AINIΓΜΑΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Υπάρχουν δύο βεβαιότητες για τις αραβικές επαναστάσεις: α) ότι διαθέτουν το στοιχείο της γνήσιας λαϊκής εξέγερσης, β) ότι όποιο καθεστώς και αν επικρατήσει τελικά σε αυτές τις χώρες, θα είναι υποχρεωμένο να λαμβάνει υπόψιν του τις διαθέσεις των λαϊκών μαζών στα πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά θέματα. Ο φόβος που προκαλούσαν στους ‘Αραβες οι δεσπότες τους τελείωσε.

Οι λαοί είχαν τη συγκλονιστική εμπειρία του ότι μπόρεσαν να ανατρέψουν καθεστώτα όπως του Μπεν Αλί και του Μουμπάρακ, και θα χρειαζόντουσαν ποταμοί αίματος για να ξανασυσταθεί το Βασίλειο του Φόβου και της Απάθειας.

Μέχρις εκεί όμως, γιατί πιο πέρα αρχίζουν οι αβεβαιότητες. Η κατάσταση στη Λιβύη εξελίσσεται ήδη διαφορετικά, προς μια μορφή εμφυλίου πολέμου. Οι δύο πλευρές δείχνουν αποφασισμένες να νικήσουν ή να πεθάνουν. Ο Μουμπάρακ και ο Μπεν Αλί ήταν μαριονέττες των Αμερικανών και των Γάλλων. Οι στρατοί τους, σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενοι από την Ουάσιγκτον. Δεν είναι αυτή η περίπτωση του Καντάφι, που, παρά τον μεγάλο συμβιβασμό του με τους δυτικούς πριν από 10 χρόνια, διατηρούσε μια ανεξάρτητη βάση εξουσίας. Στην περίπτωση εξάλλου της Λιβύης καλό είναι να διατηρεί κανείς μια επιφύλαξη, δεδομένου ότι έχουμε πολύ λίγες αξιόπιστες πληροφορίες για το τι πραγματικά γίνεται στο εσωτερικό της χώρας.

Είδαμε πολύ καλά, για παράδειγμα στις περιπτώσεις της ανατροπής Τσαουσέσκου, του κανονιοβολισμού της ρωσικής Βουλής από τον Γέλτσιν, των πολέμων στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, του Ισραήλ, ότι τα μεγάλα δυτικά ΜΜΕ, αλαζονικά αυτοπαρουσιαζόμενα ως θεματοφύλακες της «αντικειμενικής πληροφόρησης» μπορούν να μας γεμίσουν με σωρό από ψέμματα και παραποιήσεις της πραγματικότητας. Τις τελευταίες ημέρες επιχειρούν να παρουσιάσουν το Καντάφι περίπου ως ενσάρκωση του διαβόλου. Δεν έχει κανείς οποιαδήποτε διάθεση να υπερασπιστεί ένα πλήρως εκφυλισμένο, εδώ και πολύ καιρό καθεστώς, που ήδη άλλωστε από την αρχή έθετε πρόβλημα, από αυτό το σημείο όμως μέχρι να εμφανίζει τον Λίβυο ηγέτη ως ικανό να καταστρέψει όλο τον κόσμο με την τρομοκρατία και τους μετανάστες, όπως λένε τώρα οι δυτικές τηλεοράσεις, υπάρχει μια διαφορά.

‘Ηδη, σε ορισμένους δυτικούς κύκλους συζητείται το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης κάποιας μορφής στη Λιβύη. Το Περού, μια άσχετη χώρα της Λατινικής Αμερικής, με κυβέρνηση πολύ φιλική προς την Ουάσιγκτον, ζήτησε επιβολή απαγόρευσης πτήσεων. Η Γουώλ Στρητ Τζόρναλ ζήτησε να «ξεμπερδεύουμε με τον Καντάφι». Ο σύμβουλος του Γάλλου Προέδρου Γκενό ζήτησε δράση πέραν των οικονομικών κυρώσεων, μια προοπτική στην οποία φαίνεται να αντιδρά ο Μπερλουσκόνι. Η κάλυψη των λιβυκών από τον μεγάλο δυτικό τύπο και τις τηλεοράσεις μπορεί να φτιάξει το κλίμα που προϋποθέτει μια στρατιωτική επέμβαση. Το δεύτερο «σενάριο» που αρχίζει και συζητείται διεθνώς, είναι αυτό μιας ενδεχόμενης «διάσπασης» της Λιβύης.

Από τις λεγόμενες «απελευθερωμένες» περιοχές της Κυρηναϊκής υπάρχουν αναφορές για αντικατάσταση των λιβυκών σημαιών με τα σύμβολα του βασιληά Ιντρίς και, σε μερικές περιοχές, για κατάληψη της εξουσίας από ισλαμιστές. Το τελευταίο αυτό, παραδόξως, δεν πανικοβάλλει, ως θα όφειλε, τον δυτικο τύπο, κάθε άλλο!

Η στρατηγική της Ουάσιγκτον (Ομπάμα-Μπρζεζίνσκι) είναι η κατά το δυνατόν ομαλότερη μετάβαση σε φιλοδυτικά κατά βάσιν καθεστώτα. Εργαλεία αυτής της πολιτικής της «γέφυρας», αντίστοιχης με αυτή που εφήρμοσαν στην Ελλάδα το 1974 και την Ισπανία το 1975, είναι η «διεθνής των ΜΚΟ» που «εκπαίδευσε» τους μεσοαστούς νέους μπλόγκερς σε Αίγυπτο και Τυνησία, ο Μπαραντέι και οι αραβικοί στρατοί.

Υπάρχουν βεβαίως και οι σκληροπυρηνικοί Ισραηλινοί που αποβλέπουν εδώ και δεκαετίες, ρητά, στην αποσύνθεση του αραβομουσουλμανικού κόσμου, κατά τα πρότυπα που έθεσαν, πριν από όλους στη νεώτερη εποχή, οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές. Την τάση αποσύνθεσης τη διακρίνει κανείς στη διάσπαση του Σουδάν, στο φλερτ με τους Κούρδους, στη ντε φάκτο διάλυση του Ιράκ ως ενιαίου κράτους κ.ο.κ. Το τι βέβαια θα γίνει στην πραγματικότητα, το επηρεάζουν, αλλά δεν το καθορίζουν σχεδόν ποτέ αυτοί που εκπονούν τα σχέδια και τα σενάρια.

ΠΗΓΗ:  Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011,  http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/03/aini.html και  kosmos tou ependiti, 26-2-2011

Ζακλίν Ντε Ρομιγύ: Μια Γαλλίδα με Ελληνική ψυχή

Της Ε. Αργυρούλη*

«Δεν θα κουραστούμε ποτέ να εγκωμιάζουμε τις αρετές του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και την επίδραση που άσκησε στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Όμως η μαγεία που αποπνέουν τα ελληνικά κείμενα, έστω και μέσα από τις όσο το δυνατόν πιστότερες μεταφράσεις τους, αιχμαλωτίζει σε τέτοιο βαθμό τον αναγνώστη, που σπάνια γίνεται λόγος για το χρέος το οποίο οφείλει η ελληνική λογοτεχνία στην ίδια την ελληνική γλώσσα, έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε στην πορεία του χρόνου προσφέροντας στους ποιητές και στους πεζογράφους της ένα απαράμιλλο εργαλείο, που τόσο πολύ ζήλεψαν οι Ρωμαίοι».

Διαβάζοντας κανείς αυτές τις φράσεις θα ήταν σίγουρος πως πρόκειται για σκέψεις ενός φλογερού Έλληνα. Και όμως, αυτά τα έγραψε μια γαλλίδα η οποία, βέβαια, είχε βαθειά μέσα στην ψυχή της την Ελλάδα: η Ζακλίν ντε Ρομιγύ στο έργο της «Μαθήματα Ελληνικών».

Και συνεχίζει  «Με τις εξαίρετες ιδιότητες της ελληνικής γλώσσας θα ασχοληθεί τούτο το βιβλίο, όχι για να διδάξει τις μορφές ή τους κανόνες της, αλλά για να περιγράψει τις ομορφιές της. Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε μέσα από μια σειρά παραδειγμάτων τις λεπταίσθητες εκφραστικές αποχρώσεις που παρήγαγε η ελληνική γλώσσα με τους τόσο ιδιαίτερους μηχανισμούς της, και να επιχειρήσουμε υπό αυτή τη σκοπιά να ερμηνεύσουμε τόσο την εκπληκτική επίδραση και διάδοση της γλώσσας αυτής σε έναν ευρύτατο γεωγραφικό τομέα, όσο και τον τρόπο με τον οποίο άφησε τη σφραγίδα της στις περισσότερες γλώσσες της Ευρώπης, με πρώτη τα λατινικά, στο πέρασμα των αιώνων».

Η Ακαδημαϊκός και διάσημη ελληνίστρια σ’ αυτό το συγκινητικό βιβλίο προσπαθεί να μεταφέρει στον αναγνώστη της τις ομορφιές της ελληνικής γλώσσας. Η ίδια υποστηρίζει πως η δομή και οι εκφραστικές δυνατότητες των αρχαίων ελληνικών επέτρεψαν την μεγάλη έκρηξη της σκέψης που έγινε στην Ελλάδα και επηρεάζει ακόμη και σήμερα τον πολιτισμό μας. Πάντα ακριβόλογη καταφέρνει να αναδείξει, ακόμη και μέσα από τα γραμματικά φαινόμενα τους μηχανισμούς μιας διάνοιας η οποία υπήρξε μοναδική.

 Τι να πρωτοπεί κανείς γι αυτή τη γυναίκα; Γεννήθηκε στη Σαρτρ της Γαλλίας το 1913. Μεγάλωσε από τη μυθιστοριογράφο μητέρα της Ζαν Μαλβουαζέν και από πολύ νωρίς η Ρομιγύ σάρωσε τις πρωτιές κι έγινε έτσι σύμβολο της γυναικείας χειραφέτησης: υπήρξε η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στην Ecole Normale (1933), η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στο College de France (1973) στην έδρα «Η Ελλάδα και η διαμόρφωση της ηθικής και πολιτικής σκέψης», η πρώτη γυναίκα στην Ακαδημία «Αρχαίων Επιγραφών και Γραμμάτων» (1975) και η δεύτερη γυναίκα στη  Γαλλική Ακαδημία μετά τη Μαργκερίτ Γιουρσενάρ. 

Ήταν πάντα προσανατολισμένη στο ευρύ κοινό, επιδιώκοντας να περάσει το μήνυμά της όσον αφορά την ανθρωπιστική παιδεία και αντίληψη σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Αυτόν το διάλογο υπηρέτησε με τα πολυάριθμα έργα της μέχρι τέλους, όταν τυφλή πια έγραφε μέσω της γραμματέως της, βλέποντας ωστόσο πολύ καθαρά με τα μάτια της ψυχής της.

Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Σορβόνης (Παρίσι) Ζακλίν Ντε Ρομιγύ αγάπησε όσο λίγοι την Ελλάδα, την Ελληνική Γλώσσα (αρχαία και νέα) και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Η μεγάλη ελληνίστρια θεωρούσε τον Θουκυδίδη έναν από τους άντρες της ζωής της, έκανε παρέα με τον Περικλή και σε όλη τη ζωή της υπερασπίστηκε με πάθος την κλασική παιδεία και τον ανθρωπισμό.

Επειδή δεν είναι σε όλους γνωστή, επιβάλλεται να αναφερθούν μερικά πράγματα γύρω από την προσφορά της σε όλα αυτά: Το όνομά της άρχισε να γίνεται γνωστό ευρύτερα στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1995. Λίγο αργά βέβαια. Ήταν τότε που το «Ίδρυμα Ωνάση» απένειμε βραβεία σε μεγάλες προσωπικότητες του Ευρωπαϊκού Πνεύματος και όχι μόνον. Ανάμεσα στους άλλους ήταν και η μεγάλη Ελληνίστρια Ακαδημαϊκός και καθηγήτρια της Σορβόνης Ζακλίν Ντε Ρομιγύ που βραβεύτηκε. Έγραψε 28 βιβλία, που αναφέρονται στην αρχαία Ελλάδα. Τότε έλαβε και την ελληνική υπηκοότητα ενώ το 2000 έγινε πρέσβειρα του Ελληνισμού. 

Συγκινημένη η Ζακλίν Ντε Ρομιγύ στην αρχή της ομιλίας της είπε: «Όλη μου τη ζωή αντλούσα ευτυχία στην αδιάκοπη επαφή με τα έργα της αρχαίας Ελλάδας». Αυτά τα έλεγε μιλώντας στα Ελληνικά. Και συνέχισε: «Και αισθάνομαι γι’ αυτό ένα μεγάλο χρέος απέναντι στη χώρα σας. Και να που σήμερα η Ελλάδα μου χαρίζει επιπλέον το πιο μεγαλοπρεπές και το πιο ένδοξο δώρο».

Στην ομιλία της, ανάμεσα στα άλλα, είπε: «Ο ελληνικός πολιτισμός έχει κάτι το εξαιρετικό: τη δύναμη της επικοινωνίας! Αυτή είναι η πραγματικά εξαιρετική, η μοναδική συμβολή της Ελλάδος στους άλλους πολιτισμούς που έμαθαν από τον ελληνικό πολιτισμό τον τρόπο να εξηγούν και να συγκρίνουν, δηλαδή να επικοινωνούν μεταξύ τους!  Δεν είναι τυχαίο επίσης το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα είχε αυτήν την τεράστια διάδοση σε όλον τον κόσμο. Αυτό οφείλεται στο ότι η ελληνική γλώσσα είναι ένα εργαλείο με το οποίο εύκολα μπορεί κανείς να εξοικειωθεί και να ανοίξει τη σκέψη του.

Σας το λέω χωρίς επιφύλαξη: Όλος ο κόσμος θα πρέπει να μάθει ελληνικά, γιατί η ελληνική γλώσσα μας βοηθάει πρώτα απ’ όλα να καταλάβουμε τη δική μας γλώσσα. Έχει μια τέτοια λιτότητα η ελληνική γλώσσα που μπορεί να πει κανείς ότι χρησιμοποιήθηκε για μεγάλες ανακαλύψεις! Παίρνω πολλές επιστολές κάθε μέρα και από νέους και από ηλικιωμένους ανθρώπους που εξυμνούν την ελληνική γλώσσα εξηγώντας μου πώς μπορεί να επιτύχει κανείς στη ζωή του και στο επάγγελμά του χρησιμοποιώντας τα …ελληνικά».

Όταν ήταν μαθήτρια Γυμνασίου, η μητέρα της (μια μορφωμένη γυναίκα), της έδωσε να διαβάσει Θουκυδίδη. «Ήταν η πρώτη αρχαία ελληνική αγάπη μου, αλλά αργότερα αγάπησα πιο πολύ τον Όμηρο», είπε.

Η Ρομιγύ αναδεικνύει σταθερά τη σημασία του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και τη θεμελιακή τους θέση στον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την ευρωπαϊκή παιδεία: «Η λέξη «Ευρώπη» είναι ελληνική. Χρησιμοποιήθηκε από τον 4ο αιώνα π.Χ. για να προσδιορίσει την Ελλάδα σε αντίθεση προς τα ασιατικά βασίλεια», λέει στις «Συναντήσεις με την Αρχαία Ελλάδα» (Αστυ, 1997). Όσο για τους αρχαίους Έλληνες, «έδωσαν συγκεκριμένη μορφή στις ευρωπαϊκές αξίες, τις διεκδίκησαν και τις προσδιόρισαν για τους μελλοντικούς αιώνες», προβάλλοντας την «πολιτική ελευθερία του υπεύθυνου πολίτη» έναντι του άβουλου υπηκόου. 

Καθημερινά η Ζακλίν Ντε Ρομιγύ εκδήλωνε τον έρωτά της και το θαυμασμό της για την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό. Θα αναφέρω μερικές περιπτώσεις: «Μια σύγχρονη Ελλάδα, που θα έχανε την επαφή με τους αρχαίους συγγραφείς, θα έχανε επίσης την επαφή με τους σύγχρονους ποιητές της, που είχαν και αυτοί γαλουχηθεί με τις ίδιες αξίες, με τον Καβάφη, με τον Σεφέρη»!

«Θα αγνοούσε αυτό που συνεχίζει να αποτελεί την δόξα της προς τα έξω και πρέπει να μείνει το καύχημά της: το ότι άνοιξε τον δρόμο στον δυτικό πολιτισμό. Πώς μπορεί να φαντασθεί κανείς ότι οι σημερινοί πολίτες της Ελλάδας μπορεί να αγνοούν την κληρονομιά που αυτή τους κληροδότησε και που μελετάται σήμερα στη Φινλανδία, στην Ιαπωνία, στην Βραζιλία; Ένας γνωστός μου νεαρός Κινέζος μεταφράζει στην γλώσσα του τον Θουκυδίδη: Πώς να δεχθώ ότι ένας Έλληνας δεν έχει τη δυνατότητα να τον διαβάζει με ευχέρεια»;

Σε άλλη περίπτωση είπε: «Οι επιστήμονες ανατρέχουν στο αστείρευτο ελληνικό «γλωσσικόν ύδωρ» για να ονομάσουν τις σύγχρονες ανακαλύψεις και εφευρέσεις (από την αθανασία ως τον μεταβολισμό), χωρίς να αναφέρουμε τους πυραύλους ή τους μεγάλους επιστημονικούς στόχους που ονομάζονται «Αριάδνη» ή «Ερμής». Ο Μίτος της Αριάδνης, όπως και τόσα άλλα είναι αναμνήσεις ελληνικές. Το ίδιο και οι Ολυμπιακοί αγώνες και ο Μαραθώνιος δρόμος. Η Ευρώπη που σφυρηλατούμε έχει Ελληνικό όνομα. Η Αρχαία Ελλάδα μας προσφέρει μία γλώσσα για την οποία θα πω ακόμη μία φορά ότι είναι ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ».

Η Ζακλίν Ντε Ρομιγύ μελετούσε όλη της τη ζωή τους Έλληνες κλασικούς, αλλά αγαπούσε και την Ελλάδα του σήμερα, θεωρώντας ότι αποτελεί συνέχεια του χθες. Σε μία συνέντευξή της είχε πει: «Έχω αναλώσει τον περισσότερο χρόνο της ζωής μου με τον Περικλή και τον Αισχύλο παρά με τους σύγχρονους». Σε δηλώσεις της, πριν από λίγα χρόνια, εξέφρασε τη λύπη της που δεν μπορούσε πια να επισκεφθεί την Ελλάδα, γιατί είχε χάσει το φως της, είχε σχεδόν τυφλωθεί.

Από το Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010 η μεγάλη Ελληνίστρια και Ακαδημαϊκός Ζακλίν Ντε Ρομιγύ βρίσκεται στη γειτονιά των Αγγέλων. Έφυγε  πλήρης ημερών στα 97 της χρόνια…

Γράφω όλα αυτά ως ελάχιστο φόρο τιμής στο τεράστιο έργο που άφησε πίσω της.

* καθηγήτρια στο 14ο Γυμν/ Λάρισας

ΠΗΓΗ: 10/02/2011, http://14press.gr, ηλεκτρονικό περιοδικό του 14ου Γυμν. Λάρισας, τ. 3.

Ανοιχτή επιστολή στον κ. Θ. Πάγκαλο

Της Κυριακής Γεροζήση*

Παρίσι 27 Φλεβάρη 2011

Κύριε Υπουργέ

Σαν άνθρωπος, επιστήμονας και αυτόπτης μάρτυρας στη βραδυά προς τιμή του Κώστα Γαβρά στο Παρίσι, λυπούμε ειληκρινά για τη  διαστρέβλωση των γεγονότων στην ανακοίνωση σας.

Δεν έχω καμιά υποχρέωση να σας δώσω αναφορά για τις απόψεις και την ιδεολογία μου, αλλά για να τοποθετούνται τα πράγματα στη θέση τους, αναφέρω ότι δεν είμαι αναρχική, ούτε οπαδός του Σύριζα. Δυστυχώς, γιατί πολύ θα ήθελα να έχω τα νιάτα τους, δεν είμαι ούτε καν φοιτήτρια.  65  χρονών, μόλις πήρα τη σύνταξη  μου από το Γαλλικό κράτος μια που το Ελληνικό, ούτε εκείνο των συνταγματαρχών, ούτε των οικογενειών Παπανδρέου, Καραμανλή και  υπολοίπων δεν μου επέτρεψε να εργαστώ στη χώρα μου.

Έζησα μια ζωή μετανάστρια στη Γαλλία μακριά από τους δικούς μου και την πατρίδα.  Τα προβλήματα των ξένων όπου γης, με αγγίζουν ιδιαίτερα.

Αποφάσισα να παρευρεθώ το Σάββατο στην εκδήλωση για τον Κώστα Γαβρά και την προβλεπόμενη προβολή των έργων του.

Κανείς μας δεν είχε ενημερωθεί για την παρουσία σας που υπήρξε  κεραυνός εν αιθρεία. Η ομάδα των φοιτητών που διαμαρτυρόταν για την πολιτική της κυβέρνησης στο θέμα των μεταναστών απαίτησε να αποχωρήσετε λόγω της  πολιτική σας στο θέμα των μεταναστών και της συμπεριφορά σας  απέναντι στον  Ελληνικό  λαό, τους Έλληνες αυτούς που αποκαλείτε καθάρματα. Απαντήσατε ότι δεν αποχωρείτε γιατι εκλεγήκατε από τον Ελληνικό λαό δημοκρατικά. Για την εφαρμογή ποιού προγράμματος εκλεγήκατε κε Υπουργέ; Με πόσα ψέματα ανεβήκατε στην εξουσία; Πόσες χιλιάδες Έλληνες σας αποδοκιμάζουν με τις τεράστιες διαδηλώσεις τους;  Για ποιά δημοκρατία μιλάτε; Για κείνη που δέχτηκε την κηδεμονία της Ευρώπης και του ΔΝΤ;  Η κυβέρνηση σας  έδωσε χώμα, νερό, αέρα και θάλασσα, υποθαλάσσιων χώρων συπεριλαμβαλομένων, στο μεγάλο κεφάλαιο, ελληνικό και ξένο. Σε εκείνους που αποφασίζουν  και επιβάλλουν αποφάσεις  που δέχεστε με το χαμόγελο και προσπαθείτε να  αποδείξετε ότι όταν σας ζητούν 1 τους χαρίζετε 10. Τον πλούτο της χώρας, τον ιδρώτα, την παιδεία και την υγεία των Ελλήνων, το μέλλον της νεολαίας και τη ζωή όλων μας.

Αναφέρετε στη δήλωσή σας «Η πρωτοφανής αποδοκιμασία του αντιδικτατορικού φιλμ «Ζ» έχει βαθιά πολιτική σημασία και δείχνει για μια ακόμα φορά ότι οι δυνάμεις αυτές ουδέποτε αποδέχθηκαν την κοινοβουλευτική δημοκρατία που με τόσο αίμα κερδήθηκε από τον ελληνικό λαό».

Ψεύδεστε ασύστολα. Κανείς δεν αποδοκίμασε το «Ζ»  και οι φοιτητές δήλωσαν κατ` επανάληψη το ακριβώς αντίθετο. «Τιμούμε τον Κώστα Γαβρά και το έργο του». Προσωπικά πήρα για κάποια στιγμή το λόγο για να πω ότι  «τα μηνύματα που βγαίνουν από το έργο του Γαβρά είναι αντίσταση στο φασισμό και τη δικτατορία. Σήμερα στην Ελλάδα δεν έχουμε δημοκρατία αλλά δικτατορία του κεφαλαίου». Η θέση αυτή που τιμά και τον Κ. Γαβρά και το έργο του, χειροκροτήθηκε όπως ακούγεται ξεκάθαρα στα διάφορα βίντεο που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή.

Δεν αποχωρήσατε κύριε Υπουργέ. Οι Έλληνες του Παρισιού σας πέταξαν έξω από το Ελληνικό σπίτι με τα «έξω, έξω» και το θρυλικό πλέον συνθημα «dégage», σύνθημα των ξεσηκωμένων λαών των πρώην Γαλλικών αποικιών, σύνθημα που τρέμουν αυτή τη στιγμή όλοι οι δικτάτορες. Ο Κ. Γαβράς και ορισμένοι παρευρισκόμενοι, ιδιαίτερα ο Πρέσβης και η Πρόξενος, υπηρεσιακώς υποχρεωμένοι, σας ακολούθησαν. Η πλειοψηφία, συμπεριλαμβανομένων των πρωτοστατούντων στα γεγονότα φοιτητών,  παραμείναμε για πολύ ώρα ακόμα επιμένοντας, μάταια, να γίνει η προβολή των φιλμ. Επιθυμούσαμε να δούμε ή να ξαναδούμε το «Ζ» και να  το τιμήσουμε.

Εσείς χαλάσατε την εκδήλωση, εσείς προσβάλατε ακόμα μια φορά τον Ελληνικό λαό, εσείς χλευάζετε και συκοφαντείτε τη νεολαία του.  Αλλά να είστε σίγουρος, ο Ελληνικός λαός, αυτός που εσείς οδηγείτε στην καταστροφή, τον αφανισμό και τα τάρταρα, θα πεταχτεί από ξαρχής, θ` αντριέψει, θα θεριέψει και θα παρασύρει στο διάβα του αυτούς που τον καταπιέζουν, ξεπουλάν  τη γη και τον ιδρώτα του στους ισχυρούς, τους έχοντες και κατέχοντες, στο ελληνικό και ξένο αδηφάγο κεφάλαιο.

* Κυριακή Γεροζήση, Συνταξιούχος ερευνήτρια, βιοχημικός, Συγγραφέας

Σημείωση: Από τους Ρεπόρτερ του Δρόμου του «Π». Το κείμενο δεν έχει υποστεί καμία επεξεργασία.

ΠΗΓΗ: ΔΕΥΤΕΡΑ, 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011, http://www.topontiki.gr/article/14310

Να τους υπερφαλαγγίσουμε! Ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

Του Γιώργου Μιλτ. Σαλεμή

Ο Κώστας Ζουράρις, πριν από χρόνια, έκανε την εξής σημαντική ανακοίνωση: «Ο πρώτος πολιτικός επιστήμονας της Ευρώπης ήταν ο… Προκρούστης». Έκτοτε οι έρευνες τον δικαίωσαν πλήρως! Λέγεται δε ότι οι τελευταίες λέξεις του Προκρούστη, καθώς τον αποτελείωνε ο Θησέας, ήταν: «Eurostat», «έλλειμμα», «εξωτερικό χρέος», «sprent»…  Κι όχι μόνο αυτό.

Οι έρευνες επιβεβαίωσαν επίσης ότι ο πρώτος φιλόσοφος κι ιστορικός της Ευρώπης ήταν ο Σίνης ο Πιτυοκάμπτης. Ναι, εκείνος που λύγιζε τα δύο πεύκα, έδενε το κάθε πόδι σε ένα πεύκο και μετά τα ελευθέρωνε για να σχιστεί ο άνθρωπος στα δύο. Λέγεται ότι αυτός, ο Σίνης, εισήγαγε τον δυισμό στη σκέψη. Ο άλλος, ο Σκείρων, ήταν πρόγονος των οικολόγων.

Η WWF – λέει –  η Natura, η Green Peace, ήταν δικές του ιδέες  αλλά δεν πρόκαμε να τις υλοποιήσει. Εκείνος, αφού έβαζε τους ανθρώπους να πλύνουν τα πόδια τους, τους έριχνε στη θάλασσα για να τους φάει η τεράστια χελώνα!

Ο Περιφήτης ο Κορινήτης δεν ήταν προφήτης. Ήταν ο πρώτος της μεγάλης των δημοσιογράφων σχολής. Εκείνος σκότωνε τους ανθρώπους με τις κορίνες, με τα ρόπαλα! Μια στο κεφάλι και πάρ’ τον κάτω. Όπως ακριβώς τους σκοτώνει σήμερα η τηλεοπτική βλακεία.

Αν όμως η Ελλάδα απέφυγε, τότε χάρη στον Θησέα, τις συνέπειες της δράσης εκείνης της συμμορίας που ενέδρευε στη Κακιά Σκάλα, δεν μπορεί να αποφύγει σήμερα τις συνέπειες της δράσης των «απογόνων» της συμμορίας αυτής. Κάθε μέρα που περνάει κατεβαίνει κι ένα σκαλοπάτι στου… Κακού τη Σκάλα. Οι ενεδρεύουσες, στις χρηματαγορές του κόσμου, νορδικές συμμορίες  έχουν φέρει τη δυστυχία στις γειτονιές του κόσμου και της Ελλάδας.

Κάποτε ρώτησαν τον Αϊνστάιν «με τί είδους όπλα θα διεξαχθεί ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος». Εκείνος είπε ότι δεν ξέρει για τον Γ΄Π. Π αλλά ξέρει ότι «ο Δ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα γίνει με ξύλα και με πέτρες». Τώρα πια εμείς ξέρουμε! Ο Γ΄ Π. Π διεξάγεται με ομόλογα, μετοχές, πετρελαϊκές τιμές… στην τελευταία δε φάση του θα χρησιμοποιηθεί – ήδη παίρνει θέση στο θέατρο του πολέμου – το υπερόπλο των τροφίμων!

Βροντάν τα σίδερα βροντάν και οι σακοράφες

Είτε είμαστε «μνημονιακοί» είτε είμαστε «αντι-μνημονιακοί» πρέπει να κάνουμε τις αναγκαίες προσαρμογές στη ζωή μας, να αναδιατάξουμε τις δυνάμεις σας, να «σκάψουμε καταφύγια, αμπριά και χαρακώματα». Έχουμε πόλεμο!

Ειδικά αν είμαστε «αντι-μνημονιακοί» οι πολεμικές αυτές προετοιμασίες πρέπει να είναι πιο έντονες, πιο ταχείς, πιο προσεγμένες. Πώς προετοιμάστηκε ο Κώνων εκείνον  τον καταραμένο χειμώνα στη Σικελία; Έτσι! Μετ’ επιστήμης!

Γιατί αν δεν «υποκύψουμε» στο Μνημόνιο (και το Α΄και το Β΄) και αφού δεν μπορούμε να δανειστούμε φθηνά και εφόσον ήδη το χρέος είναι τεράστιο –  σαν την χελώνα του Σκείρωνα – και αφού δεν μπορούμε να το φάμε αλλά θα μας φάει, τότε η πείνα που θα προκύψει – αν δεν «υποκύψουμε» στο Μνημόνιο – θα είναι μεγαλύτερη από εκείνη που Γερμανοί και Άγγλοι επέβαλαν στην Ελλάδα τον καταραμένο χειμώνα του ‘41-42.

Διότι δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να λέει κανείς «όχι» στο Μνημόνιο ενώ η ζωή του  εξαρτάται από το δημόσιο ταμείο και ενώ δεν ξέρει από ποια μεριά φυτεύονται τα κρεμμύδια.

Να λένε «όχι» στο Μνημόνιο εκείνοι που κάθε πρωί ταΐζουν κι αρμέγουν την κατσίκα τους, που ξέρουν να ξεχωρίζουν τους ζωχούς απ’τα ραδίκια, το καταλαβαίνω. Αλλά να το λένε εκείνοι που όταν βλέπουν τα γουρουνάκια ο νους τους πάει στους κουμπαράδες δεν το καταλαβαίνω. Να βροντάνε τα σίδερα είναι μια κάποια λύση. Να βροντάνε όμως και οι σακοράφες;

Η δύναμη της πεταλούδας

Ενώ οι νορδικές σφήκες κάνουν τη δουλειά τους, ενώ οι ελληνικές μύγες κάνουν τη δική τους, εμείς οι … οικουμενικές μέλισσες ας κάνουμε τη δική μας! Ενώ οι κάθε λογής «αντισυστημικοί» – διανοούμενοι συνήθως αλλά και άλλοι του συρμού – απαιτούν και επαιτούν από το σύστημα να πάψει να είναι κακό και να μας επιτρέψει να το ανατρέψουμε, ή απλώς παροξύνουν το πνεύμα «των μαζών» για να ανατρέψουν το σύστημα ώστε ένα «άλλο» σύστημα να κάνει καλά τη δουλειά του και να μας σώσει, εμείς ας πάρουμε την τύχη στα χέρια μας, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και των ποικιλόμορφων και ποικιλώνυμων καλαμαράδων του.

Ας δράσουμε χρησιμοποιώντας τη «δύναμη της πεταλούδας», τη δύναμη της «σύνθετης επίδρασης» (βλέπε: Χάος τί είναι η σύνθετη επίδραση) για να αποδυναμώσουμε το… δυναμοκεντρικό σύστημα «που τον ζυγό βαστεί και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά μας τυραννεί». Ας εργαστούμε, έκαστος εφ’ο θα ταχθεί, για να προκύψει εκείνος ο κεραυνός εν αιθρία που στο Χάος τον λένε…διαλειπτότητα και όπου η ροή του χρόνου ταράττεται, το χάος τακτοποιείται  η δε τάξη – του νορδικού συστήματος – χαώνεται! (Χαώνομαι» κατά το «λαώνομαι» που μας έμαθε ο Άντης Ροδίτης).

Η καλύτερη επίθεση είναι η άμυνα

Μετά τη Μάχη του Στάλινγκραντ και κυρίως μετά τη Μάχη του Κουρσκ η άποψη ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση πήγε οριστικά στα σκουπίδια. Από τα σκουπίδια αυτά «ψωνίζει» η Αλέκα – και όχι μόνον η Αλέκα – και από τα φύκια αυτά μας πουλάνε μεταξωτές κορδέλες.

Στη Μάχη του Στάλινγκραντ η άμυνα ήταν αναγκαστική. Ήγουν οι Σοβιετικοί δεν μπορούσαν να κάνουν επίθεση. Στη Μάχη του Κούρσκ όμως μπορούσαν. Και όχι μόνο μπορούσαν αλλά σύμφωνα με τα μέχρι τότε καθιερωμένα της «πολεμικής επιστήμης» όφειλαν να κάνουν επίθεση για να μην απωλέσουν την στρατηγική πρωτοβουλία. Όμως εκείνοι οι οποίοι όντως ήταν κάτοχοι της στρατηγικής πρωτοβουλίας, ασκώντας ακριβώς αυτή τους την πρωτοβουλία, την… παραχώρησαν στον νορδικό  αντίπαλο και αρκέστηκαν στην «εσκεμμένη άμυνα»! Εκείνος, ο νορδικός αντίπαλος, αυτάρεσκος και βλάκας, νόμιζε ότι τους έπιασε «κώτσους» και δεν κατάλαβε ότι μια άμυνα ποτέ δεν είναι μόνο άμυνα! Έκανε επίθεση αλλά βρέθηκε να αμύνεται μέσα στο στόμα του λύκου ή μάλλον της αρκούδας.

Εμείς δεν είμαστε «στο Κουρσκ». Δεν είμαστε «στο Στάλινγκραντ». Είμαστε κάπου ΜΕΤΑ!  Θα «εκπαιδεύσουμε» δυνάμεις εκεί που δεν το περιμένουν. Θα συγκεντρώσουμε δυνάμεις εκεί που δεν μπορούν να τις πλήξουν. Θα υπερ-στρέψουμε επιστρέφοντας στο χωριό! Θα ξαναμάθουμε να φτιάχνουμε τα βασικά του βίου. Τον άρτον, τον οίνον και το έλαιον! Το γάλα και το κρέας. Το λαχανικό και το φρούτο.

Υπήρξε – σύμφωνα με τον Μαρξ – ο δουλοκτητικός τρόπος παραγωγής, ο φεουδαρχικός τρόπος παραγωγής και ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής. Οι συζητήσεις στο κομμουνιστικό κίνημα… σταμάτησαν στον αν υπήρξε και ασιατικός τρόπος παραγωγής. Σήμερα όμως όλοι βλέπουμε ότι υπάρχει και ελληνικός τ(ρ)όπος παραγωγής! Μαζί με την οικονομία και παρά την… παρα-οικονομία υπάρχει η υπερ-οικονομία του ελληνικού πολιτισμικού υποβάθρου!

Το δικό μας Στάλινγκραντ είναι η «Μικρή Πατρίδα»! Εκεί στα λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα θα οργανώσουμε – όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά – την άμυνά μας σε επάλληλες παραγωγικές ζώνες. Και δεν θα κάνουμε βήμα πίσω!  Μετά, όταν θα έχουμε ετοιμάσει τις εφεδρείες μας, τις νέες αυτές παραγωγικές δυνάμεις που απαιτούνται, και καθώς ο Βόλγας θα έχει παγώσει, οι νέες αυτές ξεκούραστες δυνάμεις θα τον διαβούν από βορρά και νότο, υπερφαλαγγίζοντας τις αδύναμες πια νορδικές δυνάμεις και παγιδεύοντάς τες στο «κέσελ» (στο «καζάνι»).

Κάλλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη

Ο Διοικητής προχώρησε στο μεγάλο δωμάτιο, χαιρέτησε εγκάρδια τα παιδιά του και τους φίλους τους και βυθίστηκε κατάκοπος και καταστενοχωρημένος στον καναπέ. Μικρά παιδιά τα εγγόνια του είχαν πάει ήδη για ύπνο και τίποτα πια δεν μπορούσε να τον απαλλάξει από τις έγνοιες του. Άναψε με κόπο ένα «κοχίμπα» – είχε κρατήσει αυτή την προσωπική απόλαυση παρά και ενάντια στην εργασιομανή και λιτή ζωή του – και βάλθηκε να το καπνίζει. Από το ‘55 δικηγόρος, με «τριψήφιο αριθμό μητρώου», με μια βδομάδα διακοπές το χρόνο, χωρίς πολλές και μεγάλες διασκεδάσεις, εργαζότανε ακόμα τώρα στα εβδομήντα του χρόνια! Η σιωπή του έλεγε περισσότερα και από την ετήσια έκθεση της Τραπέζης της Ελλάδος.

Εκείνη την ημέρα είχε οριστικά ναυαγήσει το μεγαλόπνοο σχέδιο της συγχώνευσης των δύο, τότε, μεγαλύτερων ελληνικών τραπεζών. Οι δύο διοικητές, εκείνος και ο άλλος, είχαν συναντηθεί για να βάλουν οι ίδιοι την… ταφόπλακα στα σχέδια που είχαν κάνει για την μεγάλη νέα τράπεζα, για τον ρόλο της στην εθνική οικονομία στα χρόνια της κρίσης που από τότε κάποιοι την έβλεπαν να ζυγώνει. Δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς! Ειδικά ο άλλος. Τού τραβήξανε το χαλί κάτω από τα πόδια … οι δικοί του. Τον ανάγκασαν να πάρει πίσω το λόγο του! Και τι δεν έγινε όταν πριν λίγο καιρό εξήγγειλαν το σχέδιο της συγχώνευσης! Ξεσηκώθηκαν όλοι. Χρηματιστές και δημοσιογράφοι. Πολιτικοί και αθλητικογράφοι. Τραπεζικοί και προλετάριοι.

Λευκά και «μπλέ» κολάρα. Λαθροκομμουνιστές και κρυπτοφασίστες. Όλοι κόπτονταν υπέρ των «δικαιωμάτων», των «κεκτημένων», της «ελεύθερης αγοράς», του «ανταγωνισμού» και κατά των «μονοπωλίων», των «σκοτεινών πολιτικών σχεδίων», των «συνωμοσιών». Όλοι αυτοί που είχαν βολευτεί στις «θήκες» τους, όλοι αυτοί που προτιμούσαν να είναι «πρώτοι στο χωριό παρά δεύτεροι στην πόλη» αντέδρασαν παροξύνοντας τα πνεύματα και επέβαλαν τη θέλησή τους! Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, κανείς δεν ζητάει απ’ αυτούς ευθύνες! Ούτε καν τους αναφέρουν! Αλλά εκείνοι εξακολουθούν να κάνουν τη δουλειά τους! Οι «πρώτοι στο χωριό» παρέμειναν στο παιγνίδι.

Αν εκείνοι οι άθλιοι γραφειοκράτες – οι δικτατορίσκοι της «μεσαίας διευθυντικής τάξης» – μακροημέρευσαν μένοντας «πρώτοι στο χωριό» τότε και εμείς διδασκόμενοι από την καπατσοσύνη τους θα επιδιώξουμε να γίνουμε πρώτοι στο χωριό και όχι δεύτεροι στην πόλη. Ταυτόχρονα, δεν θα ζημιώσουμε την Πατρίδα, όπως έκαναν εκείνοι, αλλά θα την ωφελήσουμε.

Αποδομώντας τις απρόσωπες και βάρβαρες καπιταλιστικές μεγαλουπόλεις, και δη την Αθήνα, θα ανιχνεύσουμε όλης της Πατρίδας το «αρχαίον κάλλος το πρωτόκτιστον». «…Κατέχρωσα τῆς πρὶν εἰκόνος τὸ  κάλλος, 
Σῶτερ, τοῖς πάθεσιν·
 ἀλλ᾿ ὥς ποτε τὴν δραχμὴν
 ἀναζητήσας εὑρέ…». (Μόλυνα τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ τὸ κάλλος,
 Σωτήρα, μὲ τὰ πάθη μου.
 Ἀλλ᾿ ὅπως κάποτε τὴ χαμένη δραχμὴ 
ψάξε νὰ μὲ ἀνεύρεις.) Μεγάλος Κανών – Άγιος Ανδρέας Κρήτης. Μια Μικρή Πατρίδα για τους «απάτριδες – τους ελληνώνυμους – του βαλκανικού νότου».

Μπορεί ο Γιανναράς να κατάντησε ένας σοφιστικέ Τράγκας, από Δάσκαλος του Γένους που θα μπορούσε να ήταν. Μπορεί όλοι εσείς που τον θαυμάζετε ακόμη να νομίζετε ότι οι γεμάτες κακία ύβρεις του δεν αφορούν εσάς αλλά τους άλλους.

Τραγουδώντας τους στίχους του Παρασκευά Καρασούλου  συνεχίζουμε:

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

τα χρόνια μου είχαν ρίζες, ήταν δέντρα

που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά

και τα' φησε ν' ανθίζουν μες στην πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση

Οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν, νησιά

που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

Η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας

Μικρή πατρίδα, σώμα μου κι αρχή

Η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

Ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει

Σε όνειρα, σε αισθήματα υγρά

το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει.

http://www.youtube.com/watch?v=K00LBvsi7lA

Οι δεσμοί των Ελλήνων με το χωριό δεν έχουν σπάσει. Κι αν έχουν σπάσει με τον έναν τόπο καταγωγής μας έχουν δημιουργηθεί καινούργιοι με κάποιον άλλο. Η νοσταλγία του Έλληνα για την μικρή κλίμακα, για τη μικρή πατρίδα, δεν εξέλειπε ποτέ.

Στην Ύδρα, σε βάρκες, μαγαζιά, ξενοδοχεία, κυματίζουν τρεις σημαίες: της Ύδρας, της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήγουν της… «πατρίδας» των πατρίδων καθότι τυγχάνουμε και οικουμενικοί. Όσο για την Άνω Πόλη έχουνε τις εκκλησίες.

Τα δίκτυα, δρόμοι και τρένα, τα καράβια, τα αεροπλάνα, παρά την υπερβολική τους χρήση έφεραν κι ένα μεγάλο καλό. Έφεραν πιο κοντά το χωρίο στην πόλη. Οι αποστάσεις μίκρυναν για να μην πω ότι εξαφανίστηκαν.

Η Ελλάδα μας είναι χερσόνησος και με τους δρόμους βουνό και θάλασσα έγιναν ένα. Τα πιο απόμερα χωριά πλένουν τα πόδια τους στη θάλασσα ή «βγήκαν» στο κέντρο των οικονομικών εξελίξεων. Ανάμεσα – για παράδειγμα – στο Άργος, την Τρίπολη και την Κόρινθο, ο Δράμαλης έπαθε τη γνωστή νίλα. Τώρα όμως η διαδρομή γίνεται σε μια ώρα! Είναι λοιπόν εφικτή η επανασύνδεση με το χωριό. Είναι δυνατή η ανάσταση της υπαίθρου. Δεδομένου ότι από τα έντεκα εκατομμύρια που είμαστε – να δούμε και η φετινή απογραφή τί θα βγάλει – τα επτά περίπου ζουν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στη Λάρισα, στην Πάτρα και στο Ηράκλειο, τότε δεν θα κάναμε λάθος αν ισχυριζόμασταν ότι η ύπαιθρος είναι λιγότερο πυκνοκατοικημένη απ’ ότι την εποχή της Επανάστασης του ‘21!!!

Είναι εκεί έρημη και…αναπαρθενευμένη! Σας περιμένει. Ζητάει νέους και νέες να την ερωτευτούν και να την λατρέψουν, να την καλλιεργήσουν και να την καλλωπίσουν, να την ερμηνεύσουν και να ερμηνευτούν, να της κάνουν τα χατίρια,νύχτα και μέρα, να ξοδέψουν «μια περιουσία κι άλλη μια για να τους κάνει μία… μελανιά».

Αν δεν έχετε τόπο καταγωγής, αν έχετε ξεκόψει οριστικά απ’ αυτόν, διαλέξτε έναν. Έναν  τόπο που σας αρέσει να τον κοιτάτε με τις ώρες, όπως κοιτάτε τη γυναίκα που λατρεύετε. Αρχίστε να πηγαίνετε συχνά. Πάλι και πάλι. Κάντε εκεί καλά πράγματα, πράγματα που αγαπάτε. Δείξτε την αγάπη σας, τον έρωτά σας γι’ αυτόν. Τότε ο τόπος αυτός θα προσλάβει αυτό το Ρ του Έρωτα και θα γίνει Τ(ρ)όπος. Θα γίνει «Ο Τ(ρ)όπος» σας! Και το Ρ του Έρωντα θα γίνει Ρ του Τόπου!  Ναι, ο όμορφος τόπος είναι σαν την όμορφη γυναίκα. Όσο την αγαπάς τόσο σου επιτρέπει ν’ ανακαλύψεις την ομορφιά της, τόσο απεκδύεται τα αισθητά πέπλα της σαγήνης της και αποκαλύπτει το νοητό κάλλος το εσώτερο και το κεκρυμμένο.

Ένα στρέμμα κατά κεφαλήν καλλιέργεια

Η ακριβή βενζίνη και τα διόδια, δεν λέω, είναι ένα ζήτημα. Μην πτοείστε όμως! Πάρτε μαζί σας φίλους, συγχωριανούς. «Ρεφενίζοντας και μη αμαρτάνοντας» όλα θα είναι πιο φθηνά και όλα θα είναι πιο ωραία.

Υπάρχουν, βέβαια, και τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ο Προαστιακός, το τρένο,   το λεωφορείο, το καράβι.  Συγυρίστε το παλιό σπίτι στο χωριό ή το καλοκαιρινό εξοχικό σας. Χωρίς πολυτέλειες και μεγάλες ανέσεις. Ένα τζάκι, μια ξυλόσομπα και ας «μπάζει» από κάτω η πόρτα και από δίπλα το παράθυρο. Ένα θερμοσίφωνο. Η τουαλέτα ας είναι κι έξω. Βάλτε μια θερμαντική λυχνία για το μπάνιο, το δικό σας και των παιδιών. Δημιουργείστε ένα «πάτημα» στο χωριό. Στόχος μας πρέπει να είναι το ένα στρέμμα γης κατά κεφαλήν καλλιέργεια!

[Να δικαιωθούν έτσι και τα πεθαμένα μας που όπως λέει και ο Μέγας Τατσόπουλος, εξεγέρθηκαν κατά των Τούρκων – με τους οποίους ζούσανε αιώνες μονιασμένοι – για ένα στρέμμα γης(!)]

Εξοικονομείστε χρήματα από την «φιλιππινέζα» της πόλης και χρηματοδοτείστε τον «αλβανό» στο χωριό. Κάντε δαπάνες παραγωγικές και όχι καταναλωτικές. Δώστε στον «αλβανό» να καλλιεργήσει το χωράφι, «κολιγκιά», και μοιραστείτε τον καρπό. Όπως κάνουμε με τις ελιές και το λάδι. Αν δεν έχετε χωράφι τότε νοικιάστε ένα! Ένα δυο στρέμματα στην αρχή και μετά βλέπετε.  Ή, αν θέλετε, καλλιεργείστε το «κολιγκιά» με εκείνον που έχει. Συμφέρει, και κείνον και σας. Εσείς, χωρίς κεφάλαιο, χωρίς φόρους κληρονομιάς και μεταβίβασης θα έχετε το προϊόν της εργασίας χωρίς ΦΠΑ, ΦΜΥ, ΕΦΚ, ΔΝΤ κου λου που! Και μην υποτιμάτε τα δύο στρέμματα. Είναι ακριβώς το μισό περιβόλι του βασιλιά Αλκίνοου των Φαιάκων. Αν ένας τέτοιος σπουδαίος βασιλιάς είχε τέσσερα στρέμματα γύρω από το παλάτι του εσείς πρέπει να είστε ευχαριστημένοι και με τα δύο! (Το-Ευ-Ζην-τραγουδιστό)

Φυτέψτε δέντρα και μποστάνια. Ελιές όπου το κλίμα επιτρέπει αλλά και οπωροφόρα από τα τόσο πολλά που ευδοκιμούν στον τόπο μας. Με ελάχιστη φροντίδα κι αγάπη, για πάρα πολλά χρόνια, θα μεγαλώνουν με τη χάρη του Θεού και θα σας αποδίδουν καρπούς, δροσιά και ομορφιά. Μαζί με το παιδάκι από τον Τρίτο Κόσμο που ίσως έχετε υιοθετήσει μέσω της ActionAid, «υιοθετείστε» κι ένα αρνάκι ή ένα κατσικάκι. Η «υπο-χρέωσή» σας θα λήξει μετά από μερικούς μήνες αλλά θα είστε σίγουροι για το που πήγαν τα χρήματά σας.

Αν μάθετε ν’ αρμέγετε και την κατσίκα τότε θα είναι ακόμα καλύτερα. Θα έχετε γάλα για ρυζόγαλο, γιαούρτι, τυρί. Η κοπριά των μαναριών είναι πιο καθαρή από την κοπριά του σκύλου και της γάτας με την οποία είσαστε περισσότερο εξοικειωμένοι. Θα έχετε και free κοπριά για τα λουλούδια στο μπαλκόνι! Με άλλα λόγια: βγάλτε τα ουσιώδη της ζωής σας εκτός συστήματος απόδοσης ΦΠΑ!!!

Αυτό δεν είναι παράνομο. Είναι υπέρ-νομο! Οι Έλληνες μπορούν να έχουν έναν δικό τους τρόπο παραγωγής όπως έχουν έναν δικό τους τρόπο να τρώνε και να κατοικούν. Έχουν μια δική τους αντίληψη για την διατροφή έστω κι αν τελευταία της κάνουν απιστίες. Έχουν και μια δική τους αντίληψη για το σπίτι έστω κι αν μένουν σε διαμέρισμα. Γι’ αυτό χαιρέκακα οι ξένοι σχολιάζουν: «ο Έλληνας φτιάχνει σπίτι σαν να μην πρόκειται να πεθάνει ποτέ και τρώει σαν να πρόκειται να πεθάνει την άλλη  μέρα». Με τούτα και με τ’ άλλα οι Έλληνες έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιόκτητης κατοικίας σε όλη την Ευρώπη και δεν ξέρω για τον κόσμο όλο τι γίνεται.

Με το τσουβάλι και χωρίς το βελόνι

Έκλεισα βιαστικά τους διακόπτες παροχής νερού στον θερμοσίφωνα που μόλις είχε καταστραφεί κι έφυγα τρέχοντας για να προλάβω το καράβι για τη Σύρα. Το βεβαρυμένο πρόγραμμα και ο διάβολος με έκαναν να ζητήσω τιμές από δύο υδραυλικούς για την αντικατάστασή του και την απομάκρυνση του παλιού. Ο ένας μου είπε 100,00 ευρώ και ο άλλος 113,00. Ο δεύτερος έβαλε και ΦΠΑ! Ανέμενα κάτι εξωφρενικό  αλλά αυτό παρά ήταν! Εκατόν δεκατρία ευρώ όταν ο ίδιος ο θερμοσίφωνας κάνει εκατόν τριάντα πέντε (135,00 €)! Το μέταλλο, η μόνωση, τα ηλεκτρικά μέρη, τα υδραυλικά μέρη, η μεταφορά, η εμπορία… όλα αυτά κάνουν 135,00 € και η αντικατάσταση, η λίγη ώρα που δύο άνθρωποι θα κάτσουν ξάπλα (μέσα στο πατάρι) για να βιδώσουν δύο σωληνάκια και τρία καλώδια κοστίζει εκατόν δεκατρία ευρώ!!!

Με ένα εκατομμύριο ξένους εργάτες να παρακαλάνε για δουλειά και η αλλαγή του θερμοσίφωνα να κοστίζει το μισό μια σύνταξης του ΙΚΑ; Μήπως πρέπει να πούμε στην κ. Κούρτοβικ να φέρει άλλους τόσους έστω κι αν πρέπει να υποστούμε τις υστερίες τους  Άδωνη; Όλα καλά τα λες κυρ-Κοντογιώργη μου. Και για τα πολιτικά συστήματα και για την κατοχή τους, τα πάντα-όλα. Αλλά μπορείς να μου πεις πώς θα απαλλαχτούμε από τους μαυραγορίτες αυτούς που μας ληστεύουν; Τί προβλέπουν οι θεωρίες σου για το αρκετά τροφαντό αυτό διαταξικό στρώμα της κοινωνίας μας που μας ληστεύει αδιάντροπα σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται;

Αυτές τις σκέψεις έκανα και καθώς επέστρεψα Σάββατο, ημέρα κατάλληλη για μαστοριές, πήγα κι αγόρασα έναν θερμοσίφωνα. Το «πρόβλημα» στην αντικατάσταση είναι το βάρος του παλιού. Σκέφτηκα να αγοράσω το κατάλληλου διαμετρήματος σωληνάκι για να παροχετεύσω το νερό.

Τσιγκουνεύτηκα όμως και πείσμωσα. Είπα να δοκιμάσω άλλο κόλπο. Συνέδεσα το σωληνάκι που απάγει το ζεστό νερό με την είσοδο του κρύου νερού στον θερμοσίφωνα. Ο σωλήνας «του κρύου» κατεβαίνει χαμηλά ενώ «του ζεστού» παίρνει το ζεστό νερό από ψηλά, καθώς λέει η φυσική.

Αφού συνέδεσα, χωρίς διαρροές, τον σωλήνα, κατέβηκα. Ανοίγοντας τη βρύση του ζεστού ρούφηξα τον αέρα που είχε μέσα. Αμέσως η βρύση άρχισε να τρέχει και να παροχετεύει το νερό που περ’ολίγο να μου κοστίσει 113,00 €! Σε λίγη ώρα όλα είχαν τελειώσει. Ο πανάλαφρος τώρα θερμοσίφωνας πέρασε δίπλα και ο νέος μπήκε στη θέση του. Με λίγη προσοχή συνδέθηκαν σωλήνες και καλώδια. Μόλις βρεθούν «δυο στιβαρά χέρια» να με βοηθήσουν θα πάρει ο παλιός θερμοσίφωνας τον δρόμο για την ανακύκλωση. Δεν μπόρεσα να μην σχολιάσω με στωικότητα:

Τί σου είναι ο άνθρωπος! Ο Γιανναράς ψάχνει τα «δυο στιβαρά χέρια» για να σώσει την Ελλάδα κι εγώ τα ψάχνω για να κατεβάσω τον θερμοσίφωνα!

Συμπέρασμα: Γίνετε  μαστόροι. Σώστε όσες μαστορικές μπορείτε για να σωθείτε. Θα σώσετε την τσέπη σας αλλά και την ψυχή σας. Όταν ο άνθρωπος φτιάχνει μόνος του τα προς το Ζην – ίσως και τα προς το Ευ Ζην – ψυχαγωγείται! Νιώθει ωραία. Απασχολεί δημιουργικά το μυαλό του και κρατάει ικανά τα χέρια του. Δεν είναι τα χέρια μόνο σχοινιά και τα κορμιά μόνο καράβια. Ούτε μόνο κουπιά είναι τα χέρια. Είναι δυο ευφυή εργαλεία που μπορούν να κάνουν θαύματα. Αρκεί να ξεπεράσουμε τον απάνθρωπο «καταμερισμό της εργασίας» που μας επέβαλε ο καπιταλισμός και μας μετέτρεψε σε εξειδικευμένους «ανάπηρους» βλάκες.

Ανάγκη μεγάλη είναι να σώσουμε ό,τι μαστορικές μπορούμε. Να ξαναμάθουμε να φτιάχνουμε ψωμί με προζύμι, ήγουν να αποκτήσουμε τους σχετικούς μύκητες και να μάθουμε πώς να τους βάζουμε να εργάζονται προς όφελός μας. Μη γίνεσθαι δούλοι κανενός κάνετε τους μύκητες δούλους δικούς σας. Να ξαναμάθουμε να φτιάχνουμε κρασί. Ξύδι που κάνει καλό γενικώς και στον θυμό ειδικώς. Να ξαναμάθουμε να πήζουμε γιαούρτι και τυρί. Να ξαναμάθουμε να φτιάχνουμε γλυκά στο σπίτι. Να ξαναμάθουμε, φυσικά, να μαγειρεύουμε για μας και για τους φίλους μας κι όχι ν’ αγοράζουμε έτοιμο φαγητό.

Χρησιμοποιείστε τον φούρνο της κουζίνας σας εντατικά. Έτσι όλα γίνονται πιο εύκολα. Μπορούν να βοηθήσουν και οι άνδρες που συνήθως αρέσκονται στο ψήσιμο. Η μαγειρική των χαμηλών θερμοκρασιών, του αργού ψησίματος, έχει ξετρελάνει τους… chef που την ανακάλυψαν όψιμα. Εμείς όμως εδώ έχουμε παράδοση αιώνων. Είτε στο φούρνο είτε στη γάστρα είτε στη χόβολη, εμείς εδώ, πάντα κάτι ψήνουμε!

Όλα αυτά δεν θα μας κάνουν μόνο λιγότερο φτωχούς. Θα μας κάνουν περισσότερο καλούς! Να διακονούμε εαυτούς και αλλήλους είναι καλοσύνη κι αρχοντιά. Η προγιαγιά μου στο χωριό έλεγε και οι θειάδες επιμαρτυρούσαν: «ο άντρας να βάζει με το τσουβάλι και η γυναίκα να βγάζει με το βελόνι το σπίτι δεν κρατιέται».

(Οι φεμινίστριες παρακαλώ ας συγκρατηθούν. Δεν ήταν «η γιαγιά η Νάσαινα» καμιά «κατίνα», είχε γεννήσει τρεις αντάρτες, είχε κάνει στη φυλακή και στα «σύρματα» των Γερμανών, έχασε γιο,  γαμπρό και σύζυγο από βίαιο θάνατο κι έζησε μέχρι τα ενενήντα της.)

Πολλῶν δ᾿ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα! Νόον ἔγνω;;;

Κάθομαι στο λιμάνι της Μυκόνου, στο καφενείο του Μαδούπα, να φάω ένα πιάτο φαΐ και μετά να συνεχίσω. Κάνω σίγρι (παρατηρώ, κατά Μακρυγιάννη) τη διαδικασία της αποβίβασης και επιβίβασης των χιλιάδων επιβατών των κρουαζιερόπλοιων. Τεράστιες πλωτές πολυκατοικίες αυτά, με δέκα και πλέον ορόφους, έχουν στα κλουβιά τους τρεις και τέσσερις χιλιάδες επιβάτες και κάπου δύο χιλιάδες πλήρωμα! Έρχονται και αράζουν στη Μύκονο και αρχίζουν να βγάζουν τον κόσμο για μια μονοήμερη επίσκεψη. Αν πιάσουν στον ντόκο του νέου λιμανιού οι επιβάτες επιβιβάζονται σε λεωφορεία και μεταφέρονται στο κέντρο. Αν πιάσουν αρόδο τότε με λάντζες μεταφέρονται στην προβλήτα του παλιού λιμανιού.

Μπορείτε να φανταστείτε τη διαδικασία, το φοβερό αυτό ανεβοκατέβασμα χιλιάδων ανθρώπων πολλές φορές με μεγάλο κυματισμό, το πήγαινε-έλα, δύο φορές την ημέρα και οκτώ ή δέκα μέρες, ανάλογα με την κρουαζιέρα; Μπορείτε να φανταστείτε τη συμβίωση όλων αυτών μέσα σ’ ένα πλωτό μεταλλικό μπλόκ; Κι όμως, μας έχουν πείσει ότι αυτό λέγεται «καλή ζωή», ότι αυτό είναι γκλαμουριά και πολυτέλεια, ότι αυτό αξίζει να το πληρώσουμε και με το περίσσευμά μας αλλά και με το υστέρημα. Πολλοί άνθρωποι μαζεύουν μια ζωή για να περάσουν μια μέρα σε κάθε λιμάνι. Και όταν γυρνάνε στο καράβι να τους κοιτάνε τις τσάντες μη κι αγοράσανε τρόφιμα και ποτά από το νησί γιατί αυτό «δεν επιτρέπεται» (!) Μόνο σουβενίρ επιτρέπονται. Η σκοπιμότητα είναι προφανής. Θέλουν να τους πουλάνε τα δικά τους, τα πανάκριβα, τα «πολυτελείας»!

Μας έχουνε μάθει να καταναλώνουμε τόπους. Να κινούμαστε διαρκώς. Να καταναλώνουμε εικόνες και παραστάσεις. Μας έχουνε μάθει να θεωρούμε ποιότητα ζωής αυτή την αισχρή διαδικασία του «άνοιξα – μπήκα – είδα – έφυγα». Αυτό το ονομάζουν τουρισμό! Εγώ το ονομάζω… μπουρδελότσαρκα! Τί να προκάμει να δει ο έρμος ο τουρίστας από το πνεύμα της Μυκόνου σε μια μέρα; Τί να δει από τη  Ρόδο; από τη Σαντορίνη, από την Ύδρα;  Μας έχουνε  μάθει να κάνουμε λίγα πράγματα σε πολλούς τόπους χωρίς κανέναν τρόπο και όχι πολλά πράγματα σε λίγους τόπους με έναν τρόπο.  Στην εργασία μάς εξειδικεύουν και μάς κάνουν βλάκες. Στον «ελεύθερο χρόνο» μάς… απο-ειδικεύουν και μάς ξανακάνουν βλάκες!!!

Η κίνηση είναι χρόνος και η στάση είναι αιωνιότητα – λέει – ο Τ(ρ)όπος μας. Και ο τόπος, είπαμε, είναι σαν τη γυναίκα. Τί προτιμάτε να κάνετε; Λίγα πράγματα με πολλές γυναίκες ή πολλά πράγματα με λίγες; Όλα τα πράγματα με μία; Η απάντηση είναι δική σας. [Πολλά πράγματα με πολλές γυναίκες δεν γίνονται! Ξεχάστε το!]

Επτάζυμος άρτος

Γύρισα στο ξενοδοχείο κατά τις εννέα το βράδυ. Λίγο να συγυριστώ και να βγω για το δείπνο το καθιερωμένο στη ταβέρνα του κυρ- Στέφανου, με τη μουριά και τους μουσικούς από κάτω να παίζουν. Ο Σωτήρης – φούρναρης από παιδί και μετά ναυτικός και ξενοδόχος  – φίλος καλός που είκοσι χρόνια ανιχνεύουμε – διαφωνώντας – τα του Ρωμαίικου, είχε βάλει το Β’ Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και κάτι μαστόρευε στην κουζίνα.

Ξέροντας το πάθος μου για την κοινωνική… αρχαιολογία με φώναξε: «έλα να δεις τι φτιάχνω».

Πήρε λίγα ρεβύθια και τα έσπασε σε τρίμματα. Τα έβαλε σε δυο γυάλινα βαζάκια, προσεκτικά πλυμένα, και πρόσθεσε χλιαρό νερό. Μετά τα πήρε και τα πήγε στο κελάρι. Εκεί άνοιξε ένα μονόφυλλο ντουλάπι της κουζίνας και τα έβαλε στο ράφι. Το ντουλάπι ήταν άδειο και είχε μόνο μία … λάμπα πυρακτώσεως! (αν σου καεί τώρα που αποσύρθηκαν οι «πυρακτώσεως» να δούμε τί θα κάνεις). Την άναψε και έκλεισε το ντουλάπι.

«Το έχω γι’ αυτή τη δουλειά, θα τ’ αφήσω εδώ στη ζέστη και μέχρι το πρωί θα έχει σχηματιστεί ένας αφρός στην επιφάνεια» μου εξήγησε, «ένδειξη ότι έγινε ζύμωση και οι μύκητες είναι ενεργοί. Αύριο θα φτιάξω επτάζυμο για τους πελάτες μου».

Εντυπωσιάστηκα! Από τα ρεβύθια να φτιάχνεις μαγιά για ψωμί και δη επτάζυμο!!! Ουάου! Γύρισα στην Αθήνα και άρχισα να ψάχνω. Κάπου είχα διαβάσει κάτι σχετικό. Τελικά θυμήθηκα.

Στο «Λευκό κοτσύφι» του Μίμη Ανδρουλάκη, ο ήρωάς του φτιάχνει πρωινό στην ερρωμένη του με επτάζυμο άρτο. Βρήκα την συνταγή λεπτομερώς καταγεγραμμένη. Επτά ζυμώσεις λαμβάνουν χώρα! Δυο μέρες να μοσχοβολάει το σπίτι! Δυο μέρες να διακονείς, με υπομονή και σταθερότητα, τους… είλωτες μύκητες για να προκόψουν!

Επτά φορές να ζυμωθεί, επτά φορές να φουσκώσει στη ζεστασιά και στη θαλπωρή και μία να ψηθεί! Όπως ακριβώς και οι ιδέες, είπα!!! Για φαντάσου!

Θησείο, Τελώνου και Φαρισαίου, 13 Φεβρουαρίου 2011, Αφιερώνεται στους Τελώνες και στις Τελώνισσες όχι όμως στους Φαρισαίους!

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 26 Φεβρουάριος 2011 07:30, http://www.antifono.gr/portal/%…..B5.html

Θέματα ηθικής τάξης για το λαϊκό κίνημα

Το απαύγασμα της επεξεργασμένης θεωρητικά πρακτικής εμπειρίας από το λαϊκό κίνημα

Του Δαμιανού Βασιλειάδη

Εισαγωγή

 «Εμείς οι ίδιοι κρίνουμε και αποφασίζουμε για τα ζητήματά μας και θεωρούμε πως ο λόγος δε βλάπτει το έργο».  [1]  Περικλής

Ο καθορισμός κανόνων συμπεριφοράς που αφορούν την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία ενός κινήματος καθώς και ο τρόπος και η μεθοδολογία προς επίτευξη αυτού του στόχου, είναι από τα βασικά ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν  τόσο την ηγεσία του όσο και τα στελέχη του.

Τα προβλήματα που τυχόν ανακύπτουν δεν μπορούμε να τα αφήνουμε στην τύχη και στην καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη διάθεση των μελών, που μετέχουν στο συγκεκριμένο κίνημα ή σε οποιαδήποτε άλλη συλλογική προσπάθεια.

Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε έτσι όπως λέει ο Θουκυδίδης. Γι’ αυτό θέλω να εκφράσω κι εγώ το δικό μου λόγο, γιατί πιστεύω πως δε βλάπτει, ενώ αντιθέτως ωφελεί.

Όλα τα κινήματα στη πορεία τους είχαν και έχουν να λύσουν κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο εσωτερικά προβλήματα λειτουργίας και οργάνωσης και δυσκολίες που ανακύπτουν αναγκαστικά από το επίπεδο ωρίμανσης των υποκειμένων, τη χαρακτηροδομή τους, την ιδιοσυγκρασία τους, τη δημοκρατική ή αυταρχική ή εξουσιαστική νοοτροπία τους, τις φιλοδοξίες, τα πάθη, το φθόνο, την αλαζονεία, τον εγωισμό και ατομισμό, την ιδιοτέλεια κ.λπ.

Είναι φαινόμενα που έχουν να κάνουν με την ψυχολογία των ανθρώπων, και τη συμπεριφορά τους απέναντι σε ένα συλλογικό όργανο και την κοινωνία γενικά.

Είναι φαινόμενα, που έχουν αναφορά στην αέναη πάλη, να ξεφύγει κανείς από το εγώ και να ασπαστεί το εμείς. Το εμείς που εδράζεται στο ήθος και την ανιδιοτέλεια. Κατά πόσο δηλαδή κάποιος προτάσσει το εγώ και όχι το εμείς. Το γεγονός αυτό, της ψυχολογικής πλευράς των προβλημάτων, την έχω τονίσει εμφαντικά και επανειλημμένα.

Μάλιστα τόνισα ότι η αποτυχία του Μαρξισμού – Λενινισμού και η δημιουργία του υπαρκτού σοσιαλισμού οφείλεται και σ’ αυτόν το παράγοντα, δηλαδή στην αγνόηση της ψυχολογίας, κατά το: «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται ο άνθρωπος». [2] Ο άνθρωπος, θέλει να πει η φράση αυτή,  δεν είναι μόνο ότι τρώει. Δε σταματά καλύπτοντας τις βιοποριστικές του ανάγκες. Έχει και ψυχικές και πνευματικές ανάγκες.

Έτσι υπέπεσε σε τραγικά και εγκληματικά καμιά φορά σφάλματα, που είχαν ολέθριες συνέπειες για το κίνημα. Κι’ αυτό γιατί, ο ψυχολογικός παράγοντας έχει άμεση σχέση με τις ελευθερίες και τα δημοκρατικά του δικαιώματα.

Αν θεωρήσουμε ότι η ελευθερία αποτελεί το ύψιστο αγαθό του ανθρώπου, που τον ανυψώνει πάνω από τις βιολογικές του ανάγκες, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι πρέπει να απελευθερωθούμε και από όλες τις μικροαστικές μας συνήθειες, που πολλές φορές τις ταυτίζουμε με την προοδευτικότητα και τη ριζοσπαστικότητα. [3]

Ο μικροαστός «επαναστάτης» δεν δέχεται κριτική και αποποιείται την αυτοκριτική, όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ενώ αντιθέτως ο πραγματικός δημοκράτης θέλει να πείσει και μετατρέψει τον μικροαστό, ακόμη και τον αντιδραστικό σε επαναστάτη, όπως έπραξε ο Άρης Βελουχιώτης, μετατρέποντας του κλέφτες σε αντιστασιακούς. Ο άνθρωπος που διακατέχεται από την μικροαστική συνείδηση, προσχηματικά μόνο κάνει τον διάλογο, στην ουσία θέλει να επιβάλει την άποψή του, χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε θεμιτά και αθέμιτα μέσα και τρόπους προκειμένου να επιτύχει τον στόχο του.

Τα φαινόμενα αυτά τα διαπίστωσα στην μακρόχρονη δράση μου στο λαϊκό κίνημα, προσπαθώντας να αναλύσω και συνειδητοποιήσω τα φαινόμενα αυτά, μελετώντας την πρακτική ορισμένων αγωνιστών, που άλλα διακήρυτταν στη θεωρία και άλλα έπρατταν στην αγωνιστική τους παρουσία. Βασικά ήταν στην θεωρία «ανυποχώρητοι επαναστάτες», αλλά στην πράξη καταστροφικά αντιδραστικοί.

Μιλάω λοιπόν από εμπειρία της πράξης, που απλώς την επεξεργάστηκα και προσπάθησα να τη διαμορφώσω και θεωρητικά. Επίσης ορισμένες φορές ανακύπτουν και προβλήματα ηθικής τάξης, τα οποία επίσης πρέπει να λύνονται με τον πιο αποδοτικό συντροφικό τρόπο, έτσι ώστε να μην ανακόπτεται με τίποτε η πρόοδος και εξέλιξη ενός κινήματος.

Τελικός σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι να εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη δυνατή κατοχύρωση ότι οι στρατηγικοί στόχοι θα προωθηθούν, με τη λύση προβλημάτων που σε αντίθετη περίπτωση θα ανέκοπταν ή δυσκόλευαν την παρά πέρα υλοποίησή τους, θέτοντας σε κίνδυνο την όλη συλλογική προσπάθεια.

2. Κανόνες λειτουργίας

Ο Λένιν είχε πει πολύ σωστά ότι μπορεί οι αντικειμενικές συνθήκες να έχουν παραωριμάσει, αλλά το επαναστατικό υποκείμενο να σαπίζει. Αυτό σημαίνει ότι, για λόγους που θα αναλύσω, δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στα καθήκοντα που χρειάζεται, λόγω της ανωριμότητας, ανικανότητας και ανεπάρκειας.

Πρώτο και βασικό είναι το συλλογικό πνεύμα που πρέπει να διέπει τον τρόπο συμπεριφοράς μας. Αυτό δεν είναι δεδομένο, αλλά κατακτάται με προσπάθειες αυτογνωσίας και αυτοπειθαρχίας και υπαγωγής του Εγώ στο Εμείς.

Ο σεβασμός στους συντρόφους και το πνεύμα συντροφικότητας είναι το πρώτο και απαράβατο καθήκον των συντρόφων μεταξύ τους σε μια συλλογική προσπάθεια.

Η αντιπαράθεση ιδεών, απόψεων και θέσεων δεν πρέπει να θίγει την προσωπικότητα κανενός, γιατί ο καθένας έχει την αξία του, όποια και να είναι αυτή και αυτό πρέπει να γίνεται σεβαστό, αν θέλουμε να έχουμε σχέσεις ισότητας και δικαιοσύνης μεταξύ μας. Στο κάτω κάτω της γραφής η εξυπνάδα είναι λογιών λογιών.

Η αντιπαράθεση ιδεών και απόψεων πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση κάθε συλλογικής προσπάθειας. Όλα να μπαίνουν με θάρρος και παρρησία στο τραπέζι των συζητήσεων και να μην αποφεύγουμε κανένα πρόβλημα λόγω της κρισιμότητάς του και των τυχών κινδύνων που εγκυμονεί. Η αποσιώπηση είναι και αποτελεί κακό σύμβουλο επίλυσης προβλημάτων. Τα προβλήματα παρουσιάζονται από την ζωή, όπως αυτή είναι και όχι, όπως θα έπρεπε να είναι. Γι’ αυτό πρέπει να λύνονται με θάρρος, ορθοφροσύνη και νηφαλιότητα.

Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει η θέληση, το σθένος, η φρόνηση και η σύνεση για να αντιμετωπιστούν προς τη σωστή κατεύθυνση. Η λύση προβλημάτων πρέπει να επιδιώκεται με την πειθώ. Τους συντρόφους δεν μπορούμε να τους βλέπουμε ως αντιπάλους, επειδή έχουν τυχόν διαφορετική άποψη από μας.

Κάθε συλλογικό όργανο και σαν τέτοιο είναι και ο οποιοσδήποτε πολιτικός φορέας η οποιαδήποτε πρωτοβουλία ή κίνημα, πρέπει να δρα παιδευτικά, δηλαδή να διαπαιδαγωγεί. Γι’ αυτό ο Σάκης Καράγιωργας είχε πει πολύ σωστά: «Το σοσιαλιστικό Κόμμα πρέπει να αποτελέσει τον ισχυρότερο μηχανισμό πολιτικής διαπαιδαγώγησης των ανθρώπων στην ιδέα της κοινωνικής δημοκρατίας. Λόγω της σημασίας που έχει η εγχάραξη της ιδέας αυτής για τη λειτουργία της κοινωνικής δημοκρατίας, το σοσιαλιστικό κόμμα θα πρέπει να είναι περισσότερο όργανο ιδεολογικής και πολιτικής διαπαιδαγώγησης και λιγότερο όργανο πολιτικής εξουσίας». [4] Το ίδιο ισχύει και για τη δική μας Πρωτοβουλία στα βασικά της πλαίσια.

Το θέμα της ηθικής τάξης είναι ένα διαφορετικό πρόβλημα, που η αντιμετώπισή του έχει άλλα χαρακτηριστικά. Το βασικό κριτήριο είναι η άποψη της πλειοψηφίας, χωρίς να υποβαθμίζεται ή να αγνοείται η άποψη της μειοψηφίας. Η ιστορία απέδειξε ότι πολλές φορές οι απόψεις της μειοψηφίας ήταν σωστές και επεκράτησαν, ενώ οι απόψεις της πλειοψηφίας ήταν λανθασμένες και η πράξη απέδειξε τελικά την αναποτελεσματικότητά τους και μ’ αυτή  την έννοια την αναγκαιότητα της αντικατάστασής τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους οι τυχόν διαφορές, εφόσον υπάρχουν και θα υπάρχουν φυσικά, είναι στην ανθρώπινη φύση, θα λύνονται στα συλλογικά πλαίσια με αντιπαράθεση που θα έχει τη βάση της στην πειθώ και όχι στον οποιοδήποτε εξαναγκασμό ή επιβουλή λόγω κάποιων συσχετισμών ή ισχύος. Η ισοτιμία από την άλλη δεν σημαίνει ισοπέδωση, αλλά σεβασμό στη αξία του καθενός, όμως μέσα στα συλλογικά πλαίσια.

Αυτά τα τόσο απλά και αυτονόητα πράγματα μας τα δίδαξε η Αθηναϊκή Δημοκρατία και μπορούμε να τα διαβάσουμε κυρίως στον επιτάφιο του Θουκυδίδη.

3. Η παιδαγωγική πλευρά της λειτουργίας ενός κινήματος

Το κίνημα ως συλλογικότητα πρέπει να δρα παιδευτικά. Στη διαδικασία της εκπαίδευσης όλοι μαθαίνουμε και αυτομορφωνόμαστε. Κανείς δεν είναι τέλειος και κανείς δεν είναι σε θέση να ισχυριστεί ότι δεν επιδέχεται καλυτέρευση. Το απόλυτο κατέχει μόνο ο «θεός». Ας το αφήσουμε γι’ αυτόν, για να έχει κι’ αυτός κάτι δικό του, για να απασχοληθεί!

Μέσα από την καθημερινή πάλη ωριμάζουμε, διορθώνοντας μας στην πορεία με θεωρητική επεξεργασία. Μπορεί φυσικά να συμβεί και το αντίθετο. Στην διαδικασία αυτή η κριτική και αυτοκριτική αποτελεί θετικό παράγοντα και στοιχείο ενός προοδευτικού ανθρώπου, για να μην πω ενός επαναστάτη. Πρέπει να κρίνουμε για να κριθούμε και όχι να μην κρίνουμε για να μη κριθούμε, όπως λέει το Ευαγγέλιο.

Ο επαναστάτης υποβάλλεται στη βάσανο της κριτικής και ανά πάσα στιγμή είναι πρόθυμος να ασκήσει αυστηρή αυτοκριτική. Εμείς πρέπει να δημιουργήσουμε το πρόπλασμα και το πρότυπο για την κοινωνία που θέλουμε να διαμορφώσουμε.

Αν δεν είμαστε ικανοί να το φέρουμε σε πέρας μέσα στα στενά πλαίσια της συλλογικής μας λειτουργίας, τότε να είμαστε βέβαιοι ότι όχι μόνο δεν θα αποτελέσουμε παράδειγμα για την κοινωνία, αλλά καλό θα είναι να διαλυθούμε, πριν διαλύσουμε την κοινωνία, ή να ιδρύσουμε ή ενταχθούμε σε άλλη συλλογικότητα, που θα εξασφαλίζει ένα μίνιμουμ σωστής λειτουργίας και συντροφικότητας, μακριά από ηγεμονισμούς και αλαζονικές συμπεριφορές.

Η επιβολή της άποψής μας είτε λόγω συσχετισμών είτε λόγω κάποιας ισχύος, πνευματικής, ψυχολογικής και ιδιοσυγκρασίας ή και οποιασδήποτε άλλης, αντιβαίνει στις αρχές μιας σωστής και εποικοδομητικής λειτουργίας ενός συλλογικού φορέα.

Ασφαλώς και ισχύει η σοφή φράση του Αριστοτέλη ότι η ισότητα μεταξύ άνισων αποτελεί τη μεγαλύτερη αδικία. Ισοπέδωση δε σημαίνει δημοκρατία. Αξιοκρατία είναι και αποτελεί συστατικό της στοιχείο.

Ο τρόπος λειτουργίας μας δημιουργεί συνειδητά ή ανεπαίσθητα το μοντέλο εκείνο που θέλουμε να καθιερώσουμε και για την κοινωνία, για να είναι μια κοινωνία ανθρώπων με αξιοπρέπεια και αξίες και όχι μια κοινωνία λύκων. Αυτή η αλήθεια συχνά παραβλέπεται, για τον απλούστατο λόγο ότι εκ προοιμίου θεωρούμε ότι εμείς είμαστε σωστοί και συνεπώς δεν χρειάζεται να διορθωθούμε, παρά μόνο οι άλλοι.

Το πρόπλασμα της ιδανικής κοινωνίας, προς την οποία προσανατολιζόμαστε, φτιάχνεται, για το λόγο αυτό, μέσα στα πλαίσια της εσωτερικής μας λειτουργίας. Από την ικανότητα ή ανικανότητα διαμόρφωσης της εσωτερικής μας ζωής και λειτουργίας εξαρτάται, αν είμαστε σε θέση να αποτελέσουμε πρόταγμα για την κοινωνία που θέλουμε να διαμορφώσουμε.

Δεν μπορεί να «τρωγόμαστε» μεταξύ μας και να έχουμε την απαίτηση να αλλάξουμε την κοινωνία προς ένα ανώτερο επίπεδο ανθρώπινης συμβίωσης, που θα έχει τα χαρακτηριστικά που έθεταν ως ύψιστο αγαθό οι πρόγονοί μας με τη φράση του Περικλή στον επιτάφιο: «το εύδαιμον, το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες». [5] Η πράξη μας θα αποδείξει, αν αυτό που θεωρητικά πρεσβεύουμε, αποτελεί βίωμα και μ’ αυτή την έννοια και τρόπο ζωής, ως «εύ ζην». Αν η πράξη που εφαρμόζουμε είναι αντίθετη με τα θεωρητικά μας πιστεύω, τότε έχουμε πρόβλημα και πρέπει να το λύσουμε πριν βγούμε στην κοινωνία έξω.

Γι’ αυτό η σημασία πώς λύνουμε τα προβλήματα της εσωτερικής μας λειτουργίας, έχει τεράστια αξία, την οποία πολλές φορές αγνοούμε εγκληματικά, γιατί έχουμε την αυταπάτη ότι τα προβλήματα αυτά τα έχουμε λυμένα και δε χρειάζεται κόπος και χρόνος, αποτελούν δηλαδή περιττή πολυτέλεια να ασχοληθούμε μ’ αυτά.

Το ήθος και η ανιδιοτέλεια αποτελούν κατάκτηση και δεν είναι ποτέ δεδομένα, αλλά ζητούμενα κάθε στιγμή και κάθε μέρα. Αυτός ο αγώνας δεν σταματά ποτέ. Είναι μια διαρκής διαδικασία (προτσές).

Δεν φτάνει κανείς στο τέλειο, αλλά μόνο το προσεγγίζει. Πρώτο και κύριο και εκ των ων ουκ άνευ ο σεβασμός στη συντροφική συλλογικότητα. Αν βλέπουμε ο ένας τον άλλο ως «ταξικό» αντίπαλο, έχουμε χάσει το παιχνίδι.

Ασφαλώς και δεν είμαστε κάποιο φιλανθρωπικό ίδρυμα ή θρησκευτική οργάνωση. Οι πράξεις μας πρέπει να έχουν και την ανάλογη συνέπεια, την οποία θα καθορίζουν κάθε φορά οι συλλογικές αποφάσεις. Εκτός από τις συλλογικές αποφάσεις δεν υπάρχει κανένα άλλο δημοκρατικό και αξιοκρατικό μέσο επίλυσης διαφορών και αντιθέσεων.

Όποιος παραβιάζει αυτόν τον κανόνα θέτει εαυτόν εκτός της κοινής συλλογικής προσπάθειας, γιατί ακολουθεί ή θέλει να επιβάλει τη δική του θέληση στο σύνολο. Μπορεί να έχει δίκαιο, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος, παρά μπροστά στο συλλογικό όργανο να το αποδείξει. Αν δεν μπορεί τότε ή πρέπει να σεβαστεί τις συλλογικές αποφάσεις ή να ακολουθήσει τον μοναχικό και ατομικό του δρόμο, γιατί απλούστατα δεν κάνει για συλλογική δουλειά. Δεν αναγκάζουμε κανέναν να συμμορφωθεί με τις συλλογικές αποφάσεις.

Μέσα στην Πρωτοβουλία μόνο εμπόδια θα δημιουργεί και αυτό μπορεί να γίνει ανεκτό έως ένα σημείο, που δεν θα παραλύει την παρά πέρα ανάπτυξη της Πρωτοβουλίας.

4. Η ανάπτυξη του κινήματος και πώς επιτυγχάνεται

Και ένα τελευταίο. Το κίνημα δεν πρέπει να αποτελεί σέκτα των επίλεκτων. Πρέπει να λειτουργεί ως σχολείο διαμόρφωσης συλλογικής συνείδησης, που αποτελεί προϋπόθεση της επαναστατικής συνείδησης. Ο άνθρωπος διαμορφώνεται μέσα από την ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση και μέσα από την πρακτική πάλη, που καθορίζεται από τις συλλογικές αποφάσεις. Πρωτοβουλίες είναι ευπρόσδεκτες και επιθυμητές, όταν εκ των προτέρων ή εκ των υστέρων, τίθενται στην κρίση της συλλογικότητας. Δεν πρέπει να δεσμεύουμε την ανάπτυξη πρωτοβουλιών, αλλά να γίνεται συζήτηση και  έγκριση στα συλλογικά πλαίσια. Πρέπει να δίνουμε δυνατότητα ανάπτυξης της προσωπικότητας του καθενός και όχι υποταγή της.

Ο διάλογος είναι ο καλύτερος τρόπος λύσεων σε κάθε περίπτωση. Ο διάλογος προϋποθέτει το επιχείρημα και το επιχείρημα πρέπει να πείθει. Η πειθώ σε όλες τις περιπτώσεις με την κατάληξη σε συλλογικές αποφάσεις αποτελεί την ασφαλιστική δικλείδα για την αποφυγή λαθών στο μέγιστο δυνατό επίπεδο. Διοικητικά μέτρα αποτελούν αναίρεση της δημοκρατίας και των ουσιωδών δημοκρατικών διαδικασιών.

Για το λόγο αυτό πρέπει αφού έχει επιτευχθεί ένας βαθμός ωρίμανσης και ασφάλειας στη λειτουργία και στην ιδεολογικοπολιτική κατάκτηση να αναζητήσουμε και άλλους συντρόφους, που είναι στο ίδιο μήκος κύματος με μας, χωρίς ωστόσο να περιμένουμε πρώτα να ταυτιστούν με τις απόψεις μας τελείως και μετά να τους εντάξουμε στη συλλογικότητά μας.

Υπερβολικά μπορούμε να πούμε ότι, εφόσον έχουμε διακηρυγμένες αρχές και διάλογο σε συλλογικά πλαίσια με την απαραίτητη γνώση και ενημέρωση και την γόνιμη αντιπαράθεση ιδεών και απόψεων, μπορούμε άνετα να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά οποιαδήποτε προβλήματα προκύπτουν στη διαμόρφωση συνειδήσεων.

Αν περιμένουμε κάτι τέτοιο να γίνει από μόνο του, τότε ποτέ δεν πρόκειται να προκύψει. Όσοι συσπειρώνονται στην προσπάθειά μας, θα ζυμωθούν κι’ αυτοί μέσα στις διαδικασίες της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής μας λειτουργίας και θα πάρουν και θα δώσουν με τις δικές τους δυνατότητες, για να προκύψει μια σύνθεση, ώστε να αυξηθεί η ανάπτυξη και αποτελεσματικότητα της Πρωτοβουλίας μας.

Γι’ αυτό το συντομότερο δυνατό είναι απαραίτητο, να εντάξουμε συντρόφους στην κοινή μας προσπάθεια, χωρίς να αναζητούμε εκ των προτέρων το τέλειο. Αυτό θα το προσεγγίζουμε συνεχώς με τις διεργασίες που επιτελούμε στο θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο.

Ως πρώτο βήμα θεωρώ την ένταξη μελών του Νέου Αγωνιστή στη δική μας Πρωτοβουλία και στην ενοποίηση της προσπάθειάς μας. Κατά κάποιο τρόπο θα κάνουμε συγκέντρωση πυρών και θα πετύχουμε την ομογενοποίησή μας. Οι εκφάνσεις προς τα έξω πρέπει να παραμένουν, δηλαδή ως Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών και ως Νέος Αγωνιστής για λόγους στρατηγικής και τακτικής.

Επίσης είναι αναγκαίο το συντομότερο δυνατό, να κατατεθούν προτάσεις για ένταξη και άλλων μελών στον άμεσο περίγυρό μας. Επίσης θα πρέπει να κατανείμουμε τα καθήκοντα μας σε επιτροπές πάνω σε θεματικές ενότητες, ώστε όλοι να μετέχουν πρακτικά στις εργασίες και να μην μένουν ορισμένοι ενεργοί και οι άλλοι απλώς να ενεργούν παθητικά, αντιδρώντας απλώς στις πρωτοβουλίες ορισμένων.

Μόνο η κατανομή της δουλειάς, ανάλογα με τις διαθέσεις και την ικανότητα του καθενός σε κάποιον τομέα, θα μας οδηγήσει σε αποτελεσματική λειτουργία παραγωγής πολιτικής και θα συντελέσει έμμεσα και στην αποφυγή της τυχόν εσωστρέφειας και ενδοσκόπησης. Επιπλέον θα δώσει διέξοδο στις ικανότητες που έχει ο καθένας μας σε ορισμένους τομείς, όπου άλλοι σύντροφοι δεν μπορούν να αποδώσουν, είτε γιατί δεν έχουν ασχοληθεί με το αντικείμενο και δεν έχουν τις κατάλληλες γνώσεις, είτε γιατί απλώς δεν θέλουν. Όμως ο καθένας μας πρέπει να μετάσχει σε μια επιτροπή και να δρα, παρά να παρακολουθεί τους άλλους που δρουν και ο ίδιος απλώς να εκφράζει την άποψή του και ουσιαστικά να μην μετέχει.

Σύντροφος που δεν μετέχει στην πράξη στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τους στόχους μας, δεν προσφέρει ουσιαστικά και είναι στην ουσία όχι μόνο αδιάφορος, αλλά και άχρηστος, όπως αναφέρει ο Περικλής στον επιτάφιο.

Ο Γκράμσι εν κατακλείδι είχε δίκαιο, λέγοντας ότι: «πρέπει από σήμερα να   διαμορφωθούμε και να διαμορφώσουμε αυτήν την αίσθηση υπευθυνότητας, κοφτερής κι’ αμείλικτης, σαν το σπαθί ενός εκδικητή. Η επανάσταση αποτελεί κάτι μεγάλο και φοβερό. Δεν αποτελεί παιχνίδι για ερασιτέχνες ή μια ρομαντική περιπέτεια». [6]

Παραπομπές

[1] Θουκυδίδου, ιστορίας Β΄ (40-41). 

[2] Κατά Λουκάν, 4, 4-5.

[3] Μιλάμε για την μικροαστική συνείδηση. Ακόμη και ο εργάτης και ο αγρότης μ’ αυτή την έννοια μπορεί να διακατέχεται από την μικροαστική, ακόμη, θα’ λεγα και την μεγαλοαστική συνείδηση.

[4] Κείμενα Σάκη Καράγιωργα, 3ος τόμος, σελ. 275. Βασικά ο Σάκης Καράγιωργας θέλησε να δείξει ποιος θα έπρεπε να είναι συγκεκριμένα ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ, που κάθε άλλο παρά ανταποκρίθηκε σ’ αυτά τα καθήκοντα, όπως τα περιγράφει ο ίδιος, τονίζοντας επιπλέον ότι «το σοσιαλιστικό κόμμα θα πρέπει να είναι δημοκρατικά οργανωμένο», τη στιγμή που εξελίχτηκε σε αρχηγικό.

[5] Θουκυδίδου, ιστορίας Β΄ (42-43).

[6] Αντόνιο Γκράμσι, Σοσιαλισμός και Κουλτούρα, εκδ. «Στοχαστής», τόμ. Στ΄, Αθήνα 1982, σ. 319.

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011, http://zimosispithakentroathinas.blogspot.com/2011/03/blog-post.html

Τσάϊ και «εχθροπάθεια»

Του Όθωνα Ιακωβίδη

Το τσάϊ όλοι το ξέρετε. Την «εχθροπάθεια», σίγουρα δεν την γνωρίζετε όλοι, καθώς αποτελεί έναν νέο νομικό όρο, που εισάγει ο πολύς Χάρης Καστανίδης, (Υπουργός Δικαιοσύνης εν δράσει, στην κυβέρνηση ανδρεικέλων του «Μνημονίου»), προς ενίσχυση του νομικού οπλοστασίου εναντίον του εγκλήματος που κατακτά νέες περιοχές του ανθρώπινου εγκέφαλου, τις οποίες, καθ’ υπόδειξη των σκεπτομένων και πλουσίων φίλων/δανειστών μας, πρέπει να λοβοτομήσουμε εμείς, οι φτωχοί, αγράμματοι και άξεστοι Έλληνες.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον ορισμό που δίνει ο σοφός νομοθέτης Χ.Κ, στο άρθρο 2 του σχετικού νομοθετήματος, «ο όρος εχθροπάθεια θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος τόσο στην καλλιέργεια όσο και στην εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους και αντιπαλότητας».

Απαγορεύεται, λοιπόν, στο εξής, όχι μόνο να εξωτερικεύουμε, αλλά ούτε να καλλιεργούμε μέσα στο μυαλό μας, αισθήματα μίσους και αντιπαλότητας προς άτομα ή ομάδες που περιγράφει το νομοθέτημα.

Ποιες είναι οι ομάδες και τα άτομα αυτά;

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του νομοσχεδίου, «Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του Τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή χιλίων έως πέντε χιλιάδων (1.000 – 5.000) ευρώ». Επίσης, «Όποιος συνιστά ή συμμετέχει σε οργάνωση, οι δραστηριότητες της οποίας με οποιαδήποτε μορφή εμπίπτουν στη ρύθμιση της παραγράφου 1, τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο (2) έτη».

Σημείωση: Οι λέξεις «το γενετήσιο προσανατολισμό», υπογραμμίστηκαν από τον γράφοντα γιατί τα παρακάτω, αναφέρονται μόνο σ’ αυτόν τον προσδιορισμό.
Μετά την έκθεση σε «δημόσια διαβούλευση» του εν λόγω σοφού νομοθετήματος, (ίσως και εξ αιτίας μίας ελευθεριότητας που διέκριναν στα γραψίματά μου κάποιοι συμπολίτες μου), δέχθηκα επίθεση «προσκλήσεων σε τσάϊ», από άτομα και ομάδες ατόμων που αυτοπροσδιορίζονται ως οπαδοί και ρέκτες «ιδιαιτέρου γεννετήσιου προσανατολισμού» και εμπίπτουν στην προστασία του νόμου αυτού.

Με κάλεσαν λοιπόν για ένα τσάϊ και σας μεταφέρω πιστά το τι άκουσα, στα πρώτα ραντεβού που πήγα:

Στην «Θωπεία», την Πανελλήνια Ένωση Παιδικής Φιλίας, όπως (θα μπορούσε να) αποκαλούν οι παιδόφιλοι το συνδικαλιστικό τους όργανο, ήταν όλοι τους μέσα στην καλή χαρά που, επί τέλους, θα μπορούν κι αυτοί να ζήσουν την ιδιαιτερότητά τους χωρίς να τους κυνηγά ο Νόμος, αφού η «εχθροπάθεια» που απαγορεύεται για τους πολίτες και τους συλλόγους τους, δεν μπορεί να επιτρέπεται στο Κράτος, καθώς κάτι τέτοιο θα αποτελούσε «αντινομία του Δικαίου» και δεν μπορεί να ευσταθεί.

Οι κοπρολάγνοι ετοίμαζαν τα διάφορα διαιτολόγια, ανάλογα με την υφή των κοπράνων που εμπνέουν και εξιτάρουν τον καθ’ ένα, ώστε να κυκλοφορήσουν με πληρωμένες διαφημίσεις στον Τύπο ή ακόμη και σε όμορφα γαργαλιστικά σποτάκια της τηλεόρασης.

Οι κτηνοβάτες (και οι κτηνοβατούμενες) ετοίμαζαν μοντελάκια με ρόζ κορδελίτσες για κατσικούλες, προβατίνες, κότες και γαλάζια λουριά για σκύλους, άλογα και ταύρους. «Γιατί μόνον οι ομοφυλόφιλοι και όχι κι εμείς»; διερωτούνταν, οραματιζόμενοι βόλτες στην πλατεία του χωριού με τα αγαπημένα ζωντανά τους, ακόμη και γάμους.

Στην ατμόσφαιρα, σε όλα αυτά τα «τσάϊ», ήταν διάχυτη μία χαρούμενη έξαψη για τους ορίζοντες που ανοίγει ο νέος προοδευτικός αυτός νόμος.

Πρέπει να πώ ότι όλοι αυτοί «τα είχαν» με τους ομοφυλόφυλους, οι οποίοι, κατά τα λεγόμενα των οικοδεσποτών μου αυτών, έχουν καταφέρει και έχουν αποκτήσει «κοινωνική αναγνώριση» σαν η ομοφυλοφιλία να μην είναι μία «ιδιαιτερότητα γεννετήσιου προσανατολισμού», όπως και οι δικές τους και διερωτώνται από πού προκύπτει αυτή η διαφορετική και άνιση (εις βάρος τους) μεταχείριση της Πολιτείας. «Ή (όλοι εμείς οι «ιδιαιτέρου γεννετήσιου προσανατολισμού») είμαστε ίσοι απέναντι στον Νόμο, ή όχι», έλεγαν και ξανάλεγαν.
Φεύγοντας από την τελευταία συνάντησή μου, η ανεπανάληπτη Σαπφώ Νοταρά επέλαυσε στο θολωμένο μου μυαλό με την αλησμόνητη κλασσική σκηνή της ασπρόμαυρης οθόνης : «Εδώ γίνονται Σόδομα και Γόμορα»!

Όλα αυτά, μου έφεραν στο μυαλό μία σκέψη: «Αν αφήσεις να σού φύγει μία θηλειά από το πλεκτό, η πρώτη, αργά ή γρήγορα θα ξηλωθεί όλο το πουλόβερ».
Κι αυτό, δεν είναι «της πλάκας». Είναι μία τραγική πραγματικότητα σε εξέλιξη, όπως ήταν και αυτή της πτώχευσης, που κανένας μας δεν πίστευε πριν δύο χρόνια.

Και το ερώτημα είναι: – Μήπως αφήσαμε να ξηλωθεί η πρώτη θηλειά;

Αυτά, για να μη νομίζουμε ότι η κρίση είναι μόνο οικονομική.

ΠΗΓΗ: Τρίτη, Μάρτιος 01, 2011, http://kostasxan.blogspot.com/2011/03/blog-post_4461.html

Ιερή εξέταση…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Συχνά κατηγορούμε την παπική εκκλησία για το θεσμό της ιερής εξέτασης. Κι όμως… Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο θεσμός αυτός λειτούργησε όχι μόνο στην παπική εκκλησία, αλλά και σε κάθε τόπο και χρόνο, όπου κυριαρχούσαν ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Ακόμη και σε κοινωνίες οι οποίες θεωρούνταν πολιτισμένες. Όπως στην αρχαία Ελλάδα.

Όπου οι Αθηναίοι, για παράδειγμα, σύμφωνα με την παράδοση, έκαψαν στην Αρχαία Αγορά τα συγγράμματα του σοφιστή Πρωταγόρα. Αλλά και ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο ως εισάγων καινά δαιμόνια και διαφθορέας των χρηστών ηθών της αθηναϊκής κοινωνίας…

Πολύ ενδιαφέρουσα είναι εξάλλου και η περίπτωση του Αρίσταρχου του Σάμιου, που δυο χιλιάδες χρόνια πριν απ’ τον Κοπέρνικο είχε διατυπώσει τη θεωρία του ηλιοκεντρικού συστήματος. Ο οποίος, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, κατηγορήθηκε για ασέβεια. Με αποτέλεσμα να μείνει αυτός και η θεωρία του στο περιθώριο και τη λήθη για δύο περίπου χιλιετίες. Και, βέβαια, κάποιοι άλλοι, υποκλέπτοντας τον τεράστιο επιστημονικό του άθλο, να καρπωθούν τη δόξα της μεγάλης του ανακάλυψης.

Σχετικά με την παπική εκκλησία μαθαίνουμε ότι ο «ιερός» (=κακουργηματικός) αυτός θεσμός, γεννήθηκε στην Ισπανία. Όπου η ποινή, που επιβαλλόταν συνηθέστατα, όπως είναι πασίγνωστο, ήταν ο δια της πυράς θάνατος. Που μαζικά τον υπέστησαν οι Άραβες και οι Εβραίοι και οι πάσης φύσεως αιρετικοί ή όσοι κατηγορούνταν ως μάγοι.

Και το πόσο την κακουργία, στον αθλιότατο αυτό θεσμό, συναγωνίζονταν η αφροσύνη, δείχνει το γεγονός ότι, συχνά, δίκαζαν και καταδίκαζαν σε θάνατο ακόμη και τα ζώα (κατσίκες, κλπ), που χρησιμοποιούνταν σε διάφορες μαγικές τελετουργίες.

Στην σημερινή Ελλάδα ο θεσμός της ιερής εξέτασης φαίνεται να αναβιώνει μέσα απ’ το νόμο «περί ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων». Που, όπως λέγεται, είναι εβραιοαμερικάνικης προέλευσης.

Οι οποίοι προκειμένου ν’ αποφεύγουν τις συνέπειες της υπερβάλλουσας κακουργίας τους, σε βάρος άλλων λαών, εφεύραν και επέβαλαν, όπως φαίνεται, το νόμο αυτόν.

Έτσι ώστε να μπορούν, αφενός να κακουργούν απεριόριστα, και αφετέρου να τιμωρούν εκείνους, που θα τολμήσουν να καταγγείλουν τα κακουργήματα τα δικά τους και των ομοϊδεατών τους…

Στην ίδια συχνότητα κινείται και ο, τώρα, εκκολαπτόμενος απ’ το Υπουργείο Δικαιοσύνης «περί εχθροπάθειας, ρατσισμού και ξενοφοβίας» ρατσιστικός, όπως φαίνεται, σε βάρος των Ελλήνων, νόμος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από εικοσαετίας, περίπου, επιβάλλεται στη μαθητιώσα ελληνική νεολαία να γράφουν εκθέσεις, σχετικά με το ρατσισμό. Και καλώς. Αλλά – φευ – με την ρατσιστικότατη και προκλητικότατη υπόδειξη ότι πρέπει να αναφέρονται ιδιαίτερα στο ολοκαύτωμα των Εβραίων…

Σάμπως το ολοκαύτωμα τόσων άλλων λαών, που δεινοπάθησαν ή και σήμερα δεινοπαθούν (Αφγανών, Ιρακινών, Παλαιστινίων, κλπ) να είναι αμελητέα ή και ανύπαρκτα.…

Γεγονότα που δείχνουν ότι, βυθιζόμαστε οι Έλληνες ολοταχώς στα βαθιά μεσάνυχτα ενός μεσαίωνα εισαγόμενης ρατσιστικής, εκπαιδευτικής και νομικής βαρβαρότητας.

Σάμπως δεν μας φτάνει ο επίσης σκοτεινός μεσαίωνας της οικονομικής βαρβαρότητας, που στην πυρά της όλοι καιγόμαστε…

Παπα-Ηλίας, http://papailiasyfantis.wordpress.com, 2-3-2011

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ:

Όλοι οι «συμβαλλόμενοι», οι οποίοι ανήκουν σε ένα κράτος, αποκαλούνται Πολίτες, μόνο εάν συμμετέχουν στην ανώτατη εξουσία – υπήκοοι δε, όταν απλά υποτάσσονται στους νόμους του κράτους

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

«Η Δημοκρατία πάντοτε απειλείται. Η Δημοκρατία δεν είναι θεόσταλτη, ούτε πέφτει απλά από τον ουρανό. Για να την εξασφαλίσει μία κοινωνία, πρέπει να αγωνίζεται συνεχώς. Κάθε καινούργια γενιά πρέπει να αποφασίζει, ξανά και ξανά, υπέρ της προστασίας της Δημοκρατίας» (S. Larsson).

Η προστασία της Δημοκρατίας λειτουργεί, συμβαίνει και συντελείται δηλαδή, σε πολλά, διαφορετικά επίπεδα. Ένα από αυτά είναι οι ειρηνικές διαδηλώσεις – με στόχο τη διαμαρτυρία των Πολιτών, απέναντι σε τυχόν άδικα μέτρα της εκάστοτε κυβέρνησης. Ένα επόμενο είναι οι «συλλήψεις», καθώς επίσης οι συγκεντρώσεις των Πολιτών έξω από τα σπίτια των τεκμηριωμένα «επίορκων» κρατικών «λειτουργών», τους οποίους ηθελημένα αδυνατεί να «τιμωρήσει» το σύστημα – επικαλούμενο νόμους «ατιμωρησίας», τους οποίους το ίδιο ψήφισε. Ένα τρίτο είναι οι απεργίες – σε εθνικό, συλλογικό επίπεδο ή σε συγκεκριμένες, πολυεθνικές κυρίως επιχειρήσεις, οι οποίες δεν σέβονται, καταπατούν και αδιαφορούν για τα δικαιώματα των εργαζομένων τους ή της ίδιας της Πολιτείας (εκτεταμένη φοροδιαφυγή, μέθοδοι καρτέλ κλπ).

Ένα τέταρτο είναι ίσως το «κίνημα πολιτικής ανυπακοής», το οποίο εφάρμοσε στην πράξη με επιτυχία ο Gandhi στην Ινδία, καλώντας μεταξύ άλλων τους Ινδούς να αρνηθούν να πληρώσουν τους φόρους που είχαν επιβάλλει οι Βρετανοί – καθώς επίσης να συμμετέχουν σε μία συλλογική, ειρηνική και «βουβή» αποχή από τους χώρους εργασίας τους (όταν το 1920 οι «αποικιοκράτες» αρνήθηκαν να κάνουν υποχωρήσεις στο θέμα της ανεξαρτησίας, η Ινδία παρέλυσε από το γενικό «μποϊκοτάζ» στο οποίο ο Gandhi είχε καλέσει το λαό της χώρας του. Οι δημόσιοι υπάλληλοι παραιτούνταν, τα δικαστήρια και οι άλλες δημόσιες υπηρεσίες «απείχαν», οι μαθητές δεν προσέρχονταν στα σχολεία, ενώ οι απλοί Πολίτες απέκλειαν δρόμους με καθιστικές, σιωπηλές διαμαρτυρίες – αρνούμενοι να σηκωθούν, ακόμη και όταν τους επιτίθονταν η αστυνομία).

Εν τούτοις, η προστασία της Δημοκρατίας επιτυγχάνεται κυρίως, μέσα από τις συνεχείς προσπάθειες των Πολιτών, με στόχο την εξέλιξη της – μέσα από ειρηνικές συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες δηλαδή, οι οποίες αποσκοπούν στην καλυτέρευση των θεσμών. Στα πλαίσια αυτά, θεωρώντας δεδομένο ότι δεν είμαστε ικανοποιημένοι από τη λειτουργία της σημερινής αντιπροσωπευτικής, της κοινοβουλευτικής καλύτερα Δημοκρατίας, οι προσπάθειες όλων μας πρέπει να επικεντρώνονται στην εξασφάλιση περισσότερης δύναμης στους Πολίτες – κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την αυξημένη συμμετοχή τους στις αποφάσεις του κράτους, η οποία προϋποθέτει την υιοθέτηση όλο και πιο πολλών στοιχείων άμεσης δημοκρατίας. Στην αντίθετη περίπτωση, ο θάνατος του κοινωνικού κράτους είναι κάτι παραπάνω από βέβαιος. 

Τα συνεχή σκάνδαλα της πολιτικής, η απίστευτη διαφορά που επικρατεί εντός της, ο «ενδοτισμός», η διαπλοκή, ο χρηματισμός, η ατιμωρησία και τόσα πολλά άλλα, τα οποία έχουν μετατρέψει την Πολιτική σε πειθήνιο, άβουλο «υπηρέτη» της οικονομικής εξουσίας (του Καρτέλ και των Αγορών), είναι αδύνατον να καταπολεμηθούν, εάν δεν συμμετέχουν ενεργά οι Πολίτες. Για να μπορέσει όμως να λειτουργήσει εποικοδομητικά η συμμετοχή τους, δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στο εκλογικό τους δικαίωμα – αλλά στη συνεχή ανάληψη ευθυνών εκ μέρους τους, μέσα από δημοψηφίσματα και επιτροπές ελέγχου της πολιτικής εξουσίας.

Εάν λοιπόν υπάρχουν κόμματα στη Βουλή, τα οποία πραγματικά ενδιαφέρονται για τη Δημοκρατία, οφείλουν να το αποδείξουν – με πράξεις και όχι με λόγια, κενά νοημάτων. Η απόδειξη δεν είναι άλλη από την κατάθεση ενός προσχεδίου νόμου, το οποίο θα συνηγορεί υπέρ της σταδιακής υιοθέτησης των κανόνων της άμεσης Δημοκρατίας. Όσο δεν υπάρχει ή δεν έχει το θάρρος να το κάνει κάποιο κόμμα, ο θάνατος της Δημοκρατίας είναι κάτι παραπάνω από προβλεπόμενος – ενώ η Ευρώπη των Πολιτών της μία άνευ προηγουμένου «συλλογική ουτοπία».    

Μία τέτοια ενέργεια, ένα τέτοιο ενδεχόμενο καλύτερα, φαίνεται σαν να προκαλεί την «αποδυνάμωση» του Κοινοβουλίου – όπως και είναι στην πραγματικότητα. Η αποδυνάμωση του Κοινοβουλίου είναι πράγματι αυτό που πιστεύουμε ότι επιθυμεί η πλειοψηφία των Πολιτών μίας χώρας που θέλει να εξελίξει το πολίτευμα της – αφού μία Δημοκρατία, στην οποία δεν συμμετέχουν ενεργά οι Πολίτες, δεν είναι τίποτα άλλο από την κυριαρχία της πλειοψηφίας των Πολιτών, χωρίς τους Πολίτες.

Όπως, μόνο με την «εισαγωγή» της άμεσης Δημοκρατίας, δεν ολοκληρώνεται το έργο μας – επιτυγχάνονται ελάχιστα δηλαδή. Η συμμετοχή των Πολιτών στην πολιτικές αποφάσεις και στον έλεγχο του δημοσίου, θα πρέπει να ενισχυθεί δομικά από το σύστημα. Χρειάζεται επομένως διαφάνεια σε όλες τις διαδικασίες αποφάσεων του Κοινοβουλίου, στις Επιτροπές, στη κυβέρνηση και στη δημόσια διοίκηση. Επίσης, συστηματική, λεπτομερής ενημέρωση – αφού η γνώση, όχι φυσικά η «παραποιημένη» (παραπληροφόρηση), είναι δύναμη.

Εάν λοιπόν ψηφισθεί ένας νόμος υποχρεωτικής «απελευθέρωσης της πληροφορίας», ο οποίος θα δίνει το δικαίωμα στους Πολίτες να ενημερώνονται για όλες τις δημόσιες υποθέσεις, θα έχει γίνει μία καλή αρχή. Ένα δεύτερο βήμα θα ήταν οι δημόσιες συγκεντρώσεις όλων ανεξαιρέτως των επιτροπών της Βουλής – μη επιλεκτικά δηλαδή, καθώς επίσης με τη φυσική παρουσία Πολιτών και όχι απλά με την τηλεοπτική. Ένα επόμενο, το δικαίωμα των Πολιτών να έχουν πρόσβαση σε όλα τα δημόσια έγγραφα (κρατικές συμβάσεις κλπ), με τη μεγαλύτερη δυνατή ευκολία.

Τέλος, θα πρέπει φυσικά να βεβαιωνόμαστε ότι, τόσο τα κόμματα, όσο και οι πολιτικοί, δεν είναι «εξαγοράσιμοι». Επομένως, θα πρέπει να απαγορευθεί η οικονομική ενίσχυση τους από οποιονδήποτε, καθώς επίσης ο δανεισμός τους από τις τράπεζες. Δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει ανεξάρτητα ένα κόμμα και να αποφύγουμε το θέατρο σκιών όταν, για παράδειγμα, οφείλει στις τράπεζες ποσά που ξεπερνούν τα 100 εκ. € – όπως συμβαίνει με τα κυβερνητικά κόμματα στην Ελλάδα (αλλά και με τα υπόλοιπα, παρά το ότι χρωστούν λιγότερα, ανάλογα όμως του μεγέθους τους). Τα κόμματα πρέπει να υποχρεωθούν, τόσο από τα μέλη τους, όσο και από όλους εμάς, να αποπληρώσουν άμεσα τα χρέη τους – πόσο μάλλον αφού, εάν δεν μπορούν να ελέγξουν τα δικά τους οικονομικά, είναι προφανώς αδύνατον να λύσουν τα προβλήματα της χώρας τους.  

Μεταξύ άλλων τώρα, η Δημοκρατία θα πρέπει να ενδιαφέρεται ενεργά για την ποιότητα ζωής των Πολιτών της. Για να μπορέσει όμως να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να εισαχθούν εξειδικευμένοι μέθοδοι επίβλεψης και αναφοράς – όπως, για παράδειγμα, έρευνες για τη λειτουργία των νοσοκομείων, των σχολείων κλπ, σε συνεχή βάση και με τη δημόσια προβολή τους από ειδικά για το σκοπό αυτό, φυσικά «μη διατεταγμένα» ΜΜΕ.

Η άμεση Δημοκρατία λοιπόν, με τα μορφή της συμμετοχής των Πολιτών σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής (στην πολιτική, στον πολιτισμό, στην Παιδεία, στην Υγεία, στο Μεταναστευτικό κλπ), είναι η πρόκληση του μέλλοντος. Η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία δεν είναι το τέλος της ιστορίας της Δημοκρατίας στον πλανήτη – πόσο μάλλον αφού η Δημοκρατία δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ως μία ολοκληρωμένη, μη εξελίξιμη κατάσταση.

Ουσιαστικά, το να μπορούμε να την αναζωογονούμε συνεχώς, να την καλυτερεύουμε και να την εξελίσσουμε, είναι απαραίτητη προϋπόθεση της διατήρησης της – διαφορετικά, αργά ή γρήγορα, ειδικά σε εποχές που η οικονομική ανάπτυξη παύει να υφίσταται (πόσο μάλλον όταν η χώρα απειλείται με άλωση από το ΔΝΤ, ενώ οι προοπτικές της Ευρώπης είναι θολές), η δημοκρατία μετατρέπεται πολύ εύκολα σε «ξενοκρατούμενη ολιγαρχία» – εάν δεν επικρατήσει τελικά ο ολοκληρωτισμός.   

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, εάν δεν στηρίξουμε και δεν προστατεύουμε όλοι μαζί, ενεργητικά και πρακτικά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μας, οι οποίες εξασφαλίζουν τη λειτουργία της πραγματικά ελεύθερης αγοράς (απειλείται από τα υπερεθνικά μονοπώλια, τα οποία επιβάλλουν τις τιμές, συνεργαζόμενα και μη ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους), καθώς επίσης τις κοινωφελείς (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ), οι οποίες μας προσφέρουν ισότιμη, ελεγχόμενη πολιτικά πρόσβαση στα βασικά αγαθά, τόσο η ολοκληρωτική άλωση της χώρας μας, όσο και η υποταγή της στους «εισβολείς», συνοδευόμενη από την ελεγχόμενη χρεοκοπία (εκεί φαίνεται να μας οδηγεί η γερμανική Ευρωζώνη, με τη βοήθεια της κυβέρνησης), δεν πρόκειται να αποφευχθεί – μετατρέποντας την πλειοψηφία του πληθυσμού σε εξαθλιωμένους υπηκόους της νεοφιλελεύθερης ολιγαρχίας. 

Ολοκληρώνοντας, η δημιουργία ενός κοινωνικού, υπερκομματικού κινήματος Πολιτών (πάνω από το 50% των υπεύθυνων Ελλήνων Πολιτών δεν φαίνεται να αποδέχεται τα σημερινά πολιτικά κόμματα), με στόχο την επιβολή της σωστής λειτουργίας των κομμάτων, καθώς επίσης την «εισαγωγή» των κανόνων της άμεσης Δημοκρατίας, ταυτόχρονα με την εκδίωξη της σκιώδους εξουσίας, θα ήταν ίσως μία από τις διάφορες λύσεις στα σημερινά μας προβλήματα – πριν ακόμη είναι πολύ αργά, για την «αντιστροφή» της καταστροφικής μας πορείας προς τη δραχμή.             

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 27. Φεβρουαρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2291.aspx

 Γερμανική Ευρώπη πολλών ταχυτήτων

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΤΗ ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΝ ΟΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΟΥ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ*

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Εσείς οι Γάλλοι έχετε κατά καιρούς ωραίες ιδέες για την Ευρώπη, τις οποίες, ωστόσο, είσθε έτοιμοι να απαρνηθείτε από τη στιγμή που θα τις δεχθεί η Γερμανία! Δεν το έγραψε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό υπονοούσε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόφλγκανγκ Σόιμπλε σε πρόσφατο άρθρο του στη γαλλική Le Monde, αναφορικά με το κρίσιμης σημασίας Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, που προτείνει το Βερολίνο και που πρόκειται να συζητηθεί στη σύνοδο κορυφής της Ε. Ε., στις 24-25 Μαρτίου.

Ο Γερμανός πολιτικός υπενθύμισε στους αναγνώστες του το προηγούμενο της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας: Το 1952, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και οι χώρες της Μπενελούξ υπέγραψαν συμφωνία βάσει του σχεδίου του Γάλλου πρωθυπουργού Ρενέ Πλεβέν για την πολιτικοστρατιωτική ένωση της Ευρώπης. Ωστόσο, η γαλλική Εθνοσυνέλευση, υπό το κράτος των γκωλικών ανησυχιών για περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας, έπνιξε το μωρό στην κούνια του και το φιλόδοξο σχέδιο, που θα μπορούσε να αλλάξει τη μοίρα της Ευρώπης, δεν υλοποιήθηκε ποτέ.

Εκτοτε, γράφει ο Σόιμπλε, η ευρωπαϊκή ενοποίηση ακολουθεί τον αντίστροφο δρόμο: πρώτα η οικονομική ένωση και μέσω αυτής η πολιτική. Ωστόσο, η κρίση της Eυρωζώνης που ξέσπασε το 2010 δεν μας επιτρέπει να συνεχίσουμε όπως πριν: «Φτάσαμε σε ένα στάδιο όπου τίθεται αναγκαστικά το ερώτημα αν είμαστε διατεθειμένοι να περάσουμε σε μια πιο σφιχτή πολιτική ολοκλήρωση». Το υπονοούμενο είναι σαφές: Δεν είσαστε εσείς, οι Γάλλοι και οι σύμμαχοί σας που επί χρόνια φωνάζατε για «οικονομική διακυβέρνηση» της Ενωσης; Λοιπόν, αυτό θέλατε, αυτό θα έχετε!

Η γαλλική ιδέα

Το επιχείρημα του κ. Σόιμπλε είναι λιγότερο στέρεο απ' ό, τι ακούγεται. Η παραδοσιακά γαλλική ιδέα της «οικονομικής διακυβέρνησης» υπονοούσε πολιτικό έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, πιο «μαλακό» ευρώ, πιο ελαστικό Σύμφωνο Σταθερότητας, πιο ισχυρή προτίμηση των ευρωπαϊκών προϊόντων – με δυο λόγια, μια λιγότερο μονεταριστική και περισσότερο αναπτυξιακή Eυρωζώνη. Στην ίδια κατεύθυνση, κατ' εξοχήν ευρωπαϊστές πολιτικοί, όπως ο Κ. Σημίτης, πρότειναν, όταν ξέσπασε η κρίση στην Eυρωζώνη, την έκδοση ευρωομολόγων, κοινή φορολογική πολιτική, μεταβιβάσεις πόρων από τις πλεονασματικές προς τις ελλειμματικές χώρες – δηλαδή, μια περισσότερο ισορροπημένη και κοινωνική πολιτική «κεϊνσιανισμού σε ευρωπαϊκή κλίμακα».

Αντί γι' αυτό, η κ. Μέρκελ μας προσφέρει ακόμη μεγαλύτερες δόσεις πρωσικής αυστηρότητας, με ολίγη γαλλική σάλτσα. Δεν φτάνει που «σφίγγει τις βίδες» της δημοσιονομικής πολιτικής, κάνοντας ακόμη αυστηρότερο το ισχύον Σύμφωνο Σταθερότητας, αλλά φιλοδοξεί με το προτεινόμενο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας να επιβάλει στα 17 κράτη-μέλη της Eυρωζώνης και ενιαία οικονομική πολιτική, εξισώνοντας στον χαμηλότερο (από κοινωνική σκοπιά) παρονομαστή εργασιακές σχέσεις, μισθούς και συνταξιοδοτικά όρια.

Μια πολιτική, την οποία αναγκάζεται να καταπιεί «με κλειστή τη μύτη» η Γαλλία, αφ' ενός μεν για να προστατέψει τις τράπεζές της από το ενδεχόμενο χρεοκοπίας περιφερειακών χωρών, αφ' ετέρου δε γιατί σύρεται σε μέτρα «εξυγίανσης» υπό τον ανομολόγητο, αλλά υπαρκτό φόβο ότι θα μπορούσε ακόμη κι αυτή, αύριο – μεθαύριο, να χάσει την ανώτατη βαθμολογία «ΑΑΑ» από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.

Άτυπο Διευθυντήριο

Λιγότερο προβεβλημένες είναι οι πολιτικές επιπτώσεις του γερμανικού σχεδίου. Ηδη διολισθαίνουμε ανεπαισθήτως προς μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων. Δεν μιλάμε μόνο για την προϋπάρχουσα διάκριση μεταξύ Eυρωζώνης και λοιπών κρατών, αλλά και για την καλπάζουσα, δομική πόλωση στο εσωτερικό της Eυρωζώνης μεταξύ πυρηνικών και περιφερειακών χωρών, πιστωτών και οφειλετών, ηγετικών δυνάμεων και φτωχών συγγενών. Ηδη, έχει αρχίσει να συνεδριάζει στις Βρυξέλλες το άτυπο Διευθυντήριο του ευρωμηχανισμού σταθερότητας, αποτελούμενο από τους εκπροσώπους των έξι χωρών της Eυρωζώνης με τη μέγιστη πιστοληπτική αξιοπιστία ΑΑΑ (Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία και Λουξεμβούργο).

Παράλληλα, το Βερολίνο πιέζει για τη θέσπιση νέων, ειδικών συντονιστικών οργάνων, που θα επωμιστούν την εφαρμογή του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας και την επιβολή ποινών στις παρεκκλίνουσες χώρες – μέχρι και τη στέρηση του δικαιώματος ψήφου στις συνεδριάσεις των υπουργών Οικονομικών. Πρόκειται για δραματικές υπερβάσεις τόσο των ευρωπαϊκών συνθηκών όσο και των εθνικών συνταγμάτων. Υπερβάσεις οι οποίες, βέβαια, απαιτούν ισχυρότατη λαϊκή νομιμοποίηση μέσω δημοψηφισμάτων – εκτός κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι η «επανίδρυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης» μπορεί να προωθηθεί με συνταγματικά πραξικοπήματα.

Υπό αυτό το πρίσμα, δεν ξενίζει το γεγονός ότι στη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών όπου παρουσιάστηκε η ιδέα του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας, η ατμόσφαιρα ήταν τόσο φορτισμένη, ώστε το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel να κάνει λόγο για «ευρωπαϊκή εξέγερση εναντίον του σχεδίου Μέρκελ». Μαύρο πρόβατο της Ε. Ε. μέχρι προχθές λόγω των – υποτίθεται – «λαϊκιστικών» πολιτικών του εναντίον του ΔΝΤ και των τραπεζών, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπαν αποθεώθηκε ως πολιτικός ήρωας στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

 Στην ίδια τη συνεδρίαση των «27», ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ στράφηκε προς την κ. Μέρκελ και την ρώτησε: «Γιατί πρέπει να προκαλέσετε οπωσδήποτε αυτό το ρήγμα; Θεωρείτε όλους εμάς, τους υπόλοιπους, εμπόδια στον δρόμο σας»; Από την πλευρά του ο Αυστριακός καγκελάριος Βέρνερ Φάινμαν δήλωσε: «Δεν είμαι διατεθειμένος να πω στους συμπατριώτες μου ότι πρέπει να δουλέψουν περισσότερες ώρες». Περισσότερο μελοδραματικός, ο Κύπριος πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας δήλωσε αναφορικά με την εναρμόνιση της φορολογίας: «Αν υποχωρήσω εδώ, δεν θα μπορέσω να επιστρέψω στην πατρίδα μου»!

Παρ’ όλα αυτά, όμως, η Αγκελα Μέρκελ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα στη Γερμανία, όπου η πλειονότητα του εκλογικού σώματος θεωρεί ότι το Βερολίνο κάνει υπερβολικές παραχωρήσεις στα υπερχρεωμένα κράτη και οι Φιλελεύθεροι σύμμαχοι της Γερμανίδας καγκελαρίου απειλούν να εγκαταλείψουν την κυβέρνηση.

Είναι χαρακτηριστικό το πρωτοσέλιδο της συντηρητικής εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung με φωτογραφία των σκυθρωπών Μέρκελ και Σαρκοζί κάτω από τον μουντό ουρανό της Ντοβίλ και τίτλο που καυτηρίαζε την υποτιθέμενη «παράδοση» της Γερμανίας στο Παρίσι: «Η Ευρώπη μετατρέπεται σε Ενωση μεταφοράς πόρων»! Η πρόσφατη πανωλεθρία του κόμματος της κ. Μέρκελ στο Αμβούργο μάλλον δεν θα κάνει τα πράγματα πιο εύκολα.

* Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή την Κυριακή 27 Φεβρουαρίου. Το είδα: http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2502:2011-02-27-13-55-07&catid=54:anpolitiki&Itemid=284