωσης των 20 μονών του Αγίου Ορους, όπως με ιδιαίτερη προσοχή και λόγο σύνθεσης του εξήγησε ο Πρωτεπιστάτης.

Με ειλικρίνεια ομολόγησε την άγνοια που είχε για το Αγιον Ορος. Είχε φαντασθεί μάλλον ένα μοναστικό κέντρο, μια απροσδιόριστη έκταση εδάφους, σαφώς πολύ πιο μικρή από αυτήν που καταλαμβάνει στην πραγματικότητα το Αγιον Ορος, με τα 20 μοναστήρια διατεταγμένα σε μια περιμετρική χωροθέση και, φυσικά, σε μια ημιαστική ή και αγροτική περιοχή με οικισμούς. Ολα αυτά ανατράπηκαν βλέποντας την μήκους 50 χιλιομέτρων και πλάτους μέχρι 10 χιλιομέτρων χερσόνησο, χωρίς, βέβαια, χωριά και πολιτείες. Αλλά εκείνο που τον εξέπληξε ακόμη περισσότερο ήταν οι μοναχοί, έστω και αυτούς τους υψηλά ιστάμενους που συνάντησε: Οχι κάποιους μονοκόμματους φανατικούς, οπισθοδρομικούς στη γνώση και τη νοοτροπία, αλλά άτομα με βαθιά πίστη, γνώση και -κυρίως- σεβασμό στη διαφορετικότητα που είχαν απέναντί τους. Και επειδή και ο ίδιος προσυπέγραφε και για τον εαυτό του αυτό το προφίλ, ταυτίσθηκε αμέσως με τους Αγιορείτες μοναχούς.

Με τον παλιό αντάρτη

Φθάνοντας στη Μονή Κουτλουμουσίου, ο πρόεδρος και η συνοδεία του στάθηκαν για λίγη ώρα στην πρώτη μονή της αγιορείτικης περιοδείας τους. Η ξενάγηση δυστυχώς ήταν σύντομη, γιατί ο επόμενος σταθμός, λίγα μόλις μέτρα έξω από τον περίβολο της Μονής, το Κελί του Ραβδούχου με τις παλαιότερες αγιογραφίες του Αγίου Ορους, εκείνες των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου του 11ου αιώνα, μας περίμενε. Ορθιος στην πόρτα και με ένα διακριτικό χτύπημα της καμπάνας υποδέχθηκε τον Φάουστο Μπερτινότι ο Γέροντας Ιωαννίκιος, πρώην κομμουνιστής αντάρτης.

Η συνάντηση ήταν συγκινητική: Οι δύο άνδρες αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν, κοιτάχθηκαν στα μάτια, σαν να ήταν παλιοί συναγωνιστές και σύντροφοι. Ο Γέροντας τον οδήγησε στο κελί, τον ξενάγησε στην εκκλησία, τον έβαλε να καθίσει στην κεφαλή του τραπεζιού, παραχωρώντας δηλαδή τη θέση του, του έφερε και καμπανάκι «για να αισθάνεται σαν το σπίτι του, στο έδρανο του προεδρείου της Βουλής». Και είπαν πολλά, με τη συνοδεία -όχι τη βοήθεια- αρκετού τσίπουρου, φτιαγμένου από τα χέρια του Γέροντα.

Η δεύτερη «τη τάξει» μεγάλη μονή του Ορους, η Μονή Βατοπαιδίου, επιφύλαξε στον Ιταλό πολιτικό υποδοχή αντάξια της φήμης και των δύο. Ο ηγούμενος Εφραίμ δεν φείσθηκε λόγων στην έκφραση της εκτίμησής του και ο Φάουστο Μπερτινότι με δυσκολία έκρυβε τη χαρά του και το θαυμασμό του για όσα εκδηλώνονταν μπροστά του. Η επίσκεψη και η ξενάγηση στο σκευοφυλάκειο που λεηλάτησαν πριν από 700 χρόνια οι Καταλανοί πειρατές και αποκατέστησε «εν είδει» αποζημίωσης πριν από ένα χρόνο η σημερινή Κυβέρνηση της Καταλωνίας, ήταν το αποκορύφωμα του ενθουσιασμού του που εξέφρασε στον ηγούμενο, συνάμα με την εκτίμηση και τον σεβασμό προς τους μοναχούς, συμμετέχοντας σε όλες τις ακολουθίες, από εκείνη του Εσπερινού, στην Αγρυπνία που συνέπεσε και τη μεγάλη λειτουργία της Κυριακής το πρωί, την οποία παρακολούθησε ολόκληρη.

Μονή Ιβήρων, Μυλοπόταμος

Η επίσκεψη την Κυριακή συνεχίσθηκε στην τρίτη «τη τάξει» Μονή Ιβήρων, με τους μοναχούς να ξεναγούν τον πρόεδρο στο παρεκκλήσι της Πορταΐτισσας, όπου φυλάσσεται η ομώνυμη εικόνα της Παναγίας με τη μοναδική ιστορία, και στη συνέχεια -ύστερα από ηθελημένη πεζοπορία 45 λεπτών- στο Κελί του Αγίου Ευσταθίου, στο Μυλοπόταμο, όπου οι Γέροντες Επιφάνιος και Ιωακείμ παράγουν το μοναδικό κρασί του Μυλοπόταμου. Βεβαίως, εδώ η ξενάγηση προσέλαβε περισσότερο το χαρακτήρα γευσιγνωσίας, παρά λόγου, πράγμα απόλυτα λογικό όταν βρίσκεσαι σε αμπελώνα του Αγίου Όρους.

 Τελευταίος σταθμός η Μονή Σίμωνος Πέτρα. Μοναδική σε ουσία περιεχομένου η συνομιλία του Ιταλού προέδρου με τους Γέροντες της Μονής, που κορυφώθηκε με την πρόσθεση στην ομήγυρη του ηγουμένου Ελισσαίου (απόσπασμα της οποίας παραθέτουμε χωριστά). Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με ξενάγηση στην εκκλησία, την τράπεζα και κυρίως στην πλουσιότατη σε τόμους και εξοπλισμό Βιβλιοθήκη της Μονής, ενώ ο πρόεδρος πρωτοτύπησε στην αναχώρησή του, πηγαίνοντας στον αρσανά (λιμανάκι) της Μονής με τα πόδια.

Ενας διάλογος για την παράδοση και την τεχνολογία

Ο διάλογος ανάμεσα στον ηγούμενο της Σιμωνόπετρας, πατέρα Ελισσαίο, και τον πρόεδρο της ιταλικής Βουλής, Φάουστο Μπερτινότι, στο μοναδικό μπαλκόνι της Μονής πάνω στον θεόρατο βράχο, έκοψε την ανάσα – και όχι βέβαια εξαιτίας του ύψους.

Μπερτινότι: Είναι εντυπωσιακό, τουλάχιστον σε μένα, ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζετε τη χιλιόχρονη παράδοση με τη σύγχρονη τεχνολογία. Αποτέλεσε έκπληξη σε μένα, διότι περίμενα και πίστευα ότι θα δω και θα βρω κάτι διαφορετικό. Είχα τον φόβο ότι αν οι νέες τεχνολογίες έχουν κάποια σχέση με αυτό τον τόπο, αυτή η σχέση μπορεί να είναι η ταύτιση με τον σατανά.

Ελισσαίος: Άλλοι μας κατηγορούν ως προοδευτικούς, άλλοι ως εισάγοντες καινά δαιμόνια. Πρέπει να βρούμε τη σωστή χρήση για τις τεχνολογίες που εισάγουμε ή χρησιμοποιούμε. Εμείς ήμαστε τυχεροί εδώ στη Σιμωνόπετρα που είχαμε ως πνευματικό πατέρα και οδηγό τον Γέροντα Αιμιλιανό. Μας δίδαξε να κάνουμε διακριτή χρήση και ένταξη στον χώρο των τεχνολογιών. Ναι στην ταχύτητα, αλλά όχι στην απώλεια του χρόνου. Θέλουμε την ταχύτητα αλλά όχι εις βάρος της περισυλλογής του πνεύματος. Είναι μια σκληρή πάλη στην οποία κάνουμε λάθη, αλλά μπορούμε και διορθωνόμαστε από αυτά. Πρέπει να πω ότι η χρήση της τεχνολογίας μάς οδηγεί και στις πηγές της γνώσης. Αλλά ο σκοπός μας δεν είναι η επίτευξη της απόλυτης γνώσης ή -ακόμη χειρότερα- το κέρδος. Ο αγώνας μας είναι να βρεθεί το μέτρο με τελικό προορισμό τον άνθρωπο. Δεν πρέπει, συνεπώς, να αδικείται ο άνθρωπος, και πρέπει να βρεθεί ο τρόπος να επικοινωνεί με τον Θεό. Αυτό να μην εκληφθεί ως υποχρέωση, αλλά ως δικαίωμα. Έτσι ερμηνεύονται όλα, για ποιο λόγο υπάρχει η θρησκεία, το Αγιον Όρος, το μοναστήρι.

Μπ.: Ευχαριστώ για τις απαντήσεις. Πειστικές και αποτελεσματικές. Η τεχνολογία υπηρετεί τελικά τον Θεό ή τον σατανά; Μάλλον χρησιμεύει στον σατανά, εκτός αν καταφέρουμε να θέσουμε τον άνθρωπο στο κέντρο των ενδιαφερόντων μας. Εγώ, όμως, που ζω στον καπιταλισμό της Ιταλίας, είμαι λιγότερο αισιόδοξος για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Ελ.: Να ζήσουμε τόσο στον καπιταλισμό όσο και στον σοσιαλισμό. Οταν εμείς ήρθαμε στη Σιμωνόπετρα βρήκαμε μόνο πέντε γέροντες. Εκείνοι οι πέντε κράτησαν μιαν αλήθεια στα ερείπια της Μονής. Ήταν η αλήθεια της βάσης που οικοδομήσαμε εμείς. Ένας πρόεδρος με τις δικές σας βάσεις μπορεί να κάνει περισσότερα.

Φάουστο Μπερτινότι: Η περιέργεια είναι πλέον πολιτισμός

– Κύριε πρόεδρε, δύο ολόκληρες ημέρες στο Αγιον Όρος, ποια είναι η προσέγγισή σας στο γεγονός;

– Μια από τις πιο βασικές διαπιστώσεις μου είναι ότι ανάμεσα στον ουρανό και τη γη υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα θα μπορούσα να φαντασθώ εγώ ή κάποιος άλλος σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε.

– Τι ήταν εκείνο που σας εντυπωσίασε περισσότερο;

– Κάτι εκπληκτικό: Η σχέση που δημιουργήθηκε ανάμεσα σε μια υπερχιλιετή παράδοση -την οποία εδώ περιφρουρούν με επιμονή, με αυτά τα μοναστήρια που ίδρυσαν εδώ και αιώνες και φροντίζουν με τόσο ζήλο- και τη σύγχρονη τεχνολογία, την οποία εδώ χειρίζονται καθημερινά και έρχονται σε επαφή.

Οργάνωση και παράδοση

– Ποιο είναι το πολιτικό μήνυμα που έρχεται στο μυαλό σας εδώ;

– Με εντυπωσίασε η πολιτική οργάνωση της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Ορους, με την έννοια του τρόπου διακυβέρνησης και του καθεστώτος διοίκησης και αυτονομίας τόσο της κεντρικής εξουσίας όσο και των μονών ως ανεξάρτητων και αυτόνομων θεσμών μέσα στο Αγιον Όρος. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι όλοι οι θεσμοί υπακούουν εδώ στο ιστορικό νόημα της παράδοσης.

– Να ρωτήσω και κάτι που αφορά εσάς: Ποιος ήταν ο προσωπικός λόγος που σας έφερε εδώ;

– Πρέπει πάντα να γνωρίζεις και να μαθαίνεις το τι συμβαίνει γύρω σου. Να αποδέχεσαι ότι όλος ο κόσμος είναι πια πολύ κοντά, δίπλα σου, και φτιαγμένος με όλες τις πτυχές της διαφορετικότητας. Η περιέργεια είναι πλέον πολιτισμός.

– Και ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το μήνυμα που θέλουν να εκπέμψουν οι μοναχοί του Αγίου Όρους;

– Δύσκολο να το πω εγώ. Έχω την εντύπωση ότι θέλουν να περιφρουρήσουν μια παράδοση. Και όταν αυτή η παράδοση συμβαδίζει με την ειρήνη που βασιλεύει εδώ, έχω τη γνώμη ότι καλώς πράττουν. Ειδικότερα, όταν διαφυλάττουν και μια στέρεη πίστη.

Η Αριστερά σήμερα

– Κύριε πρόεδρε, θα μου επιτρέψετε μια πολιτική ερώτηση, παρά το γεγονός ότι ο νέος και υψηλός θεσμικός ρόλος δεν αφήνει πολλά περιθώρια να μιλήσουμε για την κυβέρνηση Πρόντι, την εσωτερική και διεθνή πολιτική κατάσταση και τους Έλληνες συντρόφους σας. Ποιος ο ρόλος της Αριστεράς στον κόσμο σήμερα;

– Ο ρόλος της Αριστεράς, την οποία αποκαλώ νέα αριστερά και την ταυτίζω με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, είναι ότι έξω από τις εμμονές της ιδεολογικής ορθοδοξίας μπορεί να προχωρήσει στην οικοδόμηση ενός νέου λαϊκού και αριστερού ευρωπαϊσμού με στόχο μια άλλη Ευρώπη. Ειδικότερα, από τη στιγμή που η Γηραιά Ήπειρος αντιμετωπίζει μια κρίση της πολιτικής και της πολιτικής της Αριστεράς. Υπάρχει ένα τεράστιο κενό που πρέπει να καλυφθεί, μια μεταρρύθμιση που πρέπει να αναληφθεί. Αυτό το έργο πρέπει να αναλάβει το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

ΠΗΓΗ:  Copyright:  http://www.kathimerini.gr, Ημερομηνία : 13-05-2007,

http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_12_13/05/2007_226565

Γράμμα του Σάββα Μιχαήλ στον Περικλή Κοροβέση

Του Σάββα Μιχαήλ

Αγαπητέ μου Περικλή.

Από τον καιρό της δικτατορίας και για δεκαετίες μετά, οι δρόμοι μας κατά καιρούς διασταυρώθηκαν, άλλοτε συμφωνώντας, άλλοτε διαφωνώντας αλλά ευρισκόμενοι πάντα από την ίδια μεριά του οδοφράγματος, όπως λέμε εμείς οι «Παλαιοκομμουνιστές».

Αυτή τη φορά, συμφωνούμε: Πολύ καλά έκανες κι έθιξες το ταμπού του 1989-90 και της διαφθοράς μέσα στην ίδια την γραφειοκρατική Αριστερά που συμμετείχε στο αίσχος των συγκυβερνήσεων και που τώρα σκληρίζει όταν της το λένε. Από μιαν άποψη κατάφερες να επιτευχθεί η ενότητα όλων των γραφειοκρατών της Αριστεράς της ταξικής συνεργασίας, είτε βρίσκονται στην Κουμουνδούρου είτε στον Περισσό!

Γιατί ουρλιάζουν μετά 20 έτη; Το ζήτημα δεν είναι μόνον η κατηγορία ότι τα πήρανε κι αυτοί από τη Ζήμενς. Εάν είναι καθαροί τότε μπορούν να καταφύγουν σε μια παλιά καλή διαδικασία του κινήματος: να θέσουν όλα τα σχετικά ντοκουμέντα και τις απαντήσεις τους σε ανοιχτό δημόσιο έλεγχο από μια Εργατική Επιτροπή Έρευνας με προσωπικότητες γνωστού κύρους κι αποδεκτούς από κάθε πλευρά. Φυσικά είναι από δεκαετίες αποξενωμένοι από παρόμοιες παραδόσεις άμεσης εργατικής δημοκρατίας.

Εάν φωνάζουν εν χορώ ενάντιά σου σήμερα είναι γιατί ετοιμάζονται για τα ίδια. Ο Λεωνίδας Κύρκος – αρχιτέκτονας μαζί με τον Φλωράκη του αίσχους του 1989 – σκίζει τώρα τα ιμάτιά του για το «βδελυρό παραμύθι» του Κοροβέση και την ίδια στιγμή, στο ίδιο κείμενο ζητά ξανά κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ/ΣΥΝ.

Διάφοροι κύκλοι της άρχουσας τάξης, μπροστά στην απίθανη οικονομική κρίση του καπιταλισμού και την απαξίωση του πολιτικού τους συστήματος προωθούν διάφορα σενάρια κυβερνητικών σχημάτων συνεργασίας (ΠΑΣΟΚ/ΝΔ. ΠΑΣΟΚ/ΣΥΝ, Οικουμενική κ.ά.). Κι εσύ Περικλή μου τους χαλάς αυτόν τον χυλό!

Τα θερμά μου συγχαρητήρια!

Εάν τα ύστερα τιμούν τα πρώτα, η τωρινή σου ηθική-πολιτική στάση τιμά την πάλη σου άλλοτε με τους Ανθρωποφύλακες.

Συντροφικά

Σάββας Μιχαήλ,  22 Αυγούστου 2009

ΠΗΓΗ: Ημερομηνία καταχώρησης 09-09-2009-01:18:29,

http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=6959

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin

Έχουμε άγιο με ερωτηματικά και υπό επανεξέταση; 

Του Παναγιώτης Σημάτη*

Είναι σίγουρο, πως ένα μεγάλο μέρος ορθοδόξων πιστών, αλλά και μερικοί θεολόγοι και ιερείς, θα μείνουν έκπληκτοι, αν ακούσουν ότι η Ιερά Σύνοδος πριν δυο δεκαετίες αναγνώρισε ως άγιο, κάποιον για την αγιότητα του οποίου υπήρχαν …αμφιβολίες, αφού ήταν μεν εθνομάρτυς και Επίσκοπος, αλλά είχε κατηγορηθεί ως μασόνος και Οικουμενιστής. Και το εκπληκτικότερο, ο εισηγητής της αγιοποήσεώς του και ο γράψας την ασματική ακολουθία του, γνωρίζουν και διατυπώνουν τον δισταγμό που υπήρχε και τις αμφιβολίες αυτές!

Μήπως και  αυτό το θέμα, πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρότερα, γιατί, αν τελικά τα στοιχεία αυτά είναι αληθινά, τότε πλέον αποδεικνύεται ότι ακολουθούμε στο θέμα της αγιοποιήσεως, ατραπούς παρόμοιους με εκείνους των Παπικών. Ας μας διαφωτίσουν επί τούτου οι ειδήμονες, γιατί δεν πρέπει να αποδεχτούμε πρακτικές ξένες προς την Παράδοσή μας ως προς τον τρόπο αγιοποίησης, και έτσι να επιτρέψουμε να εισχωρήσει η αμφιβολία για τους αγίους μας.

Παραθέτω δυό μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο του π. Ευθύμιου Τρικαμηνά «Ο Εθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης, Αναίρεση της παρανόμου αγιοποιήσεώς του…» και ένα επίκαιρο κείμενο του συγγραφέα που εστάλη χθες προς δημοσίευση, αφού έχει αποφασισθεί να εορτάζεται ως άγιος προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Α) «Ασματική Ακολουθία Χρυσοστόμου Σμύρνης», υπό Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου Βαλληνδρά (στο Πρόλογο): «Ανέθεσεν η Ιερά Σύνοδος εις ημάς την σχετικήν εισήγησιν. Και ανεδέχθημεν ταύτην, παρά τας επιφυλάξεις τινών, ότι "ούπω καιρός"», παρά την έλλειψιν ιερών «λειψάνων» και «θαυμάτων συνδεομένων μετά του προσώπου του "αγίου"», που δεν υπάρχουν στην «προκειμένην περίπτωσιν εκτός συζητήσεως» (σελ. 247-248).

Β) Μητροπολίτης Δημητριάδος Χριστόδουλος (ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών): «Σκιά ωστόσο στην αγιοκατάταξη του Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου έρριψεν η καταγγελία ότι ο μάρτυς Ιεράρχης υπήρξε μασόνος». Η φήμη αυτή όμως, «δεν έχει επιβεβαιωθή. Δεν είναι αρκετή η μαρτυρία των ιδίων των μασόνων ότι ο Ιεράρχης ήτο μέλος των… Εάν ποτέ η Εκκλησία ελέγχουσα τις διδόμενες πληροφορίες ως αληθείς αποφασίσει να διαγράψει τον Χρυσόστομον Σμύρνης από τις δέλτους των αγίων της, τότε υποχρεούμεθα να σταματήσουμε κι εμείς να τον τιμώμεν ως άγιον»!… Όσοι έχουν στοιχεία που αποδεικνύουν τον ισχυρισμόν τους περί της μασονικής ιδιότητος του αγίου… να τα θέσουν υπ' όψιν της Εκκλησίας και να ζητήσουν την επανεξέταση της υποθέσεως»!!! (σελ. 267-271).

 Είναι πράγματι εκπληκτικό: Εγνώριζαν οι εισηγητές Αρχιερείς, ο γράψας την ασματικήν ακολουθία του, ολόκληρη η «Σύνοδος, η οποία τον αγιοποίησε, ότι υπήρχαν κατηγορίες  δια την μασονικήν του ιδιότητα» και παρά ταύτα τον αγιοποίησε, προκαλώντας εκ των υστέρων τους αμφιβάλλοντας να καταθέσουν τα στοιχεία που έχουν; Δεν έπρεπε εκ των προτέρων εξονυχιστικώς αυτά να ελεγχθούν, να περιμένουν το χρόνο και κυρίως το Θεό να «δείξει» περί της αγιότητος ή όχι του Εθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης;

Γ) (το τελευταίο κείμενο του π. Ευθύμιου):

«ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ, ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ   ΝΑΙ -ΟΧΙ   ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ

Έχουν περάσει δέκα επτά χρόνια από τότε που η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατόπιν εισηγήσεως του τότε Μητροπολίτου Δημητριάδος Χριστοδούλου, κατέταξε μεταξύ των αγίων τον Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Καλαφάτη, Μητροπολίτη Σμύρνης. 

Επειδή έχει αποφασισθή να εορτάζεται και να τιμάται ως άγιος κατά την Κυριακή του Σεπτεμβρίου προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είναι επίκαιρο να δημοσιευθούν κάποιες σκέψεις προς ενημέρωσι και περιφρούρησι του λαού του Θεού.

Αυτή η πράξις  της εν λόγω αγιοποιήσεως εστιγμάτισε ανεπανόρθωτα τη Σύνοδο και έγινε αιτία και στον πλέον αδαή να καταλάβη περί το ποιόν και το επίπεδο της Συνόδου, το ότι δηλαδή κατευθύνεται από σκοτεινές δυνάμεις και έχει ως σκοπό, όχι να προστατεύση και να υπερασπισθή την Ορθόδοξο Παράδοσι και το λαό του Θεού, αλλά να εξυπηρετήση τα σχέδια των εχθρών της Εκκλησίας.  Και γινόμεθα συγκεκριμένοι διά να φανούμε ότι δεν φερόμεθα εμπαθώς και ότι δεν αδικούμε τα πράγματα.

 1. Δεν συνέβη ποτέ στην Ορθόδοξο δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος είχε τέτοια αγάπη και λατρεία για την πατρίδα, ώστε να θυσιάζη γι' αυτήν τα πάντα και την πίστι στον Χριστό και την Αρχιερωσύνη του και τη ζωή του και την Εκκλησία και το ποίμνιό του. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

2. Δεν συνέβη ποτέ στην Ορθόδοξο δισχιλιετή Παράδοσι να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος είχε τόσες αιρέσεις μέσα του και τόσο σκοτάδι πνευματικό, ο οποίος να συμβιβάζεται και να αναγνωρίζη ως Ορθοδόξους τους αιρετικούς, να καλή τους Προτεστάντες πάστορες να κάνουν κηρύγματα στον Μητροπολιτικό ναό της Σμύρνης, να θέτη στο ποίμνιό του ως πρότυπο σε όλα τους αιρετικούς της Δύσεως, να μην μπορείς να βρης στα κείμενά του κάτι ορθόδοξο (όλα είναι αιρετικά ή πατριωτικά ή κοσμικά), να συμπροσεύχεται και να κηρύττη σε αιρετικούς ναούς των Προτεσταντών, να ζητά με πάθος την ένωσι με τους Προτεστάντες, χωρίς αυτοί να διορθώσουν τίποτε και κοντολογίς να μην έχη τίποτε ορθόδοξο μέσα του.  Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

3. Δεν συνέβη ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος είχε ειδωλολατρικές και πανθεϊστικές αντιλήψεις, ο οποίος σε όλες του τις αναφορές έφερε σαν παράδειγμα τους αρχαίους Έλληνες και ποτέ τους αγίους και ο οποίος προέβαλε πάντοτε  το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα και ποτέ το ορθόδοξο χριστιανικό.  Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

4. Δεν συνέβη ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος είναι κατηγορημένος ως Μασόνος, όχι μόνο από αναφορές των Μασόνων αλλά και από τους στενούς του συνεργάτες στην Μητρόπολι και από όλα του τα πιστεύω και τις αντιλήψεις του, τα οποία ταιριάζουν απολύτως με αυτά των Μασόνων. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης έχει και εδώ τη μοναδικότητα στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

5. Δεν συνέβη ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος ήτο πολέμιος του μοναχισμού, απεχθάνετο την ασκητική του πλευρά και προέβαλε το κάλλος του σώματος κατά τα πρότυπα των αρχαίων Ελλήνων. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

6. Δεν συνέβη ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος αγωνιζόταν με πάθος για τον εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας κατά τα δυτικά πρότυπα, υπέβαλε γι' αυτόν τον σκοπό προγράμματα στο Πατριαρχείο στα οποία απαιτούσε να συντομευθούν οι ακολουθίες, να καταργηθούν οι εκκλησιαστικές αργίες, να καταργηθούν οι νηστείες, να προσαρμοσθή η Εκκλησία και να ακολουθή τα πορίσματα της επιστήμης, να γίνη αναθεώρησις και ανακάθαρσις των εκκλησιαστικών βιβλίων, της εκκλησιαστικής μουσικής και αγιογραφίας, να καταργηθή το ράσο των κληρικών, να σπουδάζουν οι θεολόγοι προς πληρέστερο καταρτισμό στην Ευρώπη και γενικώς να μη μείνη τίποτε όρθιο στη θέσι του μέσα στην Εκκλησία.

7. Δεν συνέβη ποτέ στα δεδομένα της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος ο οποίος ενώ ήτο Μητροπολίτης μονίμως οπλοφορούσε και μάλιστα εχειρίζετο άριστα το πιστόλι και με τα δύο χέρια και έφερε παράδειγμα προς μίμησι τον εαυτό του διά την εκπαίδευσι στα όπλα και κοντολογίς ήτο ένας άριστος «κάου-μπόϊ και πιστολέρο», ή ένα άλλο είδος επαναστάτου  τύπου Τσε Γκεβάρα. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης είναι ο μοναδικός στα εκκλησιαστικά δεδομένα.

8. Δεν συνέβη, ποτέ στην δισχιλιετή Παράδοσι της Εκκλησίας να αγιοποιηθή κάποιος και μετά από αυτήν την αγιοποίησι και επί δέκα επτά συνεχή χρόνια, να κατατίθενται μηνυτήριες αναφορές στη Σύνοδο με αδιάσειστα στοιχεία για το ποιόν του «αγίου», να γίνονται δημοσιεύσεις, όπως η παρούσα, να γίνονται διαμαρτυρίες, να γράφονται βιβλία εναντίον του «αγίου», να γίνονται εκδηλώσεις από τους Μασόνους και να τον παρουσιάζουν ως τον «άγιο τέκτονα» με την επιπλέον μόνιμη αναφορά των Μασόνων ότι «δεν θα έφθανε στην αγιότητα ο Χρυσόστομος Σμύρνης αν δεν ήτο Τέκτων», να προσκαλούμε τέλος τους αγιοποιήσαντας αυτόν Επισκόπους σε δημόσιο διάλογο και αυτοί να αντιμετωπίζουν την όλη υπόθεσι με τη ανευθυνότητα και την απάθεια ενός νεκρού, στον οποίο υποβάλλονται αυτές οι διαμαρτυρίες. Κατ' αυτόν τον τρόπο της αντιμετωπίσεως αποδεικνύουν περίτρανα οι Επίσκοποι ότι ο μόνος ανελεύθερος, αντιδημοκρατικός και δικτατορικός τόπος είναι αυτός της Εκκλησίας, στον οποίο οι ολίγοι κατευθυνόμενοι προεστώτες επιβάλλουν τις απόψεις των στους πολλούς, αδιαφορώντας για την αλήθεια και πειθαρχώντας στις αρχές της Ν. Εποχής.

Αυτά γράφονται προς γνώσι του λαού του Θεού, ώστε όπου ευρίσκονται  και βλέπουν τέτοιες φιέστες, οι οποίες προβάλλουν ως άγιο τον Χρυσόστομο Σμύρνης να διαμαρτύρονται και με κάθε τρόπο να υπερασπίζονται την Ορθόδοξο Παράδοσι, η οποία ισοπεδώνεται και μασονοποιείται στο φωτοστέφανο του Χρυσοστόμου Σμύρνης».

(7 Σεπτεμβρίου 2009, Ιερομόναχος  Ευθύμιος Τρικαμηνάς,)

* Ο Παναγιώτης Σημάτης είναι θεολόγος

Είναι αντικομμουνισμός η αντίθεση στην πολιτική ενός ορισμένου κόμματος;

Του φιλαλήθη/philalethe00

Τελευταίως ακούμε συνεχώς παραπονούμενους ορισμένους "κομμουνιστές" του μαρξιστικού-λενινιστικού χώρου περί αντικομμουνισμού. Ιδιαίτερα αυτό δεν έχει να κάνη με την ταύτισι "κομμουνισμού" (δηλαδή μαρξισμού-λενινισμού)-φασισμού με το ειδικό εκείνο ευρωπαϊκό αντικομμουνιστικό μνημόνιο κ.λπ., αλλά έχει να κάνη με την κριτική στο σταλινομαρξιστικό παράδειγμα το οποίο το ΚΚΕ στην ηγεσία του εκδέχεται-διότι οι ψηφοφόροι του, όπως και οι επαναστάτες Ρώσσοι χωρικοί προ του 1917, τελείως άλλα πρεσβεύουν σε συντριπτικό ποσοστό (εξ ου και, όπως μου έλεγε αβιάστως φίλος-μέλος ενεργότατο του κόμματος και της "Πανσπουδαστικής", δεν τους ενημερώνουν και πολύ-πολύ για το όλον πρόγραμμα).

"Αντικομμουνιστές" κομμουνιστές

Ουδεμια σχέσι μπορεί να έχη με την πραγματικότητα ένας τέτοιος ισχυρισμός, όσον και αν τον αναμασούν ορισμένοι, συμπαθείς κατά τα άλλα, αρθρογράφοι του "Ριζοσπάστη" και οι συναφείς. Είναι να απορή δε κανείς πώς μπορεί κάποιος να είναι τόσο μα τόσο απαίδευτος, ώστε να μην γνωρίζη τι έχουν πη τεράστια επαναστατικά και σοσιαλιστικά αναστήματα για τον μαρξισμό και ειδικότερα τον μαρξισμό-λενινισμό, αν βέβαια μπορούμε να υποθέσουμε, ότι ένας τέτοιος όρος δεν είναι αντιφατικός προς εαυτόν (καθ'ότι π.χ. ο Ανδρέας Παπανδρέου θεωρητικολογούσε πολύ τεκμηριωμένα, ότι "ο λενινισμός δεν είναι μαρξισμός"). 

Α) Ο απόλυτα "συγκινησιακός" Μπακούνιν, αναρχικός, αναρχοκομμουνιστής μάλλον, έλεγε, ότι ο μαρξισμός θα καταλήξη, όπου και αν εφαρμοσθή, σε μία φοβερή δικτατορία. Οι διαμάχες του με τον Μαρξ έχουν μείνη παροιμιώδεις. Εκεί του έλεγε, ότι σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι ανεπιθύμητος. Ήταν, άραγε, …αντικομμουνιστής, και μάλιστα "πρωτόγονος αντικομμουνιστής", όπως ισχυρίζεται (αδαής) αρθρογράφος του Ριζοσπάστη (για τον νυν πρόεδρο του Συνασπισμού) ;

Β) Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ως γνωστόν, έχει γράψη σειρά άρθρων στο γαλλόφωνο περιοδικό "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" και μετά στους τόμους της "Γραφειοκρατικής κοινωνίας" "ενάντια στην υπεράσπιση του καθεστώτος της ΕΣΣΔ". Ακόμη, ο Καστοριάδης στρέφεται εναντίον και του κινεζικού υπαρκτού μαρξισμού, θεωρώντας το και αυτό τόσο φοβερή τυραννία, ώστε λέει, ότι πολλοί μέσα στην εξέγερση του Μάη του '68, μίλησαν για ιδέες στο όνομα του Μάο (βλ. "δυτικός μαοϊσμός"), την στιγμή που, αν τις εξέφεραν στην σοσιαλμαρξιστική Κίνα, θα "τουφεκίζονταν αυτοστιγμεί". 

Γ) Ο γνωστός ριζοσπάστης αριστερός Σλαβόι Ζίζεκ, ως γνωστόν, έχει υποβάλη σε μία σκληρότατη κριτική τον υπαρκτό σοσιαλμαρξισμό επί Στάλιν αλλά κ α ι επί Λένιν, που ήταν προανάκρουσμα για την περίοδο του δευτέρου. Έχει πη, ότι αρκούσε επί του πρώτου, π.χ.,να μην συγκατανεύσης σε ο,τιδήποτε, προκειμένου να εξορισθής ή θανατωθής. Κάτι, δηλαδή, σαν το "έγκλημα καθοσιώσεως" επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που αντιμετώπισε ως κατηγορία αργότερα(επί "Βυζαντίου", κατά τους Δυτικούς) ακόμη και ο Χρυσόστομος επί της "φαντασμένης" αυτοκράτειρας Ευδοξίας.

 Συνέπειες

Όπερ έδει δείξαι, λοιπόν. Το τεράστιο πρόβλημα με πολλούς από τους ελίτ του κόμματος αυτού (ΚΚΕ) είναι, οτι δεν κατανοούν, ότι το φιλοσοφικό συμπλήρωμα των κοινωνικών ιδεών τους, που μπορούμε με άνεση να αποσυνδέσουμε και να κρατήσουμε ως αληθείς, όπως έλεγε και ο Μπερντιάεφ, αφού είναι Χριστιανικές επί 18,5 αιώνες επί πλέον πριν τις "δανειστεί" ο Μαρξ και ο Ένγκελς, όπως έχουν αποδείξη και αναφέρη πολλοί (π.χ. ακαδημαϊκοί όπως ο μέγιστος Toynbee και ο δικός μας π. Γ. Μεταλληνός), είναι το βαρίδιο που πηγαίνει και θα πηγαίνη προς τον …πυθμένα και την τάφρο του ωκεανού, όλο το εγχείρημα και την προσπάθεια για ριζική αλλαγή του κοινωνικού συστήματος. Και αυτό διότι η αισθητική τους, η ηθική τους, η φιλοσοφία τους, η κοσμική θρησκεία τους(αθεϊσμός), είναι αστικές και δανεισμένες, αντιποιημένες από τους …μεγάλους αστούς φιλοσόφους του 18ου αιώνα και ως εκ τούτου απεχθείς καθολικώς. Ας δούμε ως αντιπαραβολή και τους εκπροσώπους του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα. Ουδείς σχεδόν είχε την… ηλιθιότητα, αν μου επιτρέπετε, να εμμείνη στον αστικό αυτόν αθεϊσμό με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Ακόμη και ο ίδιος ο Φιδέλ Κάστρο έχει εκθειάση σε άρθρα του την Ορθόδοξη Εκκλησία, είχε δηλώση δε, ότι θέλει η Κούβα να γίνη το προπύργιό της στην Λατινική Αμερική, ενώ έχει πη, ότι χωρίς την Εκκλησία δεν μπορεί να στεριώση ο σοσιαλισμός, αφού αυτή εμπνέει το πνεύμα της "αυτοθυσίας" που αυτός απαιτεί. Σε αυτό το τελευταίο αναφέρεται ο Σ. Παπαθεμελής στο ωραίο του βιβλίο" Το άλας της γης: περί Ορθοδοξίας και πολιτικής"

Αλλά και κάτι ακόμη: η περίπτωση Στάλιν και ΕΣΣΔ δίνει στους όντως αντικομμουνιστές υπέροχο έναυσμα και "πάτημα" να ισχυρίζωνται απίθανα εικοτολογήματα και μάλλον φενακίσματα για άλλους σοσιαλιστές ηγέτες της σήμερον ή προ ορισμένων δεκαετιών. Έδωσε καταπληκτικό έναυσμα ώστε να ανατραπή ο "εχθρός της δημοκρατίας" και "μαρξιστής" που "ετοιμαζόταν να καταλύσει την δημοκρατία" (ενώ οι ίδιοι οι μεγαλοσχήμονες των ΗΠΑ δήλωναν σε αποχαρακτηρισμένες, σήμερα, συνομιλίες, ότι ουδείς κίνδυνος υπήρχε) Σαλβαδόρ Αλιέντε, από τον στρατηγό Πινοσέτ, ενώ σήμερα να κατασυκοφαντούνται από τα αστικοδημοκρατικά μέσα ο Μοράλες, ο Τσάβεζ, ο Kirchner κ.λπ. με τους πλέον απίθανους ισχυρισμούς όπως το ότι ο χριστιανοσοσιαλιστής εδώ και έτη αρκετά Chavez έγινε …"αρχηγός της Εκκλησίας", όπως ισχυριζόταν ρεπουμπλικάνα αρθρογράφος κάπου στις ΗΠΑ…!!!

Το καλλίτερο που έχουν να κάνουν είναι να προσπαθήσουν να γίνουν λίγο λιγότερο αντιφατικοί προς εαυτούς και λίγο, ελάχιστα πιο μετριόφρονες κοσμοθεωρητικώς. Ιδιαίτερα, όταν την αστικότατη αυτή "φιλοσοφία του προλεταριάτου" τους την ανέπτυξαν ως απόλυτη αλήθεια εν φιλοσοφικώ σχετικισμώ(που δέχεται την σχετική αλήθεια μόνο να μπορή να αποκαλυφθή) ένας μεσοαστός, ο Καρλ Μαρξ, που έμαθε για το σοσιαλιστικό κράτος από ένα Βαρώνο του οποίου νυμφεύθηκε την κόρη, και από ένα μεγαλοαστό μεγαλοεργοστασιάρχη βαμβακοεπεξεργασίας, τον Φρειδερίκο Ένγκελς, που έγινε  – πράγμα αξιοθαύμαστο, όντως – επαναστάτης λόγω συμπόνοιας προς την εργατική τάξη…

Παρεμβατικό σχόλιο για τον επαναστάτη Άγιο Μακάριο Κορίνθου

                              Του φιλαλήθη/philalethe00

Παραπάνω βλέπετε μία εικόνα του Αγίου Μακαρίου Κορίνθου ή Νοταρά. Τον  βίο του και την πολιτεία του(άνευ αμφοτέρων δεν γίνεται αγιότης ορθοδόξως και εμπράκτως) συμβαίνει να διαβάζω από ένα εξαίρετο έργο του Πατρολόγου Στ. Παπαδόπουλου, εκ του οποίου έχω επωφεληθή ιδιαίτερα και από άλλες δύο “μελέτες”, περί των Αγίων Μεγάλου Βασίλειου και του Γρηγόριου του Θεολόγου.

Για τον Άγιο Μακάριο(1731-1805) έμαθα διαβάζοντας τους Αγίους που εκτιμούσε ο Φ. Κόντογλου -και πρότεινε την μελέτη των βίων και της πολιτείας τους-, για τον οποίον μιλήσαμε προηγουμένως, μερικοί εκ των οποίων ήσαν απόλυτα “εκζητημένοι”.  Ο Κόντογλου ήδη έκτοτε είχε σε τεράστια εκτίμηση τον Αθανάσιο Πάριο, συνεργάτη του Μακαρίου, και εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο του “Αντιφώνησις”, όπου έγραφε, ότι πρέπει να θεωρήσουμε την Ευρώπη ως χώρο πνευματικού σκότους, και πώς πρέπει να βάλουμε, αντίθετα με αυτήν, την κατά Θεόν φιλοσοφία πάνωθε της διανοητικής και κατά κόσμον και πώς άρα δεν πρέπει μάλλον οι νέοι να αποχωρούν για την Ευρώπη για σπουδές.

Αίμα και λαχανόζουμο…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Κάποιοι περιμένουν στη «γωνία», για να τους δοθεί η παραμικρή αφορμή, ώστε να ξεσπάσουν σε παραληρήματα λύσσας εναντίον του χριστιανισμού. Κάποιος, για παράδειγμα, φίλος-φανατικός υπέρμαχος του καπιταλισμού- μας είχε πληροφορήσει-μέσω του ιντερνέτ- ότι η 23η Αυγούστου είχε οριστεί ως ημέρα μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Χιτλερισμού.

Και θέσαμε το εύλογο ερώτημα: Γιατί μόνο ημέρα μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Χιτλερισμού; Και όχι και όλων των άλλων χασάπηδων των λαών! Και ιδιαίτερα του Καπιταλισμού, του οποίου τα θύματα ανέρχονται σε εκατομμύρια ετησίως, εξαιτίας της αγρίας εκμετάλλευσης σε βάρος των λαών. Αλλά…

 Όταν στις περιπτώσεις αυτές επισημαίνεις την εστία απ' την οποία εκπορεύονται και τη σκοπιμότητα για την οποία εφευρίσκονται οι τέτοιου είδους «μνήμες», αμέσως και με μεγάλη οξύτητα αντιπαραβάλλουν το θέμα των εγκλημάτων του χριστιανισμού. Και έχουν να παρουσιάσουν-σχετικά με τα κακουργήματά «του»- λεπτομερέστατα ενημερωμένο «φάκελο». Όμως…

Ο βαθύτερος λόγος, για τον οποίο οι απανταχού της Γης αρχιερείς του Μαμωνά πολεμούν με λυσσώδη μανία το χριστιανισμό και προσπαθούν με όλους τους δυνατούς τρόπους να τον ξεριζώσουν απ' τις καρδιές των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων, δεν είναι τα κακουργήματά του. Είναι η περί δικαιοσύνης και ειρήνης και αγάπης κλπ, διδασκαλία του.

Που συμπυκνώνει και εκφράζει τους πόθους και τα οράματα της συντριπτικής πλειονότητας των ανθρώπων. Και συνιστά εκρηκτική δύναμη αφάνταστα ισχυρότερη από όλα τα δολοφονικά οπλοστάσια των απανταχού της Γης φονιάδων των λαών…

Και αυτό είναι που φοβούνται και τρέμουν οι λήσταρχοι των λαών, που έχουν κάμει νόμο και καθεστώς την αδικία και τον πόλεμο.  Και όχι τα φοβερά κακουργήματα, που διέπραξε ο χριστιανισμός.  Και αυτή είναι η σαφής και οι ξεκάθαρη απάντηση, στις οποιεσδήποτε αιτιάσεις εναντίον του χριστιανισμού.

Χωρίς, βέβαια, αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξαν ασφαλώς πολλοί και διάφοροι άχριστοι (=χωρίς Χριστό) «χριστιανοί» όλων των αποχρώσεων, που  διέπραξαν κακουργήματα και γενοκτονίες σε βάρος ατόμων και λαών: Αιρετικών και αλλόθρησκων ή αλλοεθνών. Όπως σε άλλες εποχές οι σταυροφόροι και οι ιεροεξεταστές. Και στις μέρες μας ο Μπους και οι διάφοροι νατοϊκοί ταρτούφοι. Συνεπικουρούμενοι και από κάποιους κληρικούς των διαμαρτυρομένων ή των παπικών…

Αλλά μήπως τα ίδια δεν κάνουν και σε βάρος των ομοεθνών και ομόθρησκων; Σε βάρος των οποίων με τη ληστρική νομιμότητα επιδίδονται σε ανελέητη λεηλασία! Όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες, όπου επικρατεί ο καπιταλισμός (Ε.Ε, ΗΠΑ, κλπ). Και βεβαίως και στην Ελλάδα. Δεδομένου ότι θεός των απανταχού της Γης καπιταλιστών είναι ο Μαμωνάς.  Ενώ θρησκεία τους είναι ο σατανισμός και ηθική τους ο αμοραλισμός…

Που σημαίνει ότι μπορεί κάποιοι απ' τους, λεγόμενους, χριστιανούς να διαπράττουν κακουργήματα, αλλά δεν έχουν καμιά σχέση με το χριστιανισμό ούτε αυτοί ούτε η κακουργία τους.

Σε αντίθεση με τόσους άλλους «ισμούς». Όπως, για παράδειγμα ο καπιταλισμός. Που  συνιστά διαρκές έγκλημα σε βάρος της ανθρωπότητας. Αφού έχει γεμίσει τη Γη με τα ολοκαυτώματα των λαών, που κάθε φορά επιλέγονται, για να θυσιαστούν στο βωμό του Μαμωνά. Και που ουσιαστικά είναι τρισχειρότερος ακόμη και  του κανιβαλισμού. Γιατί οι κανίβαλοι σκοτώνουν, για να κορέσουν την πείνα τους, ενώ ο καπιταλισμός δολοφονεί, για να ικανοποιεί την ακόρεστη διαστροφή του….

Και είναι αυτός ακριβώς-όπως παλιότερα η φεουδαρχία- που καπηλεύτηκε και καπηλεύεται και χρησιμοποιεί το  χριστιανισμό, ως ανήθικο ηθικό στήριγμα των κακουργημάτων του. Με τη συμπαράσταση βέβαια και πάμπολλων κληρικών όλων των δογματικών αποχρώσεων. Αλλά…

Στο χριστιανισμό δεν ισχύει η άποψη ότι αυτοί, τους οποίους σκοτώνουν οι «δικοί μας», είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού, που έχουν στις φλέβες τους λαχανόζουμο και όχι αίμα.

Πράγμα που ισχύει και για τα θύματα του χιτλερισμού και του σταλινισμού. Που ασφαλώς είχαν στις φλέβες τους αίμα. Και η καρδιά τους πονούσε για τα δεινά  τα δικά τους κι των συνανθρώπων τους. Μεταξύ των οποίων ήταν-αν δεν με απατά η μνήμη- και καμιά πεντακοσαριά χιλιάδες Έλληνες. Και μάλιστα κάποιοι χωριανοί μας ή και δικοί μας άνθρωποι….

Αλλά και οι Παλαιστίνιοι και οι Ιρακινοί και οι Αφγανοί  και όποιοι άλλοι εξοντώθηκαν και εξοντώνονται απ' το σιωνισμό, τον αμερικανισμό και το νατοϊσμό είχαν και έχουν στις φλέβες τους αίμα και όχι λαχανόζουμο.

Όπως και οι Αρμένιοι και οι Έλληνες της Μ. Ασίας, που εξοντώθηκαν απ' την τουρκική βαρβαρότητα. Και τα εκατομμύρια εκείνων που πεθαίνουν εξαιτίας της εκμετάλλευσης και της αδικίας και των σκηνοθετημένων πολέμων εκ μέρους του καπιταλισμού.

Και  όσοι τώρα δεινοπαθούν εξαιτίας της, λεγόμενης, οικονομικής κρίσης. Που και αυτή είναι εφεύρημα και κατασκεύασμα των αρχιερέων του καπιταλισμού!

Όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως φυλής, θρησκεύματος, κλπ, έχουν το ίδιο αίμα. Και  έχουν ίδια το δικαίωμα στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Και στον απόλυτο σεβασμό μας. Σε οποιαδήποτε εθνότητα, φυλή ή θρησκεία και αν ανήκουν…

Από τα παιδιά των Παλαιστινίων και των Ιρακινών και των Αφγανών, μέχρι το κοριτσάκι του Ομπάμα…

     Παπα-Ηλίας, 8-09-09

http://papailiasyfantis.wordpress.com