Η δεύτερη πράξη υποτέλειας

 

Του Κ. Ευθυμίου

 

 

Στις 25 Μαρτίου – ημέρα συμβολική για την ανεξαρτησία της χώρας – ανακοινώθηκε η απόφαση στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τους αρχηγούς κρατών της ΕΕ.

Σύμφωνα με αυτή, στις 23 Απριλίου – επίσης συμβολική ημερομηνία για την Ελλάδα – ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την υπαγωγή της χώρας στον κοινό μηχανισμό ΔΝΤ και Ε.Ε.

Το περίφημο «Μνημόνιο Συνεννόησης» που στις 6 Μαΐου έγινε και νόμος του κράτους, (Ν. 3845/2010) είναι λίγο πολύ γνωστό. Τα πρώτα σκληρά μέτρα έχουν ήδη αρχίσει να εφαρμόζονται και έπεται συνέχεια. Αυτό που έμεινε σχετικά στο απυρόβλητο είναι η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» που στις 8 Μαΐου, ο υπουργός Οικονομικών και ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας υπέγραψαν εκ μέρους της χώρας με τους δανειστές της ΕΕ, προκειμένου να μας δανείσουν το ποσό των 80 δις ευρώ για τα επόμενα πέντε χρόνια.

Για τη «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» – που αποσιωπήθηκε πλήρως από τα ΜΜΕ – ακολουθήθηκε, κοινοβουλευτικά, μία αρκετά περίεργη πορεία.

Κατά την ψήφιση του μνημονίου από τη Ντόρα, το ΛΑΟΣ και το ΠΑΣΟΚ, περιλήφθηκε στο νομοσχέδιο η εξουσιοδότηση στον υπουργό Οικονομικών να υπογράφει εν λευκώ «κάθε μνημόνιο συνεργασίας, συμφωνία ή σύμβαση δανεισμού, διμερή ή πολυμερή, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα κράτη-μέλη της Ζώνης του ευρώ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, προκειμένου να εφαρμοστεί το πρόγραμμα..» Μετά από αντιδράσεις για «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα», υπήρξε αρχικά η δέσμευση, και τελικά έγινε νόμος του κράτους, ότι: «Τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι συμβάσεις του προηγούμενου εδαφίου, εισάγονται στη Βουλή για κύρωση».

Στις 11 Μαΐου, πέντε ημέρες αργότερα, ο νόμος 3845/2010 τροποποιείται από το νόμο 3847/2010 και αντί της λέξης «κύρωση» τίθενται οι λέξεις «συζήτηση και ενημέρωση».

Στις 3 Ιουνίου 2010, ο Υπουργός Οικονομικών καταθέτει νομοσχέδιο με τίτλο «Κύρωση της από 8 Μαΐου 2010 Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης μεταξύ αφ΄ ενός της Ελληνικής Δημοκρατίας ως δανειολήπτη και αφ΄ ετέρου των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και του KfW ως δανειστών, καθώς και του από 10 Μαΐου 2010 διακανονισμού χρηματοδότησης άμεσου ετοιμότητας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – Συμμετοχή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης".

Τελικά το νομοσχέδιο δεν συζητείται, και η κ. Παπανδρέου πρόεδρος της διαρκούς επιτροπής οικονομικών της Βουλής, διευκρινίζει ότι δεν τίθεται θέμα «κύρωσης», αλλά ενημέρωσης της Βουλής, αφού για τη συγκεκριμένη σύμβαση δεν προβλέπεται η δυνατότητα απόρριψής της. «Η ψήφος των μελών του Κοινοβουλίου δεν έχει καμία σημασία, είτε ψηφίσει υπέρ, είτε ψηφίσει κατά. Γι’ αυτό και εγώ είπα ότι θα πρέπει να έρθει ως ενημέρωση σύμφωνα με το νόμο εκτός και αν θέλουμε να αλλάξουμε το νόμο». [1]

Στις 24 Ιουνίου σε άσχετο νομοσχέδιο που εισάγεται για συζήτηση και μάλιστα στο σημείο που αναφέρονται κάποιες «άλλες διατάξεις» συμπεριλαμβάνεται και η εν λόγω Σύμβαση.

Η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης»

Η αναφορά στην πορεία της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης» αποδεικνύει για άλλη μία φορά αυτό που βέβαια ήδη γνωρίζουμε. Ότι η χώρα απλώς επιτηρείται από την κυβέρνηση, η διακυβέρνησή της έχει περάσει σε υπερεθνικά κέντρα, ενώ η ελληνική βουλή παίζει έναν διακοσμητικό ρόλο ακόμα και σε θέματα που άπτονται της εθνικής κυριαρχίας.

Άλλωστε, θέμα κύρωσης της σύμβασης όντως δεν τίθεται, αφού στο «Προοίμιο» παρ. 7 της Σύμβασης αναφέρεται ρητά ότι: «η διαθεσιμότητα του πρώτου Δανείου εξαρτάται από την υπογραφή του Μνημονίου Συνεννόησης και την έναρξη ισχύος της παρούσας σύμβασης». Ας μην ξεχνάμε ότι τα πρώτα χρήματα τα έχουμε ήδη πάρει.

Ας δούμε όμως κάποια άλλα χαρακτηριστικά σημεία της εν λόγω σύμβασης.
Ακόμα και με μια απλή ανάγνωση μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι η χώρα είναι δεμένη χειροπόδαρα. Και μάλιστα σε ποιο σημείο κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει, αφού στο άρθρο 4 παράγραφος 1β αναφέρεται ότι:

«Ο Δανειολήπτης (Ελλάδα) επιβεβαιώνει ότι έχει λάβει αντίγραφο της συμφωνίας μεταξύ των Πιστωτών και αναγνωρίζει ότι είναι ενήμερος και κατανοεί τους όρους της. Σε περίπτωση οποιασδήποτε τροποποίησης της Συμφωνίας μεταξύ των Πιστωτών, οι Δανειστές πρέπει να παρέχουν τους αναθεωρημένους όρους στον Δανειολήπτη για να λάβει γνώση».

Δηλαδή, πρώτα τροποποιούν τους όρους και μετά μας ενημερώνουν. Πρόκειται πράγματι για το αποκορύφωμα της εθνικής ανεξαρτησίας.

Ανεξάρτητα από αυτό, ήδη οι δεσμεύσεις της χώρας είναι πολλές.

Απαγόρευση άλλου δανεισμού

Η Ελλάδα δεσμεύεται από τη σύμβαση να μη συνάψει άλλο δάνειο μέχρι να αποπληρώσει το συγκεκριμένο. Έτσι δένεται οριστικά στο άρμα της ΕΕ και η δυνατότητά της – έστω από μία μελλοντική κυβέρνηση – να δανειοδοτηθεί από άλλη χώρα αντίπαλο της ΕΕ (βλέπε Κίνα, Ρωσία κλπ), με χαμηλότερο επιτόκιο, εξανεμίζεται. Κατά λέξη:

« Ο Δανειολήπτης δεσμεύεται έως ότου όλο το κεφάλαιο της παρούσας σύμβασης να έχει επιστραφεί πλήρως και όλοι οι τόκοι και τα πρόσθετα ποσά, …να μην εξασφαλίσει με υποθήκη, ενέχυρο ή άλλο βάρος πάνω στην ίδια περιουσία ή στα έσοδα τυχόν υφιστάμενο ή μελλοντικό Σχετικό Χρέος και οποιαδήποτε εγγύηση ή αποζημίωση δίνονται επί αυτού…». Με απλά ελληνικά, αφού απαγορεύεται στη χώρα να δώσει εγγυήσεις στηριζόμενη στην περιουσία της ή στα έσοδά της, ουσιαστικά της στερείται το δικαίωμα δανεισμού. Στο ίδιο σημείο της σύμβασης, παρακάτω, εξειδικεύονται πλήρως αυτά που επιτρέπονται. Για παράδειγμα, επιτρέπεται η συμφωνία με μία ιδιωτική εταιρεία για επενδύσεις, με εγγύηση τα μελλοντικά κέρδη που θα έχει αυτή από τη χρήση του έργου.

Εκχώρηση του δικαιώματος των δανείων

Αντίθετα οι δανειστές μπορούν να εκχωρήσουν τα δικαιώματα ή τις υποχρεώσεις τους σε άλλους δανειστές, αρκεί να υπάρχει συναίνεση όλων των υπολοίπων δανειστών. (άρθρο 2 παράγραφος 3). Κατ’ εξαίρεση όμως, κάποιος δανειστής, μπορεί να μεταφέρει τα δικαιώματά του στο κράτος εκείνο της ευρωζώνης που είναι ο εγγυητής του. Με άλλα λόγια, τελικά, η χώρα μπορεί να βρεθεί δέσμια του πιο πλούσιου κράτους της ευρωζώνης που είναι η Γερμανία. Από την άλλη, πάντα υπάρχει και η υποθετική περίπτωση – και λέμε υποθετική γιατί χρειάζεται η συμφωνία όλων των δανειστών – ένα κράτος αντίπαλος της Ελλάδας, πχ η Τουρκία, να «αγοράσει» τα δικαιώματα από κάποιο δανειστή. Σε κάθε περίπτωση, ο μόνος που δεν έχει κανένα λόγο σε αυτές τις μεταβιβάσεις δικαιωμάτων, είναι η Ελλάδα.

Μάλιστα για τέτοιου τύπου αλλαγές δεν προβλέπεται ούτε καν μια απλή ενημέρωση.
Έτσι στο άρθρο 13 παράγραφος 2 διαβάζουμε: «κάθε εκχώρηση και μεταβίβαση δικαιωμάτων κάποιου Δανειστή τίθεται σε ισχύ …με τον όρο ο πρώην δανειστής να πληροφορεί αμελλητί τους λοιπούς δανειστές και την επιτροπή.»

 

Απαγόρευση «στάσης πληρωμών» ή μη αναγνώρισης του χρέους

Και οι δεσμεύσεις συνεχίζονται. Έτσι η σύμβαση μας υποχρεώνει όχι μόνο να καταβάλουμε ανελλιπώς τις δόσεις του συγκεκριμένου δανείου αλλά και τις δόσεις από τα δάνεια που η χώρα έχει πάρει στο παρελθόν και λήγουν στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα. Έτσι η σύμβαση καταγγέλλεται εάν ο:

«Δανειολήπτης (Ελλάδα) γενικώς δεν καταβάλλει το Σχετικό Χρέος του, κατά τις ημερομηνίες οφειλής του ή προβαίνει σε αναστολή πληρωμών του Σχετικού Χρέους του ή των ανειλημμένων ή εγγυημένων υποχρεώσεών του.» (Άρθρο 8 παρ. 1ζ). Στη συνέχεια περιγράφεται αναλυτικά τι αποτελεί αυτό το Σχετικό Χρέος ώστε να μην υπάρξει μελλοντικά καμιά αμφισβήτηση. (Ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, τίτλοι, δάνεια με εγγύηση του δημοσίου, δάνεια σε άλλο νόμισμα κλπ). Έτσι ακόμα και μία μελλοντική κυβέρνηση της Ελλάδας δεν έχει το δικαίωμα να κηρύξει στάση πληρωμών ή να μην αναγνωρίσει μέρος του παλιού της χρέους και να αρνηθεί να το πληρώσει.

Προέβλεψαν μάλιστα και την υποθετική περίπτωση, κάποια ελληνική κυβέρνηση να ανακινήσει, στο μέλλον, το θέμα των «πολεμικών αποζημιώσεων» που μας οφείλει η Γερμανία. Έτσι «όλες οι πληρωμές που θα πραγματοποιηθούν από τον Δανειολήπτη καταβάλλονται στο ακέραιο, χωρίς μείωση λόγω συμψηφισμού ή ύπαρξης ανταπαίτησης» (άρθρο 7, παράγραφος 1). Προφανώς, οι δηλώσεις του κ. Παπανδρέου ότι το θέμα δεν έχει κλείσει για την κυβέρνηση, προορίζονται μόνο για εσωτερική κατανάλωση. [2]

Απαγόρευση δικαστικής προσφυγής

Η χώρα μας –έστω στο μέλλον – δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τη σύμβαση. Πριν την υπογραφή της σύμβασης, υποχρεούται να στείλει νομική γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους σε κάθε δανειστή, που να δηλώνει ότι όλα γίνονται νόμιμα και σύμφωνα με τους νόμους του Ελληνικού Κράτους.
Κατά λέξη, μέσω του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, έχουμε δηλώσει ότι:

«Η Σύμβαση και το Μνημόνιο Συνεννόησης είναι στην κατάλληλη νομική μορφή, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία για την εφαρμογή κατά του Δανειολήπτη(Ελλάδα) και του αντιπροσώπου του Δανειολήπτη(Τράπεζα της Ελλάδας). Η εφαρμογή της σύμβασης δεν είναι αντίθετη με κανόνες δημόσιας τάξης του ελληνικού δικαίου, με τη δημόσια τάξη στην ελληνική δημοκρατία, με τις διεθνείς συνθήκες ή τις γενικώς παραδεδεγμένες αρχές του διεθνούς δικαίου που δεσμεύουν τον Δανειολήπτη. Προκειμένου να διασφαλισθεί η νομιμότητα, η εγκυρότητα ή εκτελεστότητα της σύμβασης και του Μνημονίου Συνεννόησης δεν είναι απαραίτητο αυτά να κατατεθούν, καταχωρηθούν ή εγγραφούν σε οποιαδήποτε δικαστική ή άλλη αρχή στην Ελληνική δημοκρατία». Μάλιστα στο άρθρο 14, παρ 1 δηλώνεται ότι: «Η παρούσα σύμβαση καθώς και κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση που τυχόν προκύψει από την παρούσα ή σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο».
Ίσως γιατί μετά από τόσα χρόνια αποικιοκρατίας, το αγγλικό δίκαιο είναι το πιο κατάλληλο για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που πιθανά θα δημιουργήσουν οι διάφορες αποικίες.

Τα επιτόκια

Το «αποικίες» δεν είναι υπερβολή, αφού οι όροι για το συγκεκριμένο δάνειο – που μάλιστα προβλήθηκε σαν επιτυχία της κυβέρνησης – είναι δρακόντειοι και όσον αφορά τα επιτόκια. Σύμφωνα με τη σύμβαση το επιτόκιο ορίζεται στο 5,2% (300 μονάδες βάσης) κυμαινόμενο με Euribor τριμήνου για τα πρώτα τρία χρόνια και 6,2% για τα επόμενα. Σε περίπτωση αδυναμίας καταβολής μίας δόσης επιβάλλεται πρόσθετο επιτόκιο 2% (πάνω από 200 μονάδες βάσης) ως τόκος υπερημερίας. Την περίοδο επανεπιβολής αυτού του πρόσθετου τόκου θα την καθορίζουν οι δανειστές και μάλιστα όπως αναφέρεται στη σύμβαση «η διάρκεια μιας τέτοιας περιόδου θα φθάνει στη μία εβδομάδα» (άρθρο 5 παρ.5). Δηλαδή όσο περισσότερο καθυστερούμε τόσο περισσότερα θα πληρώνουμε. Ούτως ή άλλως θα πληρώσουμε εφάπαξ ποσό ίσο με 50 μονάδες βάσης για τα έξοδα του δανεισμού, ενώ σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής κάποιας δόσης επιβαρυνόμαστε και από «όλα τα πρόσθετα έξοδα και δαπάνες συμπεριλαμβάνοντας αποζημιώσεις για νομικές υπηρεσίες που προκύπτουν και πρέπει να καταβληθούν από τους δανειστές ή την επιτροπή ως συνέπεια παραβίασης κάθε υποχρέωσης του δανειολήπτη που προκύπτει από την παρούσα Σσύμβαση.» Άρθρο 5 παρ 6.

Όμως και στην περίπτωση που η κυβέρνησή μας -αποστραγγίζοντας τη χώρα- βρίσκει τα χρήματα και μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο ή μέρος του δανείου νωρίτερα από τα προβλεπόμενα χρονικά περιθώρια, τους τόκους δεν τους γλυτώνουμε.
«Κάθε προπληρωμή πραγματοποιείται μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους επί του ποσού της προεξόφλησης και με την επιφύλαξη ότι ο Δανειολήπτης (Ελλάδα) αποζημιώνει τους Δανειστές, όσον αφορά οποιαδήποτε έξοδα, δαπάνες ή αμοιβές προκύπτουν … ως συνέπεια κάθε τέτοιας προπληρωμής». Άρθρο 6 παρ.4β

Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι όλα αυτά που περιέχονται στη σύμβαση δανεισμού, είναι αποτέλεσμα της δύσκολης οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα. Και η κυβέρνηση –με την πλάτη στον τοίχο- αναγκάζεται να συναινέσει.
Όμως μέχρι που φθάνουν οι υποχωρήσεις; Δυστυχώς μέχρι την απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Η απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας

Αφού στο άρθρο 14 παρ 5 «ο Δανειολήπτης (Ελλάδα) αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών του, στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».

Δηλαδή αν για κάποιο λόγο αδυνατούμε να εκπληρώσουμε τους όρους του δανείου-κάτι που όπως έχουμε αναφέρει είναι πολύ πιθανό- η Ελλάδα και τα περιουσιακά της στοιχεία θα «βγουν στο σφυρί» προκειμένου να ικανοποιηθούν οι δανειστές της.

Ορυκτός πλούτος, νησιά, ακίνητα, κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις και ότι άλλο μπορούν να απαιτήσουν οι ευφάνταστοι δανειστές μας.[3] Σε κάποιες άλλες εποχές, για να ιδιοποιηθούν οι ισχυροί τον πλούτο μιας χώρας, έκαναν πόλεμο. Τώρα φαίνεται ότι αρκεί η υπογραφή του υπουργού Οικονομικών και του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.

Επίλογος

Πολλά ακόμα σημεία της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης» θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε. Όμως πιστεύουμε ότι αυτά αρκούν για να καταδείξουν το πνεύμα της, αλλά και τους κινδύνους που έρχονται. Η εκκωφαντική σιωπή που ακολούθησε την υπογραφή της – όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά και από την αντιπολίτευση -πιστεύουμε ότι δεν είναι τυχαία. Ακόμα και από τους κατ’ επάγγελμα πατριώτες, που μπορεί να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την καθαρότητα της φυλής ή εάν η διπλανή χώρα θα φέρει στο όνομά της παράγωγο του όρου Μακεδονία, αλλά η κατάκτηση της χώρας – και του πλούτου της – από τους υπερεθνικούς σχηματισμούς φαίνεται ότι τους αφήνει παγερά αδιάφορους. Δυστυχώς, όπως και στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν, ο κλήρος μοιάζει να πέφτει και πάλι στις δυνάμεις της αριστεράς.

Τότε, παρά τις λιγοστές της δυνάμεις, ήταν εκείνη που τέθηκε επικεφαλής του αγώνα και συγκρότησε ένα πλατύ μέτωπο διεκδίκησης για την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική απελευθέρωση. Σήμερα, αυτιστική και διασπασμένη, χωρίς σαφή πολιτική γραμμή διεκδίκησης- τουλάχιστον προς το παρόν- φαίνεται ότι αδυνατεί να πράξει το ίδιο. Εάν θα το καταφέρει στο μέλλον είναι πραγματικά ζητούμενο.

ΥΓ. Στις δεκάδες σελίδες της σύμβασης απουσιάζουν πλήρως οι όροι δανεισμού από τον έτερο δανειστή. Το ΔΝΤ. Θα τους μάθουμε ποτέ; Άγνωστο.

[1] http://www.cstaikouras.gr/2010/06/dilosi-gia-ti-sizitisi-ke-enimerosi-epi-mnimonion-simfonion-ke-simvaseon/

[2] “Δεν παραιτούμαστε των δικαιωμάτων μας. Το ζήτημα των αποζημιώσεων δεν έχει τύχει οριστικού διακανονισμού. Επομένως το θέμα υπάρχει στο πλαίσιο των διμερών μας σχέσεων. Δεν είναι θέμα σημαίας ευκαιρίας σε μια περίοδο δύσκολη. Τώρα που ανακτούμε αξιοπιστία και σιγουριά. Εάν το επαναφέρουμε τώρα, θα ερμηνευόταν ότι υπεκφεύγουμε των δικών μας υποχρεώσεων και ψάχνουμε για άλλοθι. Δεν θέλουμε μια τέτοια αντίληψη για την Ελλάδα. Δεν χρησιμοποιούμε το θέμα για εσωτερική κατανάλωση. Πρέπει να έχουμε πρόγραμμα και την κατάλληλη στιγμή να διεκδικούμε” Γιώργος Παπανδρέου 26/2/2010.
[3  Για την περιουσία των κατοίκων της χώρας ούτε λόγος. Εάν για παράδειγμα το πακέτο μετοχών της Εθνικής Τράπεζας που κατέχει το κράτος περιέλθει στην κυριότητα ενός ξένου κράτους, οι περιουσίες των πολιτών που έχουν δανειστεί από την τράπεζα δεν περιέρχονται αυτόματα στην ιδιοκτησία αυτού του κράτους; Τουλάχιστον όσων αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους;

 

από το www.stasi.gr

 

ΠΗΓΗ: http://aristerovima.gr/details.php?id=945

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ:

 

Όσο περνάει πολύτιμος χρόνος, χωρίς ριζικές αποφάσεις, τόσο υψηλότερη θα γίνεται η απαιτούμενη διαγραφή χρεών, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος στάσης πληρωμών και τόσο πλησιέστερη η διάλυση της Ευρωζώνης

 

 

Του Βασίλη Βιλάρδου*

 

«Τίποτα δεν μένει ίδιο για πολύ καιρό. Όλα γύρω μας αλλάζουν και αυτό μπορεί να είναι είτε ενθαρρυντικό, είτε απειλητικό – εξαρτάται από το πώς εμείς οι ίδιοι το βλέπουμε ή/και το αντιμετωπίζουμε. Οι καλύτερες αλλαγές είναι αυτές που επιδιώκουμε εμείς να κάνουμε και όχι αυτές που μας επιβάλλονται» (R.Ashton)

Έχουμε ήδη γράψει ότι (Ο Θάνατος της Δημοκρατίας – ένα γεγονός επίκαιρο τη σημερινή ημέρα), η Ελλάδα αποτελεί μία «ιδιάζουσα» περίπτωση, αφού κατέφυγε στο ΔΝΤ πριν ακόμη διαπιστώσει την αδυναμία δανεισμού της. Όπως τονίζουν δε τα διεθνή ΜΜΕ, «συνθηκολόγησε» χωρίς καν να αντιμετωπίσει τον «εχθρό», ενώ ο δρόμος, ο οποίος της επιβλήθηκε (ελεγχόμενη χρεοκοπία – άρθρο μας «Το χρονικό της αποτυχίας»), ήταν πιθανότατα «προμελετημένος».

Παραλληλίζοντας τώρα τον «οικονομικό» πόλεμο με το «συμβατικό», θα ήταν σαν η κυβέρνηση μας να είχε παραδώσει τη χώρα στον εχθρό, πριν ακόμη πλησιάσει στα σύνορα της – χωρίς να δώσει δηλαδή την παραμικρή μάχη. Όσον αφορά δε τα εκβιαστικά διλήμματα, με τα οποία επιχειρείται η επόμενη «υπεξαίρεση» της ψήφου των Ελλήνων Πολιτών, είναι πιθανότατα «προσχεδιασμένα» (Η προδοσία της Ευρώπης) – αν και προβλέπεται μία μάλλον αυξημένη αποχή, μία λευκή ψήφος ίσως, αφού δεν «προβάλλονται» εναλλακτικές, ρεαλιστικές λύσεις.   

Συμφωνούμε βέβαια απολύτως με τον πρωθυπουργό μας, σχετικά με το ότι «Σε μία Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Μόνο που εμείς (όπως και πολλοί άλλοι λαοί στον κόσμο), δεν βιώνουμε τη Δημοκρατία, αλλά την «κοινοβουλευτική παραλλαγή» της – η οποία είναι γεμάτη από αδιέξοδα. Ουσιαστικά οι μοναδικοί «Πολίτες», αυτοί δηλαδή που απολαμβάνουν το «υπέρτατο αξίωμα», είναι οι 300 της Βουλής – όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε απλώς «υπήκοοι». Προφανώς, εάν πράγματι βιώναμε τη Δημοκρατία θα καλούμαστε, τουλάχιστον όσον αφορά τις σημαντικές «επιλογές» της χώρας μας, να συναποφασίζουμε με τη βοήθεια των δημοψηφισμάτων – κάτι εντελώς απροβλημάτιστο, στην εποχή του διαδικτύου.       Περαιτέρω για να τεκμηριώσουμε τη θέση μας, σχετικά με το ότι η Ελλάδα ευρίσκεται στον προθάλαμο μίας «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», αμέσως μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης με τους «Γερμανία, ΔΝΤ-Καρτέλ», αρκεί να αναφέρουμε ότι με κάθε δόση του δανείου, από την οποία πληρώνονται οι προηγούμενοι δανειστές μας, μετατρέπεται η αντίστοιχη οφειλή μας από μη εγγυημένη σε «ενυπόθηκη» – υπό την επίβλεψη του «συνδίκου του διαβόλου» ο οποίος, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις που υπάγονται στο «άρθρο 99» του πτωχευτικού κώδικα, προσέχει την «ισότιμη» αποπληρωμή των «δανειστών», μέσω της εξασφάλισης πόρων (εν προκειμένω, με τη βοήθεια της μεταφοράς περιουσιακών στοιχείων από τον ιδιωτικό, προς το δημόσιο τομέα, δια μέσου των υπερβολικών φόρων, με την καταναγκαστική πώληση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, με τη λεηλασία των κοινωφελών επιχειρήσεων κλπ).

  

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ ΜΑΣ

 

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο μας (Έξοδος από την κρίση), η δανειοδότηση μας από το ΔΝΤ, αφενός μεν μεταθέτει απλά το πρόβλημα επαυξημένο στο μέλλον (στη χρονική στιγμή δηλαδή που θα κληθούμε να πληρώσουμε τα 110 δις €, επιβαρυμένα με τοκογλυφικά επιτόκια), αφετέρου «επιδεινώνει» σημαντικά τις αιτίες που το προκάλεσαν – δηλαδή, τις πολιτικές, τις κοινωνικές και τις πολιτισμικές «δυσλειτουργίες» της χώρας μας. Ο Πίνακας Ι, ο οποίος συμπεριλαμβάνει τη λήξη των ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου και τα δάνεια των ΔΝΤ-ΕΕ είναι χαρακτηριστικός:

 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Λήξη Ομολόγων 2010-2013, με ημερομηνία καταγραφής τις 29.04.2010, σε δις € – προγραμματισμός εκταμίευσης μηχανισμού στήριξης

 

Πηγή: Bloomberg – Υπουργείο Οικονομικών (προσχέδιο προϋπολογισμού)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Σύμφωνα με τον Πίνακα Ι, ο δανεισμός της Ελλάδας από το μηχανισμό στήριξης για τα έτη 2010-2013, εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο την αποπληρωμή των πιστωτών της – αφού λήγουν ομόλογα συνολικής αξίας 103,7 δις € και δανείζεται 110 δις € (τα 110 δις € του ταμείου στήριξης, είναι ουσιαστικά τα 103,7 δις € που χρωστάμε, συν τους τόκους τους). Επομένως, όλα όσα ακούγονται περί δανεισμού της χώρας μας για την πληρωμή συντάξεων, μισθών κλπ. είναι απολύτως ανακριβή και σκόπιμα ψευδή. Τα χρήματα παρέχονται εμφανώς με στόχο τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών – αφού αυτές είναι οι κύριοι δανειστές μας (ακριβώς για τα λόγο αυτό συμμετέχει στα 110 δις € με 73% η Ευρωζώνη, ενώ το ΔΝΤ μόλις με 27% – πιθανότατα με άλλα ανταλλάγματα).     

Συμπερασματικά λοιπόν η Ελλάδα θα χρειασθεί, απλά για την εξυπηρέτηση του υφιστάμενου δανεισμού της έως το 2013, το ποσόν των 103,7 δις €. Το 2014, θα χρειασθεί ακόμη 31,6 δις € για τα επόμενα ληξιπρόθεσμα ομόλογα, συν τα 110 δις € (συνολικά 141,6 δις € πλέον τόκους) για την αποπληρωμή της εκταμίευσης του μηχανισμού στήριξης. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να δανείζεται ποσά αντίστοιχα με τα ετήσια ελλείμματα της, τα οποία θα διαμορφωθούν, σύμφωνα με το προσχέδιο του προϋπολογισμού 2011, ως εξής:

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: ΑΕΠ, ύφεση, έλλειμμα και δημόσιο χρέος σε εκ. €

 

 

Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών – Προσχέδιο προϋπολογισμού 2011

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

*  Πρόβλεψη υπουργείου οικονομικών, την οποία ο υπουργός ήδη «αναθεώρησε» στο -3% για το 2011.

** Έλλειμμα με την εφαρμογή του προγράμματος, σύμφωνα με το υπουργείο – ΑΕΠ όχι από τους πίνακες, αλλά από την αφαίρεση της προβλεπόμενης από το υπουργείο ύφεσης

*** 2009, 2010 και 2011 σύμφωνα με το υπουργείο – 2012, 2013 και 2014 με πρόσθεση ελλειμμάτων

Σημείωση: Δεν υπολογίζουμε την επί πλέον επιδείνωση του ελλείμματος από τα δημόσια ιδρύματα, όπως ανακοινώθηκε. 

 

Τα συνολικά ελλείμματα της Ελλάδας για την περίοδο 2010-2014 (Πίνακας ΙΙ),  θα διαμορφωθούν (αισιόδοξα) στα 67,252 δις €, τα οποία πρέπει επίσης να χρηματοδοτηθούν. Όμως, ακόμη και αν δεχθούμε ότι θα βρεθούν πρόθυμοι δανειστές, κάτι για το οποίο αμφιβάλλουμε, η εξόφληση των 110 δις € το 2014 είναι εκτός κάθε πραγματικότητας. Απλούστερα, το 2014 η Ελλάδα θα χρειαζόταν 110 δις € (ΔΝΤ-ΕΕ δάνειο), συν 31,6 δις € (ομόλογα δημοσίου), συν 67,25 δις € (ελλείμματα): συνολικά λοιπόν 208,85 δις € ή το 89% του ετησίου ΑΕΠ της – κάτι που προφανώς ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της φαντασίας.   

 

Η ΑΝΕΡΓΙΑ

 

Όσον αφορά τώρα την ανεργία, θεωρούμε εγκληματική την αποδοχή της αύξησης της από την κυβέρνηση μας (Πίνακας ΙΙΙ), η οποία και εδώ «εμπορεύεται» στην κυριολεξία το θάνατο της Ελληνικής κοινωνίας – ιδιαίτερα της μεσαίας τάξης, η οποία «ευθύνεται» για την κοινωνική συνοχή.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Ανεργία επί συνολικά απασχολουμένων 4.940.000 ατόμων

 

Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών – Προβλέψεις

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Η μείωση της απασχόλησης, την οποία έχουμε παρουσιάσει αναλυτικά στο άρθρο μας «Ο εφιάλτης της ανεργίας» προκαλεί, μεταξύ άλλων, τεράστιες ψυχικές «νευρώσεις», οδηγώντας με ασφάλεια στην αύξηση της εγκληματικότητας, στην εξαθλίωση των ανθρώπων των πόλεων, στη δημιουργία τρομακτικών γκέτο, στη δίνη των ναρκωτικών, στην ανάπτυξη μίας ανεξέλεγκτης παραοικονομίας και σε τόσα πολλά άλλα, τα οποία είναι αδύνατον να αποδεχθεί κανείς αδιαμαρτύρητα.

Περαιτέρω, τα «παραδείγματα» των χωρών, στις οποίες δραστηριοποιήθηκε στο παρελθόν («φορο-εισπρακτικά») το ΔΝΤ, όπως τα έχουμε παρουσιάσει (Η άλωση της Βραζιλίας κλπ), δεν επιτρέπουν καμία απολύτως αμφιβολία, σε σχέση με τη σκόπιμη δημιουργία ανεργίας (συμπίεση των μισθών κλπ), καθώς επίσης με τα αποτελέσματα της στις ανθρώπινες κοινωνίες. Με τους φόρους να αποτελούν μία από τις σημαντικότερες αιτίες της ύφεσης, του (φορολογικού) πληθωρισμού και της ανεργίας (υπολογίζεται ότι, σε σύνολο 800.000 μικρομεσαίων επιχειρήσεων, θα κλείσουν μέχρι το τέλος του 2011 περίπου 175.000, αυξάνοντας τους ανέργους κατά 300.000, δηλαδή στο 20% των απασχολουμένων και όχι στο 15% που θεωρεί η κυβέρνηση μας), θεωρούμε ότι, η μεταφορά πόρων από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο (και από εκεί στο ΔΝΤ), με τον τρόπο αυτό (χωρίς καμία απολύτως πιθανότητα διάσωσης της χώρας μας από τη χρεοκοπία), είναι τουλάχιστον εγκληματική.

 

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

 

Συνεχίζοντας, θεωρούμε σκόπιμη την επανάληψη του Πίνακα IV, διαμορφωμένου σύμφωνα με τα μεγέθη που προκύπτουν από το προσχέδιο του προϋπολογισμού 2011.Τουλάχιστον από την αύξηση των δαπανών, φαίνεται καθαρά η αποκλειστική ευθύνη της Πολιτείας – αφού είναι η μοναδική υπεύθυνη για την «εκτροπή» τους. Δυστυχώς (άρθρο μας), αφού οι κυβερνήσεις έχουν στη διάθεση τους ένα ορισμένο «budget», έτσι όπως εμφανίζεται στον εκάστοτε ετήσιο προϋπολογισμό, δεν ξοδεύουν, όπως ο κάθε συνετός «οικογενειάρχης», το ποσόν που ευρίσκεται στα ταμεία τους, αλλά δανείζονται πολύ περισσότερα – χωρίς καθόλου να ρωτήσουν τους Πολίτες που εκπροσωπούν (κάτι που συμβαίνει συνεχώς, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια).

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Εξέλιξη ΑΕΠ, εσόδων, δαπανών και ελλειμμάτων (των ζημιών δηλαδή του κράτους) σε εκ. €, στην Ελλάδα

 

 Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών  (εκτιμήσεις σελ. 49 και 64)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* ΑΕΠ 2005 αναθεωρημένο, δηλαδή 20% περίπου αυξημένο σε σχέση με το 2004, μετά την πρόσθεση εσόδων από την «μαύρη οικονομία» εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα να μειωθεί το ποσοστό του ελλείμματος και να βρεθεί εντός του συμφώνου σταθερότητας της Ε.Ε. για πρώτη και τελευταία φορά (ουσιαστικά, υποθετικό ΑΕΠ).

** Χρέος κεντρικής κυβέρνησης  

 

Το ΑΕΠ μας αυξήθηκε από το 2003 έως το 2009 κατά 51% περίπου, ενώ τα δημόσια έσοδα κατά 40%, οι δαπάνες κατά 62% και το έλλειμμα σχεδόν κατά 7 φορές. Η διαφορά της αύξησης των εσόδων, σε σχέση με την αύξηση του ΑΕΠ, είναι σε τέτοιο βαθμό «μη ισορροπημένη», επειδή η μεγέθυνση του ΑΕΠ προήλθε κυρίως από την προς τα πάνω «αναθεώρηση» των στοιχείων (παρά το ότι σήμαινε αυξημένες «εκροές» προς τα ταμεία της Ε.Ε., αφού προσδιορίζονται ως ποσοστό επί του ΑΕΠ) και όχι από «φυσιολογικές» προϋποθέσεις (ανάπτυξη).

Παραδόξως, σύμφωνα με τον Πίνακα IV, το δημόσιο χρέος μας προβλέπεται να αυξηθεί κατά 42 δις € περίπου, όταν μας ανακοινώνεται έλλειμμα για το 2010, το οποίο δεν υπερβαίνει τα 20 δις € (18.467 €). Όμως, εάν προσθέσουμε το έλλειμμα του 2010 στο χρέος του 2009 (298.524 €), καταλήγουμε στα 316.991 εκ. € και όχι στα 340.680 εκ. €, τα οποία αναφέρει η κυβέρνηση στο προσχέδιο του προϋπολογισμού. Πρόκειται λοιπόν για μία ανησυχητική διαφορά, ύψους 23,7 δις €, η οποία μάλλον δεν θα περάσει απαρατήρητη από τις «αγορές». Για το 2011, η κυβέρνηση καταγράφει το δημόσιο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης στα 360.080 εκ. € – μία αύξηση δηλαδή κατά 20 δις € (έλλειμμα 2011 στα 17 δις € περίπου), στο 155,1% του ΑΕΠ.    

 

Η ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ

 

Ανεξάρτητα τώρα από τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας, θεωρούμε απαραίτητη μία μικρή αναφορά μας στη φοροδιαφυγή – την οποία επικαλούνται δυστυχώς όλες οι κυβερνήσεις, στις ατυχείς προσπάθειες τους να αιτιολογήσουν τις συνεχείς αποτυχίες τους. Σε σχέση λοιπόν με τη φοροδιαφυγή, με τη «βοήθεια» της οποίας οι κυβερνήσεις προσπαθούν πιθανότατα να «μετακυλήσουν» την ευθύνη στους Πολίτες, θεωρούμε ότι αποτελεί μία ακόμη «αυθαιρεσία». Αφενός μεν πρόκειται κυρίως για τους άμεσους φόρους (το 30% των συνολικών), αφετέρου δε τα «διαφυγόντα» αυτά έσοδα, «όφειλαν» πρώτα να εισπραχθούν και μετά να δαπανηθούν – σε καμία περίπτωση το αντίθετο. Για παράδειγμα, η Πολιτεία θα έπρεπε να κατασκευάζει δρόμους ή άλλα έργα, μετά την είσπραξη των εσόδων από την (όποια) πάταξη της φοροδιαφυγής και όχι πριν.

Εκτός αυτού, οι συντελεστές φόρων στην Ελλάδα είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Σε λίγες μόνο χώρες, όπως στις Σκανδιναβικές, οι άμεσοι φόροι είναι υψηλότεροι. Εκεί όμως στους φόρους συμπεριλαμβάνονται και οι ασφαλιστικές εισφορές, οι καταβολές για την υγεία, καθώς επίσης τα τέλη κυκλοφορίας. Αν υπολογισθούν και αυτά στην Ελλάδα, τότε το ποσοστό της άμεσης φορολογίας θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο – πόσο μάλλον όταν, οι υπηρεσίες εκ μέρους του δημοσίου, οι οποίες προσφέρονται στους Έλληνες φορολογουμένους, δεν έχουν απολύτως καμία σχέση, με αυτές των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών.

Συμπερασματικά λοιπόν, αφενός μεν έχει εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων, αφετέρου η συνεχώς μεγαλύτερη φορολόγηση οδηγεί με ασφάλεια σε μία κλιμακούμενη ύφεση η οποία, σε συνδυασμό με το φορολογικό πληθωρισμό ύψους 6% (ελάχιστα), με τα τοκογλυφικά επιτόκια (ύψους επίσης 6%), με τις μειωμένες ονομαστικές και πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων, με την τεράστια ανεργία, με το κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με την απελευθέρωση των αγορών μας (ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ) στους ξένους, με το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων προς όφελος των πολυεθνικών, καθώς επίσης με την ανυπαρξία αναπτυξιακών προγραμμάτων, θα καταστρέψει εντελώς την Ελλάδα.

Επομένως, η πιστή τήρηση του μνημονίου θα μας οδηγήσει χωρίς την παραμικρή αμφιβολία σε ένα σκόπιμα μονοδρομημένο αδιέξοδο, το οποίο οφείλουμε πάση θυσία να αποφύγουμε – πληρώνοντας αμέσως το ΔΝΤ, από το οποίο έχουμε λάβει 8 δις € μέχρι σήμερα και αναζητώντας νέους δρόμους.  

Κλείνοντας, απορούσαμε πάντοτε, ενώ συνεχίζουμε να απορούμε, σχετικά με το πώς ακριβώς «συγκεκριμενοποιείται» το ύψος της παραοικονομίας στη χώρα μας – στο 30% τους ΑΕΠ, στα 100 δις € ή σε οτιδήποτε άλλο ακούγεται. Μέσω ποίων δεικτών ή μεθόδων αλήθεια ισχυριζόμαστε (η Τράπεζα της Ελλάδος, η κυβέρνηση μας, το ΔΝΤ κλπ) ότι γνωρίζουμε το ύψος της φοροδιαφυγής, καθώς επίσης ότι η «πάταξη» της θα λύσει ως δια μαγείας όλα μας τα προβλήματα;          

 

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

 

Θεωρώντας, όπως θα τεκμηριώσουμε στη συνέχεια ότι, η ελαχιστοποίηση του δημοσίου χρέους αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα, θα εξετάσουμε συνοπτικά τις δυνατότητες μας, επιλέγοντας την, κατά την άποψη μας, καλύτερη δυνατή. Στα πλαίσια αυτά, ο Πίνακας V που ακολουθεί βοηθάει στην κατανόηση τους θέματος, για το οποίο αναζητούνται λύσεις:

 

ΠΙΝΑΚΑΣ V: ΑΕΠ 2009-2011, τόκοι δημοσίου χρέους, ποσοστό τους επί του ΑΕΠ, ελλείμματα και ποσοστό των τόκων επί των ελλειμμάτων

 

* Ποσοστό των τόκων επί του ΑΕΠ

** Ποσοστό τόκων ως προς το έλλειμμα

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Πηγή: Προσχέδιο προϋπολογισμού 2011

 

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα V, οι τόκοι του 2011 αντιστοιχούν σχεδόν στο σύνολο των ελλειμμάτων. Επομένως, ένας ενδεχόμενος μηδενισμός του χρέους, θα σήμαινε την ίδια στιγμή ανάλογο μηδενισμό των ελλειμμάτων και είσοδο της χώρας μας στην κερδοφορία. Το ενδεχόμενο αυτό και μόνο θα επέλυε «ως δια μαγείας» όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της Οικονομίας μας – δανεισμός από τις αγορές, ανάπτυξη κλπ. Επομένως, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο πρόβλημα του χρέους – αν και δεν θα έπρεπε να περιοριστούμε μόνο σε αυτό. Οι δυνατότητες τώρα «διαχείρισης» του χρέους μας είναι κυρίως οι εξής:

(α)  Η ολοκληρωτική άρνηση χρέους: Η άρνηση αυτή έχει υπάρξει στο παρελθόν σε άλλες χώρες, αναφέρεται στην οικονομική βιβλιογραφία (A.Smith, D.Ricardo), «τιμωρείται» πολύ αυστηρά από το διεθνές κεφάλαιο («αιώνια» απαγόρευση πρόσβασης στις δυτικές αγορές) και έχει πάρα πολλές παρενέργειες. Η (νομική) αιτιολογία της μπορεί να είναι το ότι, τα χρήματα που έχει δανειστεί το κράτος, δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού. Σε κάθε περίπτωση, είναι μία λύση που δεν μπορεί κανείς να την παραβλέψει.

(β)  Η διαγραφή μέρους του χρέους από τους δανειστές: Έχει επίσης λειτουργήσει στο παρελθόν, όπως για παράδειγμα στην Αργεντινή. Εν τούτοις, η συγκεκριμένη χώρα δεν παραχώρησε την εθνική της κυριαρχία, όπως η Ελλάδα με την υπογραφή του μνημονίου, εναντίον του οποίου δεν μπορεί να καταφύγει στα Ελληνικά δικαστήρια (!), αλλά σε αυτά του Λουξεμβούργου, με το αγγλικό Δίκαιο – το μοναδικό «Δίκαιο» στον κόσμο, το οποίο εξασφαλίζει αποκλειστικά και μόνο τους δανειστές, εις βάρος των οφειλετών. Κατά την άποψη μας, δεν αποτελεί την ιδανική λύση – ενώ δεν είναι σε καμία περίπτωση ριζική, εάν υποθέσουμε ότι είναι ακόμη εφικτή, μετά τις απίστευτες ενέργειες της κυβέρνησης μας, «ερήμην» της (δήθεν;) ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης.   

(γ)  Ο μηδενισμός του χρέους, με τη δική μας συμμετοχή: Είναι ουσιαστικά ένας ωφελιμιστικά έντιμος τρίτος δρόμος, ο οποίος όμως απαιτεί πειθώ και μεγάλες διαπραγματευτικές ικανότητες από την κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει – πόσο μάλλον πατριωτικά συναισθήματα, επιμονή, ήθος και επάρκεια. Στη λύση αυτή έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε ιδιαίτερο άρθρο μας («Ο μηδενισμός του χρέους»).

(δ)  Η απλή «αναδιάρθρωση» του χρέους: Η επιμήκυνση δηλαδή του χρόνου πληρωμής των υποχρεώσεων μας, με χαμηλότερα επιτόκια. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ το ότι, μία μείωση του επιτοκίου δανεισμού μας κατά 1%, θα σήμαινε λιγότερη επιβάρυνση του προϋπολογισμού μας κατά 3,4 δις € ετήσια.

(ε)  Η εθνικοποίηση του χρέους: Θεωρώντας πολύ πιο εφικτό το δανεισμό του κράτους μας εκ μέρους των Πολιτών του (σε σχέση με την εθελούσια παρακράτηση των καταθέσεων κλπ, έτσι όπως την αναλύσαμε στο άρθρο μας «Ο μηδενισμός του χρέους»), καθώς επίσης γνωρίζοντας ότι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αντιμετωπίσθηκε με επιτυχία το χρέος από την Ιαπωνία, η έκδοση Εθνικών Ομολόγων με ελάχιστο επιτόκιο, καθώς επίσης η πώληση μέρους της δημόσιας περιουσίας σε Έλληνες, θα μπορούσε να λύσει ριζικά το πρόβλημα – χωρίς να απαιτηθεί η παραμικρή συμμετοχή ξένων. Σε κάθε περίπτωση, η αποδοχή αυτής της λύσης εκ μέρους των Ελλήνων είναι κατά πολύ πιο συνετή, από την ήδη επιχειρούμενη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας τους στο δημόσιο, μέσω των φόρων – ακόμη και αν χρειαστεί να πουλήσουν μέρος της ακίνητης περιουσίας τους, για την αγορά των εθνικών ομολόγων.

Προφανώς είναι δυνατόν να υπάρξουν και άλλες λύσεις, ο οποίες να αποτελούνται από επιλεκτικούς «συνδυασμούς» των παραπάνω ή άλλων δυνατοτήτων. Κατά την άποψη μας όμως ο προτιμότερος συνδυασμός θα ήταν

(α)  η «εθνικοποίηση» ενός μέρους του χρέους – για παράδειγμα, η σταδιακή έκδοση 30ετών εθνικών ομολόγων, συνολικού ύψους 150 δις €, με επιτόκιο 1%, με την ταυτόχρονη

(β) «αναδιάρθρωση» (αναδιαπραγμάτευση) του υπολοίπου – για παράδειγμα, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των υποθετικά 190 δις € που θα απέμεναν, σε 30 έτη, με επιτόκιο επίσης 1% (είτε από τους υφιστάμενους κατόχους των ομολόγων μας, είτε από νέους δανειστές – Κίνα, Ιαπωνία, Ρωσία κλπ – με χαμηλό επιτόκιο και εξόφληση των προηγουμένων).   

Στην περίπτωση αυτή, το κόστος για την Ελληνική οικονομία θα ήταν περίπου 3,4 δις € ετήσιοι τόκοι, συν 6,33 δις € χρεολύσια (δόσεις) για τους ξένους δανειστές μας – συνολικά λοιπόν περίπου 10 δις €, εκ των οποίων μόνο τα 3,4 δις € θα επιβάρυναν τον προϋπολογισμό μας. Στην περίπτωση δε που δεν θα μας δανείζουν πλέον οι «αγορές» (μάλλον θα έπρεπε να το ευχόμαστε, παρά να το φοβόμαστε, αν και η «δύση» δεν είναι πια μονόδρομος), τα δημόσια έσοδα (ύψους περί τα 50 δις € ετήσια) καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες της Οικονομίας μας (συντάξεις, λειτουργικό κόστος κλπ) – πόσο μάλλον όταν οι δημόσιες δαπάνες, οι οποίες μπορεί και πρέπει να περιορισθούν, είναι τουλάχιστον της τάξης των 10-15 δις €.     

 

Θεωρούμε λοιπόν ότι μία τέτοια λύση θα μπορούσε να «επιβληθεί» τόσο στους Έλληνες Πολίτες, όσο και στους ξένους τοκογλύφους, από μία ικανή φυσικά κυβέρνηση, αφού είναι κατά πολύ πιο συμφέρουσα από οποιαδήποτε άλλη. Για τους Έλληνες Πολίτες είναι προτιμότερη από τη χρεοκοπία ή τη μεταβίβαση (μέσω των φόρων) της περιουσίας τους στους ξένους (παράλληλα με την ύφεση, την ανεργία κλπ), ενώ για τους ξένους δανειστές είναι καλύτερη από τη διαγραφή μέρους του χρέους, η οποία θα ακολουθήσει αργά ή γρήγορα (την υπολογίζουμε τουλάχιστον στο 40%) – πόσο μάλλον από την άρνηση του χρέους, στην οποία ίσως αναγκαστούμε θα καταφύγουμε (ειδικά εάν δεν εξοφλήσει η Γερμανία τα χρέη της απέναντι μας, τα οποία αποφεύγει να πληρώσει – βραβεύοντας ακόμη και τον Πρωθυπουργό μας, προφανώς για την παράδοξη απροθυμία του να τα απαιτήσει).

 

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

 

Στην περίπτωση τώρα που θα αργήσουμε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις, τότε η μοναδική λύση που θα μας απομείνει, δεν θα είναι άλλη από τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους των χρεών μας (ευθέως ανάλογου του χρόνου αργοπορίας μας), παράλληλα με την αναδιάρθρωση των υπολοίπων. Προφανώς δεν θεωρούμε λύση την υποδούλωση μας, έτσι όπως τη φαντάζεται το ΔΝΤ, η Γερμανία, ο συνδυασμός τους ή ο οποιοσδήποτε άλλος (Κίνα κλπ).  

 

Αναλυτικότερα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει (Η τελική, αντίστροφη μέτρηση), η χώρα μας δεν έχει ανάγκη από χρήματα – αντίθετα, πρέπει να πάψει αμέσως να δανείζεται από τους εχθρούς της (Γερμανία, ΔΝΤ), ζητώντας ταυτόχρονα από τους «φίλους» και συμμάχους της, από τους «μη εχθρούς» της καλύτερα, να ανοίξουν τις αγορές τους στα κύρια προϊόντα της (τουρισμός, πολιτισμός, γεωργία και ναυτιλία). Παράλληλα, οφείλει να απαιτήσει πλέον μία «γενναία» (40-50%) διαγραφή των δημοσίων χρεών της (default), αφού το μεγαλύτερο μέρος τους έχει ήδη αποσβεσθεί από τους οφειλέτες της.

Ας μην ξεχνάμε πως οι σημερινοί ιδιοκτήτες των ελληνικών ομολόγων τα έχουν αποκτήσει με έκπτωση/discount έως και 30% – οπότε έχουν ήδη χάσει οι προηγούμενοι διαχρονικά ανάλογα ποσά, ενώ οι καινούργιοι απλά κερδοσκοπούν, αναλαμβάνοντας (και ασφαλίζοντας) το ρίσκο της «διαγραφής». Συμπληρωματικά οφείλουμε να τονίσουμε εδώ το ότι, οι αγοραστές ομολόγων, όπως επίσης αυτοί των λοιπών χρηματοπιστωτικών προϊόντων (μετοχές κλπ), επενδύουν με στόχο το κέρδος –  αποδεχόμενοι φυσικά το ρίσκο. Θα ήταν λοιπόν εντελώς άδικο να εξαθλιωθεί ένας ολόκληρος λαός και να καταστραφεί η ΕΕ, για χάρη κάποιων ελάχιστων κερδοσκόπων.

Στη συνέχεια, η Ελλάδα οφείλει να επαναδιαπραγματευθεί τη χρονική διάρκεια σταθερής αποπληρωμής των υπολοίπων χρεών της (τοκοχρεολύσια για 30-40 έτη), με επιτόκιο που δεν θα υπερβαίνει το 1% – ενδεχομένως με κυμαινόμενο, το οποίο θα είναι ανάλογο του ρυθμού ανάπτυξης της. Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή δεν επιτύχει μία τέτοια εύλογη συμφωνία, οφείλει να εθνικοποιήσει το εναπομένων χρέος, με την έκδοση εθνικών ομολόγων (είτε υποχρεωτικών, δια μέσου ακόμη και της δέσμευσης καταθέσεων, είτε προαιρετικών).  

Παράλληλα, οφείλει να δημιουργήσει ένα σταθερό, απλό πλαίσιο λειτουργίας των επιχειρήσεων της (άνοιγμα και ιδίως κλείσιμο), έτσι ώστε να προέλθει η ανάπτυξη από τις μικρομεσαίες εταιρίες της, να μειώσει άμεσα τους υπέρογκους φόρους, να προσφέρει αναπτυξιακά κίνητρα στους Έλληνες (και όχι στους ξένους), να σταματήσει να υποτάσσεται στις διαταγές του Καρτέλ (διατήρηση των ζημιογόνων τραπεζών, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, «άτακτη» απελευθέρωση των αγορών κλπ) και να εξορθολογήσει τη λειτουργία των κοινωφελών επιχειρήσεων της (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ).

Επίσης, να αυξήσει την παραγωγικότητα των εργαζομένων της, με κεντρικό στόχο την αύξηση των εξαγωγών (αντί να μειώνει «υφεσιακά» τους μισθούς, θα μπορούσε, για παράδειγμα, να αυξήσει τις ώρες εργασίας), και να «αναδιαρθρώσει» αποτελεσματικά το δημόσιο τομέα της, κυρίως μέσω της σωστής στελέχωσης του με «επαρκείς» εργαζομένους – αλλά και της καθιέρωσης του διαφανούς (διαδίκτυο) διπλογραφικού λογιστικού συστήματος, παράλληλα με τους ετήσιους Ισολογισμούς, τόσο του ίδιου του Κράτους, όσο και των δημοσίων/δημοτικών «αρχών».

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Ολοκληρώνοντας, η μη εκμετάλλευση των τεράστιων πλεονεκτημάτων που μας προσέφερε γενναιόδωρα η σημερινή κρίση, θα ήταν ένα πραγματικό έγκλημα – αν όχι «ηχηρή» προδοσία, εις βάρος της πατρίδας μας. Σε κάθε περίπτωση, τα συμφέροντα μας (Ελλάδα), είναι εντελώς αντίθετα από τα συμφέροντα των «εχθρών» μας (Γερμανία, ΔΝΤ, Καρτέλ).

Εμάς μας ενδιαφέρει το δημόσιο χρέος, αφού μόνο εάν περιορισθεί δραστικά, με παράλληλη ελαχιστοποίηση των επιτοκίων, θα διατηρήσουμε την περιουσία μας, το βιοτικό μας επίπεδο, τις θέσεις εργασίας μας, τις επιχειρήσεις μας, την ποιότητα της ζωής μας και όλα τα παιδιά μας υγιή στην πατρίδα τους – αφού τότε μόνο θα αναπτυχθεί η οικονομία μας (όλα τα υπόλοιπα είναι «εκ του πονηρού»). Απλά και μόνο η ριζική μείωση των υπέρογκων τόκων (16 δις € προσεχώς), σε συνδυασμό με την ανάπτυξη, θα «εξαφανίσει» τα ελλείμματα.   

Οι εχθροί μας ενδιαφέρονται για το έλλειμμα, αφού μόνο εάν περιορισθεί, θα εισπράττουν με ασφάλεια συνεχώς αυξανόμενους τόκους διατηρώντας μας στον «ορό», θα πουλούν πανάκριβα τα όπλα τους, θα εξάγουν με κέρδος τα προϊόντα τους και θα κατασκευάζουν υπερτιμημένα έργα στη χώρα μας, διαφθείροντας ως συνήθως τους πολιτικούς μας.

Φυσικά μας ενδιαφέρουν και εμάς τα ελλείμματα – πόσο μάλλον όταν οφείλονται στο «κομματικό» κράτος και όχι στο «κοινωνικό», το οποίο δυστυχώς καλείται να τα μηδενίσει (τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς). Υπάρχουν όμως αρκετές «ορθολογικές» λύσεις για την καταπολέμηση τους, επί πλέον της μείωσης των τόκων και της ανάπτυξης, όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν (άρθρο μας).

Εν τούτοις, εάν προηγουμένως δεν επιλυθεί ριζικά το πρόβλημα του χρέους (μηδενισμός), δεν πρόκειται να υπάρξει «ελεύθερο» μέλλον για τη χώρα μας. Μεταφορικά, είναι σαν να προσθέτει κανείς νερό σε έναν σκοτεινό «λάκκο» χωρίς πυθμένα, ή σαν να προσπαθεί να κάνει οικονομία στο ηλεκτρικό ρεύμα, όταν η τράπεζα απειλεί με πλειστηριασμό το υπερχρεωμένο σπίτι του. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τους «εχθρούς» μας, τους οποίους δυστυχώς εμείς (το κομματικό κράτος) προκαλέσαμε/προσκαλέσαμε, θεωρώντας ότι οι αγνοί «λύκοι» θα λύσουν τα προβλήματα του διεφθαρμένου «κοπαδιού προβάτων» (ο οργανισμός «διεθνής διαφάνεια», ο οποίος έχει έδρα την «πατρίδα» της Siemens, έτσι όπως τον περιγράψαμε στο άρθρο μας «Διεθνής Διαφθορά ΑΕ», τεκμηριώνει απόλυτα τη θέση μας).         

Επομένως, μόνο εκείνη η κυβέρνηση, η οποία θα μπορέσει να μας υποσχεθεί ότι θα αγωνισθεί για το μηδενισμό του δημοσίου χρέους, καθώς επίσης για το άνοιγμα νέων αγορών για τα προϊόντα μας (Κίνα, Ρωσία κλπ), αξίζει την ψήφο μας – σε καμία περίπτωση αυτή που θα μας μιλάει για περιορισμό των ελλειμμάτων, με φόρους και θυσίες προς όφελος των δανειστών μας. 

 

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 28. Οκτωβρίου 2010,

viliardos@kbanalysis.com      

 

 

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, σύμβουλος επιχειρήσεων & επενδύσεων, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

 

 

ΠΗΓΗ:  http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2218.aspx

Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας: Η φτωχή Περιφέρεια

 

Της Μαρίας Καλυβιώτη

 

 

Σε “έρημη χώρα” τείνει να μετατραπεί η περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, μία από τις φτωχότερες της χώρας και της Ευρώπης, με την ανεργία σε διαρκή κλιμάκωση, συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής και εγκατάλειψη του τομέα της υγείας. Η πολύπαθη περιφέρεια προσφάτως βρέθηκε στη θέση πειραματόζωου, με το πρώτο fast track πείραμα της κυβέρνησης να επιχειρείται στον Αστακό, σε συνεργασία με το Κατάρ.

Έπειτα από τρία Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης – για τα οποία οι τοπικοί άρχοντες της Δυτικής Ελλάδας επιχαίρουν για την «υψηλή απορροφητικότητα» (108%) – τα αποτελέσματα είναι αρνητικά. Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας έπεσε δύο θέσεις στον πίνακα ΑΕΠ / κατά κεφαλήν εισόδημα, πίσω από την Ήπειρο και το Βόρειο Αιγαίο. Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας είναι 13η σε ανάπτυξη, τελευταία στην Ελλάδα και την Ευρώπη (με 14.016 ευρώ μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα, σύμφωνα με στοιχεία του 2008).

H «προίκα» της Περιφέρειας αποδεικνύεται ως ένας ακόμη άνθρακας εκ του θησαυρού του «Καλλικράτη», για τομείς όπως το νερό και τα αποθέματά του, το εργοστάσιο για τα σκουπίδια, η ανακύκλωση (μόνο 3%) και οι βιολογικοί καθαρισμοί. Επιπλέον τα αντιπλημμυρικά έργα και οι έλεγχοι αντισεισμικής θωράκισης και η προετοιμασία για την πυροπροστασία, τις αντιπυρικές ζώνες. Συγκεκριμένα:

Ανεργία

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η ανεργία στην Περιφέρεια ξεπερνά το 14%. Ταυτόχρονα η αποψίλωση του όποιου παραγωγικού ιστού καλά κρατεί, κυρίως στην Αχαΐα: “Λουκέτα” σε «Βοσινάκη», 100 «εθελούσιες» στη Frigoglass, δραστική μείωση συμβασιούχων σε μεγάλες μονάδες όπως η Amstel και η 3E το 2010, υπολειτουργία και απαξίωση των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων – εργοστάσιο ΕΒΟ στο Αίγιο. Ίδια η εικόνα και στους τομείς της γεωργικής και της κτηνοτροφικής παραγωγής. Ειδικά στις πυρόπληκτες περιοχές της Ηλείας, αυτό συνοδεύεται με ξερίζωμα του αγροτικού πληθυσμού από τον τόπο του και μετανάστευση προς τις πόλεις ως άνεργο δυναμικό.

Δεν υπάρχει ΕΣΠΑ

Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων συρρικνώνεται και σημαντικές για την Περιφέρεια υποδομές παραπέμπονται στο ΕΣΠΑ, τα κονδύλια του οποίου έχουν προγραφεί σε μεγάλο ποσοστό για ανολοκλήρωτα έργα προηγούμενων προγραμματικών περιόδων. Επί της ουσίας δεν υπάρχει ΕΣΠΑ για τη Δυτική Ελλάδα, καθώς τα λεφτά έχουν ήδη δεσμευτεί. Την ίδια στιγμή μόνο οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι (προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση) μειώθηκαν φέτος στη Δυτική Ελλάδα κατά 35%.

Επίσης μεγάλες τουριστικές μονάδες (γήπεδα γκολφ στον Καγιάφα, στο προστατευόμενο οικοσύστημα, μαρίνα, Αντίρριο), σύμφωνα με πληροφορίες, αποτελούν πεδία ενδιαφέροντος για το κινεζικό κεφάλαιο, όπως και το νέο λιμάνι της Πάτρας, που είναι έτοιμο εδώ και έναν χρόνο και δεν λειτουργεί. Τέλος, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα των fast track επενδύσεων, με τελευταίο παράδειγμα τον Αστακό, που ευτυχώς δεν υλοποιείται.

Διόδια

Ληστρική εκμετάλλευση του οδικού δικτύου και αποικιοκρατικού τύπου συμβάσεις απαντώνται σε όλη την Περιφέρεια: Γέφυρα Α.Ε., Ολυμπία Οδός, Ιόνια Οδός. Έργα από το Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων προπληρώνονται από τους πολίτες μέσω των διοδίων. Η Γέφυρα Α.Ε. (η γαλλική Vinci) είχε έσοδα 51,2 εκατ. ευρώ το 2009. Αυτό σημαίνει ότι η απόσβεση ολοκληρώνεται τα επόμενα 5 χρόνια και της μένουν 24 χρόνια για να εκμεταλλεύεται τη γέφυρα βγάζοντας περίπου 1,6 δισ. ευρώ καθαρά! Το αντίτιμο διέλευσης είναι από τα ακριβότερα στον κόσμο (12,20 ευρώ).

Αντίστοιχα και με την Ολυμπία Οδό (Πατρών – Κορίνθου), η οποία θα τοποθετήσει έξι νέους σταθμούς διοδίων με την ολοκλήρωση του έργου. Επίσης, το τμήμα της χάραξης Πάτρα – Πύργος περνά μέσα από την προστατευόμενη περιοχή του Καϊάφα (η χάραξη έγινε έτσι για να εξυπηρετήσει την επένδυση με τα γήπεδα γκολφ, που, προς το παρόν, ματαίωσαν οι κινητοποιήσεις των κατοίκων). Τέλος, το δημόσιο σιδηροδρομικό δίκτυο στην περιοχή ουσιαστικά καταργείται, αφού το τρένο τώρα σταματά στο Ξυλόκαστρο και η νέα χάραξη δεν φτάνει ούτε μέχρι την Πάτρα -σταματά στο Ρίο-, ενώ για τη σύνδεση από Ρίο και μετά δεν υπάρχει προμελέτη του έργου και ο ΟΣΕ ξεπουλιέται.

Υγεία: Λουκέτο ή βορά στις εταιρείες

Χαρακτηριστική περίπτωση για την κατάσταση του τομέα της Υγείας είναι η 6η Υγειονομική Περιφέρεια, που έχει στην αρμοδιότητά της τέσσερις νέες περιφέρειες, ήτοι: 31 νοσοκομεία, 69 Κέντρα Υγείας, 25 Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας και 523 περιφερειακά ιατρεία. Με τον "Καλλικράτη" δεδομένο είναι ότι πολλές μονάδες υγείας θα οδηγηθούν σε “λουκέτο”, καθώς δεν θα μπορούν να καλυφθούν ούτε τα λειτουργικά έξοδά τους. Διαφορετικά το πιο πιθανό είναι να ιδιωτικοποιηθούν. Δηλώσεις ενδιαφέροντος υπάρχουν ήδη!

…Και ο υπόλοιπος πολιτικός χάρτης

Εθνικές εκλογές θυμίζει ο υπόλοιπος πολιτικός χάρτης της περιφέρειας, αφού τη διεκδικούν τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές, ο ένας εκ των οποίων είναι και στέλεχος της κυβέρνησης. Συγκεκριμένα:

Ο πρώην υφυπουργός Δικαιοσύνης Απόστολος Κατσιφάρας, νυν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αποτελεί τη “διορισμένη” επιλογή της κυβέρνησης στην Περιφέρεια. Ειδικά στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχει οργανωμένο μέτωπο ψηφοφόρων και στελεχών του ΠΑΣΟΚ, εναντίον του.

Τον Γιώργο Παπαναστασίου στηρίζει η Ν.Δ., η υποψηφιότητα του οποίου προκαλεί αντιδράσεις επί αντιδράσεων από γαλάζια στελέχη, ειδικά στην Αιτωλοακαρνανία. Σε πρόσφατο ντιμπέιτ δήλωσε ότι, μετά τον Χαρίλαο Τρικούπη, ένας Αιτωλοακαρνάνας είναι αυτός που θα δώσει λύση στο ζήτημα του σιδηροδρόμου.

Το ΚΚΕ στηρίζει τον Νίκο Καραθανασόπουλο, βουλευτή Αχαΐας.

Ο ΛΑΟΣ στηρίζει τον Αλέξανδρο Χρυσανθακόπουλο, βουλευτή Αχαΐας του ΛΑΟΣ και πρώην μέλος του ΠΑΣΟΚ.

Η Δημοκρατική Αριστερά στηρίζει τον Νίκο Τσούκαλη, βουλευτή Αχαΐας που εξελέγη με τον ΣΥΡΙΖΑ και πλέον εκπροσωπεί κοινοβουλευτικά τη Δημοκρατική Αριστερά.

Επιπλέον υπάρχει ο συνδυασμός "Αντίσταση Πολιτών Δυτικής Ελλάδας" με τον Βασίλη Χατζηλάμπρου, ενώ να σημειωθεί πως οι Οικολόγοι Πράσινοι στηρίζουν τον Κώστα Παπακωνσταντίνου και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τον κ. Δεσύλλα.

Τελευταία υποψηφιότητα, αυτή της Εθνικής Συσπείρωσης και του Χρήστου Ρήγα, με τον τελευταίο να παρελαύνει σε πλήθος ακροδεξιών ιστοτόπων, όπως αυτόν της Χρυσής Αυγής.

 ΠΗΓΗ: Ημερομηνία δημοσίευσης: 31/10/2010, Η ΑΥΓΗ, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=577366

Η κάρτα του πολίτη

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Aστυνομικός με 19 χρόνια προϋπηρεσία, αποτάχθηκε από την υπηρεσία του κατόπιν απόφασης της πειθαρχικής επιτροπής, επειδή αρνήθηκε λόγω της ορθόδοξης πίστης του, να παραλάβει την ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη. Δύο ακόμα αστυνομικοί που υπηρετούν στη Θεσσαλονίκη έχουν αρνηθεί και αυτοί να παραλάβουν τις νέες υπηρεσιακές ταυτότητες για θρησκευτικούς λόγους ακολουθώντας το παράδειγμα του συναδέλφου τους και αναμένουν να κινηθεί πειθαρχική δίωξη εναντίον τους, ενώ τρίτος αποχώρησε οικειοθελώς από την ΕΛ.ΑΣ. πριν από έναν μήνα τονίζοντας:

«Για να μην υποστώ όσα υπέστη ο συνάδελφος στην Αθήνα, που παραπέμπεται με το ερώτημα της απόταξης για τον ίδιο λόγο».

Ανάλυση των συμβάντων θα μπορούσε να οδηγήσει σε ερμηνείες πολύ διαφορετικές αναλόγως του οπτικού πρίσματος που θα χρησιμοποιηθεί γι’ αυτήν. Κάποιοι θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν τους αποταχθέντες ή υπό απόταξη αστυνομικούς ως μάρτυρες της πίστεως και όλους τους άλλους συναδέλφους τους ως ριψάσπιδες στο πεδίο της μάχης κατά της πίστεως. Οι πολλοί που ρέπουν προς τους παντοίους συμβιβασμούς θα υποστήριζαν ότι οι υποστάντες την τιμωρία καλλιέργησαν περιδεή συνείδηση και βλέπουν παντού εχθρούς της πίστεως. Η κάρτα του πολίτη, πιστεύουν, είναι ένα χρηστικό εργαλείο, το οποίο, όπως βεβαιώνουν οι εισηγητές του, θα συμβάλει στην διευκόλυνση των συναλλαγών σε πλείστους όσους τομείς. Μάλιστα κάποιοι εχθροί της πίστεως θα λοιδωρήσουν τους “φανατικούς”, οι οποίοι κάτω από κρίσιμες οικονομικές περιστάσεις θα θέσουν, παραμένοντες άνεργοι, σε δοκιμασία την οικογένειά τους.

 

            Ας εξετάσουμε τα πράγματα σε βάθος και με νηφαλιότητα.

 

Κατ’ αρχήν είναι πολύ θλιβερό το ότι δεν απεφάνθη ακόμη επί του θέματος η Ιεραρχία της Εκκλησίας λόγω της συνήθους αδράνειας, από την οποία χαρακτηρίζεται, αλλά και την έλλειψη διάθεσης προς αντιπαράθεση με την Πολιτεία, με την οποία συνέπλευσε από την παλιγγενεσία σε κατάσταση υποταγής στα πλαίσια της “νόμω κρατούσης Πολιτείας”. Τί πρέπει να κάνει ένας πιστός, όταν αντιμετωπίζει κρίση συνειδήσεως; Να περιμένει να αποφανθεί η Διοικούσα Εκκλησία, για να τοποθετηθεί επί του θέματος; Και αν αυτή δεν τοποθετείται, να ικανοποιείται με τον εφησυχασμό; Πρέπει να τονίσουμε ότι τον πιστό με ανησυχίες ο πνευματικός του πατέρας μπορεί επαρκώς να καθοδηγήσει, ώστε να επιλέξει στάση έναντι του θέματος που τον απασχολεί πριν η Δ. Εκκλησία αποφανθεί. Πόσοι όμως καταφεύγουν σε πνευματικό σήμερα; Και έχει ο πνευματικός πάντοτε την σύνεση ή σε περιπτώσεις σπεύδει αστόχως να καλύψει το κενό εκ της μη δράσεως της Δ. Εκκλησίας; Ερωτήματα βασανιστικά και δυσκολοαπάντητα.

Διάβασα με προσοχή ποιά είναι τα στοιχεία τα οποία θα αναγράφονται στην κάρτα του πολίτη. Φαίνονται βασικά και συνάμα λογικά. Άρα θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι η κάρτα θα αποτελέσει χρηστικό εργαλείο για τον πολίτη. Αυτό θα μπορούσε να με οδηγήσει σε εφησυχασμό, αν δεν είχα αποκτήσει άκρα καχυποψία έναντι της Πολιτείας, της οποίας η πολιτική υπαγορεύεται από κέντρα εκτός Ελλάδος κάθε άλλο παρά σκοπούντα στο καλό των λαών του πλανήτη. Το αντίθετο ή υπηρέτες (με το αζημίωτο) του συστήματος ή αφελείς εξακολουθούν να πιστεύουν. Ποιος εγγυάται ότι πέρα από αυτά τα στοιχεία που εδόθησαν στη δημοσιότητα, δεν θα περιλαμβάνονται και άλλα δεδομένα, επώδυνα αυτά, τα οποία δεν θα γνωρίζει ο κάτοχος της κάρτας; Έχω λόγους να εκφράζω τις επιφυλάξεις μου, καθώς βλέπω να γίνεται ολοένα και εντονότερος ο λόγος για παγκόσμια κυβέρνηση. Τι λοιπόν; Θα φέρω τον “φάκελλό” μου εν αγνοία μου σε εποχή που η Πολιτεία καυχάται ότι έκαψε τους φακέλλους των φρονημάτων των πολιτών και εξασφάλισε επί τέλους την ισότητα έναντι του νόμου; (Εδώ μπορεί να μας ξεφύγει χαμόγελο πικρίας, αν δεν έχουμε περάσει στο στρατόπεδο της αγανάκτησης)

Έρευνα που διενήργησα στο διαδίκτυο με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι οι πιστοί εκφράζουν κυρίως την ένστασή τους στην παρουσία του γραμμωτού κώδικα στην κάρτα, ενός απαραιτήτου πλέον στοιχείου για κάθε ηλεκτρονικό αρχείο με βάση κωδικούς αριθμούς. Η χωρίς επιστημονική εξήγηση επιλογή του αριθμού 666 (χξστ΄ στο βιβλίο της Αποκαλύψεως) για τον διαχωρισμό του γραμμωτού αριθμού (αρχή, μέσο, τέλος) οδηγεί αρκετούς πιστούς χριστιανούς στο να αποδέχονται ότι έχουμε εισέλθει σε αποκαλυπτικούς καιρούς (έσχατα της ιστορίας κατά την ορθόδοξη θεολογία) και κατά συνέπεια οφείλουν αυτοί να ετοιμάζονται, ώστε να αντέξουν κατά τη στιγμή του πειρασμού, δηλαδή στο σφράγισμα που θα επιβάλουν οι δυνάμεις του αντιχρίστου. Το σφράγισμα (χάραγμα στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο) με βάση τις εξελίξεις στην ηλεκτρονική και πληροφορική θα είναι η πλήρης υποκατάσταση των πλαστικών καρτών με εμφυτευμένο μικροεπεξεργαστή (τσιπ επί το ελληνικότερον), χωρίς τον οποίο δεν θα είναι δυνατή, σύμφωνα με το βιβλίο της Αποκαλύψεως, ουδεμία συναλλαγή, καθώς το χαρτονόμισμα θα εξαφανιστεί από τις συναλλαγές, όπως πλέον δέχονται όλοι και όχι μόνον οι πιστοί στο Ευαγγέλιο του Χριστού, αλλά και οι κάρτες συμπληρώνουμε εμείς. Η αποδοχή εμφύτευσης συνιστά κατά ερμηνεία του σχετικού χωρίου του θεοπνεύστου για τους χριστιανούς βιβλίου υποταγή στις δυνάμεις του αντιχρίστου. Υπό την έννοια αυτή η άρνηση της παραλαβής της κάρτας συνιστά είδος προπόνησης έναντι του αγώνος του τελικού σταδίου.

Θα μπορούσε κάποιος κριτικά ιστάμενος έναντι της Εκκλησίας να υποθέσει ότι η επιλογή του αριθμού 666 έγινε από κύκλους, οι οποίοι πρόσκεινται στη λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων (αυτή αναγνωρίζεται από πολλούς και όχι μόνο από μέλη της Εκκλησίας) με σκοπό να τρομοκρατήσει τους πιστούς για επερχόμενο διωγμό και δεν συνιστά εκπλήρωση προφητείας. Είναι όντως λογική η άποψη, γι’ αυτό και δεν πρέπει οι χριστιανοί να εκδηλώνουν πανικό ενώπιον των εξελίξεων. Σε καιρούς προδρόμους διωγμού απαιτείται νήψη, ταπείνωση και μετάνοια. Η πλήρης περιεργείας ερώτηση των μαθητών προς τον Χριστό περί του πότε θα συμβούν αυτά έλαβε σαφή απάντηση. Και όμως πόσοι σπεύδουν να προσδιορίσουν λίαν προσεχές έτος για όσα θα συμβούν μη συνειδητοποιώντας ότι κινδυνεύουν να γίνουν καταγέλαστοι. Και πόσοι άλλοι τρέμουμε για να φανεί πόσο μας λείπει η πίστη. Έτσι παραμελούμε την άσκηση, την τόσο επιβεβλημένη για να σταθούμε εδραίοι κατά την ώρα του πειρασμού.

Τώρα που η Εκκλησία βρίσκεται υπό εμφανή διωγμόν πλέον (και ας λένε οι εχθροί της Εκκλησίας και οι αδιάφοροι ότι η Εκκλησία είναι ένα με το κατά καιρούς κατεστημένο), ας αναλογισθούμε τις προσωπικές μας ευθύνες για την πορεία της κοινωνίας μας. Κλήρος και λαός, μεγάλοι και μικροί στηρίξαμε ένα σύστημα άκρως αντιευαγγελικό, το οποίο παραχάραξε πλείστες όσες αρχές του Ευαγγελίου του Χριστού. Όταν το σύστημα εδίωκε άλλους και συνέτασσε τους κλασικούς φακέλλους φρονημάτων, όταν το σύστημα καταδίκαζε στην ανέχεια ολόκληρους λαούς, οδηγούσε στον θάνατο από πείνα εκατομμύρια παιδιά, καθιστούσε άλλα εκατομμύρια παιδιών σεξουαλικούς δούλους εμείς δεν βλέπαμε, δεν ακούγαμε, δεν γνωρίζαμε. Εμείς είμασταν πολίτες νομοταγείς. Αναλωθήκαμε στην πολεμική κατά του ιδεολογικού υλισμού και καταναλωθήκαμε από τον πρακτικό υλισμό. Τώρα το σύστημα δεν μας έχει πλέον ανάγκη και στρέφεται εναντίον μας. Ναι, θα έρθει διωγμός κατά των πιστών. Και εμείς ακόμη στην προσωπική μας ζωή παραμένουμε αιχμάλωτοι του συστήματος για μια δίμηνη σύμβαση του παιδιού μας, για την προσωπική ανέλιξη στον εργασιακό μας χώρο, για μια άνετη καταναλωτική ζωή! Εγκαταλείψαμε την άσκηση, βρήκαμε μύριες παρακάμψεις του “Γολγοθά” και στην πραγματικότητα τρέμουμε μη χάσουμε τα κεκτημένα. Πώς λοιπόν να αντέξουμε στον πειρασμό, αφού έχουμε ξεχάσει ότι “οι ευσεβώς θέλοντες ζην διωχθήσονται”;

Εκείνο που δεν προσέξαμε όσο θα έπρεπε είναι το ότι το βιβλίο της Αποκαλύψεως κλείνει με παιάνα θριάμβου: “Ενίκησεν το αρνίον το εφαγμένον”! Αλλά της αναστάσεως προηγείται πάντοτε η σταύρωσις.

                                                                                   

“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 31-10-2010                   

 

 

 

Σύμφωνα με απόφαση του υπουργού Εσωτερικών, Γιάννη Ραγκούση, όλοι οι Έλληνες πολίτες μέχρι το τέλος του 2011 θα πρέπει υποχρεωτικά να παραλάβουν την κάρτα του πολίτη. Πρώτοι από όλους θα πρέπει να πάρουν την κάρτα οι υπηρετούντες στα σώματα ασφαλείας…. είπε….

"…Το ΙΝΚΑ θα χρησιμοποιήσει κάθε νομικό μέσο, αλλά καλεί από τώρα τους πολίτες σε ετοιμότητα αν χρειαστεί, για να μην παραλάβουν τέτοιες κάρτες, με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα και τις διακηρύξεις των δικαιωμάτων του Ανθρώπου…"

1ο Θέλει να αντικαταστήσει την Ταυτότητα την με «κάρτα πολίτη», που πολύ σωστά έχει χαρακτηριστεί Κάρτα Φακελώματος του Πολίτη, η οποία μάλιστα δεν έγινε δεκτή στην Αγγλία, λόγω μεγάλου και άσκοπου κόστους και των αντιδράσεων για την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

Αυτή η κάρτα προγραμματίζουν να ενημερώνεται με κάθε αλλαγή στην οικονομική κατάσταση (ακίνητα, κινητές αξίες, λογαριασμοί, οφειλές), οικογενειακή κατάσταση, κατάσταση υγείας (φάρμακα, εισαγωγές σε νοσοκομεία, κληρονομικό ιστορικό), μετακινήσεις ταξίδια κτλ.

Όλα τα προηγούμενα θα εμφανίζονται σε «ενιαία οθόνη». Αναφέρουν ότι ο ίδιος κάτοχος «θα μπορεί να έχει πρόσβαση στα στοιχεία του από το Διαδίκτυο» – λες και δεν τα ξέρει. Θα έχει όμως και το κράτος πρόσβαση και μάλιστα σε τομείς που μέχρι σήμερα δεν επιτρέπεται. Εννοείται ότι πρόσβαση θα «αποκτήσουν» όλοι οι μεγάλοι προμηθευτές (πολυεθνικές, ασφαλιστικές, τράπεζες, διαγνωστικά κέντρα, πολυκλινικές, ιδιωτικά γραφεία «εύρεσης εργασίας», ενοικίασης εργαζομένων, εισπρακτικές ) και βέβαια οι χάκερς.  Είναι γνωστό ότι το διαδίκτυο είναι και θα είναι πάντα διάτρητο.  

2ο Θέλει να επιβάλλει υποχρεωτικά σε όλες τις συναλλαγές την «κάρτα των συναλλαγών», που και αυτή έχει χαρακτηριστεί Χαφιές του Καταναλωτή, και αυτή δεν έγινε δεκτή ούτε καν από τον αρμόδιο επίτροπο της φορολογίας της ΕΕ.

Τη δεύτερη κάρτα επιδιώκουν να την έχει συνέχεια ο καταναλωτής (από ποια μέχρι ποια ηλικία άραγε;) για να καταγράφεται η κάθε συναλλαγή: το προϊόν ή η υπηρεσία, ο χρόνος και η χρηματική της αξία. Είναι προφανές ότι με αυτό τον τρόπο, και επειδή κάθε προϊόν διαθέτει μπαρ-κοντ – με μία αναγωγή στα προϊόντα που αγοράζει – θα είναι γνωστά τα πάντα ανεξαιρέτως, για τον πολίτη – καταναλωτή: Οι συνήθειές του, τα πιστεύω του, η σεξουαλική του ζωή . η υγεία του κλπ.

Με αυτές τις υποχρεωτικές κάρτες ουσιαστικά δρομολογούν να καταργηθεί το Τραπεζικό Απόρρητο, το Ιατρικό Απόρρητο, και γενικά κάθε είδους απόρρητο στην ιδιωτική ζωή, θα ενοποιηθούν όλοι οι αριθμοί (ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, κτλ) και θα μετατραπεί ο πολίτης σε έναν ανθρωποαριθμό.

Το ΙΝΚΑ δηλώνει κάθετα ότι δεν θα δεχτεί τον Μεγάλο Αδελφό, δεν έχει να διαπραγματευτεί και να διαβουλευτεί την αξιοπρέπεια του πολίτη – καταναλωτή και καταδικάζει απερίφραστα τα προτεινόμενα μέτρα. Καλεί όλες οργανώσεις πολιτών, τους συνδικαλιστικούς και τους επιστημονικούς φορείς και όλα τα πολιτικά κόμματα για να μην περάσει το φακέλωμα.

Το ΙΝΚΑ θα χρησιμοποιήσει κάθε νομικό μέσο, αλλά καλεί από τώρα τους πολίτες σε ετοιμότητα αν χρειαστεί, για να μην παραλάβουν τέτοιες κάρτες, με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα και τις διακηρύξεις των δικαιωμάτων του Ανθρώπου. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΥΠΟΜΕΝΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΦΤΩΧΙΑ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥΣ ΣΕ ΤΡΟΦΙΜΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ.

ΥΓ: Το Διαδίκτυο είναι χρήσιμο αλλού και όχι για φακέλωμα. Το ΙΝΚΑ έχει υποδείξει και πώς θα καταπολεμηθεί η Γραφειοκρατία και πώς θα εντοπιστούν οι φοροφυγάδες, που άλλωστε είναι γνωστοί. Τα επιχειρήματα αυτά είναι κουκούλες προσχήματα.

Το τσιγάρο που κρατάς…

 

Του φιλαλήθη/philalethe00

 

 

Ως γνωστόν δε, οι καταστηματάρχες μερών εστίασης, ψυχαγωγίας, καφενείων, καφωδείων κτλ., απεφάνθησαν ότι δεν θα τηρήσουν, εξ αρχής τουλάχιστον, την απαγόρευση την αυστηρή του Υπουργείου: θέλουν μεταβατική περίοδο(πατήστε εδώ για την είδηση) .

Τα πράγματα σχετικά με το θέμα του καπνίσματος δεν είναι πια και τόσο άσχημα όσο μας τα παρουσίαζε μία ορισμένως μικροαστική ψευδοχριστιανική αυτονομημένη (και για αυτό περίπου μηδενιστική) ηθική· αυτή, δηλαδή, που θέλει τους καπνίζοντες -ιδιαίτερα δε τις καπνίζουσες-, όπως και τους έχοντες ενώτιον (ενώτιον =”σκουλαρίκι”) κτλ. να είναι αλητάμπουρες ή “νυμφίδια” και τα τοιαύτα [-ενώ παράλληλα ο τραπεζίτης είναι ένας εύφημος άνδρας της τοπικής κοινωνίας, όπως βέβαια και του συνοικιακού κομμωτηρίου…]. Θα ήθελα να σας το δείξω αυτό μέσω δύο μορφών χαρακτηριστικών για εμάς εδώ, του “καπνιστή” έως τινός σημείου Φώτη Κόντογλου, και της -ομοίως- Οσίας Μαρίας Σκομπτσόβα, της έχουσας ακολουθήσει το τραχύ, αλλά και συγκλονιστικά όμορφο μονοπάτι της “αντισυμβατικής αγιότητας” της τόσο κοινής και συχνής στην ρωμαϊικη και ρωσική Ορθόδοξη αγιότητα…

Έτσι, λοιπόν, ο Φώτης Κόντογλου έχει πολλά να μας διδάξη εδώ. Έζησε σε μια εποχή που προφανώς δεν υπήρχε η σημερινή άποψη για τον καπνό και το κάπνισμα· οι καπνοβιομηχανίες έκαναν το bamboozling (=περιπαιγμός) των καταναλωτών τους, όπως ακριβώς σήμερα κάνει η φαρμακοβιομηχανία, λ.χ. σε όλη της την χαοτική έκταση.  Αφήστε δε που τα περίφημα δικαιώματα του καταναλωτή αναπτύχθηκαν αρκετά αργά, μετά την δεκαετία του ’60 και ειδικότερα τον J. F. Kennedy, κατά την οποία απεβίωσε, όχι ακόμη 70ετής, ο μεγάλος – με όλη την θέρμη της άφοβης καρδιάς του- υπέρμαχος της Ορθόδοξης Παράδοσης, λογοτέχνης, μεταφραστής, δοκιμιογράφος, αγιογράφος.

Ο Κόντογλου, λοιπόν, ήταν καπνιστής. Παράλληλα, όμως, έψαχνε και μελετούσε πολύ “ψαγμένα”, εξεζητημένα κείμενα Πατερικά, Αγίων· ποιος, λ.χ., ξέρει την “Αντιφώνησιν” του Αγίου (τότε, δεν είχε εισέτι αναγνωρισθεί) Αθανασίου του Παρίου(του “Κολλυβά”, της Φιλοκαλικής Αναγέννησης) ; Κι’ όμως, ο Κόντογλου την γνωρίζει μέσα-έξω και την προτείνει και σε φίλους του. Έτσι, μελετώντας για ένα κείμενό του για κάποια εφημερίδα όπου έγραφε τακτικά και συστηματικά (πρέπει να ήταν η “Ελευθερία”, αν δεν με απατάει η μνήμη), έπεσε πάνω στις συμβουλές του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, ο οποίος προσπαθούσε να μεταποιήση επί το Ορθοδοξώτερον τα διάφορα, ανόητα και κακόδοξα, “χριστιανικά” “savoir vivre” που ερχόντουσαν από την προτεσταντική Ευρώπη και έγραφε συμβουλές ηθικού τύπου σε βιβλία του όπως “Η Χρηστοήθεια των Χριστιανών” και “Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον” (που ο Γιανναράς θεώρησε κατεξοχήν Δυτικά, αλλά εσφαλμένα). Στο τελευταίο είναι που πρέπει να ανακάλυψε, λοιπόν, μία συμβουλή που μιλάει για το κάπνισμα, μας λέει ο φίλος του και καθηγητής Φιλοσοφίας στις ΗΠΑ (με μεγάλο έργο και αγιολογικό) Κ. Καβαρνός. Ο ίδιος ο Κόντογλου το έκοψε εκείνη την περίοδο και είπε στον φίλο του ότι, περίπου, το έκοψε με οργή, αμέσως, μόλις ακριβώς κατάλαβε ότι του κάνει κακό και δεν τον ωφελεί. Αλλά σκεφτείτε, αυτά συνέβησαν όταν ο Κόντογλου ήταν σε ηλικία σχετικώς μεγάλη… Δεν συνέβη κάτι τέτοιο την εποχή που γυρνούσε με πείνα και δίψα από την Ευρώπη (Γαλλία), λ.χ…. Γεγονός είναι ότι, αφού γνώρισε την αλήθεια, εμβιωματική ή συμβουλευτική, υπάκουσε σε αυτήν… Αλλά δεν παύει, βέβαια, η διαδρομή αυτή του καπνιστή να υφίσταται…

Το ίδιο συνέβη με την Οσία Μαρία Σκομπτσόβα, που μαρτύρησε στα στρατόπεδα Συγκέντρωσης, εξ ου και λέγεται Αγία Μαρία του Ravensbruck. Αυτή είναι γνωστό, ότι, ούσα μοναχή ακόμη (ο μοναχισμός της ήταν “κοινωνικός”, πράγμα κατάλληλο κατά τον θαυμάσιο Μητροπολίτη Ευλόγιο του Παρισιού), ενίοτε και με τα ράσα, κάπνιζε κάποιο τσιγάρο… Ακόμη, αυτό που σκανδάλιζε κάποιους που ήσαν πιο ηθικιστές, ήταν ότι το έκανε φανερά… Αυτοί θεωρούσαν ότι είναι πολύ κακό πρότυπο αυτή η συμπεριφορά, ενώ η Αγία είχε ένα χαρακτήρα ιδιαίτερα επαναστατικό και αγιακά και ταπεινά/διακονητικά αντισυμβατικό, που παρ’ όλ’ αυτά και παρά τις προσδοκίες του Νικολάι Μπερντιάεφ (βλ. και φωτό στο ιστολόγιο παραπλεύρως), δεν την εμπόδισε καθόλου από το να διατηρήσει το μοναχικό σχήμα, και να αντέξη το πραγματικά υπερκόσμιο μαρτύριό της στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, πολλές φορές νηστεύοντας (!) συνάμα ή τις τεράστιες ευθύνες της φροντίδας ανθρώπων αστέγων, “περιθωριακών”, πρώην εγκλείστων σε “άσυλα” (που έβρισκε τεχνικές να ελευθερώσει) στο περίφημο σπίτι της οδού ντε Λουρμέλ, κ.π.ά…

Όλα αυτά, βέβαια, μην νομίσετε ότι τα λέμε για δικαίωση του πράγματος, δικαίωση της όποιας υποδούλωσης στα λεγόμενα ψεκτά πάθη που έγινε συνώνυμο της αλλόκοτης εποχής μας. Αλλά τα λέμε, διότι “όσο γνωρίζεις πιο βαθιά, τόσο αγαπάς πιο πλέρια”…  Έτσι..;

Η κρίση του χρέους στην Ευρώπη είναι πολύ πιο βίαιη

από ό,τι εκείνη που πλήττει σήμερα τις αναδυόμενες χώρες του Νότου

Του Ram Etwareea

(Αναθεωρημένη εκδοχή, με ευθύνη του Ερίκ Τουσέν, άρθρου που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα της Ελβετίας Le Temps, την Πέμπτη 21 Οκτωβρίου 2010)

Ο Ερίκ Τουσέν, ειδικός του χρέους του Τρίτου κόσμου, εκτιμά ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να κηρύξει στάση πληρωμών και να πραγματοποιήσει έναν έλεγχο (audit) του χρέους της για να εξακριβώσει την ευθύνη των πιστωτών προκειμένου να μειώσει ριζικά τον όγκο του χρέους της.

Η καταχρέωση της Ευρώπης είναι σοβαρότερη από εκείνη των χωρών της Νότιας Αμερικής. Για τις περισσότερες από αυτές, το ποσοστό του εξωτερικού χρέους σε σχέση με το ακαθάριστο εσωτερικό προϊόν φτάνει το 40% το 2010. Στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στη Πορτογαλία ή στην Ιρλανδία, ξεπερνάει, και κατά πολύ, το 100%.

Παρόλο που οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επικεντρώνονται στο δημόσιο χρέος, είναι το ιδιωτικό χρέος που είναι το πιο υψηλό. Στην Ισπανία, το δημόσιο χρέος δεν αντιπροσωπεύει παρά το 17% του συνολικού χρέους. Εξάλλου, η αύξηση του δημόσιου χρέους στην Ευρώπη είναι το αποτέλεσμα τριών παραγόντων:

της φορολογικής αντιμεταρρύθμισης που άρχισε στη δεκαετία του 1990 και που περιόρισε τα έσοδα του Κράτους κάνοντας δώρα στους πλουσίους και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Του κόστους της διάσωσης των ιδιωτικών τραπεζών από τις κυβερνήσεις από το 2007 και τέλος της μείωσης των φορολογικών εσόδων εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης του 2009. Ενώ οι κοινωνικές δαπάνες των ευρωπαϊκών Κρατών δεν αποτελούν στο παραμικρό την αιτία της αύξησης του δημόσιου χρέους, είναι ακριβώς αυτές που βρίσκονται στο στόχαστρο των σχεδίων λιτότητας. Εξάλλου, το τεράστιο χρέος των ιδιωτικών επιχειρήσεων κινδυνεύει, αν δεν λάβουμε τα μέτρα μας, να μετατραπεί αύριο σε δημόσιο χρέος.

Αυτή είναι εκτίμηση που κάνει ο Ερίκ Τουσέν, οικονομολόγος και ιστορικός ειδικευμένος στα δημοσιονομικά των χωρών του Νότου από τη δεκαετία του 1980. Σύμφωνα με αυτό το Βέλγο εμπειρογνώμονα που δραστηριοποιείται στην Επιτροπή για την ακύρωση του χρέους του Τρίτου κόσμου, η Ελλάδα θα έπρεπε να κηρύξει στάση πληρωμών, να πραγματοποιήσει ένα audit του χρέους της προκειμένου να εξακριβώσει την ευθύνη των πιστωτών και να επαναδιαπραγματευτεί την αποπληρωμή επιβάλλοντας μια ριζική μείωση του χρέους της. Περαστικός από τη Γενεύη για να συζητήσει το τελευταίο βιβλίο του*, τόνισε ότι αυτή η λύση θα γλύτωνε τη χώρα από τη λιτότητα που επέβαλαν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), και η οποία τιμωρεί έναν ολάκερο πληθυσμό. Καμιά δεκαριά χώρες της Ευρώπης είναι σήμερα με τον ορό του ΔΝΤ στο χέρι.

«Πολλά δάνεια χορηγήθηκαν στην Ελλάδα για να χρηματοδοτηθεί η αγορά στρατιωτικού υλικού από τη Γαλλία και τη Γερμανία, εξήγησε ο Ερίκ Τουσέν. Μετά από το ξέσπασμα της κρίσης, το στρατιωτικο-βιομηχανικό λόμπι πέτυχε μάλιστα να διατηρηθεί ο αμυντικός προϋπολογισμός ενώ οι κοινωνικές δαπάνες μειώθηκαν για πάνω από 20%». Υπενθύμισε ότι στο μέσο της ελληνικής κρίσης στις αρχές αυτού του χρόνου, ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογκάν, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, μιας χώρας που διατηρεί τεταμένες σχέσεις με τον έλληνα γείτονά της, πήγε στην Αθήνα και πρότεινε τη μείωση κατά 20% του στρατιωτικού προϋπολογισμού των δυο χωρών. Η ελληνική κυβέρνηση δεν άδραξε την ευκαιρία που της δόθηκε. Της ασκήθηκε πίεση από τις γαλλικές και γερμανικές αρχές που ήθελαν να προωθήσουν τις εξαγωγές όπλων τους.

Πρέπει να προσθέσουμε τα πολλά δάνεια τραπεζών, κυρίως γερμανικών και γαλλικών, στις ελληνικές ιδιωτικές επιχειρήσεις και στις ελληνικές αρχές στη περίοδο 2008-2009. Αυτές οι τράπεζες δανείστηκαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με χαμηλά επιτόκια και κατόπιν δάνεισαν την Ελλάδα με υψηλότερα επιτόκια, πράγμα που τους επέτρεψε να αποκομίσουν σημαντικά κέρδη κοντοπρόθεσμα. Δεν τους απασχολεί η ικανότητα των δανειοληπτών να αποπληρώσουν μεσοπρόθεσμα το δανεισμένο κεφάλαιο. Οι ιδιωτικές τράπεζες φέρουν λοιπόν ένα πολύ μεγάλο μέρος της ευθύνης για το υπερβολικό χρέος. Τα δάνεια των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ στην Ελλάδα δεν σέβονται τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, χρησιμεύουν για να εξοφληθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που κινδύνεψαν εξαιτίας της τυχοδιωκτικής δανειακής πολιτικής τους, τονίζει ο Ερίκ Τουσέν.

Όταν ο Ερίκ Τουσέν συνιστά τη παύση πληρωμών, ξέρει για τι μιλάει. Μετείχε σε μια επιτροπή audit (ελέγχου) του χρέους του Ισημερινού που συγκροτήθηκε μετά από την αλλαγή κυβέρνησης σε αυτή τη χώρα. «Διαπιστώσαμε ότι πολλά δάνεια είχαν χορηγηθεί κατά παραβίαση των στοιχειωδών κανόνων. Το Νοέμβριο του 2008, η νέα κυβέρνηση βασίστηκε στην έκθεσή μας και ανάστειλε την αποπληρωμή του χρέους με τη μορφή ομολόγων που ήταν ληξιπρόθεσμα τα μεν το 2012, τα δε υπόλοιπα το 2030. Τελικά, η κυβέρνηση αυτής της μικρής χώρας της Λατινικής Αμερικής βγήκε νικήτρια από την αναμέτρησή της με τις βορειοαμερικανικές τράπεζες που κατείχαν ομόλογα του χρέους του Ισημερινού. Εξαγόρασε για ένα δισεκατομμύριο δολάρια τίτλους αξίας 3,2 δισεκατομμυρίων. Το δημόσιο θησαυροφυλάκιο του Ισημερινού εξοικονόμησε έτσι περίπου 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια από το απόθεμα του χρέους στα οποία πρέπει να προστεθούν τα 300 εκατομμύρια δολάρια των ετήσιων τόκων που δεν πληρώνονται πια από το 2008. Αυτό προσέφερε νέα οικονομικά μέσα στη κυβέρνηση προκειμένου να αυξήσει τις κοινωνικές δαπάνες για την υγεία, την εκπαίδευση, τη βοήθεια στους φτωχούς».

Ο εμπειρογνώμων αναφέρει επίσης το παράδειγμα της Αργεντινής που αρνήθηκε να αποπληρώσει το χρέος της από το 2001 μέχρι το 2005 επικαλούμενη την ευθύνη των πιστωτών. «Χάρη στο μονομερές της μορατόριουμ για τους τίτλους του χρέους ύψους σχεδόν 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η χώρα μπόρεσε να επενδύσει τους πόρους της και να επιστρέψει στην ανάπτυξη, πρόσθεσε ο Ερίκ Τουσέν. Η Αργεντινή έχει ακόμα ένα χρέος 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς τα μέλη της Λέσχης του Παρισιού. Από το Δεκέμβριο 2001, δεν κάνει πια καμιά πληρωμή στα μέλη της Λέσχης του Παρισιού και δεν έχει πάθει το παραμικρό. Η Λέσχη του Παρισιού αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα των βιομηχανικών χωρών και δεν θέλει να προκαλέσει θόρυβο γύρω από τη μη εξόφληση του χρέους της Αργεντινής επειδή φοβάται μην ακολουθήσουν το παράδειγμά αυτής της χώρας και άλλες κυβερνήσεις». Η ίδια η Ελλάδα ήταν σε κατάσταση στάσης πληρωμών για πάνω από 60 χρόνια κατά το 19ο αιώνα και στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.

Το ΔΝΤ έχει άδικο

Σύμφωνα με τον Ερίκ Τουσέν, το ΔΝΤ έχει πέρα για πέρα άδικο όταν συνιστά μια θεραπεία λιτότητας στις χρεωμένες χώρες της Ευρώπης, ακριβώς όπως το είχε κάνει με τις αναπτυσσόμενες χώρες. «Επιβάλλοντας δημοσιονομικές περικοπές και παγώνοντας την αγοραστική δύναμη σε καμιά δεκαριά χώρες, καταφέρει καίριο πλήγμα στα σχέδια ανάκαμψης που επέτρεψαν μια ανάκαμψη της δραστηριότητας μετά από τη κρίση, συνέχισε. Αυτό είναι εξωφρενικό στο μέτρο που στην Ευρώπη, η εσωτερική κατανάλωση αντιπροσωπεύει μέχρι το 70% του ΑΕΠ».

Ο Ε. Τουσέν παρατηρεί ότι όλες οι χώρες δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο με τη Γερμανία. Χάρη στη βιομηχανική της μηχανή και μια πολιτική συμπίεσης των μισθών, αυτή η χώρα πέτυχε να ενισχύσει τις εξαγωγές της. Σύμφωνα με τον Ερίκ Τουσέν, το ΔΝΤ, αλλά και η ΕΕ, εφαρμόζει τη «συναίνεση της Ουάσιγκτον» -την απορρύθμιση- στην Ευρώπη ενώ αυτή δεν έφερε καλά αποτελέσματα στις αναπτυσσόμενες χώρες. «Δεν βλέπω πώς τα μέτρα που απέτυχαν αλλού θα δώσουν διαφορετικά αποτελέσματα στην Ελλάδα, στην Ισπανία ή στη Πορτογαλία», μας δηλώνει.

Για τον Ερίκ Τουσέν, χώρες όπως η Ινδία, η Κίνα ή η Αργεντινή «πέτυχαν» χάρη σε πολιτικές στις οποίες το Κράτος συνέχισε να παίζει αποφασιστικό ρόλο στην οικονομία. «Η Ινδία, για παράδειγμα, αρνείται να ιδιωτικοποιήσει τους σιδηροδρόμους της. Η κυβέρνηση αφιερώνει σε αυτούς κολοσσιαία ποσά τον ένα χρόνο μετά τον άλλο, αλλά την ίδια ώρα, διατηρεί ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας και μια δημόσια υπηρεσία καλής ποιότητας. Αυτή η δημόσια επιχείρηση σιδηροδρόμων κάνει εξάλλου κέρδη κάθε χρόνο. Επίσης, παρά τις πολλές πιέσεις, η ινδική κυβέρνηση δεν απορύθμισε τον τραπεζικό τομέα, γεγονός που την προφύλαξε από τη χρηματοπιστωτική κρίση που ξέσπασε στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη από το 2007 και μετά», υπογράμμισε.

 

* Η κρίση, ποιες κρίσεις; (La crise, quelles crises?) Edition Aden, CETIM & CADTM, 285 σελίδες.

 

 

ΠΗΓΗ: 21 Οκτωβρίου 2010,

http://www.contra-xreos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=41:i-krisi-tou-xreous-stin-evropi&catid=1:articles-greek&Itemid=2

 Παραλειπόμενα του ΌΧΙ: Μπενίτο Μουσολίνι

 

Του φιλαλήθη/philalethe00

 

 

Ο Μουσολίνι είναι πράγματι αυτό: με μερικά γελοιωδώς ψεύτικα προπετάσματα, είναι ένας συνεπέστατος αμοραλιστής, συνεπειοκράτης, και είναι ένας ορθολογιστής. Δεν φαίνεται να αφήνει κανένα ηθικό ή πνευματικό στοιχείο να επηρεάσει την κρίση του, θεωρώντας προφανώς ότι έτσι “νικάει την ηθική”, όπως νομίζουν οι σημερινοί κουφιοκεφαλάκηδες για τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, π.χ.  αριστεροί αστοί πολιτιστικοί συντάκτες ή αυτοί που έλεγαν ανοησίες του τύπου “οι κρίσεις μας για τον ντε Σαντ μας κρίνουν”.

Ο Μουσολίνι, ακόμη, θέλει να ανασυστήσει το αρχαίο ρωμαικό πάνθεο, και την αίγλη της αρχαίας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και το Κράτος θα λατρεύεται και πάλι στο πρόσωπό του. Όλα αυτά πηγαίνουν μαζί. Αλλά η πραγματικότητα και όχι οι γελοίες υπεραπλουστεύσεις των δογμάτων των Ρεαλιστών μας δείχνει ότι “η μεγαλωσύνη των εθνών δεν μετριέται με το στρέμμα”…

Έτσι, ο ιταλικός στρατός, υποστηρίζοντας μια ολοφάνερα μηδενιστική απειλή εναντίον ενός ανίσχυρου αντίπαλου, κόντρα σε κάθε ρεαλιστική εκτίμηση, ηττάται κατά κράτος, με περιοχές της Β. Ηπείρου να ανακαταλαμβάνονται κτλ.. Όμως, πριν από αυτό, υπήρξαν ορισμένες αφορμές, οσοδήποτε αστείες. Μία από αυτές αφορούσε κάποιες μειονότητες που το ελλαδικό κράτος κατηγορείτο ότι καταπίεζε. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος στην “Νέα ελληνική ιστορία” γράφει τα εξής σημαντικά:

“Ιταλικά αεροπλάνα, επανειλημμένως και σε διάφορες θέσεις, βομβαρδίζουν μονάδες του ελληνικού στόλου στις ακτές της Κρήτης στις 18 Ιουλίου 1940, στη Ναύπακτο στις 31 του ίδιου μήνα, στον Κορινθιακό κόλπο στις 2 Αυγούστου. Η ιταλική κυβέρνηση δικαιολογείται ισχυριζόμενη ότι οι αεροπόροι της νόμισαν τα πλοία αυτά αγγλικά. Μολαταύτα ο ιταλικός τύπος αρχίζει συκοφαντική εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας, ότι καταπιέζει τις αλβανικές μειονότητες, ότι δεν τηρεί την ουδετερότητα κλπ.” (σ.413, εκδ. Βάνιας, 2005  Θεσ/νίκη)

Έτσι, λοιπόν, μαθαίνουμε το εξής σημαντικό που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σε ό,τι αποκαλείται στην Λογική “αναλογικό επιχείρημα”:  Οι προστάτες των μειονοτήτων ενδέχεται να είναι

α) φασίστες

β) υποκριτές

γ) υστερόβουλοι

δ) όλα αυτά μαζί.

Και ιδιαίτερα, σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι καταπιέσεις των μειονοτήτων αναφέρονται σε μέρη όπως οι διάφορες τακτικές εκθέσεις του Στέητ Ντηπάρτμεντ, ενώ γνωστότατος Τούρκος αξιωματούχος είχε αναφέρει την μειονότητα στην Κύπρο ως δημιουργηθείσα από το ίδιο το τουρκικό κράτος ως πρόσχημα εισβολής.

Βεβαίως, σε αυτά τα θέματα αναφέρονται και ποικίλες κρατικοδίαιτες Μ.Κ.Ο., οι οποίες, ακόμη και η Διεθνής Αμνηστία Διαφάνεια, χρεώνονται από το ελάχιστο αποπολιτικοποίηση των εγκλημάτων των νεοφιλελεύθερων δικτατορικών καθεστώτων έως χρηματοδότηση από μεγιστάνες του πλούτου (περίπτωση “Ιδρύματος Φορντ”), ώστε να εξυπηρετούνται σκοποί ιμπεριαλιστικοί.

Πλην αυτών, στα τοιαύτα αναφέρονται διάφορα “αριστερίστικα γκρουπούσκουλα”, που επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτό που είχε πει ο Μπερντιάεφ για τους μηδενιστές επαναστάτες του καθεστώτος της εποχής του: ότι τείνουν στο να γίνονται ως και ακραίοι εθνικιστές για οποιοδήποτε άλλο εθνικό ζήτημα πλην αυτών της Ρωσσίας. Παρόμοια λέει, άλλωστε, και ο (ύστερος) Κονδύλης.

Τα κλειδιά…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Όταν κάποιοι επίδοξοι κατακτητές αξίωσαν απ’ τους προγόνους μας να τους δώσουν τα κλειδιά της πόλης τους, εκείνοι αποκρίθηκαν: «Τα κλειδιά της πόλης μας είναι κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας. Ελάτε να τα πάρετε»!..

Και, να, που σήμερα κάποιοι ανάξιοι της ιστορικής και πολιτισμικής μας παράδοσης προσέφεραν τα κλειδιά της πατρίδας μας στο ΔΝΤ και τους εταίρους τους. Κι όχι μόνο χωρίς να προβάλλουν αντίρρηση και αντίσταση, αλλά και παρακαλώντας τους διαφεντευτές, να τα πάρουν…

Κι έρχονται, τώρα, να μας τρομοκρατήσουν από πάνω: Λέγοντάς μας πως αν δεν τους ψηφίσουμε θα μας πάνε σε εθνικές εκλογές. Για να αποτελειώσουν την, ήδη, διαλυμένη – απ’ τους ίδιους και τους γαλάζιους συνεταίρους τους – ελληνική οικονομία.

Κι εμείς τους απαντάμε: Το, αν θα πάτε ή δεν θα πάτε σε εθνικές εκλογές, είναι δικό σας θέμα… Αφού βέβαια, χωρίς ντροπή και χωρίς φιλότιμο μας κλέψατε την εμπιστοσύνη και πήρατε τα κλειδιά της ψήφου μας στις προηγούμενες εκλογές. Για να μας λέτε τώρα και να κάνετε ο, τι θέλετε.

Δικό σας θέμα και των «κυνικών» – όπως η λανθάνουσα γλώσσα του Πρωθυπουργού τους προσδιόρισε – εταίρων σας….  Και των ακόμη κυνικότερων «αγορών» των τοκογλύφων. Που – αλληλεγγύως – μας φορέσατε χειροπόδαρα τις αλυσίδες του δυσβάστακτου χρέους και των οδυνηρών συνεπειών του.

Και δικός μας λογαριασμός είναι να διεκδικήσουμε με το κλειδί της ψήφου μας και να ξαναπάρουμε πίσω τα κλειδιά της πατρίδας μας. Τα κλειδιά της εθνικής μας ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας. Τα κλειδιά της εθνικής και πολιτισμικής μας ασφάλειας. Και της ίδιας μας της ψυχής! Που και αυτή ταλαιπωρείται και λεηλατείται άγρια απ’ το γαλαζοπράσινο συνάφι….

Γιατί το κλειδί της ψήφου μας αξιότιμοι κύριοι, είναι ο ιερότερος και πολυτιμότερος θησαυρός μας… Που αποκτήθηκε με θυσίες και αγώνες. Και αντιπροσωπεύει την προκοπή τη δική μας και του τόπου μας. Για να μπορούμε εμείς – και όχι κάποιοι άλλοι σε βάρος μας – να αποφασίζουμε για το παρόν και το μέλλον το δικό μας και των απογόνων μας.

Δικαίωμα, που – μέχρι τώρα – το σπαταλήσαμε, με απίστευτη αφροσύνη και επιπολαιότητα, πιστεύοντας στις απατηλές υποσχέσεις σας. Για να μας οδηγήσετε στο χείλος της αβύσσου….

Εσείς, αν κάποιος σας είχε κλέψει, έστω και μια φορά, θα του εμπιστευόσασταν το κλειδί του σπιτιού σας; Ασφαλώς όχι! Εμείς αυτούς, που μας κατακλέβουν και καταληστεύουν δεκαετίες, πώς είναι δυνατόν να τους εμπιστευθούμε!

Ύστερα από όσα πάθαμε είναι ποτέ δυνατόν να διαπράξουμε μια τόσο ασυγχώρητη αφροσύνη και επιπολαιότητα! Και αντί για τον ίσιο δρόμο της εθνικής αξιοπρέπειας ν’ ακολουθήσουμε το, χωρίς επιστροφή, μονοπάτι του Εφιάλτη!
Στο οποίο η Λερναία ύδρα της οικονομικής τρομοκρατίας των ντόπιων εφιαλτών και των διεθνών τοκογλύφων, σαν κοπάδι, μας σπρώχνει!

Δεν θα ‘μαστε «η» ντροπή γι’ αυτούς, που έδωσαν το αίμα τους, για να μας κληροδοτήσουν ελεύθερη πατρίδα; Και δεν θα επισύρουμε την οργή και τη αγανάκτηση και την κατάρα των ερχόμενων γενεών, που θα τις προδώσουμε!!!…

 

 

παπα-Ηλίας, 1-11-2010

http://papailiasyfantis.wordpress.com

ΤΙ  ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΣ  ΝΑ  ΚΑΝΟΥΜΕ  ΠΡΑΚΤΙΚΑ  ΕΔΩ  ΚΑΙ  ΤΩΡΑ;

 

Του  TheoTheoreio*

 

 

Με ρωτάνε τι προτείνω πρακτικά για αντίσταση στον κατήφορο που οδηγούν την Ελλάδα οι εχθροί της, από μέσα και από έξω.  Με ρωτούν τι θα πρότεινα να κάνουμε άμεσα, τώρα, για αρχή. 

Με ρωτούσαν και ανήμερα την 28^η Οκτωβρίου δυο παλικάρια! Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου, ότι ακόμα μια φορά ρωτούσαν τι να κάνουν τώρα, με τι να αρχίσουν το επόμενο λεπτό!  Σκέφτηκα και πάλι, “μπας και με δοκιμάζουν επειδή συνήθως εμφανίζομαι ότι έχω απαντήσεις για όλα;”

Είπα μερικά, όπως ότι δεν είμαι σίγουρος ότι γνωρίζουμε ποιος είναι ο εχθρός μας, είναι άραγε οι ξένοι που μαζί με τούς δικούς μας πολιτικούς εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρον το ότι σαν λαός δεν δίναμε ένα παρά και όλο κοιτάγαμε την ανεύθυνη καλοπέραση, τον πρόχειρο σχεδιασμό και τις κοντόφθαλμες λύσεις, ή είμαστε εμείς οι ίδιοι επειδή ακριβώς κοιτάγαμε την ανεύθυνη καλοπέραση,  τον πρόχειρο σχεδιασμό και τις κοντόφθαλμες λύσεις;  

Αλλά δεν μπήκα στην καθ’ αυτό πρακτική, είπα, “θα τα γράψω για όλους, μιά και καλή”. 

Και γράφω. 

Γενικά, όλο μιλάμε ατέλειωτα και λέμε πολλά.  Και συνήθως, όταν κάποιος ρωτάει για πρακτική, εννοεί λύσεις οικονομικές, ή πολιτικές, ή συσπειρώσεις, ή σύλλογο, ή κόμμα, ή δημοσιεύσεις, ή φυγή σε άλλον τρόπο ζωής ΠΧ, αυτοδύναμη ενεργειακά φυσική ανεξάρτητη ζωή, ή κάποιου είδους αγώνα με θυσίες και αντίσταση. 

Δηλ. παρ’ όλο που δεν το ομολογεί κανένας ευθέως, οι περισσότεροι όταν ρωτούν μια ερώτηση έχουν συνήθως και μια ιδέα τού πώς περίπου θα πρέπει να απαντηθεί αυτή η ερώτηση,  και αν η απάντηση δεν είναι στα μέτρα τους, απορρίπτεται ή ακούγεται ανιαρή.  Αμέσως, δεν υπάρχει ενδιαφέρον. 

Αν ζητάτε κάτι τέτοιο από μένα, κλείστε εδώ, μην προχωράτε. Αυτές οι παραδειγματικές, παραπάνω αναφερόμενες, συνήθως προκαθορισμένες, λύσεις είναι ανούσιες. 

Γιατί όλες αποτελούν δράση χωρίς κεφάλι.  Αποτελούν τερατογέννεση, όχι λύση. Και το βλέπετε αυτό, κανένας δεν καταφέρνει τίποτα. 

Εξηγώ,

Έχω ξαναγράψει ότι κάθε ύπαρξη, είτε γεννήθηκε φυσικά (π.χ. άνθρωποι), είτε γεννήθηκε νομικά (π.χ. επιχειρήσεις),  είτε συγκροτήθηκε τυχαία (π.χ. ένα οποιοδήποτε γκρουπ, ομάδα, παρέα, οτιδήποτε)  χρησιμοποιεί τρεις ισχυρές δυνάμεις, την κίνηση, το αίσθημα, και την διανόηση.  

Αλλιώς δεν μπορεί να εκδηλωθεί, δεν μπορεί να υπάρξει. ΠΧ, το γνωστό παράδειγμα τής Κοινωνίας. Κοινωνία υπάρχει. Άρα έχει και αυτή τρεις λειτουργίες:  σώμα με κίνηση, καρδιά με συναίσθημα και ζωή, και κεφάλι με διανόηση και κανονισμούς.  

Ποιο είναι το σώμα τής Κοινωνίας μας;  η χώρα με τούς ανθρώπους της, τούς πολίτες. Ποια είναι η καρδιά τής Κοινωνίας;  τι τής δίνει αίσθημα και ζωή;  η εργασία και οι κανονισμοί της, η οικονομική ζωή, η ανάπτυξη μέσω εργασίας.  

Ποιο είναι το μυαλό, η διανόηση τής Κοινωνίας;  ποιος κανονίζει τα τού σώματος τής Κοινωνίας;  η κυβέρνηση με τις τρεις εξουσίες.  

Ειδικά, ποια από τις τρεις εξουσίες κυβέρνησης είναι η λογική και η σκέψη;  ποιος σκέφτεται και ποιος κανονίζει;  ούτε η εκτελεστική που διεκπεραιώνει, ούτε η δικαστική που διορθώνει και εξισορροπεί.  Άρα η νομοθετική.  Το ίδιο συμβαίνει σε όποια άλλη υπαρκτή μονάδα ΠΧ, σε μια οικογένεια, ή σε ένα αεροπλάνο που ταξιδεύει. 

Άρα, όταν με ρωτάτε για λύση, και ήδη προκατειλημμένοι εννοείτε δράση, είναι σαν να ζητάτε να έχετε ένα σώμα (δράση), χωρίς πρώτα να έχετε το κεφάλι, ούτε και την καρδιά. 

Τι θα πει λύση;  τι εννοείς να κάνουμε κάτι  χωρίς να έχεις πρώτα διαγράψει και το ποιος θα καθοδηγήσει (διανόηση), και πού θα βρεθεί η όρεξη και η δύναμη (αίσθημα) για δράση ; 

Αυτό που συνήθως αναζητούμε, το ποια θα είναι αυτή η δράση, έρχεται πάντα τελευταίο.  Και όμως το αγνοούμε γιατί δεν γνωρίζουμε την απλή παραπάνω αρχή των τριών δυνάμεων. 

Μερικοί όμως διαισθάνονται την έλλειψη αυτή, ότι δηλ. κάτι λείπει με το να ζητούν δράση.  Το διαισθάνονται και μιλάνε για ηγέτη.  Λένε, “δεν υπάρχει ένας, ρεεε ένας, να ηγηθεί να μάς γλυτώσει;” Εννοούν με αυτό, να υπάρξει ένα μυαλό, ένας ηγέτης, που θα μάς οδηγήσει, ελπίζοντας ότι αυτός και θα ξέρει τι να κάνει (διανόηση) και θα προκαλέσει ενθουσιασμό (αίσθημα) που θα επιφέρει την συγκρότηση για δράση. 

Και έτσι ψάχνουν για κάποιον που θα εξασφαλίσει αυτά που εμείς δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε, την Διανόηση και το Αίσθημα. Για Δράση είμαστε έτοιμοι. Ψάχνουμε κάποιον να συνεισφέρει τα άλλα δύο.

Νομίζουμε έτσι ότι όλα είναι έτοιμα, ότι υπάρχουν οι συνθήκες και είναι κατάλληλος ο καιρός να εμφανιστεί κάποιος και να σώσει την Ελλάδα. Λάθος!  Αυτό που εσείς λέτε συνθήκες είναι απλά το αντικείμενο, η Ελλάδα.  Δεν είναι οι συνθήκες. 

Η κατάσταση και ότι συμβαίνει στην χώρα μας, οι ανάγκες μας, είναι το αντικείμενο το οποίο ξεφωνίζει “βοήθεια”, δεν είναι οι συνθήκες.  Για να γίνει μια ιδέα πραγματικότητα χρειάζονται τρεις παράγοντες, χρειάζεται να έχεις ένα Πρόσωπο που θα συλλάβει την ιδέα, το Αντικείμενο στο οποίο αναφέρεται η ιδέα, και τις Συνθήκες που θα ολοκληρώσουν την εκτέλεση. ΠΧ, για να κατανοηθεί η βαρύτητα σαν πραγματικότητα χρειάστηκε το Πρόσωπο ο Νεύτωνας, το Αντικείμενο το μήλο και οι Συνθήκες.

Συνθήκες είναι αυτό που έκανε τον Νεύτωνα εκείνη την στιγμή να ανακαλύψει τον Νόμο, ενώ το μήλο πάντα έπεφτε κάτω από την μηλιά, για αιώνες, αλλά κανένας δεν έπιανε το γιατί. 

Συνθήκες είναι αυτό που έκανε το Πρόσωπο, τον Αρχιμήδη, να πει “Εύρηκα”, αν και το νερό πάντα ανέβαινε στην μπανιέρα. 

Συνθήκες είναι αυτό που κάνει εσάς να βρίσκετε μια λύση μετά από ένα μήνα σε κάτι, παρ’ όλο που και εσείς υπάρχετε σαν Πρόσωπο, και το πρόβλημα υπάρχει σαν Αντικείμενο και σάς ενοχλεί με την παρουσία του για κα’να μήνα, αλλά σπάτε το κεφάλι σας και λύση δεν βρίσκετε. 

Οι συνθήκες γενικά ονομάζονται καιρός, ο κατάλληλος καιρός, αλλά δεν είναι μόνο. Το ξέρουμε λέγοντας, “όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος”.  Το ίδιο με την Ελλάδα.  Το Πρόσωπο υπάρχει και με γνώση και με πρόγραμμα, το Αντικείμενο υπάρχει, είναι η Ελλάδα με τις ανάγκες της που πιέζει, αλλά οι Συνθήκες δεν υπάρχουν, και το Πρόσωπο δεν ξεμυτάει, δεν λέει Εύρηκα, δεν κινείται. 

Με το να λέμε ότι οι συνθήκες είναι έτοιμες, απλά επιβεβαιώνουμε ότι δεν έχουμε σωστή διάγνωση τού προβλήματος.  Ότι μπερδεύουμε τις ανάγκες που εμφανίζει το Αντικείμενο, η Ελλάδα, με τις Συνθήκες που χρειάζονται για να πέσει η λύση σαν ώριμο μήλο. 

Εκεί οφείλεται και η αναποτελεσματικότητα όλων των εμφανιζόμενων λύσεων.  Όλοι όσοι ανακοινώνουν μέτρα ασχολούνται με το Αντικείμενο.  Πρωθυπουργοί, Οικονομολόγοι, ξένοι και πατριώτες, όλοι και όλα θα αποτυχαίνουν.  Και το ξέρετε.  Δεν ξέρετε το γιατί, αλλά το ξέρετε ότι θα αποτύχουν.  Η απάντηση είναι αυτή.  Όλα αυτά είναι ενέργειες επί τού Αντικειμένου, όχι επί των Συνθηκών που χρειάζονται για να πέσουν οι λύσεις σαν ώριμο φρούτο. 

Βλέπετε πάνω κάτω τα ίδια συμβαίνουν σε όλα τα κράτη. Ας πούμε Ελβετία, χρωστάει 270% τού ΑΕΠ της. Αγγλία, χρωστάει το 410% τού ΑΕΠ της.  Λουξεμβούργο, χρωστάει 4,034% τού ΑΕΠ της, ποτέ δεν θα ξεχρεώσει. Ορίστε τα έγραψα  εδώ.

Η Ελλάδα χρωστάει μόνο το 167%.  Βλέπετε λοιπόν υπάρχουν και χειρότερα, γιατί κανένας δεν βρίσκει λύση;  Γιατί η λύση βρίσκεται μόνο όταν δουλέψεις επί των Συνθηκών, όχι επί τού Αντικειμένου. 

Πολλοί νομίζουν ότι λύση δεν βρίσκεται γιατί μάς έχουν υποδουλώσει οι συνωμότες.  Αφήστε τα περί συνωμοτικών οργανώσεων.  Τότε γιατί ψαχνόμαστε για λύσεις;  Αν είναι αλήθεια ότι οι συνομώτες τα έχουν καταφέρει και μάς έχουν χώσει τόσο βαθιά, τότε γιατί παλεύουμε, σε τι ελπίζουμε; 

Αφήστε τις κλάψες στην άκρη.  Και οι συνωμότες άνθρωποι είναι, τρωτοί, απλά επενδύουν στην λαιμαργία και στην ανασφάλεια τους με πολύ πάθος. Ναι, μπορεί να έχετε δίκιο όταν μιλάτε για συνωμοσίες, αλλά να θυμάστε ούτε οι μόνοι είστε που ξέρετε περί των συνωμοτών, ούτε οι μόνοι που θέλετε να αντισταθείτε, ούτε και οι πιο γνώστες είστε, ούτε και οι πιο οργανωμένοι για αντίσταση στους κακούς είστε. 

Παρ’ όλο λοιπόν που το φαινόμενο είναι παγκόσμιο και παγκοσμίως γνωστό, γιατί δεν υπάρχουν κάποια αποτελέσματα εναντίον των συνωμοτών;  Γιατί όλοι δουλεύουν στο Αντικείμενο, όχι στις Συνθήκες. Όλοι αντιδρούν, δεν ανταποδίδουν. Αντιδρούν στο Αντικείμενο, δεν ανταποδίδουν στις Συνθήκες. Ρωτάνε εμένα για λύση. 

Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να σάς πω αυτό που θα θέλατε να ακούσετε, δεν μπορώ να σάς νανουρίσω με καλά λογάκια.  Οι συνθήκες είστε εσείς και πρέπει εσείς να δουλέψτε και να αλλάξτε εσείς αν θέλετε να αλλάξουν οι συνθήκες και να εμφανιστεί η λύση. 

Παρ’ όλο λοιπόν που πραγματικά ενδιαφέρεστε, δεν θα σάς κάνει, δεν θα σάς αρέσει αυτό που θα πω αφού δεν έχετε εργαστεί οι ίδιοι για αλλαγή συνθηκών, αλλά θα το πω.  

Ας υπάρχει σε μια άκρη, κάποιος κάποια μέρα θα ανοίξει το στόμα από έκπληξη,

κάποιος θα καταλάβει. Αν δεν δουλέψουμε επί τών Συνθηκών τότε, ναι, και πτώχευση θα έρθει σε τρία ή πέντε χρόνια, και την μικρή μας αγαπημένη χώρα θα δείτε να χάνεται, και πάλι θα βρίζετε τούς κλέφτες, και τίποτα δεν θα γίνεται, απλά θα υφίστασθε και θα θυμώνετε. 

Αν εργαστείτε επί των Συνθηκών, ο καθένας μέσα στο νοικοκυριό του, τότε και ο ηγέτης θα εμφανιστεί, και οι συνθήκες θα αλλάξουν, και πράξεις θα γίνουν πολλές, και τότε θα νιώσετε περήφανοι, και θα κοιτάγεστε στα μάτια σας ο ένας με τον άλλον, και θα ξέρετε ότι σώσατε την Ελλάδα. 

Αλλά σάς λέω, αν δεν εργαστείτε εσείς, ένας-ένας, ώστε να αλλάξουν οι υπάρχουσες συνθήκες, να αλλάξει το μυαλό σας και η χημεία σας, ούτε ηγέτης θα εμφανιστεί, ούτε αλλαγή θα έρθει, ούτε λύση να περιμένετε. 

Νομίζετε ότι τώρα δεν υπάρχουν ηγέτες; Νομίζετε αληθινά ότι δεν υπάρχει ένας αξιόλογος Έλληνας να ηγηθεί; Ούτε μέσα στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό; 

Λάθος, λάθος μεγάλο. Μάλλον ονειρεύεστε! Και μπορείτε να συνεχίστε. Και ηγέτης υπάρχει, και πρόγραμμα υπάρχει, και ξέρει και τι να κάνει. Αλλά άμα ένας τέτοιος άνθρωπος νιώθει ότι με το που θα ανοίξει το στόμα του θα τον φάνε οι καρχαρίες των συνδικάτων και των συμφερόντων, και από την άλλη, ο κόσμος δεν θα καταλάβει, αλλά τουναντίον θα συγχυστεί και θα διασπαστεί σε αντιμαχόμενες ομάδες, τι θα κάνει ένας τέτοιος αρχηγός; 

Δεν πρέπει να περιμένει, να συνέλθει πρώτα ο κόσμος και μετά να δράσει;  Ειδικά αν είναι γνώστης, όπως λέμε ότι τον θέλουμε, αν πράγματι γνωρίζει, θα έκανε κάτι τώρα, ή θα περίμενε;  Εδώ είναι το κλειδί τής υπόθεσης! Ηγέτης υπάρχει, λύση υπάρχει, πρόγραμμα υπάρχει. Συνθήκες δεν υπάρχουν. Και αυτές είστε εσείς. 

Αν εσείς, με την δική σας καθημερινή προσπάθεια δεν δημιουργείστε τις συνθήκες, το λέω πρώτος, ακόμα και αυτή η παρουσίαση εδώ θα θεωρηθεί βλακεία!  Και παρ’ όλο που θα την αποδείξω βήμα-βήμα, το πιό πιθανόν είναι να πάρετε την στάση “ωχ, τώρα  ΒΡΕ ΑΔΕΡΦΕ, ποιός να κάθεται να κάνει τέτοια πράγματα;”  Θα παραμείνει ακατανόητη. 

Και να σάς πουν λύση θα έχετε την εντύπωση ότι δεν σάς κάνει.  Γιατί ακριβώς δεν την ξέρετε και σάς φαίνεται άγνωστη, αγνώριμη, άρα όχι αρεστή. Αν την ξέρατε θα την κριτικάρετε και θα φτιάχνατε φατρίες, αν δεν την ξέρετε σάς ξινίζει σαν αγνώριμη, τότε τι ζητάτε; 

Και τι περιμένετε να κάνει ένας ηγέτης σε τέτοιες συνθήκες; Αυτό που κάνει, μέχρι τώρα ο όποιος ηγέτης, είναι να σάς εκμεταλλεύεται, και εννοώ σάς κοροϊδεύει για να αποφύγει τις συμπληγάδες σας δηλ. την προχειρότητα, την κατηγόρια και την ρεμπελιά τού κόσμου, κοιτάζει να κάνει ότι μπορεί τσάτρα-πάτρα, να πάρει και όσα μπορεί, να προστατεύσει τον εαυτό του από τον κοσμάκη, να τον βάλει να τσακώνεται για να τον απασχολεί γι’ αυτό η αστυνομία έχει εντολές να μην επεμβαίνει ούτε στους μετανάστες, ούτε στα σπασίματα, ούτε στις επιθέσεις των γνωστών αγνώστων, και τέλος κοιτάζει να φύγει αργά ή γρήγορα με ότι έχει αποκομίσει. Δεν σάς φαίνεται γνωστή αυτή η τακτική;  Μάλλον, εεε;  Βλέπετε;  Τα πράγματα είναι απλά. 

Αν όμως ο κόσμος ήταν αλλιώς, θα γίνονταν αυτά;  Όχι. Μπορούν αυτά να γίνουν στην Ελβετία, παρ’όλο που επίσης χρωστάει;  Όχι,  Μπορούν να γίνουν στην Αφρική;  Ναι.  Ποιά είναι η διαφορά στις περιπτώσεις αυτές;  Οι συνθήκες! και η σπουδαιότερη από τις συνθήκες είναι η νοοτροπία των ίδιων των ανθρώπων. 

Επιπροσθέτως, υπάρχει ένα εμπόδιο, είμαστε συνηθισμένοι σε θεωρητικές προσεγγίσεις, και το δικαιολογούμε λέγοντας “μα πρέπει να καταλάβω πρώτα”, ναι!  Για να τελειώνω θα παρακάμψω αυτή την δικαιολογία για θεωρητισμό και αποφυγή πράξης, θα κάνω ότι δεν το βλέπω ότι όλο συζητάτε και αναλύετε τάχα μου για να καταλάβετε πρώτα, και θα αναφερθώ στην λύση, όπως μού την ζητούν, τελείως πρακτικά. 

Θα δώσω την απάντηση λοιπόν του τι να κάνουμε πρακτικά, του πώς μπορούμε να αλλάξουμε τις συνθήκες και την νοοτροπία, αλλά να θυμάστε αυτά τα προηγούμενα. 

Ότι και η απάντηση μου θα ξεκινήσει πρώτα από τις συνθήκες, και ότι δεν θα σάς αρέσει γιατί δεν πάει ο νους σας, και ότι βλακεία θα σάς φανεί σαν ανώριμη, και ακόμα και αν αρέσει σε μερικούς θα εγκαταλειφθεί γιατί θα πουν “τι να σού κάνουν ένας και δύο;” Και όμως δεν χρειάζονται πολλοί, κάπου 3000 είναι εντάξει.  Υπάρχουν ήδη αρκετοί που δουλεύουμε κάπως έτσι. 

Αρχίζω λοιπόν. Πρώτα απ’ όλα μελετείστε να μάθετε πληροφορίες που μπορούν να συμπληρώσουν σε αυτό που είστε σαν άτομα. Ξεχωρίστε και κρατείστε τις πληροφορίες εκείνες που θα αναβαθμίσουν τον εαυτό σας ΠΡΑΚΤΙΚΑ, δηλ. θα σάς συμπληρώσουν αληθινά σαν προσωπικότητα κάτι που σάς έλειπε στη καθημερινή πράξη, όχι σαν γνώση στο μυαλό. 

Δεύτερον, ξεχωρίστε και κρατείστε τις πληροφορίες που θα βοηθήσουν πράξεις και αποφάσεις που παίρνετε στην κοινωνία έξω, στο επάγγελμα και στην πολιτική, όχι μελέτες και γνώσεις που φιγουράρουν το είδωλο σας  και τις χρησιμοποιείτε για εφφέ και συζητήσεις στα σαλόνια! 

Μελετείστε να μάθετε πληροφορίες που θα βοηθήσουν σε κοινωνική δράση.  Ξεχωρίστε τις πληροφορίες αυτές από όλες τις άλλες. Αφήστε στην άκρη πληροφορίες που κατηγορούν άλλους ή κάνουν διάγνωση επί διάγνωσης χωρίς τελειωμό. Τα κάνατε αυτά, τα ξέρουν όλοι, τελειώνετε. ΠΧ, κρατείστε σαν πληροφορία, το γιατί όλα αυτά με την ίδια πατέντα συνέβησαν, με μικρή χρονική διαφορά, και σε Αμερική και σε Ελλάδα ταυτόχρονα; 

Έχει προσέξει κανένας ότι εδώ και δύο χρόνια, ότι γίνεται στη Αμερική γίνεται και στην Ελλάδα; Πρόσεξε κανένας ότι το ίδιο καθεστώς Ομπάμα εφαρμόστηκε στην Ελλάδα, με τα ίδια ψέματα, με τον ίδιο χαρακτήρα, την ίδια εποχή και μάλιστα οι σύμβουλοι του Ομπάμα απεσταλμένοι τού στρατηγικού Axelrod, ήρθαν και επέβλεψαν την προεκλογική προσπάθεια των τελευταίων εκλογών; 

Γιατί δεν πήγαν σε άλλα κράτη;  Στην Γερμανία ή στην Ιταλία;  Όλοι γνωρίζουμε τώρα ότι η Ελλάδα δεν χρωστάει τα περισσότερα, το βλέπετε στον παραπάνω η-κόμβο που έδωσα, και διερωτόμαστε, “γιατί επιλέχθηκε η Ελλάδα;” 

Και συνεχίζεται η ίδια στρατηγική σε λίγες μέρες, τώρα που έχουμε τις τοπικές εκλογές στην ίδια εποχή, και σε Ελλάδα και σε Αμερική, στις 2 Νοεμβρίου στην Αμερική και στις 7 Νοεμβρίου στην Ελλάδα, με τα ίδια συνθήματα και απειλές, “ψηφίστε μας γιατί αλλιώς θα χαθείτε”;; Γιατί όλα αυτά; 

Σάς τα είπα, διαβάστε τα με το μέσα μυαλό. Υπάρχουν δυο εγκέφαλοι σε κάθε σώμα, ο εγκέφαλος στο κεφάλι και ο εγκέφαλος στην κοιλιά, ο ομφάλιος λώρος.  Η αλλαγή δεν μπορεί να γίνει μόνο με τον ένα! Μια ιδέα πάντα σχεδιάζεται στο κεφάλι και αρχίζει εφαρμογή από την κοιλιά.  Εδώ είμαστε!

Το γνωρίζετε όταν λέτε, “δεν έχει άντερα αυτός, θέλει άντερα ένα τέτοιο τόλμημα”. Ξέρετε γιατί μιλάτε; Για τον ομφάλιο λώρο. Για την κοιλιά. Εκεί είναι η δύναμη όλη. Τα guts που λέμε, τα άντερα, το στομάχι.  Λέμε, “θέλει νάχεις δυνατό στομάχι για να τα βγάλεις πέρα”. Εκεί, στα άντερα, στον ομφάλιο λώρο, έκανε χαρακίρι ο Γιαπωνέζος για την τιμή του, όχι ΠΧ στον λαιμό. 

 Εκεί, στον ομφάλιο λώρο κοίταγαν οι ομφαλοσκόποι να βρουν τον Θεόν, εκεί στην κοιλιά παρουσιάζουν τον Ιησού, στον Σταυρό, ανοικτόν και τού σχεδιάζουν εκεί ένα σπήλαιο και τον κόσμο όλον.  Μεγενθύνετε τις εικόνες και κοιτάξτε το.    

Γιατί;  

Που είναι η εκκλησία, που πάντα στεκόταν όρθια σε στιγμές Εθνικής ανάγκης; Κοιμάται κουρασμένη, χωνεύει τα χρυσά, τα ασημένια και τα χάλκινα!  Που είναι να δώσει στον κόσμο τεχνικές, οδηγίες, και βοήθεια γνώσης; 

 Να τι λέει ένας μελετημένος Έλληνας εδώ:

“Έθνος” σημαίνει Γέννα.  Natio όπως πολύ σωστά το μετέφεραν οι Λατίνοι.  Natura. Η Γενεσιουργός μήτρα της Φύσης. Ούτε το Ομόγλωσσον, ούτε το Ομόδοξον ή το Ομόφυλον. Όχι το περιχαρακωμένο από γραμμές και συρματοπλέγματα. Ο ομφάλιος λώρος της δημιουργίας κρίνει το Έθνος. Αυτόν τον ομφάλιο λώρο που απέκοψαν τα εξουσιαστικά ιερατεία κάνοντας τη Μητέρα Γη αμμοχάλικο και το Θείον εξωγήινο.”

Διαβάστε!  Διαβάστε το με προσοχή!  Και έχει απόλυτο δίκιο, “Αυτόν τον ομφάλιο λώρο που απέκοψαν τα εξουσιαστικά ιερατεία κάνοντας τη Μητέρα Γη αμμοχάλικο και το Θείον εξωγήινο.”

Ξυπνάτε λοιπόν!  Το κακό που κάναν στην Ελλάδα, το κάναν επειδή έχει τα άντερα σαν Έθνος μεταξύ των άλλων Εθνών. 

Εκεί που την χτυπάνε, εκεί πρέπει να ανταποδώστε (όχι αντιδράστε) και σεις. to Respond, όχι to React!   Στον ομφάλιο λώρο.  Αν καταλαβαίνετε, και όσοι θέλετε να την βοηθείστε.  Αλλιώς αφήστε το, δεν είναι αυτά για όλους.  Θα το δώσω το πώς πιό συγκεκριμένα παρακάτω.  Κάνει θαύματα. 

Πάμε λίγο πίσω, είναι αδύνατον να μην υπάρχει λύση, δεν το νιώθετε και εσείς αυτό;  Από την άλλη δεν το βλέπετε και εσείς ότι  τα παράπονα και οι αναλύσεις δεν είναι οι λύσεις;  Ναι, το βλέπετε. 

Επίσης, δεν νιώθετε ότι το να βγείτε στους δρόμους να τα σπάστε και να πάρετε, ας πούμε, τα όπλα ή να κάνετε αυθαιρεσίες δεν είναι λύση, τουλάχιστον σήμερα;  Εμπειρία από σπασίματα έχετε, τα κάνουν άλλοι, επικροτείτε αυτούς τούς άλλους που το κάνουν για την δική τους ιδεολογία;  Όχι.  Γι’ αυτό δεν το κάνετε και σεις. 

Κάπου δεν λέτε, “δεν μπορεί, πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο”; Κάπου δεν σκέφτεστε, ότι θα υπάρχει κάτι που μπορείτε να κάνετε εσείς οι ίδιοι, προσωπικά και ατομικά, κάτι το οποίο θα προσφέρετε από ’κει που είσαστε, όπως ΠΧ, κάνετε με την δουλειά σας κάθε μέρα και προσφέρετε στην κοινωνία;

Όταν κάνεις την δουλειά σου, εσύ μόνος σου δεν την κάνεις;  Και επειδή και άλλοι κάνουν το ίδιο μαζεύεται ένα συνολικό αποτέλεσμα;  Το ίδιο δεν κάνουν όλες οι κοινότητες, συντεχνίες και οργανώσεις, και αυτές που είναι εντός κοινωνίας και οι άλλες που είναι εκτός, όπως ΠΧ οι μοναχοί; 

Δεν θα ’πρεπε λοιπόν να υπάρχει ένας απλός ατομικός τρόπος που θα μπορούσε να κάνει ο καθένας μόνος του, καθημερινά, σταθερά, επαγγελματικά, και να συμμετάσχει στην αναγέννηση τής Πατρίδας του;  Εδώ είναι το κουμπί. 

Συνοψίζουμε,

1. Είναι αδύνατον να μην υπάρχει τρόπος ανταπόδοσης, 

2. Πρέπει να υπάρχει κάποιος τρόπος που να μπορεί να εφαρμόσει ο καθένας και να προσφέρει,

3. Πρέπει να υπάρχει τέτοιος τρόπος που να εφαρμόζεται ατομικά από όπου επιλέγει καθένας “χωρίς να εκτίθεται σε κίνδυνο”, όπως κάνουμε με όλες τις άλλες δραστηριότητες. 

Τι μπορούμε να κάνουμε από εκεί που είμαστε;

Ας χρησιμοποιήσουμε Λογική.  Αφού αποτελούμαστε από τρεις δυνάμεις, το Διανοητικό, το Αισθηματκό, και το Κινητικό θα ήταν καλό να χρησιμοποιήσουμε και τις τρεις αυτές δυνάμεις, έστι δεν είναι; Να χρησιμοποιήσουμε κάτι τι στην Διάνοια, κάτι τι στο Αίσθημα, και κάτι τι στο σώμα.  Λάθος;  Όχι!  σωστό. 

Τι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε στην Διάνοια; 

Ποιά είναι η φύση τής Διάνοιας;  Ο ήχος. Τι είναι οι σκέψεις σου;  Ήχος!  Ο ήχος,  Η λέξη.  Απλό.  Ποιά λέξη;  Εμμμμ;;;  Τι θέλετε να βοηθείστε;  Την Ελλάδα.  Ποιά είναι η λέξη λοιπόν; Ελλάδα.  Ελλάς.  Όλη η δύναμη τού ήχου θα πάει εκεί.  Ωραία.

Αυτό δεν κάνεις στην προσευχή σου έτσι και αλλιώς;  Τον ήχο δεν χρησιμοποιείς, πάλι και πάλι;  Αυτό δεν κάνει ο μοναχός με το όνομα τού Ιησού;  Τον ήχο δεν χρησιμοποιεί πάλι και πάλι;  Αυτό δεν κάνουν στις τελετές;  Τι είναι η επίκληση, ήχος δεν είναι;  Στις εκκλησίες που πάτε, έναν ήχο, το όνομα δεν μνημονεύουν;  Λένε, “υπέρ τού Γεωργίου και τών οικείων αυτού” !!  Ποιού Γεωργίου;  Δεν λέει επώνυμο και ούτε το ξέρει, άρα ο ήχος είναι που παίζει ρόλο, το όνομα.  Εσάς τι σάς εμποδίζει να το κάνετε για την Ελλάδα;  Κάντε το! 

Τι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε στο Αίσθημα;  Ποια είναι η φύση του; Η ισχύς. Πού βρίσκεται αυτή η ισχύς συγκεντρωμένη; Στην κοιλιά, γύρω από τον ομφάλιο λώρο το είπαμε.  Άρα που θα αισθάνεσαι το μωρό που θες να βοηθήσεις, την Ελλάδα;  Εκεί που το αισθάνεται και η μάννα, στον λώρο. 

Δεν ξέρουμε οτι οι αρχαίοι μας αποδίδουν στην Ελλάδα μας τον ομφάλιο λώρο τής Γης;  Το ξέρουμε.  Παραβολικά το έλεγαν;  Περίπου δεν σάς εξήγησα γιατί χτυπήσαν την Ελλάδα και όχι άλλους Που χρωστούν ήδη περισσότερα;;  Σάς τό’πα!  γιατί σαν Έθνος είμαστε ο ομφάλιος λώρος στην Γη. 

Για την ακρίβεια είμαστε κάτι πολύ περισσότερο, έχω ξαναπεί είμαστε το αίμα, είμαστε το αίμα στον λώρο, και για όσους θέλουν περισσότερα διαβάστε εδώ, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες, η ουσία είναι ότι κάποιοι ξέρουν και το χρησιμοποίησαν. Πάτε πίσω και χρησιμοποιείστε το και σεις.  Αντισταθείτε.  Συνειδητοποιείστε το!  Οι αρχαίοι μάς το είπαν. Εκτός αν τα διακηρύττετε για πλάκα, και ουσιαστικά νομίζετε ότι είναι μύθοι. Ήρθε η ώρα τώρα εσείς να ακουμπήστε επί των τύπων των ήλων.  Το θεωρείτε ρητορικό σχήμα και μύθο;  Εντάξει πρόβλημα κανένα, καλή σας τύχη. Θεωρείται ότι κάτι ήξεραν και μάλιστα πολλά;  Κάντε το πράξη και πάλι καλή σας τύχη. 

Οι άλλοι, οι εχθροί μας, αυτά κάνουν.  Και έχουν πετύχει.  Οι σοφοί κατά Ιερουσαλήμ μεριά, που όλο κατηγορείτε, έτσι καθοδηγούν τούς πυρήνες τους. Και δουλεύουν ακατάπαυστα.  Τώρα ξέρετε, χτυπείστε τους πίσω.  Αλλά αυτά είναι μυστικά, δεν τα βγάζουν έξω.  Υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθούν ανόητοι.  Ο ίδιος κίνδυνος υπάρχει και με μένα.  Αλλά ποιός νοιάζεται;  Τι πειράζει;  Θα χάσω την έδρα ή τους φίλους;  Μην ανησυχείτε, δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά.  Να γιατί είμαι ο πιο κατάλληλος να τα πω. 

Καλά θα ρωτήσει κάποιος, πώς θα το κάνουμε;  Στην Διάνοια θα λέμε την λέξη Ελλάδα, στον λώρο θα νιώθουμε την Ελλάδα;  πώς θα το κάνουμε αυτό;  Για τις γυναίκες δεν υπάρχει ερώτημα τέτοιο, δεν υπάρχει πρόβλημα. Το ξέρουν πολύ καλά και ούτε χρειάζονται εμένα να τούς το πω. Για τούς άντρες, κάποια απάντηση θα δοθεί λίγο παρακάτω, αλλά η πρώτη απάντηση είναι, αν δεν το καταλαβαίνετε ρωτήστε την γυναίκα σας. 

Ή μια γυναίκα, όποια γυναίκα.  Η κάθε γυναίκα αυτό κάνει κάθε μέρα, αυτό εννοούμε όταν λέμε ότι “η γυναίκα αισθάνεται”. Οι γυναίκες είναι έξπερτ σε αυτό.  Το κάνουν ειδικά για 9 μήνες, το κάνουν και πριν και μετά, και ποτέ δεν το ξεχνάνε.  Γεννήθηκαν με αυτό.  Αυτή είναι η διαφορά τους από τον άντρα, οι άντρες σκέφτονται με τον εγκέφαλο οι γυναίκες σκέφτονται με τον λώρο.  Το κάνουν όταν σάς αγαπάνε, και γι’ αυτό κολλάτε και κοιτάτε να την κάνετε δική σας. Δεν κοιτάτε να κάνετε δική σας την γυναίκα, αλλά κοιτάτε να οικοιοποιειθείτε την ζωντανή δύναμη που βγάζει από τον λώρο της, την ίδια δύναμη που χρησιμοποιεί για το παιδί της,  με την οποία σάς αγαπάει, και η οποία λείπει από σάς, αφού σαν μπούφοι είστε συγκεντρωμένοι όλη μέρα στο κεφάλι. 

Ρωτήστε να σάς πουν, αλλά μην καταναλωθείτε σε συζητήσεις, τελειώνετε.  Πράξη!  Οι καιροί ου μενετοί! 

Μια άλλη απάντηση είναι η εξής… κάντε το πράξη  αρχίστε και η πράξη θα σάς δείξει.  Δεν πρόκειται να πάθετε τίποτα.  Αρχίστε το και θα δείτε θα σάς δείξει το πως. 

Μια τελευταία απάντηση… πιο τεχνική.  Πρώτα λέτε Ελλάδα στο κεφάλι, λέτε την λέξη.  Ακούτε την λέξη, καταλάβετε τι λέει, ας νομίζετε ότι ξέρετε.  Καταλάβετε τι λέει η λέξη, συγκεντρωθείτε στο νόημα τής λέξης σαν να την ακούτε για πρώτη φορά. Μόλις την πείτε, αμέσως λειτουργεί η μνήμη, σάς θυμίζει ένα όλον, ένα σύνολο, αυτό που ξέρει ο καθένας να είναι Ελλάδα.  Αμέσως εκείνη την στιγμή στρέφετε την προσοχή σας στον λώρο, να πιάσετε, πριν καλυφθεί από τις σκέψεις, τι αίσθημα σάς επιφέρει στον λώρο.  Μόλις δηλ. πείτε την λέξη στο κεφάλι και την ακούστε και την καταλάβετε, στρέψτε αμέσως την προσοχή σας στον λώρο, έχει ήδη εκεί μαζευτεί ένα ποσό αισθήματος. 

 

 

Μην παραμείνετε στο κεφάλι σε εικόνες και σκέψεις ή μνήμες.  Μεταφερθείτε στον λώρο.  Δεν υπάρχει περίπτωση η λέξη και το νόημα της να μην σάς επιφέρει αίσθημα στον λώρο, εκτός να δεν είστε άνθρωποι. 

Μπορεί ακόμα να νιώσετε την όλη Πατρίδα σαν ένα όλο με τα σύνορα.  Νους είναι και ο λώρος.  Ο Νους κάνει πολλά.  Μια σεξουαλική εικόνα κινεί όλο σου το είναι, έστω και με κλειστά τα μάτια, γιατί όχι το ίδιο με την Πατρίδα; 

Από την στιγμή που συνδέεστε με το αίσθημα στον λώρο, κρατηθείτε σε αυτό το αίσθημα, και μείνετε εκεί με αυτό το αίσθημα για την Ελλάδα.  Έτσι την ενισχύεται και την προστατεύετε, όπως η μάννα το παιδί.  Αν δεν το κάνετε αυτό, από που θα βρεθεί η δύναμη, από τον ήλιο;  Ή από τις δημοσιεύσεις; 

Δεν μπορεί κανείς να κρατηθεί για πολύ στο σημείο αυτό. Θα υπάρξουν διασπάσεις.  Δεν πειράζει.  Τότε επαναλαμβάνεις πάλι την λέξη, Ελλάς, Ελλάδα. Αλλά τώρα που εδράζεσαι στον λώρο, επανάλαβε την λέξη εκεί, δεν χρειάζεται να ανέβεις πάλι στο κεφάλι.  Μείνε στον λώρο και επανέλαβε την λέξη, “Ελλάδα, Ελλάς”. Αν δεν μπορείς ξανάρχισε από το κεφάλι. Μην κοιτάτε να επαναλαμβάνετε την λέξη ακατάπαυστα.  Η οδηγία δεν είναι “επαναλάμβανε την λέξη συνεχώς” όπως σάς λένε με τις προσευχές που κάνετε (ή μάλλον δεν σάς λένε ποτέ) με αποτέλεσμα ποτέ δεν καταφέρνετε τίποτα, ή όπως σάς λένε αλλού όπου πάτε και πάλι βλέπετε ότι δεν καταφέρνετε τίποτα.  Δεν είναι αυτό που θες, το να επαναλαμβάνεις. 

Την λέξη την επαναλαμβάνεις μόνο όποτε και όσο σού χρειάζεται για να σε συνδέσει με το αντικείμενο, για να σε επαναφέρει και να αναζωογονήσει το αίσθημα στον λώρο και να σε κρατήσει σε επαφή με αυτό.  Το αίσθημα είναι το ζητούμενο και η σύνδεση μαζί του, όχι η ανόητη επανάληψη.  Ούτε το καθήκον!  δηλ. δεν χρειάζεται να το κάνεις επειδή πρέπει, αν δεν το εννοείς.  Άστο, μην το κάνεις ποτέ, αν δεν το εννοείς. 

Την λέξη την επαναλαμβάνεις όποτε και όσο σού χρειάζεται για να σε επαναφέρει και να αναζωογονήσει το αίσθημα στον λώρο και να σε κρατήσει σε επαφή με αυτό. 

Άρα την λες αργά, που και που μόνο, μόνο όταν έχεις δει ότι έχεις ξεχαστεί.  Όσο αντέχει ο καθένας όσο μπορεί.  Λίγα δευτερόλεπτα είναι εντάξει.  Λίγα λεπτά είναι επίσης εντάξει. 

Οι γυναίκες μπορούν παραπάνω αν καταφέρουν να μην έχουν ανησυχίες για το φαΐ, το γατί ή το παιδί.  Όλα αυτά είναι στην ίδια κατηγορία. 

Προχωράμε… τελευταίο. 

Είπαμε τι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε στην Διάνοια και τι στο Αίσθημα.  Τώρα στο τελευταίο.  Τι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε στο Κινητικό;  Ποια είναι η φύση του;  Η δράση.  Τι δράση κάνει το σώμα;  Την καθημερινή.  Άρα πώς θα δράσεις με αυτό το Αίσθημα, αυτού τού ήχου; Όπως δρας! Στην καθημερινότητα.  Εκεί που κάνεις τις καθημερινές σου δραστηριότητες θα πετάς που και που ένα “Ελλάδα μου”, στον λώρο. 

Θα το ακούς, και θα καταλαβαίνεις τι λες, στον λώρο την στιγμή που κάνεις ότι πράξη κάνεις όπου είσαι. 

Έστω και αν δεν μπορείς, θυμήσου να το κάνεις όταν θα πας τουαλέττα.  Κάντο μιά φορά, και ας μην το ξανακάνεις μέσα στην ημέρα.  Αν σε παίρνουν οι ανησυχίες, και τα τρεξίματα, πήγαινε τρέξε Έλληνα.  Αλλά θυμήσου κάποια μέρα θα πληρώσεις.  Ήδη πληρώνεις.  Αν όμως θες αλλαγή, στρώσε την κεφάλα σου να την κάνεις και μην το ξεχνάς.  Θυμήσου!  Μπορείς να βοηθήσεις, κάντο μιά φορά. Δεν θέλει πίεση.  Δεν θέλει ιδιαίτερη πειθαρχία.  Απλά θυμήσου το και να το χαίρεσαι όταν το κάνεις.  Διασκέδασε το.  Μιά στο τόσο είναι αρκετό. Μπορεί να θέλει λίγη εξάσκηση στο σπίτι σου πρώτα, μπορεί να θέλει λίγη πίεση όταν θα είσαι έξω, αλλά κάντο.  Μπορεί μια καλλονή ή ο θυμός σου να σού πάρουν την προσοχή και να σε κάνουν να ξεχάσεις.  Επέστρεψε.  Κάντο!  Δούλεψε εκεί που σε χτυπάνε οι άλλοι.  Δούλεψε εκεί που σού πίνουν το αίμα.  Πήγαινε πίσω, εδώ στο γραπτό αυτό παραπάνω και ξαναδιάβασε αυτήν την ανάλυση.  Κατάλαβε!  Φτιάξε τις συνθήκες που θα φέρουν φως και αλλαγή στην Ελλάδα.

 Αν κάνεις έτσι, αυτό το πράγμα που δεν έχει γίνει ποτέ, όταν έτσι με ατομική προσπάθεια αλλάξεις τις συνθήκες, θα δεις πράγματα που ούτε τα φανταζόσουν.  Ανεξήγητα! Θα δεις τα λαμόγια να πέφτουν σαν ακρίδες, θα δεις νέες δυνάμεις να εμφανίζονται, θα δεις ανθρώπους να αλλάζουν, θα δεις ηγέτες να εμφανίζονται, θα δεις την Ελλάδα να ξεγλυστράει από τα νύχια τών ξένων και τών μεταναστών, θα δεις πρόθεση και ενθουσιασμό για συνένωση, θα δεις πολλούς να μετανοούν και να σκέφτονται καλύτερα, θα δεις ανθρώπους να καταλαβαίνουν και να συνενώνονται, θα δεις όρεξη για συσπείρωση, θα δεις άλλους να βρίσκουν την δύναμη να δράσουν, θα δεις χαμόγελο, θα δεις πολλά!  Γιατί!  Γιατί ρίχνεις νεράκι, ποτίζεις το μαραμένο λουλουδάκι και το χώμα του!  Προσφέρεις την δύναμη, την ενέργεια, το φως που λείπει. 

Η Ελλάδα κάηκε. Η Ελλάδα ξεράθηκε.  Η Ελλάδα δεν έχει πια χυμό.  Αυτές οι συνθήκες λείπουν και λύση δεν θα βρεθεί αν οι Συνθήκες δεν αποκατασταθούν. Και συνθήκες δεν αποκαθίστανται ούτε με ψήφο, ούτε με νομοθεσίες.  Ψήφοι υπάρχουν πολλές, νομοθεσίες πάμπολλες.  Τι λείπει;  ποιότητα, σθένος, κατανόηση, βάθος, ησυχία, σπουδή, δύναμη, καθαρότητα.  Τι είπα;  Τι είναι όλα αυτά;  Ιδιότητες στον Νου, Συνθήκες!  Μπορούν αυτά να έρθουν με νομοθεσίες; 

Μήπως με τελετές; 

Μήπως με επιβολή; 

Μήπως με συσπειρώσεις; 

Μήπως με βούρδουλα; 

Μήπως με σχολεία;  ποιά σχολεία; 

Μήπως με διάβασμα; 

Τι να σού κάνει το διάβασμα αν δεν το βάλεις στην πράξη;  Να ποιά είναι η πρώτη απλή πράξη. Βάλτο στην πράξη!  Πρόσφερε όσο μπορείς όποτε μπορείς, με μυστικό εσωτερικό τρόπο, ατομικά, εσωτερικά.  Χωρίς να ξέρει κανένας τίποτα.  Όπως πάντα το σκεφτόσουν και το αναζητούσες!  Μπορεί να μην βλέπεις αποτελέσματα.  Εσύ συνέχισε.  Τίποτα δεν γίνεται χθες.  Έτσι και αλλιώς, και όλοι να το κάνουν κάθε μέρα, αποτελέσματα δεν πρόκειται να φανούν νωρίτερα από δυό χρόνια.  Μπορεί να πάρει και τρία.  Άρχισε και μη σταματάς.  Χωρίς πίεση, με χαλάρωση.  Ήηηησυχα. 

Διασκέδασε το. Σε περίπου τρία χρόνια θα απολαμβάνεις τα πρώτα αποτελέσματα.  Εκτός αν γράφω βλακείες!  Βλακείες ή όχι, ο Έλληνας έχει χαθεί.  Πες μου εσύ πώς θα τον ξαναφέρεις πίσω! 

 

 

Μπορείς να μού το πεις εδώ, samiyto@yahoo.com. Εγώ σού είπα. 

 

 

 

Άλλα άρθρα του συγγραφέα στην Αποικία:

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=149

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=166

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=210

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=249

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=254

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=957

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=961

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=976

 Υποτίμηση της νοημοσύνης μας

 

Του Δημήτρη Καζάκη *

 

 «Η επιστροφή στη δραχμή θα φέρει φτώχεια», φέρεται να είπε ο διευθυντής της Διεθνούς Ένωσης Οικονομολόγων (CEDIMES) για τη Γαλλία Αλέν Μπιενεμέ, μιλώντας στις 18.10 σε εκδήλωση που οργάνωσε το Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ και το Ίδρυμα Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη, με τη συνεργασία του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας. «Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και η επιστροφή της στη δραχμή θα έφερνε φτώχεια, δεν θα είχε καμία προοπτική για το μέλλον και ταυτόχρονα θα απαιτούσε τις θυσίες που έτσι κι αλλιώς πραγματοποιεί σήμερα ο ελληνικός λαός», ανέφερε ο Γάλλος οικονομολόγος.

Η δήλωση αυτή μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Γι’ αυτό ψάξαμε να βρούμε σε ποια οικονομικά επιχειρήματα στηρίζεται. Το μόνο που βρήκαμε είναι γενικές αναφορές στο ότι, αν διαλυόταν η Ευρωζώνη, πολλές χώρες θα καλούνταν να εξοφλήσουν στο εθνικό τους νόμισμα δάνεια που έλαβαν σε ευρώ. Με άλλα λόγια, εκτός από τον φόβο του Μπιενεμέ μήπως και διαλυθεί η Ευρωζώνη και οι υπερχρεωμένες χώρες σταματήσουν να είναι τα θύματα των γαλλικών και άλλων τραπεζών, δεν βρήκαμε κανένα συγκεκριμένο οικονομικό επιχείρημα.

Όσο για το επιχείρημα ότι με τη διάλυση της Ευρωζώνης θα αυξανόταν το χρέος των χωρών που έχουν δανειστεί σε ευρώ, είναι τουλάχιστον αφελές. Διότι η διάλυση της Ευρωζώνης θα έφερνε την κατάργηση του ευρώ και επομένως τη μετατροπή των χρεών τους σε εθνικό νόμισμα. Αφήστε που θα συνοδευόταν με τη χρεοκοπία αρκετών τραπεζών και επενδυτικών κεφαλαίων, η οποία, αν δεν φορτωθεί στα κράτη, θα σημάνει διαγραφή χρεών, ιδιωτικών και δημόσιων.

Επιπλέον η διάλυση του ευρώ θα έφερνε την αναβίωση της εγχώριας πιστωτικής αγοράς σε εθνικό νόμισμα που θα επέτρεπε τον δανεισμό με πολύ πιο ήπιους και διαχειρίσιμους όρους. Κανένα κράτος δεν χρεοκοπεί όταν δανείζεται από την εγχώρια αγορά με το δικό του νόμισμα. Η χρεοκοπία συνδέεται πάντα με χρέη από τις διεθνείς αγορές.

 

Σημίτης κατά Σημίτη

 

Ωστόσο το επιχείρημα ότι η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα σημάνει την καταστροφή για τη χώρα, είναι άκρως διαδεδομένο. Βεβαίως, το επιχείρημα αυτό δεν παίρνει καθόλου υπόψη του ένα πολύ απλό γεγονός. Την καταστροφή που σηματοδοτεί ήδη το ευρώ για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Ξεχνά δηλαδή ότι τη μαζική φτώχεια, τη ραγδαία υποτίμηση, το πλήρες αδιέξοδο, τη χρεοκοπία, την ολοκληρωτική συντριβή της οικονομίας, δεν θα τη βιώσουμε άμα βγούμε από το ευρώ, αλλά τη βιώνουμε ήδη με το ευρώ.
Το ευρώ είναι που λειτούργησε καταλυτικά για τη σημερινή κατάσταση και το ευρώ είναι που δεν μας δίνει κανένα περιθώριο επιβίωσης ή ανάταξης της οικονομίας προς όφελος του λαού και της χώρας. Όσοι δεν έχουν καμιά απάντηση σ’ αυτό που ήδη συμβαίνει – εκτός φυσικά της πεπατημένης που αναπαράγει τη χρεοκοπία της χώρας – προσπαθούν εναγωνίως να σπείρουν τον φόβο για το τι τυχόν θα πάθουμε άμα απαλλαγούμε από το ευρώ.

Ένας από αυτούς είναι και ο κ. Σημίτης, ο οποίος πριν από λίγο καιρό είχε γράψει:

«Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα συνοδεύεται από την καθιέρωση της δραχμής ως νέου νομίσματος και την ταυτόχρονη αρχική επίσημη υποτίμησή της κατά 30% περίπου έναντι του ευρώ. Η πραγματική υποτίμηση πιθανόν να είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού η αγορά θα πιέσει την αξία της δραχμής σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα. Η αποχώρηση από την ΟΝΕ θα προκαλούσε καταστροφικούς κραδασμούς: μαζική έξοδο κεφαλαίων, απόσυρση των καταθέσεων από νοικοκυριά και επιχειρήσεις, με πιθανή συνέπεια την κατάρρευση της χρηματοδότησης της οικονομίας. Η οικονομία θα βρισκόταν πολύ γρήγορα σε πορεία συνεχώς επιτεινόμενης ύφεσης. Η κοινωνία θα διολίσθαινε σε χωρίς τέλος εξαθλίωση. Η αύξηση του χρέους κατά το ύψος της υποτίμησης θα επέβαλλε μακροχρόνια λιτότητα. Πιθανότατα έπειτα από ένα σύντομο διάστημα θα παρουσιαζόταν έντονος πληθωρισμός, ο οποίος θα εξάλειφε τα όποια προσωρινά οφέλη της υποτίμησης, επιβάλλοντας συνεχείς νέες υποτιμήσεις» («Πρώτο Θέμα», 16.05.2010).

Από πού προκύπτει αυτή η κατά 30% υποτίμηση; Ο κ. Σημίτης δεν μας εξηγεί. Θα μου πείτε, είναι υποχρεωμένος; Όχι, δεν είναι. Ούτε κι εμείς να πιστέψουμε τις αυθαίρετες εκτιμήσεις του.

Βέβαια αυτό το περί μαζικής εξόδου κεφαλαίων, απόσυρσης καταθέσεων, «με πιθανή συνέπεια την κατάρρευση της χρηματοδότησης της οικονομίας», μάλλον σαν αστείο πρέπει να το εκλάβουμε. Μιας και η ελληνική οικονομία βιώνει αυτή την κατάσταση ολόκληρη τη δεκαετία του ευρώ. Την περίοδο αυτή πάνω από 252 δισ. ευρώ κεφάλαια μετανάστευσαν από την Ελλάδα είτε με τη μορφή τόκων, μερισμάτων και κερδών, είτε για να κερδοσκοπήσουν με μετοχές, παράγωγα, ομόλογα κ.ο.κ. στο εξωτερικό.

Ακόμη και τον Ιανουάριο – Αύγουστο του τρέχοντος έτους είχαμε πάνω από 40,6 δισ. ευρώ εκροή κεφαλαίου από την Ελλάδα, όταν ο δανεισμός του Ελληνικού Δημοσίου κατά την ίδια περίοδο μέσω του μηχανισμού της τρόικας – για τον οποίο μας επιβλήθηκε το καθεστώς του μνημονίου – ανήλθε στα 18,5 δισ. ευρώ. Από αυτά, τα 8,7 δισ. ευρώ έφυγαν με τη μορφή αμοιβών, κερδών και τόκων στο εξωτερικό, τα 26,5 δισ. ευρώ προήλθαν από την εξαργύρωση ομολόγων και εντόκων γραμματίων από μη κατοίκους της Ελλάδας, καθώς και μετοχών από ελληνικές επιχειρήσεις. Ενώ 1,2 δισ. ευρώ έφυγαν από την Ελλάδα για να τοποθετηθούν σε μετοχές του εξωτερικού. Την ίδια περίοδο είχαμε 4,2 δισ. ευρώ επιπλέον τοποθετήσεις από εγχώρια πιστωτικά ιδρύματα και θεσμικούς επενδυτές της χώρας σε καταθέσεις και repos στο εξωτερικό! Κι όλα αυτά σε περίοδο χρεοκοπίας και αδρών επιδοτήσεων στις τράπεζες.

Η «τρύπα» που δημιούργησε αυτή η εκροή, χάρις στην ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου της ΟΝΕ, όπως και οι αρνητικές αποταμιεύσεις που χαρακτήρισαν σχεδόν ολόκληρη τη δεκαετία του ευρώ, λόγω κυρίως της διαρκούς λιτότητας, οδήγησαν σε μια τρομακτική κρίση χρηματοδότησης την ελληνική οικονομία. Η κρίση αυτή επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστεί με δανεισμό, με όλο και μεγαλύτερη προσφυγή στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Έτσι οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία. Κι ενώ οι κυβερνώντες επιμένουν στην ίδια αδιέξοδη λογική, έρχονται και λένε πως, αν αυτή ανατραπεί, θα συμβεί αυτό ακριβώς που συμβαίνει ήδη. Πλήρης παραλογισμός.

 

Πότε είχε δίκιο;

 

Ας επανέλθουμε όμως στους ισχυρισμούς του κ. Σημίτη περί καταστροφικής υποτίμησης. Πότε ακριβώς η πολιτική υποτίμησης και διολίσθησης της δραχμής έγινε καταστροφική; Ρωτάμε διότι ο ίδιος ευθύνεται για τις δυο από τις τρεις επίσημες υποτιμήσεις της δραχμής που έγιναν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Να τι έλεγε το 1985 για το τι σημαίνει υποτίμηση:

 

«Σημαίνει ότι οι εξαγωγές μας, αν οι τιμές τους σε δραχμές είναι αμετάβλητες, θα κοστίζουν φθηνότερα. Αν πάλι οι τιμές των εξαγωγών μας σε δραχμές αυξηθούν κάπως, θα προκύψει ένα δυνατό κέρδος για εξαγωγές με επίσης ευεργετικά αποτελέσματα. Αντίστοιχα θα αυξηθεί το κόστος σε δραχμές των εισαγωγών με συνέπεια τα εγχώρια προϊόντα να γίνουν πιο ανταγωνιστικά και να υποκαταστήσουν πολλά ξένα στην αγορά. Θα πουλάμε επομένως περισσότερα στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό. Η κυβέρνηση δεν καινοτομεί με την υποτίμηση της δραχμής. Όλες οι χώρες με έναν σημαντικό ιδιωτικό τομέα στην οικονομία τους καταφεύγουν στην υποτίμηση όταν έχουν υποστεί σημαντική απώλεια στην ανταγωνιστικότητά τους… Η καινοτομία της πολιτικής μας εντοπίζεται στη ρύθμιση για τα εισοδήματα που θα αναλύσω.

Θα με ρωτήσετε γιατί περιμένουμε να διατηρηθεί το όφελος που θα προκύψει από την υποτίμηση, όταν προ τριετίας εξανεμίστηκε σε σύντομο διάστημα. Θα απαντήσω. Από τη διεθνή εμπειρία είναι γνωστές οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διατηρείται και εκείνες κάτω από τις οποίες εξανεμίζεται. Εξανεμίζεται όταν οι αυξήσεις τιμών που προκύπτουν από την υποτίμηση περάσουν στα εισοδήματα και αλυσιδωτά από τα εισοδήματα στις τιμές και τανάπαλιν, μέσα σε έναν φαύλο πληθωριστικό κύκλο. Τα μέτρα τα οποία θα διαφυλάξουν την ανταγωνιστικότητα αφορούν την τροποποίηση της ΑΤΑ και τον έλεγχο των υπόλοιπων εισοδημάτων» (Βουλή, 12.10.1985).

Ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας, ο κ. Σημίτης ισχυριζόταν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που ισχυρίζεται σήμερα. Τότε η υποτίμηση της δραχμής δεν ήταν πηγή κάποιου «προσωρινού οφέλους», όπως λέει σήμερα, αλλά πηγή αναπτυξιακής δυναμικής για την ελληνική οικονομία. Η λιτότητα δεν ήταν επακόλουθο της υποτίμησης, αλλά αναγκαστικό συμπλήρωμά της για να μην εξανεμιστεί η υποτιθέμενη αναπτυξιακή δυναμική της. Πότε έλεγε την αλήθεια ο κ. Σημίτης; Τότε ή τώρα; Ούτε τότε ούτε τώρα. Αυτή είναι η αλήθεια.

Το πρόβλημα δεν είναι αυτή καθαυτή η υποτίμηση του νομίσματος, αλλά οι σκοπιμότητες και οι συνθήκες που την επιβάλλουν, όπως και οι πολιτικές που τη συνοδεύουν. Ακόμη κι αν αναγκαστεί η οικονομία να υποστεί μια σημαντική υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, αυτό δεν θα σημάνει την καταστροφή της. Αρκεί να σκεφτεί κανείς το εξής: Πότε τα πράγματα είναι καλύτερα; Με μια υποτίμηση, που όμως συνοδεύεται από μια πολιτική στήριξης του λαϊκού εισοδήματος, του μισθού και της σύνταξης, με εξασφάλιση των εργασιακών, ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, με προστασία της μικρής και μεσαίας επιχείρησης από τις μονοπωλιακές καταστάσεις της αγοράς, τις φορολογικές επελάσεις και τη ληστρική πρακτική των τραπεζών; Ή με τη σημερινή πολιτική, η οποία, προκειμένου να μην υποτιμηθεί το νόμισμα, υποτιμά την κοινωνία, την εργασία και την οικονομία ως σύνολο;

 

Αυτοί που κάποτε σκοπίμως ξεφτίλιζαν τη δραχμή

 

Μια αναγκαστική υποτίμηση δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό να συνοδευτεί από λιτότητα, εξαθλίωση και ύφεση. Ακόμη και ο κ. Σημίτης παραδεχόταν ότι μια πολιτική στήριξης του εισοδήματος θα εξανέμιζε τις επιδράσεις της υποτίμησης. Γι’ αυτόν ήταν κακό αυτό επειδή στόχευε με την υποτίμηση να ενισχύσει τα κέρδη. Όμως μια πολιτική ενίσχυσης του λαϊκού εισοδήματος και παραγωγικής ανασυγκρότησης μπορεί όντως να εξανεμίσει ή έστω να εξισορροπήσει τις όποιες αρνητικές συνέπειες μιας υποτίμησης.

Γι’ αυτό και η τελευταία έκθεση της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη που δημοσιοποιήθηκε στις 14.9 έγραφε τα εξής χαρακτηριστικά για την εφαρμογή του μνημονίου στην Ελλάδα: «Όχι μόνο μια καθορισμένη διαδικασία υποτίμησης μισθών και τιμών είναι πολύ περισσότερο επώδυνη από μια νομισματική υποτίμηση, αλλά ένα πρόσθετο πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι, ενώ οι τιμές και τα τρέχοντα εισοδήματα πέφτουν κατ’ αυτή τη διαδικασία, η αξία του χρέους… παραμένει αμετάβλητη, έτσι ώστε η πραγματική επιβάρυνση του χρέους να αυξάνεται».

Ούτε που διανοείται η έκθεση να συγκρίνει την πολιτική δημοσιονομικής ασφυξίας και υποτίμησης της οικονομίας που εφαρμόζεται με τη νομισματική υποτίμηση και τις αρνητικές επιπτώσεις της.

Όλοι αυτοί που σήμερα εξισώνουν την υποτίμηση με την αυτοκαταστροφή της ελληνικής οικονομίας, είναι οι ίδιοι που σε κυβερνητικές θέσεις την εποχή της δραχμής δόξαζαν την πολιτική υποτιμήσεων και διολίσθησης ως σωτήρια για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Αρκεί να συνδυάζεται με πολιτικές αίματος σε βάρος των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων και της χώρας. Γι’ αυτό ξεφτίλισαν σκόπιμα τη δραχμή.

Μέσα στα τελευταία 20 χρόνια της δραχμής (1981-2001) – με τις τρεις εφάπαξ υποτιμήσεις και τις συνεχείς διολισθήσεις – η δραχμή έγινε φθηνότερη κατά 90%, ώσπου να φτάσει στην ισοτιμία με την οποία αντικαταστάθηκε από το ευρώ. Όλα αυτά για να ξεκληριστεί το λαϊκό εισόδημα και να ενισχυθούν τα κέρδη των τραπεζών και των ιδιωτικών μονοπωλίων. Τα ίδια ακριβώς κέρδη που υπερασπίζονται και σήμερα με το να εμφανίζουν την έξοδο από το ευρώ ως συνώνυμο της καταστροφής.

Με το ευρώ είναι αδύνατον να δημιουργηθούν πλεονάσματα (εισοδήματα και αποταμιεύσεις) ικανά να χρηματοδοτήσουν μια γρήγορη παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας της χώρας. Τη μόνη ικανή να εξασφαλίσει τη σταθερότητα του νομίσματος, αλλά και της οικονομίας συνολικά. Κι αυτό γιατί το ευρώ, επειδή δεν μπορεί να προσαρμοστεί στις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας και πρέπει να κρατά τη συναλλαγματική του αξία σε υψηλά επίπεδα για να διευκολύνει τη χρηματοδότηση των μεγάλων τραπεζών προσελκύοντας το ενδιαφέρον των διεθνών κερδοσκόπων, προϋποθέτει συνεχή λιτότητα και διαρκή υποτίμηση της οικονομίας.

Από τη στιγμή που δεν μπορεί να προσαρμοστεί η αξία του νομίσματος στην οικονομία, τότε προσαρμόζεται διά της βίας η ίδια η οικονομία στην αξία του νομίσματος. Αυτό συμβαίνει σε ολόκληρη την περίοδο του ευρώ. Με κερδισμένους μόνο τους διεθνείς επενδυτές, τις διεθνείς τράπεζες και τις πολυεθνικές με τα κυκλώματά τους σε κάθε χώρα.

Όσο θα υφίσταται αυτό το καθεστώς του κοινού νομίσματος, η χώρα είναι υποχρεωμένη αφενός να υποτιμά διαρκώς την εργασία και την οικονομία της και αφετέρου να καλύπτει τα όλο και μεγαλύτερα παραγωγικά της ελλείμματα με ιδιωτικό και δημόσιο δανεισμό, με όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση από τις αγορές κεφαλαίου. Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: αναπαραγωγή και διαιώνιση της σημερινής χρεοκοπίας. Για να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο χρειαζόμαστε οπωσδήποτε εθνικό νόμισμα. Όχι για να πλημμυρίσουμε την οικονομία με χρήμα, αλλά για να χρηματοδοτήσουμε ορθολογικά τις ανάγκες της. Για να μας επιτραπεί να προχωρήσουμε πολύ γρήγορα στην ανάταξη και την παραγωγική ανασυγκρότησή της. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο, αυτόν που εξηγούσε ένας από τους ιστορικούς διοικητές της Τραπέζης της Ελλάδος, ο Ξενοφών Ζολώτας:

«Πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν – και αυτό είναι γενικά, πλέον, παραδεκτό – ότι σε περίπτωσι υφέσεως δεν πρέπει ν’ αφήνουμε τους πραγματικούς μισθούς να πέφτουν. Η διατήρησι της αγοραστικής δυνάμεως των μισθών και ημερομισθίων είναι απαραίτητη, πρώτον για τη διατήρησι του επιπέδου ζωής των μισθωτών και δεύτερον γιατί, αν δεν αναπροσαρμόσουμε τα χρηματικά εισοδήματα των μισθωτών, ώστε να διατηρηθή η αγοραστική τους δύναμι, είναι δυνατό να διαιωνίσουμε την οικονομική ύφεσι…

Εξ άλλου, η ζήτησι των οικονομικά ασθενέστερων ατόμων – όπως των μισθωτών – στρέφεται, κατά βάσι, προς εγχώρια προϊόντα, ώστε από το ένα μέρος να προκύπτη αμεσότερη τόνωσι της εγχώριας παραγωγής και από το άλλο να μετριάζωνται, τουλάχιστο σε πρώτη φάσι, οι δυσμενείς επιπτώσεις στο ισοζύγιο πληρωμών. Τέλος, θα ήθελα να τονίσω ότι, επί πλέον, κατά την αναπροσαρμογή των μισθών και των ημερομισθίων θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν και η αύξησι της παραγωγικότητος της εργασίας, που εξασφαλίζει τη συμμετοχή των μισθωτών στην αύξησι του εθνικού προϊόντος, χωρίς να δημιουργούνται κίνδυνοι πληθωρισμού».

Αυτά τα έλεγε το 1975 και διατηρούν στο ακέραιο την αξία τους σήμερα. Δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή διέξοδος από την ύφεση, κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς και οποιεσδήποτε συνθήκες, αν δεν υπάρξει μια γενναία αύξηση των λαϊκών εισοδημάτων μέσα από μια αναδιανομή πλούτου. Μόνο έτσι η οικονομία μπορεί να ξανασταθεί στα πόδια της. Υπό την προϋπόθεση ότι θα την απαλλάξουμε από τον βρόχο του δημόσιου χρέους, ενώ τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις από το άγος του ιδιωτικού χρέους.

 

 

* Ο Δημήτρης Καζάκης  είναι οικονομολόγος – αναλυτής

 

 

ΠΗΓΗ: (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 28-10-10), http://www.topontiki.gr/article/10961