Οι Περιττοί και οι Άξιοι

Του Νικόλα Σεβαστάκη

Αν ζούσε σήμερα ο Τουργκένιεφ, αυτός ο «δυτικός» Ρώσος και φίλος του Φλωμπέρ, δεν θα χρειαζόταν να γράψει το περίφημο Ημερολόγιο ενός περιττού ανθρώπου. Πώς να γράψεις για τον περιττό άνθρωπο σε μια στιγμή όπου όλο και περισσότερο άνθρωποι φαίνεται να περισσεύουν; Πώς να μιλήσεις για τους περιττούς όταν αυτοί, ως λογιών ανεπιθύμητοι πλεονάζοντες, τείνουν να θεωρηθούν νεκροθάφτες της σωτηρίας των εθνικών οικονομιών και αποδιοπομπαίοι τράγοι στην πορεία «εξυγίανσης» των λιπόθυμων συστημάτων;

Η ελλειμματική ζωή οφείλεται, λοιπόν, στους πλεονάζοντες. Όπως η καταβύθιση του κόσμου της εργασίας χρεώνεται στους απαράσκευους και στους ανεπρόκοπους. Κοντολογίς, ο μηδενισμός οφείλεται στα μηδενικά και η ακρίβεια στους «τσαμπατζήδες»: αυτή η βαθιά πρωτόγονη «σκέψη» επιστρέφει από τους καιρούς του Χέρμπερτ Σπένσερ και τα εγχειρίδια των βικτωριανών αστών για τις επικίνδυνες τάξεις, αυτή η σκέψη-κάτεργο φαίνεται να εμπνέει για τα καλά τους συστημικούς λόγους του έτους 2011.

Πέρα όμως από τη γλαφυρή φιλολογία για τις θετικές πλευρές της κρίσης, αυτό που διαφαίνεται είναι πλέον μια ακραία πολιτισμική οπισθοχώρηση. Τα υποκείμενα πολίτες μετατρέπονται σε μονάδες μετακινούμενων φόβων και πληθυσμούς εφέδρων. Οι πραγματικά πλούσιοι έχουν κάνει απόσχιση από κάθε συμβόλαιο και η μεσαία τάξη, αυτό το αρχαίο φιλελεύθερο όνειρο, δεν μπορεί πια να στηρίξει τους μύθους που έπλασαν για αυτήν οι μεταπολεμικές κοινωνιολογίες της αφθονίας.

Η ωμότητα επιστρέφει. Χωρίς φυσικά να έχει φύγει πραγματικά ποτέ. Επιστρέφει ως κυνικός ωφελιμισμός και κοινωνικός δαρβινισμός. Το σέρβις των κουρασμένων μηχανών προϋποθέτει τη βίαιη ή κλιμακωτή έξωση όλων όσων δεν ανταποκρίνονται στις πολλαπλές δοκιμασίες αντοχής και στα αλλεπάλληλα τεστ αξιοπιστίας.

Τι μπορεί να αντιτάξει κανείς σε αυτή την κουλτούρα της κοινωνίας-επιχείρησης που δεν διαφέρει από την ηθική των μπράβων; Η ηθική αντίρρηση με σημείο αναφοράς την αξία της αλληλεγγύης μοιάζει με ιδεαλιστικό ευχολόγιο, με ανεδαφικό ανθρωπισμό που στρέφεται εναντίον των «νόμων της πραγματικότητας», των νόμων οι οποίοι διαχωρίζουν αυτούς που θα σωθούν από όσους θα μείνουν πίσω ή απλά θα σβήσουν από την κίνηση της Ιστορίας.

Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτού του τύπου τα προβλήματα είναι ψιλά γράμματα σε σχέση με την ανάγκη του πολιτικού σχεδίου. Δεν συμφωνώ καθόλου. Γιατί δίχως έναν διαφορετικό ορίζοντα πολιτισμού και το πιο ευφυές και ανατρεπτικό πολιτικό σχέδιο δεν μπορεί να κάμψει τα τρομοκρατικά αυτονόητα του σύγχρονου κοινωνικού δαρβινισμού. Αλλά αυτό ακριβώς νομίζω ότι είναι το ζητούμενο: να ομολογήσουμε ανοιχτά ότι μια πολιτική του πολιτισμού – για να δανειστώ την παλαιότερη έκφραση του Εντγκάρ Mορέν – δεν μπορεί παρά να είναι η άρνηση όλων των κοινωνικών και πολιτισμικών ρατσισμών. Και για να είμαστε σαφείς: η διαπόμπευση των μη παραγωγικών και η εν γένει «οικονομική αξιολόγηση» των ατομικών συμπεριφορών και των ανθρώπινων ποιοτήτων είναι το απεχθές πρόσωπο του σύγχρονου αντιανθρωπισμού, το νέο πρόσωπο του ρατσισμού.

Βρισκόμαστε ωστόσο πολύ μακριά από αυτή την τολμηρή παραδοχή και τις πολιτικές της συνεπαγωγές. Για αυτό το λόγο και η κριτική στα οικονομικά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας φαντάζει λειψή και συχνά εύκολη στις αποφάνσεις της αφού μπορεί να την ασκεί και ένας Γιώργος Αυτιάς ή οι επιτελείς του Σαμαρά. Είναι ο μισός δρόμος αν δεν συνοδεύεται από ορισμένες, πολύ πιο ενοχλητικές για το κοινό αίσθημα και για μας τους ίδιους, αλήθειες. Αν, για παράδειγμα, δεν θέτει στο στόχαστρο τον ίδιον τον «ορθολογικό» μύθο της αξιοκρατίας και το τοτέμ του ανταγωνισμού, αν δεν αμφισβητεί τη ρητορική των ικανών και των αρίστων.

Ο αντιδημοκράτης Νίτσε στον καιρό του το είχε καταλάβει: ο σοσιαλισμός, έλεγε, είναι μια «αντι-φύση», συνιστά, με έναν τρόπο, τη συνηγορία των «αποτυχημένων». Το έλεγε για να κατακεραυνώσει τον αντίπαλο σήμερα όμως μπορούμε να δώσουμε ένα άλλο νόημα σε αυτή τη σκανδαλώδη συκοφαντία. Να πάρουμε πάνω μας τη ρετσινιά εξηγώντας σε όλους τους τόνους ότι η ισότητα και η ελευθερία προέχουν έναντι όλων των «ικανοτήτων» και των «προσόντων». Η αξιοπρέπεια των ανθρώπινων προσώπων είναι το ηθικοπολιτικό θεμέλιο μιας διαφορετικής ορθολογικότητας, ενός εγκάρδιου κοινωνικού Λόγου που καμιά σχέση δεν έχει φυσικά με την περιβόητη κοινή λογική των επιφυλλιδογράφων μας…

[Σχολιασμός και συζήτηση για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]

* Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

ΠΗΓΗ: Ημερομηνία δημοσίευσης 09/10/2011, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=644003

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από το ΜτΒ. Ευχαριστώ το Βασίλη Β. που μου έστειιλε το εξαίρετο αυτό άρθρο.

Ε.Ε.: Διάλογος χωρίς ουσία

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ο παρακάτω διάλογος μεταξύ Τάκη Φωτόπουλου και Διονύση Δημητρακόπουλου μέσω της Ελευθεροτυπίας ξεκίνησε με αφορμή άρθρο του Δ. Δημητρακόπουλου για τις δήθεν καταστροφικές συνέπειες της εξόδου της Ελλάδας από τις ΕΕ/ΟΝΕ στο οποίο απάντησε ο Τ. Φωτόπουλος. Ο Δ. Δημητρακόπουλος επανήλθε με επιχειρήματα που δείχνουν σαφώς την συστημική καταγωγή των απόψεων του και απαντήθηκαν από τον Τ. Φωτόπουλο…

Ο Διονύσης Δημητρακόπουλος (ΔΔ) («Ε»,13/10/2011) ξεκίνησε ένα διάλογο χωρίς την παραμικρή ουσία. Και αυτό, διότι ένας ουσιαστικός διάλογος προϋποθέτει ότι και τα δύο μέρη ανταλλάσσουν επιχειρήματα, όπως προσπάθησα να κάνω στο δικό μου άρθρο («Ε», 8/10/2011), αντί να παπαγαλίζουν απλά τις θέσεις των ελίτ  για τα καταστροφικά αποτελέσματα της εξόδου μας από την ΕΕ, τη στιγμή μάλιστα που η συντελούμενη σήμερα πρωτόγνωρη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων είναι προφανής σε όλους όσους δεν είναι στην υπηρεσία των ελίτ και της ΕΕ. Και το γεγονός ότι ο επικριτής μου έχει προφανή «επενδυμένα συμφέροντα», εφόσον ολόκληρο το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται σε «συστημική» ανάλυση της ΕΕ, στην Γενική Γραμματεία της οποίας (Κομισιόν) άλλωστε υπηρέτησε ως ασκούμενος στο παρελθόν, δεν είναι βέβαια συμπτωματικό. Ούτε άλλωστε είναι τυχαίο ότι μιλά για την «ενωμένη Ευρώπη των λαών» (δηλαδή την Ευρώπη του κεφαλαίου, για οποιονδήποτε άλλον εκτός από τα παπαγαλάκια της ΕΕ) και προσπαθεί να με δυσφημήσει (όπως άλλωστε και τον Κ. Λαπαβίτσα πριν από εμένα) ταυτίζοντας τις απόψεις μου με αυτές της ακροδεξιάς, που έχει επίσης στόχο «την καταστροφή του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Αντίστοιχα, βέβαια, θα μπορούσα και εγώ να τον ταυτίσω με το ΛΑΟΣ του Γ.  Καρατζαφέρη με το οποίο προφανώς συμπλέει ως προς τις θέσεις του για το Ευρώ και την ΕΕ! Αλλά ας έλθω στα υπόλοιπα, παρόμοια ουσιαστικά  «επιχειρήματά»του.

Πρώτον, δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι μόνο οικονομολόγοι μπορούν να εκφέρουν γνώμη για την οικονομική πολιτική. Αλλά σίγουρα ένας πολιτειολόγος δεν μπορεί να κάνει ανάλυση των πολύπλοκων οικονομικών επιπτώσεων από την έξοδο από το Ευρώ (και μάλιστα με ύφος 12 καρδιναλίων), όταν οικονομολόγοι ξοδεύουν τη ζωή τους για να μπορούν να εκφέρουν σχετικά εμπεριστατωμένη γνώμη (ο καθένας βέβαια με βάση τη προσέγγιση που υιοθετεί). Ούτε φυσικά ήταν μόνο ο Ρουμπίνι που έδειξε τις καταστροφικές συνέπειες της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, αλλά και πλειάδα έγκυρων διεθνών   οικονομολόγων, μεταξύ των οποίων οι Wilhelm Hannkel, George Irvin, John Whitaker και ο Martin Feldstein του Χάρβαρντ ―εκτός αν και όλοι αυτοί είναι σαν τον Ρουμπίνι, κατά τη συνήθη δυσφημιστική τακτική του, «συμμέτοχοι» με το αζημίωτο στο διεθνές χρηματοπιστωτικό «παιχνίδι»!

Δεύτερον, ο ΔΔ υποστηρίζει ότι η έξοδος από το Ευρώ θα σημαίνει  ότι η χώρα θα μείνει αδύναμη στο διεθνές καπιταλιστικό πλαίσιο χωρίς «συμμάχους». Πέρα όμως από το γεγονός ότι άμα έχεις τέτοιους συμμάχους (που τώρα είναι έτοιμοι να αγοράσουν όλο τον κοινωνικό μας πλούτο σε τιμή ξεπουλήματος), τι τους θέλεις τους εχθρούς,  φαίνεται ότι ο επικριτής μου αδυνατεί να διαβάσει προσεκτικά ένα κείμενο, ειδάλλως θα είχε αντιληφθεί ότι μιλούσα για μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη η οποία δεν έχει σχέση με την «ανάπτυξη» που υποθέτει αυτός. Και, προφανώς, δεν έχει ιδέα απο την εμπεριστατωμένη θέση που υποστήριξα και στο τελευταίο βιβλίο μου οτι η ένταξη μας στην ΕΕ είναι η απώτερη αιτία για τη σημερινή κρίση.

Στην εναλλακτική αυτή αυτοδύναμη ανάπτυξη, για να έλθω στο τρίτο «επιχείρημά» του, η λύση του ενεργειακού δεν γίνεται μέσα από τις ανόητες πανάκειες των εναλλακτικών πηγών ενέργειας (άλλη μια μεγάλη μπίζνα που προωθεί η ΕΕ και οι ελίτ!) αλλά μέσω μιας ανάπτυξης που στοχεύει στην κάλυψη των πραγματικών αναγκών που οι ίδιοι οι πολίτες καθορίζουν ατομικά και συλλογικά και όχι μέσα από την απεριόριστη καπιταλιστική «ανάπτυξη για την ανάπτυξη» με στόχο το κέρδος, την οποία προφανώς (και μόνο!) καταλαβαίνει.

Τέταρτον, άλλη μια επιβεβαίωση της αδυναμίας του επικριτή μου για σοβαρή ανάγνωση είναι ότι εξακολουθεί να μιλά για ελλείμματα  που θα συνεχίσουν να αυξάνονται μετά την έξοδο από το Ευρώ και για μεταφορά καταθέσεων στο εξωτερικό από τους μεγαλοκαταθέτες,  ενώ δεν παραλείπει να ειρωνευθεί και την προτεινόμενη κοινωνικοποίηση των Τραπεζών που την συγκρίνει με αυτή του ΠΑΣΟΚ(!), καθώς και το επιχείρημά μου για τη μείωση της φοροδιαφυγής, σε ένα άλλο θεσμικό πλαίσιο  ριζικής αναδιανομής εισοδήματος και πλούτου! Όμως σε όλα αυτά έδωσε απάντηση το άρθρο μου (ιδιαίτερα στην πλήρη εκδοχή του, καθώς και άλλα άρθρα από τη στήλη μου) αλλά ο ΔΔ εξακολουθεί να απαγγέλλει τους στίχους του που έχει χρησιμοποιήσει ενάντια στα επιχειρήματα άλλων επικριτών του στη ρεφορμιστική Αριστερά,  τα οποία όμως δεν έχουν καμιά σχέση με τα δικά μου επιχειρήματα…

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=15/10/2011&s=proektaseis

Τα προηγούμενα αντικρουόμενα άρθρα με χρονική σειρά:

Ι) Οι καταστροφικές συνέπειες της εξόδου από την ευρωζώνη

Του ΔΙΟΝΥΣΗ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ *

Επειδή πολλές μισές αλήθειες δεν κάνουν μια ολόκληρη, το άρθρο του καθ. Κ. Λαπαβίτσα («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 18/9) χρήζει απάντησης: η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τους ίδιους τους Ελληνες και γι'αυτό πρέπει να αποφευχθεί. Οσοι, λοιπόν, προωθούν αυτή τη «λύση», οφείλουν να είναι απόλυτα ειλικρινείς για τις συνέπειές της. Ποιες θα είναι αυτές; Ακόμη και αν περιοριστούμε στη στενά οικονομική διάσταση του θέματος και μόνο για την Ελλάδα, η εικόνα είναι εφιαλτική.

Η αποχώρηση από την ευρωζώνη θα σημάνει την έλευση νέου εθνικού νομίσματος, το οποίο θα είναι εξαιρετικά αδύναμο, αλλά και φθηνό σε σχέση με όλα τα άλλα διεθνή νομίσματα. Αυτό θα σημάνει δραματικές αυξήσεις στις τιμές των εισαγωγών. Σε αυτές περιλαμβάνεται και η ενέργεια. Δεδομένου ότι -σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα- η Ελλάδα εισάγει τα δύο τρίτα της ενέργειας που χρησιμοποιεί, το κόστος παραγωγής ελληνικών προϊόντων θα αυξηθεί δραματικά, με συνέπεια να εξανεμιστούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα όποια οφέλη -για τους εγχώριους παραγωγούς- από τη δημιουργία του νέου νομίσματος.

Δεδομένου ότι ελληνικά κρατικά ομόλογα κατέχονται σε μεγάλο βαθμό από ελληνικές τράπεζες, αυτές θα πρέπει να κρατικοποιηθούν για να μην καταρρεύσουν, κι αυτό σε μια χώρα όπου ο δημόσιος τομέας είναι κεντρικό μέρος του προβλήματος!

Επίσης, η έξοδος από την ευρωζώνη μετά από χρεοκοπία θα αποκλείσει τη χώρα από τις διεθνείς χρηματαγορές, τη στιγμή που το ετήσιο έλλειμμα του προϋπολογισμού θα αυξάνεται.

Ακόμη και αν βρεθούν διεθνείς δανειστές, αυτοί θα χρεώνουν τεράστια επιτόκια (12%, σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση). Για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις του δημόσιου τομέα, οι αρχές θα πρέπει να τυπώσουν ακόμη περισσότερο νέο νόμισμα, με αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά ο πληθωρισμός. Παράλληλα, ακόμη και αν μπορούσε να αποφευχθεί η απόλυση χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, η έξοδος από την ευρωζώνη δεν θα έλυνε τα προβλήματα της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής. Αντιθέτως, τα κίνητρα που οδηγούν σ' αυτές θα αυξάνονταν δραματικά.

Να, λοιπόν, γιατί ενώ «Η κρίση μπορεί όντως να γίνει ευκαιρία να αλλάξει η Ελλάδα σε προοδευτική κατεύθυνση», η επίτευξη αυτού του στόχου δεν περνάει μέσα από την επιστροφή στη δραχμή.

* Διδάσκει Πολιτικές Επιστήμες στο Κολέγιο Birkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra–sthles.el.home&id=314456

ΙΙ)  Οι καταστροφικές συνέπειες της παραμονής μας στην Ε. Ε.- [ΑΠΟΙΚΙΑ]*        

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=316308

ΙΙΙ) Υποσχέσεις χωρίς περιεχόμενο

Του ΔΙΟΝΥΣΗ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

Επειδή οι σημερινές συνθήκες δεν είναι κανονικές και πολλές υποσχέσεις δεν κάνουν μια πραγματικότητα, απαντώ αποκλειστικά και μόνο στην (όποια) ουσία του άρθρου του Τάκη Φωτόπουλου στη «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία» (8/10): «Οι καταστροφικές συνέπειες της παραμονής μας στην Ε.Ε.».

Δεν είναι δα ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που όσοι πιστεύουμε πραγματικά στην ενωμένη Ευρώπη των λαών (δηλαδή και στο ευρώ, που χρήζει ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων) αντιμετωπίζουμε την ευεξήγητη συμφωνία μέρους της (αυτοπροσδιοριζόμενης ως) Αριστεράς, με βασική πρόταση πολλών δεξιών, στην πράξη, συμμάχων τους, που κοινό στόχο έχουν την καταστροφή του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Πρώτον, από πότε ανήκει (ή πρέπει να ανήκει) αποκλειστικά και μόνο σε οικονομολόγους το δικαίωμα σχολιασμού της οικονομικής πολιτικής; Ας μην ξεχνάμε ότι είναι πολλοί οι οικονομολόγοι που είναι άμεσα συνδεδεμένοι όχι μόνο με τη διεθνή διάσταση της κρίσης (όπως π.χ. ο πρώην επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ και μέγας οπαδός της απεριόριστης ελευθερίας των αγορών, Αλαν Γκρίνσπαν), αλλά και με την εγχώρια πτυχή της. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οικονομικά σπούδασαν πολλοί πολιτικοί που άσκησαν, με τα γνωστά αποτελέσματα, δημόσια εξουσία στην Ελλάδα, όπως π.χ. οι Α. Παπανδρέου, Γ. Παπαντωνίου, Γ. Αλογοσκούφης, Γ. Παπακωνσταντίνου, όπως κι ο σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μήπως η γνώση που απαιτείται είναι αμιγώς τεχνική και στερείται αξιακού περιεχομένου, με συνέπεια να δικαιούνται να ομιλούν μόνο όσοι έχουν πτυχίο Οικονομικών, ή μήπως ο καθηγητής Ρουμπινί -με του οποίου την άποψη συμφωνεί ο Τ. Φωτόπουλος-, εκτός από πανεπιστημιακός, δεν είναι και συμμέτοχος, διά των με το αζημίωτο συμβουλών του, στο διεθνές χρηματοπιστωτικό «παιχνίδι»; Πάνω από όλα, αν μόνο οικονομολόγοι έχουν δικαίωμα να ομιλούν περί την οικονομία, μήπως θα πρέπει να είναι και οι μόνοι που θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα ψήφου;

Δεύτερον, η επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή δεν θα σημάνει το τέλος του ευρύτερου διεθνούς καπιταλιστικού πλαισίου, μέσα στο οποίο θα εξακολουθήσει να λειτουργεί η χώρα, όπου οι όροι των συναλλαγών δεν καθορίζονται μονόπλευρα από τους αδύναμους, ιδιαίτερα αυτούς που στερούνται συμμάχων.

Τρίτον, ο μηδενισμός του φόρου στην ενέργεια, τον οποίο προτείνει ο Τ. Φωτόπουλος, θα οδηγούσε σε περαιτέρω αύξηση του ελλείμματος (αφού θα μείωνε τα έσοδα) και κυρίως θα άφηνε ανέπαφη ακόμη μια πηγή των δομικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή την εξάρτηση από την εισαγόμενη ενέργεια της οποίας η τιμή θα αυξανόταν αλματωδώς και όχι μόνο μία φορά. Η ρεφορμιστική απάντηση είναι η αλλαγή του οικονομικού προτύπου μέσω της ουσιαστικής αξιοποίησης των εναλλακτικών πηγών ενέργειας, αλλά από πότε αυτό προϋποθέτει την αλλαγή νομίσματος;

Τέταρτον, η έξοδος από την ευρωζώνη δεν θα οδηγήσει ως διά μαγείας σε πραγματικά ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Δεν υπάρχει το μαγικό ραβδί που θα εξαφανίσει το πρωτογενές έλλειμμα, μέσω της επιστροφής στη δραχμή. Η φορολόγηση κινητών αξιών μέσα σε συνθήκες οξύτατης κρίσης, που θα δημιουργήσει η επιστροφή στη δραχμή, δεν θα πλήξει παρά μόνο τα γνωστά υποζύγια (δηλαδή τους μισθοσυντήρητους και συνταξιούχους, που έχουν μικροκαταθέσεις) κι όχι αυτούς που μπορούν να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στους φορολογικούς παραδείσους. Η δε πρόταση περί «κοινωνικοποίησης» του συνόλου των τραπεζών (αντί της ουσιαστικής παρουσίας δημόσιου τραπεζικού πυλώνα σε περιβάλλον ανταγωνισμού) μόνο θυμηδία προκαλεί σε όσους θυμούνται τι συνέβη την τελευταία φορά που «κοινωνικοποιήθηκαν» επιχειρήσεις σε άλλους τομείς της οικονομίας στην Ελλάδα από το κόμμα που επαγγελλόταν την «αλλαγή».

Πέμπτον, η επιστροφή στη δραχμή δεν θα μετατρέψει όσους εκ των δημοσίων υπαλλήλων είναι αναποτελεσματικοί σε υποδείγματα αποτελεσματικότητας κι ούτε έναν από τους «επιχειρηματίες», που επί χρόνια απομυζούσαν τον δημόσιο κι ευρωπαϊκό κορβανά, σε παραγωγικό επενδυτή. Και με ποιο κρατικό μηχανισμό θα παταχθούν η φοροδιαφυγή, η εισφοροδιαφυγή, αλλά και ο πληθωρισμός, που θα αυξηθεί δραματικά αν η χώρα επιστρέψει στη δραχμή;

* Διδάσκει Πολιτικές Επιστήμες στο Κολέγιο Birkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=13/10/2011&id=317678

Σημείωση admin: Τα άρθρα δημοσιεύονται όλα  στην ιστοσελίδα http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grdialogs/Dimitrakopoulos_10_2011.htm

 «Πανικός των πλουτοκρατών»!

Πολ Κρούγκμαν. Ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος τάσσεται αναφανδόν υπέρ των "Αγανακτισμένων"

Του Γιώργου Δελαστίκ

Κουίζ: Εσείς σε ποια εφημερίδα νομίζετε ότι εμφανίστηκε άρθρο με τίτλο "Πανικός των πλουτοκρατών", στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης" ή στην "Προλεταριακή Σημαία"; Αν γεμάτος αυτοπεποίθηση απαντήσατε καγχάζοντας "Μα, φυσικά στην ''Προλεταριακή Σημαία"!", λυπούμαστε, αλλά… χάσατε! Άρθρο με τον τίτλο αυτόν δημοσιεύθηκε την Τρίτη στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης".

Υπογράφεται δε όχι από κάποιο νεαρό "φρικιό", αλλά από έναν κορυφαίο Αμερικανό οικονομολόγο, ο οποίος μάλιστα τιμήθηκε και με το Νομπέλ Οικονομίας μόλις προ διετίας, στην κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης: τον Πολ Κρούγκμαν – σύμβουλο παρεμπιπτόντως κατά κάποιο τρόπο και του πρωθυπουργού της Ελλάδας Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος όμως ακολουθεί πολιτική… διαμετρικά αντίθετη από αυτή που πρεσβεύει ο Κρούγκμαν! Οι τακτικοί αναγνώστες των "Τάιμς της Νέας Υόρκης" είχαν βεβαίως υποστεί το πρώτο σοκ ήδη από το Σάββατο.

Ο τίτλος εκείνου του άρθρου του Πολ Κρούγκμαν ήταν "Οι κακούργοι" και το σοκ συνίστατο στην αποκάλυψη ότι ο νομπελίστας οικονομολόγος με τον τίτλο αυτό εννοούσε τους… τραπεζίτες! Εξηγούσε μάλιστα ότι αναφερόταν σε ρήση του προ αιώνος προέδρου των ΗΠΑ Θίοντορ Ρούζβελτ (1901-1909), ο οποίος είχε κάνει λόγο για "κακούργους μείζονος πλούτου".

Ο Πολ Κρούγκμαν τάσσεται αναφανδόν υπέρ των "Αγανακτισμένων" των ΗΠΑ που έχουν συγκροτήσει το κίνημα "Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ" και το εκφράζει δημόσια με τα γραπτά του.

"Όταν άρχισαν οι διαμαρτυρίες του κινήματος ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' πριν από τρεις εβδομάδες, τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης τις χλεύαζαν, αν καταδέχονταν να αναφέρουν έστω τα γεγονότα… Με τα εργατικά συνδικάτα και έναν αυξανόμενο αριθμό Δημοκρατικών να εκφράζουν τώρα τουλάχιστον υπό όρους υποστήριξη για τους διαδηλωτές, το κίνημα ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' αρχίζει να μοιάζει με σοβαρό γεγονός που θα μπορούσε τελικά να θεωρηθεί ως σημείο καμπής", γράφει ο Κρούγκμαν.

"Απομένει να διαπιστωθεί αν οι διαμαρτυρίες αυτές θα αλλάξουν την κατεύθυνση της Αμερικής. Πάντως οι διαμαρτυρίες έχουν ήδη προκαλέσει μια αξιοσημείωτα υστερική αντίδραση από τη Γουόλ Στριτ, τους ζάπλουτους γενικά και τους πολιτικούς και τους σοφολογιότατους που υπηρετούν πιστά τα συμφέροντα του πλουσιότερου ενός εκατοστού του 1% του πληθυσμού", προσθέτει ο Αμερικανός νομπελίστας.

"Τι μπορούμε να πούμε για τις διαμαρτυρίες; Πρώτα πρώτα το σημαντικότερο: η καταγγελία εκ μέρους των διαδηλωτών της Γουόλ Στριτ ως μιας οικονομικά και πολιτικά καταστροφικής δύναμης, είναι απολύτως σωστή", τονίζει.

Λοιδορώντας πολιτικούς εκπροσώπους του αμερικανικού κατεστημένου που καταγγέλλουν τους διαδηλωτές ως "όχλο" που προβαίνει σε πράξεις "ταξικού πολέμου" και τους κατηγορούν ως "αντιαμερικανούς (!)", ο Πολ Κρούγκμαν υπογραμμίζει: "Οι Αφέντες του Σύμπαντος της Γουόλ Στριτ αντιλαμβάνονται βαθιά πόσο ηθικά μη υπερασπίσιμη είναι η θέση τους. Είναι άνθρωποι που πλούτισαν με περίπλοκα χρηματοοικονομικά παιχνίδια, τα οποία όχι μόνο δεν ωφέλησαν τον αμερικανικό λαό, αλλά συνεισέφεραν στο να μας σπρώξουν σε μια κρίση, οι συνέπειες της οποίας συνεχίζουν να πλήττουν τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων συμπολιτών τους. Δεν έχουν όμως πληρώσει κανένα αντίτιμο γι' αυτό".

Τις απόψεις του Πολ Κρούγκμαν συμμερίζεται και ένας άλλος κορυφαίος αρθρογράφος των "Τάιμς της Νέας Υόρκης" ονόματι Τζέιμς Κάρολ, ο οποίος σε άρθρο του την Τρίτη εστίαζε την προσοχή του στη "νεολαία που έχει ωθηθεί στο χείλος του γκρεμού" και τόνιζε μεταξύ άλλων:

"Γίνεται καθαρό ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση που παντού στροβιλίζεται γύρω από ανεύθυνες τράπεζες και ατιμώρητους τραπεζίτες έχει πυροδοτήσει ένα παγκόσμιο αίσθημα απόγνωσης και οργής… Νεότητα που διακόπηκε, ενηλικίωση που αναβλήθηκε, καριέρες που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, η απογοήτευση ως τρόπος ζωής. Μια απύθμενη άβυσσος χαμένων ευκαιριών χάσκει μπροστά στα πόδια μιας ολόκληρης αμερικανικής γενιάς. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο...".

ΝΕΑ ΗΘΗ: "Εξτρεμιστές είναι οι ολιγάρχες!"

Καταπέλτης ήταν στο άρθρο του ο Πολ Κρούγκμαν εναντίον όσων προσπαθούν να συκοφαντήσουν τους "Αγανακτισμένους" των ΗΠΑ: "Ποιος είναι πραγματικά αντιαμερικανός; Όχι οι διαδηλωτές, οι οποίοι απλώς προσπαθούν να ακουστεί η φωνή τους. Όχι, οι πραγματικοί εξτρεμιστές σ' αυτή την υπόθεση είναι οι ολιγάρχες της Αμερικής, οι οποίοι θέλουν να καταπνίξουν κάθε κριτική για τις πηγές του πλούτου τους", έγραψε ο Αμερικανός νομπελίστας στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης".

"Οι διαμαρτυρίες συνιστούν ευρεία καταδίκη των κοινωνικών και οικονομικών δομών… Το κίνημα ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' απευθύνεται στη συνείδηση του έθνους και του κόσμου ολόκληρου", έγραψε στην ίδια εφημερίδα ο αρθρογράφος Τζέιμς Κάρολ.

ΠΗΓΗ: Έθνος 14/10/2011, http://www.e-go.gr/news/article.asp?catid=17826&subid=2&pubid=128811101&tag=20621

Ευθύνες της κυβέρνησης και ευθύνες της τρόικας

ΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩ ΘΕΩ ΚΑΙ ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΤΟ ΚΑΙΣΑΡΙ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Το τελευταίο “παραμύθι” που μας προτείνουν τα μέσα της διαπλοκής και το “κόμμα του μνημονίου” είναι ότι την αποκλειστική ευθύνη για την εξελισσόμενη καταστροφή της χώρας την έχει η ελληνική κυβέρνηση και οι “χειρισμοί” της, όχι δηλαδή η συμμαχία διεθνών υπερτραπεζών, Γερμανίας και ΕΕ που επετέθη στη χώρα, επιβάλλοντας τελικά τη “συνταγή” του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, της 21ης Ιουλίου και εκβιάζοντας τώρα για την τήρησή τους. Με άλλα λόγια, υποστηρίζουν, θα μπορούσε να υπάρξει μια κυβέρνηση που θα χειριζόταν καλύτερα το θέμα του μνημονίου και θα είχε καλύτερα αποτελέσματα.

To προσόν αυτού του “παραμυθιού”, που, όπως και τα υπόλοιπα, στηρίζεται σε μια δόση αλήθειας για να υποστηρίξει ένα μεγάλο ψέμμα, είναι ότι απομακρύνει την ανάγκη να εξετασθεί η ουσία της πολιτικής που ασκείται στην Ελλάδα από τον Μάιο του 2010 και την οποία υποστήριξε με φανατισμό ένα ολόκληρο φάσμα πολιτικών, οικονομικών, εκδοτικών δυνάμεων, σχεδόν το σύνολο της ιθύνουσας τάξης της χώρας. Στην πραγματικότητα επιχειρείται να συσκοτισθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και να ενταθεί η σύγχυση που, αναπόφευκτα και σχεδιασμένα, συνοδεύει ένα πρόγραμμα καταστροφής του ελληνικού λαού, της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού έθνους.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση τα κάνει όλα “λάθος”, συμπεριφέρεται όπως ο πνιγμένος που πιάνεται από τα μαλλιά του και φυσικά πνίγεται, συμπαρασύροντας και το ελληνικό έθνος στον πνιγμό. Η παρούσα κυβέρνηση φέρει ιστορικές ευθύνες για την καταστροφή της χώρας και η απομάκρυνσή της από την εξουσία, όχι μόνο επιβάλλεται από τη στοιχειώδη δημοκρατική τάξη, αλλά και συνιστά όρο εθνικής επιβίωσης. Δυστυχώς όμως είναι όρος μόνο αναγκαίος, όχι ικανός, αλλοιώς το πρόβλημά μας θα ήταν πολύ εύκολο να λυθεί.

Η ουσία της πολιτικής που εφαρμόζεται στη χώρα από τον Μάιο του 2010, με ευθύνη της Γερμανίας, της Γαλλίας, της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και της ελληνικής κυβέρνησης, με την τελευταία να ενεργεί στην πράξη ως εντεταλμένο απόσπασμα διεθνών χρηματιστικών συμφερόντων, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε Ουγκάντα, αφού προηγουμένως της αφαιρεθούν τα όποια περιουσιακά στοιχεία και πόροι διαθέτει (και με ότι μπορεί να συνεπάγεται μια τέτοια μετατροπή, σε επίπεδο εθνικής ακεραιότητας, οικολογικής ασφάλειας, τεράστιων δημογραφικών, πολιτικών και γεωπολιτικών κινδύνων). Μπορεί να υπάρχει πιο “αποτελεσματικός” ή λιγότερο “αποτελεσματικός” τρόπος να εφαρμόσεις αυτή την πολιτική, όπως υπάρχουν πολλοί τρόποι να εκτελέσεις μια θανατική ποινή. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει.

Αυτά δεν τα λέει μόνο ο γράφων. Ο επικεφαλής του IFO, του σημαντικότερου οικονομικού ινστιτούτου της Γερμανίας κ. Ζιν υποστηρίζει ότι η πολιτική που επιβάλλει η χώρα του στην Ελλάδα είναι ταυτόσημη με την πολιτική του Καγκελλαρίου Μπρούνινγκ το 1930 στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, συνέπεια της οποίας ήταν η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία. Τέσσερις από τους πέντε Γερμανούς “σοφούς” για την οικονομία, ανεξάρτητοι σύμβουλοι της Καγκελλαρίου, έχουν υποστηρίξει δημόσια ότι “δεν βγαίνει το πρόγραμμα”. Ο επικεφαλής της σημαντικότερης ευρωπαϊκής οικονομικής εφημερίδας, της Handelsblatt, ο Γκάμπορ Στάινγκαρτ, σε συνέντευξή του προς τον γράφοντα (Kόσμος του Επενδυτή, 11.6.2011) συνέκρινε το εφαρμοζόμενο στην Ελλάδα πρόγραμμα με το σχέδιο Μοργκεντάου, που εφήρμοσαν οι ΗΠΑ στη Γερμανία αμέσως μετά τον πόλεμο, με σκοπό την καταστροφή της γερμανικής τεχνολογίας και βιομηχανίας και την επιστροφή της χώρας στην προβιομηχανική εποχή. Ο φόβος του κομμουνισμού και της ΕΣΣΔ υποχρέωσε τότε την Ουάσιγκτον να το εγκαταλείψει, προς όφελος του Σχεδίου Μάρσαλ. Οι σημαντικότεροι οικονομολόγοι του κόσμου, οι Νιου Γιορκ Τάιμς με επανειλημμένα editorial, οι σημαντικότεροι αρθρογράφοι των Financial Times συμφωνούν με την διαπίστωση ότι το πρόγραμμα αυτό όχι μόνο δεν σώζει την Ελλάδα, αλλά την οδηγεί απευθείας στην καταστροφή.

Στα περισσότερα ζητήματα μπορεί να υπάρχουν και συνήθως υπάρχουν πολλές γνώμες. Ελάχιστα είναι τα ζητήματα που επιδέχονται μόνο μία απάντηση. ‘Eνα από αυτά είναι το Μνημόνιο και οι συνέχειές του. Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα πρόγραμμα οικονομικής κατ’ αρχήν «δολοφονίας» της Ελλάδας, του ελληνικού έθνους-κράτους.

Οι ψυχροί αριθμοί επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις. Το ελληνικό χρέος, στην αρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ήταν γύρω στο 100%, ανέβηκε γύρω στο 120% τα τέλη του 2009 και εκτιμάται από το ΔΝΤ περί το 180% για τα τέλη του 2011. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν βγαίνει στις αγορές, όπως προέβλεπαν οι συντάκτες της συμφωνίας για το 2011, αλλά βυθίζεται σε βουνό χρέους που είναι αδύνατο να ξεπληρώσει. Τα ελλείμματα δεν μπορούν να περιορισθούν ενώ η ελληνική ύφεση έχει ξεπεράσει κάθε ιστορικό προηγούμενο, μετά τη γερμανική κατοχή του 1941-44. Το κοινωνικό κόστος είναι πρωτοφανές και μόνο ελάχιστο από αυτό έχει γίνει αισθητό μέχρι τώρα. ‘Ένα ήδη προβληματικό ελληνικό κράτος έχει πλήρως αποσυντεθεί. Η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στον εαυτό τους και στη χώρα τους βρίσκεται στο χειρότερο σημείο μετά τον χειμώνα του 1941-42. Ποτέ στην ιστορία της η Ελλάδα δεν είχε τόσο κακό image παγκοσμίως και ποτέ δεν ήταν διπλωματικά και στρατηγικά τόσο απομονωμένη όσο σήμερα.

Φτωχοποίηση και λεηλασία ως επιδίωξη και όχι λάθος

Το πρόγραμμα που εφαρμόζεται στην Ελλάδα δεν είναι πρωτοφανές. Το ίδιο πρόγραμμα εφαρμόστηκε, εκτός από τη Βαϊμάρη το 1930, στη Χιλή του Πινοτσέτ, στο κατοχικό Ιράκ του Πωλ Μπρέμερ, στην Αργεντινή, στη Ρωσία του Γέλτσιν. Στο βιβλίο της “Το δόγμα του Σοκ”, η Ναόμι Κλάιν παραθέτει την εμπειρία δεκάδων τέτοιων περιπτώσεων. Η ύφεση δεν είναι ένα σφάλμα, είναι το αποτέλεσμα και η επιδίωξη των προγραμμάτων αυτών, που επιχειρούν με τη μαζική υποτίμηση της αμοιβής της εργασίας, την κατάργηση κάθε προστασίας της εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις αντί πινακίου φακής, τον ακρωτηριασμό του δημοσίου, των κοινωνικών και κρατικών δαπανών και των επενδύσεων, μια γιγαντιαία μεταφορά πόρων από τις κοινωνίες στις εγχώριες ολιγαρχίες και τις διεθνείς τράπεζες. Υποτίθεται ότι, με αυτόν τον τρόπο, βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητα των χωρών, στην πραγματικότητα όμως αυτό είναι αδύνατο να γίνει. Πολύ περισσότερο είναι αδύνατο να γίνει σήμερα, σε συνθήκες δημιουργίας μιας χρηματιστικής μηχανής που αποδίδει πολλαπλάσια κέρδη στην κερδοσκοπία απότι στην παραγωγική επένδυση και στο περιβάλλον μιας παγκοσμιοποίησης που πρέπει μια οικονομία να ανταγωνίζεται την Κίνα, το Βιετνάμ ή την Γκάνα.

Η κύρια ευθύνη της κυβέρνησης δεν είναι λοιπόν ότι δεν εφαρμόζει αυτό το πρόγραμμα, ή πως το κάνει, αλλά ότι το εφαρμόζει. Αφού προηγουμένως έπαιξε αποφασιστικό ρόλο για να φέρει τη χώρα στην κατάσταση που βρέθηκε τον Μάιο του 2010, αποδέχθηκε αδιαμαρτύρητα και χωρίς διαπραγμάτευση το Μνημόνιο και ευχαρίστησε μάλιστα τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ για τη “βοήθειά” τους, γεγονός που τους απήλλαξε από τις δικές τους, ιστορικές ευθύνες. ‘Eκτοτε, ο λογαριασμός έρχεται όλο και πιο ακριβός για τον ελληνικό λαό, ο πλούτος της χώρας μειώνεται και φεύγει ταχύτερα στο εξωτερικό, τα προβλήματά της γίνονται όλο και πιο δυσεπίλυτα, η προοπτική μιας ανείπωτης καταστροφής όλο και πιο δύσκολο να αποφευχθεί. Ο χρόνος που περνάει δεν είναι ουδέτερος. Στερεί τη χώρα από βαθμούς ελευθερίας και διαπραγματευτικά χαρτιά. Σήμερα έχει π.χ. ακόμα ένα τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί, το γεγονός ότι το ελληνικό χρέος υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο. Αν εφαρμοσθεί η απόφαση της 21ης Ιουλίου θα το χάσει. Αν προχωρήσει η διαδικασία ιδιωτικοποιήσεων, το ελληνικό κράτος θα αποστερηθεί των τελευταίων πολύτιμων πόρων που διαθέτει σήμερα, ακόμα και σίγουρων εσόδων αίφνης από τα λαχεία ή το «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Γενικότερα, η χώρα εξασθενίζει πολύ γρήγορα και όταν έρθει η στιγμή μιας νέας μεγάλης διαπραγμάτευσης, ή μιας αναγκαστικής πια ρήξης με το διεθνές σύστημα, η θέση της θα είναι πολύ χειρότερη, αφού μειώνεται συνεχώς το οικονομικό της επίπεδο και μεταφέρονται διαρκώς πόροι από την Ελλάδα στις υπερτράπεζες, ενώ έχει, κατά τρόπο προδοτικό, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί διαφορετικά, αποδεχθεί διεθνώς τη θέση του ενόχου και υπευθύνου. Ο ελληνικός λαός νοιώθει τι τον περιμένει, αλλά δεν μπορεί να το πιστέψει ακόμα, στην πλειοψηφία του, είτε γιατί εκτιμά ιδιοτελώς ένα τμήμα του ότι θα γλυτώσει ή ακριβώς γιατί είναι τόσο τρομακτικό, όπως πολλοί καρκινοπαθείς κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μην πληροφορηθούν τα δυσάρεστα νέα. O φόβος τροφοδοτεί την άρνηση και σε αυτόν ακριβώς τον μηχανισμό στηρίζεται, μεταξύ άλλων, ο μηχανισμός ψυχολογικού πολέμου που συνοδεύει το Μνημόνιο και που εισάγουν στην Ελλάδα οι μυστικοί επικοινωνιακοί σύμβουλοι της κυβέρνησης. Αφιερώσαμε αυτό το άρθρο στη διάγνωση του προβλήματος, θα χρειαστεί όμως να επανέλθουμε στο ζήτημα των δυνατών «θεραπειών».

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα, 06/10/2011. * Το είδα: Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/10/blog-post_08.html

Έγκλημα η εκποίηση δημόσιας περιουσίας σήμερα

Του Γιώργου Δελαστίκ

Επί εσχάτη οικονομική προδοσία πρέπει να δικαστούν και, φυσικά, να καταδικαστούν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και όσοι υπουργοί της κυβέρνησής του βάλουν την υπογραφή τους σε οποιαδήποτε συμφωνία ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας σήμερα! Ακόμη κι αν προς στιγμήν παραμερίσουμε το θεμελιώδες πολιτικό ζήτημα – αν είναι, δηλαδή, επιτρεπτό η ύδρευση και η ηλεκτροδότηση μιας χώρας να βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών κερδοσκόπων –, η εκποίηση υπηρεσιών κοινής ωφέλειας με τις τιμές στις οποίες έχουν εσκεμμένα και μεθοδευμένα καταβαραθρωθεί οι μετοχές τους στο Χρηματιστήριο σήμερα συνιστά αυτοτελές οικονομικό έγκλημα.

Όσο εθελόδουλη κι αν είναι η κυβέρνηση Παπανδρέου απέναντι στους ξένους οικονομικούς κατακτητές της πατρίδας μας, συνεργαζόμενη μαζί τους για την επιβολή στην Ελλάδα καθεστώτος δημοσιονομικής κατοχής μέσω Μνημονίου και Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, είναι αδύνατον η στάση της να αποδοθεί αποκλειστικά σε πολιτικές επιλογές.

Η προβολή ως δικαιολογία της συμφωνίας του Γ. Παπανδρέου με τους επικυρίαρχους της ΕΕ, να έχει εκποιήσει έως το τέλος Σεπτεμβρίου δημόσια περιουσία αξίας 1,7 δις ευρώ, δεν μπορεί να συγκαλύψει το ανοσιούργημα που ετοιμάζει ο πρωθυπουργός.

Με… 680 εκατ. παίρνεις τη ΔΕΗ!

Οι αριθμοί είναι οικονομικά αποκαλυπτικοί και πολιτικά συντριπτικοί. Μια απλή ματιά στις τιμές των μετοχών των ΔΕΚΟ που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο είναι αρκετή. Όποιος δεν έχει ήδη αίσθηση για το πόσο εξευτελιστικά χαμηλές είναι οι χρηματιστηριακές τιμές των σημαντικότερων ΔΕΚΟ θα αισθανθεί σίγουρα ανατριχίλα και φρίκη.

Την περασμένη Παρασκευή, λοιπόν, το 100% των μετοχών της ΔΕΗ άξιζε μόλις… 1,357 δις ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι αρκούν μόνο και μόνο… 679 εκατ. ευρώ για να αποκτήσει κανείς το 50% συν κάτι των μετοχών της και να καταστεί έτσι ο απόλυτος κυρίαρχος της ηλεκτροδότησης της Ελλάδας! Όλοι οι Έλληνες, όλα τα νοικοκυριά της χώρας, όλες οι επιχειρήσεις της χώρας, όλη η οικονομία της χώρας θα εξαρτώνται ολοκληρωτικά από όποιον διαθέσει πολύ λιγότερα από 1 δις για να αποκτήσει τον έλεγχο της ΔΕΗ!

Είναι εφιαλτικό ακόμη και να σκεφτεί κανείς ότι αρκεί μια γερμανική επιχείρηση να δώσει 680 εκατ. ευρώ για να επιβάλει στην Ελλάδα καθεστώς «ηλεκτρικής κατοχής». Να αποφασίζουν οι Γερμανοί, μέσω της τιμής που θα καθορίζουν για την κιλοβατώρα αλλά και μέσω των επενδύσεων σε έργα υποδομής που θα κάνουν ή δεν θα κάνουν, εάν οι Έλληνες ιθαγενείς θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να… φωτίζονται, να πλένονται, να δροσίζονται όποτε θέλουν ή αν το Ράιχ θα μας επιβάλει… συσκότιση και πλύσιμο κάθε Σαββατόβραδο!

Τζάμπα λιμάνια και χωράφια!…

Αστεία είναι τα οικονομικά μεγέθη της επιχειρούμενης από την κυβέρνηση εκποίησης και των μεγάλων λιμένων της χώρας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, βάσει των σημερινών χρηματιστηριακών αξιών τους.

Μόλις… 270 εκατ. ευρώ άξιζε την περασμένη εβδομάδα το λιμάνι του Πειραιά (ΟΛΠ) και κάτι λιγότερο από 108 εκατ. ευρώ το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ). Για να πάρει, δηλαδή, κανείς το 50% συν κάτι των μετοχών τους και να έχει έτσι τον απόλυτο έλεγχο των δύο μεγαλύτερων λιμανιών της χώρας αρκούσαν 135 εκατ. για τον ΟΛΠ και 54 εκατ. για τον ΟΛΘ! Είναι να τρελαίνεσαι… Με λιγότερα από 200 εκατομμύρια αγοράζει – όποιος τα έχει – τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης!…

Ακόμη πιο τραγική περίπτωση, με μοιραίες συνέπειες για τη χώρα, σε περίπτωση που πωληθεί – και ακόμα χειρότερα σε ξένους – είναι η Αγροτική Τράπεζα (ΑΤΕ), για την οποία έχουμε ξαναγράψει προ μηνών. Η χρηματιστηριακή αξία της ΑΤΕ στο κλείσιμο της περασμένης εβδομάδας ήταν μόνο 875 εκατ. ευρώ, άρα το πακέτο απόλυτου ελέγχου της τράπεζας αυτής (50% συν μία μετοχή) κόστιζε λιγότερο από 438 εκατομμύρια.

Η ιδιομορφία της ΑΤΕ έγκειται στο ότι, βάσει του νόμου, τα περισσότερα ίσως από τα χωράφια της Ελλάδας θα μπορούσε να γίνουν τάχιστα δικά της, αν το επιθυμούσε η διοίκησή της! Αυτό οφείλεται στο ότι, επί δεκαετίες, οι Έλληνες αγρότες έχουν διαπαιδαγωγηθεί στο να μην αποπληρώνουν τα χρέη τους στην ΑΤΕ, με τη βεβαιότητα ότι, αφού η τράπεζα είναι κρατική, στο τέλος όλο και κάποια ρύθμιση θα γίνει και δεν θα χάσουν το χωράφι τους, αφού, άλλωστε, τι θα μπορούσε να κάνει η ΑΤΕ δεκάδες χιλιάδες χωράφια, αν προχωρούσε σε μαζικές κατασχέσεις;… Αυτή η ολέθρια νοοτροπία, σε συνάρτηση με το διαρκώς ογκούμενο κόστος καλλιέργειας και παραγωγής και τις ανεπαρκείς τιμές των αγροτικών προϊόντων που δίνονται στους παραγωγούς, έχει οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες σε αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους στην ΑΤΕ.

Όλη η Ελλάδα «στο σφυρί»…

Εάν ιδιωτικοποιηθεί η ΑΤΕ, θα έχουμε τρομερό κοινωνικό σεισμό. Ας φανταστούμε, π.χ., την Deutsche Bank να δίνει αυτό το μισό δισεκατομμύριο ευρώ και να αγοράζει την ΑΤΕ και στη συνέχεια να προχωρά, απολύτως νομότυπα, στην κατάσχεση όλων των χωραφιών που έχουν μπει υποθήκη σε δάνεια που δεν εξυπηρετούνται.

Δεν πρόκειται, φυσικά, η γερμανική τράπεζα να… καλλιεργεί μπαμπάκι, ελιές ή σταφύλια. Μπορεί, όμως, άριστα, αφενός, να πουλά σε Γερμανούς όσα χωράφια προσφέρονται για την οικοδόμηση εξοχικών κατοικιών και, αφετέρου, να εγκαταστήσει στα χωράφια της, για παράδειγμα, δεκάδες χιλιάδες φωτοβολταϊκές μονάδες – γερμανικής παραγωγής, βεβαίως – και, στη συνέχεια, να πουλά ρεύμα στη… Γερμανία, που έλεγε κι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε! Αν, μάλιστα, οι Γερμανοί έχουν αποκτήσει τον έλεγχο και της ΔΕΗ, ποιος τους πιάνει…

Το μόνο περιουσιακό στοιχείο του Δημοσίου που φαινομενικά πιάνει κάποια λεφτά είναι ο… τζόγος, ο ΟΠΑΠ, η χρηματιστηριακή αξία του οποίου ανερχόταν την περασμένη εβδομάδα σε κάτι λιγότερο από 3,1 δις ευρώ. Το ζήτημα, όμως, έγκειται στο ότι τα 1,55 δις ευρώ που απαιτούνται για να αγοραστεί το 50% των μετοχών του και, άρα, ο έλεγχός του, ο ΟΠΑΠ τα βγάζει ως κέρδη σε ένα χρόνο και κάτι! Είναι πρόκληση, επομένως, να πωληθεί και σίγουρα εξαιρετικά ύποπτη συναλλαγή…

Έναντι πινακίου φακής…

Η ύδρευση Αθήνας και Θεσσαλονίκης θα εκχωρηθεί έναντι 250 εκατομμυρίων, τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης έναντι ούτε 200 εκατομμυρίων, η ΔΕΗ για 680 εκατομμύρια, η ΑΤΕ για λιγότερο από μισό δις, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο για 260 εκατομμύρια – όλα μαζί δεν πιάνουν, δηλαδή, ούτε… 2 δισεκατομμύρια!

Άντε να πιάσει άλλο ενάμισι δις ο ΟΠΑΠ και κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια ο ΟΣΕ –που δεν είναι εισηγμένος στο Χρηματιστήριο–, και πάλι, όμως, δεν βγαίνουν ούτε 5 δις ευρώ. Πού θα βρεθούν τα 50 δις από ιδιωτικοποιήσεις στην πενταετία που έχει συμφωνήσει ο Γ. Παπανδρέου με την ΕΕ; Προφανώς, μόνο αν πουλήσει δημόσια γη, νησιά ολόκληρα!

Ο πρωθυπουργός είναι προφανές ότι δεν έχει καμία αναστολή, κανένα δισταγμό να κάνει κάτι τέτοιο. Θα του το  επιτρέψει, όμως, ο ελληνικός λαός; Ίδωμεν…

ΠΗΓΗ: περ. ΕΠΙΚΑΙΡΑ,  24/08/2011, http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=27766&category_id=100

Σημείωση admin: Το άρθρο αυτό καθίσταται τραγικά επίκαιρο αφού οδεύει η κυβέρνηση στις «εμπράγματες υποθήκες» όλου του δημόσιου πλούτου και καταλήστευση του μικρομεσαίου ιδιωτικού, με πρόσχημα το «κούρεμα» που μεθοδεύουν αυτοί σε μας και όχι εμείς σ’ αυτούς. «Νυν υπέρ πάντων ο αγών»…(;)

Τα λαμόγια λεηλατούν πάντα

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Σώζεται η τράπεζα με τα λεφτά των φορολογουμένων και κατόπιν συνεχίζει να τους πίνει το αίμα – σώζεται δηλαδή το βαμπίρ ιδίοις αναλώμασι των θυμάτων του, με τι τέρατα έχουμε μπλέξει; Κλονίζεται η Γαλλοβελγική τράπεζα Ντέξια και την αιμοδοτούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με ποσά ίσα με το μισό ελληνικό χρέος (πριν να το κάνει τρισμέγιστο ο Γιωργάκης) – κι ύστερα της Ευρώπης τής φταίνε οι ακαμάτηδες νότιοι, τα pigs…

Μπουκάρει στα καθ' ημάς, σαν τον Αλάριχο στα νοικοκυριά ο Μπενύτο, διαλέγει τι θα βουτήξει, βιάζει όποιον οικογενειακό προϋπολογισμό γουστάρει κι ύστερα κλαίγεται μπροστά στα θύματά του ότι τα έσφαξε για το καλό τους ότι κάποιος τέλος πάντων έπρεπε να αναλάβει τη βρώμικη δουλειά. Δεν είθισται να βάφουν με αίμα τα χέρια τους οι Κατακτητές, όταν μπορούν να κάνουν το ίδιο για χάρη τους οι σμπίροι τους…

Τι είναι οι αγορές; Ο Τρομερός θεός Κόνανος που όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει; Τι είναι το χρήμα; Ο Κερασφόρος θεός Κόπανος που ληστεύει όποιον γουστάρει; που κάνει τα αμετάβατα μεταβατικά και λιμοκτονεί όποιον προαιρείται;

Τι είναι το χρέος; Κισμέτ; Τι είναι το έλλειμμα; ο Καιάδας των φτωχών; η Ταρπηία Πέτρα των αδύναμων; το Βάραθρο για τα παιδιά του γείτονά μας, του συναδέλφου μας, τα δικά μας;

Τι έχει γίνει η ζωή μας; μια μαλακία που παρουσιάζεται τετράκις κάθε μήνα στα γκισέ των τραπεζών δι' υπόθεσίν της; ένα αγκομαχητό που πρέπει να πληρώνει λύτρα στη Ζήμενς για κάθε ανάσα, μια ξεφτίλα που αξίζει στους «τεμπέληδες» και στους «διεφθαρμένους»;

Τι είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση; Μια Ιερά Συμμαχία των Τοκογλύφων με το στομάχι τους; Ο ζωτικός χώρος των Αρίων; Η διαρκής τιμωρία των μαζών; Η «τελική λύση»

για τον πολιτισμό των ανθρώπων;

……………………………….

Τι είναι μια κυβέρνηση που υπεξαιρεί τα λεφτά των πυροπαθών, για να πληρώσει τα κινητά του Πάγκαλου και τις γραμματείς του Βενιζέλου;

Ποιοι είναι οι κρατικοδίαιτοι διανοούμενοι που μπορούν να κατηγορούν για λαϊκισμό τον ίδιον τον λαό; Σε ποια ρεστωράν τρώνε; (όχι γιαούρτια, αυτά τα τρώνε πλέον παντού).

Ποιος είναι ο Μπαρόζο; Ούτε μια τρίχα απ' τα μαλλάκια της γερόντισσας που έμεινε με τη σύνταξη μισή. Να τελειώνουμε! Δεν είμαστε ανδράποδα, να μας κάνουν ό,τι θέλουν τα ανδρείκελα. Υπάρχουν λύσεις. Υπάρχουν άλλες πολιτικές. Και καλούνται τα κόμματα ιδίως της Αριστεράς να τις διατυπώσουν, να τις προτείνουν στον λαό, να διαβουλευτούν μαζί του. Παντού! στα σπίτια, στις πλατείες, στους δρόμους, στους εργασιακούς χώρους.

Δεν είναι ώρα τώρα να σνομπάρουν οι μισοί ΣΥΝασπισμένοι τους αγανακτισμένους. Ούτε είναι τώρα η ώρα για να τιμωρεί το ΚΚΕ όσους δεν κατάλαβαν εγκαίρως ότι είχε δίκιο για το Μάαστριχτ.

Είναι βέβαιον ότι μια μέρα η Γη θα γίνει κόκκινη κι ότι ο Σοσιαλισμός θα έρθει (μάλιστα πριν από τη Δευτέρα Παρουσία), αλλά για την ώρα χάνονται δουλειές, πληθαίνει η ανεργία, κόβονται μισθοί, αφανίζεται το ασφαλιστικό, ξεχαρβαλώνονται οι γειτονιές, κλείνουν μαγαζιά, κλείνουν σπίτια, εκπίπτει η (έστω αστική) δημοκρατία, ώσπου να γίνουν οι δεξιοί κεντρώοι, οι κεντρώοι σοσιαλιστές και οι σοσιαλιστές κομμουνιστές, θα έχουμε γυρίσει όλοι στα σπήλαια.

Δεν θέλει ο λαός έναν «καλό καπιταλισμό», θέλει προμάχους να τον βοηθήσουν να βγει απ' την παγίδα. Αυτό είναι το πρόταγμα της ανάγκης κι όχι το «τις πταίει» – υπάρχει καιρός γι' αυτό. Αργότερα. Το επείγον είναι η σωτηρία του λαού.

***

Σήμερα ο λαός, παρά την τρομοκρατία και τη μαύρη προπαγάνδα, δίνει στις υπάρχουσες εκδοχές της Αριστεράς ένα ποσοστό περίπου 25%… Αν η Αριστερά βγει μπροστά με προτάσεις, πρόγραμμα, τακτική και στρατηγική ο λαός θα της δώσει μεγαλύτερο ποσοστό, γεωμετρικά μεγαλύτερο.

Βγάζοντας έτσι ενδεχομένως την Ελλάδα μπροστά στον αγώνα για την ανατροπή του συστήματος, που γεννά και ζει απ' τις κρίσεις του. Όχι μόνον σε εθνικό αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Αυτή είναι σήμερα η πρόκληση της Ιστορίας, τα λοιπά είναι για όσους δεν ακούνε τη βοή των επερχομένων. Η ανάγκη σήμερα απαιτεί τη γενναιότητα της Αριστεράς που μπορεί να βγει μπροστά χωρίς να 'ναι φοβική ούτε με την υπόλοιπη Αριστερά ούτε με τον λαόν τον ίδιο. Ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, θα βρει τον δρόμο του ακόμα κι αν η Αριστερά εθελοτυφλήσει με τον τρόπο του Οιδίποδα…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 13.Χ.2011 stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=317676

ΔΝΤ ΚΑΙ ΧΡΕΟΚΟΠΙΕΣ:

… καθώς επίσης η επιθυμητή λειτουργία της διεθνούς οργάνωσης – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι

ΤΟ «ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ» ΔΝΤ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Τα βασικότερα προβλήματα της χώρας μας είναι κατ’ αρχήν Πολιτισμικά (εδώ συμπεριλαμβάνουμε την κοινωνία και τους Πολίτες – επίσης την πλειοψηφία των ΜΜΕ), στη συνέχεια Θεσμικά και μάλλον στο τέλος, ενδεχομένως παράλληλα, Πολιτικά.

Τα οικονομικά προβλήματα «έπονται», ενώ στην πραγματικότητα δεν προηγείται η υπερχρέωση (η χώρα μας δεν είναι σε καμία περίπτωση χρεοκοπημένη, αφού τόσο τα περιουσιακά της στοιχεία, όσο και οι υποδομές της, υπερβαίνουν τα δάνεια της), αλλά η κακοδιαχείριση – στην οποία υπάγεται η παγίδα ρευστότητας που δεν αποφύγαμε, με αποτέλεσμα να μην καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε την ευρύτερη κρίση δανεισμού της «δύσης» (η «υπόθεση εργασίας» εδώ είναι ότι, οι ενέργειες της σημερινής μας κυβέρνησης, μετά την ανάληψη της εξουσίας εκ μέρους της, δεν ήταν σκόπιμες, με στόχο την έλευση του ΔΝΤ – αλλά ανεπαρκείς, όπως αυτές της προηγούμενης, καθώς επίσης  εσφαλμένες).

Επομένως, σύμφωνα τουλάχιστον με την παραπάνω περιγραφή, εάν το ΔΝΤ δεν είχε «μετεξελιχθεί» στην εγκληματική οργάνωση των τοκογλύφων, αλλά σε μία ικανή, έντιμη οργάνωση διαχείρισης οικονομικών κρίσεων διεθνώς, θα έπρεπε να ασχοληθεί με τα βασικά προβλήματα της Ελλάδας – έχοντας τη δυνατότητα να εξασφαλίσει βραχυπρόθεσμα την απαιτούμενη ρευστότητα. Άλλωστε, τα χρήματα που διαθέτει είναι λιγότερα από το 30% του συνολικού πακέτου στήριξης της οικονομίας μας – ενώ η χώρα προέλευσης του, η υπερδύναμη, απλά «τυπώνει» χαρτονομίσματα, τα οποία ουσιαστικά δεν κοστίζουν καθόλου. Οι ενέργειες του όφειλαν λοιπόν να είναι οι εξής:

(α)  Θεωρώντας ότι, το Πολιτισμικό πρόβλημα (έλλειμμα Παιδείας) της χώρας μας απαιτεί μακροχρόνια «θεραπεία», η οποία προϋποθέτει την επίλυση των υπολοίπων δύο, το ΔΝΤ θα έπρεπε να ασχοληθεί άμεσα με τη λειτουργία των Θεσμών (για τους οποίους προφανώς αδιαφόρησε). Το κέντρο βάρους των ενεργειών του όφειλε να είναι η αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης – μεταξύ άλλων, με τη βοήθεια της κατάργησης της θεσμοθετημένης ατιμωρησίας των Πολιτικών, καθώς επίσης των υπολοίπων «κοινωνικών λειτουργών». Είναι άλλωστε εμφανές ότι, εάν συνεχίσει η απίστευτη διαφθορά των πολιτικών, όπως δυστυχώς συμβαίνει, το σύνολο του σημερινού πολιτικού συστήματος θα καταρρεύσει – με εξαιρετικά δυσμενή επακόλουθα για τη χώρα μας. 

(β)  Στη συνέχεια, το ΔΝΤ θα έπρεπε να αποκαταστήσει τη σωστή λειτουργία των πολιτικών κομμάτων – επιβάλλοντας την άμεση «κατάργηση» των «μαύρων ταμείων», την πλήρη διαφάνεια στα οικονομικά τους, την πληρωμή των χρεών τους (τα δύο μεγάλα κόμματα χρωστούν πάνω από 100 εκ. € στις τράπεζες), καθώς επίσης καταπολεμώντας τη διαπλοκή, τη διαφθορά, όπως και όλες τις υπόλοιπες, χρόνιες παθήσεις τους.

(γ)  Παράλληλα, το ΔΝΤ όφειλε να ασχοληθεί με εκείνα τα οικονομικά προβλήματα, τα οποία οδήγησαν την Ελλάδα στην υπερχρέωση (για τα οποία επίσης αδιαφόρησε εντελώς). 

Ειδικότερα, όπως έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, το σημαντικότερο σημερινό πρόβλημα είναι η «ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση» – εντός της Ευρωζώνης δε η αντίστοιχη, η οποία εξειδικεύεται στην αδυναμία συνύπαρξης των πλεονασματικών με τις ελλειμματικές χώρες. Πόσο μάλλον όταν το μεγαλύτερο «εσωτερικό» πρόβλημα της Ευρωζώνης είναι η Γερμανία, η οποία χρησιμοποίησε τη χώρα μας (συνεχίζει να το κάνει), για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων «εταίρων» της στην Ευρωζώνη – ενώ ποτέ δεν εξόφλησε τις υποχρεώσεις της απέναντι μας, έστω βοηθώντας μας έμμεσα (άρθρο μας).      

Συνεχίζοντας, η αδυναμία συνύπαρξης των πλεονασματικών με τις ελλειμματικές χώρες εντός της Ευρωζώνης, επιδεινώνεται από το κοινό νόμισμα, το οποίο δεν εξισορροπείται από μία κοινή οικονομική πολιτική (δημοσιονομική ένωση κλπ) – με αποτέλεσμα το Ευρώ των ελλειμματικών χωρών να διατηρείται «τεχνητά» υπερτιμημένο, ενώ το Ευρώ των πλεονασματικών υποτιμημένο. Το γεγονός αυτό οδηγεί τις ελλειμματικές χώρες να αγοράζουν όλο και περισσότερα προϊόντα από τις πλεονασματικές, αφού πωλούνται φθηνότερα – αυξάνοντας κατά συνέπεια την ανταγωνιστικότητα των πλεονασματικών, εις βάρος της δικής τους.

Κατ’ επέκταση, το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών των ελλειμματικών χωρών αυξάνεται συνεχώς, «εκβάλλοντας» ουσιαστικά στο εξωτερικό χρέος τους – όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, σε σχέση με την Ελλάδα:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ακαθάριστο Εξωτερικό Χρέος σε εκ. €

Σημείωση: Το εξωτερικό χρέος είναι το σύνολο του χρέους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, σε πιστωτές του εξωτερικού. Εάν η αξία των εξαγωγών μίας χώρας είναι χαμηλότερη από την αξία των εισαγωγών της, με αποτέλεσμα το ισοζύγιο πληρωμών της να έχει έλλειμμα, ένα μέρος τόσο των επενδύσεων, όσο και της κατανάλωσης της χρηματοδοτείται από το εξωτερικό – με αποτέλεσμα να αυξάνεται συνεχώς το εξωτερικό της χρέος. Στην περίπτωση αυτή λέμε ότι, οι Πολίτες επενδύουν και καταναλώνουν περισσότερα υλικά αγαθά και υπηρεσίες, από ότι οι ίδιοι παράγουν.

Πηγή: ΤτΕ,  Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ταυτόχρονα, οι πλεονασματικές χώρες δανείζουν τις ελλειμματικές (Πίνακας ΙΙ), έτσι ώστε αυτές να χρηματοδοτούν τα ελλείμματα τους, καθώς επίσης να αγοράζουν τα προϊόντα τους – επιβαρυνόμενες παράλληλα με τους τόκους.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Εξωτερικές απαιτήσεις (δάνεια) των γερμανικών τραπεζών σε δις €, με ημερομηνία καταγραφής τέλη Αυγούστου 2010

Πηγή: Bundesbank, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, η Γερμανία δανείζει σχεδόν το 100% του ΑΕΠ της, κυρίως στις ευρωπαϊκές χώρες – στις οποίες εξάγει το 75% των προϊόντων που παράγει. Οι εξαγωγές της στην ΕΕ στηρίζονται στο υποτιμημένο ευρώ της, το οποίο αυξάνει συνεχώς την παραγωγικότητα της – μειώνοντας διαρκώς την ανταγωνιστικότητα των υπολοίπων. Παράλληλα, επεκτείνεται με τις εμπορικές επιχειρήσεις της στις αδύναμες χώρες, «απορροφώντας» συνεχώς τα έσοδα τους. Προφανώς, ο «κύκλος» αυτός οδηγεί τις ελλειμματικές χώρες στην αδυναμία πληρωμής – σημείο στο οποίο έφτασε πρώτη η Ελλάδα, αφού «επιβοηθήθηκε» από πολλούς άλλους παράγοντες (πολιτική διαφθορά, διαπλοκή, Ολλανδική νόσος  κλπ).

Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν το ΔΝΤ, με τη συνεργασία της ΕΕ, θα έπρεπε να ενδιαφερθεί κυρίως για τη δημιουργία εκείνων των συνθηκών, οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν την Ελλάδα στη σχετική «αποκατάσταση» της οικονομικής ομαλότητας. Εν τούτοις, οι μέχρι στιγμής ενέργειες του, δεν είναι σε καμία περίπτωση προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση

Για παράδειγμα, η εσωτερική υποτίμηση προφανώς δεν προσφέρει στη λύση του προβλήματος, αφού οδηγεί σχεδόν με ασφάλεια στις κοινωνικές εξεγέρσεις – οι οποίες επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο τα μεγέθη μίας χώρας (οι εργαζόμενοι δεν έχουν αποδεχθεί ποτέ μέχρι σήμερα τη μείωση των ονομαστικών τους αποδοχών).  

Επίσης δεν είναι λύση η αύξηση των φόρων, η οποία οδήγησε τελικά την Ελλάδα σε μία άνευ προηγουμένου ύφεση (στασιμοπληθωρισμό), από την οποία πολύ δύσκολα πλέον θα ξεφύγει – ειδικά όταν η ανεργία ξεπεράσει το 20%. Τέλος, δεν είναι προφανώς λύσεις όλα τα υπόλοιπα που δρομολόγησε (με εξαίρεση τη μείωση των υπερβολικών δαπανών του δημοσίου, της σπατάλης δηλαδή,  για την οποία όμως αδιαφορεί εμφανώς το σημερινό «καθεστώς»), αφού ουσιαστικά εξυπηρετούν μόνο εισπρακτικούς σκοπούς – ενώ θα μπορούσε να επιτύχει το ίδιο, με άλλες μεθόδους.

Για παράδειγμα, εάν καταργούσε τις εισαγωγικές εξετάσεις, τα φροντιστήρια θα έπαυαν να έχουν λόγο ύπαρξης. Στην περίπτωση αυτή, οι Έλληνες θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν πόρους, οι οποίοι αντιστοιχούν στο 3% περίπου του ΑΕΠ (περί τα 7 δις €) – οπότε θα αυξανόταν αυτόματα η φοροδοτική ικανότητα τους, χωρίς να προκληθεί ύφεση. Το ίδιο θα συνέβαινε, εάν εξασφαλιζόταν η σωστή λειτουργία του συστήματος Υγείας, το οποίο κοστίζει στους Έλληνες τουλάχιστον ένα επί πλέον 3% του ΑΕΠ (ακόμη 7 δις €) – ποσόν που δαπανάται σήμερα στην «ιδιωτική περίθαλψη» (φακελάκια κλπ). 

Περαιτέρω, εάν το ΔΝΤ καταπολεμούσε τη διαφθορά, η οποία κοστίζει στο δημόσιο γύρω στο 8% του ΑΕΠ, τότε οι δαπάνες του κράτους θα μειώνονταν αυτόματα κατά περίπου 17 δις €. Μόνο από τα παραπάνω λοιπόν θα μπορούσε να ισοσκελισθεί ο προϋπολογισμός της Ελλάδας, αφού το συνολικό ποσόν (περί τα 31 δις €), υπερβαίνει κατά πολύ τα σημερινά της ελλείμματα (περί τα 20 δις €).

(δ)  Τέλος, το ΔΝΤ θα μπορούσε να ενδιαφερθεί για την παραγωγή πλούτου στη χώρα μας,  μεταξύ άλλων καταπολεμώντας τη γραφειοκρατία (η οποία εμποδίζει τα μέγιστα την Ελληνική επιχειρηματικότητα), διευκολύνοντας τις επενδύσεις και μετατρέποντας το αρνητικό ισοζύγιο της Ελλάδας σε θετικό – προφανώς χωρίς να ζητήσει την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και ιδιαίτερα των κοινωφελών επιχειρήσεων, η οποία προκαλεί ακριβώς το αντίθετο («παράγει» φτώχεια).

Για παράδειγμα, ένας από τους λόγους, για τους οποίους το ισοζύγιο μας είναι αρνητικό (Πίνακας ΙΙΙ), δεν είναι άλλος από την αυξημένη δραστηριοποίηση των πολυεθνικών στη χώρα μας – οι οποίες εισάγουν όλο και περισσότερα προϊόντα από τα κράτη που εδρεύουν, πληρώνοντας όλο και λιγότερους φόρους, με τη βοήθεια της φοροαποφυγής (transfer pricing, Offshore κλπ).

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Εξέλιξη δεικτών ανεργίας και ισοζυγίου (σε ποσοστά επί του ΑΕΠ)

Πηγή: Κομισιόν, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙΙ, μετά την είσοδο μας στην Ευρωζώνη, το ισοζύγιο μας επιδεινώθηκε σε τεράστιο βαθμό. Η επιδείνωση όμως αυτή φαίνεται ότι θα κλιμακωθεί, εάν η Ελλάδα υποχρεωθεί από το ΔΝΤ στην πώληση των επιχειρήσεων της, στις ξένες πολυεθνικές. Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι, οι χώρες στις οποίες δραστηριοποιήθηκε το Ταμείο ανάλογα στο παρελθόν, συνεχίζουν να «πλήττονται» από αρνητικά ισοζύγια πληρωμών – ακόμη και όταν παρουσιάζουν ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, όπως η Βραζιλία και η Τουρκία σήμερα. Επομένως, αργά ή γρήγορα επιστρέφουν ξανά στο Ταμείο, αναζητώντας εκ νέου τη βοήθεια του – όπως η Αργεντινή, αρκετές φορές μέχρι τώρα.

Ουσιαστικά λοιπόν, οι ενέργειες του ΔΝΤ θα μπορούσαν να παρομοιωθούν με αυτές ενός υδραυλικού, ο οποίος «επισκευάζει» με τέτοιο τρόπο μία βρύση, έτσι ώστε να χαλάσει σύντομα, για να αναζητήσουμε ξανά τις υπηρεσίες του – κατ’ επέκταση, για να «διαιωνίσει» ο υδραυλικός (ΔΝΤ) την πελατεία του. Προφανώς δε, οι προθέσεις του Ταμείου δεν είναι προς όφελος της χώρας μας, αλλά υπέρ των δικών του συμφερόντων, καθώς επίσης αυτών των εντολέων του.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 11. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Η κρίση των κρίσεων».

ΠΗΓΗ: http://www.x-hellenica.gr/PressCenter/Articles/2451.aspx

ΔΝΤ ΚΑΙ ΧΡΕΟΚΟΠΙΕΣ:

Τηλεοπτική συνέντευξη σε εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, για το ρόλο του ταμείου, όσον αφορά την ανάμιξη του στα εσωτερικά των χωρών που ζητούν οικονομική στήριξη – η σημερινή, … – Μέρος Ι  

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέντευξη:

http://www.youtube.com/watch?v=N6HywTxOI30&feature=channel_video_title

Από προηγούμενα άρθρα

“Σήμερα παραιτούμαι από το προσωπικό του ΔΝΤ, ύστερα από δώδεκα χρόνια στο εξωτερικό, ως αξιωματούχος του «Ταμείου» – κατά τη διάρκεια των οποίων, με όπλα τα φάρμακα σας και τα τεχνάσματα σας, εφορμούσα σαν αρπακτικό γεράκι εναντίον των κυβερνήσεων και των λοιπών λαών της Λατινικής Αμερικής.

Για μένα, η παραίτηση μου είναι μία ανεκτίμητη απελευθέρωση – επειδή με αυτόν τον τρόπο κάνω το πρώτο μεγάλο βήμα που θα μου επιτρέψει να ελπίζω ότι, θα μπορέσω να ξεπλύνω τα χέρια μου από αυτό που στα μάτια μου είναι το αίμα εκατομμυρίων φτωχών και πεινασμένων ανθρώπων….Ξέρετε, το αίμα είναι τόσο πολύ που κυλάει σε ποτάμια ενώ, όταν στεγνώνει, σχηματίζει επάνω μου κρούστα. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε ολόκληρο τον κόσμο, για να καθαριστώ από όλα όσα έκανα στο όνομα σας” (Badu).

Επιθυμώντας τώρα να απαντήσουμε στους «ισχυρισμούς» κάποιων υπερασπιστών των «συνδίκων του διαβόλου», σύμφωνα με τους οποίους «Η Ελλάδα δεν είχε δήθεν άλλες διαθέσιμες λύσεις, εκτός από το να αποδεχτεί το ΔΝΤ, ή να βρεθεί αντιμέτωπη με μια ολοκληρωτική κατάρρευση των οικονομικών της, με τελικό αποτέλεσμα να οδηγηθεί στο χάος», χωρίς να αναφερθούμε σε μία σειρά λύσεων, τις οποίες έχουμε ήδη παρουσιάσει σε προηγούμενα άρθρα μας, θα ξεκινήσουμε από το εάν αποτελεί γενικώς λύση, η προσφυγή μίας οποιασδήποτε χώρας στο σημερινό ΔΝΤ. Ειδικότερα λοιπόν τα εξής: 

(α)  Κατά την άποψη μας, την οποία έχουμε τεκμηριώσει «ιστορικά» πάρα πολλές φορές, αναλύοντας παρόμοιες οικονομικές κρίσεις σε διάφορες περιοχές του πλανήτη (Βραζιλία, Αργεντινή, Ασία κλπ), το ΔΝΤ λειτουργεί κατ’ αρχήν σαν ένας σύνδικος πτώχευσης κρατών – ενώ δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τα ειδικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η εκάστοτε χώρα (πόσο μάλλον για την ανάπτυξη της).

Η «αποστολή» του είναι ουσιαστικά να εισπράξει με κάθε τρόπο τα «επισφαλή» δάνεια των πάσης φύσεως πιστωτών του δημοσίου μίας χώρας, μειώνοντας κυρίως τις κοινωνικές της δαπάνες, περιορίζοντας τα έξοδα λειτουργίας της, αυξάνοντας τα φορολογικά και λοιπά έσοδα της (μεταξύ άλλων, επιταχύνοντας και διευρύνοντας τη μεταφορά «πόρων» από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο), καθώς επίσης «εκποιώντας» τα πάγια περιουσιακά της στοιχεία – ανεξάρτητα από την καταστροφή που προκαλεί, η οποία παρομοιάζεται από πολλούς με αυτήν μίας πολεμικής επίθεσης του ΝΑΤΟ. 

Στα πλαίσια αυτής της λειτουργίας του το ΔΝΤ (όπως ακριβώς οι «μπράβοι» των τοκογλύφων), «τρομοκρατεί» σε μεγάλο βαθμό τους κατοίκους εκείνων των χωρών, οι οποίες έχουν υπερχρεωθεί (από τις διεφθαρμένες συνήθως κυβερνήσεις τους), έτσι ώστε να μην το επαναλάβουν στο μέλλον – ενώ παρουσιάζεται ως η μοναδική δυνατότητα αλλαγής των «σαθρών» πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών δομών, οι οποίες έχουν εγκατασταθεί σε μία χώρα, «διαβρώνοντας» την ανταγωνιστικότητα της.

Ειδικά στο σημείο αυτό δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς, γιατί το ΔΝΤ δεν ασχολείται με την αλλαγή των «διεφθαρμένων και διαβρωμένων» δομών της «πατρίδας» του, των Η.Π.Α., οι οποίες έχουν απολέσει σχεδόν εξ ολοκλήρου την ανταγωνιστικότητα τους – τυπώνοντας αφειδώς χρήματα για να ανταπεξέλθουν, εις βάρος όλου του υπόλοιπου κόσμου, αφού είναι η, με αρκετή απόσταση, μεγαλύτερη ελλειμματική οικονομία του πλανήτη. Επίσης, μήπως με τη βοήθεια του ΔΝΤ προσπαθεί η υπερδύναμη, ακόμη μία φορά, να «εξάγει» τα προβλήματα της στον υπόλοιπο κόσμο, όπως έκανε ήδη με την κρίση των ενυπόθηκων δανείων (subprimes) – σχεδιάζοντας ταυτόχρονα να αποπληρώσει τα χρέη της, με τα δικά μας χρήματα.   

(β)  Κατά δεύτερο λόγο, το ΔΝΤ έχει «μετεξελιχθεί» σε όργανο της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. (Wall Street) οι οποίες, με τη «συνδρομή» του, επιβάλλουν τους όρους τους σε διάφορες περιοχές του πλανήτη (άρθρο μας).

Αναλυτικότερα, το ΔΝΤ ήταν αρχικά «προγραμματισμένο» έτσι ώστε, όταν μία χώρα-μέλος του αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, να έχει αυτόματα το δικαίωμα να λάβει ΔΝΤ-πιστώσεις. Ουσιαστικά λοιπόν ήταν ένα πραγματικό «ταμείο συνοχής», το οποίο εξασφάλιζε πιστώσεις στα κράτη που τις είχαν ανάγκη – χωρίς να απαιτείται η  ανάληψη δανείων εκ μέρους τους από τους διεθνείς κερδοσκόπους, με τοκογλυφικά επιτόκια.

Μετά τον πόλεμο της Κορέας όμως, η μεγάλη αύξηση των ενεργειακών τιμών, δημιούργησε σημαντικές κρίσεις στα ισοζύγια πληρωμών πολλών χωρών – κάτι που πιθανότατα θα συμβεί ξανά σήμερα, μετά την καταστροφή στην Ιαπωνία, την απίστευτη εισβολή στη Λιβύη, καθώς επίσης τις συνεχόμενες εξεγέρσεις των πεινασμένων.

Τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, «εισήχθη» εκ μέρους του Ταμείου η «εξάρτηση» – δηλαδή, τα κράτη δεν είχαν πλέον το δικαίωμα να ζητήσουν ΔΝΤ-πιστώσεις, εάν δεν τις συνέδεαν με την ανάληψη συγκεκριμένων δεσμεύσεων, όπως για παράδειγμα την απελευθέρωση των συναλλαγματικών ελέγχων, καθώς επίσης την εξουδετέρωση των εμπορικών περιορισμών. Επίσης, το ΔΝΤ έπαψε να χορηγεί εφάπαξ πιστώσεις, με τη συνολική χρηματοδότηση πλέον να παρέχεται «με δόσεις» – οι οποίες εξαρτώνται τόσο από τη λήψη των μέτρων, όσο και από τα αποτελέσματα τους στην οικονομία της εκάστοτε χώρας.

Η «εξάρτηση» ήταν μία πρωτοβουλία των Η.Π.Α., η οποία στην αρχή δεν έγινε αποδεκτή από τα άλλα κράτη-μέλη, τα οποία είχαν την άποψη ότι, οι ΔΝΤ-πιστώσεις ήταν δικαίωμα των μελών, σύμφωνα με την ιδρυτική συμφωνία του (Articles of Agreement). Εν τούτοις, ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του ΔΝΤ (Η.Π.Α.) έθετε πάντοτε «βέτο», όταν οι αιτήσεις των κρατών-μελών για πίστωση δεν «συνέπλεαν» με την ιδέα της «εξάρτησης». Το γεγονός αυτό οδήγησε τα μέλη του ΔΝΤ να απευθύνονται κατ’ αρχήν στις Η.Π.Α. και όχι στο «Ταμείο», όταν ήθελαν να ζητήσουν πιστώσεις. Έτσι, η αρχή της «εξάρτησης» ίσχυσε πρακτικά, παρά τις αντιρρήσεις πολλών κρατών-μελών του ΔΝΤ.

(γ)  Τέλος το «Ταμείο», το εκτελεστικό όργανο δηλαδή της Παγκόσμιας Τράπεζας, λειτουργεί προς όφελος της επέκτασης των πολυεθνικών επιχειρήσεων παγκοσμίως (Καρτέλ). Στα πλαίσια αυτά, με την ενεργό συμμετοχή των υπολοίπων οικονομικών «όπλων μαζικής καταστροφής» της υπερδύναμης (εταιρείες αξιολόγησης, τράπεζες, hedge funds, διεθνείς οικονομολόγοι κλπ.), το ΔΝΤ «μετεξελίχθηκε» περαιτέρω.

Δηλαδή, «επιλύει» πλέον κρίσεις, τις οποίες συχνά το ίδιο προκαλεί – όπως σε κάποιο βαθμό στο παράδειγμα της χώρας μας, με τη βοήθεια της οποίας «εισέβαλλε» κυριαρχικά στην Ευρωζώνη, διευρύνοντας την «πελατεία» του. Συνδυάζοντας δε δημιουργικά τις παλαιότερες με τις νέες του «πρωτοβουλίες», συνεχίζει να ανοίγει τις εκάστοτε «κλειστές» αγορές προς όφελος των πολυεθνικών, λεηλατεί κυριολεκτικά τις τοπικές επιχειρήσεις, επιβάλλει την ανεξέλεγκτη κίνηση των διεθνών τοκογλυφικών κεφαλαίων κλπ.

Κλείνοντας την ανάλυση μας, οφείλουμε να τονίσουμε ξανά ότι, το ταμείο έχει ξεφύγει εντελώς από το ρόλο που του ανατέθηκε στο Breton Woods. Πιστεύοντας λοιπόν ότι η πολιτική διαφθορά, η οποία οδήγησε την Ελλάδα στην υπερβολική χρέωση της, δεν θα είχε «εξελιχθεί» σε τέτοιο βαθμό, εάν δεν είχε συνυπολογισθεί εκ μέρους τόσο των διαφθορέων, όσο και των υπολοίπων δανειστών μας, η «ύπουλη προσφυγή» της χώρας μας στο ΔΝΤ, θεωρούμε ότι το «Ταμείο» είναι μέρος του προβλήματος – οπότε φυσικά δεν αποτελεί λύση για την Ελλάδα αλλά, αντίθετα, επιδεινώνει την κατάσταση της.

Ακόμη περισσότερο συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι, εάν το ΔΝΤ δεν εγκαταλείψει τη χώρα μας, δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον – ενώ η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρωζώνη

Εν τούτοις, είναι ίσως εύλογο να αναρωτηθούμε, να ερευνήσουμε καλύτερα, εάν θα μπορούσε το ΔΝΤ να βοηθήσει πραγματικά την Ελλάδα (κατ’ επέκταση και άλλες χώρες, οι οποίες ενδεχομένως θα χρειαζόταν στο μέλλον τη συνδρομή του), υπό την προϋπόθεση ότι θα «επέστρεφε» στην αρχική αποστολή του – σε αυτή δηλαδή που του ανατέθηκε από τη διάσκεψη του Bretton Woods.  

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 11. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Η κρίση των κρίσεων».

ΠΗΓΗ: http://www.x-hellenica.gr/PressCenter/Articles/2451.aspx

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Ο μύθος της αλληλεγγύης και οι απαιτήσεις εγγυήσεων

Του Ανδρέα Παπαστάμου*

AN μπορούσε να διαβάσει κανείς όσα γράφονται καθημερινά για το τσουνάμι του χρέους, εξωτερικού, δημοσιονομικού κ.λ.π., που έχει πλήξει την παγκόσμια οικονομία και έχει βυθίσει πολλές χώρες στο σκοτάδι, θα μπορούσε να ιδρύσει ένα ανεξάρτητο πανεπιστημιακό τμήμα: τμήμα διαχείρισης οικονομικών κρίσεων ή κάτι παρόμοιο. Ένα τεράστιο θέατρο παραλόγου, δύο πράξεων, με θεατές ολόκληρο τον κόσμο, απλούς πολίτες κάθε ηλικίας, αθώους αναλόγως της ηλικίας και του επαγγέλματός τους.

Πράξη πρώτη: φιλόδοξοι χρηματιστές και τραπεζίτες ρίσκαραν επισφαλείς απαιτήσεις, χορήγησαν παράλογα δάνεια για να τα τιτλοποιήσουν και να τα πουλήσουν στη συνέχεια χωρίς κανέναν δισταγμό, και κυρίως χωρίς κανέναν έλεγχο, στην «ελεύθερη και ορθολογική αγορά».

Πράξη δεύτερη: το κράτος έτρεξε να στηρίξει όσους είχαν πτωχεύσει, αφού ήταν «too big to fail», πολλοί μεγάλοι για να φαλιρίσουν.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό από την αλήθεια, ιδίως σε περιόδους κρίσης. Αλλά από αυτό μέχρι να ζεις σ’ ένα τεράστιο ψέμα, η απόσταση είναι μεγάλη… Μήπως θα έπρεπε να προβλέπονται αυστηρές ποινές στους πολιτικούς για τη συνεχή ένεση ψεύδους και παραπλανητικών ειδήσεων στο εκλογικό σώμα; Η ποινικοποίηση της πολιτικής απάτης…

Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στα πρωτοσέλιδα όλων των εντύπων. Όχι για τον πολιτισμό της ή τα φυσικά κάλλη της, όχι για τους λαμπρούς επιστήμονες που έχει δώσει στα πολιτισμένα κράτη του κόσμου, ούτε για τους δαιμόνιους επιχειρηματίες, συμπεριλαμβανομένων των εφοπλιστών της, αλλά για το χρέος της, και μάλιστα το εξωτερικό, το δανεικό και ανυπέρβλητα τοκογλυφικό.

Τι προσφέρει σήμερα η Ελλάδα στους τοκογλύφους πιστωτές που, κατά σύμπτωση (;), ανήκουν στην ίδια ευρωπαϊκή οικογένεια αλληλεγγύης και οραμάτων κοινών αξιών και πολιτισμού; Eνα χρεόγραφο ανταλλαγής χρέους, ή debt swap κατά τους ειδήμονες, που δίνει στους δανειστές τη δυνατότητα να εγγυώνται 33 σεντς για κάθε ευρώ σε κρατικά ομόλογα που έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους. Ας το παραδεχτούμε εμείς κι αυτοί, ο καθένας για το συμφέρον του, αφού έτσι κι αλλιώς ο μύθος της αλληλεγγύης κατέρρευσε: πρόκειται ουσιαστικά για πτώχευση. Η πατρίδα μας όχι μόνον αδυνατεί να ξεπληρώσει ένα χρέος που η αφετηρία και η εξέλιξή του αποτελεί επιστημονικό παράδοξο, αλλά καθημερινά ζητεί νέα δάνεια… Ο φαύλος κύκλος ενός παράλογου δανεισμού.

Τι μας ζητούν οι περί των χρεών ειδήμονες, γραφειοκράτες της Νέας Υόρκης και των Βρυξελλών; Δραστικές περικοπές μισθών, μείωση δημόσιων δαπανών και περαιτέρω συρρίκνωση του προϋπολογισμού και στραγγαλισμό της αγοράς, αφού όλοι το γνωρίζουμε, στην Ελλάδα, το Δημόσιο καθορίζει την αγορά: οι συμβάσεις και οι προμήθειες του Δημοσίου δίνουν δουλειές στους εργολάβους του ιδιωτικού τομέα. Το σενάριό τους; Τιτλοποίηση του χρέους με εγγύηση περιουσία του Δημοσίου: αν δεν πληρώσεις, σου παίρνουμε πέντε κτίρια του Eλληνικού Δημοσίου, που αγοράστηκε, συντηρήθηκε και εξοπλίσθηκε με χρήματα του ελληνικού λαού, τότε που οι αγελάδες ήταν παχιές, τα λεφτά πολλά, το χρηματιστήριο έτρεχε, τα ελλείμματα ακόμα περισσότερο και ο δανεισμός εύκολος – τουλάχιστον για όσους περιτριγύριζαν την εκάστοτε κυβέρνηση, κι ήταν πολλοί εκατέρωθεν…

Και τώρα; Ποιες είναι οι εναλλακτικές δυνατότητες;

Σενάριο πρώτο: πτώχευση. Η Ελλάδα καταπίνει το καταραμένο χάπι της αναδιάρθρωσης του χρέους και παραμένει στην ευρωζώνη, αναζητώντας τρόπους να ξαναμπεί στην τροχιά της ανάπτυξης, χωρίς όμως δανεικά και άφαντες επιδοτήσεις. Σενάριο που όμως δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την Ελλάδα, αφού ακόμα μια διεθνής οικονομική κρίση (κάτι που ολοένα και περισσότερο ακούγεται στους κύκλους των ειδημόνων των διεθνών οργανισμών) θα εξαντλούσε τις αντοχές του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις, κυρίως κοινωνικές.

Σενάριο δεύτερο: η Ελλάδα στο μονοπάτι της Βρετανίας, με θύματα κυρίως τους τραπεζίτες. Η Ελλάδα παρατάει την ευρωζώνη, όπως εξάλλου είχε πράξει και η Βρετανία με τη στερλίνα της την εποχή του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος. Τι σημαίνει αυτό; Το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα υποστεί τεράστιο πλήγμα, αφού οι ελληνικές τράπεζες εξαρτώνται κατά μεγάλο μέρος από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Σενάριο τρίτο: οικονομικός και εμπορικός στραγγαλισμός, ή με άλλη ορολογία «το φάρμακο της τρόικας». Η πατρίδα μας υλοποιεί τις εντολές της τρόικας, απολύει 100.000 υπαλλήλους, ανεβάζει την ανεργία στο 20%-25% και κάνει οικονομικούς μετανάστες τα καλύτερα παιδιά της, για να αποπληρώσει το χρέος της με τους σημερινούς όρους, δηλαδή 33 σεντς το ευρώ. Το φορολογικό βάρος είναι τόσο μεγάλο που θα εξαφανίσει κάθε ίχνος επιχειρηματικής ανάκαμψης, ενώ κεφάλαια και άνθρωποι θα φύγουν στο εξωτερικό, για καλύτερες αποδόσεις και συνθήκες. Το χάλι της δεκαετίας του 1950 σε επανάληψη, για όσους δεν είδαν το έργο.

Σενάριο τέταρτο: οι super οικονομίες της ευρωζώνης οδεύουν στην επόμενη κρίση του ευρώ. Κάθε είδηση για τα ελληνικά δρώμενα θα πλήττει καθημερινά όσους έχουν αγοράσει ομόλογα του ιταλικού Δημοσίου, οι οποίοι και θα προχωρήσουν σε άμεσες πωλήσεις για να τα αγοράσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για να κρατήσει τα επιτόκια κάτω από 6%, κάτι που φέρνει αλλεργία στους Γερμανούς, εξ ου και η πρόσφατη παραίτηση του κυρίου Γιούργκεν Σταρκ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το ευρώ χάνει την αξιοπιστία του και υποτιμάται και τότε ποιος θα αγοράσει ευρωομόλογα στις διεθνείς αγορές; Εξάλλου, όταν η Κεντρική Τράπεζα αγοράζει ομόλογα για να κρατήσει τα επιτόκια χαμηλά, δεν ρίχνει κι άλλο χρήμα στην αγορά, τροφοδοτώντας έτσι πληθωριστικές πιέσεις;

Η πορεία του ασθενούς θα δείξει και την εξέλιξή του. Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα του μέλλοντος θα έχει μπόλικη ύφεση, με κοινωνικές εκρήξεις στην περιφέρεια της Ευρώπης, υψηλό πληθωρισμό στο κέντρο της και κυρίως πολλά ερωτηματικά για τη δημοκρατική νομιμοποίηση των κριτηρίων του Μάαστριχτ

* Ο κ. Α. Παπαστάμου είναι διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών και οικονομικός σύμβουλος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στον ΟΗΕ, Γενεύη. Το βιβλίο του «Διεθνείς Οικονομικές Κρίσεις. Μια χαρτογράφηση του αγνώστου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έναστρον.

ΠΗΓΗ:  10/10/11,  http://www.express.gr/news/positions/526978oz_20111010526978.php3