Φασισμός ή χρεοκοπία της Αριστεράς;

 

Του Τάκη Φωτόπουλου*

 

Τα γεγονότα στην Ουκρανία είναι διδακτικά, έστω και αν  η ψευδής εικόνα που δίνουν τα ΜΜΕ της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) είναι μιας λαϊκής  «επανάστασης» κρετίνων για το δικαίωμα τους να γίνουν υπόδουλοί της μέσα στην ΕΕ, ώστε να λιμοκτονούν όπως ο Ελληνικός λαός! Δεν θα σταθώ όμως εδώ στη νέα στημένη πορτοκαλί «επανάσταση» στη χώρα αυτή από τους δυτικόφιλους αστούς και μικροαστούς του Κιέβου, καθώς και τους προβοκάτορες των υπηρεσιών της Υ/Ε που την οργάνωσαν, αλλά στα δύο βασικά διδάγματά της, τα οποία είναι ιδιαίτερα σημαντικά για όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς και  ιδιαίτερα τον Ελληνικό.  

Πρώτον, η Κοινωνική Πάλη στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί να είναι μόνο κοινωνικο-απελευθερωτικού χαρακτήρα, αλλά πρέπει να είναι και εθνικο-απελευθερωτική. Αυτό δείχνει το γεγονός ότι η ενσωμάτωση στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση χωρών που δεν ανήκουν στην Υ/Ε (βασικά, στην «Ομάδα των 7»), σημαίνει απώλεια κάθε ίχνους οικονομικής και συνακόλουθα εθνικής κυριαρχίας. Γι' αυτό ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση, σήμερα, περνά μέσα από την εθνική. Τα κατοχικά στρατεύματα που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα και τα λαϊκά στρώματα, (με την αγαστή σύμπνοια ενός μικρού τμήματος βολεμένων που ελέγχουν τα ΜΜΕ, τα κόμματα, την αριστερή  «ιντελιγκέντσια» κ.λπ.) δεν είναι ένας κανονικός στρατός με στολές και φονικά μέσα φυσικής βίας, αλλά ένας οικονομικός στρατός με κουστουμάκια, που διαθέτει εξίσου φονικά μέσα οικονομικής βίας και μέσα δικαιολόγησης της.

Δεύτερον, ο στόχος της Κοινωνικής Πάλης δεν μπορεί παρά να είναι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, την οποία διαχειρίζεται μια Υ/Ε που φροντίζει ώστε μόνο οι δικές της ψευτό-«επαναστάσεις» να πετυχαίνουν (πορτοκαλί «επαναστάσεις» στην Ανατολική Ευρώπη, ψευτό-εξεγέρσεις στην Λιβύη, Συρία κ.λπ.) ενώ ακόμη και οι απόπειρες εξεγέρσεων των λαών που είναι δεμένοι χεροπόδαρα από αυτήν, όπως του Ελληνικού, καταπνίγονται με τον πιο άγριο τρόπο μόλις εκδηλωθούν. Αντίστοιχα, οι λαοί που αντιστέκονται στην ενσωμάτωση καταδικάζονται σε ανηλεή σφαγή, όπως ο Λιβυκός και ο Συριακός. Παρόλα αυτά, ο θρασύτατος Μπαρόζο δεν δίστασε να μιλήσει για παραβίαση δικαιωμάτων στην Ουκρανία, όταν η αστυνομία τόλμησε να κτυπήσει «διαδηλωτές» που έκαναν επιθέσεις με μπουλντόζες σε κυβερνητικά κτίρια, «ξεχνώντας» ότι ανάλογη πράξη σε άλλη «δημοκρατική» χώρα της  ΕΕ θα είχε στείλει πολλούς στο νεκροτομείο!

Αντίθετα, δηλαδή,  με την αποπροσανατολιστική προπαγάνδα της εκφυλισμένης «Αριστεράς», η παγκοσμιοποίηση δεν είναι χίμαιρα κ.λπ., αλλά συστημικό φαινόμενο που εύκολα δείχνεται ότι μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Αντίστοιχα, ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι δόγμα (του «σοκ» και άλλα παραμύθια) ούτε κακή πολιτική κάποιων «κακών» νεοφιλελεύθερων πολιτικών και οικονομολόγων, αλλά απλώς η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι, δηλαδή, το αναγκαίο θεσμικό πλαίσιο που εξασφαλίζει το απαραίτητο άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών (κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας) για την αποτελεσματική λειτουργία των πολυεθνικών επιχειρήσεων που  σήμερα ελέγχουν την παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη έχει φουντώσει σήμερα «από κάτω» ένα πρωτόγνωρο μαζικό κίνημα, το οποίο, άμεσα, στρέφεται κατά της ΕΕ αλλά, έμμεσα, ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το κίνημα αυτό  στηρίζεται βασικά στα θύματα της παγκοσμιοποίησης που οδηγούνται στη μαζική ανεργία και φτώχεια, στους πλειστηριασμούς των σπιτιών τους ή στην αυτοκτονία. Τα λαϊκά αυτά στρώματα, αργά η γρήγορα συνειδητοποιούν την απάτη της εκφυλισμένης «Αριστεράς» που συνειδητά τα αποπροσανατολίζει ότι η σημερινή καταστροφή θα μπορούσε να ξεπεραστεί ακόμη και μέσα στην ΕΕ, παρά την απώλεια της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας. Τότε, αναπόφευκτα, στρέφονται σε εθνικιστικά κινήματα παντός τύπου που είναι τα μόνα που σηκώνουν την αντί-ΕΕ σημαία: από πατριωτικά μέχρι φασιστικά -ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες. Ο εθνικισμός όμως αυτός που καταδικάζει μετά βδελυγμίας η Υ/Ε καθώς και η Σιωνιστική ελίτ (τη στιγμή, μάλιστα, που το ισχυρότερο εθνικιστικό κράτος σήμερα είναι το Σιωνιστικό!) ελάχιστη έχει σχέση με τον προπολεμικό επιθετικό εθνικισμό που είχε οδηγήσει σε δύο παγκόσμιους πολέμους. Πρόκειται περί ενός νέου αμυντικού εθνικισμού που δεν έχει στόχο την κατάκτηση νέου «ζωτικού χώρου» κ.λπ. όπως ο παλαιός αλλά, κυρίως, την «προστασία» της εθνικής κυριαρχίας (εθνική κουλτούρα, εγχώρια εργασία κ.λπ.) που κινδυνεύει από το άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση.

Η βασική αιτία που τα λαϊκά αυτά στρώματα στρέφονται στα εθνικιστικά κινήματα δεν είναι επομένως ότι έγιναν ξαφνικά φασιστικά, αλλά η χρεωκοπία της εκφυλισμένης «Αριστεράς» που αντί να σηκώσει την αντί-ΕΕ σημαία στη θέση των εθνικιστών, σε έναν αγώνα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης, κάνει «αντιφασιστικούς» αγώνες μαζί με τους βολεμένους «αριστερούς». Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι η «Αριστερά» αυτή σιωπηρά συναινεί στη ψήφιση αντιρατσιστικών ή «αντιφασιστικών» νόμων, όπως απαιτεί η Υ/Ε μαζί με την Σιωνιστική.  Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να ξεκινήσει αγώνα ενάντια στο «αντι-ρατσιστικό» νομοσχέδιο (όπως προς τιμή του έκανε μόνο το ΚΚΕ από την Αριστερά), με το οποίο η Υ/Ε, σε συνεργασία με την Σιωνιστική, επιβάλλει λογοκρισία, απείχε ψηφίζοντας «παρών»! Αυτό σημαίνει  ότι εάν π.χ. κάποιος στηρίξει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της Συριακής Μπααθικής ηγεσίας κατά της Υ/Ε και των εγκληματιών που παριστάνουν τους επαναστάτες και έχουν καταστρέψει την χώρα, κινδυνεύει να πάει φυλακή ως υποστηρικτής εγκλημάτων πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, όπως μόλις απεφάνθη το όργανο της Υ/Ε, η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Φυσικά, ούτε η Επιτροπή αυτή, ούτε οι ομογάλακτοί τους στις ΜΚΟ για τα δικαιώματα (Διεθνής Αμνηστία, HRW κ.λπ.) διανοήθηκαν ποτέ να χαρακτηρίσουν ως εγκληματίες πολέμου τους αρχι-εγκληματίες Μπους, Μπλερ κ.ά. που είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Παρόλα αυτά, οι άθλιοι πολιτικάντηδες που ψήφισαν αυτόν τον σαφέστατα φασιστικό νόμο τολμούν και μιλούν για δημοκρατία και αγώνα κατά του …φασισμού. Η χρεωκοπία όμως της «Αριστεράς» είναι άλλος ένας βασικός λόγος που επιβάλλει την ανάγκη παλλαϊκού Μετώπου για την οποία θα επανέλθω. 

​​

* http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (8 Δεκεμβρίου 2013). Το είδα: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_12_08.html 

Ψυχοπάθειες»… (απ' τις πολλές συμπάθειες;…)*

 

Του Γιάννη Στρούμπα

 

Πλάι σε όσους εσκεμμένα δικαιολογούν τη μνημονιακή πολιτική και την προβάλλουν σαν «μονόδρομο», σε βάρος του εθνικού συμφέροντος και για χάρη ταπεινών μικροκομματικών επιδιώξεων, εμφανίζονται πρόσωπα που, παρά την επιστημονική τους κατάρτιση επί του αντικειμένου τους, αποδεικνύονται δυστυχώς πολιτικώς αφελή, συμβάλλοντας άθελά τους στη διαιώνιση της καταστροφικής πολιτικής στην οποία υποχρεώνεται η Ελλάδα.

---

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 380, 1/12/2013.

Ένα από τα πρόσωπα αυτά είναι ο εισαγγελέας κ. Βασίλης Φλωρίδης, ο οποίος, με την ιδιότητα του «φυσιογνωμιστή», δήλωσε στις 19/11/2013 στον ραδιοφωνικό σταθμό «Real» και τον δημοσιογράφο κ. Νίκο Χατζηνικολάου ότι τουλάχιστον ο ένας από τους τρεις εκπροσώπους της τρόικας είναι «ψυχικά διαταραγμένος»!

Ο κ. Φλωρίδης δήλωσε τα εξής στον ραδιοσταθμό, εκφράζοντας τη «διάγνωσή» του: «Τα άτομα λοιπόν που ασκούν δημόσια εξουσία, και εν προκειμένω η τρόικα, η οποία κυβερνά κατά ένα μεγάλος μέρος μπορώ να πω, αφού οι αποφάσεις της πηγαίνουν σε κόντρα με τις αποφάσεις της κυβέρνησης, πρέπει να διαπιστώσουμε ότι είναι άτομα που είναι ψυχικά ισορροπημένα. Εγώ τουλάχιστον σε έναν από αυτούς δεν το έχω δει αυτό μακροσκοπικά. Πιστεύω ότι υπάρχει πρόβλημα. Πιστεύω ότι ο κ. πρωθυπουργός πρέπει να ζητήσει σε πρώτη φάση να αλλάξουν τα άτομα. Έστω κάποιο από αυτά.» Υπονοώντας πως ο «ψυχικά διαταραγμένος» είναι ο κ. Πολ Τόμσεν, ο κ. Φλωρίδης προέβη σε σύσταση προς τον Έλληνα πρωθυπουργό να διεκδικήσει την αντικατάσταση αυτού, φτάνοντας στην κορυφαία στιγμή της πολιτικής του τοποθέτησης με τη διαπίστωση πως οι αποφάσεις της τρόικας συγκρούονται με τις αποφάσεις της κυβέρνησης!

Απ' όποια σκοπιά κι αν κριθεί η πολιτική σκέψη του κ. Φλωρίδη φανερώνει, όπως και νωρίτερα σχολιάστηκε, το μέγεθος της ανεπάρκειάς της. Σε μια χώρα τής οποίας η εγχώρια εξουσία έχει καταλυθεί πλήρως και όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται είτε καθ' υπόδειξιν είτε έπειτα από την έγκριση της τρόικας, ο κ. Φλωρίδης αντιλαμβάνεται «κόντρα» της τρόικας με την κυβέρνηση, παρόλο που ο ίδιος ο Έλληνας πρωθυπουργός, μάλιστα, έχει επανειλημμένως τονίσει τη συμμόρφωση της Ελλάδας στις «υποχρεώσεις» της απέναντι στους δανειστές της. Μα και πέρα απ' αυτό, ούτε η εξειδίκευσή του στην «ανάγνωση» φυσιογνωμιών δεν του επιτρέπει να διακρίνει ορθά. Η «διάγνωση» διαψεύδεται σχεδόν αμέσως από τον ψυχαναλυτή-φυσιογνωμιστή κ. Γεώργιο Κοτζαμπασάκη, στον οποίο απευθύνεται η εφημερίδα «Δημοκρατία» (21/11/2013), προκειμένου, υποτίθεται, να επιβεβαιωθεί μέσω μιας πρόσθετης μαρτυρίας το συμπέρασμα του κ. Φλωρίδη. Το πόρισμα ωστόσο του κ. Κοτζαμπασάκη κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνει τη «διάγνωση» του κ. Φλωρίδη περί ψυχικής ανισορροπίας του κ. Τόμσεν. Αντιθέτως, ο κ. Κοτζαμπασάκης διακρίνει στον κ. Τόμσεν συγκέντρωση στους στόχους του, μια ευφυή θεατρική αυστηρότητα, συναίσθηση της υψηλής κοινωνικής του στάθμης και της συναισθηματικής του νοημοσύνης, ένα βλέμμα που καθηλώνει τους συνομιλητές του χάρη στην απόλυτη επίγνωση της θέσης του «επιτρόπου» την οποία κατέχει στην Ελλάδα, και η οποία του επιτρέπει να συμπεριφέρεται αρχηγικά, όπως φανερώνουν και τα «εξαιρετικά σαρκώδη για την ηλικία του» χείλη.

Τι καθιστά, συνεπώς, μεταξύ δύο «φυσιογνωμιστών» ευστοχότερη τη διάγνωση του ενός απέναντι σ' εκείνη του άλλου; Μα οι ίδιες οι πολιτικές εξελίξεις. Όταν με τεκμηριωμένα επιχειρήματα και παραπομπές σε διεθνείς έγκυρους οικονομολόγους και σε πρακτικές που 'χουν εφαρμόσει τα ισχυρά κράτη του νεοφιλελεύθερου κόσμου απέναντι σε ασθενείς χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της ανατολικής Ευρώπης προκειμένου να τις λεηλατήσουν, καταδεικνύεται ολοκάθαρα πως η καταστροφική για την Ελλάδα πολιτική που εισηγείται και επιβάλλει η τρόικα δεν είναι παρά το μέσο για την αφαίμαξη και την πολιτικοοικονομική υποδούλωση της χώρας, είναι τραγικό να εκφέρεται ακόμα, από ανθρώπους επιστήμονες μάλιστα, η πεποίθηση πως η τρόικα ή το Δ.Ν.Τ. έχουν απλώς σχεδιάσει μια «λανθασμένη» πολιτική. Κι είναι ακόμη τραγικότερο, όταν την πραγματικότητα αυτή την έχει καταδείξει ο ίδιος ο συστημικός τύπος, που την υπερασπίζεται κιόλας.

Η εφημερίδα «Έθνος της Κυριακής» με ρεπορτάζ της ήδη από τις 23/9/2012 (http://tablet.ethnos.gr/article.asp?catid=24133&subid=2&pubid=63715090#) καταδείκνυε τον ρόλο του κ. Τόμσεν ως «κατά συρροήν οικονομικού δολοφόνου» και «"σταθμάρχη" του Δ.Ν.Τ.». Όσο, βέβαια, κι αν φαίνεται αντιφατικό ή παράδοξο για μια συστημική εφημερίδα να φιλοξενεί τέτοιου είδους ρεπορτάζ, πρόκειται για γεγονός εξηγήσιμο. Η διοχέτευση ομοειδών αποκαλύψεων αποσκοπεί στην κατάκτηση της εμπιστοσύνης του αναγνωστικού κοινού, ώστε αργότερα, κυρίως παραμονές εκλογών, να αξιοποιηθεί αυτή για να επιτευχθεί ευκολότερα η χειραγώγησή του προς την πραγματικά επιθυμητή συνέχιση της ίδιας πολιτικής, που εξυπηρετεί διεθνείς κι εγχώριες οικονομικές ελίτ. Τούτο ακριβώς σημειώναμε άλλωστε πριν από έναν περίπου χρόνο: «Το θλιβερό παιχνίδι εξελίσσεται στην εντελώς τετριμμένη του εκδοχή: περιλαμβάνει την υπόδειξη, σε μορφή δημοσιογραφικής «αποκάλυψης» – η ιδιοτελής όψιμη ανακάλυψη της νεοφιλελεύθερης Αμερικής -, των ισοπεδωτικών πολιτικών που εκπορεύονται από τα δυτικά κέντρα των κυβερνωσών οικονομικών ελίτ, προσποιείται την κατανόηση απέναντι στις θυσίες της καθημαγμένης κοινωνικής πλειοψηφίας, και την κρίσιμη ώρα παρουσιάζει όλες τις εξοντωτικές πολιτικές σαν «μονόδρομο», εφόσον υποτίθεται πως οποιαδήποτε άλλη πολιτική θα οδηγούσε σε άμεση συντριβή.» («Η ιδιοτελής όψιμη ανακάλυψη της νεοφιλελεύθερης Αμερικής», εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 352, 1/10/2012.)

Πέραν των πραγματικών στοχεύσεων, ωστόσο, τέτοιων «νησίδων» πληροφόρησης μέσα στον ωκεανό της παραπληροφόρησης, το γεγονός πως συνάδουν με τις αναλύσεις και τις αποκαλύψεις έγκυρων διεθνών οικονομολόγων και δημοσιογράφων, όπως ήδη ειπώθηκε, συμβαδίζει με την εξίσου σημαίνουσα έμμεση παραδοχή της αλήθειας τους, εφόσον ποτέ κανείς, ούτε άμεσα «θιγόμενος» ούτε κυβερνητικός συνοδοιπόρος του, δεν έχει προβεί σε διάψευσή τους! Αξίζει μια περιδιάβαση στο ρεπορτάζ του «Έθνους», καθώς φωτίζει ολόπλευρα τον πραγματικό ρόλο του κ. Τόμσεν και των λοιπών «τεχνοκρατών» της εκάστοτε «τρόικας». Ο κ. Τόμσεν λοιπόν, σύμφωνα με το «Έθνος», «εκτελεί με ψυχρό τρόπο τις χώρες που αναλαμβάνει να "βοηθήσει"» φέρνοντάς τες «στο χείλος της αβύσσου». Ήταν εκείνος που 'χε διατελέσει «επικεφαλής της μόνιμης αντιπροσωπείας του Ταμείου στο Βελιγράδι», με καθήκον «να ολοκληρώσει ένα προμελετημένο έγκλημα – την αποσταθεροποίηση της Γιουγκοσλαβίας». Μετά το πέρασμά του από το Βελιγράδι η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε κι «έδωσε τη θέση της σε μια σειρά από αδύναμα κράτη». Το ένα εξ αυτών είναι «επίσημο προτεκτοράτο της Ε.Ε.» (το Κόσοβο), ενώ άλλα, όπως η Βοσνία και το Μαυροβούνιο, «βρίσκονται σε ένα καθεστώς ημιαποικιακό». Και συνεχίζει το «Έθνος»: «Κάνοντας μια ανασκόπηση στην καριέρα του Τόμσεν και τους σταθμούς της σε άλλες χώρες της παλιάς γιουγκοσλαβικής επικράτειας (Σλοβενία, F.Y.R.O.M.), τη Ρουμανία, τη Ρωσία, αλλά και την Ισλανδία, μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι πρόκειται για ένα είδος σύγχρονου Ιμπραήμ – αφήνει πίσω του καμένη γη. […] Ρουμανία, Σλοβενία, Π.Γ.Δ.Μ. και -φυσικά – Σερβία είναι ακόμα ανήμπορες να σταθούν στα πόδια τους μετά τη δηλητηριώδη μετάγγιση της τεχνογνωσίας του Τόμσεν. Η φτώχεια θεριεύει, η εργατική νομοθεσία έχει αντικατασταθεί απ' τον νόμο της ζούγκλας, η εξωτερική πολιτική τους υπαγορεύεται απ' τους δανειστές, έχουν με λίγα λόγια μεταμορφωθεί σε "ζόμπι" του Δ.Ν.Τ. και των άλλων διεθνών και υπερκρατικών οργανισμών.»

Τα μόνα κράτη που διασώθηκαν ήταν η Ρωσία και η Ισλανδία. «Η Ρωσία επί Πούτιν κατόρθωσε να ξεπληρώσει εύκολα τα δάνεια του Δ.Ν.Τ. όταν ανέκτησε τον έλεγχο επί του εθνικού πλούτου, το ξεπούλημα του οποίου είχε ενθαρρύνει το Δ.Ν.Τ. και ο ίδιος ο Τόμσεν (μεταξύ 1998-2000).» Η Ισλανδία, πάλι, επέζησε, επειδή οι κάτοικοί της «φρόντισαν – κόντρα στην ασφυκτική διεθνή πίεση – να απορρίψουν δύο φορές, μέσω δημοψηφίσματος, τις προτάσεις του Ταμείου που μετέφερε ο Τόμσεν.» Πέρα όμως από τις δύο αυτές χώρες που κατόρθωσαν με αποφασιστικότητα και γενναιότητα να απεγκλωβιστούν, οι υπόλοιπες μετατράπηκαν σε ερείπια. «Αποστολή εξετελέσθη, κ. Τόμσεν…», όπως σχολιάζει σκωπτικά η εφημερίδα.

Ποιος, συνεπώς, είναι ο «ψυχικά διαταραγμένος»; Ο κ. Τόμσεν σε καμία περίπτωση δεν χρήζει ψυχοθεραπείας. Οι ενέργειές του είναι απόλυτα μελετημένες κι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εργοδοτών του, τα οποία φροντίζει ο ίδιος να τα προωθεί με ένθερμο ζήλο και κυνισμό. Πώς θα 'ταν δυνατόν, άλλωστε, να ενεργεί υπερβαίνοντας ή διαστρέφοντας τις επιδιώξεις των προϊσταμένων του, κι εκείνοι να μην τον παύουν, παρά να ανανεώνουν διαρκώς την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό του; Ή μήπως έχει κανείς την ψευδαίσθηση πως αν αντικαθιστούνταν οι τεχνοκράτες της παρούσας φάσης, θα μεταβαλλόταν και η υπηρετούμενη πολιτική; Ενώ όμως καταδεικνύεται εμφανώς ο πραγματικός ρόλος της τρόικας, ο κ. Φλωρίδης, με την άτοπη προσέγγισή του, νομιμοποιεί την πολιτική του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Κ.Τ., δηλαδή των Η.Π.Α. και της Γερμανίας, εφόσον την αντιμετωπίζει σαν μια αποτελεσματική πολιτική, την οποία, ωστόσο, ο κ. Τόμσεν τη διαστρέφει, όντας «ψυχοπαθής»! Ο κ. Φλωρίδης, δηλαδή, δικαιολογεί, έστω χωρίς να το αντιλαμβάνεται, μια διαλυτική, άδικη πολιτική αποδίδοντάς την σε ψυχική διαταραχή, τη στιγμή που ήδη από την κλασική αρχαιότητα οι Αθηναίοι, όπως μας πληροφορεί ο σοφιστής Πρωταγόρας στον ομώνυμο φιλοσοφικό διάλογο του Πλάτωνα, δεν ανέχονταν κανέναν να δηλώνει «άδικος», αφού η παραδοχή της αδικίας δεν του χάριζε το ακαταλόγιστο για τις πράξεις του, παρά, αντιθέτως, τον υποχρέωνε, εφόσον αναγνώριζε το ηθικό του έλλειμμα, να καταβάλει κάθε προσπάθεια προκειμένου να υπερβεί την ανεπάρκειά του και να γίνει καλύτερος! Και τούτο γιατί το κρύψιμο ενός ανθρώπου πίσω από την ηθική του «αδυναμία» μπορούσε να γίνει το πρόσχημα για τη δικαιολόγηση κάθε αντικοινωνικής του συμπεριφοράς!

Ακόμη, συνεπώς, κι αν εμφάνιζε πραγματικά ψήγματα ψυχοπάθειας ο κ. Τόμσεν, μήτε τούτα δεν θα 'πρεπε να δικαιώνουν την επιβαλλόμενη από την τρόικα πολιτική. Επειδή όμως ο κ. Τόμσεν ουδεμία πραγματική σχέση έχει με ψυχικές διαταραχές, η όποια σχετική διάγνωση φανερώνει, στην καλύτερη περίπτωση, την προσωπική της αφέλεια. Στη χειρότερη περίπτωση, αν δηλαδή δεν πρόκειται περί αφέλειας, θα πρέπει να πρόκειται περί συμπάθειας απέναντι στην εφαρμοζόμενη μνημονιακή πολιτική, μιας συμπάθειας που επιχειρεί να επιβάλει ύπουλα στη συνείδηση των πολιτών την καταστροφική πολιτική ως αναγκαία. Η «ψυχοπάθεια», ως υπηρέτρια της συμπάθειας, προκαλεί την ανάκληση στη μνήμη ενός λαϊκού σουξέ του κ. Ζαφείρη Μελά στα τέλη της δεκαετίας του '80, σε στίχους του επίσης λαϊκού αοιδού κ. Βασίλη Καρρά: «καρδιοπάθειες, απ' τις πολλές συμπάθειες/ και εμφράγματα απ' τα πολλά σου σφάλματα». Μόνο που εν προκειμένω οι καρδιοπάθειες αντικαθίστανται από τις ψυχοπάθειες: «ψυχοπάθειες, απ' τις πολλές συμπάθειες». Τα εμφράγματα, σαν φυσικό επερχόμενο, παραμένουν ανίατα.

Η κόλαση είναι άδεια, όλοι οι δαίμονες μετακόμισαν στην Γη

 

Του Αντώνη Ναξάκη*

 

Έχει γίνει πια κατανοητό και στους πιο δύσπιστους πως στον σημερινό καπιταλιστικό κόσμο το κύριο είναι οι αναγκαιότητες του πλάνου αναδιάρθρωσης του. Η μετατροπή δηλαδή σε εμπόρευμα οτιδήποτε μέχρι σήμερα θεωρείται δημόσιο και δωρεάν αγαθό (υλικό ή άυλο) κλειδί γι' αυτό είναι η εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση των δημοσίων συστημάτων Παιδείας, Υγείας, Ασφάλισης, Συνταξιοδότησης, και η κατάργηση κάθε… κανόνα προστασίας της ζωντανής εργασίας (μονιμότητα, οχτάωρο, συλλογικές συμβάσεις κ.τ.λ.), με σκοπό η προσφορά της εργατικής δύναμης να γίνετε με όρους δουλοπαροικίας.

Βέβαια ο ανταγωνισμός είναι εγγενές καπιταλιστικό χαρακτηριστικό και εκδηλώνεται συνεχώς ανάμεσα στα ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα, αλλά είναι φανερό πως τα τελευταία 30 χρόνια διεξάγεται χωρίς να θίγονται οι βασικές ανάγκες της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.

Η χώρα μας επιλέχτηκε ως εναρκτήρια αιχμή των αναδιαρθρωτικών πολιτικών για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επειδή με τις συνήθεις πολιτικές διαδικασίες δεν ήταν δυνατόν να επιβληθούν στους εργαζόμενους όσα τα τελευταία 4 χρόνια επιβλήθηκαν, ακολουθήθηκαν πολιτικές σοκ και δέος. Ο ξαφνικός θάνατος ολόκληρων εργασιακών δομών του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα έγινε η καθημερινότητα των εργαζομένων.

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο οι διάφορες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αντιπαρατίθενται στην καπιταλιστική βαρβαρότητα καλούνται να οργανώσουν τις αντιστάσεις τους, να αμυνθούν και να ανατρέψουν τις επιβαλλόμενες πολιτικές.

Ο χώρος της εκπαίδευσης αποτελεί βασικό πυλώνα αυτών των αντιστάσεων, καταρχήν γιατί είναι πολυπληθής, αλλά κυρίως γιατί εδράζεται στην κοινωνικά κατανοητή αναγκαιότητα για παιδεία – εκπαίδευση, δημόσια και δωρεάν. Γι' αυτό οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που δρουν σ' αυτόν το χώρο, αλλά και το σύνολο των εργαζομένων σ' αυτόν, φέρουν μεγάλη ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, για τις ενέργειες, τις πρακτικές, τις αντιστάσεις και τους αγώνες τους.

Είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να μιλήσουμε για ό,τι συμβαίνει ιδιαίτερα στον χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από το Πάσχα του 2013 έως τον Οκτώβριο του 2013. Η σιωπή των διαφόρων πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων δεν μας τιμά και προσβάλει τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους που στενάζουν από την κατοχική μπότα των δανειστών και των ντόπιων συνεργατών τους.

Βασικό στοιχείο κριτικής των ηγεσιών των συνδικαλιστικών παρατάξεων είναι το κατά πόσο προέβλεψαν τις κυβερνητικές πολιτικές – στόχους στην συγκυρία του Φλεβάρη – Μάη 2013.

 

Είναι φανερό πως η κυβερνητική ηγεσία της ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚ) ήξερε και σιωπούσε.

 

Οι παρατάξει όμως που αναφέρονται στην αριστερά (ΣΥΝΕ – ΠΑΜΕ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) απέτυχαν κραυγαλέα στις εκτιμήσεις τους. Για απόδειξη δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις, αρκεί να αναλογιστεί κανείς το μέγεθος του αιφνιδιασμού των εκπαιδευτικών, όταν παραμονές του Πάσχα ανακοινώθηκαν αυξήσεις του ωραρίου και κυρίως οι πίνακες ανά νομό του πλεονάζοντος μόνιμου προσωπικού που εκτιμούσε το υπουργείο για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Η κυβέρνηση, ενώ προετοίμαζε ξαφνικές καταργήσεις ολόκληρων τμημάτων του εκπαιδευτικού συστήματος με διαθεσιμότητες, μετατάξεις και απολύσεις, έριξε στο τραπέζι το Π.Δ. αξιολόγησης των εκπαιδευτικών για να αποπροσανατολίσει το εκπαιδευτικό κίνημα. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της αριστεράς έστειλαν τα στελέχη τους στα σχολεία Μάρτιο – Απρίλιο του 2013 με αιχμή το Π.Δ. αξιολόγησης, ενώ αλλού παιζόταν το παιχνίδι με αποτέλεσμα τον πλήρη αιφνιδιασμό μας.

Οι λίγες φωνές, κυρίως από τον χώρο των Παρεμβάσεων, που προσπάθησαν να προειδοποιήσουν ότι το θέμα δεν ήταν η αξιολόγηση προσώπων, αλλά η κατάργηση δομών (αξιολόγηση δομών το ονομάζουν) και άρα απολύσεις, όπως οι απολύσεις αρρώστων και "επιόρκων", χάθηκαν χωρίς να εισακουστούν.

Υπό το βάρος του αιφνιδιασμού το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ παλινωδούσε μέσα στο 15νθήμερο των γιορτών του Πάσχα, χωρίς να μπορεί να ξεφύγει από την μόνη ανεχτή για τους εκπαιδευτικούς πρόταση αγώνα, την απεργία διαρκείας αμέσως μετά τις γιορτές.

 

Όμως τότε ξεκινούσαν και οι πανελλαδικές εξετάσεις.

 

Η μιντιακή προπαγάνδα του συστήματος (Τρέμη, Πρετεντέρης, κ.τ.λ.) τέθηκε σε πλήρη δράση. Δεν ήταν όμως αρκετή για να κάμψει τον θυμό των εκπαιδευτικών, ούτε να στρέψει τους εργαζόμενους εναντίον τους.

Έτσι «επιστρατεύτηκε» το πολιτικό γραφείο του ΚΚΕ, που με δηλώσεις των εκπροσώπων του στράφηκε ενάντια στην αυτονόητη απεργία διαρκείας των εκπαιδευτικών, επειδή συνέπιπτε με τις εξετάσεις, χωρίς να υπολογίσουν πως ήταν το μόνο μέσο που διαθέταμε.

Ούτε και αυτό όμως ήταν αρκετό. Έτσι οι Γ.Σ. όλων των ΕΛΜΕ της χώρας με πρωτόγνωρη συμμετοχή αποφάσισαν απεργία διαρκείας μετά τις γιορτές του Πάσχα και ενώ η κυβέρνηση ανακοίνωσε προληπτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών (πρώτη φορά μετά την πτώση της Χούντας), το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ δεν πήρε θέση και δεν έθεσε στις γενικές συνελεύσεις ερωτήματα για την υλοποίηση της απεργίας παρά την επιστράτευση. Η σκοπιμότητα εμφανής. Το πολιτικό γραφείο του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε και επέβαλε στην Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, ότι δεν υπήρχαν οι όροι πραγματοποίησης της απεργίας με παρούσα την επιστράτευση.

Το πραγματικό ζήτημα όμως δεν ήταν το αν υπήρχαν ή δεν υπήρχαν οι όροι διεξαγωγής του αποφασισμένου αγώνα, αλλά ποιος αποφασίζει γι' αυτό.

Με άλλα λόγια η Γενική Συνέλευση των προέδρων έπρεπε να κηρύξει τον εαυτό της σε διαρκή λειτουργία, να δώσει εντολή για γενικές συνελεύσεις την επόμενη μέρα, ούτως ώστε ο εκπαιδευτικός κόσμος να αποφασίσει για τις δυνατότητες του να νικήσει παρά την επιστράτευση.

Τι έκαναν όμως οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ που ανήκουν στις Παρεμβάσεις; Αντί να ζητήσουν διαρκή σύνοδο προέδρων και νέες συνελεύσεις για να αποφασίσει ο κόσμος, ψήφιζαν σχεδόν, όλοι ως μη όφειλαν, αφού δεν είχαν εξουσιοδότηση από τις Γ.Σ, πραγματοποίηση της απεργίας ανεξάρτητα από την επιστράτευση.

 

Τι πρόβλημα αναδεικνύεται εδώ;

 

Προφανώς ένα βαθύτερο πρόβλημα δημοκρατίας. Τα ηγετικά στελέχη δεν αντιλαμβάνονται τις στιγμές που ο λόγος δεν τους ανήκει. Δεν αντιλαμβάνονται πότε η εξουσιοδότηση της διαχείρισης της θέλησης του μαζικού κινήματος έχει εξαντληθεί και το υποκαθιστούν. Όλοι τους έκαναν ό,τι κάνουν χρόνια τώρα οι πάσης φύσεως εξουσιαστές. Στις συνελεύσεις του Ιουνίου φάνηκε η βαθιά απογοήτευση του εκπαιδευτικού κόσμου ανεξαρτήτως συνδικαλιστικής προτίμησης. Η δυνατότητα ενός πραγματικού αγώνα χάθηκε τον Ιούνιο του 2013 λόγω της δράσης των πολιτικών γραφείων της κοινοβουλευτικής αριστεράς και της ανικανότητας μαζί με την εξουσιαστική αντίληψη της «επαναστατικής» αριστεράς.

 

Ποια ήταν όμως η συνέχεια;

 

Τέλος Ιουνίου – αρχές Ιουλίου 2013 πραγματοποιείται το συνέδριο της ΟΛΜΕ. Διαπιστώνεται αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων. Τρεις έδρες ΣΥΝΕΚ, δυο το ΠΑΜΕ, δυο οι Παρεμβάσεις, τρεις η ΔΑΚΕ, μια η ΠΑΣΚ.

Η κυβέρνηση καταργεί ολόκληρους τομείς από το ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ και θέτει σε διαθεσιμότητα 2.500 περίπου εκπαιδευτικούς. Ταυτόχρονα προετοιμάζει τις υποχρεωτικές μετατάξεις από την δευτεροβάθμια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Σύνεδροι των παρεμβάσεων προωθούν την ιδέα του διαρκούς συνεδρίου εκτιμώντας την επιθετικότητα της κυβέρνησης εντός του καλοκαιριού. Το συνέδριο υιοθετεί αυτή την άποψη.

Η νέα ηγεσία της ΟΛΜΕ (ΣΥΝΕΚ, ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) δεν τόλμησε όμως να την υλοποιήσει. Με δεδομένο ότι ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ δεν ήθελε με κανένα τρόπο κάτι τέτοιο και το ΠΑΜΕ δεν συναινούσε με διάφορα προσχήματα, η νέα ηγεσία δεν τόλμησε, ως όφειλε, να υλοποιήσει την απόφαση του συνεδρίου.

 

Από πότε όμως η αποφάσεις του συνεδρίου τίθενται υπό την έγκριση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ;

 

Οι συνέπειες από την μη υλοποίηση της συνεδριακής απόφασης ήταν πολύ σημαντικές. Έμειναν ασυντόνιστες και χωρίς γεγονότα αιχμής οι εκατοντάδες κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνταν καθημερινά το καλοκαίρι στις περισσότερες ΕΛΜΕ της χώρας.

Ταυτόχρονα αντί να προετοιμάζεται και να ανεβαίνει το φρόνημα των συναδέλφων για την επερχόμενη σύγκρουση του φθινοπώρου, εμφυλοχωρούσε η απογοήτευση και ενισχυόταν η ιδέα της αναποτελεσματικότητας των αγώνων.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα αντιφάσεων το εκπαιδευτικό κίνημα έφτασε στην απόφαση του Οκτώβρη για οριστική ρήξη με την κυβερνητική πολιτική μέσω απεργίας διαρκείας.

Οι εργαζόμενοι στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση υπερβάλλοντας εαυτόν, ξεπερνώντας τα ξεπουλήματα και τα λάθη των συνδικαλιστικών τους ηγεσιών,  αποφάσισαν απεργιακή σύγκρουση.

Με απίστευτη συμμετοχή στις γενικές συνελεύσεις των αποφάσεων και με 95% απεργιακά ποσοστά το πρώτο πενταήμερο έδειξαν ποιο δρόμο ήθελαν να ακολουθήσουν.

Το στοίχημα για την επιτυχία αυτού του αγώνα ήταν η συμμετοχή και άλλων μεγάλων τμημάτων του δημοσίου στην απεργιακή μάχη ή τουλάχιστον ένα πανεκπαιδευτικό απεργιακό μέτωπο. Και ενώ κάτι τέτοιο ήταν ακόμα ανοικτό η μαχαιριά στον αγώνα μας δόθηκε από τα μέσα.

Στην σύνοδο των προέδρων των ΕΛΜΕ μετά το πρώτο απεργιακό πενταήμερο, και ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ΕΛΜΕ ψήφιζε συνέχιση με νέο πενταήμερο, έλειπαν ελάχιστοι ψήφοι για την τυπική νομιμοποίηση της απόφασης.

Κατόπιν αυτού η σύνοδος των προέδρων όφειλε το αυτονόητο. Να θέσει την επόμενη ημέρα ξανά το ερώτημα της συνέχισης του αγώνα στις Γ.Σ, στους καθ΄ ύλην αρμόδιους να αποφασίσουν, αυτούς που πραγματικά σηκώνουν το βάρος τέτοιων αγώνων.

Αντί αυτού, τι έκαναν οι πρόεδροι στην σύνοδο; Με αστεία επιχειρήματα δέχτηκαν τον εκβιασμό του ΠΑΜΕ που δεν ήθελε αγώνα, μετατρέποντας την απεργία σύγκρουσης που ήθελαν οι εργαζόμενοι σε 48ωρη, δηλαδή σε σταμάτημα του αγώνα.

 

Δυστυχώς η πρόταση υιοθετήθηκε από τους προέδρους των Παρεμβάσεων και του ΣΥΝΕΚ.

 

Για άλλη μια φορά τέθηκαν ζητήματα ουσιαστικής εσωτερικής δημοκρατίας στον κλάδο. Για άλλη μια φορά η συνδικαλιστική εκπροσώπηση παραβίασε τα όρια των εντολών που είχε πάρει από τους εργαζομένους. Για άλλη μια φορά οι όποιες δυνατότητες νίκης εμπεριείχε ο αγώνας μας καταστράφηκαν εκ των έσω. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες συνεχίζουν να πιστεύουν, όπως έκαναν και τον Μάη, πως μπορούν να διαχειρίζονται τους αγώνες και τις αγωνίες των εργαζομένων κατά το δοκούν, ενώ πρέπει να είναι μόνο εντολοδόχοι της θέλησης τους.

Παλαιοί και νέοι σύντροφοι και συναγωνιστές των Παρεμβάσεων,  όσοι από 1987-88 δώσαμε ό,τι μπορούσαμε για την επιτυχία του εγχειρήματος των "Αυτόνομων" σχημάτων. Συναγωνιστές από τα ΣΥΝΕΚ και το ΠΑΜΕ που βρεθήκαμε μαζί σε κοινά σχήματα και χώρισαν οι δρόμοι μας. Όλοι όσοι βρεθήκαμε μαζί στους αγώνες. Μήπως είναι πια ώρα για μια νέα πολιτικοσυνδικαλιστική σύνθεση;

ΧΑΝΙΑ, 06/12/2013

Μπουμπαλάνδη, το δυστοπικό σενάριο της Ευρώπης

 

Tου Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

 

Το Γερμανικό Ζήτημα είναι πάλι επίκαιρο. Για άλλη μια φορά η Ευρώπη βρίσκεται κάτω από την μπότα της γερμανικής ωμότητας που εκδηλώνεται, προς το παρόν, με οικονομικές μεθόδους.

Οι πρώτοι που προείδαν τον σημερινό κίνδυνο ήταν, φυσικά, οι Βρετανοί πριν ακόμα από την ενοποίηση των δύο Γερμανιών και την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Τα λονδρέζικα φύλλα, όπως ο Spectator και η Daily Mail, κραύγαζαν από τότε, δικαιολογημένα, όπως αποδείχθηκε, ότι οι Γερμανοί ξανάρχονται σαν τα «τσομπανόσκυλα» της Ευρώπης και η Ε.Ε. γίνεται μια «γερμανική ληστοφωλιά».

Η τότε πρωθυπουργός τους, Μάργκαρετ Θάτσερ, σε αντίθεση με τους Μιτεράν και Γκορμπατσώφ, κατάλαβε αμέσως ξεκάθαρα ότι η Ευρώπη κινδύνευε να βρεθεί ξανά κάτω από τον γερμανικό οδοστρωτήρα.

Ο έμπιστός της υπουργός Εμπορίου, Νίκολας Ρίντλεϋ, δήλωνε το καλοκαίρι του 1990:  «Οι Γερμανοί κατακτούν την Ευρώπη κι οι Γάλλοι είναι τα σκυλάκια τους».

Δύο δεκαετίες μετά, η Γερμανία είναι στην καρδιά της τρέχουσας ευρωπαϊκής κρίσης χρέους χάρη στις ανισορροπίες που δημιούργησε η ίδια μέσα στην ευρωζώνη. Η φράου Μέρκελ συμπεριφέρεται σαν Καγκελάριος της Ε.Ε. κι όχι της Γερμανίας, επιβάλλοντας όμως στους άλλους τις «γερμανικές ιδέες» του ισχυρού ανταγωνισμού που βαθαίνουν συνέχεια την κρίση.

Η Μπούντεσμπανκ -Bundesbank- ή Μπούμπα, όπως συνηθίζουν να την λένε, μετατρέπει σταθερά την Ευρώπη σε μια Μπουμπαλάνδη.

Ακριβώς όπως προφήτευσε στα τέλη του 1993 η εξίσου μισητή, κατά τα άλλα, Μάργκαρετ Θάτσερ σε μια συνέντευξή της στο Spiegel: «Είναι ξεκάθαρο», έλεγε, «ότι εσείς οι Γερμανοί δεν θέλετε να προσδεθείτε στην Ευρώπη. Θέλετε να προσδέσετε στην Γερμανία ό,τι απομείνει από την Ευρώπη».

Σήμερα, 24 χρόνια μετά την πτώση του τείχους και την γερμανική ενοποίηση, η ιστορία του γερμανικού Ράϊχ επαναλαμβάνεται και η Ελλάδα είναι αυτή που το βιώνει χειρότερα από όλους στο πετσί της. Όταν φωνάζαμε από το 2010, από την αρχή της χρεοκρατίας, πέραν των άλλων, και για τους «ναζί», κάποιοι καλοθελητές έσπευδαν να αθωώσουν τους Γερμανούς με διάφορες δικαιολογίες του τύπου «οι Αμερικανοί κατέχουν την Γερμανία… οι Εβραίοι είναι από πίσω… η Γερμανία δεν είναι κράτος, είναι εταιρεία κ.ο.κ.».

Ναι, όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν συγχρόνως, αλλά αυτή που είναι το όχημα της καταστροφικής πολιτικής απέναντί μας, και απέναντι σε όλους τους Ευρωπαίους, είναι η Γερμανία. Η συμπεριφορά της πολιτικής της ηγεσίας είναι ανάλογη αυτής της χιτλερικής Γερμανίας, σε μια παγκοσμιοποιημένη εκδοχή της και με άλλα προσχήματα.

Και τότε τραπεζίτες την στήριξαν για να αλώσει την Ευρώπη και τώρα οι «αγορές» την στηρίζουν. Ο γερμανικός ρεβανσισμός, με αρχή τον αισχρό ρόλο που έπαιξε στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, είναι ήδη εντός των ευρωπαϊκών πυλών. Αυτός που το κατάλαβε εγκαίρως, καλύτερα απ' όλους, είναι ο Γερμανός συγγραφέας Wolfgang Michal που σε μια δεξιοτεχνική και ευφυή εργασία του με τον τίτλο «Η Γερμανία και ο επερχόμενος Βιλχελμίνειος Ιμπεριαλισμός» προσπάθησε να μας προειδοποιήσει, από την δεκαετία του '90, για το τι μας περιμένει.

«Τα πράγματα κυλούν ακριβώς, όπως και μετά την ίδρυση του Ράϊχ, το 1871. Η ενωμένη ξανά Γερμανία θα καταστρέψει και πάλι την Ευρωπαϊκή ισορροπία. Γιατί το εθνικό σενάριο των Γερμανών δεν προβλέπει τη δημιουργία ενός εθνικού κράτους που έχει κορέσει τις επιθυμίες του, αλλά τη δημιουργία μιας Μεσευρωπαϊκής μεγάλης αυτοκρατορίας (Ράϊχ) ανάμεσα στη Γαλλία από τα δυτικά και τη Ρωσσία στα ανατολικά. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι. Είναι το όνειρο-στόχος των Γερμανών να ιδρύσουν και πάλι έναImperium Romanum», λέει ο Michal.

«Το πρόγραμμα αυτής της κυριαρχικής πολιτικής είναι απλό και κατά σχεδόν ανόητο τρόπο, πάντα ίδιο. Είναι ένα αιώνιο τριπλό άλμα: πρώτα η Ευρώπη, μετά ο κόσμος, μετά πόλεμος. Αυτό το πρόγραμμα βασίζεται στην ακατανίκητη γερμανική αντίληψη, της παρακινδυνευμένης κεντρικής θέσης και της απ' αυτήν συνεπαγόμενης αναγκαιότητας, ότι η Γερμανία οφείλει να γίνει ο κυρίαρχος της Ευρώπης.

Αυτή η έμμονη ιδέα που οδηγεί στην επανάληψη του ίδιου σεναρίου, στον πόλεμο, ακολουθείται με στείρα επιμονή από τη γένεση της Γερμανίας τον 10^ο αιώνα. Εκείνο μόνο που αλλάζει κάθε φορά, είναι ο χρόνος τον οποίο χρειάζεται ο κύκλος της μοίρας της Γερμανίας για μια στροφή, το μήκος των διαφόρων φάσεων και οι ενδιάμεσες περίοδοι.

Την εποχή του Μπίσμαρκ, την ένωση του Ράϊχ το 1871 ακολούθησε μια σύντομη περίοδος σταθεροποίησης της χώρας στην Ευρώπη. Μετά μια μακρύτερη περίοδος της ευρωπαϊκής αποσύνθεσης και παράλληλα μια σύντομη περίοδος ανάμιξης στη διεθνή πολιτική και τέλος μια μακρά προετοιμασία για πόλεμο. Την εποχή του Χίτλερ, όλα κινήθηκαν σαν να υπήρχε χρονικός επιταχυντής».

Και πάλι, μετά την επανένωση της Γερμανίας είχαμε μια φάση σταθεροποίησής της στην Ευρώπη για να μεταβούμε στην κυριαρχημένη από τους Γερμανούς Ευρώπη. «Όπως και πριν εκατό χρόνια η γερμανική απαίτηση για ισότιμη συμμετοχή θα εξαπολύσει μια συγκεχυμένη "παγκόσμια πολιτική", χωρίς κάποιο σχέδιο, βιαστική, στο τέλος καταστροφική. Ήδη, ακόμη και οι πρωταγωνιστές, εκείνοι δηλαδή που επιδιώκουν αυτόν το νέο παγκόσμια κυριαρχικό ρόλο, είναι κατά βάση αναγνωρίσιμοι: είναι οι νέοι ιμπεριαλιστές, το μελλοντικό παγγερμανικό κίνημα», προβλέπει ο Wolfgang Michal.

Η εθνική ομφαλοσκόπηση των Γερμανών δεν θα διαρκέσει πολύ, όπως και μετά την ίδρυση του πρώτου γερμανικού Ράϊχ. Σήμερα, η ιδέα ενός ισχυρού κεντροευρωπαϊκού «πυρήνα ευρώ» αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για τον νέο επεκτατισμό. «Κι αυτό γιατί το ολοκληρωμένο εθνικό κράτος, δεν έχει καμμιά παράδοση στην Γερμανία. Η απαίτηση για περισσότερα, παραμένει πάντοτε ένα βασικό γερμανικό πάθος».

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται σαν «θεωρία συνωμοσίας» γιατί μυρίζουν μπαρούτι, γιατί οι καιροί έχουν αλλάξει, γιατί υπάρχει ένα σύστημα «δημοκρατικών» αξιών που θα το αποτρέψει και άλλοι ευσεβείς πόθοι ότι ο γερμανικός λαός δεν έχει πια απαιτήσεις κυριαρχίας. Όλες αυτές οι ενστάσεις, αργά ή γρήγορα, καταρρέουν μπροστά στην «σταθερά κυρίαρχη γερμανική εξωτερική πολιτική που συνίσταται στο να μην αναγνωρίζει σύνορα», τονίζει ο Michal. «Χαρακτηριστικό της Γερμανίας είναι, ότι το εθνικό σ' αυτή την χώρα δεν συνδυάζεται ποτέ όπως στις άλλες δυτικές χώρες "φυσιολογικά" με δημοκρατία, αλλά αποκλειστικά ως κυριαρχία».

Με λίγα λόγια, για το Βερολίνο και τους δορυφόρους του μία είναι η σκέψη: Δύναμη χωρίς περιορισμό!Αυτό είναι και το πνεύμα των «τροϊκανών» δυνάμεων κατοχής. Έχουμε να κάνουμε με μια συμμορία τσομπανόσκυλων που τρομοκρατούν τους Ευρωπαίους ώστε να κάνουν τα πάντα για να είναι αρεστοί στους Γερμανούς. Ξύπνα Ευρώπη! Ξύπνα Ελλάδα!

* Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Hellenic Nexus, τ.79, Νοέμβριος 2013

Αποψιλώνουν και υποβαθμίζουν τη δημόσια δωρεάν παιδεία

 

ΕΡΕΥΝΑ του Χρήστου Κάτσικα

 

Αθόρυβα αλλά μελετημένα το υπουργείο Παιδείας χτίζει το σχολείο για «λίγους και εκλεκτούς» μέσα από ένα σύστημα αξιολόγησης και επιβραβεύει την ταξική διαίρεση της κοινωνίας.

Την ώρα που το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να διοργανώσει εν κρυπτώ σεμινάρια σχολικών συμβούλων – αξιολογητών, μοιράζει δελτία Τύπου για να πείσει για τις καλές του προθέσεις.

Ο «αξιολογητής» είναι ο υπεύθυνος για την τραγική κατάσταση του δημόσιου σχολείου και για τη φτωχοποίηση του εκπαιδευτικού.

Στο πλαίσιο της σταθερής επιδίωξής του για νέες περικοπές στην εκπαίδευση το υπουργείο Παιδείας, αθόρυβα, εκσυγχρονίζει τους μηχανισμούς αξιολόγησης σχολικών μονάδων – εκπαιδευτικών και μαθητών.

Μέσω ενός νέου ηλεκτρονικού συστήματος, που φέρει το όνομα Πληροφοριακό Σύστημα Σχολικών Μονάδων και Διοικητικών Δομών «MySchool», έχει τη δυνατότητα αφενός να καταγράφει την «ταυτότητα» της σχολικής μονάδας και αφετέρου να την κατηγοριοποιεί αυτόματα σε σχέση με συγκεκριμένους δείκτες (όπως υλικοτεχνική υποδομή, οικονομικοί πόροι και δεδομένα, εκπαιδευτικό προσωπικό, συχνότητα παρουσίας μαθητών, επίδοση μαθητών κ.ά.) που είναι μηχανισμοί αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας.

Ο απώτερος στόχος του υπουργείου Παιδείας είναι μετά την αξιολόγηση – κατηγοριοποίηση των σχολείων και του έμψυχου δυναμικού τους να νομιμοποιήσει συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων και σχολικών δομών, παραπέρα μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού, ανατροπή των δοσμένων εργασιακών σχέσεων καθώς και αποψίλωση του Γενικού Λυκείου από μαθητές.

Πέρα από την κλασική ατομική αξιολόγηση, με την οποία θα νομιμοποιείται ο υποβιβασμός, η μετακίνηση η ή απόλυση των εκπαιδευτικών, σημαντικό ρόλο έρχεται να παίξει το εργαλείο «επιδόσεις μαθητών» σε σχέση με την «απόδοση» του σχολείου και των εκπαιδευτικών.

Ο μύθος

Είναι φανερό ότι η αξιολόγηση περιλαμβάνει στις προδιαγραφές της την κυρίαρχη δομή, τον καταμερισμό εργασίας και τις παραγωγικές σχέσεις, την ταξική διαίρεση και την ιδεολογία. Στο ερώτημα «ποιος αξιολογεί» η απάντηση είναι ότι ο αξιολογητής είναι ο υπεύθυνος για την τραγική κατάσταση του δημόσιου σχολείου και για τη φτωχοποίηση του εκπαιδευτικού.

Τα αποκαΐδια της πολιτικής του ζουν και αναπνέουν σήμερα χιλιάδες γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί. Είναι δυνατόν να υπάρχει κάποιος που να πιστεύει στα αλήθεια ότι η πολιτική που έχει ρημάξει την εκπαίδευση έχει αθώες και δημιουργικές σκέψεις για τους εκπαιδευτικούς;

Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι οι εκπαιδευτικοί είναι «άγγελοι». Ο εκπαιδευτικός δεν είναι ούτε «μοναδικός ένοχος» ούτε «ολοκληρωτικά αθώος» για όσα συμβαίνουν στη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Κανείς, όμως, σοβαρός μελετητής των εκπαιδευτικών μας πραγμάτων δεν θεωρεί αποκλειστικές παραμέτρους στην εκπαίδευση τα ζωντανά της στοιχεία (μαθητές – εκπαιδευτικοί).

Ωστόσο, στο νέο πλαίσιο οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» με τη σειρά της την επιτυχία και την αποτυχία όλων.

Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από την επίσημη αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο.

Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός.

«Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Παραλείπονται όλοι εκείνοι οι παράγοντες που οδηγούν στον Καιάδα της εγκατάλειψης του σχολείου και του αναλφαβητισμού.

Η αντίληψη αυτή «επιβλέπει» τη σχολική επιτυχία/αποτυχία μέσα από την «κλειδαρότρυπα» της αίθουσας διδασκαλίας, όπου όλα εξαφανίζονται εκτός από τον δάσκαλο και τον μαθητή. Δεν είναι, ωστόσο, λίγοι αυτοί που κατανοούν ή διαισθάνονται ότι το σχολείο δεν είναι «θερμοκήπιο» όπου τα παιδιά αναπτύσσονται ομαλά και απρόσκοπτα με καλό πότισμα και συστηματική φροντίδα!

Εν κρυπτώ

Είναι χαρακτηριστικό ότι την ίδια ώρα που το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να διοργανώσει εν κρυπτώ (λόγω των μεγάλων αντιδράσεων των εκπαιδευτικών) σεμινάρια σχολικών συμβούλων – αξιολογητών μοιράζει δελτία Τύπου για να πείσει για τις καλές εκπαιδευτικές προθέσεις του.

Ωστόσο η εικονική πραγματικότητα που προσπαθεί να δημιουργήσει γίνεται σκόνη από την ίδια την πραγματικότητα των σχολείων:

– Mε τις καταργηθείσες ειδικότητες των ΕΠΑΛ και την υποχρεωτική διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών που αφήνουν τους μαθητές/τριες ακάλυπτους/ες χωρίς μάθημα και χωρίς τη δυνατότητα απόκτησης τίτλων.

– Mε τα κενά σε εκπαιδευτικούς που ακυρώνουν την ομαλή φοίτηση των μαθητών/τριών και καθιστούν άνιση τη συμμετοχή τους στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.

– Mε την υποβάθμιση των εκπαιδευτικών σε περιοδεύοντες σχολικούς επισκέπτες που διδάσκουν απνευστί τα αντικείμενα Α και Β ανάθεσης διανύοντας εξαντλητικές και επικίνδυνες αποστάσεις έως και 50 χλμ., ακόμα και μέσα στην ίδια διδακτική μέρα.

– Mε την κατάργηση της Ειδικής Αγωγής και κάθε υποστηρικτικής δομής του εκπαιδευτικού έργου των σχολείων.

– Mε την υποχρηματοδότηση των σχολικών μονάδων που σε ορισμένες περιπτώσεις δεν διαθέτουν ούτε τα απολύτως αναγκαία μέσα για τη λειτουργία τους.

– Mε την εξάντληση των ψυχικών αποθεμάτων των εκπαιδευτικών και των διευθυντών/ντριών των σχολικών μονάδων που, αντί να οργανώνουν συλλογικά και να κατευθύνουν το παιδαγωγικό και μορφωτικό έργο του σχολείου τους, υποβιβάζονται σε επόπτες-πληροφοριοδότες του ηλεκτρονικού συστήματος παρακολούθησης MySchool που εγκαθιστά το υπουργείο Παιδείας.