Ναι στο δημοψήφισμα το ταχύτερο δυνατό

Του Δημήτρη Καζάκη

Πανικός στα επιτελεία  όλων των κομμάτων προκάλεσε η φραστική αναφορά του φερόμενου ως πρωθυπουργού της χώρας, κ. Γ. Α. Παπανδρέου, στην πιθανότητα δημοψηφίσματος σχετικά με την νέα συμφωνία «διάσωσης» της 26^ης Οκτωβρίου. Στην πραγματικότητα το δημοψήφισμα είναι μια μπλόφα της κυβέρνησης για να μπορέσει να «αγοράσει χρόνο» προκειμένου να προχωρήσει στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει στο όνομα της χώρας και του λαού της.

Είναι ξεκάθαρο πια ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου εκτελεί συμβόλαιο ενάντια στην χώρα και τον λαό της με την συνενοχή, την σύμπραξη και την ανοχή του συνόλου της λεγόμενης αντιπολίτευσης. Η κίνησή της αυτή περί δημοψηφίσματος είναι η τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να γαντζωθεί στην εξουσία μέχρι να ολοκληρώσει την αποστολή της.

Η αλήθεια είναι ότι ούτε η κυβέρνηση, ούτε καμμιά άλλη καθεστωτική δύναμη της δεξιάς ή της αριστεράς δεν θέλει να γίνει δημοψήφισμα γιατί ότι δίλημμα και να μπει, ότι ερώτημα και να τεθεί, όσο παραπειστικό κι αν είναι, το πραγματικό ερώτημα που θα τεθεί για να απαντήσει ο λαό είναι το εξής απλό: μέσα στο ευρώ και υπόδουλος ή έξω από το ευρώ και ελεύθερος. Κι αυτό το τρέμουν όλοι. Συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Γιατί άραγε; Διότι πρόκειται για ένα καθ’ όλα πραγματικό δίλλημα που έτσι ή αλλιώς έχει τεθεί στην ελληνική κοινωνία όσο η τρόικα της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ συνεχίζει να μας «διασώζει» με τους γνωστούς τρόπους, μετατρέποντας την Ελλάδα σε τριτοκοσμική χώρα και τον λαό της δουλοπάροικο των τραπεζών.

Τρέμουν άπαντες την ετυμηγορία του λαού. Ιδίως σε ένα τόσο κομβικό για την στρατηγική του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού συστήματος ζήτημα, όπως είναι η αποκαλούμενη «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας. Τρέμουν μήπως και δοθεί η δυνατότητα στον λαό να μιλήσει. Τρέμουν μην και εκφραστεί η τρομαχτική πόλωση που έχει ήδη δημιουργηθεί ανάμεσα σ’ ένα παντελώς χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα που καταρρέει κι έναν λαό που αντιλαμβάνεται βήμα το βήμα ποιο είναι το αληθινό συμφέρον του. Τρέμουν μην δοθεί η δυνατότητα και εκφραστεί ένα συμπαγές μπλοκ κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων που δεν λέει απλά όχι στο χρέος, αλλά αντιτάσσεται στο ξεπούλημα της χώρας για χάρη του ευρώ.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους εμείς θεωρούμε το δημοψήφισμα μια θαυμάσια ευκαιρία να εκφραστεί μαζικά η αντίθεση του ελληνικού λαού όχι ενάντια στην κυβέρνηση, αλλά σε κεντρικές επιλογές που υπηρετεί το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Θεωρούμε το δημοψήφισμα μια θαυμάσια ευκαιρία να εξηγήσουμε πλατιά στον κόσμο την ανάγκη να διαγράψουμε το χρέος και να φύγουμε εδώ και τώρα από το ευρώ για να μπορέσουμε να ανοικοδομήσουμε την χώρα μας στη βάση των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Δεν μας νοιάζει όποιο παραπειστικό ερώτημα κι αν τεθεί. Η οργή του κόσμου και η δική μας δουλειά θα δώσει την δυνατότητα να τεθεί το πραγματικό δίλλημα: μέσα ή έξω από το ευρώ; Όποιο κι αν είναι το πιθανό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα δώσει την δυνατότητα να εκφραστεί και να συσπειρωθεί πολιτικά ένα απόλυτα συμπαγές μέτωπο δυνάμεων του λαού που δεν θα σταματήσει μόνο στην αμφισβήτηση των κεντρικών επιλογών του κατεστημένου, αλλά θα είναι σε θέση ακόμη και να διεκδικήσει εξουσία. Να γιατί εμείς δεν φοβόμαστε το δημοψήφισμα. Να γιατί εμείς ζητάμε να γίνει όσο πιο σύντομα γίνεται. Να γιατί εμείς επιστρέφουμε το γάντι και λέμε: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Κάντε δημοψήφισμα εδώ και τώρα!

Ποιοι φοβούνται το δημοψήφισμα; Όλοι του επίσημου κομματικού κατεστημένου. Δείτε με τι αμηχανία και πανικό αντέδρασαν. Ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα μπορούν να ξεγελάσουν τον κόσμο όπως κάνουν με τις στημένες εκλογικές αναμετρήσεις. Ορισμένοι θέλουν εκλογές και όχι δημοψήφισμα. Αν είναι τόσο δημοκράτες γιατί δεν υποστηρίζουν ένα δημοψήφισμα με το αν θέλει ή δεν θέλει ο λαός να το «διασώζει» η ΕΕ και το ΔΝΤ; Όχι βέβαια ούτε να το ακούσουν δεν θέλουν, διότι αυτό που επιδιώκουν είναι να συνεχίσουν με δεδομένες τις κεντρικές επιλογές και δεσμεύσεις της χώρας. Πώς θα μπορέσει να πει ο κ. Σαμαράς μετά από εκλογές ότι δεσμεύεται από τις υπογραφές των προκατόχων του, όταν ο λαός θα έχει τις απορρίψει με δημοψήφισμα; Πώς θα συνεχίσει την ίδια πολιτική όταν τουλάχιστον ένα μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού θα έχει ταχθεί ξεκάθαρα ενάντια στις κεντρικές επιλογές που και ο ίδιος υπηρετεί; Γι’ αυτό ο κ. Σαμαράς, όπως και το σύνολο του πολιτικού συστήματος θέλει εκλογές και όχι δημοψήφισμα.

Στις εκλογές μπορούν να εξαπατήσουν το εκλογικό σώμα με μεγαλύτερη ευκολία από ότι σ’ ένα δημοψήφισμα που εκ των πραγμάτων θα τεθεί το ερώτημα των κεντρικών επιλογών και δεσμεύσεων της χώρας. Αυτός είναι κι ο λόγος που τρέμουν το δημοψήφισμα και οι δυνάμεις της επίσημης αριστεράς. «Είναι εκβιασμός», λένε με μια φωνή ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί; Διότι πολύ απλά με το δημοψήφισμα δεν υπάρχει χώρος για μεσοβέζικες απαντήσεις στα κορυφαία προβλήματα που απασχολούν τον κόσμο. Δεν θα μπορούν να παίζουν με τις λέξεις, ούτε να αρκεστούν σε γενικόλογες καταγγελίες. Ούτε θα περνάνε οι τακτικές απομονωτισμού και διακριτών μαγαζιών. Θα αναγκαστούν να απαντήσουν με σαφήνεια ναι στον εξανδραποδισμό της χώρας και του λαού της με το ευρώ, ή όχι; Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα.

Οι μάσκες ήδη πέφτουν και όλος ο λαός διαπιστώνει πόσα απίδια χωρά ο σάκος. Γι’ αυτό και ορισμένοι μιλούν για «αποχή». Τι δυστυχία αλήθεια. Τόσο παρασκήνιο, τόσες δολοπλοκίες με στόχο τις εκλογές, τόσα μαγειρέματα για να τους τα χαλάσει ένα δημοψήφισμα. Να ποιοι μιλούν και καλούν σε «αποχή»: αυτοί που όλο αυτό το διάστημα μαγείρευαν την «εθνική συνεννόηση» μακριά και έξω από τον λαό, χωρίς να θίγονται τα κυρίαρχα διλήμματα του χρέους και του ευρώ. Αυτοί που δήθεν καίγονταν για την εθνική ανεξαρτησία της χώρας, αλλά δεν βγάζουν κουβέντα για την αποικιοκρατία του ευρώ. Είναι όλοι αυτοί της δήθεν αντιπολίτευσης, της αποκαλούμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης που όλο αυτόν τον καιρό έριχναν κροκοδείλια δάκρια για την δανειακή σύμβαση, για την απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας, για το ξεπούλημα της χώρας, αλλά μόλις φάνηκε η δυνατότητα στον λαό για να αποφανθεί συγκεκριμένα γι’ αυτά, ανακάλυψαν ότι το δημοψήφισμα είναι έως και «αντισυνταγματικό»!

Όλοι τους θέλουν εκλογές για να ανανήψει η υπάρχουσα κομματική νομεκλατούρα μέσα από μια αναδιανομή εδρών και ψήφων ώστε να συνεχιστεί η ίδια πορεία. Ο διαχειριστής θέλουν να αλλάξει και το «μίγμα» πολιτικής, όχι οι κεντρικές επιλογές που έχουν μετατρέψει τον λαό σε δουλοπάροικο και μετανάστη στην χώρα του. Το πρόβλημα γι’ αυτούς είναι η κυβέρνηση και επομένως θέλουν μια άλλη διακυβέρνηση που δεν θα θίξει τις κεντρικές επιλογές και δεσμεύσεις. Άλλωστε, ξέρουν πολύ καλά ότι για εκτόνωση του κόσμου διαθέτουν μια απόλυτα νομοταγή αριστερά που μπορεί να γαυγίζει για να καρπωθεί την δυσαρέσκεια του κόσμου, αλλά δεν αποτελεί απειλή για το σύστημα εξουσίας και τα στηρίγματά του εσωτερικά και εξωτερικά. Θέλουν τώρα εκλογές πριν προλάβει ο λαός που αρχίζει να κατανοεί το αληθινό πρόβλημα και οργανώσει την δική του κοινωνικοπολιτική έκφραση, της οποίας η γέννηση μέσα από το δημοψήφισμα είναι σίγουρο ότι θα επιταχυνθεί.

Εμείς πιστεύουμε ότι ένα δημοψήφισμα τώρα μέσα στις σημερινές συνθήκες πόλωσης κοινωνικής και πολιτικής θα βάλει κάθε κατεργάρη στον μπάγκο του. Θα ξεγυμνώσει ηγεσίες, κόμματα, κινήσεις και προσωπικότητες. Το δημοψήφισμα, όσο εκβιαστικό και παραπειστικό κι αν είναι το δίλλημα που θα τεθεί, αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία για να αναδειχτεί με μαζικούς όρους ένα αυθεντικό κοινωνικοπολιτικό μέτωπο ικανό να συσπειρώσει την πλειοψηφία του λαού και να διεκδικήσει την εξουσία στη βάση των κεντρικών επιλογών και όχι απλά στην βάση μιας κάποιας αντίθεσης στο μνημόνιο και την κυβέρνηση. Ότι αποτέλεσμα κι αν έχει το δημοψήφισμα, η συσπείρωση ενός πολύ μεγάλου τμήματος του λαού εναντίον του ευρώ και της χρεοκοπίας που μεθοδεύεται από την ευρωζώνη είναι σίγουρο ότι θα αποτελέσει την απαρχή μιας μεγάλης ριζικής πολιτικής αλλαγής στη χώρα.

Όποιος δεν φοβάται τον λαό δεν έχει παρά να ταχθεί υπέρ και να απαιτήσει εδώ και τώρα δημοψήφισμα πριν προκηρυχθούν εκλογές, ώστε να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να διαπιστώσει ο κόσμος το πώς στέκεται κάθε πολιτική δύναμη απέναντι στα κεντρικά ζητήματα της περιόδου: τι λέει δηλαδή για την μονομερή διαγραφή του χρέους και την έξοδο από το ευρώ, που αποτελούν πλέον και επίσημα την βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πρόοδο και την αντίδραση σήμερα.

1/11/2011, Δημήτρης Καζάκης

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011, http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/11/blog-post.html

Κάνει δημοψήφισμα στους… βουλευτές του!

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τι θα ψηφίσει ο Γιώργος Παπανδρέου στο δημοψήφισμά του – αν υποτεθεί ότι τελικά θα το κάνει; Θυμίζουμε ότι το δίλημμα θα αφορά την αποδοχή ή την απόρριψη της επόμενης δανειακής σύμβασης, όταν θα είναι έτοιμη. Και ότι εκ μέρους της κυβέρνησης θα συνδέεται ατύπως με ένα δεύτερο δίλημμα, το οποίο, αν και δεν θα τεθεί ποτέ επισήμως, θα κυριαρχεί σε όλα τα ΜΜΕ: παραμονή ή έξοδος από το ευρώ. Λοιπόν; Βάλτε τώρα που γυρίζει…

Εάν η χώρα δεν ζούσε την πιο δραματική εποχή των τελευταίων δεκαετιών και μια τόσο συγκεκριμένη απειλή ολοσχερούς καταστροφής, θα μπορούσαμε να κάνουμε ακόμη και πλάκα. Τίποτε όμως πια δεν είναι πιο σοβαρό από μια κυβέρνηση κι έναν πρωθυπουργό που γίνονται όλο και πιο επικίνδυνοι για τη χώρα και την ύπαρξή της.

Οι οποίοι, μπροστά στον κίνδυνο ακόμη και της εσωτερικής κατάρρευσης, παίζουν ένα ακόμη επικοινωνιακό – κατά την άποψή τους – χαρτί για να πάρουν μια μικρή ακόμη παράταση ζωής. Μέχρι τις επόμενες εκλογές. Μόνο που αυτά τα κολπάκια γίνονται πλέον σε ένα περιβάλλον που μυρίζει έντονα κατάρρευση – και της κυβέρνησης και της χώρας.

Εν μέσω ενός ναρκοπεδίου λοιπόν ο πρωθυπουργός επιλέγει ένα ακόμη «κόλπο». Είναι όμως δυνατόν να φτάσουμε στο δημοψήφισμα; Με ποιους κινδύνους και ποιο κόστος; Ας τα πάρουμε λίγο με τη σειρά…

Κατάρρευση αξιοπρέπειας

Ο Παπανδρέου πριν από λίγα εικοσιτετράωρα πανηγύριζε για μια ακόμη «σωτηρία» της Ελλάδας στη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών. Και κατηγορούσε για «υπερπατριωτισμό» όποιον τολμούσε να ασκήσει κριτική στη νέα ευρωπαϊκή «φούσκα», αλλά και στην… αύξηση του χρέους την οποία επιφέρει το «κούρεμα» που επιβλήθηκε στην Ελλάδα.

Για «φίλους των τραπεζιτών» ακούσαμε, για «κακόπιστους», για «ετερόκλητες δυνάμεις που παίζουν τα ρέστα τους», για καλλιέργεια «φόβου, μιζέριας και ανασφάλειας», για «αστάθεια και αναρχία», για «εθνικό διχασμό», για «βία» και «λασπολογία», για «φασίζουσες μειοψηφίες».

Τι έκαναν όλοι αυτοί οι «υπονομευτές» της κυβέρνησης; Είπαν χωρίς περιστροφές ότι το «κούρεμα» αυτό αυξάνει το χρέος και ότι, για να το… κερδίσει, η κυβέρνηση παραχώρησε το βαρύ αντίτιμο της απώλειας και οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας.

Μέχρι που, αμέσως μετά τη «σωτήρια» συμφωνία, άρχισαν να πέφτουν πάλι οι φάπες σαν χαλάζι.

1. Πρώτη χρονικά η δημοσκόπηση της Κάπα Research για Το Βήμα της Κυριακής. Το 58,9% απορρίπτει την απόφαση περί «κουρέματος» (το 48,8% λόγω περαιτέρω απώλειας εθνικής κυριαρχίας…).

2. Ύστερα πολλά διεθνή ΜΜΕ, ευρωπαϊκά και μη, χαρακτήρισαν τη συμφωνία των Βρυξελλών από «εκκρεμή» έως μη υλοποιήσιμη.

3. Οι κατ’ εξοχήν «αρμόδιοι» Μέρκελ και Σόιμπλε φρόντισαν να ξεκαθαρίσουν προς κάθε προβληματικό και ενδιαφερόμενο για «κούρεμα» ευρωζωνάτο ότι κανείς τους δεν θα ήθελε να βρεθεί στη θέση της Ελλάδας («κούρεμα» και απώλεια κυριαρχίας) ακόμη κι αν αυτή ήταν η έσχατη λύση. Πρόκειται για την πιο κυνική και ευθεία ομολογία, έστω κι αν γίνεται για λόγους σκοπιμότητας.

Ο ΥΠΟΙΚ της Γερμανίας μάλιστα καλούσε τις τράπεζες να αποδεχτούν το «κούρεμα» 50%, απειλώντας τις με απώλειες 100% και αναμφισβήτητη επίσημη ελληνική πτώχευση. Καταδεικνύοντας πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει παραδώσει τα πάντα. Ακόμη και το δικαίωμα να κηρύξουν άλλοι τη δική μας πτώχευση!

Δήλωση – μνημείο και τεκμήριο υποταγής και υποτέλειας εκ μέρους της κυβέρνησης της Ελλάδας, όμοια της οποίας δεν υπήρξε ούτε στην Κατοχή.

4. Ο Βενιζέλος, χθες, με ένα φοβερό και τρομερό κείμενό του στα Νέα, ύστερα από ένα παραλήρημα κατά αντιπολίτευσης και ΜΜΕ, παραδέχεται αυτό που από την πρώτη μέρα σημειώσαμε: ότι, έναντι του λογιστικού «κουρέματος» των 100 δισ., η Ελλάδα θα χρεωθεί νέο δάνειο 130 δισ.!

Το πιο ωραίο; Συλλογάται… δημοσίως αν και τα 30 δισ. για την ενίσχυση των τραπεζών θα βρει λογιστικό τρυκ ώστε να μην εγγραφούν στο δημόσιο χρέος. Απίστευτα πράγματα, από αυτά που γίνονται μόνο στην Ελλάδα…

Την ίδια ώρα τα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2011 δείχνουν πλήρη κατάρρευση, με νέο εκτροχιασμό 2,5 δισ. ευρώ (προ ημερών στις Βρυξέλλες, αν δεν απατώμαι, μιλούσαν για… 1,9 δισ.), ενώ η Eurostat, με δική της μέτρηση, έδειχνε ότι η ΕΛΣΤΑΤ «έκλεβε» μια ποσοστιαία μονάδα από την ανεργία του Ιουλίου.

Μόνο που αυτές οι διαφορές δεν είναι απλώς στατιστική. Αλλά μέτρα που θα επιβληθούν και ευρώ, τα οποία πολύ σύντομα θα κληθεί ο συνεπής φορολογούμενος να πληρώσει.

Κατάρρευση συνοχής

Με όλα αυτά ως δεδομένα, ο Παπανδρέου έχει να αντιμετωπίσει ένα εσωτερικό σκηνικό διάλυσης και διογκούμενης κοινωνικής οργής που προκαλεί – χωρίς καμιά υπερβολή… – τρόμο στους υπουργούς και τους βουλευτές. Μπορεί τα όσα έγιναν την 28η Οκτωβρίου στις παρελάσεις να αποκηρύχθηκαν βιαστικά ως «σχέδιο εκτροπής» από «οργανωμένες μειοψηφίες», αλλά στο κυβερνητικό στρατόπεδο έχουν σκορπίσει αληθινό πανικό.

Ήδη, από την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου, εν όψει έκτης δόσης και συνόδου κορυφής, πολλοί βουλευτές έχουν δηλώσει ότι «αυτή ήταν η τελευταία φορά» και ζητούσαν επίμονα «πολιτικές πρωτοβουλίες» από τον Παπανδρέου: ή «συγκυβέρνηση ή εκλογές».

Όσο και αν κατ’ επανάληψη οι απειλές των βουλευτών έχουν αποδειχθεί αέρας κοπανιστός, ακόμη και στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχουν όρια τους. Ειδικά σε συνθήκες κυβερνητικής κατάρρευσης και λαϊκής οργής, η οποία πλέον εκδηλώνεται ανοιχτά και μαζικά, αυτά τα όρια δεν μοιάζουν πλέον ανεξάντλητα.

Κίνηση απελπισίας

Σε ένα τέτοιο σκηνικό πολιτικής, εσωκομματικής και οικονομικής κατάρρευσης, με μηδαμινή αξιοπιστία εντός και εκτός Ελλάδος, ο πρωθυπουργός αναζητούσε εναγωνίως μια σανίδα σωτηρίας.

Έτσι, μια μέρα πριν ενημερώσει στη Βουλή την αντιπολίτευση για την απόφαση της συνόδου κορυφής, αποφασίζει να σπρώξει τα ρέστα του: αναγγέλλει στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ δημοψήφισμα με ερώτημα την αποδοχή ή την απόρριψη, από τον ελληνικό λαό, της επόμενης δανειακής σύμβασης, αυτής που θα συνοδεύσει την υποτιθέμενη μείωση του χρέους.

Η πρωθυπουργική επιχειρηματολογία βάζει στο τραπέζι το έμμεσο και ανεπίσημο ερώτημα, επί του οποίου θα παίξει τον έσχατο μεγάλο εκβιασμό της: μέσα ή έξω από το ευρώ;

Με την πρώτη ματιά μοιάζει με ένα μεγάλο κόλπο, το οποίο θα στριμώξει την αντιπολίτευση και θα φορτώσει το βάρος της απόφασης στον λαό μεταθέτοντάς το από τους θρυμματισμένους κυβερνητικούς ώμους. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια παρωδία με άγνωστη κατάληξη.

Κατ’ αρχάς διαδικαστικά, με βάση τον σχετικό νόμο Καστανίδη, τα ενδεχόμενα ήταν δύο:

1. Η σύμβαση να ψηφιστεί από τη Βουλή από 151, τουλάχιστον, βουλευτές και να ακολουθήσει νέα ψηφοφορία που θα κρίνει αν θα γίνει δημοψήφισμα. Απαιτούνται 180 βουλευτές, άρα και η συναίνεση της Ν.Δ., η οποία δεν επρόκειτο να δοθεί. Για την εγκυρότητα στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος απαιτείται συμμετοχή του 50% του εκλογικού σώματος.

2. Η σύμβαση να περάσει πρώτα από το δημοψήφισμα, το οποίο, για να έχει δεσμευτικό αποτέλεσμα, απαιτεί τη συμμετοχή τουλάχιστον 40% του εκλογικού σώματος.

Προτιμήθηκε το δεύτερο σενάριο. Να αναγγελθεί δημοψήφισμα πριν από την ψήφιση της σύμβασης, με σαφέστατη την προοπτική της απόρριψής της, ανεξάρτητα από το συνοδευτικό δίλημμα περί παραμονής ή εξόδου από το ευρώ.

Πώς όμως μπορεί μια δανειακή σύμβαση, της οποίας η υλοποίηση προϋποθέτει δημοσιονομικές δεσμεύσεις, να τεθεί σε δημοψήφισμα; Το Σύνταγμα, όσο κι αν έχει γίνει κουρέλι από την κυβέρνηση Παπανδρέου, το απαγορεύει (άρθρο 44). Άρα;

Όπως έχουμε ξαναπεί, στην πολιτική δεν υπάρχουν εμπόδια: ένα κορυφαίο ζήτημα δημοσιονομικού χαρακτήρα μπορεί άνετα να βαφτιστεί «εθνικό θέμα» ή «σοβαρό κοινωνικό ζήτημα». Κατά το πρότυπο του εξευτελισμού του Συντάγματος κάθε φορά που το συμφέρον της εκάστοτε κυβέρνησης επιτάσσει πρόωρες εκλογές…

Τους θέλει στο τσεπάκι

Και πάμε τώρα στη ουσία. Κατ’ αρχάς το ζητούμενο για τον Γιώργο Παπανδρέου δεν είναι η λαϊκή επικύρωση της δανειακής σύμβασης. Άλλωστε η πρώτη δανειακή με την τρόικα ακόμη παραμένει επτασφράγιστο μυστικό. Συνεπώς είναι άγνωστο αν ποτέ θα εμφανιζόταν το περιεχόμενο και της δεύτερης. Αν εμφανιζόταν, το «Όχι» θα ήταν πάνδημο, ανεξαρτήτως του παράπλευρου διλήμματος.

Ποιο είναι λοιπόν το επίδικο; Ενδεχομένως το δημοψήφισμα δεν είναι καν ο στόχος, αν και αυτό μένει να το δούμε. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που πρωτίστως ζητείται είναι η «πειθάρχηση» των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να περάσουν χωρίς κυβερνητική κατάρρευση:

● Ο επόμενος προϋπολογισμός.

● Οι δεκάδες χιλιάδες απολύσεις από το Δημόσιο και μάλιστα με τη λογική του Προκρούστη: κόβουμε ό,τι περισσεύει και, αν δεν περισσεύει, το τραβάμε μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος.

● Τα νέα μέτρα που θα καλύψουν τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού.

● Όποιο άλλο νομοσχέδιο διαρρηγνύει περαιτέρω τις ήδη κατεστραμμένες σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με το κάποτε ακροατήριό του.

Το δημοψήφισμα τούς φαίνεται… αξιοπρεπές επιχείρημα για να δικαιολογηθεί η νέα επιδρομή κατά κράτους, εργασίας, ασφάλισης και άλλων δικαιωμάτων. Αρκεί όμως; Άγνωστο. Όπως άγνωστη παραμένει και η αντίδραση των διεθνών τραπεζιτών που θα κληθούν να συμμετάσχουν στο «κούρεμα» του χρέους. Ποιος θα προσέλθει σε διαπραγμάτευση με μια κυβέρνηση που θέτει η ίδια υπό αμφισβήτηση τη συμφωνία για την οποία πανηγυρίζει;

Άγνωστη επίσης παραμένει η θέση της κυβέρνησης όταν της τεθεί το εξής απλό ερώτημα: Γιατί επιλέγει το δημοψήφισμα που ενδεχομένως την οδηγεί σε έξοδο και εκλογές, όταν θα μπορούσε, με λιγότερο κόστος για την κοινωνία, να πάει κατ’ ευθείαν σε εκλογές;

Άγνωστη παρέμενε μέχρι χθες και η διεθνής αντίδραση, η οποία σε πρώτη φάση δεν έδειχνε θετική.

Αυτό που μοιάζει όμως με παπανδρεϊκό σάλτο μορτάλε είναι αμφίβολο αν θα προχωρήσει – τουλάχιστον με όχι με λίγο ή καθόλου κόστος. Λεπτομέρειες θα βρείτε στο επόμενο φύλλο του «Π» την Πέμπτη, αλλά και σε επόμενα κείμενα στο www.pontiki.gr. Έως τότε πολλά θα διαβάσετε και θα ακούσετε, αλλά μην μασάτε.

Η πρώτη και η μόνη σαφής προτεραιότητα του Παπανδρέου είναι να τρομάξει, να εκβιάσει και να δεσμεύσει τους βουλευτές του. Χωρίς τους οποίους όχι για δημοψήφισμα δεν μπορεί να πάει, αλλά ούτε βόλτα με το… κανό του. Καθόλου τυχαία, λοιπόν, η αναγγελία του δημοψηφίσματος ταυτόχρονα με το αίτημα παροχής ψήφου εμπιστοσύνης. Το μαντρί άνοιξε και τους περιμένει.

Και όσο για την ενημέρωση περί της διαπραγμάτευσης και των δεσμεύσεων που αναλήφθηκαν στις Βρυξέλλες, ποιος νοιάζεται. Για όλα αυτά όμως θα τα ξαναπούμε σύντομα…

Προς το παρόν αυτοί που θα κληθούν να συμμετάσχουν στο… δημοψήφισμα είναι οι βουλευτές. Παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης και ψηφίζοντας εν συνεχεία όλα τα νέα επαχθή μέτρα που περιμένουν στη γωνία. Ύστερα βλέπουμε…

ΠΗΓΗ: ΤΡΙΤΗ, 01 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011, http://www.topontiki.gr/article/24315

Η απίστευτη επιτυχία του Occupy Wall Street

Του Ιμάνουελ Βαλερστάιν* – [Mετάφραση: Γιώργος Σουβλής]

Ακόμη και εάν το κίνημα Occupy Wall Street αρχίζει να εξασθενεί λόγω της εξάντλησης των μελών του ή της καταστολής, έχει ήδη επιτύχει και θα αφήσει μια κληρονομιά με διάρκεια, όπως ακριβώς έκαναν οι εξεγέρσεις του 1968  

Το κίνημα Occupy Wall Street – διότι τώρα αποτελεί  κίνημα – είναι το πιο σημαντικό πολιτικό γεγονός στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις εξεγέρσεις του 1968, των οποίων συνιστά άμεσο απόγονο ή συνέχιση.

Για ποιον λόγο ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τότε που ξεκίνησε –και όχι τρεις μέρες, τρεις μήνες, τρία χρόνια νωρίτερα ή αργότερα– δεν θα το μάθουμε ποτέ με σιγουριά. Οι προϋποθέσεις υπήρχαν: όσοι υπέφεραν οικονομικά αυξάνονταν ραγδαία, και δεν ήταν μονάχα εκείνοι που είχε πλήξει πραγματικά η φτώχεια αλλά και για το ολοένα μεγαλύτερο τμήμα των φτωχών εργαζόμενων (γνωστών και  ως η «μεσαία τάξη»)· πρωτοφανής υπερβολή (εκμετάλλευση, πλεονεξία) του πλουσιότερου 1% του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών («Γουόλ Στριτ»)· το παράδειγμα των εκρήξεων αγανάκτησης σε όλο τον κόσμο (η «Αραβική Άνοιξη», οι ισπανοί αγανακτισμένοι, οι χιλιάνοι φοιτητές, τα συνδικάτα στο Γουισκόνσιν, και μια μακρά λίστα άλλων). Στην πραγματικότητα, δεν έχει μεγάλη σημασία ποια ήταν η σπίθα που προκάλεσε την φωτιά. Αλλά ότι ξεκίνησε.

Στο πρώτο στάδιο – τις πρώτες μέρες –  το κίνημα ήταν μια χούφτα τολμηρών, κυρίως νέων, ανθρώπων που προσπαθούσαν να διαδηλώσουν. Ο Τύπος τους αγνόησε παντελώς. Τότε ορισμένοι ανόητοι αστυνομικοί σκέφτηκαν πως λίγη βία θα έθετε τέρμα στις διαδηλώσεις. Καταγράφηκαν σε βίντεο, που  γρήγορα κυκλοφόρησε στο YouΤube.

Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο στάδιο – τη δημοσιότητα. Ο Τύπος δεν μπορούσε πλέον να αγνοεί εντελώς τους διαδηλωτές, έτσι επιδίωξε να δείξει ένα είδος συγκαταβατικότητας: Τι γνώριζαν για την οικονομία αυτοί οι ανόητοι, αδαείς νέοι (και ορισμένες μεγαλύτερες γυναίκες); Διέθεταν οποιαδήποτε θετική πρόταση ή  πρόγραμμα; Ήταν «πειθαρχημένοι»; Οι διαδηλώσεις, όπως μας έλεγαν, σύντομα θα εξασθενούσαν. Αυτό το οποίο ο Τύπος και οι δυνάμεις της εξουσίας δεν στάθμισαν (δεν φαίνεται να μαθαίνουν ποτέ) έγκειται στο ότι το θέμα της διαμαρτυρίας διαδόθηκε ευρέως και μαθεύτηκε γρήγορα. Στη μια πόλη μετά την άλλη, άρχισαν παρόμοιες «καταλήψεις». Άρχισαν να μετέχουν άνεργοι πενηντάρηδες, όπως και γνωστές προσωπικότητες. Το ίδιο έκαναν και τα εργατικά συνδικάτα, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου του AFL-CIO. Ο διεθνής τύπος άρχισε να παρακολουθεί τα γεγονότα. Ερωτώμενοι τι επιδιώκουν οι διαδηλωτές, απάντησαν: «Δικαιοσύνη», κάτι που  άρχισε να φαίνεται σαν μια απάντηση μεστή περιεχομένου σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.

Αυτό μας έφερε στο τρίτο στάδιο: τη νομιμοποίηση και την αποδοχή. Ακαδημαϊκοί με ιδιαίτερο κύρος άρχισαν να λένε πως η σύγκρουση με  τη «Γουόλ Στριτ» δικαιολογούνταν σε κάποιο βαθμό. Ξαφνικά, στις 8 του Οκτώβρη, το εντιτόριαλ των New York Times, του βασικού εκπροσώπου του ευυπόληπτου κεντρώου χώρου, υποστήριζε  πως οι διαδηλωτές διέθεταν πράγματι «ένα σαφές μήνυμα και συγκεκριμένες πολιτικές επιταγές» και πως το κίνημα ήταν «κάτι περισσότερο από μια εξέγερση της νεολαίας». Οι Times συνέχιζαν: «Η ακραία ανισότητα είναι το σήμα-κατατεθέν μιας δυσλειτουργικής οικονομίας, κυριαρχούμενης από ένα χρηματοοικονομικό τομέα που καθοδηγείται πολύ περισσότερο από την κερδοσκοπία, την παράλογη άνοδο των τιμών και την κυβερνητική υποστήριξη παρά από τις παραγωγικές επενδύσεις. Σκληρή γλώσσα για τους Times. Και τότε η Επιτροπή της Προεκλογικής Εκστρατείας του Δημοκρατικού Κόμματος για το Κογκρέσο άρχισε να κυκλοφορεί ένα κείμενο υπογραφών, ζητώντας από τους υποστηρικτές του κόμματος να δηλώσουν: «Συντάσσομαι με το Occupy Wall Street».

Το κίνημα είχε καταστεί αξιοσέβαστο. Και μαζί με την ευυποληψία προέκυψε ο φόβος: Τέταρτο στάδιο. Ένα σημαντικό κίνημα διαμαρτυρίας το οποίο εξαπλώνεται συνήθως αντιμετωπίζει δυο βασικές απειλές. Η μια είναι, στο δρόμο, η οργάνωση μιας σημαντικής αντιδιαδήλωσης  της Δεξιάς. Ο Eric Cantor, ο σκληροπυρηνικός (και αρκετά οξύνους) επικεφαλής των Ρεπουμπλικάνων στο κογκρέσο, έχει ήδη απευθύνει, στην πραγματικότητα, ένα κάλεσμα για κάτι τέτοιο. Τέτοιες αντιδιαδηλώσεις μπορεί να αποβούν αρκετά βίαιες. Το κίνημα Occupy Wall Street πρέπει να είναι προετοιμασμένο επ’ αυτού και να εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους θα τις αντιμετωπίσει ή θα τις ανασχέσει. 

Αλλά η δεύτερη και μεγαλύτερη απειλή προέρχεται από την ίδια την επιτυχία του κινήματος. Καθώς αυτό συγκεντρώνει μεγαλύτερη υποστήριξη, διευρύνεται και το φάσμα των διαφορετικών απόψεων μεταξύ των ενεργών μελών του κινήματος. Το πρόβλημα έγκειται εδώ, όπως πάντα, στο πώς θα αποφύγουμε  αφενός τη Σκύλλα ενός άτεγκτου δογματισμού, οπότε θα συρρικνώνεται εξαιτίας της πολύ στενεμένης βάσης του, και αφετέρου τη Χάρυβδη της έλλειψης πολιτικής συνοχής λόγω της ευρύτητάς του. Δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή για τον τρόπο με τον οποίο το κίνημα θα καταφέρει να αποφύγει το ένα ή το άλλο άκρο.

Αναφορικά με το μέλλον, το κίνημα ενδέχεται να ενισχύεται ολοένα και περισσότερο. Μπορεί να καταφέρει δυο πράγματα: βραχυπρόθεσμα, να επηρεάσει την κυβερνητική πολιτική, στην κατεύθυνση της λήψης μέτρων που θα ανακουφίσουν τον έντονο πόνο των ανθρώπων· και, μακροπρόθεσμα, να επιφέρει ένα μετασχηματισμό στον τρόπο με τον οποίο μεγάλα τμήματα του αμερικάνικου πληθυσμού σκέφτονται σχετικά με τις πραγματικότητες της δομικής κρίσης του καπιταλισμού και τους σημαίνοντες γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς που λαμβάνουν χώρα εξαιτίας του ότι ζούμε σήμερα σε ένα πολυπολικό κόσμο.

Ακόμη και εάν το κίνημα Occupy Wall Street αρχίζει να εξασθενεί λόγω της εξάντλησης των μελών του ή της καταστολής, έχει ήδη επιτύχει και θα αφήσει μια κληρονομιά με διάρκεια, όπως ακριβώς έκαναν οι εξεγέρσεις του 1968. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν αλλάξει, και μάλιστα σε μια θετική κατεύθυνση. Όπως αναφέρει το ρητό, «Η Ρώμη δεν χτίστηκε μέσα σε μια μέρα». Ένα νέο και καλύτερο κοσμοσύστημα, οι νέες και καλύτερες ΗΠΑ, αποτελούν ένα καθήκον το οποίο απαιτεί διαδοχικές προσπάθειες από διαδοχικές γενιές. Εξάλλου, ένας άλλος κόσμος είναι πράγματι εφικτός (μολονότι όχι σίγουρος). Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Το Occupy Wall Street κάνει τη διαφορά, τη μεγάλη διαφορά.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ιμμάνουελ Βαλερστάιν και αναδημοσιεύεται σήμερα ταυτόχρονα σε Ενθέματα και το Red Notebook.

ΠΗΓΗ: 23 Οκτωβρίου 2011, http://www.rnbnet.gr/details.php?id=3506

* Ο Ιμμάνουελ Βάλλερσταϊν γεννήθηκε το 1930 στη Νέα Υόρκη. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης, απ` όπου και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα (1959). Στο ίδιο πανεπιστήμιο δίδαξε έως το 1971, ενώ από το 1976 έως το 1999 διετέλεσε επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Binghamton και, παράλληλα, διευθυντής του "Fernand Braudel", του διάσημου ερευνητικού κέντρου "για τη Μελέτη των Οικονομιών, των Ιστορικών Συστημάτων και των Πολιτισμών". Από το 2000 είναι επίτιμος καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Yale. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Βάλλερσταϊν εστιάζει την έρευνά του στα αφρικανικά κράτη, πριν και μετά την εποχή της αποικιοκρατίας.

Σύντομα, κρίνει ανεπαρκή την εξέταση ενός ή λίγων κρατών σε μία δεδομένη χρονική στιγμή και, έτσι, στρέφει τη μεθοδολογική του προσέγγιση στη μακρά διάρκεια και στην ευρύτητα του συνόλου. Το 1974 εκδίδει τον πρώτο τόμο του -προς το παρόν τρίτομου και υπό ολοκλήρωση- έργου του "The modern world system", το οποίο και θα τον καταστήσει κύριο ανανεωτή της νεομαρξιστικής σκέψης. Στην ίδια δεκαετία, και αφού έχει προηγουμένως συμμετάσχει ενεργά στο μεταρρυθμιστικό κίνημα της αμερικανικής πανεπιστημιακής κοινότητας του 1968, θα στρέψει, επιπλέον, το ενδιαφέρον του στη μελέτη των "αντισυστημικών" κινημάτων, όρος του οποίου η πατρότητα του ανήκει.

ΠΗΓΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ: http://www.perizitito.gr/persons.php?personid=29816

Για την Χρεωκοπία*

+ Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ’ εξεθέωναν οι προεστοί κ’ οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε «αθεώνουν» οι βουλευταί κ’ οι δήμαρχοι.

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν «φούρνους με καρβέλια», δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ’ τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, ον ήθελαν παρουσιάσουν.

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού…

 Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

* Από την εφημερίδα Ακρόπολη το 1896

ΠΗΓΗ:  Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011,  http://skopelos-news.blogspot.com/2011/10/blog-post_2009.html

Όχι στο Ναι των υποταγμένων – Ναι στο Όχι των γενναίων

Του Μίκη Θεοδωράκη

Το Όχι του 1940 είναι μία από τις ιερότερες παρακαταθήκες του ελληνικού έθνους. Ένα ιδεώδες που θα πρέπει να το σεβόμαστε, όχι μόνο με γιορτές και παράτες, αλλά με την καθημερινή μας στάση και συμπεριφορά και που κυρίως θα πρέπει να το σέβεται και να το τιμά με τη στάση της και κάθε της πράξη η εξουσία. Το Όχι είναι κανόνας ζωής για τους κοινούς θνητούς και μέτρο αξίας και εντιμότητας για τους αξιωματούχους. Κυρίως όταν πρόκειται για θέματα και περιπτώσεις που αφορούν την τιμή και τα συμφέροντα του λαού.

Όχι στην εξαπάτηση του λαού.

Όχι στο ψέμα και στη διαφθορά.

Όχι στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών.

Όχι στην παραβίαση του Συντάγματος.

Όχι στην εθελοντική παράδοση μέρους της εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους.

Όχι στην εξόντωση των εργαζομένων.

Όχι στην ερήμωση της χώρας.

Όχι στο πρόσφατο «Ναι σε όλα», που καθιστά τη χώρα υποτελή, αναγκασμένη να ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο.

Και τέλος,

Όχι στην προσβολή ενός ολόκληρου λαού. Γιατί προσβολή είναι το να τολμούν να του λένε «σε πήραμε από το 120% του ΑΕΠ και αφού σου αλλάξαμε τα φώτα, σε ρεζιλέψαμε στους ξένους, σε φτωχύναμε, σε διαλύσαμε και σε εξοντώσαμε ολοκληρωτικά, μετά είπαμε το Ναι στη Μέρκελ, γιατί υποτίθεται ότι θα μας βοηθήσει να σε οδηγήσουμε στο σημείο απ' όπου σε παραλάβαμε, δηλ. στο 120% του ΑΕΠ».

Δηλαδή σε βασανίζουμε δώδεκα ολόκληρα χρόνια (κι αν τελικά θα είναι δώδεκα), χωρίς κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν μέσα σ' αυτό το διάστημα καταφέρουν να μας ξεπουλήσουν και πάλι ολοκληρωτικά και να μας μεταβάλουν στο υπ' αριθμόν 1 προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ. Μας τύλιξαν μέσα σε ένα «Μηδενικό», για ποιο λόγο; Ασφαλώς αυτοί και τα αφεντικά τους θα γνωρίζουν το λόγο, όμως δεν μας τον λένε, με την ελπίδα ότι έως τότε θα μας έχουν μεταβάλει σε φυτά…

Όχι, κύριε Πρόεδρε, να ανέχεστε να μας κυβερνά και να δεσμεύει το μέλλον της χώρας μια ομολογουμένως κυβερνητική μειοψηφία. Και εάν ακόμα το Σύνταγμα, μετά την αναθεώρησή του από τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν σας δίνει το δικαίωμα να διαλύσετε τη Βουλή και να προκηρύξετε εκλογές, εν τούτοις έχετε το ηθικό – προσωπικό σας ανάστημα και λόγω του ανωτάτου αξιώματος που κατέχετε και λόγω της προσωπικής σας ιστορίας, να παρέμβετε για να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσας κυβέρνησης. Και στο κάτω κάτω, ως έσχατη λύση, υπάρχει πάντα ο έντιμος δρόμος της παραίτησης, που θα ήταν ένα ηχηρότατο ράπισμα στο πρόσωπο όλων αυτών που καταστρατηγούν το Σύνταγμα οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή της.

Πώς είναι δυνατόν να ζητούν οι σημερινοί κυβερνώντες να τους σεβαστεί ένας λαός που περιμένει το παράδειγμά τους, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους αρνούνται να εφαρμόσουν και να επιβάλουν το ζωτικό Όχι σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή και την τιμή του λαού και του έθνους; Όταν τον εμπαίζουν έχοντας καταντήσει αυτό το μεγάλο Όχι μια τυπική φιέστα, όταν η καθημερινή τους συμπεριφορά βρίσκεται σε μια συνεχή διάσταση μαζί του;

Σέβομαι τους θεσμούς, όταν και εκείνοι σέβονται τα ιερά και τα όσια του λαού αναγνωρίζοντάς τον – με πράξεις και όχι μόνο με λόγια – ως υπέρτατη αξία ανώτερη κι από τον ανώτατο αξιωματούχο. Και ο λαός θέλει ειδικά οι κυβερνήτες του να είναι πιστοί θεματοφύλακες της εθνικής τιμής και ακεραιότητας και όχι φορείς τού Ναι και της υποταγής που μας επιβάλλεται εδώ και δύο χρόνια. Όσοι δεν κατάλαβαν ακόμα ότι αυτοί είναι οι λόγοι που μας κατεβάζουν στους δρόμους, θα είναι άξιοι της τύχης τους.

Η οργή του λαού οφείλεται στο γεγονός ότι η στάση τους απέναντι στα συμφέροντα του λαού και του έθνους βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με το νόημα τού Όχι.

Εκείνοι τότε είπαν Όχι αψηφώντας τις θυσίες και το θάνατο. Αυτοί σήμερα υποτάσσονται με δειλία και ανικανότητα στο Ναι. Επομένως δεν έχουν σχέση με το Όχι του λαού των γενναίων αλλά εκφράζουν το Ναι των δειλών και των συμβιβασμένων.

Εκείνοι αρνήθηκαν να δώσουν έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό ελληνικής γης. Αυτοί τους προσφέρουν το σύνολο της εθνικής επικράτειας. Ανήκουν στο Ναι και όχι στο Όχι. Το Όχι ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Έλληνες.

Αθήνα, 29.10.2011, ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ"

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=322141

«Συνωστισμός» στις παρελάσεις

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Εκπομπές επαναλήψεις παλαιών είχαν για την Εθνική Επέτειο ως επί το πλείστον τα κανάλια – πού φράγκα, αλλά και πού ψυχή για να γυριστούν καινούργιες… Άλλωστε τα τουρκικά σήριαλ τίμησαν απ' τα εν λόγω κανάλια δεόντως την εθνική μας γιορτή με ολίγην από γερμανικές διαταγές στις ειδήσεις. Μια χαρά αχταρμάς το μενού!

Με κορυφαίο το ντόμπερμαν που την έχει δει στρατοδίκης να ζητά απ' τον κ. Δημαρά να «καταδικάσει», να «αποκηρύξει», να «δηλώσει» και στο τέλος να τον καταδικάζει ότι δεν «αποκήρυξε», δεν «δήλωσε», δεν δούλωσε…

Ντόμπερμαν χωρίς κατοχικές κουκούλες, έτσι φόρα παρτίδα απ' τις οθόνες μας, με το θράσος χιλίων πιθήκων… Δηλητηριώδης από καιρό τυγχάνει η πιπίλα που αναχαράζουν τα παπαγαλάκια και τα ντόμπερμαν της ενημέρωσης, ότι «δυσφημείται η χώρα» κάθε φορά που ξετυλίγονται κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στην επικράτεια (αν ακόμα αυτή η επικράτεια υπάρχει).

Δηλαδή, όταν γίνονται διαδηλώσεις στη Γερμανία, όπως η πρόσφατη στη Φρανκφούρτη εναντίον των Τραπεζών, δυσφημείται η Γερμανία; Οταν κατεβαίνουν εκατομμύρια Γάλλοι στους δρόμους για να υπερασπισθούν το ασφαλιστικό τους σύστημα, δυσφημείται η Γαλλία; «Αμαυρώνεται η εικόνα της… Γαλλίας στο εξωτερικό»;

Εχει αρχίσει να τρώει τα ψωμιά της η προπαγάνδα τους, κι όταν η προπαγάνδα τρώει το ψωμί της τζάμπα, χωρίς απτό αποτέλεσμα για τα αφεντικά, αλλοίμονο στους δούλους τους…

*****

Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται – μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.

Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.

Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης – και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.

Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή  χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή· που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).

Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.

Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν – μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία – έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»…  Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.

Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!

Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα…

Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι. Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή. Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.

Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες». Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.

Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.Χ.2011 stathis@enet.gr 

ΠΗΓΗ:   Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011, 

Είναι κάτι στιγμές…

Του Γιάννη Λαθήρα

Είναι κάτι στιγμές…. που σε κάνουνε να νοιώθεις άνθρωπος, δημιουργός των γεγονότων. Να γράφεις τα στιγμιότυπα των μεγάλων αφηγήσεων. Να λες πως δεν ξόδεψες έτσι στα χαμένα τη ζωή σου. Να λοιδορείς το φόβο. Να μετριέσαι με όλους αυτούς που θαύμασες, που τους έκανες πρότυπα στη ζωή σου. Να ζεις στις σκηνές από τα ντοκιμαντέρ του μέλλοντος…

Να γίνεσαι για μια μόνο φορά στη ζωή σου, εσύ ο βαμμένος Παοκτσής, ναι να γίνεσαι Ηρακλής! "τη ζωή μας κάνατε σαν τον Ηρακλή, θα μας στείλουν όλους στη Δ΄ εθνική".

Τέτοιες ήταν οι σημερινές απίστευτες στιγμές! Η Θεσσαλονίκη στα καλά της, ένας λαμπερός ήλιος, η ομορφιά στους δρόμους και το πλήθος να τραγουδά το: "πότε θα κάνει ξαστεριά" …σχεδόν είχε γίνει.!  "όχι στη νέα κατοχή, όλοι στους δρόμος για την ανατροπή"

Πραγματική γιορτή! ούτε θλιβερές παράτες, ούτε χιλιοπαιγμένο θέαμα, ούτε άγονη νοσταλγία μιας πάλαι ποτέ  ηρωικής εποχής

Να βλέπεις τους "επισήμους" ενός κόσμου που χάνεται, τους ακριβοπληρωμένους προέδρους της "δημοκρατίας" ποιάς δημοκρατίας; τους υπουργούς άμυνας, ποιάς άμυνας; να βάζουν την ουρά στα σκέλια και να αποχωρούν εκνευρισμένοι! "Παπούλια παραιτήσου και μη χαμογελάς, σε ξεπέρασε κι αυτός ο … Μεταξάς!"

Στημένη κάτω ακριβώς από την Γερμανική Πρεσβεία, εικόνα που έδινε παραστατικά το στίγμα της νέας εποχής,   η εξέδρα άδειασε σε λίγα λεπτά! Χαμός! Πανικός! ο φόβος πέρασε απέναντι…

Τη θέση τους στην εξέδρα να την παίρνει ένας λαός που παραληρούσε, ζητωκραύγαζε, αγκαλιάζονταν, φιλιά, χειραψίες, χαμόγελα, αναμνηστικές φωτογραφίες:  "ήμουν και εγώ  εκεί". Ο λαός έδινε παράσταση στις περίφημες καρέκλες των καρεκλοκένταυρων, χλεύαζε την εξουσία.

Ένας ανεπανάληπτος παππούς παρίστανε τον …  Παπούλια, μοίραζε ρουσφέτια στους περαστικούς….! άλλοι κάνανε τους βουλευτές, τους υπουργούς, τις κυρίες τους… Οι αστυνομικοί σε αμηχανία δεν ήξεραν τι γίνεται. Οι αρχηγοί τους μας φώναζαν με τα μικρά μας ονόματα και εκλιπαρούσαν να …. φύγουμε! τώρα που ήρθαμε; "Σκασμός. Σκασμός τώρα μιλάει ο λαός!" απαντούσαμε …

Κάτω από την πίεση των χιλιάδων λαού, οι κλούβες των λαομίσητων ΜΑΤ μετακινήθηκαν δεξιά -αριστερά ,σαν να άνοιγε η αυλαία να ξεπροβάλλει ο αληθινός πρωταγωνιστής: ο ΛΑΟΣ! "Σκασμός. Σκασμός παρέλαση θα κάνει τώρα ο λαός!

Αφήσαμε να περάσει μπροστά μια μπάντα και  ξεχυθήκαμε πίσω….! Με τον ήχο της μουσικής, τον Ηλία χαρούμενο όσο ποτέ να δίνει όλη του την ψυχή στο σύνθημα " "ή τώρα η ποτέ εξέγερση λαέ" κι ο τόνος να μπαίνει στο ΤΩΡΑ!

Ο κόσμος, μας επευφημούσε … αλλάξαμε σελίδα, ΜΠΟΡΟΥΜΕ είπαμε και εκείνο το γλυκό κορίτσι με τα μαλλιά σηκωμένα ψηλά με φίλησε και μου ψιθύρισε συγκινημένη! έρχεται η δική μας εποχή!

Λαθήρας Γιάννης, Θεσσαλονίκη  28 Οκτώβρη 20011

ΠΗΓΗ: 31-10-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=49240

Το ΟΧΙ και η τιμή προς νεκρούς και ζώντες

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η εφετινή επέτειος του ΟΧΙ σημαδεύτηκε από εκδηλώσεις αποδοκιμασίας της κυβέρνησης και του προέδρου της χώρας, αποδοκιμασίες που σχολιάστηκαν κατά ποικίλους τρόπους. Ως συνήθως η κριτική των αποδοκιμασιών είχε έντονο το χρώμα της κομματικής ή της πολιτικής προτίμησης των σχολιαστών με συνέπεια να χαθεί για μία ακόμη φορά η ουσία από την όποια ανάλυση. Θα επιχειρήσουμε προσέγγιση προς τα συμβάντα από διαφορετική από τη συνήθη οπτική γωνία.

Ξεκινούμε από τις αποδοκιμασίες κατά του προέδρου της δημοκρατίας. Μερίδα σχολιαστών θεώρησε αυτές ως προσβολή κατά θεσμού και μάλιστα του υψίστου, αυτού δηλαδή της δημοκρατίας. Βέβαια θεωρείται από πολλούς η «δημοκρατία» μας ως ο ύψιστος θεσμός, επειδή λησμονήσαμε τον Θεό και από θεσμούς δεν κατέχουμε. Εν πρώτοις είναι απαράδεκτο να ταυτίζεται ένα πρόσωπο που ασκεί εξουσία με τον θεσμό που στην ουσία μέσω αυτού καλείται να υπηρετήσει τον λαό. Ασκώ υπούργημα, πρωθυπούργημα, προεδρία σημαίνει υπηρετώ τον λαό. Ουδένα πρόσωπο είναι υπεράνω κριτικής. Η Εκκλησία έχει καθιερώσει το δικαίωμα του λαού να φωνάζει «άξιος» ή «ανάξιος» κατά τη χειροτονία επισκόπου. Βέβαια δεν είναι ασυνήθης η έκκληση προς τον Καίσαρα εκ μέρους της Ιεραρχίας, προκειμένου, με την παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης, να φιμωθούν οι φωνές διαμαρτυρίας, τις οποίες αυτή αναμένει σε περίπτωση σκανδαλώδους και προκλητικής εκλογής. Η αποδοκιμασία είναι δομικό στοιχείο της δημοκρατίας.

Υποστηρίχτηκε ακόμη ότι η αποδοκιμασία κατά την ευφρόσυνη ημέρα εορτασμού του τελευταίου για την Ελλάδα έπους συνιστά αμαύρωση της μνήμης των ηρώων που τιμούνται. Η άποψη ξεχειλίζει από υποκρισία. Τους νεκρούς έχουμε πάψει να τιμούμε από καιρό! Οι μαθητές μας σέρνονται στις παρελάσεις. Τα αγόρια αντιδρούν στην αγγαρεία με επίδειξη μαγκιάς και τα κορίτσια με επίδειξη προκλητικής μόδας έχοντας τις «ευλογίες» γονέων και εκπαιδευτικών. Κάποιοι, ίσως μεταξύ αυτών που προέβησαν στις αποδοκιμασίες, έχουν στοχοποιήσει από καιρό τις παρελάσεις ως κατάλοιπο δικτατορικών εξουσιών. Τέλος οι πολιτικοί με την «ξύλινη» γλώσσα τους ευτελίζουν τους ήρωες όταν με αρκετή δόση φλυαρίας τονίζουν τη λαμπρότητα της παρέλασης των φερέλπιδων εφήβων μας, το αξιόμαχο των ενόπλων μας δυνάμεων και την εθνική μας ομοψυχία. Δεν υπάρχει χειρότερος πολιτικός λόγος από αυτόν κατά τις επετείους.

Τονίστηκε από μερίδα δημοσιογράφων ότι την αναταραχή προκάλεσαν, μεταξύ άλλων, οπαδοί ολοκληρωτικών ιδεολογιών, οι οποίοι σε περιόδους κοινωνικών κρίσεων ιδιαιτέρως επωφελούνται. Η ανάλυση είναι ορθή, απουσιάζει η αναζήτηση των αιτίων της κρίσης. Τόνισαν αυτοί ακόμη, ευτυχώς σε χαμηλότερο από κάθε άλλη φορά τόνο, ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Στη δημοκρατία ίσως όχι, στη «δημοκρατία» μας όμως της εθνικής υποτέλειας, της εκποίησης του εθνικού πλούτου (οι όροι έθνος, εθνικός, πατρίδα, πατριώτης αρχίζουν δειλά δειλά να επαναχρησιμοποιούνται) και της ανατίναξης της εθνικής συνοχής με την κραυγαλέα κοινωνική αδικία μόνο αδιέξοδα υπάρχουν!                  

Κάποιοι έσπευσαν να παρατηρήσουν ότι η επίθεση κατά του προέδρου της δημοκρατίας της χώρας ήταν παντελώς άδικη, καθώς, όπως και ο ίδιος διαμαρτυρόμενος είπε, πολέμησε έφηβος ακόμη τον κατακτητή. Τιμούμε βέβαια τον πρόεδρο για τη στάση του κατά την κατοχή, πλην όμως δεν λησμονούμε το των προγόνων μας «συμφώνως προς το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται».  Ο πρόεδρος της χώρας γενόμενος δεκτός από την τότε πρόεδρο της Βουλής μετά την πρώτη του εκλογή άκουσε τα ακόλουθα άκρως θλιβερά λόγια: «Τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη. Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά ίσως και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των καθιερωμένων και, πάντως, η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης». Τότε ουδόλως αντέδρασαν τόσο αυτός όσο και σύσσωμος ο πολιτικός, συνδικαλιστικός και διανόησης κόσμος! Αν η πρόεδρος της Βουλής τόνιζε ευθέως ότι πρέπει να αποδεχθούμε μείωση μισθών και συντάξεων θα γινόταν «χαμός» κυρίως από αυτούς που σήμερα διαμαρτύρονται. Γιατί, πρέπει να τονίσουμε, ότι σερνόμενοι από ιδεολογίες που θεοποιούν τον οικονομικό παράγοντα έχουμε ξεπουλήσει λίγο ή πολύ όλοι μας την πατρίδα και την εθνική αξιοπρέπεια και έχουμε μετατραπεί σε καταναλωτικά όντα, τα οποία ενοχλούνται μόνο όταν οι κρατούντες λαμβάνουν μέτρα που μειώνουν την αγοραστική μας δύναμη.

Η πλατειά κάλυψη των επεισοδίων δεν επέτρεψε να στρέψουμε την προσοχή μας στην εκδήλωση διαμαρτυρίας των μαθητών Γυμνασίων και Λυκείων. Αυτοί στο σύνολό τους σε όλη τη χώρα αποδοκίμασαν τους επισήμους, τους πολιτικούς κατά βάση, αρνούμενοι να στρέψουν το κεφάλι τους τιμητικά προς το μέρος τους ή, ακόμη πιο σκληρό, στρέφοντάς το προς την άλλη κατεύθυνση. Ίσως από κάποιους να ήταν εκδήλωση μαγκιάς με διαφορετικό τρόπο. Ίσως κάποιοι να «δασκαλεύτηκαν» από γονείς ή εκπαιδευτικούς. Χωρίς αμφιβολία κάποιοι αντέδρασαν ζώντας καθημερινά το δράμα της οικογενειακής τους ανέχειας. Δεν ισχυριζόμαστε ότι οι νέοι μας με τον τρόπο αυτόν τίμησαν τους νεκρούς, τους οποίους από δεκαετίες, εξ αιτίας της συμφοριασμένης εκπαίδευσης αγνοούν! Τονίζουμε ιδιαίτερα ότι κάποιοι μαθητές παρέλασαν για να διαμαρτυρηθούν επειδή το αρμόδιο υπουργείο με εγκύκλιό του ζήτησε να μην χαθούν ώρες για την ετοιμασία προς παρέλαση λόγω των απωλειών διδακτικών ωρών με τις καταλήψεις που κατέστησαν πλέον θεσμός.  Όποιο και αν ήταν το κίνητρο της διαμαρτυρίας, η διαμαρτυρία αυτή καθ’ εαυτή αποτελεί την πλέον αναμφισβήτητη δημοσκόπηση των αισθημάτων από τα οποία διακατέχεται η νέα γενιά εξ αιτίας των αδιεξόδων και μόνο αδιεξόδων που έχουμε ορθώσει γύρω της. Είναι αναμφισβήτητο ότι ενήργησαν, ώστε να αποδοκιμάσουν τους κυρίως υπευθύνους για το κατάντημα της Παιδείας μας και της Πατρίδας μας! Ασφαλώς το μήνυμα δεν φάνηκε να έχει αποδέκτη. Τουλάχιστον όμως απαλλαγήκαμε εφέτος από την «ξύλινη» γλώσσα των δηλώσεων με στόχο δήθεν την εθνική ανάταση. Το ότι καταρρέουμε, άραγε θα το αντιληφθούμε;

Οργή και μούτζα που σας έλαχε!

Του Γιώργου Μάλφα*

Ολοφύρεται και αλυχτά ο δωσιλογικός εσμός του Μνημονίου για το φετινό «βέβηλο» εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου! Για την «προσβολή» του Προέδρου της Δημοκρατίας, των συμβόλων του έθνους, της μνήμης των αγωνιστών, της εθνικής ομοψυχίας. Για τις παρελάσεις που «ματαιώθηκαν», για τους «επισήμους» που εκδιώχθηκαν, για τους κυρίους ανδρείκελα και τις ερίτιμες κυρίες  που τους διαλύσαμε τη φιέστα, μέρα τέτοια, ιερή και ηλιόλουστη!

Ανέμεναν αντιδράσεις, αλλά όχι τέτοιας πρωτόγνωρης έκτασης και έντασης. Κατανοητή η έκπληξή τους, αλλιώς μας είχαν μάθει… Η κρίση «θα μας αλλάξει» μας έλεγαν καιρό τώρα, υπαινικτικά, σχεδόν απειλητικά. Όντως, ξεχάστε ό,τι ξέρατε!

Φοβήθηκαν, έχασαν τον έλεγχο, τρομοκρατήθηκαν. Στα μάτια, τα λόγια και τις χειρονομίες τους διέκρινες τον πανικό, τον αληθινό εαυτό τους. Δίχως προσχήματα, ρητορικούς ελιγμούς και ευγένεια που θα επέβαλε η θεσμική τους ιδιότητα, η αγωγή από «καλό» σπίτι. Έτσι εξηγείται η έκρηξη θυμού που ακολούθησε, οι οργίλες αντιδράσεις, η αργυρώνητη κατασυκοφάντηση των δημοσιολογούντων, η κομματική ομοβροντία καταγγελτικών ανακοινώσεων για την πάνδημη ανταρσία, το αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού μας σε όλη τη χώρα!

Αίφνης, μετά το πρώτο σοκ, τις αμήχανες αντιδράσεις και τα επιπόλαια σχόλια, ο κυρίαρχος αστισμός συνήλθε. Παρέκαμψε προσώρας τις επιμέρους διαφορές που τον διατρέχουν. Ξεχείλισε η ευαισθησία του  για τους θεσμούς, το έθνος, τη μέρα… Σε ελάχιστο χρόνο, όλο το φάσμα των εγχώριων ελίτ συνασπίστηκε, ανασυγκροτήθηκε σε ενιαίο μέτωπο. Επέβαλε την αναγκαία «εθνική ομοφωνία»,  τον «εθνικό κανόνα» που θα μετρούσε στο εξής τη φιλοπατρία και τη δημοκρατικότητά μας…

Πρώτος τη τάξει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας· στην αναιδή και προκλητική εξύβριση μιας δράκας πολιτών επέδειξε ασυγχώρητη για το κύρος του θεσμού και την προσωπικότητά του παρόρμηση.

Σεβαστέ μας Πρόεδρε, ο ελληνικός λαός τιμά το αντιστασιακό σας παρελθόν, αυτό της ηλικίας των… «δεκαπέντε» σας χρόνων. Δεν αποτελεί όμως αυτό τεκμήριο και άλλοθι τελεσίδικης ιστορικής καταξίωσης. Τα στερνά τιμούν τα πρώτα! Και σε κάθε περίπτωση, ο λαός μας ξέρετε, δυσκολεύεται να ξεχάσει την πλούσια πολυετή κομματική σας προϋπηρεσία. Ούτε βεβαίως προτίθεται να αμνηστεύσει τη σιωπή και τις υπογραφές σας των τελευταίων δύο χρόνων. Το «δάκρυ» σας, για το οποίο τόσα υπερφίαλα και τηλεδραματικά ειπώθηκαν (αλλά ποτέ δεν είδαμε), θα μας συγκλόνιζε σπαρακτικά, αν έτρεχε για την εξαθλίωση του λαού, για το ξεπούλημα της πατρίδας. Όχι μόνο για την προσβολή της προσώπου σας…

Ο κατ’ ευφημισμόν πρωθυπουργός της χώρας – προτεκτοράτου εξέφρασε τη λύπη του για τα γεγονότα. Δεν μας συγκίνησε καθόλου. Επεσήμανε τον «κίνδυνο υπονόμευσης των δημοκρατικών θεσμών». Δεν μας έπεισε, αλλά δε φαίνεται να τον ενδιαφέρει. Το κουρελιασμένο Σύνταγμα, η κραυγαλέα αναντιστοιχία κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης και λαϊκού αισθήματος, το αβυσσαλέο έλλειμμα πολιτικής νομιμοποίησης, … ασήμαντες λεπτομέρειες γι’ αυτόν που, αν δεν ολοκληρώσει το σχέδιο «σωτηρίας» της πατρίδας, δεν πρόκειται να την εγκαταλείψει. Δεν θα προλάβει!

 Σε πλήρη στοίχιση και ο εν αναμονή πρωθυπουργός, η εναλλακτική εφεδρεία του ίδιου φαύλου συστήματος, η ασυμβίβαστη «πατριωτική» εκδοχή  εναλλαγής και διαιώνισης του κατεστημένου της εξουσίας. Θορυβήθηκε από τις «ολέθριες αντιδράσεις» του κόσμου παραγνωρίζοντας το αυτονόητο: οι «ολέθριες πολιτικές» ολέθρια ανατρέπονται! Η αντιμνημονιακή ρητορεία εξαντλήθηκε άδοξα και μαζί της και οι ψευδαισθήσεις. Ποιος τον πιστεύει;

 Ελεεινότερη από κάθε άποψη η μοίρα και η τακτική των υπολοίπων «μικρών», των παραπληρωμάτων της εξουσίας  και της συναλλαγής. Δεξιά και αριστερά υποζύγια, δεξαμενές κοινωνικής απογοήτευσης που  αρδεύουν μικρομεγαλισμούς φιλόδοξων ατόμων. Εκλιπαρούν οι αξιοθρήνητοι για συνδιαχείριση. Χαμαιλεοντισμός,  διγλωσσία και μισόλογα. Οικτρά καταγέλαστοι! 

Πρωτοπόρος ο δεξιοτέχνης του πολιτικού αριβισμού και τα πνευματικά έκγονα του δωσιλογισμού και της συνθηκολόγησης (που ψήφισαν αναφανδόν το Μνημόνιο) έσπευσαν αμέσως να δηλώσουν την αγανάκτησή τους για τα «έκτροπα», την υπακοή και τη νομιμοφροσύνη τους. Αδικαιολογήτως απόντες(!) από τις φετινές παρελάσεις οι ατζέντηδες του «ελλαδεμπορίου», κινδυνολογούν και απειλούν. Στις χιλιάδες χιλιάδων Έλληνες που σήκωσαν ανάστημα, βλέπουν «αριστεριστές», «αντιεξουσιαστές», και «πρόβες τζενεράλε για τα χειρότερα». Τα φοβούνται πολύ και όχι άδικα…

Η άλλη, η επίσημη αγαπημένη των εκδοτικών συγκροτημάτων και αδημονούσα ιέρεια της Συμμαχίας των «προθύμων», διάλεξε τη … μέρα να μας διδάξει αξιοπρέπεια παραφράζοντας τον ποιητή. Ευτελίζοντας την τιμή της χώρας και των κατοίκων της. Αποτιμώντας την αξία τους σε συνθήκες επιβαλλόμενου ξεπουλήματος, σκανδαλώδους εκποίησης των πάντων σε τιμή ευκαιρίας. Δεν γνωρίζει άλλον τρόπο…

Αποκαλυπτική μέσα στην υποκρισία της, τέλος, η δημοκρατική Αριστερά της κομψότητας και των καλών τρόπων. Εγγράμματη και διαφωτισμένη, μετριοπαθής και καλλιεργημένη, χρόνια τώρα καλλιεργούσε τον πιο ύπουλο εθνομηδενισμό. Λοιδορούσε εργολαβικά καθετί που θύμιζε πατρίδα, λαϊκή ταυτότητα, παράδοση, ιδιοπροσωπία ελληνική. Ευρωπαΐζουσα αδιακρίτως, πολυπολιτισμικά χαρούμενη και αντιμιλιταριστική από άποψη, φέτος… ενοχλήθηκε από την παρεμπόδιση των παρελάσεων (sic) οι οποίες μέχρι χθες της προκαλούσαν αφόρητη απέχθεια. Από τότε που τους θυμάμαι απαιτούσαν μανιωδώς την κατάργησή τους. Όσο για το έπος του ’40, είναι χαρακτηριστικό ότι τους έθελγε κυρίως το «αντιπολεμικό»(!) μήνυμα της θυσίας των αγωνιστών μας, στις παγωμένες ακρώρειες της Πίνδου. Αν, πάντως, με τόση άνεση παρακάμπτεις τις αρχές σου για μερικά πειστήρια θεσμικής επιβεβαίωσης, τότε καλύτερα να περάσεις απευθείας απέναντι, με τους άλλους…

Το ανάλογο ισχύει και για τους περιώνυμους δημάρχους της «μεγάλης ανατροπής»: αυτόν της Αθήνας, που επισείει την απειλή απόλυσης στα μέλη της μπάντας του Δήμου επειδή φόρεσαν μαύρα περιβραχιόνια. Και τον άλλον, της Θεσσαλονίκης, του οποίου ο αδάπανος αντικομορφισμός εκφυλίζεται παταγωδώς. «Η δικτατορία της μειοψηφίας αμαύρωσε την ημέρα» αποφάνθηκε συγκλονισμένος!

Απέναντι σ’ όλους αυτούς, ο λαός μας τόλμησε! Αψήφησε τυπολατρικά πρωτόκολλα, εθιμοτυπικούς καθωσπρεπισμούς και ηλίθιες ενστάσεις. Νίκησε κατά κράτος τη μοιρολατρία και το φόβο που σκορπάτε σε τόνους κάθε βράδυ αχρεία παπαγαλάκια! Οι «φασίζουσες μειοψηφίες» που στιγματίζατε όλη τη μέρα με το αζημίωτο, ήταν οι χιλιάδες των χιλιάδων Έλληνες και Ελληνίδες που ξεχύθηκαν αυθόρμητα σε δρόμους και πλατείες της υπόδουλης πατρίδας για να γιορτάσουν την επέτειο του «ΟΧΙ» με τον τρόπο που του άξιζε. «Αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της γιορτής», σας βροντοφώναζε από νωρίς το αειθαλές σύμβολο Αντίστασης, ο Μανώλης Γλέζος. Εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική χειραφέτηση αδιαχώριστα συναρθρωμένες, στο ύψος των περιστάσεων. Εσείς όμως κλαυθμυρίζατε υποκριτικά, μεμψιμοιρούσατε για την «κηλίδωση» του θεσμού των παρελάσεων που μόνο ηδονοβλεπτικά σας απασχολούσαν μέχρι πρότινος… Έτσι, οι εκφυλισμένες  παρελάσεις ξαναγεννήθηκαν από τον ίδιο το λαό, κατά τρόπο υποδειγματικό, με συμμετοχή μαζική, πάθος και παλμό. Ενθουσιασμό πρωτόφαντο. Παραλήρημα χαράς και ανακούφισης δίχως προηγούμενο.  Αυτό που ποτέ δεν περιμένατε να γίνει, έγινε! Νιώθετε την ανάσα μας;

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία οριακές. Στιγμές απολύτως τραγικές. Σαν αυτές που ζούμε, κρίσιμες. Τότε, τα υποκείμενα της ιστορίας, οι λαοί, καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στον εξανδραποδισμό και την ελευθερία τους. Η διακινδύνευση ακραία, τα διλήμματα αμείλικτα. Η διαιρετική τομή αναπόδραστα διχαστική. Δίχως αστερίσκους, υστερόγραφα, και επιφυλάξεις. Πολύ μεταγενέστερα η ιστορία και οι επιγενόμενοι θα αποφανθούν για την αλήθεια των επιλογών, για την αξία των έργων. Έτσι γινόταν πάντοτε.

Ένας μαθητής  στη Λάρισα  αποφάσισε ήδη, χωρίς ενδοιασμούς. Στο φως της μέρας, δίχως κουκούλα, μπροστά στους «επισήμους». Με μια μούτζα τολμηρή και μεγαλειώδη, στη διάρκεια της παρέλασης, μας έδειξε κάτι αλλά δεν μας εξήγησε το γιατί… Μας άφησε μάλλον, να το καταλάβουμε, κατά το μέτρο των δυνατοτήτων και των αντοχών μας. Αγόρι μου σε ζηλεύω! Κάθε φορά που μιλώ στην τάξη για χούντα, κατοχή κι αντίσταση φοβάμαι την απόλυση…

Την ίδια ώρα, η Υπουργός Παιδείας, αθεράπευτα εγκλωβισμένη σε μια αψεγάδιαστη και φίλαυτη κομψότητα, με γυρισμένα τα νώτα της στο καντήλι του Άγνωστου Στρατιώτη, τραγικά μόνη πάνω σε μια εξέδρα και περιστοιχισμένη από διμοιρίες των ΜΑΤ, «τιμούσε» με τον τρόπο της την Αντίσταση. Αρνούνταν πεισματικά την πραγματικότητα που ξεδιπλώνονταν μπροστά της. Τα δεκαπεντάχρονα παιδιά μας που της γύριζαν την πλάτη… Αντιλαμβάνονταν τα πάντα… Έκανε την επιλογή της!

Και ’μείς τη δική μας.

Πάτρα, 29 Οκτωβρίου 2011

Υ. γ.  Διαμαντάκι ανυπότακτου φρονήματος, αυτό που φοβούνται… http://www.youtube.com/watch?v=yIa4PQvfmaU

* O Γιώργος Μάλφας είναι  θεολόγος καθηγητής – (malfasg@gmail.com)

ΟΧΙ   ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΟΥ 1940 – ΟΧΙ  ΣΤΗ   ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ 2011

Από το ΕΑΜ*

Το ΟΧΙ στο φασισμό τον Οκτώβρη του 1940 φυσικά και δεν χωράει στην εικόνα ενός στιγμιαίου εθνικιστικού παροξυσμού που σκόπιμα εξέπεμψε το φασιστικό καθεστώς Μεταξά από αδυναμία και ιδιοτέλεια.

Όπως απέδειξε και η συνέχεια από τότε μέχρι σήμερα, με το ΟΧΙ τον Οκτώβρη του 1940, ο λαός άνοιγε μια νέα σελίδα στην ιστορία του. Αυτή της εθνικής χειραφέτησης του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού από την ΞΕΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ και ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ που τον δυνάστευε και τον στιγμάτιζε από την συγκρότηση του το 1828.

                                          ‘‘ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ-ΠΡΟΟΔΟΣ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ’’

Σε αυτό το ΟΧΙ οι γενιές του’40 ενώθηκαν με τις γενιές του 2011 με την πάνδημη και σε πανεθνική κλίμακα αυθόρμητη κινητοποίηση του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας.

 Αυτό το ΟΧΙ τίμησαν και αναστύλωσαν στη θέση του, οι μυριάδες λαού και νεολαίας και στη πιο μικρή κωμόπολη και χωριό της χώρας.

Αποκατάστησαν στις εξέδρες των επισήμων τους πραγματικούς εκπροσώπους του ΟΧΙ, τους μαχητές του αλβανικού μετώπου, της αντίστασης της κατοχής και των μετέπειτα αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, την Ηλέκτρα, το Σουκατζίδη, το Μπελογιάννη, το Λαμπράκη, τον Πέτρουλα, τους νεκρούς του Πολυτεχνείου…..!

Οι γενιές του ΟΧΙ τον Οκτώβρη του 2011 αποκατάστησαν έτσι και την ιστορική υποχρέωση τους στις γενιές του ΟΧΙ του 1940, αποδεικνύοντας  και έμπρακτα γιατί το ΟΧΙ του 1940 δεν ήταν του Μεταξικού φασισμού αλλά του δημοκρατικού λαού.

κ. Παπαρήγα δεν ήταν οι προβοκάτορες και οι χαφιέδες που έβαλαν την σφραγίδα τους στο ΟΧΙ του 2011. Ξεχωρίστε επιτέλους, έστω και τυπικά από τα κυβερνητικά ανδρείκελα, τους θλιβερούς Σαμαράδες, τους Καψήδες και τους Πρετεντέρηδες εκπροσώπους των συμφερόντων και της εξουσίας τους.

Οι κίνδυνοι για τη δημοκρατία, το λαϊκό κίνημα, την εργατική τάξη και την χώρα βρίσκονται στους φασιστικούς θύλακες που με την ανοχή, την συναίνεση και την κάλυψη του θλιβερού εξουσιαστικού συστήματος προωθούν δυναμικά την κοινωνικοπολιτική τους νομιμοποίηση και την θεσμική τους υπόσταση.

Είναι οι οργανώσεις με τους ουλαμούς στρατιωτικής δομής και οργάνωσης, που «κατάλαβαν» το πεντάγωνο και το σύνταγμα, που παρελαύνουν μπροστά σε δημάρχους πολιτικούς και πολιτειακούς επισήμους σε στρατιωτικούς σχηματισμούς με οπλισμό και παραφρασμένα απριλιανά συνθήματα.

 Απέναντι και σε αυτούς στάθηκαν οι εκατοντάδες χιλιάδες του δημοκρατικού λαού στο ΟΧΙ του Οκτώβρη του 2011. Με αυτό το λαό όφειλε να συμπορεύεται και κάθε προοδευτική δημοκρατική πολιτική δύναμη.   

30-Οκτώβρη 2011

* ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ – ΕΑΜ, eamgr.wordpress.com