Ο Έλληνας εργαζόμενος μετατρέπεται σε… Κινέζο

 

Του Δημήτρη Καζάκη*

 

 

Ταυτόχρονα σχεδιάζεται νέα επιδρομή στο λαϊκό εισόδημα με την αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από το 11% στο 23% σε βασικά είδη πλατιάς κατανάλωσης, τα οποία βαρύνουν τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών χαμηλού εισοδήματος γύρω στο 60%. Μόνο από αυτή την κίνηση τα πιο φτωχά νοικοκυριά πρόκειται να χάσουν τουλάχιστον 7% της τρέχουσας αγοραστικής τους δύναμης.

Το γεγονός ότι τα μέτρα αυτά, με βάση την επίδραση που είχε μέχρι τώρα η εφαρμογή του μνημονίου στη ραγδαία επιδείνωση της ύφεσης, υπολογίζεται ότι θα επιταχύνουν τη συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας, ειδικά στο επίπεδο της κατανάλωσης και στους τομείς της παραγωγής, τουλάχιστον κατά 3% με 4% έως το τέλος του έτους, δεν φαίνεται να απασχολεί ούτε την κυβέρνηση ούτε την τρόικα. Και γιατί να τους απασχολεί; Το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα του μνημονίου δεν είναι η «ανάταξη της ελληνικής οικονομίας», όπως συχνά λέγεται, αλλά η προστασία των ευρωπαϊκών τραπεζών και του ευρώ.

Αυτός είναι ο λόγος που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ζήτησαν επίμονα την επικαιροποίηση του μνημονίου με ταχύτερα βήματα περικοπών και λιτότητας. Στόχος τους είναι ο ακόμη ταχύτερος περιορισμός του δημόσιου ελλείμματος της Ελλάδας, ώστε να δοθεί η ψευδαίσθηση ότι η ευρωζώνη «ανακάμπτει» από τη «δημοσιονομική κρίση» και επομένως να ενισχυθεί στις αγορές συναλλάγματος η αξία του ευρώ.

Τώρα, αν στην προσπάθεια αυτή η ελληνική οικονομία και μαζί μια σειρά άλλες χώρες της ευρωζώνης με ανάλογα προβλήματα οδηγηθούν στην καταστροφή και τη διάλυση, δεν πειράζει, αρκεί οι τράπεζες και το ευρώ να είναι καλά.

Όσο για την ανάπτυξη, αυτή έχει πλέον ανοικτά ταυτιστεί με τις απελευθερώσεις, τις απορρυθμίσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα των πάντων. Για κάποιον τερατώδη και διεστραμμένοελέγχου στην οικονομία, να απελευθερωθεί η αγορά και η αυθαιρεσία να μετατραπεί σε ασυδοσία, να βγει στο σφυρί ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει σ' αυτή τη χώρα και να μετατραπεί ο Έλληνας εργαζόμενος σε Κινέζο από άποψη μεροκάματου, εργασιακών συνθηκών και σχέσεων, θα προσελκύσει ξένα κεφάλαια και επενδύσεις ώστε να υπάρξει ανάπτυξη στην Ελλάδα. λόγο, που θα μας απασχολήσει σε επόμενο σημείωμα, θεωρείται ότι το να καταργηθεί κάθε έννοια ουσιαστικού

Το «μοντελάκι» αυτό υπήρξε πολύ της μόδας, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες, σε Λατινική Αμερική, Αφρική, Ασία και Κεντρική Ευρώπη. Εκεί δηλαδή όπου οι χρεοκοπίες και οι καταρρεύσεις ολόκληρων χωρών αποτέλεσαν μέχρι σήμερα τον κανόνα. Αυτό που απέδειξε είναι ότι ταιριάζει γάντι μόνο σε «τριτοκοσμικές» οικονομίες, όπου η απόλυτη διαφθορά και η ασυδοσία των κυρίαρχων οικονομικών και πολιτικών κύκλων βασιλεύει πάνω σε μια κυριολεκτικά διαλυμένη κοινωνία της απέραντης φτώχειας και εξαθλίωσης.

Στο σημείο αυτό έχει σημασία να τονίσουμε ότι την πρωτοβουλία για την επικαιροποίηση του μνημονίου την είχε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ. Το ΔΝΤ, αντίθετα, δίνει μικρότερη έμφαση στην ταχύτητα επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων και περισσότερη στις αποκαλούμενες «διαρθρωτικές αλλαγές», δηλαδή στο ξεπούλημα της χώρας και το άνοιγμα των αγορών. Μάλιστα οι αναλυτές του διαμηνύουν σ' όλους τους τόνους ότι μια όλο και πιο αυστηρή «δημοσιονομική προσαρμογή», που ζητούν επίμονα η Ε.Ε. και η ΕΚΤ, μπορεί να φέρει ξαφνικά την κυβέρνηση αντιμέτωπη με ένα οργισμένο πλήθος. Και τότε τι γίνεται;

 

Αμερικανική ειρωνεία!

 

Είναι καιρός λοιπόν να τελειώνουμε με τις αυταπάτες περί «καλής» Ε.Ε. και «κακού» ΔΝΤ. Τον Ιανουάριο του 2009 ο πρόεδρος της Γαλλίας Ν. Σαρκοζί συγκέντρωσε στη Στρατιωτική Σχολή του Παρισιού τους πιο επιφανείς ηγέτες της πολιτικής και των επιχειρήσεων στην Ευρώπη για να τους μιλήσει για τον «χρηματιστικό καπιταλισμό» που ευθύνεται για την παγκόσμια κρίση:

«Ο χρηματιστικός καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που δίνει προτεραιότητα στον κερδοσκόπο έναντι του επιχειρηματία, στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο έναντι του παραγωγικού κεφαλαίου, στο κυκλοφορούν κεφάλαιο έναντι του κεφαλαίου ως επένδυση, στο βραχυπρόθεσμο έναντι του μακροπρόθεσμου, στους δείκτες του πλούτου έναντι του αληθινού πλούτου, με τους δείκτες να μετρούν περισσότερο από τον ίδιο τον πλούτο.

Ο καθαρός χρηματιστικός καπιταλισμός είναι ένα σύστημα ανευθυνότητας και θα χρησιμοποιήσω μια ισχυρή φράση: είναι ένα σύστημα όπου η ανήθικη λογική της αγοράς δικαιολογεί τα πάντα. Είναι ένα σύστημα όπου το χρήμα πάει στο χρήμα, όπου η εργασία βλάπτεται, όπου η παραγωγή βλάπτεται, όπου η επιχειρηματικότητα βλάπτεται».

Ο Σαρκοζί τότε μιλούσε μπροστά σ' ένα ακροατήριο όπου βρίσκονταν η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, ο Βρετανός πρώην πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, οι επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου κ.ο.κ. Όλοι τότε συμμερίζονταν την καταδίκη αυτού του «χρηματιστικού καπιταλισμού», τον οποίο οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες ταύτιζαν με το αγγλοσαξονικό ή αμερικανικό «μοντέλο» των ασύδοτων αγορών για να το αντιπαραθέσουν στο «ευρωπαϊκό μοντέλο» της κοινωνικής ευαισθησίας και ανοχής. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Ενάμιση χρόνο αργότερα η Ε.Ε., και κυρίως η ευρωζώνη, έχει μεταβληθεί σε λίκνο των πιο άγριων πολιτικών του «χρηματιστικού καπιταλισμού». Μάλιστα, είναι τέτοια η προσήλωσή της, τέτοια η εμμονή των οργάνων και των ηγετών της στον «καθαρό χρηματιστικό καπιταλισμό», όπως τον περιέγραφε τότε ο Σαρκοζί, ώστε κάνει ακόμη και τους πιο ακραίους οπαδούς των «ανοιχτών αγορών» στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού να ωχριούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο «Economist» (17.8) έγραφε ειρωνικά:

«Οι Αμερικανοί σχολιαστές φαίνεται να διασκεδάζουν πολύ με το να παρακολουθούν τους Ευρωπαίους να "διαλύουν" τα δικά τους συστήματα κοινωνικής ευημερίας, την ίδια στιγμή που η Αμερική υιοθετεί ένα καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης ευρωπαϊκού τύπου. Δεν ήταν παρά ένας χρόνος πριν που οι ηγέτες της Ευρώπης τα έριχναν στην αμερικανική λογική της ελεύθερης αγοράς και δήλωναν ότι ο αχαλίνωτος καπιταλισμός είναι τελειωμένος»!

 

Πραγματισμός και φανατισμός

 

Σήμερα η Ε.Ε. και κυρίως η ευρωζώνη είναι ο παράδεισος του πιο αχαλίνωτου καπιταλισμού που εφαρμόζεται με τον πιο στυγνό και αδυσώπητο τρόπο εναντίον των εργαζομένων, των λαών και των χωρών της Ένωσης. Με πρώτη την Ελλάδα. Κι αυτό δεν οφείλεται στην όποια «μεταστροφή» των ηγετών και των κυβερνήσεων της Ε.Ε., ούτε στον κυρίαρχο ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό, αλλά στο γεγονός ότι ολόκληρο το οικοδόμημα έχει ταυτιστεί σε απίστευτο βαθμό με τις πιο παρασιτικές και κερδοσκοπικές μορφές κεφαλαίου, που σήμερα εκφράζονται πρώτα και κύρια από τα τερατώδη τραπεζικά συγκροτήματα.

Γι' αυτό και οι ευρωκρατούντες εμφανίζονται σήμερα πολύ πιο ακραίοι και αδίστακτοι σε σύγκριση ακόμη και με το ΔΝΤ, το οποίο γνωρίζει εκ μακράς πείρας ότι:

«Η εμπειρία πολλών προσαρμογών έχει δείξει πως η πολιτική επιτυχία της προσαρμογής βασίζεται σε μια σειρά συμβιβασμών και στον πραγματισμό… Καθώς η οικονομική κατάσταση εξελίσσεται, με την κοινή γνώμη και την πολιτική κατάσταση να αλλάζει από τη μια εβδομάδα στην άλλη, η πιο αποτελεσματική στρατηγική είναι εκείνη του πραγματισμού: η αυστηρή εφαρμογή ενός προγράμματος σημείο προς σημείο είναι πολιτικά επικίνδυνη. Ενώ οι στόχοι της προσαρμογής θα πρέπει να επιδιώκονται με κάθε θυσία, η επιλογή των μέσων που θα χρησιμοποιηθούν πρέπει να παραμένει ανοιχτή σε όλες τις περιπτώσεις».

Αυτό συνιστούσε μια μελέτη του ΟΟΣΑ το 1996 σχετικά με την «πολιτική εφικτότητα» των Προγραμμάτων Διαρθρωτικής Προσαρμογής, που εφάρμοζαν κατά κόρον το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα στις χώρες του «Τρίτου Κόσμου» από τη δεκαετία του 1980. Είναι ακριβώς η ίδια πολιτική που εφαρμόζεται και σήμερα στην Ελλάδα σαν… διέξοδος από την κρίση.

Αυτό είναι που ανησυχεί σοβαρά και τους «βετεράνους» αυτών των προγραμμάτων εξ Ουάσιγκτον. Ένας από αυτούς, ο Ίρβιν Στέλζερ, που αρθρογραφεί τακτικά στην «Wall Street Journal», έγραφε στις 9.8, ανήσυχος για την επιμονή της τρόικας και ιδίως της Ε.Ε. στην αυστηρή εφαρμογή του μνημονίου:

«Το μέγεθος του έργου είναι αποθαρρυντικό. Η λιτότητα θα στερήσει γύρω στο 10% από το ΑΕΠ, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις θέσεις εργασίας. Και παρ' όλα αυτά θα αφήσει την Ελλάδα με μη διαχειρίσιμα επίπεδα χρέους και πληρωμής τόκων. Ευτυχώς για την Ελλάδα, στη διαπραγμάτευση ανάμεσα στους διασωθέντες και τους διασώστες έχει το πάνω χέρι. Το κόστος μιας πτώχευσης για την Ελλάδα είναι σχετικά ασήμαντο σε σύγκριση με το κόστος για τους πιστωτές της, κυρίως τις ευρωπαϊκές τράπεζες, που είναι απρόθυμες για μεγάλες διαγραφές ομολόγων. Ενώ το πολιτικό κόστος για τους ευρωκράτες, επειδή στάθηκαν ανίκανοι να προλάβουν την πτώχευση ενός από τα πιο μικρά μέλη τους, είναι απαράδεκτο.

Για να μην αναφέρουμε τις συνέπειες στη δυνατότητα των άλλων χωρών του Club Med να συνεχίσουν με την ίδια πρόοδο να προσφεύγουν στις διεθνείς αγορές χρέους. Έτσι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αποφασίσει, αν αναγκαστεί, να υποχωρήσει μπροστά σε ένα αγριεμένο πλήθος και να αναιρέσει τις υποσχέσεις της για λιτότητα, περνώντας το κόστος της παλαιότερης ανηθικότητάς της στον Γερμανό και τους άλλους φορολογούμενους της ευρωζώνης ή στους πιστωτές της. Πάνω από το 95% του ελληνικού χρέους έχει εκδοθεί στην Ελλάδα και υπόκειται στους νόμους περί ασυλίας λόγω κυριαρχίας, οι οποίοι περιορίζουν τις διαθέσιμες επιλογές στους δύστυχους πιστωτές που μπαίνουν στην ουρά για το κούρεμά τους».

 

Ο φόβος της πτώχευσης

 

Το πρόβλημα που ανησυχεί αναλυτές σαν τον Στέλζερ και τις αγορές, που έχουν εκτοξεύσει τα spreads των ελληνικών ομολόγων στα ουράνια με το 10ετές να έχει φτάσει (23.8) στις 896 μονάδες βάσης, παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις της τρόικας, είναι ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν είναι διαχειρίσιμο και δεν πρόκειται να γίνει διαχειρίσιμο με την εφαρμογή του μνημονίου ακόμη κι αν επιτευχθούν όλοι οι στόχοι του.

«Οι αγορές υποψιάζονται ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της αργά ή γρήγορα και οι κάτοχοι ομολόγων θα είναι οι χαμένοι. Δεν πιστεύουν ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ με τις παρούσες συνθήκες είναι οικονομικά βιώσιμη. Η χώρα δεν διαθέτει την ελευθερία που χρειάζεται για να βγει από την κρίση», δήλωσε ο Στέφεν Λιούις της Monument SecuritiesTelegraph, 19.8). (

Με τον ίδιο τρόπο ερμήνευσε τη συμπεριφορά των αγορών και η High Frequency Economics (Bloomberg, 19.8), ενώ ο Καρλ Ουάινμπεργκ της Valhalla δήλωσε τα εξής:

«Η καταιγίδα είναι εστιασμένη στα ομόλογα που λήγουν το 2014, τον πρώτο χρόνο που η Ελλάδα θα διακόψει τη γραμμή ζωής με το χρήμα του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Ώσπου να τελειώσουν με τη διόρθωση της Ελλάδας το 2013, το χρέος της θα έχει αυξηθεί στα 340 δισ. ευρώ. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι η Ελλάδα θα είναι σε καλύτερη θέση να εξυπηρετήσει και να καλύψει τα 340 δισ. ευρώ σε σταθερού εισοδήματος χρεόγραφα απ' ό,τι όταν είχε να διαχειριστεί 270 δισ. ευρώ».

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα τριετή και τετραετή ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου έχουν επιτόκια που έχουν εκτιναχθεί κοντά στο 12%, έναντι του 10ετούς που έφτασε αισίως το 10,75%.

Τι ακριβώς φοβούνται οι αγορές; Ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί, είτε κάτω από την πίεση ενός αγριεμένου πλήθους, είτε λόγω αδυναμίας διαχείρισης του χρέους της, να επικαλεστεί τα κυριαρχικάδικαιώματά της και να προβεί σε μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους της. Και μπορεί μια αναδιάρθρωση του χρέους να σημαίνει επίσημη πτώχευση της χώρας, αλλά σε μια τέτοια περίπτωση κανείς δεν γνωρίζει ποιος από τους κατόχους των κρατικών ομολόγων θα βγει χαμένος και ποιος θα βγει κερδισμένος. Όπως άλλωστε συμβαίνει με όλες τις πτωχεύσεις.

 

Ο… εφιάλτης της εθνικής κυριαρχίας

 

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι από τον 19ο αιώνα έως σήμερα δεν υπάρχει μεγαλύτερος πονοκέφαλος, μεγαλύτερος εφιάλτης για τον κάτοχο κρατικών ομολόγων χρέους από την εθνική κυριαρχία της χώρας την οποία έχει δανείσει. Κι αυτό διότι, όπως μας εξηγεί μια σχετικά πρόσφατη μελέτη:

«Οι κρατικοί οφειλέτες προστατεύονται παραδοσιακά από την αρχή της (απόλυτης) ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας, η οποία δηλώνει ότι τα κράτη δεν μπορούν να μηνυθούν σε ξένα δικαστήρια δίχως τη συγκατάθεσή τους. Η αρχή πηγάζει από την ισότητα των κυρίαρχων εθνών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου… Ωστόσο είναι σημαντικό ότι η ασυλία μπορεί να απεμποληθεί: ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να συνάψει συμβατική σχέση με την οποία εθελοντικά να υπαχθεί στην αρμοδιότητα ενός ξένου δικαστηρίου στην περίπτωση μιας διένεξης» (Journal of Economic Literature, v. 47, Σεπτέμβριος 2009, σελ. 3).

Αν λοιπόν δεν έχει παραιτηθεί οικειοθελώς ένα κράτος από την άσκηση της κυριαρχίας του και προχωρήσει σε πτώχευση ή άρνηση εξυπηρέτησης του χρέους του, οι δανειστές του είναι πολύ δύσκολο να καταφύγουν σε δικαστήρια άλλων χωρών ώστε να πάρουν μέτρα εναντίον του που αφορούν δεσμεύσεις ή δημεύσεις περιουσιακών του στοιχείων είτε στο εξωτερικό είτε, πολύ περισσότερο, στο εσωτερικό της χώρας.

Αν και η αρχή αυτή της (απόλυτης) ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας δεν αποτελεί πανάκεια για μια χώρα στην αντιμετώπιση των δανειστών της, συνιστά την πιο βασική γραμμή άμυνάς της: χωρίς αυτήν χάνει κάθε δυνατότητα διαπραγμάτευσης προς το συμφέρον της.

Ο αγώνας των αγορών και των κατόχων κρατικών ομολόγων ήταν ανέκαθεν να μην επιτρέψουν σε μια χώρα να επικαλεστεί την ασυλία της λόγω εθνικής κυριαρχίας και να προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή μέρους ή όλου του χρέους της. Ιδίως όταν έκρινε ότι το χρέος αυτό είναι «απεχθές» και η εξυπηρέτησή του υπονομεύει εκ των πραγμάτων την εθνική κυριαρχία της. Αυτό το κατορθώνουν με δυο κυρίως τρόπους:

● Με την επιβολή επίσημου χρεοστασίου υπό καθεστώς διεθνούς επιτήρησης, που σήμερα ονομάζεται με τακτ «συντεταγμένη πτώχευση».

● Με την επιβολή δανειακών συμβάσεων όπου το κράτος – οφειλέτης απεμπολεί μονομερώς την ασυλία που του παρέχει η εθνική του κυριαρχία έναντι των δανειστών του. Όπως π.χ. έγινε με τη δανειακή σύμβαση που συνόδευε το μνημόνιο και αποδέχτηκε παράνομα και αντισυνταγματικά η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου.

Η Ελλάδα μπορεί να είναι μέλος της ευρωζώνης και με τις συνθήκες που έχει υπογράψει να έχει παραχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας στην Ε.Ε., κυρίως όσον αφορά το νόμισμα και τις πολιτικές που απορρέουν από αυτό, όμως δεν δεσμευόταν νομικά από αυτές στο πώς θα χειριστεί τα ομόλογα που είχε εκδώσει ως κράτος. Θα μπορούσε κάλλιστα να επικαλεστεί την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας και να καλέσει σε διαπραγμάτευση τους κατόχους των ομολόγων της.

Βέβαια κάτι τέτοιο θα την έφερνε απευθείας σε μετωπική σύγκρουση με την Ε.Ε. και την ΕΚΤ, αλλά νομικά είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει. Αυτό φοβήθηκαν και οι ευρωκρατούντες γι' αυτό και έστησαν τον «μηχανισμό στήριξης», επέβαλαν το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Όπως εύστοχα παρατήρησαν πρόσφατα και δυο γνωστοί μελετητές της Ε.Ε., ο Τσαρλς Μπλάνκαρτ και ο Έρικ Φάσεν (Schweizer Monatshefte, B. 978, 7.2010), «η Ελλάδα ως κυρίαρχο κράτος θα μπορούσε να αποκαταστήσει τη φερεγγυότητά της εκτός της νομισματικής ένωσης. Αυτό δεν το ήθελε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων ενός κράτους έρχεται σε σύγκρουση με την εξουσία της και αυτή έπρεπε να διαφυλαχθεί με κάθε θυσία».

Έτσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου η χώρα ολόκληρη έχει δημευθεί και ο λαός της βρίσκεται κυριολεκτικά στο έλεος της τρόικας.

 

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος – αναλυτής

 

ΠΗΓΗ: (Δημοσιεύτηκε στο "Π" στις 26-08-10), Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010, http://www.topontiki.gr/Articles/view/8979

 

Οι αποζημιώσεις Ελλήνων θυμάτων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Μία νέα εξέλιξη

 

Του Φάνη Μαλκίδη*

 

 

Το παραπάνω σημείο από το βιβλίο του  Χένρυ Μοργκεντάου έδωσε το έναυσμα στον Αρμένιο δικηγόρο από τη Σπάρτη της Πισιδίας Βαρτκές Γεγκιαγιάν να ξεκινήσει  το 1987  δικαστικό αγώνα στην Πολιτεία της Καλιφόρνια  με σκοπό να διεκδικήσει υπέρ των απογόνων των θυμάτων της γενοκτονίας  τις  αποζημιώσεις.

Μετά τον αγώνα του  Γεκαγιάν και δικαστικές αποφάσεις,   οι ασφαλιστικές εταιρείες New York Life Insurance Co και ΑΧΑ, υποχρεώθηκαν να καταβάλουν σε Αρμένιους δικαιούχους το συνολικό ποσό των 53 εκατομμυρίων δολαρίων. 

Στα αρχεία όμως της New York Life Insurance Co υπήρχαν και ελληνικά ονόματα, μεταξύ των οποίων και του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομου. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2008 η New York Life Insurance Co ανακοίνωσε ότι θα αποζημιώσει Έλληνες δικαιούχους, κάτι που έγινε τελικά το Μάρτιο του 2010.  

Το γεγονός των αποζημιώσεων παραμένει εδώ  και καιρό την Αρμενική πλευρά.  Μάλιστα στις ΗΠΑ κατατέθηκε η πρώτη  αγωγή που στρέφεται κατά  της Τουρκικής Δημοκρατίας, με την οποία διεκδικούνται  αποζημιώσεις για την κινητή και ακίνητη περιουσία που έχασαν όταν εκδιώχτηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες.

Η αγωγή στρέφεται και κατά δύο μεγάλων τουρκικών τραπεζών: της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας και της αρχαιότερης στη χώρα Ziraat Bankasi, η οποία λειτουργεί και στην Ελλάδα και στην οποία κατατέθηκαν οι καταθέσεις από το κεφαλικό φόρο του 1942, με τον οποίο εξολοθρεύτηκαν οικονομικά οι Έλληνες και οι Αρμένιοι.

Για την ελληνική πλευρά,  η νεώτερη εξέλιξη είναι ότι σε καταλόγους ευρωπαϊκής τράπεζας περιλαμβάνονται ονόματα Ελλήνων από τη Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη.

Ο κατάλογος ονομάτων Ελλήνων αφορά αυτούς που  είχαν τραπεζικούς λογαριασμούς σε Ευρωπαϊκή Τράπεζα πριν από το 1920. Εξ όσων είναι γνωστό η Ευρωπαϊκή αυτή Τράπεζα δεν έχει εξοφλήσει τους δικαιούχους, ανάμεσά τους και γνωστοί Έλληνες της εποχής, όπως η οικογένεια Αλτιναμάζη της  Αδριανούπολης, η οποία μετά τη Γενοκτονία εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη. 

Η είδηση αυτή αποτελεί μία νέα και σημαντική εξέλιξη, αφού είναι ένα ακόμη περαιτέρω βήμα στην αναγνώριση και διεθνοποίηση της γενοκτονίας.

Βήμα για το οποίο πέρα από ιδιοτέλειες και συμφέροντα, θα πρέπει να γίνει γνωστό παντού, όπου υπάρχουν προσφυγικές κοινότητες και προσφυγικοί πληθυσμοί.

 

 

ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΠΡΑΧΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΥΣ ΤΟΥΣ
ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΤΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΤΟ 1920

C. Nicolaidi

Adam Bros

Siniossoglou Ralli & Co

C. Papadaki

N. Th. Pantazopoulos

D. D. Diamandoglou

Stylianos Diamandoglou & Sons

G. & E. Enstriatiadis

Karalambo & Metras

Jean F. Kiliaridis

N. Alevropoulo

Ananiadis
Eleftheres Mavropoulo

G. Kendros

E. Poulas & C. Adrianopel

Grizagoridis Bros

D.B. Nicolaidis-Tripo

Nico Seferoglou

Gleanthis Hazzopoulo

Elias Caracoz Freres

Montias Bros

D. Th. Frangopoulos

D. G. Chaviaras

M. Vassiliadis & Co

B. M. Prinaris

N. Madjaraki, Kokinos & Co

Raphael Camhi & Sons and Demosthene R. Corpi

Nicolas Pitaris

Siroun J. Dion

Nicolas H. Demetriades

Ar. Altinalmazis & Co

Adrianople
D. Th. Thanos

S.E. Eliadis

S. Couroubakalis

Friedmann, Troyanos & Co

M. Parisis & Sons

M. Joradanides & Sons

Georges C. Theodoridis

Christos Sarropoulos

Panayotis G. Exarchos

Basile C. Malatakis

Th. Frangatos

H. C. Chryssostomos,

Nicolas Metzes & Haralambos Metzes

Christo Savaides & Sava Haralambiades

Joseph Notrica – Rhodes

Jean Abazoglou ???

C. Elefteropoulo Bros

Photios L. Viris & Sons

P.A. Callinicos

Alexandre S. Christodoulides

Th .E. Vitoulia & Sons

M. G. Cladoyeni & M. Azioti

Georges Goussopoulo

J. Pingopoulo & Co

Panteli Matritides

Nicolas J. Syrmas

N. Nicoglou Bros

S. Vassiliades & S.G. Papazoglou

Thedoridi Bros

Issakides Christo

C. Stelianides

Abraham Mayorkas

D. Lambrides

P. Seitanides

Stefanos H. A. Efthides

C. Petzalis & El. Dounias

N.A. Kyriakides

P. Xanthopoulo & D. Vattis

Constantin Ivrakis

N. Camilieris & Co

Georgiades & Tchaoussoglou

C. Myrodis & Bros

D. M. Tsongopoulo

Toumpouli Bros

D. Sakellarides

Evdhokios Hadji Simeionidi

N. A. Kyriakides

Andovalloglou Bros

K. B. Joannides

G. Capayannides – Trabizon

Antoine Siderides – Pera

G.P. Papazoglou

J. Petrochiles & Sons

Hadji Janni Papadopoulo

Dr. Koufis & Co Jean Altizoplou

A. J. Anagnostopoulo

Fotis G. Movroghenis & Co

Hadji Andoniou Bros

A. G. Dhimopoulo

Paul C. Paleologou

Jean A. Louizos

Georges Caloumenos

Styl. Kaneleas

Nicolas Tantiras

Jean Chiliades

Eang. Chr. Evangelinos

Pavlides & Mouratis

G. Pestamozoglou Sons

G. & J. Georgiades

N. Camilieris & Co

Portocaloglou Sons

Dom. Dandoria – Pera

Antoine M. Panopoulos

Eust. S. Sapoundjakis

Andavalloglou Bros – Samsoun

J. M. Kazazis- Edramid

Viktor A. Demetriades

Socrate Th. Cosmides

Ch. Patrikiades Sons

I. S. Pavlides & Sons

D.A. Caldis & Co

Ap. Anastassiades

Donas & B. Vayakis – Pera

Sarropoulo & Margaritoff

Pascalides Bros

A. D. Zachariades

Siniossoglou & Asquitides

N. Camilieris & Co – Pera

 

ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΠΡΑΧΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΥΣ ΤΟΥΣ
ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΣΜΥΡΝΗΣ ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΤΟ 1920

E. N. Aidinopoulo

Pol. Vidori

Evanghelinos & D. Tantiras

M. H. Politi

Basile Stephanides

Efstratiou Faipeas

S. & E. Elliades

M. G. Zangrides

Pericles Paleologou

Euuripedes Caloumenos

Mouzalis
C. Gasparis & Co Gregoriou Bros

J. Stamatiadhis

I. G. Tozakoglou

J. Tsintsinis

Pandeli D. Cassapoglou

H. Georgiades & Co

P. A. Melacopides

S. B. Stampadopoulos & Co

N. J. Papazoglou

Basile N. Pappadopoulo

Nicolas Hadji Nicolaides

C. Veropoulo

Vrassidas Faippeas

Costas M. Souyouldjoglou

C. Georgiades & Sons

Pavlides & Mouratis

Eustratios Hodja Gabriloglou Bros

Ippocrate Kiokpassoglou

Katsanopoulo Bros

 

 

28-8-2010

 

O MAXHTHΣ (+ Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης)*

 

+ Του Κωστή Μπαστιά

 

Yπερβολή; Ίσως. Aλλά χωρίς αυτήν η υποκρισία αποβαίνει πολύ περισσότερον από νικητής. Aποβαίνει θριαμβευτής. Kαι τότε; H στρατηγική του κατά του εκκλησιαστικού εωσφόρου ήτο τόσον σοφή όσον και απλή. Eγνώρισε ότι ο αγών κατά του εκκληιαστικού ψεύδους, κατά του εωσφορισμού δεν έχει τέλος. Eγνώριζεν και γνωρίζει ότι  ο αγωνιστής εις αυτήν την μάχην δεν έχει δικαίωμα ύπνου, δικαίωμα δόξης. Aντιθέτως έχει χρέος αδιακόπου αγρυπνίας. ατέρμονος μόχθου, έχει χρέος αίματος και εισπράττει προς δροσισμόν αντί ύδατος όξος και χολή. Tούτο γνωρίζων είχε απεμπολήσει τον φόβο. Όταν ο κ. Pακιντζής τ. αρχηγός της Aστυνομίας, διοικητής τότε της Aσφάλειας, απείλησε τον Kαντιώτη να τον κλείσει σε μπουντρούμι ο Kαντιώτης απήντησε:

-Ήρθατε να δείτε που κάθομαι; Aπό το ένα μπουντρούμι θα βγω και στο άλλο θα μπω.

 

Άφοβος και άτρομος. Iδιοσυγκρασία πυρηνικής εκρηκτικότητας αντέχει εις όλα τα βλήματα. Όπλα του· η πίστις, η συνέχεια ο άψογος βίος.
Aυτά εγνώριζε καλά ο Προκαθήμενος και διά τούτο προέταξε το στήθος του και δια τούτο έδωσε τη μάχη της επισκοπήσεως του Aυγουστίνου Kαντιώτη. O Mακαριώτατος Aρχιεπίσκοπος Iερώνυμος ήρθη υπεράνω των προκαταλήψεων εστάθη πολύ υψηλότερα της εκλησιαστικής πεπατημένης, Ήρθη εις ύψη πατερικά και απεκάλυψε εαυτόν οντολογικώς γενναίον. Eύγε. Kαι ο Kαντιώτης; Aυτός δεν απαναπαύεται εις την δικαίωσιν. Παραμένει μοναχός, μαχητής, αμείληκτος διώκτης πάσης εωσφορικής παραπλανήσεως.

Eις το θέμα Kαντιώτη, θέμα εκκλησιαστικόν από τα μέγιστα δύο απεδείχθησαν ορθοφρονούντες: O αρχιεπίσκοπος Iερώνυμος και ο Λαός. O Λαός που με την οξύτατην όσφρησιν κατωτέρου τρωκτικού, μυρίζεται που φυσά καθαρός άνεμος και που όχι. Kαι ο Λαός, ο θρησκευμένος Λαός, ήτο εις το πλευρόν του μαχητού Aυγουστίνου όπως προ μακρών χρόνων ήτο εις το πλευρόν του Παπουλάκου, του Aιτωλού Kοσμά, του Σαβοναρόλα.

 

«Η Βραδυνή» στις 30/6/1967.

 

ΠΗΓΗ: http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=848

 

* Κοιμήθηκε σήμερα 05.00, 28-08-2010 σε ηλικία 103 ετών.

ΕΛΛΑΣ – ΙΣΡΑΗΛ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

 

Και ήσαν οι δυτικοί, οι διαβρωθέντες από αιώνων δια της σιωνιστικής μασωνίας που είχαν αναλάβει (και εξακολουθούν) να προωθούν τα συμφέροντα του κράτους του Ισραήλ τόσο στον ΟΗΕ όσο, και κυρίως, εκτός αυτού, προκαλώντας ακόμη και πολέμους ή καλύπτοντας τη φονική επιθετικότητα του μικρού αλλά πανισχύρου κράτους, καθώς δια του σιωνισμού αυτό ελέγχει τη διεθνή οικονομία και ρυθμίζει τις "κρίσεις", που αυτός προκαλεί σε όλη την έκταση του πλανήτη,  συγκαλύπτοντας παράλληλα τις όποιες ανησυχίες εκ του ότι έχει καταστεί πυρνηνική δύναμη.

Οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις διέγραψαν πορεία τυπικότητας επί δύο δεκαετίες. Αυτή η πολιτική φαινόταν να ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα, το οποίο ιστορικά έβλεπε με καχυποψία τους Εβραίους, καθώς αυτοί δεν έχαναν ευκαιρία (1821, 1912) να εκδηλώσουν ανθελληνικά αισθήματα για λόγους, οφείλομε να ομολογήσουμε, οικονομικών συμφερόντων. Παρά ταύτα ο λαός μας διέσωσε αρκετούς Εβραίους κατά τον διωγμό τους από τους Ναζί, χωρίς να λείψουν και οι εξαιρέσεις των καταδοτών. Η ίδια πολιτική ικανοποιούσε και το περί δικαίου αίσθημα του λαού, καθώς αυτός, παρά την ελλιπή ενημέρωση, είναι στη μεγάλη του πλειονοψηφία τοποθετημένος στο πλευρό των Παλαιστινίων, σε αντίθεση με τους λαούς της Δύσης, όπου είναι πιο έκδηλα τα φιλοϊσραηλινά αισθήματα με αποκορύφωμα τους συντηρητικούς χριστιανούς των ΗΠΑ, οι οποίοι υποστηρίζουν ακραίες φιλοσιωνιστικές θέσεις. Τώρα βλέπουμε την εντυπωσιακή στροφή και τη σύσφιξη των σχέσεων της χώρας μας με το Ισραήλ με αφορμή την ψυχρότητα στις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις λόγω των γνωστών προσφάτων γεγονότων. Είχαμε γράψει προ μηνών ότι ο κανόνας "ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου" έχει και εξαιρέσεις. Και είμαστε πεισμένοι ότι στην περίπτωση της Ελλάδος και του Ισραήλ έχουμε σαφή την εξαίρεση του κανόνα.

Το κράτος του Ισραήλ ανακηρύχθηκε από τους πανίσχυρους Εβραίους σε αντίθεση προς τις προηγηθείσες συνομιλίες στον ΟΗΕ. Η αναγνώρισή του εν καιρώ ψυχρού πολέμου μεταξύ των συνασπισμών ΝΑΤΟ και Συμφώνου της Βαρσοβίας από  μέλη και των δύο (γράψαμε για την εξαίρεση της χώρας μας) δείχνει το πανίσχυρο των Εβραίων σιωνιστών λίγα μόλις έτη μετά τον τερματισμό του τόσον οδυνηρού ολοκαυτώματος σε βάρος των Εβραίων της Ευρώπης. Έκτοτε το κράτος του Ισραήλ εφήρμοσε πολιτική εξόντωσης των Παλαιστινίων, τους οποίους γεωγραφικά περιόρισε σε θύλακες, εντός των οποίων ασφυκτιούν, καθώς η δημογραφική σφριγηλότητά τους οδηγεί με γοργό ρυθμό στην αύξηση του πληθυσμού τους, γεγονός που συνιστά μείζον πρόβλημα για τους Εβραίους. Δεν είναι υπερβολή να τονίσουμε ότι κατά καιρούς οι απόγονοι των θυμάτων κατά το ολοκαύτωμα μεταχειρίζονται μεθόδους των διωκτών εκείνων. Φυσικά το παλαιστινιακό κράτος δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρισθεί, καθώς οι Εβραίοι σιωνιστές (και όχι ο εβραϊκός λαός, ο οποίος καταταλαιπωρείται, όπως και τα θύματα των μεγαλοϊδεατών αρχόντων του, από την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα) δεν θα επιτρέψουν σε καμμιά χώρα να προβεί σε αναγνώριση. Το έχουν κατά καιρούς διακηρύξει επιφανείς σιωνιστές πολιτικοί ότι στόχος είναι η εκδίωξη όλων των Παλαιστινίων από το Ισραήλ.

Η Τουρκία, η οποία προβάλλει διεθνώς το δόγμα του νεοοθωμανισμού, δια του πρωθυπουργού της Ερντογάν υπήρξε εκείνη, η οποία έλαβε την πλέον ξεκάθαρη θέση μετά την αιματηρή επίθεση του ισραηλινού στρατού κατά της Γάζας (Χριστούγεννα 2008), παρά τις ειδικές συμφωνίες του προσφάτου παρελθόντος ακόμη και στρατιωτικού χαρακτήρα. Έκτοτε ο Ερντογάν δεν αφήνει αναπάντητη την όποια επιχείρηση μείωσης διπλωματών της Τουρκίας εκ μέρους ιθυνόντων του Ισραήλ, ενώ σε διεθνή σύσκεψη (Νταβός) άσκησε δριμεία κριτική κατά του Ισραήλ. Ναι είχε το θάρρος και παράλληλα θράσος να καταγγείλει το Ισραήλ αυτός, του οποίου η χώρα δολοφόνησε 1.690 Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους πολέμου (1974). Ο πρόσφατος φόνος 9 Τούρκων που συμμετείχαν αποστολής για ενίσχυση των εγκλείστων στο στρατόπεδο της Γάζας, που συνιστά ντροπή για τους ισχυρούς που εθελοτυφλούν ενώπιον των εγκλημάτων του κράτους του Ισραήλ, έφερε σε πλήρη όξυνση τις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις.

Η ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση, στην οποία το πρώτο βήμα κάναμε εμείς, με την επίσκεψη του πρωθυπουργού μας στο Τέλ Αβίβ, και σε συντομότατο χρονικό διάστημα ανταποδόθηκε από τον ισραηλινό πρωθυπουργό, χαιρετίστηκε από μερίδα του τύπου ως διπλωματική επιτυχία της χώρας, δεδομένου του ότι από τον χώρο αυτό (της διπλωματίας) έχει φυγαδευθεί η ηθική και τα πάντα υποκινούνται από τον ωφελιμιστικό ρεαλισμό. Μάλιστα οι εκ της συστάσεως του νεοελληνικού κράτους ανερμάτιστοι του υπουργείου μας επί των Εξωτερικών υποθέσεων έκαναν λόγο για αύξηση προσέλευσης Εβραίων τουριστών στη χώρα μας σε μια τόσο κρίσιμη για την οικονομία μας περίοδο. Ποιός όμως θα μας ενημερώσει για τις σχέσεις του διεθνούς σιωνισμού με την Goldman Sachs; Ποιός θα μας ενημερώσει για τον ασφυκτικό έλεγχο επί της παγκόσμιας οικονομίας του σιωνιστικού κεφαλαίου; Ποιός θα μας ενημερώσει για τον ρόλο που αυτό διαδραμάτησε σε συνεργασία με τους εγχώριους εντολοδόχους, που κατά καιρούς αυτοπροβλήθηκαν ή προβλήθηκαν από ισχυρά εκτός χώρας κέντρα ως εθνοσωτήρες;

Η μεταπρατική άρχουσα τάξη, πολιτική οικονομική και διανόησης, με έντονα τα νεοταξικά γνωρίσματα επί δεκαετίες τώρα εμπέδωσε στον λαό μας τον τρόμο έναντι του αναδυομένου νεοοθωμανισμού. Έτσι διεύρυνε τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο και εγκατέλειψε στο έλεος του τουρκικού προξενείου τη Δυτική Θράκη. Προσέφερε ως δώρο στην επιθετικότητα, με τις ευλογίες Αμερικανών και Άγγλων, της Άγκυρας τους εκτουρκισμένους πρωτίστως λόγω χρήσης της τουρκικής γλώσσας στην εκπαίδευση, Πομάκους και Ρομά. Συνέπηξε μέτωπο συνεργασίας με τον Τούρκο πρόξενο Κομοτηνής για εκλογική επιτυχία των οσφυοκαμπτών εκπροσώπων των κομμάτων εξουσίας. Τώρα δεν ντρέπεται να διώκει δασκάλα (Χαρά Νικοπούλου) μέσου του περίεργου και αντεθνικώς δρώντος υπουργείου, το οποίο έπαψε να έχει εθνική αποστολή!  Μόλις απέτυχαν να προωθήσουν το σχέδιο Ανάν με την απειλή ότι χωρίς την υπερψήφισή του χάνεται η προδομένη από μας Κύπρος. Και μπροστά σ' αυτό το χάλι θέλουν να μας πείσουν ότι λόγοι ανάσχεσης της τουρκικής επιθετικότητας επιβάλλουν την προσέγγιση προς το Ισραήλ!

Δεν είναι λίγοι οι σχολιαστές των διεθνών εξελίξεων, οι οποίοι προβλέπουν προσεχή αεροπορική επίθεση του Ισραήλ κατά του Ιράν. Το Ισραήλ έχει ανάγκη εναερίου χώρου για την εκπαίδευση των αεροπόρων του, τον οποίο χώρο φαίνεται να έπαψε να προσφέρει η Τουρκία, η οποία για μία ακόμη φορά στον ΟΗΕ στάθηκε με αξιοπρέπεια, όταν σχεδόν οι πάντες καταδίκασαν το Ιράν. Πέραν αυτού πολλά γράφονται για εντοπισμό τεραστίου κοιτάσματος φυσικού αερίου στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, κοιτάσματος το οποίο εκτείνεται από τις ανατολικές ακτές της Κρήτης ώς τις ακτές του Ισραήλ.

Μήπως ο σιωνισμός επιχειρεί με μια κίνηση και να προετοιμαστεί το Ισραήλ κατάλληλα προς εξουδετέρωση του πλέον ασπόνδου εχθρού τους στον μουσουλμανικό κόσμο και να θέσει υπό την κυριότητα των ελεγχομένων από αυτόν ληστρικών πολυεθνικών το πλουτοφόρο κοίτασμα, το οποίο αδυνατεί να αξιοποιήσει η υπό επιτήρηση του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ, δηλαδή του σιωνισμού, ταλαίπωρη Ελλάδα; Ο καιρός θα δείξει. Πέρα από τις επιφυλάξεις που έχουμε για το ηρωικό φρόνημα του Ερντογάν, διαβλέπουμε την προσπάθεια των ΗΠΑ να διαμορφώσουν μία ζώνη κακού από το Πακιστάν ώς την Τουρκία. Στην περίπτωση που τα συμφέροντα σιωνισμού και ιθυνόντων των ΗΠΑ εξωθήσουν σε δαιμονοποίηση του μουσουλμανικού κόσμου και σε μία εκστρατεία τύπου σταυροφορίας εναντίον αυτού, οι φανατικοί μουσουλμάνοι δεν θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια. Μήπως η Ελλάδα καταστεί στόχος και μάλιστα ο ευκολότερος μεταξύ του συνόλου των "απίστων". Βέβαια δεν θα είναι παράξενο, αν προβάλλοντας οι ιθύνοντες τον κίνδυνο αυτό, υποστηρίξουν ότι είναι επιβεβλημένη η εξοπλιστική θωράκιση. Ήδη για σκοπούς του ΝΑΤΟ διαθέτουμε ετησίως ποσά της τάξεως των 7 δισ. €, όσα περίπου προσδοκά η κυβέρνηση να συγκεντρώσει από τους "κακούς" Έλληνες πολίτες μέσω των μέτρων του μνημονίου! Αλλά και το 2004 κάναμε τη χάρη στους Εβραίους αγοράζοντας πανάκριβα συστήματα ασφαλείας, για να αποφύγουμε τρομοκρατικό κτύπημα!

Η άρχουσα τάξη, εχθρική προς την παράδοση του λαού μας, στάθηκε ανήμπορη να κατανοήσει το διαχρονικά φιλελληνικό πνεύμα στις χώρες της Ανατολής. Υποταγμένη στα αφεντικά ετοιμάζει για τους Νεοέλληνες στολές "νέων σταυροφόρων". Το Ισραήλ και η Δύση παίζουν πολύ άσχημα παιχνίδια σε βάρος των λαών. Θα καταλήξουν κάποτε σε βάρος τους, αφού καταφέρουν να αιματοκυλίσουν λαούς και λαούς.

                                                                          

Σαλιχλί

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Βαδίζαμε προς το Σαλιχλί (Μικρασία, 1922), μέρα και νύχτα. Χωρίς κουραμάνα, αλλά προπάντων χωρίς νερό, που ήταν ο μεγάλος κίνδυνος. Βρήκαμε, κατά τα μεσάνυχτα, μια λούτσα και μέσα σ' αυτή βουβάλια. Βουτάμε τα παγούρια στις γούβες της λούτσας και πήραμε λίγο νερό.

Κατά το κολατσιό, φτάσαμε 5-6 χιλιόμετρα έξω απ' το χωριό και ξεφορτώσαμε λίγο πάνω απ' τη σιδηροδρομική γραμμή. Ακούμπησα σ' ένα σακί. Αποκοιμήθηκα αμέσως. Σε κάποια στιγμή ένας μεταγωγικός άρπαξε το σακί και το κεφάλι μου χτύπησε πάνω στις πέτρες. Ξύπνησα. Ακούω οβίδες.

Παρατηρώ ότι έσκαγαν συνέχεια 50 μέτρα κάτω απ' τη σιδηροδρομική γραμμή.  Όλη η πλαγιά σε μήκος χιλιομέτρων κινούνταν απ' την άτακτη οπισθοχώρηση του στρατού. Όποιος περάσει τον άλλο. Πανικός. Απελπισία. Πίσω ερχόταν τούρκικο ιππικό.

Βαδίζοντας στο λιοπύρι του Αυγούστου, βρήκαμε σ' ένα μέρος σωλήνες σκεπασμένους, που δράζανε λίγο νερό, ανακατεμένο με χώμα κόκκινο. Πήρα με το πλουχέρι λίγο και το 'βαλα στο στόμα πηχτό, όπως ήταν. Σε λίγα λεπτά ξεράθηκε κι έβγαζα τώρα από το στόμα στεγνό χώμα.

Εκεί δίπλα ήταν ένα οίκημα ανοιχτό με τσουβάλια σταφίδα. Γέμισα το σακίδιο. Κατέβηκα από κάτω μέσα σε ένα αμπέλι και μάζεψα κοτρίδια για τη δίψα και γύρισα πίσω να πάρουμε το δρόμο, που 'ταν ψηλότερα, απ' το αμπέλι.  Μέσα στο οίκημα καθόταν ένας Τούρκος πάνω σε κάτι παλιόρουχα κι ένας στρατιώτης τον φοβέριζε, ενώ αυτός σήκωνε τα χέρια και τον παρακαλούσε. Ο στρατιώτης του ρίχνει μια στα στήθια. Εγώ στη στιγμή έστριψα, για να μη ιδώ τα χάλια του.

Και βέβαια αυτό ήταν ανανδρία.

Καθώς ανεβήκαμε να πάρουμε το δρόμο, βλέπω δυο στρατιώτες να κάθονται ακουμπισμένοι στα όχτια, αμίλητοι. Πλησιάζω και βλέπω πως τα μάτια τους ήταν γεμάτα χώμα. Είχαν πεθάνει από κούραση και ηλίαση.

Βαδίζοντας σουρούπωσε πολύ καλά και βρήκαμε ένα νερόμυλο. Γύρω στ' αυλάκι ήταν ροϊδιές. Μετά το αυλάκι ήταν δρόμος. Κι άρχιζε έπειτα βουνό με ερείπια βυζαντινής εποχής.

Εκεί, στον τοίχο του αυλακιού, είδαμε ένα φαντάρο να σκεπάζει με τη μαντύα έναν άλλο φαντάρο και να του λέει κλαίγοντας απαρηγόρητα:

«Τώρα τι να πω εγώ αδερφούλη μου στη μάνα μας, που θα με ρωτάει για σένα»!!!  Έκλαιγε γοερά. Έφυγε μπροστά από μας, αφήνοντας, βέβαια, άταφο τον αδερφό του. Συγκινηθήκαμε όλοι μας και κλάψαμε κι εμείς. Πόσα άλλα παιδιά έμειναν πεθαμένα κι άταφα στη Μικρασία. Και μεταξύ αυτών κι ο Αντώνης της Πετράκαινας. Είχε λαβωθεί σε μια μάχη. Κι ενώ τον μετέφερναν μαζί με άλλους λαβωμένους στο χειρουργείο, τους έπιασαν οι τσέτες και τους έσφαξαν όλους.

Η Πετράκαινα είχε καημό για τον Αντώνη της. Πέντε, δέκα, εκατό ανθρώπους αντάμωνε την ημέρα, έστω και τους ίδιους, θα τους ρωτούσε από πού έρχονται κι αν άκουσαν τίποτες για τον Αντώνη της.

Όταν απολύθηκα από στρατιώτης, πήγα στο χωριό (Σταυροχώρι Ευρυτανίας) και, σαν ήμασταν συγγενείς, πήγα να τους δω. Καλύτερα να μην πήγαινα. Αν και δεν της είπα πως ήμουνα στη Μ. Ασία, αλλά πως ρχόμουνα απ' τ' Αγρίνιο, άρχισε με μια παραπονιάρικη τρεμουλιαστή φωνή να μου λέει: -«Γιώργο μ', μήπους άκσις τίπουτις απ' αυτού πό'ρχισι για τουν Αντώνη μ'»;

Άρχισε τα κλάματα. Έκλαιγα κι εγώ. Και δεν ήταν η μόνη φορά, που με ρώτησε για τον Αντώνη της.

Παπα-Ηλίας, 18-8-2010

 

Η Αννούλα αντεπιτίθεται…

 

Tης Φώφης Κλημεντίδη*

 

Στα πηγαδάκια και στις μεταξύ μας συζητήσεις κανείς πλέον δεν αποκαλεί την Υπουργό Παιδείας με το όνομα ή την ιδιότητά της. Θες που τα ταγιεράκια της μοιάζουν με εκείνα της Θάτσερ, θες που το ύφος και η επιμονή της παραπέμπουν σε Φράου, θες που ένα χρόνο τώρα έχει φέρει τα πάνω κάτω και επιμένει σε μια στάση απολυτοσύνης… Θες, δε θες, Αννούλα, θα ακούσεις τον κόσμο του σχολείου γιατί έτσι όπως έγιναν τα πράγματα πλέον έχεις μόνο αντιπάλους.

Τα κενά λοιπόν που προκύπτουν είναι -εκτός των άλλων- αποτέλεσμα της άρνησης διορισμού, άρα πάλι οι εκπαιδευτικοί φταίνε που τα σχολεία θα είναι άδεια στις 13 Σεπτέμβρη. Πράγματι, τόσα χρόνια σπουδών, τόσα χρόνια αναμονής, τόσα χρόνια εξετάσεις, ωρομισθία και αναπλήρωση… δε βαριέσαι, ας μη διοριστούμε και φέτος, βλέπουμε…

Για άλλη μια φορά η υπουργός παιδείας προσπαθεί να παραπλανήσει και κυρίως να υποτιμήσει την εκπαιδευτική κοινότητα – εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές. Λίγες μόλις εβδομάδες πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς δεν είναι σε θέση να δώσει έστω και κατά προσέγγιση τον αριθμό των κενών στα σχολεία και γιατί δεν ξέρει, αλλά κυρίως γιατί φοβάται να παραδεχτεί την πραγματικότητα. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους αρκεί κανείς να δει πόσοι μόνιμοι εκπαιδευτικοί ζήτησαν συνταξιοδότηση, πόσοι ελαστικά εργαζόμενοι απολύθηκαν τον Ιούνιο. Όμως, η ευθύνη και πάλι βαραίνει εμάς τους τρελούς που συνεχίζουμε να ζητάμε μόνιμους, μαζικούς, διορισμούς.

«Τα κενά θα καλυφτούν με αναπληρωτές.»

Είναι φοβερό ο ίδιος άνθρωπος που την προηγούμενη σχολική χρονιά διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι δεν υπάρχουν κενά, αλλά υπεράριθμοι, φέτος να ομολογεί ότι τα κενά υπάρχουν, αλλά θα καλυφθούν από αναπληρωτές και όχι από μόνιμους. Τεράστιοι αριθμοί προσλήψεων αναπληρωτών,  -γίνεται λόγος για 15.000 χωρίς φυσικά να υπάρχει καμία δέσμευση, αφού οι πιστώσεις δεν έχουν εγκριθεί, αλλά ΘΑ εγκριθούν- τείνουν να διαμορφώσουν ένα καθεστώς μονιμότητας της ελαστικής εργασίας στο δημόσιο σχολείο. Έτσι, λοιπόν, ως άλλοι κατακτητές, υπουργός και υφυπουργοί τάζουν στους ιθαγενείς καθρεφτάκια… Όταν υπάρχει τόση ανεργία, όταν με ένα νόμο οι εκπαιδευτικοί είδαν τους κόπους τόσων χρόνων να πηγαίνουν χαμένοι, 6μηνες συμβάσεις φαντάζουν σωτηρία… Είναι; Όχι βέβαια. Γιατί φέτος έχουμε αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου, γιατί για δύο χρόνια η προϋπηρεσία δεν καταγράφεται πουθενά, γιατί και να δουλέψεις φέτος τίποτα δεν εξασφαλίζει αν και πού θα δουλεύεις του χρόνου, γιατί οι περικοπές μισθών και επιδομάτων αφορούν και τους ελαστικά εργαζόμενους και κινδυνεύουμε εκτός των άλλων να μην παίρνουμε καν ταμείο ανεργίας, γιατί με πέντε ώρες στο ένα σχολείο και πέντε στο άλλο δουλειά δε γίνεται, παρά διαιωνίζεται ένα πρόβλημα που στοιχίζει σε εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές και κερδίζει μόνο το Υπουργείο.

«Δεν είναι δυνατό να δηλώνονται τμήματα με αριθμό μαθητών και τα τμήματα αυτά μετά από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ν' αλλάζουν ενώ έχουμε οδηγηθεί σε κατανομές των τμημάτων. Δεν είναι δυνατό να μην ελέγχονται οι αναρρωτικές άδειες και οι λόγοι για τους οποίους απουσιάζουν εκπαιδευτικοί. Δεν είναι δυνατό να μη συμπίπτουν οι ώρες διδασκαλίας σ' ένα σχολείο με το άθροισμα των ωρών των εκπαιδευτικών…. Το σχολείο λειτουργεί χρόνια  τώρα με υπεράριθμους. Ο ένας νομός έχει αριθμό ειδικοτήτων μεγαλύτερο από το διπλανό. Αυτό με το καινούριο νομό λύθηκε»

Πώς να μην αλλάξουν τα τμήματα, Αννούλα μας, όταν οι μαθητές δηλώνουν τη συμμετοχή τους στα αντισταθμιστικά προγράμματα της ΠΔΣ τον Σεπτέμβρη και καθηγητής πηγαίνει τον Δεκέμβρη;;; Και αυτοί οι άτιμοι οι εκπαιδευτικοί αρρωσταίνουν, δεν είναι υπεράνθρωποι… Και τι εννοείτε να μην ελέγχονται… μόνοι τους τις πήραν τις άδειες, εσείς τις δώσατε. Τι παραλογισμός!

Verba volent κι ό,τι πει σιγά που θα το σκεφτεί κανείς… Στη μία κουβέντα υπάρχουν κενά, στην άλλη υπάρχουν υπεράριθμοι.

Πώς αλλιώς, όμως, θα πείσει ότι το πρότυπο είναι ο εκπαιδευτικός-λάστιχο. Οι εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων θα μετακινούνται σε ένα-δυο νομούς για να καλύψουν τις 15 ώρες ως αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου, οι μόνιμοι θα κάνουν υπερωρίες, ενώ δεν έχουν πληρωθεί τις υπερωρίες των τριών τελευταίων χρόνων, ενώ οι μαθητές θα εγκαταλείπουν το σχολείο γιατί οι ίδιοι δεν το θέλουν…

Και επειδή για να λειτουργήσει σωστά το σχολείο πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι σύμφωνα με την υπουργό «Θα υπάρξει πολύ συγκεκριμένος τρόπος παρακολούθησης μέσα απ' το e-survey πλέον, όπου το κάθε σχολείο θα ενημερώνει συνεχώς, αυτός είναι ο στόχος μας, η κάρτα σχολείου, όπου κάθε σχολείο να ενημερώνει συνεχώς τα παιδιά, τα τμήματα, τη λειτουργία του.»

Ο big brother μας έλειπε, όλα τα άλλα τα είχαμε. Καθηγητές και δάσκαλοι δεν υπάρχουν, τα περισσότερα σχολεία είναι αχούρια και αναντίστοιχα των αναγκών των μαθητών, φτάσαμε να λέμε ότι οι μαθητές των ΕΠΑΛ θα πληρώνουν τα βιβλία τους,… ευτυχώς θα έχουμε διαδραστικούς πίνακες και e-syrvey.

«Εμείς αναδείξαμε το θέμα των συνταξιοδοτήσεων κάναμε έκλυση στους εκπαιδευτικούς.»

Χιλιάδες οι συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών μετά τον νέο αντι-ασφαλιστικό νόμο και αντί το υπουργείο να προχωρήσει σε διορισμούς κάλεσε όσους επιθυμούσαν να κάνουν ανάκληση της αίτησης συνταξιοδότησης. Ίσως από φόβο μήπως αρνηθούν το διορισμό οι νεοδιοριζόμενοι συνάδελφοι και δημιουργηθεί μεγαλύτερο πρόβλημα…

«Οι τάξεις σύμφωνα με την εγκύκλιο έχουν από 25-27 μαθητές/το ευρωπαϊκό σχολείο έχει 30 παιδιά ανά αίθουσα.»

Με ποιο δεδομένου για άλλη μια φορά η ευρωπαϊκή τάξη είναι η καλύτερη; Αλλά ακόμα και έτσι να ήταν τα πράγματα, είναι λίγοι 27 μαθητές σε μια αίθουσα ελληνικού σχολείου με την ποικιλομορφία και τις ελλείψεις που παρουσιάζει η σύγχρονη ελληνική τάξη; Γιατί μπορεί στο ευρωπαϊκό σχολείο να διδάσκονται 30 μαθητές σε μια τάξη, αλλά όποιος έχει διδάξει έστω και 45΄που διαρκεί μια διδακτική ώρα σε ελληνική τάξη, μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει αυτό για το μαθητή και τον εκπαιδευτικό. Είναι τυχαίο που τα φροντιστήρια έχουν 10 και 12 μαθητές; Και στην επαρχία, στα νησιά και στα χωριά τι θα γίνει, θα στείλουμε τα παιδιά για ψάρεμα ή στα βοσκοτόπια;

«Με το να βγαίνουμε στους δρόμους δεν αντιμετωπίζεται το θέμα»

Μα, κ. Διαμαντοπούλου, ως εκπαιδευτικοί στις τάξεις θέλουμε να είμαστε. Δεν μας αφήνετε, όμως, άλλα περιθώρια. Μας διώξατε από αυτές, διώχνετε τους μαθητές μας, εξαθλιώνετε τους γονείς τους και όλους μαζί μας οδηγείτε στο δρόμο. Εσείς στα πολυτελή γραφεία του Υπουργείου με τις πανάκριβες κουρτίνες και εμείς στο δρόμο για κερδίσουμε όσα μας πήρατε και μας παίρνετε καθημερινά.

 

* Κλημεντίδη Φώφη, Αδιόριστη εκπαιδευτικός, Χρόνια ωρομίσθια ΠΕ/ΔΕ σε ειδικά και γενικά σχολεία και φέτος άνεργη, Μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (ταμίας).

 

ΠΗΓΗ: 26/08/2010 – 12:29, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=7932

Τα παιδιά του σατανά

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Θρησκευτικός πόλεμος έχει ξεσπάσει στις ΗΠΑ, σχετικά με το θρήσκευμα του Ομπάμα. Όπως παλιότερα είχε ξεσπάσει πόλεμος σχετικά με την ηθική του Κλίντον. Είναι λοιπόν χριστιανός ή μουσουλμάνος ο κ. Ομπάμα; Άλλοι λένε ότι είναι «από κούνια» μουσουλμάνος. Κι άλλοι ότι είναι χριστιανός. Που μάλιστα προσεύχεται καθημερινά.

Όχι βέβαια όσο… ο κ. Μπους. Τον οποίο και κάποιοι ημέτεροι θεολόγοι πρόβαλαν και ως αξιομίμητο παράδειγμα «ευσεβέστατου» ηγέτη.

Κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, ο κ. Ομπάμα, ανεξαρτήτως του επισήμου θρησκεύματός του, φαίνεται, προς το παρόν, να είναι πιο «χριστιανός» απ' τον κ. Μπους.

Παρότι είναι και αυτός υπέρ του πολέμου στο Αφγανιστάν και οι βαρβαρικές ορδές του προκαλούν αρκετές «παράπλευρες» απώλειες στους εκεί αμάχους. Και αλλαχού. Όμως, για να μην πονοκεφαλάμε, σχετικά με το θρήσκευμα και την ηθική κάποιων ηγετών, νομίζω ότι:

Την απάντηση μας τη δίνει η ευαγγελική περικοπή (Ματθαίου, ΚΑ,33-42) της αυριανής Κυριακής (22-9-10). Ένας οικοδεσπότης, είπε ο Χριστός στους γραμματείς και φαρισαίους, φύτεψε αμπέλι. Το έφραξε, έφκιασε και πατητήρι, για την παραγωγή κρασιού, ως και πύργο για κατοικία των εργαζόμενων σ' αυτό. Το νοίκιασε, λοιπόν, σε κάποιους γεωργούς κι έφυγε ταξίδι. Και, κάποια στιγμή, έστειλε τους ανθρώπους του να εισπράξουν τα δικαιώματά του. Όμως..

Οι γεωργοί, όχι μόνο δεν έδωσαν τα οφειλόμενα, αλλά και κακομεταχειρίστηκαν, μέχρι θανάτου, τους απεσταλμένους. Παρ' όλα αυτά, ο οικοδεσπότης, ελπίζοντας ότι θα είχαν μετανοήσει για την προηγούμενη συμπεριφορά τους, έστειλε και άλλους ανθρώπους του. Τους οποίους βέβαια οι γεωργοί τους «περιποιήθηκαν», κατά τον ίδιο, με τους προηγούμενους, τρόπο.

Τελικά τους έστειλε και το γιο του. Με την ελπίδα ότι αυτόν, τουλάχιστο, θα τον ντρέπονταν. Αλλά, μόλις τον είδαν, είπαν: «Νάτος ο κληρονόμος! Άντε να τον σκοτώσουμε κι αυτόν, για να μείνει το αμπέλι δικό μας». Και βέβαια δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη.

Ρώτησε, λοιπόν, ο Χριστός τους γραμματείς και τους Φαρισαίους: -«Όταν επιστρέψει ο οικοδεσπότης, πώς νομίζετε ότι θα αντιμετωπίσει τους γεωργούς αυτούς»;

Κι εκείνοι αποκρίθηκαν: «Τέτοιους κακούς; Θα τους εξαφανίσει με κακό τρόπο! Και το αμπέλι θα το εμπιστευθεί σε άλλους γεωργούς».

Βέβαια οικοδεσπότης είναι ο Θεός. Αμπέλι η ανθρωπότητα. Γεωργοί οι εκάστοτε ηγέτες. Απεσταλμένοι; Οι άγιοι και οι σοφοί. Οι «φωνές των βοώντων». Που εσαεί δολοφονούνται. Και γιος; Ο Χριστός και ο λαός! Που σταυρώνονται και ξανασταυρώνονται.

Και ποιο Θεό λατρεύουν και υπηρετούν κάποιοι «ευσεβέστατοι» ηγέτες; Το Ευαγγέλιο και η πραγματικότητα φωνάζουν ότι η συντριπτική τους πλειονότητα δεν έχει καμιά σχέση με το Θεό. Αλλά λατρεύουν και υπηρετούν το Μαμωνά. Στον οποίο θυσιάζουν τα παιδιά του Θεού και τ' αδέλφια του Χριστού. Που σημαίνει ότι, κατά κανόνα, συμπεριφέρονται, ωσάν παιδιά του Σατανά.

 

Παπα-Ηλίας, 21-8-2010

http://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: theokritos1@hotmail.gr

Καθάρσιο και… κλύσμα!

 

Του Δημήτρη Καζάκη*

 

Πριν αλέκτoρα φωνήσαι τρεις, η ελληνική κυβέρνηση και η επίσημη προπαγάνδα του καθεστώτος έφαγαν τα μούτρα τους. Τι συνέβη; Ξαφνικά η ελληνική οικονομία δεν πάει καλά. Αυτό συνέβη λίγες μόλις ημέρες μετά τους επαίνους από την τρόικα, αλλά και τις θριαμβικές δηλώσεις του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης. Μάλιστα, ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Σαχινίδης διέπρεψε για μια ακόμη φορά, φτάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί ότι:

Αυτά τα ισχυριζόταν στις 10.8 στο δελτίο ειδήσεων του Mega. Δύο ημέρες αργότερα ανακοινώθηκε ότι ο ρυθμός του ΑΕΠ για το δεύτερο τρίμηνο του 2010 μειώθηκε κατά 3,5% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2009. Το ΑΕΠ της χώρας έχει γκρεμιστεί (σε σταθερές τιμές 2000) σε επίπεδο χαμηλότερο του τέταρτου τριμήνου του 2006. Και έχει μέλλον ακόμη.

Πολλοί διεθνείς παρατηρητές αναπροσάρμοσαν τις εκτιμήσεις τους, προβλέποντας μια ακόμη πιο γρήγορη πτώση του ΑΕΠ για το 2010. Έτσι, η MorganChase εκτιμά ότι η προβλεπόμενη σε ετήσια βάση πτώση του ΑΕΠ της Ελλάδας για το 2010 θα φτάσει το 5,8%. Ενώ μια διψήφια «βουτιά» της πραγματικής οικονομίας, με όρους κυρίως πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα, φαίνεται όλο και πιο πιθανή. Ιδίως αν συνδυαστεί η ραγδαία συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας με μια νέα επιδείνωση της παγκόσμιας κρίσης.

 

Ο… «μπάρμπας μου ο ψεύτης»

 

Μπορεί η διατεταγμένη ενημέρωση να εμφανίζεται ξαφνιασμένη από τις αρνητικές εξελίξεις στην πραγματική οικονομία, αλλά δεν υπάρχει τίποτα το ξαφνικό. Ούτε οι εξελίξεις αυτές οφείλονται σε δυσμενείς συγκυρίες, όπως προσπάθησαν κάποιοι να πουν. Αντίθετα, είναι ο πρώτος αντίκτυπος των μέτρων περιοριστικής πολιτικής του «μνημονίου» και ήταν απολύτως αναμενόμενα. Όπως είναι σίγουρο και το γεγονός ότι τα δύο επόμενα τρίμηνα, που ο αντίκτυπος από τα απανωτά μέτρα θα έχει γενικευτεί, η επιδείνωση θα είναι ακόμη πιο ραγδαία. Ιδίως στην παραγωγική βάση της οικονομίας.

Όμως, μην ανησυχείτε, υπάρχει και ο… «μπάρμπας μου ο ψεύτης», που βρίσκεται πάντα σε πρώτη ζήτηση. «Σύμφωνα με έγκυρους αναλυτές, τα άσχημα στοιχεία για την ελληνική οικονομία δεν οδηγούν στην καταστροφή, ούτε αυτομάτως θέτουν τη χώρα εκτός στόχων» μας διαβεβαιώνει Το Βήμα (14/8). Ποιοι είναι αυτοί οι «έγκυροι αναλυτές»; Πρόκειται για τους επικεφαλής αναλυτές και τα κορυφαία στελέχη των τραπεζών.

● Ο οικονομολόγος της Εθνικής Τράπεζας κ. Ν. Μαγγίνας δήλωσε ότι «η συρρίκνωση αναμένεται να συνεχιστεί κατά τα επόμενα δύο τρίμηνα, με την ενδυνάμωση των εξαγωγών να αποτελεί το μοναδικό στήριγμα στην οικονομική δραστηριότητα». Προέβλεψε ωστόσο ότι «η μείωση του ΑΕΠ για το σύνολο του έτους δεν αναμένεται να υπερβεί σε καμία περίπτωση τις προβλέψεις του μνημονίου».

Από την πλευρά του, ο διευθυντής Οικονομικών Μελετών της Αlpha Βank κ. Μ. Μασουράκης υποστήριξε ότι «το β' εξάμηνο του 2010 οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων θα είναι αυξημένες κατά 55% περίπου, ασκώντας θετική επίδραση στην αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,1 ποσοστιαία μονάδα περίπου» και προέβλεψε ότι «το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης αναμένεται να μειωθεί κάτω του 8,1% του ΑΕΠ το 2010». Για το θέμα των εσόδων, προέβλεψε ότι θα αυξηθούν εφέτος κατά 11%, έναντι ετήσιου στόχου 13,7%».

Τώρα, πώς γίνεται να υπάρχει διαρκής συρρίκνωση της οικονομίας και ταυτόχρονα μια τέτοια αύξηση των εξαγωγών, που μπορεί να αποτρέψει μια μείωση του ΑΕΠ πέραν των προβλέψεων του μνημονίου, αυτό μόνο ο κ. Μαγγίνας το γνωρίζει. Όσο για το πώς γίνεται να αυξηθούν κατά 55% οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και ταυτόχρονα να υπάρξει μια υστέρηση των εσόδων του προϋπολογισμού 3% με 4% σε σχέση με τον ετήσιο στόχο, αλλά και πάλι η κυβέρνηση να πετυχαίνει τον στόχο του ελλείμματος, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με μια επιπλέον – από την προβλεπόμενη – μείωση των πρωτογενών δαπανών του προϋπολογισμού τουλάχιστον κατά 2%-3% επί του ΑΕΠ.

Αυτό βγήκε να εισηγηθεί, εμμέσως πλην σαφώς, ο κ. Μασουράκης; Μάλλον ναι. Το γεγονός ότι αυτό σημαίνει πρόσθετες δραστικές μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις του δημοσίου, νέες περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, παιδείας, όπως και ξεπούλημα των «ασημικών» που έχουν απομείνει στο Δημόσιο, δεν νομίζουμε ότι ανησυχεί τον «έγκυρο αναλυτή» μας. Οι εργοδότες του αυτό φαίνεται να επιζητούν, αφού και τα πρόσθετα 25 δισ. ευρώ κρατικών εγγυήσεων που η κυβέρνηση πρόσφερε στις τράπεζες δεν φαίνεται να φτάνουν ούτε καν για τον επόμενο μήνα. Για να συνεχίσει το κράτος να πληρώνει τους δανειστές του και να επιδοτεί αδρά τις τράπεζες, πρέπει η κοινωνία να δεινοπαθήσει.

Φαίνεται όμως να ξεχνά ο «έγκυρος αναλυτής» μας ότι τα όποια πρόσθετα μέτρα περικοπών και λιτότητας θα επιφέρουν και πρόσθετη συρρίκνωση στην ίδια την οικονομία. Αλλά, τι σημασία έχει; Πότε συνέβη και οι προβλέψεις, ή οι εκτιμήσεις, αυτών των «έγκυρων αναλυτών» έπεσαν μέσα ή βγήκαν σωστές; Αυτό που έχει σημασία είναι να περάσει η γραμμή των εργοδοτών τους.

Μπορεί αυτοί οι «έγκυροι αναλυτές» να μην είδαν όταν έπρεπε την κρίση να έρχεται, αλλά, κι όταν αυτή ξέσπασε, να μας διαβεβαίωναν ότι η Ελλάδα είναι καλά προστατευμένη εντός του ευρώ. Μπορεί να μην κατάφεραν ούτε καν να διαβάσουν τα στοιχεία που έδειχναν, εδώ και χρόνια, πως το δημόσιο χρέος έχει εκτροχιαστεί και ότι με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγεί στη χρεοκοπία. Μπορεί να έπεσαν έξω σ' όλες τις «προβλέψεις» που έκαναν έως σήμερα, αλλά, προς Θεού, δεν έπαψαν να είναι «έγκυροι αναλυτές».

Κι αυτό γιατί οι εργοδότες τους και τα συμφέροντα που αντιπροσωπεύουν πρέπει να στέκουν υπεράνω πάσης υποψίας. Ιδίως από τη στιγμή που η σαράφικη, τοκογλυφική και ασύδοτα κερδοσκοπική πρακτική των μεγάλων τραπεζών και των επενδυτών στην αγορά χρήματος είναι αυτή που, κατά κύριο λόγο, φέρει την ευθύνη για την τρέχουσα κρίση.

 

Το «άνοιγμα των αγορών»

 

Το «διά ταύτα» των όποιων εκτιμήσεων και προβλέψεων των «έγκυρων αναλυτών» μας δεν έχει καμιά σχέση με οποιαδήποτε οικονομική ανάλυση, αλλά πρώτα και κύρια με τη σκοπιμότητα που εξυπηρετεί. Κι αυτή ήταν και παραμένει μία: το άνοιγμα των αγορών υπέρ των πιο κερδοσκοπικών και ασύδοτων μερίδων του κεφαλαίου, αλλά και η διαρκής συμπίεση των πραγματικών εισοδημάτων της εργασίας. Σαν χαλασμένο γραμμόφωνο επαναλαμβάνουν τον ίδιο σκοπό, εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον.

Δεν έχει σημασία αν αυτή ακριβώς η λογική μας οδήγησε στη σημερινή κατάντια της ελληνικής οικονομίας. Δεν έχει σημασία αν αυτή η λογική βρίσκεται πίσω από τη σημερινή παγκόσμια κρίση. Οι «έγκυροι αναλυτές» μας δεν έχουν παρά μόνο τον δικό τους χαβά. Στο πνεύμα αυτό, ο κ. Μαγγίνας δήλωσε στους Financial Times (12.8), επ' ευκαιρία των αρνητικών εξελίξεων στην ελληνική οικονομία, τα εξής:

«Η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να περικόψει το έλλειμμα του προϋπολογισμού κατά 5,5 ποσοστιαίες μονάδες στο 8,1% έως το τέλος του χρόνου και αυτό είναι φυσικό να δημιουργήσει μια σοβαρή οικονομική συστολή. Για να μετριάσει την επίπτωση αυτή, αφού το να την αντιστρέψει είναι αδύνατο, η σοσιαλιστική κυβέρνηση πρέπει να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να επαναφέρει την εμπιστοσύνη, καθώς και να προωθήσει μέτρα διαρθρωτικής μεταρρύθμισης – όπως να ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα και να απελευθερώσει τους τομείς της ενέργειας και των μεταφορών – έτσι ώστε να υπάρξουν μεσοπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης».

Εδώ βρίσκεται το «ζουμί». Δεν έχει σημασία πώς πάει η οικονομία ούτε τι την οδήγησε σ' αυτήν την κατάσταση, αλλά αυτό που πρέπει να γίνει για να μη χάσουν οι δυνάμεις εκείνες που είναι οι αρχιτέκτονες της σημερινής κρίσης. Και τι πρέπει να γίνει; Να συνεχιστεί η ίδια πολιτική των απελευθερώσεων, της απορρύθμισης, των ιδιωτικοποιήσεων και του ξεπουλήματος των πάντων προς όφελος της «ανοιχτής αγοράς» και των αρπακτικών της, η οποία εφαρμόζεται συστηματικά εδώ και χρόνια.

● Δεν έχει σημασία αν αυτή η πολιτική γέννησε πρωτοφανείς μονοπωλιακές καταστάσεις στην αγορά και την οικονομία, που συνθλίβουν τη μικρή και μεσαία επιχείρηση και λεηλατούν το λαϊκό εισόδημα.

● Δεν έχει σημασία αν η πολιτική αυτή, ιδίως μετά την είσοδό μας στο ευρώ, συρρίκνωσε μέχρις εξαφανίσεως την αγροτική παραγωγή της χώρας και οικοδόμησε μια οικονομία παρασιτικών υπηρεσιών που «δεν παράγει τίποτε», όπως σωστά λέει ο απλός κόσμος.

● Δεν έχει σημασία αν στη βάση αυτής ακριβώς της απελευθέρωσης και των ιδιωτικοποιήσεων που γέννησαν πανίσχυρα ιδιωτικά καρτέλ και μονοπώλια, οργανώθηκε το πιο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης και ένα κράτος απόλυτα ταυτισμένο με τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας κρατικοδίαιτων μεγαλοεργολάβων, επενδυτών, επιχειρηματιών και τραπεζιτών.

 

Ένα «ατιμασμένο επάγγελμα»

 

Η οικονομική ανάλυση των «έγκυρων αναλυτών» μας δεν έχει σκοπό να αναλύσει το οτιδήποτε, αλλά να προωθήσει συγκεκριμένες πολιτικές. Έστω κι αν χρειάζεται να επικαλεστεί παραδοξολογίες, όπως αυτές που είδαμε. Ή ακόμη και ανοησίες, σαν αυτές του κ. Στουρνάρα και των «έγκυρων αναλυτών» του ΙΟΒΕ, που κατασκευάζοντας ένα ανυπόστατο υπόδειγμα – για να συναγάγουν αυτό που εξαρχής ήθελαν – ανακοίνωσαν ότι το «άνοιγμα» των «κλειστών επαγγελμάτων» θα προσθέσει 13,2% στο ΑΕΠ μέσα στην τριετία! Πρόκειται κυριολεκτικά για μπούρδα ολκής, κατασκευασμένη μόνο και μόνο για να χρησιμοποιηθεί από την προπαγάνδα των κεντρικών δελτίων ειδήσεων.

Σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη πολιτεία μια τέτοια ανακοίνωση από ένα ειδικό ίδρυμα, σαν το ΙΟΒΕ, θα είχε πολύ σοβαρές επιπτώσεις για το ίδιο και γι' αυτούς που το σκαρφίστηκαν. Όχι όμως όταν πρόκειται να διευκολυνθεί η προπαγάνδα του καθεστώτος κατοχής, όπου ως έννομη τάξη θεωρείται η απόλυτη αυθαιρεσία του καρτέλ συμφερόντων που μας κυβερνά.

Ο κ. Στουρνάρας δεν είναι τυχαίος. Πρώην πρωθυπουργικός σύμβουλος και ένας από τους καθ' ύλην αυτουργούς της σημερινής χρεοκοπίας, έχει όλα τα απαραίτητα προσόντα για επιστημονικός διευθυντής του ΙΟΒΕ, ώστε να κατασκευάζει «έρευνες» σαν την παραπάνω.

Είναι ο ίδιος που μετά από δύο δεκαετίες «αποκρατικοποιήσεων», δηλαδή ιδιωτικοποίησης και εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, άγριας ελαστικοποίησης της εργασίας και πλήρους παράδοσης της ελληνικής οικονομίας στις πιο ασύδοτες δυνάμεις της παγκόσμιας αγοράς, με αποκορύφωμα την υποταγή μας στο ευρώ στο όνομα της «εξωστρεφούς» ανάπτυξης, διεκδικεί επάξια το Νόμπελ Οικονομίας με τη δήλωσή του ότι η Ελλάδα διαθέτει «την τελευταία σοβιετικού τύπου οικονομία στην Ευρώπη»!

Δεν γνωρίζω αν ο γνωστός Αμερικανός οικονομολόγος Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ είχε γνωρίσει προσωπικά τους δικούς μας «έγκυρους αναλυτές» όταν έγραψε προς το Κογκρέσο των ΗΠΑ στις 4.5 τα εξής:

«Σας γράφω από ένα ατιμασμένο επάγγελμα. Η οικονομική θεωρία, όπως ευρέως διδασκόταν από τη δεκαετία του '80, απέτυχε παταγωδώς να κατανοήσει τις δυνάμεις πίσω από τη χρηματοπιστωτική κρίση. Αντιλήψεις όπως "ορθολογικές προσδοκίες", "πειθαρχία της αγοράς" και "υπόθεση αποτελεσματικότητας της αγοράς" οδήγησαν οικονομολόγους να ισχυρίζονται ότι η κερδοσκοπία θα σταθεροποιήσει τις τιμές, ότι οι πωλητές θα δράσουν για να προστατέψουν τη φήμη τους, ότι το caveat emptor (σ.σ.: λατινική έκφραση που σημαίνει ας προσέξει ο αγοραστής) είναι κάτι στο οποίο μπορεί στηριχθεί κανείς και επομένως εκτεταμένη απάτη δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν ήταν όλοι οι οικονομολόγοι που τα πίστευαν, αλλά οι περισσότεροι».

Το σίγουρο είναι ότι όλα αυτά ταιριάζουν γάντι στους δικούς μας «έγκυρους αναλυτές», που υποστήριξαν με κάθε τρόπο την μετατροπή της οικονομίας σε ένα οργανωμένο σύστημα αγυρτείας και απάτης με μετοχές, ομόλογα, κρατικές προμήθειες και έργα. Κι όπως λέει η παροιμία, τίποτε δεν ξέχασαν και τίποτε δεν έμαθαν.

Παρ' όλα αυτά, με τον έλεγχο της ενημέρωσης σήμερα να συγκρίνεται επαξίως με τις εποχές της χούντας, οι «έγκυροι αναλυτές» θα συνεχίσουν να μας γανώνουν τα μυαλά με τα ίδια και τα ίδια. Σαν τον κομπογιαννίτη «γιατρό», που όποιος ασθενής έκανε το μοιραίο λάθος να τον πλησιάσει για να τον συμβουλευθεί, ήταν δεν ήταν άρρωστος ή ανεξάρτητα από τι έπασχε, αυτός είχε πάντοτε έτοιμη την ίδια συνταγή: καθάρσιο και κλύσμα! Έτσι και οι «έγκυροι αναλυτές» μας. Ανεξάρτητα από το τι φταίει στ' αλήθεια, με το τι γίνεται, ή τι πρόκειται να συμβεί, αυτοί θα επαναλαμβάνουν πάντα τη γνωστή από παλιά συνταγή: Καθάρσιο με απελευθερώσεις, απορρυθμίσεις και ανοίγματα της αγοράς και κλύσμα με περικοπές μισθών, συντάξεων, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

 

Τους διαψεύδει το… ΔΝΤ!

 

Όμως, ευτυχώς, έχουμε το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης για να προσθέτει μια νότα ευθυμίας, με τις αστειότητες που επιμένει να εμφανίζει ως σοβαρές δηλώσεις. Έτσι, στη συνέντευξή του στο Mega, ο κ. Σαχινίδης δήλωσε σοβαρός – σοβαρός ότι «η οικονομία αρχίζει και σταθεροποιείται, μπαίνει σε μία σταθερή βάση», ότι «η χώρα μπορεί να πετύχει τους στόχους της», ότι «η χώρα σταδιακά κερδίζει σε όρους αξιοπιστίας… Έτσι ώστε το συντομότερο δυνατό να μπορέσουμε να έχουμε τη δυνατότητα να ξαναμπούμε στις διεθνείς κεφαλαιαγορές». Το ίδιο περίπου είχε δηλώσει λίγες ημέρες πριν και ο προϊστάμενός του, κ. Παπακωνσταντίνου:

«Η Ελλάδα σταδιακά ξανακερδίζει την εμπιστοσύνη των αγορών και αυτό θεωρούμε ότι θα συνεχίζεται όσο προχωράμε με καλά αποτελέσματα στην εφαρμογή του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής και διαρθρωτικών αλλαγών. Αυτό φάνηκε από τις εκδόσεις εντόκων γραμματίων, που κλείνουν με σημαντικά μεγαλύτερες προσφορές και σχετικά καλύτερα επιτόκια από αυτά που είχαμε λίγους μήνες πριν» (Ισοτιμία, 7.8).

Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς τι συνέβη επακριβώς με τις εκδόσεις εντόκων γραμματίων του περασμένου Ιουλίου, ούτε με πόση ευκολία ψεύδεται δημοσίως ο κ. υπουργός, όταν γνωρίζει ότι τα επιτόκια κάθε άλλο παρά «σχετικά καλύτερα» ήταν. Το επιτόκιο για το έντοκο γραμμάτιο των 13 εβδομάδων έφτασε τα 4,05% από 3,65% της προηγούμενης έκδοσης (20.4), ενώ το έντοκο γραμμάτιο των 26 εβδομάδων ήταν 4,65% από 4,55% της προηγούμενης έκδοσης (13.4).

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι οι δημοπρασίες ήταν από τα πριν «κανονισμένες», με οικείους επενδυτές και κορυφαία στελέχη των ντόπιων τραπεζών. Με το αζημίωτο φυσικά, όπως π.χ. φάνηκε και από την απόφαση του υπουργού για τα νέα 25 δισ. ευρώ κρατικών εγγυήσεων προς τις τράπεζες.

Αυτό άλλωστε δηλώνει και η «ενδιάμεση έκθεση» του Ιουλίου των ελεγκτών του ΔΝΤ, η οποία μας πληροφορεί ότι η παράσταση προσφυγής στις αγορές που παίχτηκε τον Ιούλιο με την έκδοση εντόκων γραμματίων θα επαναληφθείελληνικές τράπεζες παραμένει ισχυρή, ανεβασμένη επίσης από την ενίσχυση ρευστότητας που παρέχει η ΕΚΤ, έστω κι αν η ζήτηση από το εξωτερικό μπορεί να είναι ανύπαρκτη». Πρόκειται πραγματικά για τη λογική του παραλόγου: το κράτος δίνει εγγυήσεις στις τράπεζες για να αντλήσουν ρευστότητα από την ΕΚΤ, την οποία χρησιμοποιούν κατόπιν για να κερδοσκοπήσουν με την αγορά εντόκων γραμματίων του Δημοσίου! και τον Οκτώβριο. Η έκθεση αναφέρει: «Η ζήτηση για έντοκα γραμμάτια από

Ωστόσο, λίγες ημέρες μετά τις υπερήφανες δηλώσεις του οικονομικού επιτελείου, τους επαίνους από την τρόικα και τους αρνητικούς δείκτες της ελληνικής οικονομίας, η διαφορά απόδοσης του ελληνικού δεκαετούς ομολόγου σε σύγκριση με το αντίστοιχο γερμανικό (Bund) έφτασε (13.8) τις 829 μονάδες βάσης, στο υψηλότερο σημείο του από τον Μάιο, δίνοντας πιθανότητα πτώχευσης στην Ελλάδα γύρω στο 80%! Την υψηλότερη πιθανότητα πτώχευσης που έχει δοθεί για χώρα από το 2008. Έτσι, το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ότι όσο πιο πιστά εφαρμόζεται, τόσο πιο κοντά μας φέρνει στην επίσημη πτώχευση της χώρας.

 

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Οικονομολόγος-αναλυτής.

 

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι, Πέμπτη 19/08/2010, ανάρτηση,  Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010, http://www.topontiki.gr/articles/view/8802