Ο καθρέφτης

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Βλέπω  ένα πρόσωπο

Πίσω από τον γυαλιστερό καθρέφτη

Με βλέμμα απειλητικό

Να τοξοβολεί ερωτηματικά

Ένα μέτωπο ρυτιδιασμένο

Να απαιτεί την ταυτότητά του.

Κουνώντας απειλητικά

Το μαχαίρι της σιωπής

Ρωτάει

Ποιο είμαι;

Και ακούω την ηχώ της σιωπής

Να γίνεται φωνή

Στην χαράδρα των χειλιών μου

Ποιος είμαι;

Και επειδή φοβάμαι

την μοναξιά

Πάντα βοηθάω τις εικόνες

Αλλάζοντας μαζί τους θέση

Μπαίνω μέσα σε παλιές

φωτογραφίες

Μιλάω με παλιούς φίλους

Κάνοντας περιπάτους

Σε εξαίσια τοπία της νιότης μας

Έτσι σχίζοντας το γυαλιστερό

γυαλί

Περνώ στην εικονική

πραγματικότητα

Κοιτάζω απειλητικά απέναντί μου

Και σιωπηλά ρωτώ

Ποιος είμαι;

Και ακούω την σιωπή μου

Να γίνεται αλλότρια φωνή

Στην χαράδρα των απέναντι

χειλιών

Ποιος είμαι;

Και επειδή φοβάμαι τις εικόνες

Και τις σιωπηλές ερωτήσεις τους

Πάντα αλλάζω μαζί τους θέση

Για να βρουν μόνες τους τις απαντήσεις

Έτσι πολλές φορές μπερδεύω

Τον εαυτό μου με την εικόνα μου

Την γλώσσα με τις ιδέες μου

Την πραγματικότητα με τα όνειρά μου

Όμως έχω ένα αλάθητο κριτήριο

Για να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου:

Ψάχνω την καρδιά μου

Αυτή χτυπάει αμετανόητα αριστερά.

Συμβουλή:  Μην εμπιστεύεστε τα είδωλά σας, η καρδιά τους χτυπάει  δεξιά.

                                        14 Αυγούστου 2009,  Γιάννης Ποταμιάνος

Ο κόσμος που ονειρεύεται το… 1%!

 Του Γιώργου Δελαστίκ

Υπάρχουν πολλές, πολλές δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόροι που ονειρεύονται, στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, το κόμμα τους να κατορθώσει να αλώσει το απόρθητο οχυρό τού… 1%! Ανήκουν φυσικά στον αστερισμό των κομμάτων που έχουν πολύ μικρή εκλογική απήχηση και κινούνται συχνά πολύ κάτω του εκλογικού φράγματος του 3%, στην πολιτική αφάνεια. Κάθε φορά όμως που προκηρύσσονται εκλογές, ευρύτερα στρώματα της κοινής γνώμης έρχονται σε μια φευγαλέα επαφή και με αυτό το εν πολλοίς άγνωστο… παράλληλο πολιτικό σύμπαν του εξωκοινοβουλίου.

Εδώ συναντά κανείς όλες τις πολιτικές τάσεις – συνήθως σε σκληρότερη, πιο ακραία μορφή. Ο μικρόκοσμος αυτός έχει σίγουρα μια μεγαλύτερη αγνότητα από την κεντρική πολιτική σκηνή των κοινοβουλευτικών κομμάτων, καθώς οι άνθρωποι εκεί κινούνται σχεδόν αποκλειστικά από την ιδεολογία ή τη φιλοδοξία τους.

Τα πολύ μικρά αυτά κόμματα δεν νέμονται φυσικά την κυβερνητική εξουσία, ούτε ελπίζουν να επωφεληθούν από αυτήν – με εξαίρεση κατά καιρούς μία – δύο περιπτώσεις που ονειρεύονται να «προαχθούν» στην κοινοβουλευτική… Α΄ Εθνική. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι συγκρούσεις, τα μίση και τα πάθη στον μικρόκοσμο του εξωκοινοβουλίου απουσιάζουν ή είναι υποτονικά. Κάθε άλλο.

Αξίζει τον κόπο μια σύντομη περιήγηση στον κόσμο αυτό που παραμένει ελάχιστα γνωστός. Υπάρχουν και εδώ οι… «υπερδυνάμεις του δικομματισμού». Είναι οι Οικολόγοι Πράσινοι που στις βουλευτικές εκλογές του 2007 είχαν πάρει 1,05% σπάζοντας το φράγμα του 1% και η Δημοκρατική Αναγέννηση του Στέλιου Παπαθεμελή που είχε μείνει στο 0,80%.

Στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς η μάχη για την ηγεμονία προβλέπεται σκληρή. Στις προηγούμενες εκλογές είχε επικρατήσει πανηγυρικά το ΚΚΕ (μ-λ) παίρνοντας 0,24%.

Σε αυτές τις εκλογές όμως απειλείται από την πρωτοεμφανιζόμενη σε βουλευτικές εκλογές ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία προήλθε από τη συνένωση του ΜΕΡΑ (που είχε έρθει δεύτερο με 0,17%) και του ΕΝΑΝΤΙΑ (που είχε έρθει τρίτο με 0,15%).

Επειδή όμως στην Αριστερά εν γένει και στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ακόμη περισσότερο η πιο δύσκολη πράξη είναι η πρόσθεση, η ομάδα του ΕΕΚ αποχώρησε από το ΜΕΡΑ, και σε αυτές τις εκλογές θα δοκιμάσει μόνη της την τύχη της. Το Μ-Λ ΚΚΕ ήταν το 2007 η τέταρτη σε επιρροή δύναμη του χώρου αυτού με 0,11% και τελευταία η επίμονη και άκρως ιδιόρρυθμη ΟΑΚΚΕ με ποσοστό 0,03%.

Στο διαμετρικά αντίθετο άκρο του πολιτικού φάσματος, φέτος κάνει την εμφάνισή της και η ακροδεξιά Χρυσή Αυγή, η οποία αποφάσισε να μετρήσει την εκλογική της επιρροή.

Στο εξωκοινοβούλιο επιβιώνουν επί πολλά χρόνια και δύο πρόσωπα. Το ένα είναι ο Βασίλης Λεβέντης με την Ενωση Κεντρώων του, που κάποτε αποτελούσε την «υπερδύναμη» αυτού του μικρόκοσμου, αλλά που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε πτώση, παίρνοντας μόλις 0,29% το 2007. Ο άλλος είναι ο Δημοσθένης Βεργής με τους Έλληνες Οικολόγους του, που το 2007 καταποντίστηκε στο 0,02%.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το εξωκοινοβούλιο «ανθίζει» στις ευρωεκλογές. Η χαλαρή ψήφος επιτρέπει σε κάποιους ψηφοφόρους που στις βουλευτικές εκλογές ψηφίζουν κοινοβουλευτικά κόμματα, να ρίξουν ψήφους ηθικής στήριξης στους ρομαντικούς, ανιδιοτελείς ταξιδιώτες της εξωκοινοβουλευτικής πολιτικής… άγονης γραμμής που έτσι πετυχαίνουν αποτελέσματα που τους εμψυχώνουν να συνεχίσουν.

Δεν αναφερόμαστε φυσικά στους υπερτυχερούς Οικολόγους Πράσινους που από το 1,05% των βουλευτικών εκλογών εκτινάχθηκαν στο 3,49% και μπήκαν στην ευρωβουλή εγκαταλείποντας το εξωκοινοβούλιο, στο οποίο θα επιστρέψουν εν μέρει μετά τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, μόνο σε εθνικό επίπεδο.

Ο Στ. Παπαθεμελής όμως πήρε στις ευρωεκλογές 1,27% από 0,8% στις βουλευτικές, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκέντρωσε 0,43% στην παρθενική της εμφάνιση και πάει λέγοντας. Μια και μιλάμε όμως για βουλευτικές εκλογές, ας μη συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα…

ΑΛΛΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ

Πληρώνουν από την τσέπη τους τα ενοίκια των κομματικών γραφείων, τα φυλλάδια και τις προκηρύξεις τους. Τοιχοκολλούν μόνοι τους τις αφίσες που τυπώνουν, συνήθως διανέμουν οι ίδιοι και τις εφημερίδες και περιοδικά που εκδίδουν. Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών και δραστήριων οπαδών των μικρών κομμάτων του «εξωκοινοβουλίου» είναι φανερό ότι εμφορείται από διαφορετικές αρχές από εκείνες που κυριαρχούν στα κόμματα εξουσίας.

Με μόνο εφόδιο μια ιδεολογία, έχουν διαφορετική κλίμακα αξιών και στόχων, με ειλικρινή διάθεση να προσφέρουν – τουλάχιστον όσον αφορά την πλειονότητα. Θέλοντας να μεταλαμπαδεύσουν πολιτικές ιδέες, συνεχίζουν απτόητοι το ταξίδι τους στην πολιτική έρημο που τους περιβάλλει…

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ, 23-09-09,

Γεωργο- Κωστο- κρατία…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Η τηλεμαχία «των έξι»

Είχε λίγο ενδιαφέρον,

Γιατ' είπαν και κάποια λέξη

για το λαϊκό συμφέρον…

Κι αποδείχτηκ' -έστω- πάλι

Η αλήθεια η πικρή:

Πως μικροί είν' οι «μεγάλοι»

Και μεγάλοι οι «μικροί»…

Κι επειδή νιώθαν νανάκια

Των τζακιών μας τα κοκόρια

Πέτυχαν με τα ναζάκια

Να' χουνε ντιμπέητ χώρια…

Για ν' αποδειχθεί παγίως

Πως ο δικομματισμός

Έχει γίνει κι επισήμως

Των σκανδάλων ο θεσμός…

Αφού την ισηγορία

Οι κομματικοί ταρτούφοι

Την εκάμαν κλωτσοσκούφι!

Και, αντί Δημοκρατία,

Θα' χουν, του λοιπού, οι μπούφοι

Γεωργο-Κωστο-κρατία!…

Παπα-Ηλίας, 23-09-09

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blogspot.com

Το μοναδικό Ορθόδοξο Μοναστήρι στη Σικελία κινδυνεύει

ΕΠΕΙΓΟΝ!

Αναγνώστη μας  από τη Σικελία

Έκκλησις εις όλους τους ευσεβείς Ορθοδόξους Χριστιανούς δια να παραμείνει εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΟΝΗ του mandanici στη Σικελία!

Bivongi 18 Σεπεμβρίου 2009.

]

… ότι είχε αποστείλει μήνυμα εις τους Πατέρας Ιωάννη Φέστα, νυν Αρχιερατικό Επίτροπο Σικελίας και εις τον προκάτοχό του πατέρα Νείλο Βατοπαιδινό, καλώντας τους να ενεργήσουν, με όλους τους δυνατούς τρόπους, για να διατηρηθεί ο προορισμός της Ιεράς Μονής του Mandanici για την Ορθόδοξον Εκκλησία εν όψει της βαρύνουσας αποφάσεως η οποία θα ληφθεί την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου από το Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο θα κληθεί να αποφασίσει για την διαδικασία ενάρξεως ανάκλησης της αξιοπιστίας της Ελληνόφωνης Μητροπόλεως Ιταλίας σχετικά με την παραχώρισιν της Ιεράς Μονής.

 Κατ' αρχάς να αναφερθεί η εξαιρετικής σοβαρότητος κατάστασις και τα γεγονότα που οδήγησαν στη ευεργετική διάθεση του Δήμου να αναθέσει το μοναστήρι εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Με αυτόν τον τρόπο θέλουμε να ενθαρρύνουμε τους αναγνώστες αυτής της έκκλησης για βοήθεια να κάνουν ότι μπορούν για να σωθεί η Ιερά Μονή οποία, παρά τις φανερές δυσκολίες αποτελεί εδώ και μερικά χρόνια το μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο για τις χιλιάδες των Ορθοδόξων Χριστιανών που ζουν στη Σικελία.

 Από το 1992 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σπυρίδων Παπαγεωργίου, πρώτος Μητροπολίτης της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ιταλίας είναι γνωστό ότι είχε εργαστεί με όλους τους τρόπους για να αποκαταστήσει την παρουσία εις την Μεγάλη Ελλάδα και εις την Σικελία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία παρουσία προοδευτικά είχε μειωθεί στη ιστορική κοινότητα της Νάπολης, η οποία κοινότης έχει παίξει στους τελευταίους αιώνες ένα σημαντικό ρόλο για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία στη νότια Ιταλία.

 Προς το σκοπό αυτό, ο Μητροπολίτης Σπυρίδων εκ νέου απεκατέστησε την λειτουργία της Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωάννη Θεριστού, και επανίδρυσε εις την Σικελία τις ενορίες της Κατάνης και της Μεσσήνης συνδέοντάς τες με στενό πνευματικό δεσμό με την Ιερά Μονή του Οσίου Ιωάννου Θεριστού. 

Έτσι από τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα η ανανεωμένη ελληνοορθόδοξη παρουσία άνθισε στη Σικελία και τη Μεγάλη Ελλάδα ως συνδεδεμένη με τον Ορθόδοξο Αγιορειτικό μοναχισμό ο οποίος υπήρχε ικανός να εξασφαλίσει την συνέχεια των μοναστικών ριζών οι οποίες για πάνω από χίλια χρόνια άνθησαν εκεί.

 [La traslazione di una reliquia di san Nicola al monastero ortodosso di Mandanic]

Λίγους μήνες μετά την χειροτονία του πατρός Νείλου εις πρεσβύτερον στο Άγιον Όρος, ο Μητροπολίτης Σπυρίδων έγινε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής όπου και εκεί μέσα σε λίγα χρόνια προώθησε την ανάπτυξη του Αγιορειτικού μοναχισμού. Κατά την εποχή Αρχιερατείας του διάδοχού του, νυν Μητροπολίτου Ιταλίας Γενναδίου Ζερβού, η αναμενόμενη αύξησις του αριθμού των Ορθοδόξων πιστών της μεγαλονήσου, λόγω των πιστών Ορθοδόξων μεταναστών από την Ανατολική Ευρώπη, οδήγησε τον επικεφαλής Αρχιερατικό Επίτροπο πατέρα Νείλο, με την ευλογία του Μητροπολίτου Γενναδίου, να ζητήσει από τον Δήμο του Mandanici την παράδοση του Ιερού μοναστηριού για να εξασφαλίσει ένα μοναστικό κέντρο πιο κοντά από ό,τι το Bivongi, εις τους Ορθοδόξους πιστούς του μεγαλυτέρου νησιού της Μεσογείου.

 Αφού δόθηκε η Ιερά Μονή προς το τέλος του 2005, ο Μητροπολίτης Γεννάδιος την ανεθέσε προσωρινώς εις τον πατέρα Νείλο, ο οποίος ταυτοχρόνως συνέχιζε να ερευνά εις την Ελλάδα για μοναχούς δια την Σικελία και άρχισε να οργανώνει Συναντήσεις, Συνέδρια, Διαλέξεις και μαθήματα εικονογραφίας εις την Ιερά μονή ώστε να καταστεί το πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας και του Ελληνικού πολιτισμού εις την Σικελία.

 Η δημιουργία μιας μοναστικής κοινότητας φάνηκε τελικά επικείμενη το περασμένο έτος, όταν εις την Πανήγυρη της Ιεράς Μονής (25 Μαρτίου), παρουσιάστηκε ομάδα μοναχών από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου με επικεφαλής τον ίδιο τον Άγιον Καθηγούμενον.

 Όμως, λίγο μετά από ένα μήνα από το ευχάριστο γεγονός ο Μητροπολίτης έφτασε απροσδόκητα στις αρχές Μαΐου στη Σικελία απομακρύνοντας τον πατέρα Νείλο από Αρχιερατικό Επίτροπο Σικελίας και Καλαβρίας και από προϊστάμενο της Ενορίας της Κατάνης. Ακολούθως εις την Καλαβρία, ο αυτός Μητροπολίτης Γεννάδιος Ζερβός συνέχισε αποδιώκοντας εις την Ελλάδα τον πατέρα Γεννάδιο Διονυσιάτη, διάδοχο εις το Bivongi του πατρός Κοσμά Αγιορείτου, ο οποίος κι αυτός είχε απομακρυνθεί από την Ιταλία παρόλο που στις δύο περιπτώσεις η Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Ιταλίας δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει άμεσους διαδόχους ικανούς δια την φύλαξη της Μονής μας.

 Στη Σικελία, ο Πατέρας Νείλος διορίστηκε υπεύθυνος της Ιεράς Μονής του Mandanici με απαγόρευση να ασκεί οποιαδήποτε δραστηριότητα Λειτουργική και Ποιμαντική έξω από το Ιερά Μονή. Μετά από επίμονο αίτημα των πιστών της Catania, ο Μητροπολίτης Γεννάδιος επέτρεψε αργότερα εις τον Πατέρα Νείλο να εξομολογεί κάθε μήνα εις την Ενορία αλλά με αυστηρή απαγόρευση να μην Λειτουργεί και να μην κηρύττει τον θείον Λόγον εκεί.

 Συνειδητοποιώντας τον σεισμό που προκλήθηκε από όλες αυτές τις αποφάσεις, το Οικουμενικό Πατριαρχείο απέστειλε τον Οκτώβριο του περασμένου έτους μία Εξαρχία αποτελούμενη από τον Μητροπολίτη Εμμανουήλ της Γαλλίας και από τον Πατριαρχικό Αρχιδιάκονο Μάξιμο. Αν και οι δύο Πατριαρχικοί απεσταλμένοι πατέρες φάνηκε να έχουν κατανοήσει τη σοβαρότητα της καταστάσεως η οποία μόλις δημιουργήθηκε στην Μεγάλη Ελλάδα και τη Σικελία, ο Πατριάρχης και η Ιερά σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως επιβεβαίωσαν πρακτικώς τις αποφάσεις του Μητροπολίτου Γενναδίου χωρίς να ληφθούν ικανά μέτρα ώστε να να ξεπεραστεί η κρίση η οποία από τότε έχει γίνει ανεξέλεγκτη καθιστώντας αβέβαιο το μέλλον και τη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Σικελία και στην Καλαβρία.

Υπ' αυτάς τας συνθήκας, μη ευρισκόμενος πλέον εις θέση να ανταποκριθεί επαρκώς εις τα συνεχή αιτήματα των εγκατελειμένων πιστών, τόσο στη Σικελία, όσο και στην Καλαβρία, ο Πατέρας Νείλος έχει μια επιδείνωση της υγείας του η οποία προκάλεσε την απόσυρσή του από την απλή υπόθεση της φυλάξεως της Ιεράς Μονής του Mandanci. Εδώ και ένα χρόνο η Ιερά μονή είναι ακόμη ανοιχτή κάθε Σάββατο και την Κυριακή, χάριτι των θυσιών του Αρχιμανδρίτου Παύλου ο οποίος κατοικεί εις το μακρινό Παλέρμο, και ενός νεαρού πιστού ο οποίος τον βοηθάει ερχόμενος κάθε Σαββατοκύριακο από την Καλαβρία εις το Mandanci.

 Με την κατάσταση να έχει έτσι είναι εύκολο να καταλάβουμε την αυξανόμενη απογοήτευση εις τους κατοίκους του Mandanci. Ενώ ακόμα είναι προφανής η έλλειψη σταθερής μοναστικής αδελφότητος και επαρκών μέσων διαβίωσης των μοναχών και για την συνήθη συντήρηση της μονής, εδώ και ένα χρόνο έχουν παύσει και αυτές οι προσκυνηματικές προσελεύσεις όπως επίσης και οι πολιτιστικές δραστηριότητες οι οποίες προωθούνταν τα τελευταία χρόνια από τον πατέρα Νείλο.

Την Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου, το Δημοτικό Συμβούλιο θα πρέπει να εγκρίνει την διαδικασία για την ανάκληση της αποδόσεως της Ιεράς Μονής εις την Ιερά Ελληνορθόδοξη Μητρόπολη Ιταλίας. Για την μεθεπόμενη 24 Σεπτεμβρίου, ο Μητροπολίτης Γεννάδιος ζήτησε συνάντηση με το Δήμαρχο. Φαίνεται ότι ο Μητροπολίτης θέλει προς το παρόν να διαβεβαιώσει την Δήμο για το καθημερινό «άνοιγμα» της Ιεράς μονής από ένα μοναχό ο οποίος κατοικεί γύρω στα εκατό χιλιόμετρα μακριά.

Στο πλαίσιο αυτό, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε τη πιο κάτω είδηση την οποία  μας μετέφεραν Έλληνες προσκυνητές οι οποίοι έφτασαν φέτος το καλοκαίρι στην Bivongi: Υπήρχαν μοναχοί και μοναχές στην Ελλάδα έτοιμοι να εγκατασταθούν εις τη Μονή σε περίπτωση που λάμβαναν μια πρόσκληση άμεσα από την Κωνσταντινούπολη, διότι δεν εμπιστεύονται εις τον Μητροπολίτη Γεννάδιο ο οποίος έδιωξε από την Ιταλία τους μόνους γενναόδωρους μοναχούς Έλληνες και Αγιορείτες οι οποίοι εργάστηκαν μόνοι και χωρίς βοήθεια με όλες τις δυνάμεις τους να εξασφαλίσουν την αναγέννηση της Ιεράς Μονής του Bivongi.

Η δυσκολία εύρεσης ελληνοορθόδοξων μοναχών οι οποίοι επιθυμούν να εγκατασταθούν εις την Ιταλία δεν είναι μόνο για την Καλαβρία και τη Σικελία.

Ακόμη και οι μοναχοί οι οποίοι έφθασαν πέρυσι από την Χαλκιδική για να εγκατασταθούν σε μία αρχαία Μονή της Umbria γυρίσαν πίσω. Για το λόγο τούτο δεν υπάρχει κανείς Έλλην μοναχός εις τα μοναστήρια της Ιεράς μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης.

 ΣΗΜΕΡΑ, ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΝΑ ΕΝΕΡΓΗΣΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΣΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ ΤΗΝ ΖΩΤΙΚΗ ΖΩΝΤΑΝΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ.

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΑΝΙΤΣΙ ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΖΗΤΗΘΕΙ ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ (ΟΠΩΣ ΤΗ ΡΩΣΣΙΚΗ Η ΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗ) ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΧΘΕΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΞΑΝΑΝΟΙΞΕΙ ΣΤΗΝ ΣΙΚΕΛΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ.

ΕΧΟΝΤΕΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Η THERISTIS INTERNAZIONAL ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΣ ΤΑΠΕΙΝΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΩΣ ΟΤΟΥ, ΟΠΩΣ ΠΕΡΥΣΙ Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΤΟΥ BIVONGI ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΚΡΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ,

ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΟΥΚΡΑΝΩΝ ΟΥΝΙΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ, ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΜΑΝΤΑΝΙΤΣΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΑΡΗ, ΝΑ ΛΑΒΗ ΤΟ ΔΩΡΟ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΙΚΑΝΗΣ ΝΑ ΛΑΒΗ ΤΟ ΔΩΡΟ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΙΚΑΝΗΣ ΝΑ ΞΑΝΑΛΑΜΨΗ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΙΚΕΛΙΑ.

Το χρήμα και η θεοποίησή του

του Μίκη Θεοδωράκη

Με κάποιες αγωνιώδεις ερωτήσεις που μου θέτουν πολλοί φίλοι, φοβάμαι ότι όλοι έχουμε «μολυνθεί» από τον ιό της απελπισίας, με τον οποίο προσπαθούν εδώ και καιρό κάποιοι γνωστοί-άγνωστοι σκοτεινοί κύκλοι να κάνουν το λαό μας να χάσει την εμπιστοσύνη του στους πάντες και τα πάντα ξεκινώντας από τους πολιτικούς και το κράτος και φτάνοντας ως τον ίδιο τον εαυτό του.

Έχω τελείως διαφορετική άποψη, ειδικά για τη θέση και την κατάσταση της χώρας και του λαού μας, αν λάβουμε υπ' όψιν από πού ξεκινήσαμε και πού φτάσαμε μέσα σε πενήντα μονάχα χρόνια.

Για όσους γνώρισαν την Ελλάδα του ΄30, του ΄40 και του ΄50, η διαφορά είναι όση της νύχτας από τη μέρα. Κι αυτό χάρη κυρίως στην αντοχή, τη δύναμη, την εργατικότητα και τις προσπάθειες του ελληνικού λαού.

Εδώ θα πρέπει να υπογραμμίσω ότι τα μεγαλύτερα δεινά ήταν … εισαγόμενα. Δυστυχώς η μοίρα της χώρας μας σφραγίστηκε από τα «ενδιαφέροντα» των ισχυρών, που από την πρώτη στιγμή της επανάστασης του ΄21 έως σήμερα, δεν μας αφήνουν ούτε μια ώρα ησυχίας, να κοιτάξουμε μόνοι μας ελεύθεροι και αδέσμευτοι τη ζωή μας.

Έτσι και σήμερα είμαι βέβαιος ότι το 90% των όσων αρνητικών φαινομένων συγκλονίζουν τον τόπο μας, προέρχονται από ξένα κέντρα και τα εγχώρια όργανά τους, για να αποπροσανατολίσουν και να παραλύσουν τον λαό μας, να τον διαιρέσουν και να τον εκβαρβαρίσουν, να τον καταστήσουν άβουλο υποχείριο στα στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα.

Και δέχομαι να εκτεθώ λέγοντας ότι πίσω ακόμα και από τις πυρκαγιές και φυσικά απ' τους κάθε λογής «κουκουλοφόρους» που καταστρέφουν περιουσίες, διαλύουν την Παιδεία και σπέρνουν την αμφιβολία και τον φόβο, κρύβεται βασικά το μένος της υπερδύναμης, γιατί η κυβέρνηση της χώρας μας είχε το θάρρος να πει ΟΧΙ στις εντολές της για την Κύπρο, τα Σκόπια και τις οικονομικές σχέσεις με την Ρωσία και την Κίνα. Μας τιμωρούν! Όχι μόνο την Πολιτεία αλλά και τον ίδιο τον λαό, για την αντίθεσή του στα εγκλήματα που έγιναν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Γάζα. Μας τιμωρούν, όπως συνέβη τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν. Και όπως έγινε και τότε, έτσι και τώρα μας διαιρούν για να περάσουν ευκολότερα τα σχέδιά τους.

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε την πλήρη ευθυγράμμιση ορισμένων ολιγαρχικών κύκλων με τις ξένες επιταγές, που έχοντας υπό τον πλήρη τους έλεγχο τα ΜΜΕ και σημαντικά τμήματα από πολιτικές δυνάμεις, έχουν αποδυθεί σε έναν άνευ προηγουμένου αγώνα πλύσης εγκεφάλου του ελληνικού λαού με κύριο στόχο όπως είπαμε να τον απογοητεύσουν, να τον αποπροσανατολίσουν και να εξουδετερώσουν κάθε θετικό στοιχείο που υπάρχει μέσα του, ώστε να τον μετατρέψουν σε άβουλο όργανο στα σχέδιά τους. Αν μελετήσουμε την ιστορία μας, θα διαπιστώσουμε  ότι,πάντοτε, πριν επιβάλλουν οι «προστάτες» μας οποιαδήποτε ανώμαλη λύση, είχαν, προηγουμένως, συστηματικά κατασκευάσει και επιβάλλει, παντοιοτρόπως, την ίδια ακριβώς, σημερινή, μαύρη απελπισία μας, πάντοτε, βέβαια, με την κύρια ευθύνη ανίκανων πολιτευτών και εύπιστων οπαδών και τη φανερή συνεργασία των εξαρτημένων Μ.Μ.Ε.

Ανήκω κι εγώ στην σιωπηλή πλειοψηφία των Ελλήνων, που κάτω από την επιφάνεια της λαμπερής αλλά δηλητηριώδους βιτρίνας που σκεπάζει τη χώρα μας, εργάζονται, μοχθούν, προοδεύουν, ελπίζουν και ονειρεύονται  ένα μέλλον καλύτερο. Γνωρίζουμε ότι παρά τις δυσκολίες, τα επιτεύγματα που έγιναν στη χώρα μας, ευτυχώς, μάς επιτρέπουν να διαφυλάξουμε τις κατακτήσεις μας, να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες και να εξαπλώσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης που είναι προϋπόθεση για τον εξανθρωπισμό της ζωής μας.

Ποια είναι όμως τα βασικά εμπόδια; Οι κάθε είδους εξουσίες, οικονομικές, μιντιακές, πολιτικές και ξενόφερτες που μας διαιρούν, μας αγχώνουν και μας διαλύουν πνευματικά, ψυχικά και βιολογικά. Έτσι όλες αυτές οι στρατιές των τίμιων εργαζόμενων, επιστημόνων, διανοουμένων, εργατών, υπαλλήλων, αγροτών, που με το ταλέντο, την αξία και τη συνεχή προσπάθειά τους γυρίζουν καθημερινά τον τροχό της ζωής, παράγοντας τον πλούτο της χώρας, παραμένουν στο σκοτάδι της αφάνειας, μιας και σήμερα μας διαφεντεύουν τα κάθε είδους παράσιτα, που όχι μόνο δεν προσφέρουν αλλά αντίθετα προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πάνε πίσω.

Και κοντά στα δικά μας στραβά και ανάποδα, μάς ήρθε και η διεθνής οικονομική κρίση, για να μας εξουθενώσει. Πρόκειται για μια ξένη εισβολή χειρότερη ίσως από στρατιωτική. Τι έκαναν οι Έλληνες στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις; Ας θυμηθούμε την Αλβανία. Ας θυμηθούμε την Κρήτη. Και ποιοι άραγε είναι αυτοί που και σήμερα  εμποδίζουν την εθνική ομοψυχία; Αυτοί που πιστεύουν, υπηρετούν και πατούν επί πτωμάτων, δοξάζοντας και προσκυνώντας τον ένα και μοναδικό Θεό τους:  ΤΟ  ΧΡΗΜΑ..

Και, με οποιοδήποτε βίαιο ή «γοητευτικό» μέσο, μας αναγκάζουν  να το δοξάζουμε και να το προσκυνούμε και εμείς… 

Διαβάζουμε ότι 100, 200, 300 δισεκατομμύρια δολλάρια έφυγαν από μια βιομηχανία που άφησε πίσω της χιλιάδες άνεργους που τρώνε σε συσσίτιο. Έφυγε! Και πού πήγε; Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μονάχα ένα: ότι ήρθε ο καιρός να απαλλαγούμε από την λατρεία-θεοποίηση του χρήματος. Και να αναζητήσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης. Πώς; Πότε; Ποιοι; Δεν ξέρω… Είμαι βέβαιος όμως ότι θα βρεθούν. Αλλοιώς μας περιμένει το απόλυτο χάος.

Όσο για την Ελλάδα, έχει συσσωρευμένο πολιτισμό (κάθε είδους), ικανό να «θρέψει» δέκα γενιές.  Εκείνο που μας λείπει είναι η Παιδεία, η αυτοεκτίμηση και η γνώση και προβολή του κάθε καλού και της κάθε αξίας που διαθέτει η χώρα μας. Και ας μην ξεχνάμε ότι κυριαρχούν δυστυχώς δυνάμεις που συστηματικά μποϋκοτάρουν ο,τιδήποτε είναι ελληνικό. Ιδιαίτερα στους ευαίσθητους τομείς της Ιστορίας του Πνεύματος και της Τέχνης. Αρχής γενομένης από την ίδια την Πολιτεία, που αγνοεί – αν δεν περιφρονεί – κάθε ελληνικό στοιχείο είτε είναι ιστορική παράδοση (ιδιαίτερα πολιτιστική) είτε ατομική δημιουργία στους τομείς της επιστήμης ή – προ παντός – του Πνεύματος και της Τέχνης.

Αυτό φαίνεται εξ άλλου από τις κρατικές δαπάνες που δίδονται κάθε χρόνο από τους ίδιους, στους ίδιους… Αυτό το αλισβερίσι, υπήρξε έργο της ελληνικής ολιγαρχίας απ' τις αρχές του αιώνα μας και συνεχίζεται από όλες τις Κυβερνήσεις όλων των παρατάξεων. Τώρα δε μετά τον Κίσσινγκερ που διέταξε από το 1974: «Καταστρέψτε το σύγχρονο ζωντανό ελληνικό πολιτισμό», τα χιλιάδες «αμερικανάκια», τα τοποθετημένα σε θέσεις κλειδιά (ραδιόφωνο, τηλεόραση και τα ελεγχόμενα από το Κράτος και τους ολιγάρχες ιδρύματα) έχουν φιμώσει από καιρό όλες τις  δημιουργικές φωνές που δεν εννοούν να  υποταχτούν στον ψυχοφθόρο, ξενόφερτο, καταναλωτικό αμοραλισμό της εποχής μας..

Μίκης Θεοδωράκης  – 21.9.09

ΠΗΓΗ:  http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3699

Οι αριστούχοι και οι «άλλοι»

Του Χρήστου Κάτσικα

Ένα μεγάλο χάσμα έχει δημιουργηθεί στις σχολικές τάξεις τα τελευταία χρόνια όσον αφορά τις επιδόσεις των μαθητών. Χάσμα που αναδείχθηκε ιδιαίτερα στα αποτελέσματα των τελευταίων Πανελλαδικών Εξετάσεων, όπου καταγράφηκε το μεγαλύτερο ποσοστό αριστούχων την ίδια στιγμή που ένας στους τρεις υποψηφίους έγραψε κάτω από τη βάση και από αυτούς περισσότεροι από τους μισούς έδωσαν σχεδόν λευκή κόλλα! Άλογα κούρσας και ουραγοί!

Τι συμβαίνει; Σαν να αντανακλά η κίνηση των βάσεων την ίδια την κοινωνία. Μια κοινωνία όπου οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Και στη μέση σμπαραλιασμένα τα μεσαία στρώματα.

Από την άλλη φαίνεται καθαρά ότι έχει συντελεστεί αθέατα αλλά σταθερά μια σημαντική αλλαγή στους υποψηφίους. Δίπλα στα «άλογα κούρσας» με τα 18άρια και τα 19άρια που τινάζουν τις βάσεις στον αέρα διαμορφώνονται οι ουραγοί, μια μεγάλη ομάδα (ίσως η μεγαλύτερη μετά τη μεταπολίτευση) παιδιών, κυρίως από τα λαϊκά στρώματα (γόνοι αγροτών, εργατών, μικροϋπαλλήλων κ.λπ.), οι οποίοι έχουν γυρίσει την πλάτη στη σχολική εκπαίδευση σαν απάντηση στο γεγονός ότι η τελευταία δεν έχει έχει πλέον να τους προσφέρει αυτό που απλόχερα, στο πεδίο των επαγγελματικών προοπτικών, πρόσφερε στο παρελθόν.

Πριν από περίπου 30 χρόνια, την ακαδημαϊκή χρονιά 1981/82, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της συντριπτικής πλειονότητας των φοιτητών/τριών, στην ερώτηση «Νομίζετε ότι στη σημερινή ελληνική κοινωνία τα άτομα έχουν τη δυνατότητα να μεταπηδούν σε μια κοινωνική τάξη ανώτερη από αυτή στην οποία βρίσκονται οι γονείς τους;» η καταφατική απάντηση συγκέντρωσε συνολικά το 95% των φοιτητών/τριών.

Πρόκειται, βέβαια, για πεποίθηση που «χρώσταγε» τα οικοδομικά υλικά του σχηματισμού της σε εκείνη την περίοδο (και ακόμη προγενέστερα) στην οποία, πράγματι, η εκπαίδευση διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην ένταξη εκατοντάδων χιλιάδων νέων από όλα τα κοινωνικά στρώματα στις πολλαπλές νέες θέσεις εργασίας που «αναφύονταν» κατά χιλιάδες τόσο με το «άνοιγμα» του δημόσιου τομέα όσο και με τη διόγκωση του τριτογενούς τομέα, των υπηρεσιών κ.λπ. Οι πανεπιστημιακοί τίτλοι και τα διπλώματα αποκτούν την ίδια περίοδο τη λειτουργία που είχαν παλαιότερα οι «τίτλοι ευγενείας» για την κατάληψη μιας ευνοημένης επαγγελματικής θέσης και φυσικά μαγνητίζουν ιδιαίτερα εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που προσπαθούν να σπρώξουν τα παιδιά τους- μέσω της εκπαίδευσης- στην άλλη πλευρά του λόφου, εκεί όπου απουσιάζει η χειρωνακτική εργασία, η ανασφάλεια και τα χαμηλά εισοδήματα.

Η εκπαίδευση για τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες της εποχής ήταν μια επένδυση για τα παιδιά τους προστατευμένη από τον πληθωρισμό που φλόγιζε την ελπίδα να τα δουν να περνάνε στην αντίπερα όχθη, στα μεσαία και ανώτερα στρώματα. «Να φύγει», «να σπουδάσει», «να γίνει δάσκαλος, γιατρός, καθηγητής, δημόσιος υπάλληλος», «χορτάρι να βοσκήσω, αλλά να σπουδάσει». Η ιδεολογία της κοινωνικής ανόδου αποκτά αυτήν την περίοδο μια άνευ προηγουμένου εμβέλεια. Είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα, σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει σημαντικά. Μιλάμε για ανατροπή στις καταστάσεις, στα δεδομένα και στις πεποιθήσεις. Το «κλειδί του παραδείσου», το Πανεπιστήμιο, που την προηγούμενη περίοδο πρόβαλε σαν το σκαλοπάτι που έπρεπε ν΄ ανέβουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών για να «αποκατασταθούνεξασφαλιστούν», δεν υπάρχει πια. Τα πτυχία έχουν χάσει την αποτελεσματικότητα που είχαν στο παρελθόν ως μέσα επαγγελματικής προώθησης, καθώς η ολοένα και αυξανόμενη ανεργία «σαρώνει» όλων των ειδών τους τίτλους, ιδιαίτερα όταν δεν συνοδεύονται από υψηλή καταγωγή, «δίκτυο σχέσεων- γνωριμιών» και «κληρονομικά δικαιώματα».

Ακόμη παραπέρα. Σε αντίθεση με το παρελθόν, όχι μόνο το παιδί μιας εργατικής ή αγροτικής οικογένειας με το πτυχίο της Φιλολογίας ή κάποιου Τμήματος του Παντείου ή της Νομικής δεν έχει εγγυημένη επαγγελματική προοπτική, αλλά και το παιδί μιας οικογένειας εκπαιδευτικών ή δημοσίων υπαλλήλων ή μικροεμπόρων με το πτυχίο στο χέρι είναι πιθανόν να έχει καθοδική κοινωνική κινητικότητα, να βρεθεί δηλαδή σε χειρότερη θέση επαγγελματικά, κοινωνικά, οικονομικά από τους γονείς του, οι οποίοι είχαν πετύχει ανοδική κοινωνική τροχιά στην προηγούμενη γενιά.

Είναι απαραίτητο να σημειώσουμε εδώ ότι αυτή η πραγματικότητα σημαίνει και την αναίρεση οποιασδήποτε εγγυημένης δυνατότητας ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας μέσα από την πρόσβαση στον εκπαιδευτικό μηχανισμό, γεγονός που οδηγεί στη σταδιακή διάλυση των παραδοσιακών αντιλήψεων που συγκροτούνταν γύρω από τον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Ακυρώνεται έτσι ένα ολόκληρο φάσμα κοινωνικών προσδοκιών, συγκροτημένο εδώ και αρκετές δεκαετίες για τη δυνατότητα εργασιακής απασχόλησης μέσα από την πρόσβαση στην εκπαίδευση και τα διαπιστευτήριά της. Οι προσδοκίες, βέβαια, αυτές την τελευταία 15ετία δέχθηκαν απανωτά χτυπήματα από την εργασιακή αβεβαιότητα, την ετεροαπασχόληση, υποαπασχόληση, μισθολογική υποβάθμιση.

ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ

Το «κλειδί του παραδείσου», το Πανεπιστήμιο, που πριν από 30 χρόνια πρόβαλε σαν το σκαλοπάτι που έπρεπε ν΄ ανέβουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών για να «αποκατασταθούν – εξασφαλιστούν», δεν υπάρχει πια

ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 22 Σεπτεμβρίου 2009,

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4537402

Ιμάμ μπαϊλντί

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Ενας παλιός φίλος, μόνος του, κοιτάζει στο παράθυρό του συχνά (για να μην ξεχάσει τον κόσμο απ' έξω) και πάντα βλέπει τα όνειρα της σημυδιάς: τα τοπία δηλαδή που δεν μεταναστεύουν.

Για να είμαι όπως πάντα καθαρός. Προς τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες. Τους μόνους προς τους οποίους αισθάνομαι την ανάγκη να δίνω εξηγήσεις και να απολογούμαι.

Την Κυριακή 6.ΙΧ.2009 ο κ. Αλέξης Τσίπρας, σε συνάντηση μεταξύ μας, μου ζήτησε να τεθώ επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Θεώρησα μεγάλη την τιμή, αλλά και την ευθύνη κι ως εκ τούτου του αντιπρότεινα να μπω στο ψηφοδέλτιο μεν, αλλά στην τελευταία θέση δε. Ο κ. Τσίπρας δεν το δέχθηκε, επέμεινε στην πρότασή του. Μου ζήτησε να το σκεφτώ και να έχουμε νέα επικοινωνία.

Ακολούθως, ως όφειλα εκ της φύσεως της δουλειάς μου, ενημέρωσα τον διευθυντή και τον εκδότη της «Ε» για την πρόταση αυτή. Η συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας δεν ήταν πρόβλημα -άλλωστε είχα συμμετάσχει ξανά στις εκλογές του 2004 στην τελευταία θέση- όμως η πρώτη θέση ήταν. Η άποψη του εκδότη της «Ε» ήταν πως η ένταξη σε πιθανόν εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο θα ακύρωνε την ανεξαρτησία της γνώμης μου ως σκιτσογράφου και σχολιαστή. Σεβαστή.

Η άποψη η δική μου ήταν και είναι ότι ουδέποτε είχα γνώμη ανεξάρτητη απ' την ιδεολογία μου. Η οποία ιδεολογία φανερά και διαρκώς όλα αυτά τα χρόνια διαπερνά και τα σκίτσα και τα σχόλιά μου, καθώς καλά γνωρίζετε όλοι σας, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε με όσα λέω και κάνω.

Στη συνέχεια μίλησα με λίγους εκλεκτούς ανθρώπους που όλοι με παρότρυναν να δεχθώ την πρόταση του κ. Τσίπρα -μεταπείσθηκα και τη δέχθηκα. Ενημέρωσα τον Αλέξη και χάρηκε, ενημέρωσα και τον εκδότη της «Ε» και προβληματίσθηκε. Επανέθεσε το θέμα του ασυμβίβαστου βουλευτή – σκιτσογράφου σε μια εφημερίδα που θέλει να είναι ανεξάρτητη από τις κομματικές εξαρτήσεις των εργαζομένων σε αυτή. Αποψη σεβαστή (παρ' ότι τέτοιαν εξάρτηση εις ό,τι με αφορά δεν έβλεπα) και ζήτησα από τον κ. Τεγόπουλο την απόλυσή μου. Δεν την αρνήθηκε, αλλά και δεν προχώρησε σε αυτήν. Μείναμε με τις σκέψεις μας.

Τη Δευτέρα 7.ΙΧ.2009 ενημέρωσα την κυρία Μάνια Τεγοπούλου για την υποψηφιότητά μου περί την οποίαν δεν εξέφρασε αντίρρηση. Ομως το βράδυ της ίδιας ημέρας με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να αποσυρθώ από επικεφαλής υποψήφιος. Αρνήθηκα.

Στη συνέχεια μού ζήτησε την παραίτησή μου αν εκλεγώ, αλλά επίσης την παραίτησή μου κι αν δεν εκλεγώ, διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου θα έχει και στη μια περίπτωση και την άλλη τρωθεί. Αρνήθηκα. Διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου πριν από όλα αυτά, μετά από όλα αυτά και για πάντα θα είναι συνάρτηση της ιδεολογίας μου – όπως πιστεύω ότι συμβαίνει με όλους τους πολίτες. Ζήτησα λοιπόν από την κυρία Τεγοπούλου την απόλυσή μου. Αρνήθηκε. Ζήτησε την παραίτησή μου. Αρνήθηκα.

Ακολούθησαν έντονες συζητήσεις και θυελλώδεις διαβουλεύσεις όλων με όλους (συνηθίζεται αυτό στην «Ε»), αποδραματοποιήθηκαν ορισμένα πράγματα και εις ό,τι με αφορούσε η απαίτηση για παραίτηση και η ανταπαίτηση για απόλυση ανακλήθηκαν αμοιβαίως, αφήνοντας στον καιρό και τη σκέψη την ίαση ή τον χωρισμό των πραγμάτων και των προσώπων.

Το πρωί της Πέμπτης 17 Σεπτεμβρίου 2009 με κάλεσε ο κ. Τσίπρας στο τηλέφωνο και μου ανακοίνωσε ότι από ορισμένους συντρόφους του στον ΣΥΝ κι ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ηγέρθησαν αίφνης ορισμένες αντιρρήσεις για την υποψηφιότητά μου ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Θα το (ξανα)συζητούσαν στα όργανα! Τον ευχαρίστησα και του είπα ότι θα περιμένω τι θα πουν τα όργανα.

Τα όργανα μίλησαν λίγο αργότερα και μου είπαν (ο κ. Θεωνάς εκ μέρους τους) αν θα μπορούσα να μπω σε μιαν άλλη θέση στο ψηφοδέλτιο, τους ευχαρίστησα και αρνήθηκα. Υποψήφιος με το ζόρι, ή υποψήφιος που θα έκανε ζημιά στον αγώνα τους, ή υποψήφιος απότοκο ενός ακόμη συμβιβασμού (ποίων με ποίους;) δεν ήθελα να γίνω.

Τα ίδια είπα και τον κ. Αλέξη Τσίπρα που με πήρε αμέσως μετά τηλέφωνο. Τον ευχαρίστησα για την τιμή που μου έκαμε με αυτήν του την πρόταση, η οποία όμως, απ' ό,τι φάνηκε, δεν είχε την καθολική αποδοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως απαιτείται σε αυτές τις περιστάσεις, και του ευχήθηκα καλόν αγώνα.

Κατόπιν όλων τούτων, αγαπητές αναγνώστριες και αναγνώστες, θα φύγω άδειαν ολιγοήμερη προς κάθαρσιν αναγκαίαν (μια ψυχή την έχουμε, μην την μπαϊλντίζουμε) και θα επιστρέψω σύντομα στην παρέα μας.

Αν δεν βάλουν τα γέλια οι θεοί…

ΥΓ. Η εξαίρεσή μου από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι θεμιτή. Η προσπάθεια όμως, προκειμένου να αιτιολογηθεί αυτή η εξαίρεση, να σπιλωθεί από ορισμένους του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ η υπόληψή μου με την κατηγορία ότι είμαι «εθνικιστής» ή ότι ως εκλεγμένος βουλευτής θα μπορούσα να ψήφιζα θέσεις του ΚΚΕ ή του ΛΑΟΣ, είναι απλώς χυδαίες. Και συνιστούν ντροπή για αυτούς που τις υιοθέτησαν και τις αποδέχθηκαν.

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 18.ΙΧ.2009 stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ:  Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2009,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=83591

Εκλογολογία, η νομιμοποίηση του καιροσκοπισμού*

Του Γιάννης Στρούμπα

Η εκλογολογία είναι ένα απ' τα αγαπημένα θέματα των δημοσιογράφων. Πολλές εφημερίδες την καλλιεργούν συστηματικά ανεξαρτήτως εποχής και πολιτικών συνθηκών, παρουσιάζοντας σενάρια αναφορικά με τον χρόνο των εκάστοτε επόμενων πρόωρων εκλογών και τους λόγους που τις «επιβάλλουν». Οι παρούσες συνθήκες, ύστερα από τις πρόωρες εκλογές που προκήρυξε ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής για τις 4 Οκτωβρίου, προσφέρονται για νέα εκλογικά σενάρια, σχετικά με τα οποία ήδη ξεκίνησε η παραφιλολογία, προτού καν διεξαχθούν οι επικείμενες εκλογές!

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 279, 16/9/2009.

Οι «αναλύσεις» μάς πληροφορούν πως αν στις ερχόμενες εκλογές το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία, θα προκαλέσει δεύτερες εκλογές, με το νέο εκλογικό σύστημα, το οποίο θα του παράσχει την αυτοδυναμία. Σύμφωνα με τις ίδιες «πηγές», θ' ακολουθήσουν και τρίτες εκλογές τον Μάρτιο του 2010, με αφορμή την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, επειδή το κλίμα πόλωσης που θα 'χει δημιουργηθεί δεν θα επιτρέψει καμία συναίνεση. Κι αν ο κ. Καραμανλής δήλωσε στο μεταξύ ότι θα συναινέσει στην επανεκλογή του κ. Κάρολου Παπούλια ως προέδρου της Δημοκρατίας, οι ευφάνταστοι «αναλυτές» αρνούνται να εγκαταλείψουν τα σενάριά τους, υποδεικνύοντας ακόμη και τον νυν πρωθυπουργό ως πιθανό υποψήφιο για την προεδρία της Δημοκρατίας.

Μια αναδρομή σε φύλλα παρελθόντων ετών των εφημερίδων αποκαλύπτει ότι τα εκλογικά σενάρια τις περισσότερες φορές διαψεύδονται παρά επαληθεύονται. Όσοι τα αναπαράγουν δεν νιώθουν την ανάγκη να απολογηθούν για τις άστοχες «αναλύσεις» τους, καθώς η ηθική τους ασυνέπεια και η ωφελιμιστική – κερδοσκοπική αντίληψη για το «λειτούργημά» τους τούς προικίζει με την ευελιξία να ανασκευάζουν διαρκώς τις «προβλέψεις» τους. Έτσι, ανασκευή στην ανασκευή, κάποτε, και μετά από διαδοχικές διαψεύσεις, επαληθεύονται, οπότε «δικαιούνται» να υπερηφανεύονται για τη δημοσιογραφική τους «επάρκεια». Ακόμη κι όταν οι εξελίξεις διακωμωδούν τις «προβλέψεις», δεν συντρέχει λόγος πανικού εφόσον δεν ασκείται κανένας έλεγχος για τις ανακρίβειες που διαδίδονται, ώστε να νιώσει κάποιος την ανάγκη να λογοδοτήσει. Άλλωστε, κατά την ίδια αντίληψη, τα κούφια λόγια ούτε κοστίζουν ούτε κι έχουν ουσιαστικές παρενέργειες.

Η άσκηση ελέγχου σ' ένα έντυπο προϋποθέτει ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα κι αξιοπρέπεια απ' την πλευρά των κριτών. Απ' την πλευρά των κρινόμενων, απαιτείται οι δημοσιογράφοι να σέβονται το κοινό τους, όχι να το θεωρούν «πελάτη» που συντηρεί το «μαγαζί» τους ή κατευθυνόμενο ποίμνιο που εξαπατάται και ποδηγετείται. Γιατί η εκλογολογία θεριεύει είτε επειδή φαίνεται πως γοητεύει τους αναγνώστες είτε επειδή εξυπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες. Στην περίπτωση της «γοητείας» που ασκείται, η εκλογολογία την εκπέμπει μάλλον επειδή εισάγει τους αναγνώστες σ' ένα κλίμα συνομωσιολογίας, η αντίληψη του οποίου επιτρέπει στους «μυημένους» να αισθάνονται επαρκέστεροι για μία περισσότερο ασφαλή διάγνωση των πολιτικών εξελίξεων. Άρα μπορούν να «εντυπωσιάζουν» και τους υπόλοιπους μ' όσα «κατέχουν». Στην περίπτωση πάλι των κομματικών σκοπιμοτήτων, η εκλογολογία καρπίζει εκπορευόμενη από τα κομματικά στρατηγεία, που μέσω των φιλικών τους εντύπων διοχετεύουν όσες «πληροφορίες» θεωρούν ικανές να διαμορφώσουν κλίμα, να επηρεάσουν τους εκλογείς και να τους οδηγήσουν στην επιθυμητή στάση στην κάλπη. Και στις δύο περιπτώσεις, οι «λειτουργοί της ενημέρωσης» μόνο την ενημέρωση δεν υπηρετούν, αφού αποσκοπούν στην προσωπική τους οικονομική ενίσχυση καθώς αυξάνουν τους «γοητευμένους» αναγνώστες από τα εξωτικά τους σενάρια ή, ακόμη χειρότερα, καθώς χρηματίζονται από τα κομματικά επιτελεία συντηρώντας μαζί τους υπόγειες σχέσεις, κι έτσι προσωποποιώντας τη διαπλοκή και γιγαντώνοντας τη διαφθορά.

Οι «εκλογικές» διαρροές, με σαθρή ή στερεότερη βάση, ανατροφοδοτούν ένα κλίμα ρευστότητας, πολιτικής αστάθειας, αφού ενισχύουν την εντύπωση ότι οι συνθήκες είναι μεταιχμιακές, ότι δυσχεραίνεται η λήψη πολιτικών αποφάσεων κι ότι παρατείνεται η ακυβερνησία. Γι' αυτό η εκλογική αερολογία δεν είναι τόσο αθώα, όσο θεωρούν εκείνοι που την καλλιεργούν αβασάνιστα για να γεμίζουν με ίντριγκες εντυπωσιασμού τις σελίδες των εντύπων τους. Στις παρενέργειές της άλλωστε στήριξε ο κ. Καραμανλής την απόφασή του για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, ασχέτως του βαθμού ειλικρίνειας των λεγομένων του.

Το κλίμα αστάθειας που περιγράφτηκε, μ' όλα του τα παρεπόμενα, ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα όταν οι πολιτικοί, και κυρίως εκείνοι που κατέχουν κυβερνητικά πόστα, μπροστά στη διαγραφόμενη εκλογική αναμέτρηση παραμελούν τις διακυβερνητικές τους υποχρεώσεις και επικεντρώνονται στον αγώνα της επανεκλογής τους, ο οποίος διανθίζεται κι από μια σειρά ρουσφετολογικών διατάξεων προς ικανοποίηση των «ημετέρων» ή γενικότερα άλλων αποφάσεων που κολακεύουν το λαϊκό αίσθημα. Όμως όσο ανθρώπινο είναι για οποιονδήποτε πολιτικό να μεριμνά για το πολιτικό του μέλλον, άλλο τόσο είναι αποκαλυπτικό του ευκαιριακού και καιροσκοπικού τρόπου λειτουργίας του. Αν υπήρχε η στοιχειωδέστερη ευαισθησία κι ένα γνήσιο ενδιαφέρον για την πρόοδο της χώρας, οι εκάστοτε κυβερνώντες θα όφειλαν να επικεντρώνονται στις υποχρεώσεις τους, να μην επηρεάζονται από τις φημολογίες και να παράγουν έργο. Αντίθετα, συμμετέχουν στο ίδιο παιχνίδι και παγώνουν κάθε παραγωγική δραστηριότητα ενδιαφερόμενοι αποκλειστικά για το προσωπικό τους συμφέρον. Ειδικά στις παρούσες συνθήκες, η απόφαση του κ. Καραμανλή για προκήρυξη πρόωρων εκλογών δεν δικαιώνεται, όχι επειδή δεν συντρέχουν όντως οι συνθήκες ακυβερνησίας, μα επειδή το «γνήσιο ενδιαφέρον» για την πρόοδο της χώρας δεν πείθει: οι εκλογές στη δεδομένη χρονική στιγμή είναι απλώς μια απόπειρα του κ. Καραμανλή να αποτρέψει την πιθανή αυτοδυναμία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να περισώσει ό,τι προλαβαίνει από το κόμμα του, καθώς το πέρασμα του χρόνου επιφέρει όλο και μεγαλύτερη φθορά στη Ν.Δ., με ορατό τον κίνδυνο μιας συντριπτικής κατάρρευσης.

Η συμμετοχή των πολιτικών, και μάλιστα των κυβερνητικών, στο εκλογολογικό παιχνίδι υπήρξε εκκωφαντική, ιδίως με τη μεταφορά στον ηλεκτρονικό τύπο και στο ευκολότερα προσβάσιμο από τους περισσότερους μέσο του, την τηλεόραση, της πρακτικής του έντυπου τύπου όχι απλώς να παρουσιάζει τα γεγονότα αλλά να διεισδύει στον παρασκηνιακό χώρο παρασκευής τους. Μέχρι πρότινος τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων είχαν έναν διακριτό ρόλο από τον έντυπο τύπο: παρουσίαζαν μόνο τις εξελίξεις των γεγονότων χωρίς ν' αναλύουν σενάρια, όπως συνέβαινε με τον γραπτό τύπο ή έστω με εξειδικευμένες τηλεοπτικές εκπομπές πολιτικού διαλόγου. Τα τελευταία χρόνια η συγκεκριμένη διάκριση έχει καταργηθεί. Οι πρακτικές «ανάγνωσης» κι ερμηνείας των παρασκηνίων μεταφέρθηκαν και στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Η μεταφορά αυτή είναι επικίνδυνη γιατί έπαψε να αφορά μόνο την αποκάλυψη ουσιαστικών παρασκηνιακών παραμέτρων που διαμορφώνουν και φωτίζουν τις πολιτικές κινήσεις και τα πολιτικά ήθη, αλλά οδηγήθηκε στο σημείο να αποδέχεται τις παρασκηνιακές σκοπιμότητες σαν δικαιολογημένες κι αυτονόητες. Γιατί, για παράδειγμα, επιλέγει ο εκάστοτε πρωθυπουργός τη διενέργεια πρόωρων εκλογών; Επειδή, σύμφωνα με τις αναλύσεις των δελτίων ειδήσεων, πιστεύει ότι θα τις κερδίσει ή θα περιορίσει το μέγεθος της ήττας! Δηλαδή όχι για την πρόοδο του τόπου παρά μόνο για το κομματικό συμφέρον! Η επαναλαμβανόμενη παράθεση αντίστοιχων παρασκηνιακών εξελίξεων τα καθιστά οικεία στο τηλεοπτικό κοινό, άρα στη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, και τα νομιμοποιεί στη συνείδησή του. Το κοινό μαθαίνει να τα υιοθετεί ως αποδεκτά και «φυσιολογικά» («τι πιο "φυσιολογικό" για έναν κομματάρχη από το να εξυπηρετεί το συμφέρον της παράταξής του;»!), αντί να εξεγείρεται εξαιτίας των σκοπιμοτήτων που υπονομεύουν το συλλογικό συμφέρον. Αν στην τηλεοπτική διαδικασία νομιμοποίησης των διάφορων πολιτικών συμφερόντων συμμετέχουν και οι ίδιοι οι πολιτικοί, τότε αναφαίνεται ένα σαθρό πολιτικό σύστημα που όχι απλώς κυριαρχεί από τα παρασκήνια όντας θεωρητικά κατάπτυστο, μα που δικαιώνεται καί θεωρητικά!

Η θεωρητική νομιμοποίηση κάθε παρασκηνιακής ίντριγκας επιτρέπει την αποθράσυνση των πολιτικών, εφόσον η δικαιολόγηση του κομματικού ή του προσωπικού καιροσκοπισμού είναι γεγονός. Έτσι άλλος, όπως ο κ. Καραμανλής, παρουσιάζει το κομματικό συμφέρον σαν εθνικό, κι άλλος, όπως ο κ. Μανώλης, γνωστοποιεί την πρόθεσή του να παραιτηθεί έπειτα από ένα τρίμηνο(!), παρά τις χρονίζουσες διαφωνίες του κι αφού έχει κατοχυρώσει το δικαίωμα να συνταξιοδοτηθεί σαν βουλευτής. Κι αν οσμιστεί πως την προαναγγελθείσα παραίτησή του θα την ακυρώσει η αναμενόμενη εξαγγελία των πρόωρων εκλογών, επισπεύδει την παραίτησή του ώστε να μη στερηθεί έστω την προβολή της τελευταίας στιγμής. Υπό τις παραπάνω συνθήκες ωμού κυνισμού κι άκρατης συμφεροντολογίας, σε ποιες εκλογές να ελπίζει κανείς για την αναδιάρθρωση του πολιτικού σκηνικού;

Γιάννης Στρούμπας

Τι θα ψηφίσουμε; (Η Χριστιανική μας τοποθέτηση στο πολιτικό φάσμα.)

                                                            Του φιλαλήθη/philalethe00

Όπως όλοι ξέρουμε, οι εκλογές, οπότε θα ασκήσουμε στο προαντιπροσωπευτικό μας πολιτικό “μας” σύστημα τα… πλέρια πολιτικά μας δικαιώματα,  επέρχονται. Αλλά ποια είναι η δική μας τοποθέτηση στον (κοινωνικό) πολιτικό άξονα; Είμαστε… δεξιοί, καπιταλιστές, μαρξιστές; Συντήρησις ή πρόοδος, όπως ρωτούσε και ο Αλ. Τσιριντάνης-Μελίτης παληότερα;

Ας δούμε τι έγραψε περί τούτου ο παλαίμαχος γνωστός συγγραφέας, δοκιμιογράφος κτλ. Κώστας Σαρδελής, που δεν διεκρίνετο για την “πολιτική” του στράτευση: 

“Θέλω, αγαπητοί μου, να σταθώ, ακόμα λίγο στο σημείο αυτό, για να πω, ότι η δική μας παράδοση δεν είναι ούτε καπιταλιστική, ούτε σοσιαλιστική, ούτε μαρξιστική. Είμαστε π ι ο  α ρ ι σ τ ε ρ ά   κ α ι  α π ό  τ ο ν  π ι ο  α ρ ι σ τ ε ρ ό. Γιατί η παράδοση η δική μας, η ελληνική, είναι κοινοβιακή-ασκητική, που προϋποθέτει ορθόδοξη πνευματικότητα  και το ήθος της καθ’ ημάς Ανατολής. Αυτό είναι το δικό μας Πολίτευμα.” (Η προδομένη παράδοση, οι Γραικύλοι της σήμερον, σ. 36)

Υστερόγραφον: Οι εντονοποιήσεις και οι υπογραμμίσεις του φιλαλήθη/philalethe00. Τα αραιά γράμματα του συγγραφέως/εκδότη.

 Υστερόγραφον2: Yπ’ όψει των οπαδών της “καθεστηκυΐας τάξης” “Χριστιανών”

Γδαρτομαχίες…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Αφελέστατε λαέ μου,
Δεν γρικάς πόσες απάτες,
Έχουνε σωριάσει οι γδάρτες
Πάνω στις δικές μας πλάτες!

Ψάχνουν τάχα για τη λύση
Να μας βγάλουν απ' την «κρίση»,,
Που των ίδιων οι ρεμούλες
Έχουνε δημιουργήσει!…

Στήνουνε τηλεμαχίες
Κι άλλες κοκορομαχίες,
Για να μας εξαπατήσουν
Κι όσα ψίχουλα αφήσαν
Τώρα να τα διαγουμίσουν.

Το ψωμί και το πουγκί μας
Και το πάπλωμα, λαέ μου,
Προ πολλού μας τα 'χουν πάρει.
Κι ο καβγάς τους τώρα είναι
Για το ποιος τους θα μας γδάρει!

παπα-Ηλίας, 16-09-09

htp://papailasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blogspot.com