Ελλάς ελλήνων κουρεμένων …

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Σαν όπιο αποκοιμίζουν οι ευφημισμοί: «παρέμβαση στο καθεστώς αποδοχών» (!!!), έτσι λένε τώρα τις μειώσεις μισθών, τις περικοπές και τις αποκοπές αποζημιώσεων… Το ίδιο πανηγύρι συνεχίζεται και στην άλλη πλευρά του λόφου της εξουσιαστικής σημειολογίας, στα δυσώνυμα. Αίφνης έγινε «καθεστώς Μουμπάρακ» ο πρώην σύμμαχος στην Αίγυπτο. (Ενώ δεν θα γίνει ποτέ «καθεστώς» το Ισραήλ, όσον και να εκφασίζεται). Η δήωση του μυαλού είναι προαπαιτούμενο της πάσης λεηλασίας.

Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τη σπίθα της ανυπακοής μέσα του, χωρίς έναν Τομ Σώγιερ να του γαργαλάει το πίσω μέρος της σκέψης του, χωρίς τον Χωκ Φινν να του πετάει πετραδάκια τη νύχτα στο τζάμι του;

«Άκουσε φίλε εμιγκρέ, ο χρόνος είναι χρήμα» σου λέει ο uber άλλος, «είναι κι ένα ουζάκι στη λιακάδα» του λες κι εσύ, ένα θεϊκό μομέντουμ, πες το ιντερμέτζο, που κοστίζει μόνον όσο δύο εισιτήρια που δεν θα πληρώσω για το λεωφορείο, ενώ αξίζει όσον ο ουρανός με τ' άστρα. Ανατριχιάζει ακούων ανήκουστα ο «Διευθυντήριος» και σε στέλνει για «κούρεμα» (μισθού) να ορθοφρονήσεις και σε βάζει «γερμανικό νούμερο» σκοπιά για τα επόμενα «τριάντα χρόνια», να στρώσεις, ραγιά μου! Ματαιοπονεί.

Ουκ επ' άρτω μόνω (κι ακριβόν) ζήσεται άνθρωπος, είναι απείθαρχος ο Διόνυσος μέσα του – άμα τον ζορίσεις δεν πληρώνει διόδια στους φοροφυγάδες, στους φοροκλέφτες και τους σμπίρους τους.

Ωρύεται τότε ο Σκύθης χωροφύλακας και σείει το ραβδί του (πάνω απ' τους πολίτες, τολμάει το κάθαρμα ο πραιτωριανός), πλην όμως καθώς μουρμουρίζουν οι νεράιδες στα γιοφύρια: οι άνθρωποι είναι για άθλους και για τρόπαια, ανυπάκουοι, τι κι αν τους κλέψεις τη μιλιά, αυτοί ανακαλύπτουν την τυπογραφία και γράφουν προκηρύξεις.

Πόσο; 40% αύξηση το εισιτήριο; δηλαδή, 1,40 ευρώ το τεμάχιο; «πάτε καλά, ρε;» – δεν πληρώνω! Φρίττει η dura lex sed lex!

Δεν πληρώνεις 1,40 το κεφάλι; πού πάμε; πού πάει η κοινωνία; ούτε μέχρι την επόμενη στάση, χρυσέ μου! Τη Στάση Διαμαντοπούλου, όπου ελλοχεύει η γκαουλάιτερ της Παιδείας για να βάλει δίδακτρα στα Πανεπιστήμια! και το «φορτώνει» στις δημοσκοπήσεις! Τις οποίες πληρώνει (απ' το υστέρημά μας) για να μας πληροφορήσουν οι ερωτηθέντες (;) πολίτες ότι πρέπει να πληρώνουμε δίδακτρα στα ΑΕΙ λόγω σοσιαλιστικής ιδεολογίας Γιωργάκη – δεν πληρώνω, ρε! να πας να τα πάρεις απ' το βαλιτσάκι του Τσουκάτου.

*****

Έχει βγάλει το βαρύ πυροβολικό στους δρόμους το καθεστώς, ποιες επιχειρησιακές συμβάσεις; ατομικές συμβάσεις εργασίας και πολύ σας είναι! Ελαστικό ωράριο! Μείωση αποζημιώσεων κι εσύ! – έλα εδώ εσύ να επαναγοράσεις το ένα σου χέρι για να σου το ξανακόψω!

Έχουν βγάλει τη «νέα τάξη» στους δρόμους τα αφεντικά κι εσύ τολμάς να μην υπακούς; να μην πειθαρχείς; να μην πληρώνεις; Εκεί που πάμε να σε μάθουμε να ζεις χωρίς να τρως, εσύ πας να ψοφήσεις; Σαμποτάζ!

Θα εκραγούν απ' το κακό τους τα φρουτάκια! Ας προσέχουν οι Υπατοι (και οι πάπιες στο Καπιτώλιο) ένα σύνταγμα ανυπάκουοι, ο Ουγκώ, ο Τσιτσάνης, και ο πειρατής Λαφίτ, συν μια μπριγάδα απείθαρχοι, ο Τολστόι, ο Κατσαντώνης και ο Ουίλλιαμ Φώκνερ πάνε να κάνουν την ευνομία των μιζαδόρων, των λαμόγιων και των νταβατζήδων, κεραμιδαριό.

Σπίθα ανυπακοής ο ένας από 'δώ, σπίθα απειθαρχίας ο άλλος από 'κεί, στο τέλος θα μας διαγράψουνε από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

……………………………..

Όλο και πιο πολλοί πολίτες σιγά σιγά αγριεύουν… Αν πιστεύουν αυτοί που προκάλεσαν την κρίση, οι ίδιοι που τώρα τη διαχειρίζονται (ετοιμάζοντας έτσι και την επόμενη), ότι είναι δυνατόν να βάλουν έναν λαό (ή πολλούς) στον γύψο για τριάντα χρόνια,  δηλαδή ώς τη Δευτέρα Παρουσία ή ώσπου να έρθουν οι εξωγήινοι, είναι βαθειά νυχτωμένοι και νύχτα θα φύγουν…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 2.ΙΙ.2011 stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=247444

Κατάσχεση της χώρας από τους πιστωτές

Του Κώστα Μάρκου

Με δικτατορικό ύφος   ανακοινώθηκε την Παρασκευή το απόγευμα προς τους υπηκόους της χώρας, η απόφαση για γενικό ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της στους πιστωτές της και των εργαζομένων της στο σύγχρονο σκλαβοπάζαρο που αποκαλείται «ελαστική αγορά εργασίας»! Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα από τη συνέντευξη Τύπου της τρόικας και των ανακοινώσεων του υπουργείου Οικονομικών.

Η συνέντευξη Τύπου που μετατέθηκε από το πρωί της Παρασκευής στο απόγευμα της ίδιας ημέρας, τροφοδοτώντας ανόητες και κατευθυνόμενες ερμηνείες περί «σκληρών διαπραγματεύσεων» της κυβέρνησης με την τρόικα, είχε το χαρακτήρα ενός τελεσιγράφου, μέσα από ψυχρές οικονομικές έννοιες: Ή πουλάτε το Δημόσιο και τους εργαζόμενους ή δεν παίρνετε την επόμενη δόση.

Έτσι, οι «σκληρές διαπραγματεύσεις» οδήγησαν σε ένα νέο, τετραετές Μνημόνιο, που ανατρέπει το προηγούμενο που έχει υπογραφθεί για την τριετία 2010-2012. Τη θέση του παίρνει ένα Μνημόνιο – τέρας, που στην τετραετία 2011-2015 σκοπό…

Έχει να καταβροχθίσει 50 ολόκληρα δισ. ευρώ από πωλήσεις δημόσιων επιχειρήσεων μαζί με τους «αναδιαρθρωμένους» εργαζομένους τους, τα περιουσιακά στοιχεία τους, καθώς και άλλες πωλήσεις κρατικών ακινήτων.

Για να κατανοήσει κανείς καλύτερα το ύψος του ξεπουλήματος, αρκεί να αναφέρουμε ότι, από το πρώτο πακέτο Μνημονίων, προβλεπόταν η πώληση δημόσιας περιουσίας ύψους εφτά μόνο δισεκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με ενημερωτικό σημείωμα του υπουργείου Οικονομικών, στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων τίθεται ως στόχος η είσπραξη εσόδων 15 δισ. ευρώ έως το 2012.

Την απόφαση κυβέρνησης και τρόικας ανέλαβε πρωί πρωί της Παρασκευής να την αναλύσει ο επικεφαλής της μόνιμης αντιπροσωπείας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Αθήνα, Μπομπ Τράα, ο οποίος, μιλώντας σε συνέδριο που συνδιοργάνωσαν η Τράπεζα της Ελλάδας και το Κέντρο Σπουδών για τη Νοτιοαναλτική Ευρώπη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (SEESOX), πρότεινε στην Ελλάδα να ανταλλάξει τα «πάγια» της με χρέος.

Ο εκπρόσωπος της ΕΕ, Σερβάς Ντερούζ και του ΔΝΤ, Πολ Τόμσεν, είπαν πως οι ιδιωτικοποιήσεις θα αφορούν εταιρείες του Δημοσίου, περιουσιακά τους στοιχεία και κρατική περιουσία. Σύμφωνα με τα όσα δήλωσαν οι εκπρόσωποι της τρόικας, πουλώντας κρατικές εταιρείες, θα μειώσουν το χρέος με δύο τρόπους: «Αφενός μέσω των χρημάτων που εισπράττονται και αφετέρου μέσω των ελλειμμάτων που πλέον δεν θα παρουσιάζουν οι εταιρείες αυτές». Ωστόσο, την ίδια στιγμή που συντηρείται η τρομοκρατία του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού, κυβέρνηση και τρόικα ανακοίνωσαν νέο πακέτο σωτηρίας των τραπεζιτών, ύψους 30 δισ. ευρώ! Με άλλα λόγια, από τα 50 δισ. ευρώ που θα αποκομίσουν τα κρατικά ταμεία μέσω του ξεπουλήματος, ήδη τα 30 δισ. δόθηκαν στους τραπεζίτες, πριν ακόμη εισπραχθούν!!!

Μάλιστα, όπως αναφέρθηκε στη συνέντευξη, με τις ιδιωτικοποιήσεις «θα μπορέσουν να εφαρμοστούν μέτρα, που δεν θα ήταν δυνατό να εφαρμοστούν σε δημόσιες επιχειρήσεις». Και σαν τέτοια εννοούσαν απολύσεις και μειώσεις μισθών.

Ο Τόμσεν, μιλώντας για τις αντιδράσεις στη χώρα, τις χαρακτήρισε «περιορισμένες» κάτι που ερμήνευσε ως «αποδοχή του προγράμματος από το λαό της χώρας». Μάλιστα, επιτέθηκε με σφοδρότητα στα «προνόμια» πολλών επαγγελμάτων.
Μέσα από τις δαιδαλώδεις οιονομικές διατυπώσεις, πέρα από το  νέο στοιχείο της γραμμής «γενικό ξεπούλημα», το δεύτερο σημείο που ξεχωρίζει είναι η ακόμη μεγαλύτερη μείωση των μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μέσω του ενιαίου μισθολογίου στο Δημόσιο και των επιχειρησιακών συμβάσεωνν στον ιδιωτικό. Το τελεσίγραφο ισχύει μέχρι τέλη Ιουνίου.

Το νέο Μνημόνιο – τέρας θα χρειαστεί μια νέα έγκριση από τη βουλή, η οποία προσδιορίζεται, τελικά, για τον Μάιο, ενώ οι εκπρόσωποι της τρόικας επέμεναν να εγκριθεί «εδώ και τώρα». Μάλλον αυτή ήταν η αιτία των «σκληρών διαπραγματεύσεων».

Μια νέα τακτική ης κυβέρνησης και της τρόικας, για να περάσουν με τις λιγότερες αντιδράσεις οι επιλογές του νέου Μνημονίου, είναι η «πρόσκληση διαλόγου» με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα συνδικάτα και τους μαζικούς φορείς. Ως αιτιολογία για αυτή την ιακτική, πλασάρεται η ιδέα πως το νέο Μνημόνιο θα ισχύει και μετά το πέρας της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ. Για αυτό ο Γ. Παπακωνσταντίνου κάλεσε στη «μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση».
Φαίνεται ότι έγινε μεγάλη προσπάθεια να πειστεί ο Αντ. Σαμαράς, μέσω των συναντήσεων με τον Γιουνγκέρ. Η προσπάθεια αυτή ναυάγησε. Η Νέα Δημοκρατία ανακοίνωσε ότι «όπως δεν υπέγραψε το πρώτο, έτσι δεν θα υπογράψει και το δεύτερο Μνημόνιο». Ωστόσο, το πόσο ανούσια είναι η στάση της, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η τρόικα και η κυβέρνηση, με το νέο Μνημόνιο – τέρας, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να αντιγράφουν ακριβώς την «πρόταση διεξόδου» της ΝΔ, η οποία πρότεινε ιδιωτικοποιήσεις 30 δισ. ευρώ σε δυο χρόνια για την αποπληρωμή μέρους του χρέους!

Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του εκπροσώπου της ΝΔ, Χρ. Σταϊκούρα, αμέσως μετά τη συνέντευξη της τρόικας, ο οποίος αναρωτιόταν στα κανάλια: «Τώρα που η κυβέρνηση υιοθετεί την πρόταση της ΝΔ, τι θα πει στον ελληνικό λαό;».

Γύρω από το νέο τερατώδες Μνημόνιο αναπτύσσεται και η φιλολογία για εκλογές τον Μάιο. Η γραμμή κυβέρνησης και τρόικας εναρμονίζεται πλήρως με τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη γενική κατεύθυνση του προτεινόμενου «Συμφώνου για την Ανταγωνιστικότητα», που προωθεί ο γερμανογαλλικός άξονας. Δηλαδή, την πρόταση για προστασία των πιστωτών των υπερχρεωμένων χωρών μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, δηλαδή ενός ευρωπαϊκού, πολύ πιο άγριου ΔΝΤ, με όρο τη συνταγματική κατοχύρωση της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων.

Όπως εύστοχα γράφθηκε, πρόκειται για μια πολιτική «όχι παραγωγής πρόσθετου εισοδήματος, αλλά κυρίως κατάσχεσης του ήδη υπάρχοντος» (Κ. Βεργόπουλος, Ελευθεροτυπία 11/2/2011)

Πηγή: Κώστας Μάρκου – "Πριν"

Το είδα: Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011, http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/02/blog-post_563.html

ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ – ANTI-SEMITISM AND ZIONISM

Του Μίκη Θεοδωράκη

Κείμενο του Μίκη Θεοδωράκη – Απάντηση σε κατηγορίες που απηύθυναν εναντίον του γνωστοί κύκλοι για Αντισημιτισμό.

Η βασική θεωρία του Ναζισμού υπήρξε ο Ρατσισμός, που δεν περιελάμβανε μόνο τους Εβραίους αλλά κάθε έναν που δεν ήταν Άρειος. Τσιγγάνοι, Ρώσοι, Ουκρανοί, Έλληνες, Σέρβοι είχαν συνολικά τριάντα εκατομμύρια θύματα κυρίως μέσα σε στρατόπεδα θανάτου.

Σε αναλογία πληθυσμού οι Εβραίοι με τα 6 εκατομμύρια θύματα είχαν τους περισσότερους νεκρούς. Γι' αυτό και ονόμασαν ολοκαύτωμα την απώλειά τους.

 Η Ελλάδα υπήρξε μια από τις λίγες χώρες που υπεράσπισαν τους Εβραίους που ζούσαν σ' αυτές. Προφύλαξε συστηματικά τους Έλληνες Εβραίους από τη μήνι των Ες-Ες. Εάν τα μέλη της Εβραϊκής Κοινότητας της Θεσσαλονίκης εισάκουαν την πρόταση του ΕΑΜ να πάνε στο βουνό και να τεθούν υπό την προστασία του, δεν θα υπήρχε αυτή η τερατώδης εξόντωση των 50 και πλέον χιλιάδων ανθρώπων.

Δυστυχώς οι Ραββίνοι εξακολουθούσαν να έχουν αυταπάτες ως προς την στάση των Γερμανών και αντιτάχθηκαν σ' αυτή την σωτήρια πρόταση.

Ενδεικτικά σημειώνω ότι η οικογένεια του γνωστού επιχειρηματία Μάτσα σώθηκε γιατί κατέφυγε στο βουνό στην περιοχή του ελέγχου του ΕΛΑΣ.

Στην Αθήνα υπήρχαν εκατοντάδες οικογένειες που με κίνδυνο της ζωής τους έκρυβαν Εβραίους. Εμείς ως μαχητές του ΕΛΑΣ Αθηνών είχαμε αναλάβει την φύλαξη πολλών τέτοιων κατοικιών με εντολή να δώσουμε μάχη προκειμένου να σωθούν οι κρυμμένοι Εβραίοι.

Προσωπικά μπορώ να αναφέρω δεκάδες περιπτώσεις κατά τις οποίες θρηνήσαμε θύματα προκειμένου να εμποδίσουμε τους Ες-Ες στο μακάβριο έργο τους.

Επομένως ο αντιρατσισμός και η αντίθεση στον αντισημιτισμό δεν υπήρξαν μόνο βασικά στοιχεία της αγωγής μας (εννοώ ως εαμίτες) αλλά και αντικείμενο της δράσης μας στην περίοδο της Κατοχής, εναντίον του ρατσισμού κάθε είδους.

Την ίδια στάση κράτησα σε όλη μου τη ζωή, όχι μόνο με λόγια αλλά και με έργα και τίποτα δεν θα μπορούσε να με κάνει να αλλάξω ιδέες.

Έτσι και τώρα με την Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών η λέξη «απαγορεύεται» αφορά κάθε αναφορά στον Φασισμό-Ναζισμό-Εθνικισμό-Αντικομμουνισμό και Αντισημιτισμό και ακόμα περισσότερο τη συμμετοχή στις γραμμές μας ατόμων που εμφορούνται από παρόμοιες ιδέες.

Προσωπικά δηλώνω ότι τους μισώ, γιατί επί πλέον με χωρίζει από αυτούς αίμα. Ναι, ματώσαμε για να υπερασπίσουμε τις ιδέες μας, έτσι που να έχουμε το δικαίωμα να ισχυριζόμαστε ότι αναδειχθήκαμε μεταξύ των πρωτεργατών στην υπεράσπιση των θυμάτων του Φασισμού-Αντισημιτισμού. Γι' αυτό τελεία και παύλα. Και θεωρώ βρώμικο σκουλήκι όποιον ξανατολμήσει να με προσβάλει στο πιο ευαίσθητο σημείο του χαρακτήρα μου.

Από δω και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα, γιατί ο Σιωνισμός που είναι φανερό ότι όχι μόνο σηκώνει κεφάλι αλλά διεκδικεί ρόλο πρωταγωνιστικό στις διεθνείς εξελίξεις, χρησιμοποιεί σαν άλλοθι το Ολοκαύτωμα για πράξεις καθαρά αντιδραστικού χαρακτήρα, όπως είναι η κρατική πολιτική του Ισραήλ και ο ρόλος ορισμένων σπουδαίων παραγόντων του Εβραιοαμερικανικού λόμπυ στη διαμόρφωση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Έτσι κάθε κριτική εναντίον τους χαρακτηρίζεται έντεχνα αντισημιτισμός, με αποτέλεσμα να μην τολμά πια κανένας να καταδικάσει πράξεις επαχθείς, από φόβο μήπως στιγματισθεί ως ρατσιστής.

Επειδή είμαι από εκείνους που δεν με σταματά τίποτα προκειμένου να πω την αλήθεια όπως εγώ την εννοώ και την πιστεύω, έχω γίνει κατά καιρούς στόχος παρόμοιων επιθέσεων, ενώ παράλληλα οι αντίπαλοί μου δεν μένουν στα λόγια αλλά προχωρούν και σε πράξεις που με μειώνουν ως άνθρωπο και ως συνθέτη. Κυρίως ως συνθέτη, γιατί οι Σιωνιστές ελέγχουν σε ποσοστό 99% την μουσική ζωή της Οικουμένης.

Έχω λοιπόν κατηγορήσει επανειλημμένα και κατηγορώ και σήμερα το Ισραήλ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Όπως καταδικάζω και ορισμένους σπουδαίους παράγοντες από το Εβραιοαμερικανικό λόμπυ τόσο για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιξαν στα εγκλήματα της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ στο Ιράκ όσο και για το σχέδιο της άλωσης των Εθνών-Κρατών με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία των Τραπεζιτικοπιστωτικών κολοσσών που ελέγχουν εξ ολοκλήρου.

Είναι από τα παράδοξα της ιστορίας, τα κατ' εξοχήν θύματα του Χιτλερισμού να μιμούνται απόλυτα τις μεθόδους που χρησιμοποίησε για την παγκόσμια επικράτησή του.

Το γεγονός αυτό μας υποχρεώνει να τους φερθούμε ανάλογα, ακόμα και αν κινδυνεύσουμε όπως τότε να θυσιάσουμε τη ζωή μας.

Και κάτι ακόμα: Κάνουν λάθος που χάρη στον κ. Παπανδρέου διάλεξαν τη χώρα μας για το συνέδριό τους. Αυτό για μας αποτελεί υπέρτατη πρόκληση, που είμαστε υποχρεωμένοι να τη λάβουμε σοβαρά υπ' όψιν.

Mikis Theodorakis answers to the usual circles accusing him of …Anti-Semitism.

Nazism was based on the core theory of Racism, aimed not only at Jewish people but also at anyone who did not belong to the Aryan Race. Gipsies, Russians, Ukrainians, Greeks and Serbs had thirty million victims in total, mostly in death camps.

The Jews had the highest death toll proportional to their population, with 6 million victims. This is why their loss was given the name "Holocaust".

Greece was one of the few countries that defended their Jewish population. It systematically protected Greek Jews from the wrath of the SS. If the members of the Jewish Community of Thessaloniki had embraced the proposal of National Liberation Front (EAM) to go to the mountain and place themselves under ΕΑΜ protection, the monstrous annihilation of more than 50 thousand people could have been avoided.

Unfortunately the Rabbis continued to delude themselves as to Germany's intentions and rejected this life-saving proposal.

For instance, the family of the well-known businessman Matsas was saved because they took shelter in the mountain, in the area controlled by the National Popular Liberation Army (ELAS).

Hundreds of families in Athens risked their lives to hide Jewish people. We, as fighters of the Athens branch of ELAS at the time, were responsible for guarding many such houses and had received orders to engage in battle to save Jews in hiding.

I can personally mention dozens of cases when we suffered casualties in our effort to stop the deadly work of the SS.

Anti-racism and opposition to Anti-Semitism were therefore not only a fundamental element of our culture as EAM members, but also a scope of our action during the years of Occupation against all kinds of racism.

I have kept the same attitude throughout my life, not only in word but also in deed, and nothing could ever make me change my ideas.

The same goes now for the Movement of Independent Citizens: the word "forbidden" is reserved for every reference to Fascism-Nazism-Nationalism-Anticommunism and Anti-Semitism, and even more so for the participation of people professing similar ideas.

I personally declare that I hate them for an additional reason: there is blood dividing me from them. Yes, we have bled to defend our ideas, and this gives us the right to claim that we have been among the protagonists in defending the victims of Fascism and Anti-Semitism. End of discussion. And I consider anyone who dares to insult me again in this most sensitive part of my character to be nothing but a filthy worm.

But this is where the hard part begins. For Zionism, not only clearly emerging again but also claiming a leading role in international affairs, uses the Holocaust as an alibi for actions of a purely reactionary nature, such as Israel's state policy and the role of some important factors of the Jewish-American lobby in shaping the imperialistic policy of the USA.

Thus any criticism against them is cunningly labeled as anti-Semitic, and no one dares to condemn harmful actions any more for fear of being branded as a racist.

Being one of those people who stop before nothing in order to say the truth as I perceive and believe it, I have become from time to time the target of similar attacks; and my opponents do not content themselves with just words, but proceed in actions that degrade me as a person and as a composer. Mostly as a composer, since Zionists control 99% of Global musical life.

I have therefore repeatedly accused Israel and accuse it again today for crimes against humanity.

I equally condemn some important factors of the Jewish-American lobby both for their leading role in the crimes of the USA war machine in Iraq and for their plan to eliminate Nation-States, ultimately aiming to establish the global predominance of Bank-financial colossuses entirely controlled by it.

It is a paradox of history that the principal victims of Hitlerism now faithfully imitate the methods employed by the latter for global predominance.

This fact obliges us to treat them accordingly, even if this means we have to risk our lives again, like we did then.

One more thing: They made a mistake in choosing our country for their conference -thanks to Mr. Papandreou. To us this is an utmost provocation that we have to take under serious consideration.

11.2.2011

ΠΗΓΗ: http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/mikistheodorakis/?nid=445

Εναντιοδρομίες…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Οι τελώνες της εποχής του Χριστού ήταν λίγο-πολύ νόμιμοι λήσταρχοι. Πλήρωναν ένα ορισμένο ποσό φόρου στη ρωμαϊκή εξουσία κι έπαιρναν απ’ το λαό, όσα ήθελαν. Ήταν κάτι ανάλογο με κάποιους σημερινούς πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες. Που καταληστεύουν το λαό και το δημόσιο χρήμα. Κι ύστερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα δημόσια ελλείμματα και χρέη. Για τα οποία πάντα καταδικάζεται να πληρώνει και πάλι ο λαός.

Ένας παρόμοιος ληστής ήταν και ο τελώνης της παραβολής «του τελώνη και του φαρισαίου». Παρόμοιος, αλλά βαθύτατα περιφρονημένος απ’ τους συγχρόνους του. Αντίθετα απ’ τους δικούς μας αμετανόητους κι εντούτοις μεγάτιμους λήσταρχους. Που, αμετανόητα και ακατανόητα τους χειροκροτούμε και τους ξαναψηφίζουμε, για να μπορούν να μας ξαναληστεύουν στο διηνεκές.…

Κυνηγημένος, λοιπόν, απ’ τις τύψεις του και συντριμμένος απ’ το βάρος των ανομημάτων του και της κοινής περιφρόνησης, ο τελώνης της παραβολής αναζητούσε λίγη γαλήνη σε κάποια του ναού απόμερη γωνιά. Αρκούμενος να χτυπάει τα στήθη και να επαναλαμβάνει: «Θεέ μου, λυπήσου με, τον αμαρτωλό και συχώρεσέ με»!

Ο φαρισαίος, αντίθετα, που προσευχόταν στο μέσον του ναού, ήταν η προσωποποίηση της αρετής. Δεν βασανιζόταν η συνείδησή του από τύψεις και την καρδιά του δεν τη σκίαζε το νέφος κάποιων ανομημάτων.

Το μόνο ίσως πρόβλημά του ήταν ότι δεν είχε, πού να εκφράσει το περίσσευμα της χαράς του. Γιατί, ίσως, να μη έβρισκε κανένα αντάξιό του άνθρωπο, για να τον κάμει κοινωνό της ευδαιμονίας του. Και πίστευε πως ο μοναδικός, με τον οποίο θα μπορούσε να μοιραστεί την πλησμονή της ευτυχίας του, είναι ο Θεός:

«Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ, έλεγε, που δεν με άφησες να καταντήσω σαν τους άλλους ανθρώπους. Τους άρπαγες, τους άδικους και τους μοιχούς…. Ή σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Νηστεύω δυο φορές τη βδομάδα. Και το δέκατο απ’ τα υπάρχοντά μου το δίνω στους φτωχούς»!

Όμως, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο φαρισαίος είχε αυτοαναγορευτεί σε υπέρτατο κριτή του εαυτού του και του καθενός ανθρώπου. Διαπράττοντας, έτσι, το φοβερότερο των αμαρτημάτων, που είναι η «ύβρις».

Που και για τους αρχαίους Έλληνες ήταν το μεγαλύτερο αμάρτημα. Όπως για τον Ηράκλειτο, για παράδειγμα, που θεωρεί την «ύβρη» πιο επικίνδυνη ακόμη κι απ’ την πυρκαγιά. Για να τονίσει: «Ύβριν χρη σβεννύναι ή πυρκαϊήν».

Δυστυχώς, ο ρατσισμός του φαρισαϊσμού όχι απλώς ζει, αλλά και βασιλεύει και μεταξύ των, λεγόμενων, χριστιανών. Αφού και σήμερα είναι παρά πολλοί αυτοί, που πιστεύουν ότι «ουκ εισί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». Και βέβαια πολύ περισσότερο σαν τους αμαρτωλούς. Γύρω απ’ τους οποίους πλέκουν ένα δίχτυ ζοφερής απομόνωσης και κατακραυγής.

Και δεν περιορίζονται απλώς να τους βγάλουν το εισιτήριο για την αιώνια κόλαση. Θέλουν να μεταβάλουν σε κόλαση και την επίγεια ζωή τους.

Κι όμως ο Χριστός, έχει αντίθετη γνώμη απ’ τους οποιουσδήποτε φαρισαίους:

Γι’ αυτό μας λέει πως ο αμαρτωλός τελώνης γύρισε δικαιωμένος στο σπίτι του. Σε αντίθεση με τον ενάρετο φαρισαίο…

Γιατί, είναι – τονίζει επιγραμματικά – νόμος πνευματικός, να ταπεινώνονται οι υπερήφανοι και να εξυψώνονται οι ταπεινοί.

Αφού ο Θεός σιχαίνεται αυτούς, που σιχαίνονται και αποστρέφονται τους αμαρτωλούς. Ενώ δίνει χάρη στους μετανοημένους αμαρτωλούς ….

Γιατί διαπιστώνει ότι μέσα στο καμίνι της μεταμέλειας και των τύψεων και πάνω στην κοπριά της αμαρτίας φυτρώνει, συχνά, το παραδείσιο φυτό της ταπείνωσης.

Που – σε τελική ανάλυση – σημαίνει ότι ο Χριστός δεν καταδικάζει την αρετή, αλλά την αποκρουστική αλαζονεία του φαρισαίου. Ενώ στην περίπτωση του τελώνη δεν επιβραβεύει την αμαρτία, αλλά τη μετάνοια. Και ασφαλώς, σε κάθε περίπτωση, προϋποθέτει την αποκατάσταση της αδικίας.

Γεγονός, που αποδεικνύεται απ’ την περίπτωση του Ζακχαίου. Ο οποίος υποσχέθηκε να δώσει τα μισά απ’ τα υπάρχοντά του στους φτωχούς. Και σε όσους αδίκησε να τους τα επιστρέψει τετραπλάσια.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ας προσέξουν κάποιοι απ’ αυτούς, που πιστεύουν ότι έχουν ιδιοκτησία τους και τσιφλίκι τους τον παράδεισο…

Γιατί μπορεί να ιδούν, μέσα απ’ το έρεβος της αλαζονείας τους, κάποιους απ’ αυτούς, που θεωρούν εξώλης και προώλης, να πορεύονται μεταξύ των πρώτων στον παράδεισο…

παπα-Ηλίας, http://papailiasyfantis.wordpress.com, 12-2-2011

Δαμασμένα άλογα

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Μπαίνω στο αίνιγμα κρατώντας

                                       ένα κεράκι

Να φωτίζει τρεμοσβήνοντας

                      τις σκοτεινές γωνίες

Μα πάντα ελλοχεύει στο σκοτάδι

                         ένας Προκρούστης

για να  κονταίνει τη σκέψη

                           με τη λογική

Μα όσο οι άδηλες αγωνίες μου

ψηλαφούν το πρόσωπο του αδιανόητου

Λογχίζει το τυχαίο τα πλευρά  

                          της αναγκαιότητας

Γι’ αυτό αναθρώσκω

                στα ουρανόσταλτα νέφη

να θησαυρίσω ονειρομορφές

                               και μύθους

για τα βράδια της μοναξιάς

τότε που το ασημένιο φεγγάρι, σφηνώνει

ανάμεσα

              στα σφιγμένα δόντια μας

και μιμνήσκει το ανεπίστρεπτο ταξίδι   

Όμως μακάριοι όσοι τρώνε και πίνουν

άκρατη την εκμηδένιση τους

Βαδίζοντας στα θολά τοπία

                 της συλλογικής βούλησης

Ταπεινοί σαν δαμασμένα άλογα

σέρνουν συντροφικά το βαρύ φορτίο τους

Γαληνεύουν  έτσι οι πορείες τους

στα κακοτράχαλα μονοπάτια

Ναι μακάριοι όσοι προσμένουν

τη μυροφόρα άνοιξη

Να ραίνει με τα μύρα της

τη χειμωνιάτικη αποσύνθεση

Γιατί αυτοί ξέρουν

Πως η άνοιξη πάντα προπορεύεται

Πως φυτρώνει στη μέση του χειμώνα

Και γίνεται η πρώιμη αμυγδαλιά

Ναι μακάριοι αυτοί που ξέρουν

Πως ο μέγας ντελάλης της ελπίδας

                                           ο έρωτας

Στιλβώνει τις τροχιές

                                  των αστεριών

καθώς οδηγεί τα σμήνη

                        στα πύρινα ταξίδια τους

Ναι! Ένα κεράκι είναι η άνοιξη

Να φωτίζεις τον χειμώνα

Κι’ ο έρωτας μαχαίρι

Για να μοιράζει τη μοναξιά στα δύο

Γι’ αυτό. Στον έρωτα

ας αισιοδοξεί η φύση την αθανασία της

Στην συντροφικότητα

ας ελπίζει η ιστορία την δικαιοσύνη της

                                            24 Ιουλίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Ανατροπή της κατοχής

Του Δημήτρη Καζάκη

Η κυβέρνηση για μια ακόμη φορά επιχειρεί να στρέψει την προσοχή αλλού. Εν μέσω ενός άγριου παζαριού στο παρασκήνιο για την ρύθμιση του δημόσιου χρέους, όπου όλα είναι ανοιχτά από την ανοιχτή πτώχευση της χώρας μέχρι τον επίσημο διαμελισμό της, προκειμένου πάνω στα ερείπιά της να οικοδομηθεί η νέα αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και της Ε.Ε., η κοινωνία και ο λαός δεν πρέπει να πάρει χαμπάρι.

Άλλωστε ο πρωθυπουργός της χώρας έδωσε γραμμή: «Επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω κάτι: ακόμα και αν η Ελλάδα είχε μηδενικό χρέος, θα έπρεπε να προβούμε σε όλες αυτές τις μεταρρυθμίσεις και αλλαγές.  Διότι το σύστημά μας δεν ήταν βιώσιμο και ανταγωνιστικό. Δεν γινόταν καλή διαχείριση των δημοσιονομικών μας.» (Die Presse, 29/1/2011) Και φυσικά οι πρώτοι και οι μόνοι που τον πίστεψαν ήταν οι ηγεσίες της αριστεράς, οι οποίες ανακάλυψαν αμέσως ότι όλα όσα γίνονται δεν έχουν να κάνουν με το χρέος, αλλά με μια ακόμη αντεργατική επίθεση του κεφαλαίου.

Για το τι θα γίνει με τη χώρα και το λαό της, τι θα γίνει μπροστά στην επικείμενη «τελική λύση» που μελετά εν κρυπτώ το ΔΝΤ και η Ε.Ε., δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει. Το μόνο που πρέπει να μας νοιάζει είναι να καταδείξουμε πόσο κακός είναι ο καπιταλισμός και το κεφάλαιο. Για όλα τα άλλα στάχτη και μπούρμπερη. Τι μας νοιάζει αν τα γεράκια της διεθνούς πολιτικής και αγοράς ορέγονται τμήματα του εθνικού χώρου; Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 26/1 έγινε «εθιμοτυπική επίσκεψη» της Γενικής Προξένου των Η.Π.Α στη Θεσσαλονίκη Catherine Kay στον διορισμένο γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης κ. Θύμιο Σώκο. Στο πλαίσιο της συνάντησης ο κ. Σώκος, εκτός των άλλων, ανέδειξε τις μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Μακεδονίας και της Θράκης εστιάζοντας στη στρατηγική σημασία του λιμανιού της Θεσσαλονίκης για την περιοχή των Βαλκανίων καθώς και το σημαντικό ρόλο των λιμανιών Καβάλας και Αλεξανδρούπολης.

Αναφέρθηκε ακόμη στην ανάγκη αξιοποίησης των πλούσιων ορυκτών κοιτασμάτων που βρίσκονται στην περιοχή. Από τη μεριά της η κ. Catherine Kay ενδιαφέρθηκε να μάθει για τους νέους θεσμούς αποκέντρωσης καθώς και τις σχέσεις που τους διέπουν. Ο  γενικός γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης εξήγησε στη Γενική Πρόξενο τη νέα δομή και τη σημασία των νέων αυτοδιοικητικών οργανισμών σημειώνοντας ότι από αυτές τις αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του κράτους θα ωφεληθεί ο πολίτης αλλά και θα επιταχυνθεί η περιφερειακή ανάπτυξη.

Στο σφυρί

Αυτά επίσημα. Ανεπίσημα η κ. Kay εκδήλωσε το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την μετατροπή της περιοχής Μακεδονίας-Θράκης σε προνομιακό πεδίο επιχειρήσεων της Ουάσιγκτον όχι μόνο οικονομικών, αλλά και γεωπολιτικών. Αυτός είναι ο λόγος που πήγε να επιθεωρήσει την περιοχή και να ελέγξει την ταχύτητα εφαρμογής των πολιτικών Καλλικράτη, προκειμένου σύντομα η Μακεδονία-Θράκη να αποτελέσει μια ημιαυτόνομη περιφέρεια στον απόλυτο έλεγχο του ΝΑΤΟ και των πολυεθνικών που έχουν σχέδια για την περιοχή. Με απλά λόγια η Μακεδονία-Θράκη έχει ήδη βγει στο σφυρί και οι ΗΠΑ έτρεξαν όχι μόνο να εκδηλώσουν ενδιαφέρον, αλλά και για να ξεκαθαρίσουν ότι θα έχουν τον πρώτο λόγο στην περιοχή. Έτσι πολύ σύντομα θα δούμε την περιοχή να «διεθνοποιείται», έτσι ώστε να χρησιμεύσει ως διεθνής πρόσβαση για την ενδοχώρα των Βαλκανίων και όχι μόνο.

Όμως τι μας ενδιαφέρουν εμάς όλα αυτά; Έτσι κι αλλιώς, τόσο η συμπολίτευση του μνημονίου όσο και η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση έχουν αποδεχτεί την κατάλυση του ελληνικού κράτους, της εσωτερικής έννομης τάξης προς όφελος των δανειστών της χώρας μέσα από τη δανειακή σύμβαση. Γι' αυτό άλλωστε Δεξιά και Αριστερά ωρύονται για τις πολιτικές των επικαιροποιημένων μνημονίων, αλλά τσιμουδιά για τη δανειακή σύμβαση που συνιστά κάτι το πρωτοφανές στις σχέσεις ανάμεσα στα κράτη. Ανατρέπει κάθε έννοια ισονομίας και ισοπολιτείας υπήρχε μέχρι σήμερα στις διεθνείς σχέσεις, θεσμοθετώντας ένα καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους για ολόκληρη τη χώρα και τον λαό της. Κατά τα άλλα, όλα αυτά που γίνονται, θα γίνονταν ακόμη και με μηδενικό χρέος!

Εδώ πρέπει να το πούμε καθαρά. Έχει στηθεί μια εγκληματική συμπαιγνία σε βάρος του ελληνικού λαού, με τη συμμετοχή και της Αριστεράς. Ο Έλληνας εργαζόμενος πρέπει να ασχολείται αποκλειστικά με το μεροκάματο, με το μεροδούλι-μεροφάι, και να μην τον ενδιαφέρει το τι πρόκειται να γίνει με τη χώρα του. 

Τον περασμένο χρόνο ολόκληρη η χώρα βρέθηκε μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Η πλειοψηφία του Κοινοβουλίου ψήφισε υπέρ της επιβολής καθεστώτος θεσμοθετημένης κατοχής με πρόσχημα το δημόσιο χρέος. Απέναντι σ' αυτή την πλειοψηφία, έχουμε μια κοινοβουλευτική μειοψηφία που συμπεριφέρεται λες και δεν συνέβη τίποτε σημαντικό. Κι έτσι συνεχίζει να ασκεί αντιπολίτευση όπως και πριν, νομιμοποιώντας με την πρακτική της το πραξικόπημα του περασμένου Μαΐου και την επιβολή της καταστροφικής δανειακής σύμβασης.

Οικονομική διακυβέρνηση

Και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Νομιμοποιούν κι αυτό που έρχεται. Προσέξτε ποιοι είναι οι κύριοι άξονες της «οικονομικής διακυβέρνησης» που ζητούν Μέρκελ-Σαρκοζί (4/2) και συζητούν στα διαβούλια της Ε.Ε., μακριά από τους λαούς της Ευρώπης:

1.      Κατάργηση κάθε έννοιας τιμαριθμικής προσαρμογής των μισθών. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάψει να παίρνεται υπόψη στον καθορισμό των μισθών το κόστος ζωής. Κι αυτό με άλλα λόγια σημαίνει ότι οι μισθοί θα προσδιορίζονται κάθε φορά αποκλειστικά από τις ανάγκες ανταγωνιστικότητας της επιχείρησης.

2.      Κατάργηση κάθε εμποδίου στην ελεύθερη μετακίνηση των εργαζομένων εντός της Ε.Ε.. Αυτό σημαίνει, αφενός, κατάργηση κάθε έννοιας εργασιακής προστασίας που εγγράφεται στο εργατικό δίκαιο κάθε χώρας και, αφετέρου, στην ελεύθερη μετακίνηση των εργατών-ευκαιρίας που φέρνουν οι πολυεθνικές από τρίτες χώρες.

3.      Ενιαία βάση φόρου εισοδήματος για τις επιχειρήσεις του χρηματιστηρίου. Με άλλα λόγια εξασφάλιση για τις πολυεθνικές που δρουν εντός της Ε.Ε. ενιαίου τρόπου φορολόγησης, ή καλύτερα νόμιμης φοροαποφυγής και απαλλαγής.

4.      Προσαρμογή των συνταξιοδοτικών συστημάτων στην δημογραφική εξέλιξη. Πράγμα που σημαίνει ότι ανάλογα με το πόσο αυξάνει ο μέσος όρος ζωής, θα αυξάνεται αντίστοιχα και η ηλικία συνταξιοδότησης.

5.      Υποχρέωση όλων των μελών να εντάξουν στο σύνταγμά τους όρους της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της οικονομικής διακυβέρνησης. Το σύνταγμα κάθε χώρας παύει και τυπικά να συνδέεται με την λαϊκή και εθνική κυριαρχία, για να μετατραπεί σε θεμελιώδη νόμο υποδούλωσης στα γεράκια της Ε.Ε..

6.      Εγκαθίδρυση ενός μηχανισμού σε εθνικό επίπεδο διαχείρισης των κρίσεων με σκοπό την στήριξη των τραπεζών. Με άλλα λόγια ολόκληρη η δημοσιονομική πολιτική πρέπει να προσανατολιστεί στην εξασφάλιση της αναγκαίας ρευστότητας και των κεφαλαίων που χρειάζονται οι τράπεζες. Το κράτος μετατρέπεται επίσημα σε υποχείριο των τραπεζών.

Πρόκειται για την επιβολή του πιο ολοκληρω,κού μοντέλου εξωοικονομικού και οικονομικού καταναγκασμού, απαλλοτρίωσης εθνών, κρατών και λαών που έχει προταθεί ποτέ σε ευρωπαϊκό πίπεδο από την εποχή της νέας τάξης του ναζιμού.

Όμως, αυτός ακριβώς ο μηχανισμός ολοκληρωτικής απαλλοτρίωσης οικονομιών, χωρών, λαών και εθνών βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Ολόκληρη η αρχιτεκτονική του καταρρέει, ενώ η τακτική των ιχυρών εκατέρωθεν του Ατλαντικού είναι μία και μόνη: να σφίξουν ακόμη περισσότερο τα λουριά, να κάνουν ακόμη πιο ασφυκτικό τον έλεγχο και πιο οκληρωτική την απαλλοτρίωση. Μπορεί να επιβιώσει μια χώρα που της έχουν στερήσει τα μέσα και τον τρόπο επιβίωσης; Οι κυβερνώντες θέλουν να μας πείσουν ότι αυτό που πρέπει να μας νοιάζει πρωτίστως είναι η επιβίωση του ευρώ και της Ε.Ε. Εστω κι αν η επιβίωση αυτή μπορεί να στοιχίσει την ίδια την επιβίωση της χώρας και του λαού της.

Η οικονομία πεθαίνει

Μην ξεχνάμε ότι τα δεδομένα παρουσιάζουν την οικονομία της Ελλάδας να βρίσκεται όχι απλά σε κατάσταση βαθιάς κρίσης, ή χρόνιας ύφεσης. Στην ουσία η ελληνική οικονομία πνέει τα λοίσθια. Ο Γενικός Δείκτης, π.χ., του λιανικού εμπορίου, κοινώς ο τζίρος της αγοράς, παρουσίασε σε δωδεκάμηνη βάση για το 2010 μια πτώση της τάξης του 12%, έναντι μείωσης 6,3% το 2009. Αυτό σημαίνει πώς η εσωτερική αγορά δεν συρρικνώνεται απλά, πεθαίνει. Και μαζί της θα πεθάνει και η μεγάλη πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που στηρίζονται σ’ αυτήν. Το χειρότερο απ’ όλα είναι το επίπεδο των επενδύσεων, όπου με βάση τον τριμηνιαίο δείκτη ακαθάριστου σχηματισμού παγίου κεφαλαίου, η υποχώρησή τους μέσα στο 2010 υπερβαίνει το 20%, έναντι μείωσης 11% του 2009. Αυτή τη στιγμή το επίπεδο των επενδύσεων στην Ελλάδα βρίσκεται 12,5% χαμηλότερα από το πρώτο τρίμηνο του 2000. Με άλλα λόγια μέσα σε δυο χρόνια έχει εξανεμιστεί το σύνολο των επενδύσεων που έγιναν την τελευταία δεκαετία και βάλε.

Κι αυτό είναι η απαρχή ενός φαύλου κύκλου που απομακρίνει στο μακρινό μέλλον, αν δεν αποκλείει, την όποια πιθανότητα ανάκαμψης. Η διαρκής συρρίκνωση των εισοδημάτων εξασφαλίζει ότι η εσωτερική αγορά αδυνατεί να ανακάμψει. Κι όσο η εσωτερική αγορά δεν ανακάμπτει δεν υπάρχει κανενός είδους περιθώριο για την ανάκαμψη των επενδύσεων στην οικονομία. Ιδίως από τη στιγμή που η ελληνική οικονομία εν μέσω χρεοκοπίας και χρόνιας ύφεσης δέχεται μια τρομακτική επίθεση κερδοσκοπίας από τα ποικίλα μονοπωλιακά κυκλώματα, καρτέλ και τραστ. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι τιμές παραγωγού στην βιομηχανία αυξήθηκαν σε δωδεκάμηνη βάση το 2010 κατά 6,7%, όταν το 2009 είχαν μειωθεί κατά 5,8%. Η αύξηση αυτή οφείλεται κατά κύριο λόγο στην άνοδο των τιμών των εισαγωγών που ανήλθε περίπου στο 10% το τελευταίο δωδεκάμηνο, όταν κατά μέσο όρο στην ευρωζώνη οι τιμές των εισαγωγών το ίδιο διάστημα ανήλθαν κατά 4,6%. Ακόμη και στα καύσιμα η Ελλάδα πληρώνει προσαυξημένες τιμές εισαγωγής έναντι των υπολοίπων χωρών της ευρωζώνης κατά 15% τουλάχιστον.

Με άλλα λόγια τα μονοπωλιακά κυκλώματα της αγοράς βρήκαν την ευκαιρία να λεηλατήσουν την ελληνική οικονομία με μονοπωλιακά υψηλές τιμές. Η ελευθερία των αγορών και των ανοιχτών συνόρων στις πολυεθνικές και τους μεταπράτες τους δίνει την χαριστική βολή στην χρεοκοπημένη Ελλάδα. Μπορεί να επιβιώσει η Ελλάδα υπό τέτοιες συνθήκες; Μόνο ως προσαρτημένη οικονομία υπό καθεστώς δουλείας.  

Και τι σημαίνει αυτό; Ποιον ενδιαφέρει; Εκτός από τον κόσμο της δουλειάς, βλέπετε κανέναν άλλο από το πολιτικό σύστημα να το συζητά έστω; Όλοι τους, δεξιοί και αριστεροί, έχουν προσαρμοστεί τόσο καλά στα πολιτικά πάρε-δώσε του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας, ώστε ούτε που διανοούνται να το αμφισβητήσουν στην πράξη και να βγουν από τα όριά του για να διεκδικήσουν την ανατροπή του. Οι προφάσεις πολλές. Ο λαός δεν είναι έτοιμος, δεν υπάρχει νέα κατοχή, το όλο πρόβλημα είναι στο μίγμα πολιτικής, το χρέος δεν είναι πρωτεύον, κοκ.

Το μέτωπο αντίστασης και το… τσουβάλι!

Όμως, ο λαός γνωρίζει πολύ καλά το εξής: ένα καθεστώς κατοχής δεν εξωραΐζεται, δεν βελτιώνεται, δεν εξανθρωπίζεται, δεν μεταρρυθμίζεται. Μόνο ανατρέπεται από τον ίδιο τον λαό. Κι επομένως όποιος νομιμοποιεί με την πρακτική του αυτό το καθεστώς, όποιος συμπεριφέρεται αγνοώντας το, έστω κι αν το αντιπολιτεύεται, είναι συνεργός στη νέα κατοχή. Όπως ακριβώς συνέβη και με την παλιά κατοχή με όλους εκείνους, που αν και δεν ήταν επίσημα δωσίλογοι, όμως δεν τολμούσαν να θέσουν ως πρώτη προτεραιότητα την ανατροπή της από τον ίδιο τον λαό. Δεν έχει άδικο λοιπόν η μεγάλη πλειοψηφία του λαού που τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι. Όσο δεν προτάσσουν την εδώ και τώρα ανατροπή του καθεστώτος της νέας κατοχής, σ’ αυτό το τσουβάλι ανήκουν όλοι τους, συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι, δεξιοί και αριστεροί. Και τι σημαίνει ανατροπή της σημερινής κατοχής;

Σημαίνει ότι ο λαός συγκροτημένος σε ένα παλλαϊκό μέτωπο ανατρέπει και καταγγέλλει την δανειακή σύμβαση, η οποία όχι μόνο δεν έχει ούτε καν την τυπική νομιμοποίηση, αλλά είναι κατάφορα παράνομη από κάθε άποψη εθνικού και διεθνούς δικαίου. Η ανατροπή της δανειακής σύμβασης μπορεί γίνει και με την επίκληση της καταπάτησης βασικών αρχών της συνθήκης της Βιέννης του 1966, με βάση την οποία ο οικονομικός εξαναγκασμός μιας χώρας σαν αυτόν που υπέστη η Ελλάδα ισοδυναμεί με κύρηξη πολέμου εναντίον της, κατάκτηση και υποδούλωσή της.

Ολική επαναφορά

Επομένως η χώρα και ο λαός της όχι μόνο δικαιούται να την καταγγείλει στη διεθνή κοινότητα, αλλά και να ζητήσει αποζημιώσεις από όλα τα κράτη που έχουν εμπλακεί στη δανειακή σύμβαση και κερδοσκόπησαν σε βάρος της Ελλάδας.

Ανατροπή της δανειακής σύμβασης σημαίνει αυτόματα δυο πράγματα: Αφενός την ακύρωση του συνόλου των μέτρων, πολιτικών και παρεμβάσεων που έγιναν στο όνομά της και συνεχίζουν να γίνονται. Με τον τρόπο αυτό επανερχόμαστε στην κατάσταση πριν την επιβολή του καθεστώτος επιτήρησης και κηδεμονίας, ώστε να εκτιμήσουμε με νηφαλιότητα την πραγματική κατάσταση του λαού και της χώρας.

Αφετέρου, την δίωξη των ενόχων και των δωσιλόγων που συνέργησαν στην επιβολή της δανειακής σύμβασης και ότι αυτή συνεπάγεται.

Εξολόθρευση της ανομίας

Αν αυτός ο τόπος δεν ξεπλυθεί από τα ανομήματα των κυβερνώντων του δεν μπορεί πάει μπροστά. Κι αυτό σημαίνει δυο κυρίως πράγματα:

1.       Άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών του κράτους, κατάργηση κάθε έννοιας δημοσιονομικού απορρήτου και στεγανού ώστε να δούμε τι έγιναν τα λεφτά, πώς και γιατί δημιουργήθηκαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους, τι κρύβουν οι συμβάσεις δανεισμού και ποιος επωφελήθηκε από αυτές.

2.      Κατάργηση κάθε έννοιας παραγραφής και ασυλίας για όλους όσοι διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα. Με αναδρομική ισχύ. Όποιος, νομικό ή φυσικό πρόσωπο, έβαλε χέρι ή συνέργησε στη λεηλασία του δημόσιου ταμείου και της περιουσίας του δημοσίου θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και η περιουσία του να δημευθεί.

Ζήτημα δικαίου

Τα μέτρα αυτά δεν είναι μόνο απαραίτητα για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά για να πείσεις ακόμη και τους πιο δύσπιστους ότι δεν είσαι σαν τους προηγούμενους, ότι δεν είσαι μια από τα ίδια. Κι επομένως όταν λες ότι δεν αναγνωρίζεις το δημόσιο χρέος δεν είναι μια παρόλα που θα ξεχαστεί την επομένη. Και δεν το αναγνωρίζεις όχι μόνο γιατί είναι αδύνατον να το πληρώσεις, υπό οποιοδήποτε καθεστώς, ούτε γιατί το έχεις πληρώσει ήδη δεκάδες φορές και αρνείσαι πλέον να συνεχίσεις να πληρώνεις πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Δεν το αναγνωρίζεις ασκώντας το έννομο δικαίωμα ενός κυρίαρχου λαού να μην αναγνωρίσει και μην πληρώσει το χρέος που δημιούργησαν οι τύραννοι και οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις του. Κι αυτή αποτελεί βασική αρχή του διεθνούς δικαίου.

Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο με το ευρώ και την Ε.Ε.; Εδώ είναι ζήτημα αν μπορεί να επιβιώσει πια η Ελλάδα ως ακέραιο και συγκροτημένο κράτος μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ υπό το νέο καθεστώς «οικονομικής διακυβέρνησης». Στην θέση της εγκληματικής διαστροφής του λεβαντινοραγιαδισμού, δεξιού και αριστερού, οφείλουμε να δούμε καθαρά την μόνη εναλλακτική που έχουμε σαν χώρα και σαν λαός. Κι αυτή είναι η έξοδος από το ευρώ και η αποδέσμευση από την Ε.Ε. Εδώ και τώρα, πριν να είναι πολύ αργά.

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 10/2/2011

Η αναγκαία αντίσταση του Πανεπιστημίου

Του Παναγιώτη Σωτήρη*

Το Υπουργείο Παιδείας ανακοινώνει τον περιορισμό των δωρεάν διανεμόμενων διδακτικών εγχειριδίων, απαγορεύοντας να χορηγούνται δύο βιβλία ανά μάθημα. Οι πιστώσεις για διδάσκοντες 407/80 περικόπτονται, με αποτέλεσμα να συρρικνώνονται τα προγράμματα σπουδών, ιδίως στα περιφερειακά ΑΕΙ, και πολλές διδάσκουσες και διδάσκοντες να αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο μισθολογικών μειώσεων ή / και απολύσεων.

Ο Υφυπουργός Παιδείας, μιλώντας στη Βουλή, αναφέρεται απαξιωτικά στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τη διαμαρτυρία του για την περικοπή πιστώσεων, κατηγορώντας το ότι δεν σέβεται το «αίμα και τον ιδρώτα του φορολογούμενου». Δημοσιογράφοι, βουλευτές και πολιτευτές περιφέρονται στα τηλεοπτικά κανάλια και ζητούν την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, παρουσιάζοντας τα Πανεπιστήμια ως κέντρα ανομίας στα οποία πρέπει επιτέλους «να μπει τάξη». Εισαγγελείς αποστέλλουν κλήσεις προς εξέταση θεωρώντας ότι αποτελεί έγκλημα η έμπρακτη αλληλεγγύη εντός των Πανεπιστημίων σε ανθρώπους που διαλέγουν την απεργία πείνας ως μέσο έσχατο διαμαρτυρίας.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση ετοιμάζει την κατάθεση νέου νομοσχεδίου για τα ΑΕΙ, το οποίο, εκτός των άλλων, καταργεί το αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ και τις δημοκρατικές διαδικασίες στο εσωτερικό τους, προτείνοντας την αντιγραφή των μεθόδων διοίκησης των επιχειρήσεων ως λύση για τα προβλήματα των πανεπιστημίων. Αντικατάσταση των αιρετών πρυτάνεων από διορισμένους μάνατζερ, διαχείριση των πιστώσεων στη βάση ποσοτικά μετρήσιμων στόχων, διαρκής αξιολόγηση των προγραμμάτων, των σχολών και των τμημάτων, με ανοιχτό το ενδεχόμενο να κλείνουν όσα δεν κρίνονται αποδοτικά: αυτό είναι το σύγχρονο πρότυπο διοίκησης για τα πανεπιστήμια.

Δύο στοιχεία αποτελούν το κοινό νήμα όλων αυτών των προτάσεων και δημόσιων τοποθετήσεων. Το πρώτο είναι η βαθιά περιφρόνηση προς το δημόσιο πανεπιστήμιο και ό,τι μπόρεσε, τις περισσότερες φορές κάτω από δύσκολες συνθήκες, ιστορικά να εκφράσει: την αξία των δημόσιων και δωρεάν αγαθών, την κριτική σκέψη, την επιστημονική παραγωγή, την άρνηση συμμόρφωσης με τις κυρίαρχες κατευθύνσεις, την ανάπτυξη μαχητικών, διεκδικητικών και σε αρκετές περιπτώσεις ριζοσπαστικών κινημάτων. Το δεύτερο είναι η ολοένα και μεγαλύτερη αναδίπλωση της πολιτικής, δημοσιογραφικής και οικονομικής ελίτ σε μια νεοσυντηρητική ιδεολογία «νόμου και τάξης», η συνειδητή επένδυση στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, καθώς και η προσπάθεια να γίνει η «ασφάλεια» της αστυνομικής καταστολής και του «φράχτη του αίσχους» το μόνο πεδίο απόσπασης συναίνεσης από κοινωνικά στρώματα ανασφαλή που συστηματικά χειραγωγούνται να θεωρούν εχθρό αυτόν που στην πραγματικότητα μοιράζεται μαζί τους την ίδια συνθήκη εκμετάλλευσης και όχι αυτόν που είναι υπεύθυνος για την εξαθλίωση που βιώνουν.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα το Πανεπιστήμιο καλείται να αντισταθεί. Καλείται να υπερασπιστεί τη δυνατότητά του να είναι χώρος παραγωγής γνώσης και όχι αυταρχικό εκπαιδευτήριο, πεδίο κριτικού διαλόγου και όχι μηχανισμός μηχανικής αναπαραγωγής προκατασκευασμένων απόψεων, χώρος διαμόρφωσης του επιστημονικού δυναμικού της χώρας και όχι μοχλός για την ακόμη μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Καλείται να δείξει ότι η αποδέσμευση από τον καταναγκασμό της αγοράς και όχι η πλήρης ενσωμάτωση του ανορθολογισμού του σύγχρονου καπιταλισμού αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την παραγωγή πραγματικά κοινωνικά αναγκαίων πρακτικών και αγαθών. Και βέβαια καλείται όντως να υποθάλψει, σεβόμενο την ιστορία του και αναλογιζόμενο την ευθύνη του, τη ριζοσπαστική αμφισβήτηση, τη συλλογική διεκδίκηση, την αλληλεγγύη, εν ολίγοις την έμπρακτη σύγκρουση με οτιδήποτε σήμερα απειλεί να μας παρασύρει σε συνθήκη κοινωνικού μεσαίωνα.

* panagiotis_sotiris@yahoo.com

ΠΗΓΗ: 02/02/2011, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=21941

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΜΠΑΝΑ;

Η αραβική Επανάσταση αλλάζει τα παγκόσμια γεωπολιτικά δεδομένα

(και η γνώμη τριών προσωπικοτήτων για τα γεγονότα)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Μια από τις σημαντικότερες, βαθύτερες, πολιτικές και κοινωνικές επαναστάσεις στην ιστορία του αραβικού έθνους ξέσπασε στην κοντινή μας Αίγυπτο, κοιτίδα ενός από τους σπουδαιότερους και αρχαιότερους πολιτισμούς.

Η Αιγυπτιακή Επανάσταση, ακόμα στις πρώτες, αρχικές φάσεις, δεν έχει ανάλογο ιστορικό προηγούμενο στην περιοχή, μετά την Αλγερινή Επανάσταση, κυρίως εθνική που απέκτησε όμως στην πορεία και βαθειές κοινωνικές προεκτάσεις, και το Παλαιστινιακό Κίνημα, επίσης κυρίως εθνικό.

Η αφύπνιση των Αράβων, από την Τυνησία μέχρι την Υεμένη, μετατόπισε για πρώτη φορά τον φόβο από το λαό στους σατράπες, απειλώντας το σύνολο των καθεστώτων που στήριξαν την Pax Americana και Israeliana στην στρατηγικά κρισιμότερη περιοχή του πλανήτη. Είναι αδύνατο να προβλεφθούν οι εξελίξεις, «ανοιχτές» σε πολλές δυνατότητες/«σενάρια», το βέβαιο όμως είναι ότι θα επηρρεάσουν βαθειά τα παγκόσμια γεωπολιτικά δεδομένα.

Η αιγυπτιακή επανάσταση χαρακτηρίζεται από μια ευρύτατη, ταχύτατη λαϊκή αυτοοργάνωση. Συγκροτούνται κάθε είδους επιτροπές, από επιτροπές π.χ. για την προστασία των φούρνων μέχρι επιτροπές τήρησης της τάξης. Σε μερικές περιοχές η αστυνομία ζητάει την άδειά τους για να κινηθεί. Στον πυρήνα της εξέγερσης είναι 19 κινήσεις νεολαίας με μισό εκατομμύριο μέλη, σύμφωνα με πληροφορίες από κύκλους της εξέγερσης.

Στο κέντρο του κινήματος είναι η εξέγερση κατά της διαφθοράς, έκφραση του βαθύτερου αιτήματος αξιοπρέπειας των Αράβων, αίτημα στο οποίο οι καλύτεροι αναλυτές αποδίδουν τις ήττες ΗΠΑ/Ισραήλ σε Ιράκ/Λίβανο. Οι ‘Αραβες νοιώθουν βαθειά ταπεινωμένοι από τα καθεστώτα τους, κατεστραμμένοι από τις συνταγές ΔΝΤ που αυτά εφήρμοσαν, βαθειά προσβεβλημένοι από επεμβάσεις, προσβολές, περιφρόνηση που δέχτηκαν από τη Δύση. Η εξέγερσή τους δεν είναι συγκυριακή αναταραχή, αλλά «εκδίκηση της ιστορίας», βαθύ κύμα «μακρού ιστορικού χρόνου», που μπορεί να «συντονισθεί» με τη γενικότερη αφύπνιση της περιφέρειας, αμφισβήτησης του μονοπολισμού που εκφράζεται, με διαφορετικές μορφές και τρόπους, σε Ινδία,  Κίνα, Λατ. Αμερική, Ρωσία. Αυτό βέβαια παραμένει υπόθεση εργασίας, υπάρχουν κι άλλες, όπως η πιθανότητα εμφυλίων πολέμων και νέας πολυδιάσπασης του αραβομουσουλμανικού κόσμου, που θα ματαιώσουν τις προσδοκίες των εξεγερμένων. ‘Ηδη, δύο εκατομμύρια αστυνομικοί του καθεστώτος Μουμπάρακ και ένα εκατομμύριο άτομα στενά συνδεδεμένα με το καθεστώς, είναι έτοιμα να ματοκυλίσουν την Αίγυπτο, για να κρατηθούν στην εξουσία. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, όλα δείχνουν ότι το κλειδί των εξελίξεων το κρατάει ακόμα ο στρατός στα χέρια του.

Η αιγυπτιακή εξέγερση, όπως και η τυνησιακή, δεν είναι «ισλαμικές». Φυσικά, το Ισλάμ, σε διάφορες εκδοχές, παραμένει κύριος υποψήφιος ηγέτης της νέας Αιγύπτου, σε συνθήκες ιστορικής χρεωκοπίας του αραβικού εθνικισμού/σοσιαλισμού. Αλλά ούτε βέβαιο ότι θα επικρατήσει είναι, ούτε τι είδους θα είναι. Η επανάσταση υποχρεώνει και την αντιπολίτευση να υποταγεί στις λαϊκές προσδοκίες, διαμορφώνει νέα πολιτικά υποκείμενα. Και η κρίση είναι τόσο βαθειά, που δεν επιδέχεται εύκολες λύσεις. ‘Αραβας συνομιλητής των Αδελφών Μουσουλμάνων μας έλεγε προ μηνών, ότι η οργάνωση απεύχεται να αναλάβει την εξουσία και τις ευθύνες της!

Ελλάδα, Κύπρος, Μέση Ανατολή

Το ΥΠΕΞ μάλλον αιφνιδιάστηκε από την αιγυπτιακή εξέγερση. Ανώτερα στελέχη του, που διατηρούσαν άριστες σχέσεις με το αιγυπτιακό καθεστώς, «ορκίζονταν» μέχρι πρότινος, ότι ο υιός Γκαμάλ Μουμπάρακ είναι ο βέβαιος διάδοχος! Τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν. Οι αραβικές εξεγέρσεις βρήκαν Ελλάδα και Κύπρο, κάποτε τις πιο φιλοαραβικές ευρωπαϊκές χώρες, με ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο και ακτινοβολία σε όλη την Ανατολή, να ολοκληρώνουν ριζική στροφή στη μεσανατολική πολιτική τους. Οι οπαδοί αυτής της στροφής λένε ότι πρέπει να συνεχισθεί, υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ έχει ανάγκη Κύπρο και Ελλάδα περισσότερο από ποτέ. Ναι, απαντούν οι σκεπτικιστές, αυτό ακριβώς όμως κάνει επικίνδυνες τις πολύ στενές σχέσεις με αυτή τη χώρα, που είναι σήμερα περισσότερο απομονωμένη από ποτέ άλλοτε στην ιστορία της και της οποίας μόνο σίγουροι δεν μπορούμε να είμαστε για το μέλλον. Οι ίδιοι υπογραμμίζουν ότι το Ισραήλ μπορεί να μπει στον πειρασμό να «κανονίσει» ορισμένους λογαριασμούς του, φερ’ειπείν με την Τουρκία, μέσω Ελλάδας. Οι περισσότεροι πάντως συμφωνούν ότι θα χρειαστεί πολύ μεγάλη τέχνη για να ελιχθεί η Αθήνα στο μεσανατολικό ναρκοπέδιο, αποφεύγοντας να γίνει μέρος του ηφαιστείου. Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, τα προβλήματα της ΕΕ, οι «μη σχέσεις» με τη Ρωσία, καθιστούν επίσης πιο τρωτή και επικίνδυνη τη θέση της Αθήνας και επηρεάζουν αρνητικά τη θέση της Λευκωσίας.

ΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΑΙ ΨΗΦΙΑΚΟ 1848

Τρεις άνθρωποι με βαθειά γνώση, και δεκαετίες εμπλοκής στα προβλήματα της Μέσης Ανατολής, μοιράζονται με τους αναγνώστες του «Κ.τ.Ε.» τις εκτιμήσεις τους για τις δραματικές εξελίξεις στην Αραβία. Πρόκειται για τον Κύπριο «Γιατρό» Βάσσο Λυσσαρίδη, τον Αιγύπτιο οικονομολόγο Σαμίρ Αμίν και τον Γάλλο δημοσιογράφο και συγγραφέα Ιγκνάσιο Ραμονέ.

ΒΑΣΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ: Αγωνία για την Αίγυπτο, επιφύλαξη για τις «συμμαχίες» Ελλάδας/Κύπρου με Ισραήλ

Από αυτούς που γνωρίζουν καλύτερα τη Μέση Ανατολή, «εν όπλοις» σύντροφος των μεγάλων εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων Ασίας και Αφρικής, προσωπικός φίλος των Νάσερ, Αραφάτ και πατρός ‘Ασαντ, ο «Γιατρός» παρακολουθεί με πολύ αγωνία την αιγυπτιακή «εγκυμοσύνη», όπως τη χαρακτηρίζει. Η «δυναστεία» του Μουμπάρακ, κατεξοχήν ανθρώπου των ΗΠΑ στην περιοχή, δεν μπορεί, λέει, να επιβιώσει και ελπίζει στην ουσιαστική επικράτηση των λαϊκών επαναστατικών δυνάμεων που θα εγκαθιδρύσει καθεστώς γνήσιας δημοκρατίας και κοινωνικής προόδου. Μια προοδευτική δημοκρατία στη χώρα των 80 εκατομμυρίων, τόσο κοντά στην Κύπρο, θα έχει ευεργετική επίδραση σε όλους μας, τονίζει, δεν κρύβει όμως και τους φόβους του για ενδεχόμενη «εκτροπή» που να μην εγγυάται τις δημοκρατικές εξελίξεις. 

Ο «Γιατρός» μιλάει με νοσταλγία για τον νασερισμό, που αγκάλιασε ο αιγυπτιακός λαός στο παρελθόν, παρόλο που δεν οδήγησε σε πλήρως δημοκρατικό καθεστώς, γιατί του απέδωσε την εθνική αξιοπρέπεια και χτύπησε διαφθορά, φεουδάρχες και  μεγάλο κεφάλαιο. Αναγνωρίζει την «αρνητική» πλευρά του, τονίζοντας ότι σε κάθε προβληματική πλευρά αντιστοιχούσε και μια προοδευτική.

 «Προσοχή, προσοχή, προσοχή», είναι η συμβουλή του σε όσους ενθουσιάστηκαν με την προοπτική ενός είδους «συμμαχίας» Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ. Χρειάζεται εκμετάλλευση διαφόρων εμπλεκομένων και διαπλεκομένων συμφερόντων στην Αν. Μεσόγειο, απαιτείται όμως σωστή διάγνωση. Εκφράζει αμφιβολίες για το βάθος της τουρκοισραηλινής ρήξης. Τονίζει έντονα ότι, όταν μιλάμε για Μέση Ανατολή, από πλευράς όγκου λαών και διόδων μεταφοράς, μιλάμε κυρίως για τον αραβικό κόσμο. Οι οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες πρέπει να είναι ισορροπημένες, ιδίως σε ότι αφορά τη θέση για το παλαιστινιακό.

 Ο Χριστόφιας ακολουθεί, τουλάχιστον μέχρι τώρα, ισορροπημένη πολιτική στο θέμα. Η ανακάλυψη υδρογονανθράκων κοντά στην Κύπρο είναι σημαντικός παράγοντας εκτιμά, και θετικός και αρνητικός για το νησί. Η ισραηλινή πρόταση για σταθμό υγροποίησης αερίου στην Κύπρο, υποστηρίζει, ενέχει πολλούς κινδύνους και χρειάζεται σοβαρή στάθμιση πριν δοθεί οριστική απάντηση. Και το ζήτημα της ενέργειας και η στάση απέναντι στη Μέση Ανατολή απαιτούν πολύ σοβαρή πολιτική, χωρίς υπερβολές.

ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ: Οι Αμερικανοί δεν αφήνουν την Αίγυπτο, το νέο καθεστώς δεν θα λύσει τα προβλήματα

Βετεράνος του αιγυπτιακού και γαλλικού κομμουνιστικού κινήματος, θεωρητικός της ανάπτυξης, από τους μεγάλους οικονομολόγους του 20ού αιώνα, φίλος και σύμβουλος του Ανδρέα, ο Αμίν διευθύνει το «Φόρουμ του Τρίτου Κόσμου», μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα Παρίσι, Κάιρο και Ντακάρ. Η Αίγυπτος, πιστεύει, είναι χώρα-κλειδί για τον έλεγχο των ΗΠΑ στον πλανήτη. Η Ουάσιγκτον δεν θα ανεχθεί την απομάκρυνσή της από την πλήρη υποταγή, που τη χρειάζεται επίσης το Ισραήλ για να συνεχίσει την αποικιοποίηση της Παλαιστίνης. Αυτό επιδιώκει η Ουάσιγκτον με την «ήπια μετάβαση», πιθανώς με παραίτηση Μουμπάρακ και ανάληψη της εξουσίας από τον Σουλεϊμάν της στρατιωτικής κατασκοπείας. Ο Μπαραντέι είναι «φιλελεύθερος» δημοκράτης, χωρίς αντίληψη για την οικονομία και κατανόηση των παραγόντων στη ρίζα της κοινωνικής καταστροφής.  Στρατός και Υπηρεσίες θα μπορούσαν να τον δεχθούν ως εταίρο στη μετάβαση, αν αποδεχθεί τον ηγετικό ρόλο τους. Σε περίπτωση ομαλής μετάβασης και εκλογών, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι θα γίνουν η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη. Οι ΗΠΑ το αποδέχονται, τους χαρακτηρίζουν «μετριοπαθείς», που σημαίνει ότι έχουν αποδεχθεί την αμερικανική στρατηγική και θα αφήσουν ανενόχλητο το Ισραήλ. Οι ΑΜ είναι πλήρως υπέρ του υπάρχοντος συστήματος «ελεύθερης αγοράς» που εξαρτά απολύτως την Αίγυπτο από το εξωτερικό και έχουν αντιταχθεί στις εργατικές και αγροτικές κινητοποιήσεις. Οι Αμςερικανοί θέλουν «πακιστανικό μοντέλο», συνδυασμό πολιτικού Ισλάμ και στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών. Οι ΑΜ μπορεί να δοκιμάσουν να εκτονώσουν τη βάση τους κατά των Κοπτών. Το κίνημα διαμαρτυρίας έχει τις ρίζες του στην αστική νεολαία, ιδίως διπλωματούχους χωρίς δουλειά, που υποστηρίζονται από τμήματα της μορφωμένης μεσαίας τάξης, δημοκράτες. Το νέο καθεστώς θα τους κάνει ορισμένες μικροπαραχωρήσεις, αλλά δεν θα πάει μακριά. Η κατάσταση θα άλλαζε αν επενέβαινε το εργατικό/αγροτικό κίνημα, αλλά δεν φαίνεται πιθανό. Αν και, όσο η οικονομική διαχείριση γίνεται με βάση το «παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης», δεν μπορεί να λυθεί κανένα από τα προβλήματα που οδήγησαν στο κίνημα διαμαρτυρίας.

ΙΓΚΝΑΣΙΟ ΡΑΜΟΝΕ, πρώην Διευθυντής της Monde Diplomatique: ‘Ένα αραβικό και ψηφιακό 1848

Όποιος διάβαζε τις εφημερίδες μας και άκουγε τις τηλεοράσεις μας θα νόμιζε, μέχρι πρότινος, ότι υπάρχουν δύο δικτατορίες στη Μέση Ανατολή: το Ιράκ του Σαντάμ και το Ιράν. Τώρα, μάθαμε ξαφνικά ότι δύο ακόμα χώρες, που τις αποκαλούσαμε «φίλες» ή «μετριοπαθείς», η Τυνησία του Μπεν ‘Αλι και η Αίγυπτος του Μουμπάρακ, είναι δικτατορίες! Οι εξεγερμένοι μας ανάγκασαν να πετάξουμε τις μάσκες της υποκρισίας μας. Ο Σαρκοζί ανακαλύπτει, με 23 χρόνια καθυστέρηση, την απελπισία που προκαλούσε το μαφιόζικο καθεστώς Μπεν Αλί. Η Σοσιαλιστική Διεθνής διαγράφει Μπεν Αλί και Μουμπάρακ.

Η Δύση ισχυριζόταν ότι υποστήριζε τις δικτατορίες της Νότιας Ευρώπης εναντίον του κομμουνισμού. Μετά στήριξε τις αραβικές δικτατορίες εναντίον του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Οι αραβικές κοινωνίες δίνουν όμως καταπληκτικό μάθημα σε όσους τις περιγράφουν μανιχαϊστικά, είτε ως υποταγμένους δούλους, είτε ως υστερικούς φανατισμένους. Εμφανίστηκαν στις τηλεοράσεις και τους υπολογιστές, χάρη στην δουλειά του Αλ Τζαζίρα, και τι είδαμε; Λαούς που θέλουν κοινωνική πρόοδο, ουδόλως κατειλημμένους από θρησκευτικό φανατισμό, διψασμένους για ελευθερία, αγανακτισμένους με τη διαφθορά, αηδιασμένους με τις ανισότητες, να απαιτούν δημοκρατία. Μοιάζουν με όλες τις άλλες μοντέρνες, φωτισμένες αστικές κοινωνίες. ‘Όπως υποστηρίζει ο Μουλά Χισάμ Ελ Αλαουί: «Οι διαδηλωτές σε Τύνιδα και Κάιρο δεν έχουν κανένα θρησκευτικό σύμβολο. Πρόκειται για ρήξη γενεών που αρνείται τη θέση της «αραβικής εξαίρεσης»… Οι νέες τεχνολογίες του ‘Ιντερνετ προχωράνε το κίνημα…Προτείνουν νέα εκδοχή της κοινωνίας πολιτών όπου η άρνηση του αυταρχισμού πηγαίνει μαζί με την άρνηση της διαφθοράς»

Τα κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα κινητοποιήθηκαν ταχύτατα κλονίζοντας σε χρόνο ρεκόρ τις εξουσίες. Είναι μία από τις σπάνιες φορές που η απελπισία των μαζών επέτρεψε τον θρίαμβο μιας επανάστασης προτού τα κινήματα βρουν την ευκαιρία να ωριμάσουν, αναδεικνύοντας εθνικούς ηγέτες. 

Η κατάρρευση της τυνησιακής δικτατορίας έπεισε τους αραβικούς λαούς ότι τα καθεστώτα τους είναι «χάρτινες τίγρεις». Αυτό εξηγεί την επαναστατική άνοδο σε Ιορδανία, Υεμένη, Αλγερία, Συρία, Σαουδική Αραβία, Σουδάν και Μαρόκο, όπως στην Ευρώπη του 1848. Το Μαρόκο είναι χώρα πιο διεφθαρμένη από την Τυνησία, με μαφιόζικα κυκλώματα που φτάνουν στο Παλάτι, γενικευμένη πρακτική βασανιστηρίων. Το Παρίσι όμως στηρίζει τον Βασιληά. Οι αρχές του Μαρόκου μετακινούν στρατεύματα σε Ραμπάτ και Καζαμπλάνκα. Στις 29 Ιανουαρίου, ο Βασιληάς του Μαρόκου και οι στενότεροι συνεργάτες του ήρθαν μυστικά στη Γαλλία, να συμβουλευθούν ειδικούς στη διατήρηση της τάξης στο Υπουργείο Εσωτερικών. Ο μαροκινός λαός είναι όμως έτοιμος να ακολουθήσει το παράδειγμα των εξεγερμένων Αράβων εναντίον μιας ακόμα φίλης μας δικτατορίας.

* konstantakopoulos.blogspot.com

ΠΗΓΗ: Κόσμος του Επενδυτή, 6.2.2011.