Οι απατεώνες των ελίτ και η ανάγκη για παλλαϊκό μέτωπο

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Οι δυο χούντες που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο, δηλαδή η εσωτερική κοινοβουλευτική χούντα και η υπερεθνική ελίτ/χούντα (όπως αυτή εκφράζεται στη χώρα μας με την τρόικα), κατέφυγαν, τις τελευταίες μέρες, σε ένα όργιο εξαπάτησης για να περάσουν την αποικιοκρατική «δανειακή σύμβαση» της 26ης Οκτωβρίου.

Δηλαδή, την ελεγχόμενη από την τρόικα πτώχευση, η οποία καταργεί κάθε υπόλειμμα οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας της χώρας, μετατρέποντάς την και τυπικά σε προτεκτοράτο,1 ενώ καταδικάζει τα λαϊκά στρώματα σε μια πρωτόγνωρη φτώχεια, όμοια της οποίας γνώρισαν μόνο σε μια άλλη κατοχή, στη διάρκεια του πολέμου!

Έτσι, με το πρόσχημα του δήθεν δημοψηφίσματος, όχι μόνο δόθηκε ευκαιρία στην υπερεθνική χούντα να δείξει καθαρά ποιος είναι το αφεντικό μας, όταν π.χ. με τελεσίγραφα και με ιταμό ύφος ο Γαλλοσιωνιστής εγκληματίας πολέμου Σαρκοζί και η Μέρκελ «απειλούσαν» να μας κόψουν την προσεχή δόση εάν δεν δεχόμασταν ασυζητητί τη σύμβαση αυτή, αλλά και δόθηκε η αφορμή (και μόνο!) στο άλλο κόμμα εξουσίας, τη Ν.Δ., να αφήσει τις ψευτο-αντιρρήσεις του για τα Μνημόνια και να προσχωρήσει ουσιαστικά στην κοινοβουλευτική χούντα, η οποία τώρα περιλαμβάνει όλο το πολιτικό φάσμα της εξουσίας.

Έτσι, μέσα σε ένα πρωτόγνωρο όργιο ασύστολης ψευδολογίας και διαστρεβλώσεων, ο «άνθρωπός (τους) στην Αθήνα» και ο εξίσου απατεώνας πολιτικάντης που παριστάνει τον υπ. Οικονομικών δεν δίστασαν να βαφτίσουν την παράδοση κάθε εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας, που καμιά άλλη κυβέρνηση στην Ιστορία δεν έκανε χωρίς να έχει προηγηθεί στρατιωτική καταστροφή, ως… εθελοντική (δήθεν για να αποφευχθεί η δραματοποίηση των επισκέψεων της τρόικας)! Και αυτό, ενώ βέβαια είναι γνωστό ότι αυτός ήταν απαραίτητος όρος για τη «σωτηρία» μας, δηλαδή την ελεγχόμενη χρεοκοπία που απλά στοχεύει στο να περισώσουν οι ιδιωτικοί δανειστές αυτά που μπορούν να αρπάξουν σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Ετσι, ξέροντας ότι οι αγορές έχουν ήδη υποτιμήσει σε κάτω από το μισό την αξία των ελληνικών ομολόγων στα χέρια τους, μας… χάρισαν ανάλογο «κούρεμα» του χρέους, αφού όμως είχαν πάρει απόλυτες εγγυήσεις για το υπόλοιπο της αξίας των νέων ομολόγων που θα ανταλλάξουν με τα παλιά! Φυσικά, με το αζημίωτο πάλι, αφού η σύμβαση υποχρεώνει τους δωσίλογους της κοινοβουλευτικής μας χούντας να ξεπουλήσουν (δυνητικά στους ίδιους!) τον κοινωνικό μας πλούτο (που, σήμερα, διατίθεται σε εξευτελιστικές τιμές), ενώ έχουν ήδη εξασφαλίσει συνθήκες κινεζοποίησης της εργασίας για τις μελλοντικές «επενδύσεις» τους.

Όλη αυτή η ληστεία γίνεται βέβαια χωρίς την παραμικρή λαϊκή έγκριση, όπως κανένας δεν ρώτησε το λαό στη «δημοκρατία» μας για την ένταξή μας στην Ε.Ε. και, στη συνέχεια, στην ευρωζώνη, την οποία τα λαϊκά στρώματα πληρώνουν τόσο ακριβά σήμερα – ενώ τα «παιδιά του Πολυτεχνείου» στην εξουσία την ονομάζουν «κεκτημένο» και, μαζί με την υπερεθνική χούντα, επικαλούνται την έξοδο από αυτή σαν μπαμπούλα!

Όμως, η εσωτερική αυτή κατοχή δεν στηρίζεται μόνο στις ψήφους 150 τόσων επαγγελματιών πολιτικάντηδων, που «θα πούλαγαν και τη μάνα τους» για να μη χάσουν το επικερδές βουλευτιλίκι, ούτε απλά στην υποστήριξη της υπερεθνικής χούντας/ελίτ στην Ε.Ε. και της δικής μας οικονομικής ελίτ. Βασίζεται επίσης στην άμεση στήριξη (παρά τη ρητορική τους για ψηφοθηρικούς λόγους) της Ν.Δ., του ΛΑΟΣ, της Δημοκρατικής Συμμαχίας και της Δημοκρατικής Αριστεράς, που προτιμούν να φτωχοποιήσουν το λαό για να παραμείνουμε στην Ε.Ε./ευρωζώνη, και υιοθετούν επίσης όλες τις «θεσμικές αλλαγές» που απαιτούν οι ελίτ: για την «απελευθέρωση» των αγορών (ώστε να μπορούν να τις αλώσουν οι ξένες εταιρείες), για το πετσόκομμα του δημόσιου τομέα και των κοινωνικών δαπανών (ώστε να εισβάλλουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις), καθώς και για το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου. Και φυσικά η χούντα διαθέτει τον εσωτερικό στρατό κατοχής (ΜΑΤ), που στην ανάγκη μπορεί να ενισχυθεί και από έναν εξωτερικό στρατό κατοχής (ευρω-στρατοχωροφυλακή).

Τέλος, η χούντα αυτή εξακολουθεί να υπάρχει, παρά την ογκούμενη λαϊκή αγανάκτηση εναντίον της, που πήρε μεγαλειώδεις διαστάσεις τελευταία, διότι σημαντικό τμήμα της Αριστεράς μας (ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.) δεν θέτει θέμα εξόδου από την Ε.Ε./ευρωζώνη, δυσχεραίνοντας έτσι τη δημιουργία ενός παλλαϊκού μετώπου εθνικο-κοινωνικής απελευθέρωσης ενάντια στις δύο χούντες.

Ετσι, από τη μια μεριά, υποστηρίζει ανοησίες όπως της λογιστικής διαχείρισης του χρέους, ώστε να επιτύχουμε σημαντικό «κούρεμά» του (που ήδη το έκαναν οι ελίτ από μόνες τους, όπως είχαμε προβλέψει!) και, από την άλλη, διάφοροι «μαρξιστές» οικονομολόγοι2 στον ίδιο χώρο θεωρούν ανάθεμα την έξοδο από το ευρώ, τη στιγμή μάλιστα που σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν κανένας διεθνής, ανεξάρτητος (από ερευνητικά κονδύλια της Ε.Ε. κ.λπ.) οικονομολόγος που να συζητάει καν την περίπτωση αποτροπής τής συνεχώς επιδεινούμενης κρίσης, χωρίς την αναγκαία (αλλά όχι και επαρκή) έξοδο από την ευρωζώνη. Όμως για το θέμα του μετώπου, θα πρέπει να επανέλθουμε.

1. Τ. Φωτόπουλος, Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ (Γόρδιος, Νοέμ. 2010)

2. Βλ. π.χ. Κ. Βεργόπουλο, Γ. Μηλιό και, τελευταίο παράδειγμα, Γ. Σταθάκη, «Ε», 26/10/2011

* http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/ 

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=323387

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ:

Το μεγάλο παιχνίδι, το σκάκι με το διάβολο, ευρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, ενώ προηγούνται καθαρά οι Η.Π.Α. – με κριτήριο την πρόσφατη απόφαση των G20, η οποία επιτρέπει στο ΔΝΤ τον πλήρη και αποκλειστικό έλεγχο της ζώνης του Ευρώ – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι Περαιτέρω, όταν ένα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης ευρίσκεται αντιμέτωπο με μία οικονομική κρίση, έχει περιορισμένες δυνατότητες να χρησιμοποιήσει τα εθνικά του όπλα (ελλείμματα) για «αντικυκλικά δημοσιονομικά μέτρα», με στόχο την καταπολέμηση της ύφεσης και τη σταθεροποίηση της τοπικής του οικονομίας – επειδή η κυβέρνηση του δυσκολεύεται να εκδίδει ομόλογα με λογικά επιτόκια, με τα οποία θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τα μέτρα στήριξης της οικονομίας της (αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, επιδοτήσεις στην παραγωγή κλπ.).

Ακόμη και όταν είναι απολύτως υγιής ο ιδιωτικός τομέας του, όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί, στο παράδειγμα της Ελλάδας (άρθρο μας), όπου οι τράπεζες της χρωστούν μόλις 22% του ΑΕΠ, έναντι 689% της Ιρλανδίας, το κράτος αδυνατεί να αντιστρέψει την τάση:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: MM (IMF), Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Τα γερμανικά νοικοκυριά είναι χρεωμένα κατά μέσον όρο με 13.800 €, τα ελληνικά με 10.200 € και τα ιρλανδικά με 30.200 € (πηγή: Creditreform Γερμανίας).  Πρόκειται λοιπόν για ένα τεράστιο πλεονέκτημα της Ελλάδας, το οποίο δεν μπορεί δυστυχώς να χειριστεί σωστά η κυβέρνηση. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει πόσο ικανοί είναι οι Έλληνες, μοναδικό πρόβλημα των οποίων είναι η διεφθαρμένη, ανίκανη και ανεπαρκής Πολιτική τους. Επομένως, αναγκάζεται να ακολουθήσει μία πολιτική λιτότητας, η οποία προκαλεί ύφεση και στασιμοπληθωρισμό – με αποτέλεσμα να έρχεται αντιμέτωπο τόσο με αυξανόμενη ανεργία, όσο και με λιγότερα έσοδα. Κατ’ επακόλουθο, αυξάνονται τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του, τα οποία προκαλούν αύξηση των δημοσίων χρεών, με αποτέλεσμα να δανείζεται με συνεχώς υψηλότερα επιτόκια, τα οποία με τη σειρά τους αυξάνουν ξανά τα ελλείμματα και τα χρέη (φαύλος κύκλος ελλειμμάτων-τόκων-χρεών). Παράλληλα, το τραπεζικό σύστημα του αντιμετωπίζει επίσης προβλήματα, κυρίως επειδή παραδοσιακά κατέχει ομόλογα του δημοσίου, τα οποία πρέπει συνεχώς να καταγράφει με μικρότερες αξίες στους Ισολογισμούς του, επειδή μειώνονται οι τιμές τους. Αναγκάζεται λοιπόν να δανείζει λιγότερα στις επιχειρήσεις, με υψηλότερα επιτόκια, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο την ανταγωνιστικότητα τους – η οποία υποφέρει παράλληλα από την ύφεση (μειώσεις τζίρων, κερδών κλπ.). Έτσι τόσο το κράτος, όσο και οι επιχειρήσεις του, καθώς επίσης οι καταναλωτές, εισέρχονται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο, ο οποίος είναι σχεδόν αδύνατον να αντιμετωπισθεί με επιτυχία – ακόμη και από ένα πάμπλουτο, πολλαπλά προικισμένο κράτος, όπως είναι η Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, επειδή όλες οι χώρες της Ευρωζώνης είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους (η μία χρωστάει στην άλλη, όπως συμβαίνει τόσο με τις τράπεζες, όσο και με τις επιχειρήσεις), αποτελώντας ουσιαστικά συγκοινωνούντα δοχεία, η κρίση δεν αργεί να επεκταθεί – κατ’ αρχή στις αδύναμες οικονομίες και στη συνέχεια σε όλες τις άλλες.   

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Με κριτήριο την παραπάνω μικρή ανάλυση των «δομικών» προβλημάτων της Ευρωζώνης είναι εμφανές ότι, δεν υπάρχουν κανενός είδους θεσμοί και μηχανισμοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σταθεροποιητικά στα δημόσια οικονομικά μίας χώρας που αντιμετωπίζει κρίση  – έτσι ώστε να την προστατέψουν από τις μανιοκαταθλιπτικές αγορές, οι οποίες από τα φύση τους ταλαντεύονται μεταξύ μίας αδικαιολόγητης ευφορίας και ενός υπερβολικού πανικού. Πόσο μάλλον όταν οι αγορές, στα πλαίσια μία αυτοεκπληρούμενης προφητείας (για παράδειγμα, εάν είναι πεπεισμένες ότι μία χώρα θα χρεοκοπήσει, παύουν να την δανείζουν, οπότε πράγματι χρεοκοπεί), προκαλούν συνήθως μεγάλες κρίσεις ρευστότητας και δανεισμού, οι οποίες οδηγούν τα θύματα τους στην καταστροφή και στην πτώχευση. Τα μέχρι στιγμής μέτρα διάσωσης της Ευρωζώνης, στηρίζονται στην αποφυγή του ετεροβαρούς ρίσκου (ηθικός κίνδυνος, moral hazard), καθώς επίσης στην παραδειγματική «τιμωρία» της (δήθεν) κακής διαχείρισης των υπερχρεωμένων κρατών, χωρίς να ασχολούνται με τα συστημικά προβλήματα της ίδιας της Ευρωζώνης. Επομένως, είναι αυτονόητο πως, όχι μόνο δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν τη σταθεροποίηση της κατάστασης αλλά, αντίθετα, πως θα συνέβαλλαν τα μέγιστα στην επιδείνωση της (όπως ήδη συμβαίνει).  

Τα συνεχώς υψηλότερα επιτόκια, με τα οποία «τιμωρούνταν» ουσιαστικά εκείνες οι χώρες, οι οποίες αντιμετώπιζαν προβλήματα ρευστότητας (κυρίως η Ελλάδα), είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους χρηματοδότησης τους, η οποία «μεγέθυνε» με τη σειρά της τα ελλείμματα, τα χρέη, τα τραπεζικά προβλήματα, την ύφεση κλπ. – παράλληλα με τα προγράμματα λιτότητας, τα οποία ολοκλήρωσαν την καταστροφή. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις λοιπόν, ήταν και είναι εντελώς αδύνατον να μειωθούν τα ελλείμματα και τα χρέη των υπερχρεωμένων κρατών – με αποτέλεσμα να επεκτείνονται συνεχώς σε όλο και περισσότερες χώρες. Ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα προκάλεσε η επιμονή της Γερμανίας να συμβάλλει ο ιδιωτικός τομέας στην επίλυση των προβλημάτων – μέσω της διαγραφής χρεών. Όπως είναι αυτονόητο, ο ιδιωτικός τομέας αντέδρασε, αφενός μεν σταματώντας να αγοράζει νέα ομόλογα, αφετέρου πουλώντας τα παλαιότερα – με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα επιτόκια, να εντείνεται η κρίση ρευστότητας κοκ.

Μοναδικό «φως στο τούνελ» αποτέλεσε η ΕΚΤ, η οποία επενέβη στη δευτερογενή διαπραγμάτευση, αγοράζοντας ομόλογα και σταθεροποιώντας εν μέρει τα επιτόκια δανεισμού – στη συνέχεια, ο μηχανισμός στήριξης (EFSF), ο οποίος όμως έχει πολύ περιορισμένα κεφάλαια και δυνατότητες, ειδικά για να καλύψει τις ανάγκες των μεγαλύτερων χωρών (Ιταλία, Γαλλία) και των συστημικών τραπεζών (των γαλλικών κυρίως). Ολοκληρώνοντας, η κατάσταση στις αγορές ομολόγων της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να ομαλοποιηθεί, εάν δεν υπάρξουν οικονομικοπολιτικά μέτρα, τα οποία θα μπορούσαν να επιλύσουν «πιστευτά» τα συστημικά προβλήματα της Ευρωζώνης (άρθρο μας) – εκτός εάν φυσικά επιλεχθεί ή προκύψει η διάλυση της Ευρωζώνης (το πιθανότερο σενάριο).

Το κυριότερο όλων είναι ίσως η σωστή λειτουργία της ΕΚΤ, στα πρότυπα της Fed (lender of last resort), η οποία να μπορεί να αγοράζει όλα όσα ομόλογα δεν είναι διατεθειμένες να διεκδικήσουν οι αγορές, με λογικά επιτόκια – αφού μόνο αυτή διαθέτει απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες. Κάτι τέτοιο βέβαια θα προϋπέθετε τη δημοσιονομική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, στην οποία όμως αντιτίθεται σθεναρά η Γερμανία – στοχεύοντας ίσως να μεταβάλλει όλους τους «εταίρους» σε δικές της αποικίες (περιοχές επιρροής), με τη βοήθεια της τεράστιας εισροής κεφαλαίων από τις ίδιες (η μείωση της ποσότητας χρήματος στις προβληματικές οικονομίες, προκαλεί την αντίστοιχη αύξηση της στις πλεονασματικές). Επομένως, το μέλλον του Ευρώ είναι μάλλον σκοτεινό, εκτός εάν μετατραπεί σε «προτεκτοράτο» του δολαρίου – μία πιθανότητα η οποία ήδη διαφαίνεται, μετά την επιτυχημένη εισβολή του ΔΝΤ, μέσα από την Ελληνική κερκόπορτα, στην Ευρωζώνη. Κρίνοντας δε από την πρόσφατη απόφαση των G20, με την οποία η Ευρωζώνη συμφώνησε να αναλάβει την επίλυση της ευρωπαϊκής κρίσης αποκλειστικά και μόνο το ΔΝΤ, το όργανο ουσιαστικά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, του Καρτέλ και των διεθνών τοκογλύφων, το «χρυσόμαλλο δέρας», η Ευρώπη δηλαδή (άρθρο μας), έχει ήδη μετατραπεί σε αποικία των Η.Π.Α.        

Ο ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω η Ελλάδα, ανεξάρτητα από τα μεγάλα δικά της σφάλματα και παραλείψεις, είναι εγκλωβισμένη στην κυριολεξία – αφού δεν έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει στη δραχμή, χωρίς να της κοστίσει πανάκριβα, ενώ παράλληλα δεν μπορεί να επιβιώσει εντός της Ευρωζώνης (ισχύει επίσης για όλες τις άλλες χώρες, με εξαίρεση τις 3-4 πλεονασματικές, οι οποίες όμως κερδίζουν από τη συμμετοχή τους στο Ευρώ, ενώ θα έχαναν πάρα πολλά, εάν είχαν δικό τους νόμισμα). 

«Εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα», θα έλεγε λοιπόν κανείς, εάν ήθελε να περιγράψει αντικειμενικά τους τεράστιους προβληματισμούς της Ελλάδας, χωρίς να επικεντρώνεται ανόητα στις πολιτικές αντιπαραθέσεις  – όπως επίσης της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας κλπ. Πόσο μάλλον όταν η έξοδος μίας χώρας από τη ζώνη του Ευρώ συνδέεται υποχρεωτικά (με βάση τα σύμβαση) με την έξοδο της από την Ευρωπαϊκή Ένωση – επομένως, με την πλήρη περιθωριοποίηση της. Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα έχει δύο κυρίως δυνατότητες:   

(α)  Να περιμένει υπομονετικά τη διάλυση της Ευρωζώνης – κάτι εξαιρετικά πιθανόν, μετά την διάχυση της κρίσης στις υπόλοιπες χώρες, το αργότερο μετά την υποτίμηση της Γαλλίας. Στο σημείο αυτό, η στάση πληρωμών εκ μέρους μας και η αναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους, με στόχο την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων μας (χωρίς διαγραφή), καθώς επίσης τη μείωση των επιτοκίων στο 1,25% της ΕΚΤ, θα μπορούσε να επιταχύνει τις εξελίξεις προς αυτήν την κατεύθυνση – ενώ θα εμπόδιζε τη μετατροπή της χώρας μας σε γερμανικό προτεκτοράτο, διευκολύνοντας παράλληλα τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων. Σε κάθε περίπτωση, η μοναδική δυνατότητα εξόδου μίας εγκλωβισμένης χώρας από την Ευρωζώνη, είναι η επιστροφή όλων μαζί στα εθνικά τους νομίσματα, σε μία προκαθορισμένη ημερομηνία – όπως ακριβώς συνέβη με την είσοδο τους στην Ευρωζώνη και χωρίς να απαιτηθεί η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (το καλύτερο ίσως σενάριο για την Ελλάδα, το χειρότερο για τη Γερμανία).    

(β)  Να «συνδικαλιστεί» άμεσα με τα άλλα ελλειμματικά κράτη, με στόχο τη δημοσιονομική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, την αναδιανομή των ελλειμμάτων-πλεονασμάτων (άρθρο μας) μεταξύ τους, καθώς επίσης τη μετατροπή της ΕΚΤ σε μία πραγματικά κεντρική τράπεζα – η οποία θα αγοράζει τα ομόλογα των επί μέρους κρατών, εκδίδοντας η ίδια Ευρωομόλογα και αποδεχόμενη έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό για τη μείωση των δημοσίων χρεών. Όλα τα υπόλοιπα είναι κατά την άποψη μας πολύ επικίνδυνα, εάν όχι ανεύθυνα, αφού θα μας οδηγούσαν σε τεράστιες περιπέτειες, χωρίς καμία εγγύηση για το μέλλον μας – ενώ τα αποτελέσματα τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθούν.  

Φυσικά, η αντίδραση της Γερμανίας και στις δύο επιλογές μας είναι κάτι περισσότερο από δεδομένη – αφού έχει εντελώς διαφορετικά σχέδια, τα οποία διευκολύνονται τα μέγιστα από την προβληματική κατασκευή της Ευρωζώνης, σε συνδυασμό με την οικονομική και πολιτική αδυναμία της Γαλλίας. Επίσης δεδομένη θεωρούμε τη βίαιη αντίδραση των Η.Π.Α. στη δεύτερη επιλογή, αφού θα είχε σαν αποτέλεσμα τη μελλοντική «καθαίρεση» του δολαρίου από το βάθρο του μοναδικού αποθεματικού νομίσματος παγκοσμίως – με μάλλον καταστροφικά αποτελέσματα για την υπερχρεωμένη υπερδύναμη. Σε κάθε περίπτωση όμως έχουμε την άποψη ότι, ο τελικός του Ευρώ ευρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, ενώ προηγούνται οι Η.Π.Α. – με κριτήριο την πρόσφατη απόφαση των G20, η οποία επιτρέπει δυστυχώς στο ΔΝΤ τον πλήρη και αποκλειστικό έλεγχο της Ευρωζώνης (εάν δεν καταρρεύσουν ενδιάμεσα οι επενδυτικές τράπεζες της – ειδικά η Bank of America). Αν και το τέλος του παιχνιδιού φαίνεται ήδη, τεκμηριώνοντας ότι, παίζοντας σκάκι με το διάβολο είναι δύσκολο να κερδίσεις, δεν μπορεί να είναι κανένας εντελώς σίγουρος – ενώ η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα.   

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

“Μεταξύ όλων των «εφαρμογών» της Δημοκρατίας, η ομοσπονδιακή οργάνωση ενός κράτους είναι η πλέον αποτελεσματική – καθώς επίσης η συγγενέστερη. Το ομοσπονδιακό σύστημα οριοθετεί και περιορίζει την απόλυτη κυριαρχία της κρατικής εξουσίας, επειδή την τεμαχίζει σε επί μέρους κομμάτια – παραχωρώντας στην κεντρική κυβέρνηση μόνο ορισμένα, ακριβώς προκαθορισμένα δικαιώματα. Είναι το μοναδικό μέσον, με το οποίο ελέγχεται όχι μόνο η εξουσία της πλειοψηφίας του λαού (κυβερνών κόμμα) αλλά, επίσης, η λαϊκή κυριαρχία” (Lord Acton).

Όπως έχουμε αρκετές φορές αναφέρει και σύμφωνα με την παραπάνω «ρήση», η ομοσπονδιακή δομή ενός κράτους είναι το πλέον εύφορο έδαφος για να ανθήσει η Άμεση Δημοκρατία. Στην περίπτωση δε της χώρας μας, θα μπορούσε να συμβεί, εάν οι περιφέρειες (Καλλικράτης) μετεξελίσσονταν σε ομοσπονδιακά κρατίδια – κάτι που δεν είναι πολύ δύσκολο στην εφαρμογή του, ενώ μπορεί να μας προφυλάξει από εσφαλμένες «λαϊκές ετυμηγορίες», οι οποίες παραδίδουν την απόλυτη εξουσία σε «κόμματα ενός ανδρός», τα οποία υπεξαιρούν την ψήφο με παραπλανητικές υποσχέσεις. Δυστυχώς όμως, παρά το ότι οδηγούμαστε διαρκώς σε επικίνδυνους μονόδρομους, ενώ διαπιστώνουμε συνεχώς ότι, εάν τυχόν «υπεξαιρέσει» την εξουσία, σε μία αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, ένας «προβληματικός» ηγέτης, τη μετατρέπει εύκολα σε μία κοινοβουλευτική Δικτατορία, δεν θέλουμε να πιστέψουμε στα μάτια μας – εάν όχι να αναλάβουμε τις ευθύνες που αναλογούν σε ελεύθερους Πολίτες.

Οφείλουμε όμως να κατανοήσουμε κάποια στιγμή ότι, η μοναδική δυνατότητα να αποφεύγονται τέτοιου είδους παγίδες δεν είναι άλλη από την άμεση δημοκρατία, μέσα σε ένα ομοσπονδιακά οργανωμένο κράτος στο οποίο, η κεντρική Πολιτική (ομοσπονδιακή κυβέρνηση) έχει ελάχιστη εξουσία – με το μεγαλύτερο μέρος της να ασκείται από τις κυβερνήσεις των ομοσπονδιακών κρατιδίων, κατά το παράδειγμα της Ελβετίας. Στα πλαίσια αυτά έχουμε την (ασφαλώς υποκειμενική) άποψη ότι, η απόρριψη του δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή μη της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου ήταν μία έντεχνη παγίδα, στην οποία οδηγηθήκαμε από τις «εξουσίες» του τόπου (πολιτικοί, κόμματα, ΜΜΕ κλπ.), χωρίς να μπορέσουμε τελικά να την αποφύγουμε – μία μεγάλη ήττα της Δημοκρατίας, την οποία θα πληρώσουμε ακριβά, αφού χάθηκε πλέον καθαρά το δικαίωμα να απαιτείται δημοψήφισμα, για τις μεγάλες αποφάσεις της χώρας μας.   

ΥΓ: Δεν νομίζω ότι αξίζει να αναφερθεί κανείς στα τεκταινόμενα σήμερα στην Ελλάδα, αφού πρόκειται για ένα τραγικό θέατρο σκιών – όλες οι μαριονέτες του οποίου κινούνται αριστοτεχνικά, από πολύ καλά κρυμμένες «φυσιογνωμίες» στο παρασκήνιο.   

VIDEO http://www.youtube.com/watch?v=i0S1YuCPQkk&feature=share    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 06. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2471.aspx?mid=51

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ:

Το μεγάλο παιχνίδι, το σκάκι με το διάβολο, ευρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, ενώ προηγούνται καθαρά οι Η.Π.Α. – με κριτήριο την πρόσφατη απόφαση των G20, η οποία επιτρέπει στο ΔΝΤ τον πλήρη και αποκλειστικό έλεγχο της ζώνης του Ευρώ – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Σε χώρες όπου η οικονομική πολιτική παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτη, ανεξάρτητα από τις υποσχέσεις που δίνονται κατά τη διάρκεια των προεκλογικών εκστρατειών, διαπιστώνεται μία διάβρωση της πίστης προς τη Δημοκρατία, η οποία αντικατοπτρίζεται στην αύξηση της αποχής κατά τις εκλογές και στο βαθύ κυνισμό απέναντι στους πολιτικούς.

Η σύγκρουση ανάμεσα στις ελεύθερες αγορές και στους ελεύθερους ανθρώπους επεκτάθηκε το 2005 στην Ευρώπη, όταν το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα απορρίφθηκε από δύο εθνικά δημοψηφίσματα – κυρίως από το Γαλλικό. Ήταν η πρώτη φορά που ζητήθηκε από τους Πολίτες να εκφράσουν άμεσα τα γνώμη τους, σχετικά με το εάν οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς θα πρέπει να δεσπόζουν την Ευρώπη και εκείνοι εκμεταλλεύθηκαν την ευκαιρία να πουν ΟΧΙ – κάτι που δεν εκμεταλλεύθηκαν ανάλογα οι Έλληνες, με δική τους  δυστυχώς ευθύνη, για τη συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου”.     

Ανάλυση

Η Ευρώπη απαιτεί από την Ελλάδα μία απίστευτη πολιτική λιτότητας, χωρίς κανένα αναπτυξιακό «υποβοήθημα» – με καμία μελλοντική προοπτική εξόδου από την κρίση. Οι Έλληνες Πολίτες υποφέρουν από τις συνεχείς μειώσεις μισθών, η ανεργία αυξάνεται ραγδαία, η κατανάλωση περιορίζεται διαρκώς, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις υποφέρουν, η φτώχεια επεκτείνεται, η εγκληματικότητα ανθίζει, η ύφεση βαθαίνει, τα ασφαλιστικά ταμεία απειλούνται με ολοκληρωτική κατάρρευση και η Πολιτική παραπαίει. Η κατάσταση επιδεινώνεται λοιπόν μέρα με την ημέρα και οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μας αποφασίζουν να επέμβουν δραστικά. Πως; Καλώντας τον πρωθυπουργό στις Κάνες και εκβιάζοντας τον στην κυριολεξία, με την άρνηση καταβολής της 6^ης δόσης του ήδη συμφωνηθέντος από το 2010 δανείου, εάν δεν αποσύρει την πρόταση του για δημοψήφισμα – εάν δεν αναιρέσει δηλαδή τη δημοκρατική επιλογή που είχε αποφασίσει να προσφέρει στους Έλληνες, σε σχέση με την αποδοχή ή μη της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου εκ μέρους τους (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι προθέσεις του πρωθυπουργού ήταν πράγματι «αγαθές», αφού είναι πιθανόν να συμμετείχε στην «παγίδα»).   

«Είναι δυνατόν», αναρωτιόμαστε, «να είναι αυτή η Ευρώπη που ονειρευόμαστε; Μπορεί να υπάρξουν οι καθαρές, βιώσιμες λύσεις που  απαιτούν οι αγορές και το κοινό, ειρηνικό μέλλον που επιθυμούν οι Ευρωπαίοι Πολίτες, η πολιτική και δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης δηλαδή, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις; Είναι λογικό να συνεχίσουμε να πιστεύουμε στην Ευρωζώνη και στο Ευρώ, όταν μας αντιμετωπίζουν με τέτοιον τρόπο; Όταν είναι πια φανερό ότι έχουν εκβιάσει ακόμη και την αντιπολίτευση, με στόχο να αποδεχθεί τη συμφωνία του Οκτωβρίου, παρά τις εύλογες αντιθέσεις της; Όταν μας έχει απαγορευθεί η διεκδίκηση των Γερμανικών επανορθώσεων, παρά το ότι είναι απολύτως σίγουρο ότι τις δικαιούμαστε;»

«Αφού όμως είμαστε εγκλωβισμένοι στο Ευρώ», συνεχίζουμε τις σκέψεις μας, «γνωρίζοντας πολύ καλά ότι, η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν τουλάχιστον καταστροφική, εάν όχι η απόλυτη αυτοκτονία, τι μπορούμε να κάνουμε; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμβιβαζόμαστε με το δικτατορικό, με το μονοσήμαντο καλύτερα δίδυμο που βασιλεύει στην Ευρωζώνη (Merkozy), να συνεχίσουμε να εκβιαζόμαστε, να λεηλατούμαστε από το ΔΝΤ, να υποφέρουμε, να διασυρόμαστε από τα γερμανικά ΜΜΕ, να εξευτελιζόμαστε, να απειλούμαστε με απορρύθμιση, με κατάρρευση ή με πραξικόπημα και στο τέλος να οδηγηθούμε εξαθλιωμένοι στη χρεοκοπία, αφού πιστεύουμε στην Ευρώπη και στο Ευρώ, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν έχουμε πλέον άλλη επιλογή; Δεν είναι αυτή ίσως η μοίρα των αδύναμων και των φτωχών, εάν όχι των δειλών και των σκλάβων;» «Δυστυχώς, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», ολοκληρώνουμε τις σκέψεις μας, «ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που θα ήθελαν να ρισκάρουν τα κεκτημένα τους σήμερα – οπότε, ευτυχώς που απέσυρε το δημοψήφισμα η κυβέρνηση, με αντάλλαγμα τη δόση μας και την ασφάλεια μας. Ίσως μας λυπηθούν στο μέλλον οι Ευρωπαίοι και πιθανόν να μας επιτρέψουν να μη χρεοκοπήσουμε, εάν παραμείνουμε υποταγμένοι στις εντολές τους – συνδεδεμένοι φυσικά στον ορό».    

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Υποθέτοντας ότι (σενάριο), η Ελλάδα δεν θα έδινε τελικά σημασία στον άθλιο εκβιασμό του μάλλον δειλού, υποταγμένου στο ΔΝΤ γαλλογερμανικού άξονα, ότι θα διενεργούσε το δημοψήφισμα, καθώς επίσης πως οι Πολίτες της θα ψήφιζαν εναντίον της συμφωνίας υποτέλειας, θα αναλύσουμε τι ακριβώς θα συνέβαινε από την επόμενη ημέρα. Η χώρα μας, έχοντας πρωτογενές έλλειμμα της τάξης του 5% επί του ΑΕΠ της (περί τα 10 δις €), θα έπρεπε να δρομολογήσει όλα τα μέτρα λιτότητας που της έχουν επιβληθεί για τα επόμενα τρία χρόνια, μέσα σε μία νύχτα – αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσε να ανταπεξέλθει με τις τρέχουσες υποχρεώσεις της (χωρίς τόκους και χρεολύσια, τα οποία θα ήταν μάλλον εξασφαλισμένα, έτσι ώστε να μην ανακοινώσει στάση πληρωμών – η οποία θα είχε σαν αποτέλεσμα μία κρίση άνευ προηγουμένου τόσο για την Ευρωζώνη, όσο και για τον υπόλοιπο πλανήτη). Επομένως, το δημόσιο θα έπρεπε να προβεί σε μαζικές απολύσεις, σε αθετήσεις πληρωμών κλπ. – ενέργειες οι οποίες θα προκαλούσαν τεράστιες κοινωνικές αναταραχές, με ανυπολόγιστα αποτελέσματα.

Για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, το κράτος θα κατέφευγε πιθανότατα σε άλλα μέσα, με στόχο την κάλυψη της έλλειψης μετρητών χρημάτων. Υποθέτουμε λοιπόν, με βάση τη διεθνή εμπειρία ότι, το κράτος μας θα τύπωνε ειδικά ομόλογα σε Ευρώ, υποσχετικές πληρωμής ουσιαστικά, με τα οποία θα πλήρωνε τους δημοσίους υπαλλήλους ή άλλους πιστωτές του. Τα ομόλογα όμως αυτά θα έχαναν γρήγορα την αγοραστική τους αξία απέναντι στο Ευρώ, αφού δεν θα «υποστηρίζονταν» από αξίες, αλλά από κρατικά ελλείμματα. Για παράδειγμα η Ουκρανία, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1992, είχε τυπώσει τέτοια ομόλογα, έτσι ώστε να ανταπεξέλθει με την έλλειψη μετρητών (ρούβλια), τα οποία της προμήθευε η Ρωσία. Το αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση υπερπληθωρισμού στο παράλληλο νόμισμα (Κουπόνι), ενώ το βασικό νόμισμα, το ρούβλι δηλαδή, προσπαθούσε να διαφύγει κρυφά στη Ρωσία (όπως λέγεται ότι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα με τις καταθέσεις σε Ευρώ, οι οποίες «εξάγονται» σε πιο ασφαλείς χώρες). Κατ’ αναλογία λοιπόν, αργά ή γρήγορα τα Ελληνικά ομόλογα, για την πληρωμή των εσωτερικών υποχρεώσεων του δημοσίου, θα έπρεπε να μετατραπούν σε νέες δραχμές – οι οποίες θα έχαναν πολύ γρήγορα την αγοραστική τους αξία, τουλάχιστον κατά 50%-70% (κυρίως λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης). Στη συνέχεια, οι καταναλωτές θα ερχόταν αντιμέτωποι με τη μεγάλη αύξηση των τιμών των προϊόντων και γενικότερα του κόστους διαβίωσης, αφού τα περισσότερα αγαθά, ακόμη και τα πρώτης ανάγκης, εισάγονται από το εξωτερικό. Φυσικά, η υποτίμηση της νέας δραχμής δεν θα αύξανε την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, όπως πολλοί δυστυχώς υποθέτουν, επειδή οι εργαζόμενοι θα απαιτούσαν υψηλότερους μισθούς, έτσι ώστε να καλύπτεται ο πληθωρισμός. Το γεγονός όμως αυτό θα έθετε αμέσως σε λειτουργία έναν ανοδικό σπειροειδή πληθωριστικό κύκλο (σπιράλ μισθών-τιμών), ο οποίος θα εξουδετέρωνε πολύ γρήγορα την ανταγωνιστικότητα των Ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών.

Περαιτέρω, τα επιτόκια για τις νέες δραχμές (οι οποίες, όπως αναφέραμε, θα αντικαθιστούσαν τα ομόλογα και θα κυκλοφορούσαν παράλληλα με το Ευρώ) θα αυξανόταν ραγδαία, στα επίπεδα του πληθωρισμού. Τέλος, οι επιχειρήσεις θα δυσκολευόταν να χρηματοδοτηθούν από τις τράπεζες, ενώ θα πλήρωναν τεράστιους τόκους, εις βάρος φυσικά της ανταγωνιστικότητας τους.  Φυσικά το παραπάνω σενάριο θα μπορούσε να συμβεί, με τον «ομαλό» τρόπο που περιγράφηκε, εάν η ανακοίνωση της μη πληρωμής άλλων δόσεων εκ μέρους της Ευρώπης, δεν οδηγούσε στη μαζική επιδρομή εναντίον των τραπεζών (bank run), για την απόσυρση των καταθέσεων σε Ευρώ – αφού οι Πολίτες θα φοβόντουσαν εύλογα ότι, η Ελλάδα θα εγκατέλειπε τη ζώνη του Ευρώ, θα επέστρεφε αναγκαστικά στη δραχμή (αφού θα εκβιαζόταν οικονομικά, με τη μη τροφοδοσία της με χρήματα από την ΕΚΤ), θα διπλασιαζόταν σχεδόν το συνολικό της χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό), θα έκλεινε για μερικές ημέρες τις τράπεζες, θα αναγκαζόταν να δεσμεύσει τις καταθέσεις των Πολιτών, μετατρέποντας τες αργότερα σε δραχμές, θα απαγόρευε την κατοχή των Ευρώ, φυσικά την «εξαγωγή» τους από τη χώρα κλπ. Στην περίπτωση αυτή, εάν δηλαδή μεσολαβούσε η επιδρομή (bank run), οι τράπεζες θα πτώχευαν αμέσως και η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε «εν ριπή οφθαλμού» – οπότε θα ήταν υποχρεωμένη να εισάγει τη δραχμή σε χρόνο μηδέν (υποθέτουμε ότι θα είχε προβλεφθεί και θα υπήρχαν ήδη εκτυπωμένα, νέα νομίσματα). Στο σημείο αυτό, εμείς θαυμάζουμε ειλικρινά την ψυχραιμία των περισσοτέρων Ελλήνων, αφού δεν έχουν ακόμη αντιδράσει ανάλογα, παρά το ότι έχουν «εξωθηθεί» πάρα πολλές φορές, τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από την Ευρώπη. 

Ολοκληρώνοντας, ο άθλιος εκβιασμός της Ευρώπης, τον οποίο υποθέτουμε πως θα έχουν καταλάβει όχι μόνο οι Έλληνες, αλλά όλοι οι Ευρωπαίοι Πολίτες, ήταν εύλογο ότι θα είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα στην Ελλάδα – την αρνητική τοποθέτηση του «συστήματος εξουσίας» δηλαδή, την άμεση απόσυρση του δημοψηφίσματος, τη (δήθεν;) συνθηκολόγηση του πρωθυπουργού, τον εξαναγκασμό «σύσσωμης» της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας σε συμβιβασμούς ντροπής, καθώς επίσης την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας.    

ΟΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Ο πόλεμος εναντίον της κρίσης χρέους και δανεισμού της Ευρωζώνης συνεχίζεται για δύο περίπου χρόνια – ενώ όλα τα μέτρα διάσωσης που έχουν αποφασισθεί, δεν έχουν μέχρι στιγμής κανένα αποτέλεσμα. Οι μάλλον αργές κινήσεις των ηγετών της ζώνης του Ευρώ, οι απίστευτες καθυστερήσεις καλύτερα, καθώς επίσης οι διαφαινόμενες αμφιβολίες τους, σε σχέση με τις δυνατότητες διατήρησης της νομισματικής ένωσης, είχαν σαν αποτέλεσμα να μεταδοθεί η κρίση από την Ελλάδα στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία – ενώ θα συνεχισθεί στην Ισπανία, στην Ιταλία (όπου από χθες δραστηριοποιείται το ΔΝΤ) και στη Γαλλία. Παράλληλα, οι επενδυτές αποσύρουν συνεχώς τα χρήματα τους από τα ομόλογα πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Πρόσφατα, η BNP Paribas πούλησε ομόλογα αξίας 2,6 δις €, κυρίως Ελληνικά, καταγράφοντας ζημία ύψους 2,3 δις € – ενώ η ολλανδική ING μείωσε κατά 5,4 δις € τα ιταλικά, πορτογαλικά, ισπανικά και ελληνικά ομόλογα της. Η BNP όμως δεν πούλησε μόνο ομόλογα των χωρών του νότου αλλά, επίσης, γαλλικά και γερμανικά – ύψους περί τα 2,4 δις €. Ειδικά όσον αφορά τη Γαλλία, η οποία έχει τεράστια οικονομικά προβλήματα (δομικό έλλειμμα της τάξης του 4%, μεγάλα τραπεζικά προβλήματα, διπλούς δημοσίους υπαλλήλους από τη Γερμανία, αποβιομηχανοποίηση, σημαντικές διαρθρωτικές ανωμαλίες κλπ.), θεωρείται ότι είναι πλέον θέμα χρόνου η απώλεια της πιστοληπτικής της αξιολόγησης (ΑΑΑ). Κάτι τέτοιο όμως θα δημιουργούσε μία μεγάλη αλυσιδωτή αντίδραση, η οποία θα ήταν μάλλον απίθανο να ελεγχθεί – αφού μόνο και μόνο η απώλεια της αξιολόγησης της, θα μείωνε το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF) κατά 35% (στα 286 δις €, από 440 δις € σήμερα). Επομένως, θα εκμηδένιζε αμέσως τη σχεδιαζόμενη αύξηση του στο 1 τρις €, με τη μέθοδο της μόχλευσης.     

Συνεχίζοντας, ως βασικές αιτίες της κρίσης θεωρούνται τα υψηλά ελλείμματα των προϋπολογισμών, καθώς επίσης τα μεγάλα δημόσια χρέη. Εν τούτοις, διαπιστώνει κανείς ότι, πολλές άλλες χώρες εκτός Ευρωζώνης (Μ. Βρετανία, Η.Π.Α., Ιαπωνία), παρά το ότι έχουν μεγαλύτερα ελλείμματα και χρέη, δεν αντιμετωπίζουν ανάλογες δυσκολίες δανεισμού, όταν απευθύνονται στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Εκτός αυτού, τα υψηλά επιτόκια, με τα οποία επιβαρύνονται κάποια κράτη της ζώνης του Ευρώ, τεκμηριώνουν το ότι, οι αγορές «αξιολογούν» αυστηρότερα τον κίνδυνο χρεοκοπίας των συγκεκριμένων χωρών, σε σχέση με τα υπόλοιπα υπερχρεωμένα κράτη εκτός Ευρωζώνης. Η αιτία αυτής της δήθεν παράδοξης συμπεριφοράς των αγορών δεν είναι άλλη από το ότι η Ευρωζώνη, έτσι όπως είναι σήμερα «κατασκευασμένη», θεωρείται ως συστημικά ασταθής. Η αστάθεια της αυτή οφείλεται προφανώς στο ότι, οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης δανείζονται σε ξένο νόμισμα  – ότι δηλαδή είναι χρεωμένες σε ένα «υπερεθνικό», ξένο «συνάλλαγμα», αφού δεν ελέγχουν τις προϋποθέσεις της προσφοράς του (ποσότητα χρήματος και επιτόκια). Σε σύγκριση λοιπόν με τις χώρες εκτός Ευρώ (Η.Π.Α. κλπ.), οι οποίες είναι χρεωμένες σε δικά τους νομίσματα, σε νομίσματα δηλαδή που ελέγχουν και επηρεάζουν τη λειτουργία τους, ο σχεδιασμός της νομισματικής ένωσης (ΟΝΕ) έχει μεγάλα προβλήματα – ενώ το Ευρώ δεν υποστηρίζεται ουσιαστικά από καμία οικονομία (δομημένο νόμισμα). Ειδικότερα, εάν οι επενδυτές αμφιβάλλουν για τα δημόσια οικονομικά μίας χώρας Α της Ευρωζώνης (για παράδειγμα, λόγω των ελλειμμάτων που προκαλούνται από μία ύφεση) και αρχίζουν να πουλούν τα ομόλογα της, τότε αυξάνονται τα επιτόκια δανεισμού της. Επομένως, το κόστος αναχρηματοδότησης της χώρας Α αυξάνεται, γεγονός που δυσκολεύει τη λήψη δανείων, για την κάλυψη των ελλειμματικών δαπανών του δημοσίου της.

Εάν τώρα οι τοπικοί επενδυτές της χώρας Α πουλήσουν τα ομόλογα δημοσίου της και τοποθετήσουν τα έσοδα τους σε μία άλλη χώρα Β της Ευρωζώνης (για παράδειγμα, εάν η Εθνική Τράπεζα πουλήσει Ελληνικά ομόλογα και επενδύσει τα έσοδα της σε Γερμανικά), τότε το τραπεζικό σύστημα της χώρας Α χάνει «συνάλλαγμα» – γεγονός που σημαίνει ότι μειώνεται η ποσότητα χρήματος στο κράτος Α. Αυτό προκαλεί με τη σειρά του ένα επί πλέον πρόβλημα ρευστότητας, το οποίο επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την πραγματική οικονομία της χώρας Α – επομένως αυξάνει τα ελλείμματα και εξ αυτών το δημόσιο χρέος της (στη χώρα Β συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο).  Σε αντίθεση τώρα με μία χώρα εκτός Ευρώ, η εκάστοτε επί μέρους χώρα της Ευρωζώνης δεν διαθέτει κεντρική τράπεζα – η οποία θα μπορούσε να μεσολαβήσει, αγοράζοντας τα ομόλογα του δημοσίου που πωλούνται, έτσι ώστε να σταθεροποιήσει τα επιτόκια δανεισμού και να εμποδίσει τη χρεοκοπία της. Επομένως, οι πιστωτές ενός κράτους της Ευρωζώνης δεν μπορούν να είναι σίγουροι ότι, οι εκάστοτε ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις τους θα πληρωθούν πραγματικά.

Εκτός αυτού, επειδή εντός της ζώνης του Ευρώ δεν υφίστανται νομισματικές υποτιμήσεις, δεν μπορεί μέσω αυτών να εμποδιστεί η εκροή κεφαλαίων – ενώ εκλείπει επίσης ο «σταθεροποιητικός παράγοντας» τόσο για το εξωτερικό εμπόριο, όσο και για την οικονομική ανάπτυξη ή τα δημόσια οικονομικά. Για παράδειγμα, ένα κράτος της Ευρωζώνης δεν μπορεί να εμποδίσει την έξοδο κεφαλαίων σε άλλες χώρες αυξάνοντας τα επιτόκια ή να υποτιμήσει το νόμισμα του – έτσι ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικά τα προϊόντα εξαγωγής του ή να μειωθούν πληθωριστικά τα δημόσια χρέη του.  Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης λοιπόν δεν μπορούν να είναι σίγουρα ότι, θα έχουν πάντοτε τη δυνατότητα να αναχρηματοδοτούν τα ληξιπρόθεσμα χρέη τους. Επομένως, είναι εκ των πραγμάτων εκτεθειμένα, συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη, σε πολύ μεγαλύτερα ρίσκα έλλειψης ρευστότητας και χρεοκοπίας – γεγονός που γνωρίζουν πλέον οι επενδυτές, ειδικά μετά την ελεγχόμενη (μέχρι στιγμής) χρεοκοπία, στην οποία καταδικάσθηκε δυστυχώς η Ελλάδα στις 26 Οκτωβρίου.    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 06. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2471.aspx?mid=51

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Η επισημοποίηση του διαζυγίου*

Του Γιάννη Στρούμπα

Τι εντύπωση να προκαλέσει ένας ακόμη νεκρός; Ο θάνατος του άνεργου διαδηλωτή κατά την πορεία διαμαρτυρίας των απεργών τής 20/10/2011 στο Σύνταγμα εντάσσεται πλέον σε μια μακρά χορεία ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους μέσα στις έκρυθμες συνθήκες αντιπαράθεσης του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, του κράτους και του παρακράτους του με τους διαμαρτυρόμενους πληττόμενους πολίτες. Έγινε συνήθεια πλέον η απώλεια ζωών. Ούτε συγκλονίζει, ούτε απλώς συγκινεί, ούτε παραξενεύει: ένα σύνηθες, ίσως κι αναμενόμενο – ως επιδιωκόμενο – γεγονός.

Μέσα στη «ρουτίνα» του θανάτου η όποια πολιτική δήλωση «συμπάθειας» καταντά αγγαρεία, βουτηγμένη στην αδιάφορη απάθεια. Οι άλλοτε λαλίστατοι υπερασπιστές των «λαϊκών αγώνων» περιορίζονται σε τυπικά συλλυπητήρια, ενδεδυμένα με την «περίσκεψη» και τη «νηφαλιότητα» που υποτίθεται ότι επιδιώκουν τον «κατευνασμό των παθών». Η απουσία συλλυπητηρίων από τον πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου υπήρξε εκκωφαντική. Η ανακοίνωση του κόμματός του περιορίστηκε στις άκρως απαραίτητες γραμμές: «Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκφράζει τη θλίψη του για το θάνατο του 53χρονου», με «θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του, στους οικείους του και στους συντρόφους του, στο Κ.Κ.Ε. και το Π.Α.ΜΕ.»

Η «βαθυστόχαστη» «αυτοσυγκράτηση» στην προοπτική δηλώσεων μεστών από συναισθήματα λόγω του «σεβασμού» προς τον αποθανόντα συνιστά παρωδία συμπόνεσης. Η μετάλλαξη των «σοσιαλιστών» τείνει ολοκληρωτική, σαν αντίστοιχο καθεστώς. Το πέρασμα στην αντίπερα ιδεολογική και οικονομική όχθη δεν επιζητά πλέον ούτε προσχήματα. Μέχρι στιγμής οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματά τους αποτελούσαν πρακτικά τον στόχο, όμως στη θεωρία εκφραζόταν η υποστήριξή τους. Τώρα πια πλήττονται απροκάλυπτα καί θεωρητικά. Το κοινό άρθρο των υπουργών της κυβέρνησης κ. Άννας Διαμαντοπούλου, κ. Ανδρέα Λοβέρδου και κ. Γιάννη Ραγκούση, που δημοσιεύτηκε στα μπλογκ καί των τριών στις 16/10/2011 (ενδεικτικά: http://www.diamantopoulou.gr/beta/index.php?option=com_content&view=article&id=1900:2011-10-16-08-12-11&catid=1:press-office), αποτελεί ουσιαστικά το θεωρητικό μανιφέστο με το οποίο η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση επισημοποιεί το διαζύγιό της με τον κοινωνικό ιστό· αποτελεί τη δικαστική απόφαση που επικυρώνει τη διάσταση αρχόντων–αρχομένων.

Η απόπειρα να ερμηνευτεί το άρθρο των τριών υπουργών σαν δυναμική διεκδίκηση του «θρόνου» στην κούρσα της αρχηγικής διαδοχής παραβλέπει τόσο το ίδιο του το περιεχόμενο, όσο και την πληροφορία πως ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε από τους υπουργούς του για τις προθέσεις τους και δεν τους απέτρεψε από αυτές. Η αποκοπή από την κοινωνία κι η πολεμική ενάντια στους εργασιακούς κλάδους, όπως τούτη εκδηλώνεται στο σφυροκόπημα των «κακών» συνδικαλιστών, βρίσκουν την κορύφωσή τους στο άρθρο των τριών υπουργών, το οποίο αποτελεί τη φυσική συνέχεια μιας συνεπούς σειράς ενεργειών σε βάρος των εργαζομένων. Έπειτα από το σκάσιμο των λάστιχων στα τρακτέρ των αγροτών ήδη από την εποχή της πρωθυπουργίας του κ. Κώστα Σημίτη, έπειτα από την επιστράτευση των καθεστωτικών δημοσιογράφων στην παραπλάνηση της κοινής γνώμης με την κατασυκοφάντηση των εργασιακών κλάδων και την επιτυχημένη πρακτική του «διαίρει και “δημοκράτευε”», οι τρεις υπουργοί επιτέλους «ανακαλύπτουν» τη ρίζα του κακού για κάθε νεοελληνικό πρόβλημα, η οποία ακούει στο γλωσσοπλαστικό όνομα «συντεχνιασμός».

Τα χωρία του άρθρου που επιβεβαιώνουν τη ρίζα του κακού επανέρχονται επίμονα: «Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες “υπο-κρίσεις”, με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό […]»· «[…] επρόκειτο για ωμή επιβολή του κορπορατισμού, όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών […]»· «[…] αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική “κουλτούρα” και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος»· «[…] οι πολιτικοσυνδικαλιστικές συστοιχίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο του “τυφλού τσαμπουκά” και της “ψευδο-αρχής” πως κερδίζει όποιος εκβιάζει πιέζοντας τους άλλους συμπολίτες του (π.χ. με την οικονομική καταστροφή του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας) […]»· «Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις»· «Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος». Για όσους λοιπόν δεν το εμπέδωσαν ακόμη, ο «συντεχνιασμός» είναι η «βασικότερη “υπο-κρίση”» που ευθύνεται για την παρούσα ελληνική οικονομική κρίση.

Με το προπαγανδιστικό τους παραλήρημα οι τρεις υπουργοί επιδίδονται σε μία άνευ προηγουμένου αποποίηση των πολιτικών τους ευθυνών και μεταφορά αυτών στα κοινωνικά στρώματα. Δεν περισσεύει πια καμία ανάγκη να εκδηλωθεί το οποιοδήποτε, έστω πλαστό, ενδιαφέρον για μια κοινωνική πολιτική. Όχι πως από το «μανιφέστο» απουσιάζει η δήθεν αυτοκριτική: «το πολιτικό σύστημα έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών», δηλώνεται τάχα αντικειμενικά. Γίνεται επίσης παραδεκτό πως «ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι» – αν και η παραδοχή μάλλον συνδράμει τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Θεόδωρο Πάγκαλο, παρά συνιστά αυτοέλεγχο. Είναι τόσο φευγαλέες, τόσο προσχηματικές οι σχετικές αναφορές, ώστε απλώς επικυρώνουν την προσποίηση, την αντικοινωνική συνείδηση, την αυτοεξαίρεση από κάθε ευθύνη, την αφασία, την αδιαντροπιά, την έλλειψη μετάνοιας για τα παρελθοντικά και τα παροντικά πολιτικά πραχθέντα. Εδώ προδιαγράφεται η στάση του μέλλοντος για τρεις πολιτικούς με φιλοδοξίες: καμία στόχευση στην αληθινή ρίζα του κακού, καμία προοπτική αποκόλλησης από τις απαρχαιωμένες καταστροφικές πολιτικές συμπεριφορές.

Τοποθετήσεις τόσο εξόφθαλμα μονοδιάστατες και τόσο παιδαριώδεις, σε ποια κριτική να αντέξουν; Πώς ξεδιάντροπα αποστασιοποιούνται από την καλλιέργεια του «συντεχνιασμού» πολιτικοί παράγοντες που τον εξέθρεψαν και τον γιγάντωσαν, φέροντας βαρύτατη ευθύνη για τη μετατροπή των συνδικαλιστικών παρατάξεων σε κομματικές και για το καπέλωμά τους; Πώς καμώνονται ότι αγνοούν τη συμμετοχή πολιτευτών του κόμματός τους σε δυναμικές «συντεχνιακές» κινητοποιήσεις, όταν το κόμμα τους βρισκόταν στην αξιωματική αντιπολίτευση; Πώς παραβλέπουν, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με τη μορφή και την ένταση των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων, ότι αυτές οργανώνονται από συνδικαλιστές εκλεγμένους από την πλειοψηφία του κάθε αντίστοιχου «συντεχνιακού» κλάδου, κι όχι από κάποια παρεκκλίνουσα μειοψηφία; Πώς χρεώνουν την «οικονομική καταστροφή του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας» στους συνδικαλιστικούς αγώνες, κι όχι στην κυβερνητική οικονομική και κατασταλτική πολιτική; Και πώς εντέλει κατακεραυνώνουν τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό, όταν ο δικός τους λόγος αποδεικνύεται εξίσου δημαγωγικός, αν και μέσω διαφορετικής διαδρομής: όχι εκείνης του ευθέως λαϊκισμού αλλά του ελιτίστικου λαϊκισμού, γιατί περί τούτου πρόκειται, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται. Οι απόψεις των τριών υπουργών, καταλήγοντας στο ακραίο σημείο να απορρίπτουν ουσιαστικά τη συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων, ανάγκασαν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Ηλία Μόσιαλο, σε μια προσπάθεια επαναφοράς της «τάξης» και της «πολιτικής ορθότητας», να ανασκευάσει την καταδιωκτική τάση των τριών κυβερνητικών υπουργών μέσω νέου (17/10/2011), δικού του άρθρου, όπου επιχειρείται η θεωρητική αποκατάσταση του συνδικαλισμού ως αξίας για το «σοσιαλιστικό» κόμμα (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63467083). Άλλωστε, όσο πρωτεύουσα κι αν αποδεικνύεται η άλωση κάθε εργασιακού δικαιώματος, χρειάζεται κι η τήρηση των προσχημάτων για λόγους ψηφοθηρικούς. Δυστυχώς για την κυβέρνηση: πολύ αργά…

Όταν όμως το θράσος με την ανεύθυνη μετάθεση ευθυνών περισσεύει, η καταδίωξη των εργαζομένων είναι ό,τι πιο προβλέψιμο θα αναμενόταν. Το άθλιο πολιτικό παιχνίδι έχει περάσει πλέον σε νέα διάσταση, όπου ακόμη κι ο ελεγκτικός ρόλος του κράτους για την τήρηση των νόμων μετατίθεται στους πολίτες. Η τοποθέτηση των τριών υπουργών στο άρθρο τους ξεπερνά κάθε φαντασία: «Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί  να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια»! Με άλλα λόγια, ο πολίτης καλείται να υπερβεί την εισαγγελική και τις αστυνομικές αρχές και να αυτενεργήσει, δηλαδή να πάρει τον νόμο στα χέρια του! Και τούτο γιατί; Διότι «δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική»! Φυσικά, για μία ακόμη φορά, κανένας λόγος δεν γίνεται αναφορικά με το ποια κυρίαρχη ιδεολογία, η οποία ωστόσο εν μέρει διαμορφώθηκε και υιοθετήθηκε ασμένως εδώ και δεκαετίες από την πολιτική παράταξη των τριών υπουργών, οδήγησε στην προαναφερθείσα αντιμετώπιση της «αυταρχικής» λειτουργίας. Κι ούτε καν εμφανίζονται οι τρεις υπουργοί επαρκείς να σκεφτούν ότι το προσκλητήριο αυτενέργειας από την πλευρά των πολιτών ουσιαστικά δικαιώνει όλους τους προπηλακισμούς και τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί τα στελέχη της κυβερνητικής παράταξης μέχρι σήμερα. Τώρα οι «σοσιαλιστές» βρίσκουν μπροστά τους το τέρας που εξέθρεψαν. Ας μην διαμαρτύρονται όμως: κοιμάται κανείς, όπως στρώνει.

Το άρθρο των τριών υπουργών, πέρα από τις αντεργατικές του στοχεύσεις, επιβεβαιώνει πως στις παλαιοκομματικές ηγεσίες δεν έχει αναπτυχθεί καμία νέα νοοτροπία, απαλλαγμένη από τις μεθοδεύσεις του παρελθόντος. Στόχος τους ήταν πάντα κι εξακολουθεί να παραμένει η επίπλευση στο πολιτικό προσκήνιο και η κάρπωση της εξουσίας. Μπροστά στην εξυπηρέτηση του στόχου ωχριούν τόσο τα εργασιακά δικαιώματα όσο και οι άνθρωποι, ακόμη κι αν έρχονται αντιμέτωποι με το φάσμα του θανάτου. Πλάι στους ανθρώπους που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στις συρράξεις των διαδηλώσεων, μικροί μαθητές λιποθυμούν στα σχολεία τους λόγω ασιτίας. Σε μια κοινωνία που νεκρώνει επαγγελματικά, ηθικά και κυριολεκτικά, η αφασική πολιτική επιμένει κοντόθωρα και προκλητικά να νοιάζεται μόνο για το σαρκίο της. Κι ίσως το αίτημα της ενεργοποίησης των πολιτών, που εξέφρασαν οι τρεις υπουργοί, να χρειάζεται όντως περαιτέρω γενίκευση στην υλοποίησή του· μα να συνεχίσει να υλοποιείται ακριβώς απέναντι στον ίδιο τον αμετανόητο πολιτικό κόσμο και τον εκ μέρους του εμπαιγμό. Οι αντιδράσεις των πολιτών ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο κατά την πρόσφατη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, με την αποπομπή των εκπροσώπων του σε πολλές πόλεις από την εξέδρα των επισήμων, ήδη δείχνει τον δρόμο.

Μετατρέπουν τη χώρα σε προτεκτοράτο

Του Ρούντι Ρινάλντι

Στις κοινωνίες που κυριαρχεί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, υπάρχουν πολλά είδη καθεστώτων. Είναι άλλο πράγμα ένα φασιστικό καθεστώς, άλλο μια τυπική αστική δημοκρατία, άλλο η κατάλυση της ανεξαρτησίας ή η κατοχή μιας χώρας, άλλο η οικονομική και πολιτική εξάρτηση. Ακόμα, γίνεται διάκριση και σε καθεστώτα τυπικής αστικής δημοκρατίας, π.χ. δικομματικό καθεστώς και εναλλαγή του, όπως υπάρχουν και αρκετοί τύποι καθεστώτων ειδικής έκτακτης ανάγκης.

Αυτά δεν είναι χωρίς σημασία ζητήματα, ιδιαίτερα γιατί ζούμε σε μια χώρα που τα τελευταία δύο χρόνια οι καθεστωτικές φάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς να δίνεται (ειδικά από την Αριστερά) η ιδιαίτερη προσοχή που απαιτείται.

Γιατί, η μακάρια σκέψη πως η Ελλάδα (δηλαδή η αστική της τάξη) συμμετέχει στην ιμπεριαλιστική λεία με υποδεέστερο ρόλο, όπως διατείνεται η άποψη του ΚΚΕ, ότι δήθεν η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική (ή μικροϊμπεριαλιστική χώρα) δεν μπορεί να εξηγήσει, στοιχειωδώς, όσα επισυμβαίνουν τα τελευταία δύο χρόνια.

Μάλιστα, πλήθος από κείμενα και άρθρα στο Ριζοσπάστη και σε ανακοινώσεις του ΚΚΕ θέλουν να κατατροπώσουν τη «λαθεμένη» άποψη περί κατοχής της χώρας, γιατί δήθεν απαλλάσσει την αστική τάξη από τις ευθύνες της κ.λπ.

Με τον ερχομό στην εξουσία του Γ. Παπανδρέου και την υπερψήφιση της πρώτης δανειακής σύμβασης και του Μνημονίου, ήδη είχαμε περάσει από το καθεστώς μιας τυπικής αστικής διακυβέρνησης ενός εξαρτημένου καπιταλισμού, σε μια νέα καθεστωτική φάση όπου πολλές από τις αρχές της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας είχαν ατονήσει ή και παραχωρηθεί προς τους δανειστές και τους φορείς τους.

Υποστηρίξαμε εδώ και καιρό από τις στήλες του Δρόμου, ότι το περιβάλλον Παπανδρέου είναι συνδεδεμένο με αυτήν την εξέλιξη, την προώθησε συνειδητά και υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για ανάμειξη σε τεράστιες μπίζνες. Η λεηλασία ή και η κατακτητική πολιτική σε βάρος μιας χώρας μπορεί να γίνει «συνεταιρικά», αλλά συνήθως επιβάλλονται τα συμφέροντα των ισχυρότερων. Συγκεκριμένα, των διεθνών ιμπεριαλιστών και των οργανισμών τους και το περιθώριο που αφήνεται στους εγχώριους αστούς είναι να συνδράμουν ενεργά και να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις αυτές. Ορισμένοι, μάλιστα, μάλλον θα συνθλιβούν, αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για το χρηματιστικό κεφάλαιο και τις περίφημες «αγορές».

Με τις πρόσφατες αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. η καθεστωτική φάση αρχίζει να παίρνει πιο βαθιά χαρακτηριστικά άμεσης κυριαρχίας του γερμανικού ιμπεριαλισμού επί της χώρας, με ιδιαίτερα αποικιοκρατικά, νεοαποικιοκρατικά χαρακτηριστικά και όρους που μετατρέπουν τη χώρα σε προτεκτοράτο.

«Προτεκτοράτο (protectorate) σημαίνει κάποια εδαφική κατοικήσιμη περιοχή που ελέγχεται (ή κυριαρχείται, κατά διάφορους βαθμούς) από μία ή περισσότερες «προστατεύουσες» (προστάτιδες – protecting) Δυνάμεις». Το Διεθνές Δίκαιο διακρίνει πολλές εκδοχές προτεκτοράτου, αλλά δεν είναι αυτό που μας απασχολεί στο παρόν σημείωμα, αλλά η τάση μετατροπής της Ελλάδας από κυρίαρχη (έστω καπιταλιστικά εξαρτημένη) χώρα σε ένα υβρίδιο κράτους, που η ουσία του πλησιάζει το προτεκτοράτο και απομακρύνεται πολύ από το πρότυπο της κυρίαρχης χώρας.

Τα ’λεγαν…

Ας θυμηθεί ο καθένας δηλώσεις και τοποθετήσεις Ελλήνων πολιτικών για τα θέματα κυριαρχίας, συνόρων (Γ. Παπανδρέου τόσο ως υπουργός Εξωτερικών όσο και ως πρωθυπουργός, Άννα Ψαρούδα Μπενάκη ως πρόεδρος της Βουλής) που ρητά λένε ότι μπορεί να χρειαστεί να περιοριστεί η εθνική κυριαρχία ή να αλλάξουν τα σύνορα, για να μπορούμε έτσι να μετέχουμε στις οικονομικές συμμαχίες ή να μη βουλιάξουμε ως χώρα. Κοντά σε αυτά τα δείγματα ευλυγισίας υπάρχουν και άλλα όσον αφορά το Κυπριακό (ναι στο σύμφωνο Ανάν που πρώτος φώναξε ο Παπανδρέου μαζί με τον Δρούτσα, πρώην υπουργό Εξωτερικών που μετείχε στη σύνταξη του σχεδίου Ανάν) και άλλα όσο αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με ουσιαστική αποδοχή καθαρά ενδοτικών θέσεων και υποχωρήσεων σε θέματα κυριαρχίας της χώρας (Αιγαίο, ΑΟΖ κ.λπ.).

Με τις δανειακές συμβάσεις και τα Μνημόνια η προτεκτορατοποίηση της χώρας προχώρησε με άλματα σε όλα τα ζητήματα της οικονομικής πολιτικής και εκχώρησης της δημόσιας περιουσίας, σε ανυπαρξία μηχανισμών και διάλυση του κράτους και υποκατάσταση με μηχανισμούς της τρόικας που θα έχει πλέον μόνιμη παρουσία στη χώρα (μαζί με δυο ακόμα πυλώνες επιτροπείας) κατόπιν «αιτήσεως της ελληνικής πλευράς»! Επομένως, ο έλεγχος ή κυριαρχία κατά διάφορους βαθμούς από μία ή περισσότερες «προστατεύουσες» (προστάτιδες) δυνάμεις γίνεται ασφυκτικός, σχεδόν ολοκληρωτικός στην οικονομική σφαίρα και συνοδεύει τα φαινόμενα της χρεοκοπίας και «τιμωρίας» της Ελλάδας.

Οικονομικά, σχεδόν όλη η Ευρώπη υποτάσσεται στη Γερμανία και η Ελλάδα προτεκτορατοποιείται από τη Γερμανία, η οποία θα έχει τον έλεγχο και την κυριαρχία όλης της οικονομικής λειτουργίας (καταλήστευση) ή και τη δυνατότητα «πνιξίματος» της χώρας αν το θελήσει ανά πάσα στιγμή. Ο κύριος Ράιχενμπαχ, νέος γκαουλάιτερ(*) είναι ήδη εδώ και έχει αναλάβει υπηρεσίες. Είναι μαζί του και μια ολόκληρη ομάδα από τοποτηρητές, της «task force» (Ομάδα Δράσης) της Κομισιόν, που θα «επιβλέπει» αν τηρούνται οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση Παπανδρέου-Βενιζέλου απέναντι στην τρόικα.

Αναμένεται και η άμεση εγκατάσταση των εκπροσώπων της τρόικας μόνιμα στην Ελλάδα, μετά από αίτημα του Γ. Παπανδρέου (είναι συνηθισμένη πρακτική να βάζουν τους «ιθαγενείς» πρωθυπουργούς να βγαίνουν στην… αναφορά και να ζητάνε την παρουσία προστατών), αφού κατά δήλωσή του πρέπει να σταματήσει το σόου, να έρχονται οι τροϊκανοί κάθε 3 μήνες.

Μια νέα ποιότητα στην υπόσταση της χώρας υπάρχει και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ο αγώνας ενάντια στην τρόικα, στα Μνημόνια, στις δανειακές συμβάσεις, είναι αγώνας για ανεξαρτησία, δημοκρατία, χειραφέτηση, για έναν άλλο δρόμο απαλλαγής από τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής επικυριαρχίας, από την προτεκτορατοποίηση, το διαμελισμό της χώρας, οικονομικό πολιτικό κοινωνικό.

Οι κατακτητικές-πολιορκητικές μηχανές και πολιτικές του σύγχρονου χρηματιστικού κεφαλαίου πρέπει να συντριβούν από ένα παλλαϊκό μέτωπο σωτηρίας και διεξόδου της χώρας.

Το προοδευτικό, το πατριωτικό, το δημοκρατικό, το αριστερό και το κομμουνιστικό κίνημα πρέπει να συμβάλουν σε αυτήν την προοπτική!

* Ο Γκαουλάιτερ , Gauleiter) ήταν, επί ναζιστικού καθεστώτος, ο επικεφαλής μιας διοικητικής περιφέρειας (Gau). Η διοικητική διαίρεση σε Γκάου υπήρχε από την εποχή του Μεσαίωνα στη Γερμανία, αλλά έκτοτε δεν χρησιμοποιήθηκε, μέχρι το 1926, οπότε την επανέφερε σε χρήση με σχετικό νομοθετικό διάταγμα το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Α. Χίτλερ.

ΠΗΓΗ: Από το "Δρόμο", 28/10/2011, http://aristerovima.gr/blog.php?id=2846

Όχι στο δημοψήφισμα Παπανδρέου – Μέρκελ

Του Γιώργου Καραμπελιά

Όπως έχει ήδη διαφανεί, χωρίς καμία αμφιβολία πλέον, η πρόταση δημοψηφίσματος του Παπανδρέου αποτέλεσε το colpo grosso που μηχανεύτηκε από κοινού με τους Γερμανούς – τουλάχιστον, χωρίς ακόμα να γνωρίζουμε εάν υπήρχε και εμπλοκή άλλων δυνάμεων. Colpo grosso για να αποφύγει την βέβαιη καταψήφιση της συμφωνίας, με τα νέα επαχθή μέτρα που περιλαμβάνει, ακόμα και από τον ίδιο τον λόχο των πασοκικών βουλευτών. Διότι ήταν βέβαιο ότι η κυβέρνηση είτε στην ψήφιση της συμφωνίας, είτε στον προϋπολογισμό, είτε με οποιαδήποτε άλλη ευκαιρία, θα κατέρρεε. Ακόμα και ο ίδιος ο Παπούλιας μετά τα τελευταία γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου, θα πιεζόταν αφόρητα να παραιτηθεί, προκαλώντας εκλογές. Το τέλος της κυβέρνησης ήταν ζήτημα εβδομάδων, στην καλύτερη γι’ αυτή περίπτωση.

Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο το πασοκικό βαθύ κράτος που συμπαρατάσσεται με τον ΓΑΠ δοκίμασε τον τελευταίο(;) εκβιασμό του – Καστανίδης, Παπουτσής, Ρέππας, Μπεγλίτης και όλη η συμμορία –, διότι γνωρίζει ότι οι εκλογές θα σήμαιναν το οριστικό τέλος του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και συμπαρατάσσονται πίσω από τον κούϊσλινγκ σε μια τελευταία απόπειρα να σώσουν το τομάρι τους.

Έτσι λοιπόν, είτε θα τον ρίξουν όσοι τον στήριζαν – ΜΜΕ, «εκσυγχρονιστές», σημιτικοί, ή όσοι βουλευτές δεν αντέχουν την κατακραυγή του κόσμου – και αυτοί θα μπορούν να μιλήσουν για συνωμοσία και «αποστασία», και να βρουν την ευκαιρία να αποχωρήσουν ευσχήμως, είτε θα επιβιώσουν από την ψήφο εμπιστοσύνης και θα δοκιμάσουν να επιτύχουν τον μεγάλο τους εκβιασμό: Έχοντας μετατρέψει το δημοψήφισμα σε κριτήριο για την παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη, και το ευρώ, να στριμώξουν τον ίδιο τον λαό που στη συντριπτική του πλειοψηφία –70-80%– είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη.

Με μια τέτοια κίνηση θα οδηγήσουν σε ακόμα πιο δύσκολη θέση την αντιπολίτευση – κατ’ εξοχήν τη Νέα Δημοκρατία –, που θα βρεθεί μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα και θα κινδυνεύσει, είτε να απολέσει τη λαϊκή της βάση, συρόμενη σε ένα ‘ναι’ στο δημοψήφισμα της πιο μισητής κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, είτε να διασπαστεί! Ανάλογα προβλήματα θα έχει και η ευρωπαϊστική Αριστερά, κατ’ εξοχήν ο Κουβέλης αλλά και εν μέρει ο Συνασπισμός. Γι αυτό και παίζουν τα ρέστα τους με αυτό το colpo grosso:

Αν παρ’ ελπίδα κατορθώσουν να φθάσουν σε δημοψήφισμα και υπερψηφιστεί το Ναι, θα έχουν θριαμβεύσει απέναντι σε ολόκληρο το λαό και την αντιπολίτευση. Στην πολύ πιθανότερη περίπτωση που δεν κατορθώσουν να συγκεντρώσουν τους 151 ψήφους για την προσφυγή στο δημοψήφισμα ή υπερψηφιστεί το Όχι, τότε θα μπορούν και πάλι να νίπτουν τας χείρας τους και θα φορτώνουν την ευθύνη για τις οποιεσδήποτε συνέπειες στους αντιπάλους τους και τον ίδιο τον λαό.

Πρόκειται για μια σατανική κίνηση των ανδρεικέλων που «κυβερνούν» σε συμπαιγνία με τους εντολείς τους.

Το ότι αυτή η κίνηση πραγματοποιήθηκε σε άμεση συμφωνία με τους Γερμανούς – τουλάχιστον – καταδεικνύεται. από μια πλειάδα στοιχείων. Εξ αρχής φάνηκε πολύ παράδοξη η χλιαρή αντίδραση της Μέρκελ και των γερμανικών ΜΜΕ· των ίδιων που κάτω από άλλες συνθήκες και για πολύ μικρότερα θέματα κατακεραύνωναν και συκοφαντούσαν τους Έλληνες. Πρώτο τοποθετήθηκε το Σπήγκελ, η ναυαρχίδα του γερμανικού τύπου που έγραφε την 1η Νοεμβρίου υπό τον τίτλο «Μπράβο κύριε Παπανδρέου!».

«Η Ευρώπη σάστισε. Ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει ο λαός να αποφασίσει για τη σωτηρία της χώρας. Ο Παπανδρέου ποντάρει σε ένα και μοναδικό χαρτί. Η απόφασή του είναι σωστή» γράφει σε πρωτοσέλιδο άρθρο και εξηγεί το γιατί:

«Ο κίνδυνος να πουν οι Έλληνες ‘όχι´ στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής υπάρχει παρ’ όλα αυτά η απόφαση είναι ορθή για τρεις λόγους.

α) Ο πρωθυπουργός χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή. Εξελέγη πριν την κορύφωση της κρίσης. Η πολιτική που ακολουθεί απαιτεί δύσκολες αποφάσεις. Σε καμία αναπτυγμένη χώρα δεν έχουν επιβληθεί τόσο σκληρά μέτρα περικοπών και λιτότητας.
β) Η αντιπολίτευση κωλυσιεργεί. Μετά από ενάμιση χρόνο δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη από μικροπολιτικά παιχνίδια. Μέσω του δημοψηφίσματος υπάρχει η ελπίδα ότι η αντιπολίτευση θα λάβει σαφώς θέση για το πως βλέπει το μέλλον της χώρας και…

γ) Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. Σχεδόν όλοι οι πολίτες είναι θύματα της οικονομικής πολιτικής, πολλοί δεν συνειδητοποιούν τι συμβαίνει γύρω τους και καταφεύγουν στην απεργία. Σε περίπτωση που η πλειοψηφία των πολιτών ταχθεί υπέρ του δρόμου που χαράσσει η κυβέρνηση ίσως η χώρα εξέλθει μια ώρα αρχύτερα από την κρίση. Ως συνέπεια οι απεργιακές κινητοποιήσεις θα έχαναν οποιαδήποτε νομιμοποίησή τους.»

Ανάλογη στάση κράτησε και ηη γερμανική έκδοση των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς που χαρακτηρίζουν την κίνηση «τρελή αλλά σωστή» και υποστηρίζουν πως «εάν ο Παπανδρέου καταφέρει να πείσει με επιχειρήματα τους Έλληνες, το στήριγμα της ευρωδιάσωσης θα είναι πολύ πιο σταθερό από ό,το σήμερα».  Την ίδια στιγμή η λυσσαλέα ανθελληνική «Μπιλντ Τσάϊτουνγκ», διαβεβαίωνε πως η έκτη δόση θα δοθεί κανονικά!

Και αν έμενε καμιά αμφιβολία σε κάποιον, ανέλαβε  να την διασκεδάσει ο…  Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που διαπίστωσε ότι «η Ελλάδα έχει συναίσθηση των ευθυνών της και ότι θα συμμορφωθεί με τις αποφάσεις οι οποίες ελήφθησαν από κοινού και ομοφώνως», σε συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα Hamburger Abendblatt στις 2 Νοεμβρίου [Όλα τα αποσπάσματα από την ηλεκτρονική σελίδα in.gr.]

Οι Γερμανοί υπολογίζουν ότι σε κάθε περίπτωση θα βγουν κερδισμένοι. Είτε οι Έλληνες θα αποδεχτούν μοιρολατρικά την υποταγή τους στην γερμανική τάξη του Δ΄ Ράϊχ, που αναδύεται στην Ευρώπη, είτε, αν συνεχίσουν να παρουσιάζουν αντιστασιακά αντανακλαστικά και απορρίψουν το ψευδο-δημοψήφισμα, όπως είναι το πιθανότερο,  να μπορούν πιο εύκολα να ολοκληρώσουν  το σχέδιο που ακολουθούν από την αρχή της κρίσης, δηλαδή την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ.

Να αποδεχτούμε την πρόκληση Παπανδρέου;

Απέναντι σε αυτή τη νέα πραξικοπηματική κίνηση του ΓΑΠ, υπάρχουν και ορισμένοι, είτε ευήθεις, είτε μικροκομματάρχες, είτε ίσως και βαλτοί, που θέλουν να απαντήσουμε θετικά στην πρόκληση του Ππανδρεόυ και των Γερμανών εντολέων του, και να συμμετάσχουμε στο «δημοψήφισμα» – παγίδα. Και επειδή η πλειοδοσία σε «επαναστατική» φρασεολογία είναι μόνιμο χαρακτηριστικό ενός χώρου που δεν έχει στην ουσία συνειδητοποιήσει τη φύση και τα διακυβεύματα της κρίσης μπορεί να συμπαρασύρει και ένα μέρος ειλικρινών αλλά άσχετων ανθρώπων. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα:

Α. Στην κρίση αυτή δεν διακινδυνεύουμε μόνο την οικονομική μας ευημερία και ισορροπία, δεν διακινδυνεύουμε μόνο να πτωχεύσουμε, αλλά και να μεταβληθούμε σε μια χώρα ανίσχυρη να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Προκλήσεις στο πεδίο της εθνικής συνοχής – μεταναστευτικό, έξοδος και μετανάστευση Ελλήνων, δημογραφικό, απομάκρυνση περιφερειών, και ιδιαίτερα των περισσότερο ευαίσθητων·  προκλήσεις στο πεδίο των εθνικών θεμάτων μας – Σκόπια, Κύπρος, τουρκικός επεκτατισμός και νέο-οθωμανισμός.  Η πτώχευση της Ελλάδας και η έξοδος της από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, υπό τις σημερινές συνθήκες, εκτός από την οικονομική καταστροφή θα είχε καταιγιστικές συνέπειες για τα εθνικά μας θέματα, θα άνοιγε την όρεξη σε όλους τους καραδοκούντες αντιπάλους και άσπονδους φίλους μας. Ας αναλογιστούμε μόνο ότι θα ολοκλήρωνε την απομάκρυνση της Ελλάδας από την Κύπρο, για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ανευθυνότητας τέτοιων αντιλήψεων.

Β. Η δυνατότητα μιας διαφορετικής οικονομικής πολιτικής, που θα οδηγούσε μεσοπρόθεσμα ακόμα και σε έξοδο από το ευρώ, χωρίς καταστροφικές οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες θα προϋπόθετε:

μια ελληνική οικονομία που να στέκεται στα πόδια της παραγωγικά·

μια κοινωνία σε εγρήγορση που να έχει αποτινάξει την αποβλάκωση που έχουν επιβάλει οι κυρίαρχες ελίτ·

ένα πολιτικό σύστημα που θα έχει επανεθνικοποιηθεί σε βάθος, και θα μπορεί να προσφέρει εναλλακτικές δυνάμεις ικανές να οδηγήσουν τον ελληνικό λαό σε μια νέα πορεία.

Σήμερα σε μια στιγμή έσχατης και καθολικής κρίσης ελιτ, κομμάτων και ηγεσιών, χωρίς ακόμα να υπάρχουν συγκροτημένες εναλλακτικές δυνάμεις, οι προτάσεις για ηρωικές εξόδους, εκτός από γελοίες είναι και επικίνδυνες διότι ρίχνουν νερό στο μύλο των χειρότερων αντιπάλων μας.

Γ. Στην Ελλάδα, την πιο «δύσκολη» χώρα του κόσμου, η στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης πρέπει να είναι υπεύθυνη και σοβαρή, ώστε να μπορεί να είναι αυθεντικά ανατρεπτική και επαναστατική. Όταν ο ΓΑΠ και η συμμορία του προσπάθησαν να αλυσοδέσουν τον ελληνικό λαό στο ΔΝΤ και το μνημόνιο, ίσως υπήρξαμε από τους πρώτους που διακηρύξαν την ανάγκη να επιβάλουμε ένα δημοψήφισμα για το εάν ο ελληνικός λαός αποδέχεται το μνημόνιο. Και συνεχίσαμε να επιμένουμε σε αυτή μας την άποψη, παρόλο που οι περισσότερες αντιμνημονιακές δυνάμεις, είτε από ανεπάρκεια είτε από μικροκομματικούς υπολογισμούς, αρνούνταν να θέσουν αυτό το ζήτημα μετ’ επιτάσεως και αποφασιστικά. Είχαμε τονίσει μάλιστα ότι κινδυνεύουμε κάποια στιγμή να απολέσουμε αυτό το όπλο του δημοψηφίσματος και αυτό να μεταβληθεί σε όπλο στα χέρια των αντίπαλων του λαού, δηλαδή του ΓΑΠ.

Δ. Σήμερα συνέβη ακριβώς αυτό που φοβόμασταν. Σε μία στιγμή που το αίτημα να εκδιωχθεί η κυβέρνηση των δωσιλόγων γίνεται καθολικό, έχει οδηγήσει σε δημοσκοπικκή κατάρρευση το ΠΑΣΟΚ και σε συρρίκνωση – στα πρόθυρα της ανατροπής του – της κοινοβουλευτικής του πλειοψηφίας, ο Παπανδρέου προωθεί το τέχνασμα του δημοψηφίσματος, για να αποφύγει την αναπόφευκτη πτώση του. Και επειδή το δημοψήφισμα θα πραγματοποιηθεί με τους όρους του, δηλαδή με διλληματικό τρόπο, όχι πάνω στην αποδοχή ή όχι του «Μνημονίου», του ΔΝΤ, της τρόικας, αλλά γύρω από το ζήτημα, «ευρώ ή όχι», ή κάτι παραπλήσιο,  αποτελεί την υπέρτατη παγίδα. Διότι θα τρομοκρατήσει τον λαό, πως το ΟΧΙ θα σημάνει και αποδοχή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, την οποία αρνείται στη συντριπτική του πλειοψηφία ο λαός.

Ε. Ανάμεσα σε εκείνους που σήμερα μας προτείνουν να αποδεχτούμε την πρόταση του ΓΑΠ, – σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και των αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων –  είναι και ορισμένοι που ακολουθούν τη λογική του «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Πράγματι τα προηγούμενα δύο χρόνια αναπτύχτηκε από ορισμένους που παριστάνουν τους οικονομολόγους και από ελάχιστους άλλους δημοσιολογούντες ή πολιτικούς, μια λογική που πατώντας πάνω στην απελπισία του κόσμου που καταστρεφόταν, ή οδηγούνταν στην ανεργία, πρόβαλε την «επιστροφή στη δραχμή», ως πανάκεια για να  λυθεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Και οι κήρυκες αυτής της ανοησίας όχι απλώς απόκρυπταν τις γεωπολιτικές συνέπειας μιας τέτοιας επιλογής, αλλά και τις οικονομικές: Σε μια τέτοια περίπτωση η ελληνική οικονομία θα γνωρίσει μια σαρωτική υποτίμηση του νομίσματος, θα συρρικνωθούν και οι λίγες καταθέσεις που έχουν απομείνει στους Έλληνες και θα παρουσιαστεί μεγάλη έλλειψη σε είδη πρώτης ανάγκης, καύσιμα κ.λπ. Στο πολιτικό επίπεδο, εξ αιτίας της έλλειψης πολιτικών δυνάμεων, ικανών να απαντήσουν σε μια τέτοια σαρωτική κρίση από μια προοδευτική σκοπιά, θα αναβαθμιστούν ακριβώς οι πολιτικοί που μας οδήγησαν στο… μνημόνιο και θα επιβάλουν σκληρές αντιδραστικές λύσεις, με τη συναίνεση μάλιστα και ενός  μέρους του πληθυσμού.

Οι Έλληνες κατάλαβαν σταδιακά, μέσα από την εξέλιξη της κρίσης, ότι οι μόνοι που συστηματικά μας οδηγούν στη δραχμή είναι οι Γερμανοί, διότι θεωρούν ότι οι Έλληνες είναι απείθαρχοι και θα χαλάσουν τη σούπα της γερμανικής Ευρώπης. Γι’ αυτό και ακολουθούν μια συστηματική πολιτική ώστε να πάψει η πιθανή πτώχευση της Ελλάδας να απειλεί την ευρωζώνη και τότε, αν δεν υποταχθούμε, να ολοκληρώσουν το έργο τους,. Εξ ου και η συμπαράταξή τους με τον ΓΑΠ στη συνωμοσία του «δημοψηφίσματος».

Ω του θαύματος λοιπόν, ορισμένοι από όσους υποστήριζαν την επιστροφή στη δραχμή ως «επαναστατικό μέτρο», αντί να αναθεωρήσουν την άποψη τους μπροστά στην υιοθέτηση του από τους αντιπάλους μας, φθάνουν στις έσχατες συνέπειες της λογικής τους. Προτείνουν την αποδοχή του διλλήματος που θέτει το ψευδο-δημοψήφισμα του ΓΑΠ και του Σόϊμπλε, ελπίζοντας πως το όχι του ελληνικού λαού θα μας οδηγήσει… στη δραχμή! Επανάσταση μέσω Μερκελ! Αυτός είναι ο κατήφορος μιας άποψης που για καιρό την αντιμετωπίζαμε ως απλή αστειότητα στα πλαίσια του αντιμνημονιακού κινήματος αλλά σήμερα μεταβάλλεται σε επικίνδυνη αστειότητα, διότι οδηγεί στη συμπαράταξη αντιμνημονιακών δυνάμεων με τους  αντιπάλους μας.

Να ανατραπεί τώρα η κυβέρνηση

Άμεσα λοιπόν πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τις κινητοποιήσεις και τη δραστηριότητά μας, με έναν και μοναδικό στόχο, να φύγει εδώ και τώρα η κυβέρνηση των δωσιλόγων, να γίνουν εκλογές και να στρέψουμε, με όσες δυνάμεις διαθέτουμε, την συνολική κατεύθυνση της χώρας και των πολιτικών κομμάτων σε μια αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Η πάλη για να πέσει η κυβέρνηση περνάει υποχρεωτικά από την άρνηση του δημοψηφίσματος του ΓΑΠ. Είναι κωμικοτραγικό, ενώ πολλαπλασιάζονται οι φωνές μέσα στο ΠΑΣΟΚ που αρνούνται να δεχτούν την λογική του δημοψηφίσματος, ως διχαστική, – φωνές που οι λαϊκές κινητοποιήσεις θα πρέπει να πολλαπλασιάσουν –, την ίδια στιγμή να εμφανίζονται δήθεν αντιμνημονιακές δυνάμεις που να υποστηρίζουν το δημοψήφισμα του… ΓΑΠ! Χωρίς να ενδιαφέρονται εάν θα διχάσουν τον ελληνικό λαό, αρκεί να υποδειχτεί πως είχαν δίκηο στο τραγικό λάθος τους!

Για να επανέλθουμε όμως στα σοβαρά ζητήματα, στο βαθμό που οδηγήσουμε το ταχύτερο δυνατό στο περιθώριο της ιστορίας τη συμμορία ΠΑΣΟΚ, τότε ακόμα και εάν οι Γερμανοί μας οδηγήσουν εκτός ευρώ, – πράγμα που δεν πρέπει να αποκλείεται –, θα έχουμε καλύτερες διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες για να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κρίση, θα μπορούμε να συγκροτήσουμε συμμαχίες και να αντισταθούμε. Πρέπει να είμαστε  οργανικό στοιχείο μιας πάλης ενάντια στη δικτατορία μιας γερμανικής νεοφιλελεύθερης Ευρώπης και ενός γερμανοκρατούμενου ευρώ. Εάν δοθεί ένας αγώνας μαζί με άλλους λαούς και άλλες δυνάμεις στην ίδια την Ευρώπη πρέπει να είμαστε παρόντες, και όχι να κάνουμε τη χάρη των Γερμανών που θέλουν να σαλαμοποιήσουν τη Νότια Ευρώπη, αποκόπτοντας πρώτα το ελληνικό τμήμα της, για να μπορούν πιο εύκολα στη συνέχεια να υποτάξουν τους υπολοίπους. Μη ξεχνώντας ποτέ πως έχουμε ανάγκη για συμμαχίες και σε άλλα πεδία, που αφορούν στα εθνικά μας θέματα και ότι πρέπει επί τέλους να ενεργοποιήσουμε και το όπλο της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων. Στο δε εσωτερικό, θα έχει αναδυθεί ένας συσχετισμός δυνάμεων ευνοϊκότερος για αλλαγές, όταν θα έχει φύγει από τη μέση η υποθήκη του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ.

Βήμα πρώτον λοιπόν, να αποκρούσουμε το ψευδοδημοψήφισμα, να γκρεμίσουμε τους εντολοδόχους του Ράϊχ. Τα υπόλοιπα έπονται.

2 Νοεμβρίου 2011

Υ.Γ Στην απίθανη περίπτωση που το απομονωμένο ανδρείκελο κατορθώσει να επιβιώσει και να φθάσει σε δημοψήφισμα υπάρχουν δύο δυνατές επιλογές. Είτε η Αποχή από το δημοψήφισμα, μαζική, πάνδημη, που θα λάβει χαρακτήρα μαζικής κινητοποίησης, είτε το Όχι εάν κρίνουμε ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Ωστόσο η συζήτηση για κάτι τέτοιο, δεν είναι απλώς πρόωρη, αλλά και αποπροσανατολιστική, διότι μας βάζει στην λογική του ΓΑΠ. Σήμερα πρέπει να κινούμαστε για την αποτροπή της διενέργειάς του και τίποτε άλλο. Το ψευδο -δημοψήφισμα δεν πρέπει να γίνει και δεν θα γίνει. Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημά μας.

ΠΗΓΗ: 2-11-2011, http://ardin-rixi.gr/2011/11/02…..81/

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ:

Οι Πολίτες ενός κράτους, το οποίο «γέννησε» τη Δημοκρατία, δεν είναι σωστό να αρνούνται τη συμμετοχή τους στις αποφάσεις για το μέλλον τους – ακόμη και αν τοποθετούνται σκόπιμα προ τετελεσμένων γεγονότων

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Εάν η παραμονή μας στην Ευρωζώνη θα είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια την υποταγή μας στο ΔΝΤ ή στη Γερμανία, την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, την κατάλυση της Δημοκρατίας, τις προσβολές στην υπερηφάνεια και στην αξιοπρέπεια μας, τη λεηλασία των δημοσίων επιχειρήσεων, την καταστροφή των μικρομεσαίων ελληνικών εταιρειών, τη συνέχιση της νόμιμης φοροδιαφυγής των ξένων πολυεθνικών, τη φορολογική «υφαρπαγή» της περιουσίας μας, το συνεχή περιορισμό του κοινωνικού κράτους και τη διαρκή μείωση των αμοιβών, μέχρι τo σημείο που η πιο κουραστική και εξοντωτική εργασία να μην μπορεί, με βεβαιότητα, να μας εξασφαλίσει καν τα απολύτως απαραίτητα – εάν οι εναλλακτικές λύσεις ήταν είτε αυτή η κατάσταση, είτε η εγκατάλειψη της Ευρωζώνης, όλες οι δυσκολίες, μεγάλες ή μικρές, της υιοθέτησης ενός εθνικού νομίσματος, θα έμοιαζαν να είναι σταγόνα στον ωκεανό” (άρθρο μας).

Τα μεγαλύτερα προβλήματα μίας χώρας είναι αναμφίβολα η χρόνια ύφεση και η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία – ουσιαστικά αλληλένδετα μεταξύ τους, αφού το ένα προκαλεί το άλλο, ανεξάρτητα από το ποιο προηγείται. Η Ελλάδα, αντιμέτωπη τα τελευταία τρία χρόνια και με τα δύο αυτά «δεινά», χωρίς καμία προοπτική καταπολέμησης τους (ανάπτυξη), στα πλαίσια των οικονομικών προγραμμάτων λιτότητας που της επιβάλλονται από τους ξένους εισβολείς, έχει φτάσει πλέον στα όρια της – ενώ η «βοήθεια» που της προσφέρεται, ανεξάρτητα από τις δυσανάλογες απαιτήσεις των δανειστών της (λεηλασία δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, μετατροπή της σε προτεκτοράτο, τοκογλυφικά επιτόκια κλπ.), δεν οδηγεί πουθενά.      

Ο πρωθυπουργός της τώρα, θέλοντας μάλλον να αποφύγει τις ευθύνες του εγκληματικού αδιεξόδου, στο οποίο οδήγησε ατυχώς την πατρίδα του (εκτελώντας «έξωθεν εντολές» ή μη), πρότεινε την ύστατη στιγμή, στο χείλος του γκρεμού καλύτερα, τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος – όπου οι Πολίτες θα κληθούν οι ίδιοι να αποφασίσουν για το μέλλον της χώρας τους, μη έχοντας ουσιαστικά εναλλακτικές λύσεις και «εκβιαζόμενοι» εκ των πραγμάτων.

Αντί λοιπόν ο Έλληνας πρωθυπουργός να διαχειριστεί ορθολογικά τις τεράστιες διαπραγματευτικές δυνατότητες μίας χώρας-ισότιμου μέλους της Ευρωζώνης (όπως φάνηκε από την πρόσφατη, τρομοκρατημένη αντίδραση των διεθνών χρηματιστηρίων απλά και μόνο από την έμμεση αναγγελία ενός δημοψηφίσματος), έγκαιρα από το 2009, επιτυγχάνοντας την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δημοσίου χρέους με χαμηλά επιτόκια, καθώς επίσης τις ευρωπαϊκές παραγωγικές επενδύσεις, παράλληλα με την διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων (άρθρο μας), αποφάσισε δυστυχώς να «εκβιάσει» του Πολίτες – θέτοντας στην κρίση τους την ειλημμένη απόφαση της Πύρρειου χρεοκοπίας, την οποία ο ίδιος έχει ήδη λάβει μερικές ημέρες πριν.

Ακόμη περισσότερο, επέλεξε (εάν βέβαια υποθέσουμε καλοπροαίρετα ότι το σκέφθηκε ο ίδιος και όχι το ΔΝΤ, στα πλαίσια ενδεχομένων σχεδίων διάλυσης της Ευρωζώνης) τον «εκβιασμό» με ένα δίλημμα, το οποίο μόνος του επινόησε, ισχυριζόμενος ότι ήταν υποχρεωμένος να αποφασίσει μεταξύ της εξόδου της χώρας του από το Ευρώ ή της πλήρους υποταγής στους ξένους πιστωτές της – ένα πραγματικά λυπηρό γεγονός και μία πολιτική συμπεριφορά, η οποία σπάνια συναντάται στον πλανήτη.

Ανεξάρτητα όμως από όλα αυτά οι Πολίτες ενός κράτους, το οποίο «γέννησε» τη Δημοκρατία, δεν είναι σωστό να αρνούνται τη συμμετοχή τους στις αποφάσεις για το μέλλον τους – ακόμη και όταν τοποθετούνται σκόπιμα αντιμέτωποι με τέτοια «εκβιαστικά» διλήμματα, τα οποία ο πρωθυπουργός επέλεξε δυστυχώς να επιδεινώσει, στερώντας ταυτόχρονα τα άδεια ταμεία της χώρας του από την 6^η δόση ενός δανείου, απόλυτα απαραίτητου για την πληρωμή των τρεχουσών υποχρεώσεων του δημοσίου.

Ανεξάρτητα τώρα από τις τεράστιες ζημίες όλων των άλλων χωρών, οι οποίες πιθανότατα θα οδηγήσουν στη διάλυση της Ευρωζώνης, εάν όχι στην κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, με ανυπολόγιστες συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη, οι Έλληνες οφείλουν να επιλέξουν πολύ σοβαρά μεταξύ της υποταγής και της στάσης πληρωμών – όπου η υποταγή θα συνοδεύεται παράλληλα από τη φτώχεια και τη λεηλασία της χώρας τους.           

Έχοντας την άποψη λοιπόν ότι, η στάση πληρωμών είναι μεν εξαιρετικά οδυνηρή, αλλά έχει έστω κάποιες ελπίδες ελεύθερης επιβίωσης, ενώ μπορεί να οδηγήσει σε πραγματικές λύσεις, θεωρούμε πολύ δύσκολο να αποδεχθούν οι Έλληνες «αμαχητί» την υποδούλωση τους.

 Επομένως, πιστεύουμε ότι θα ψηφίσουν θαρραλέα και επικίνδυνα, χωρίς να φοβηθούν τις καταστροφικές συνέπειες μίας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας ή/και επιστροφής στη δραχμή – στην οποία, αργά ή γρήγορα, θα οδηγούνταν από τους συνδίκους του διαβόλου, ακόμη και αν ψήφιζαν εναντίον της.

Φυσικά είναι πιθανόν να σφάλουμε και να συνεχισθεί η «σιωπή των αμνών» – μέχρι την ημέρα της απόλυτης εξαθλίωσης, όπως συνέβη στην Αργεντινή (υπενθυμίζουμε ότι, η Γαλλική επανάσταση ξεκίνησε ένα χρόνο μετά την επίσημη χρεοκοπία του κράτους – ενώ οι κερδοσκόποι συνέχισαν να κερδίζουν, ακόμη και κατά τη διάρκεια της, «χειραγωγώντας» τις αποφάσεις των πολιτικών εν αγνοία τους). 

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ

Φυσικά υπάρχει, όπως πάντοτε, και η άλλη όψη του νομίσματος – σύμφωνα με την οποία ο Έλληνας πρωθυπουργός επέλεξε «αυτόβουλα» την αναγγελία δημοψηφίσματος, για να θέσει προ των πραγματικών ευθυνών τους τόσο την τευτονοκρατούμενη ηγεσία της Ευρωζώνης, όσο και το ΔΝΤ (Η.Π.Α.).

Ότι επρόκειτο δηλαδή για μία «πειραματική» στάση πληρωμών (αφού όλοι πιστεύουν ότι, οι Έλληνες θα ψηφίσουν αρνητικά), η οποία θα αποδείκνυε, όπως και συνέβη, τα καταστροφικά επακόλουθα μίας Ελληνικής χρεοκοπίας – τόσο για τη ζώνη του Ευρώ, όσο και για ολόκληρο τον πλανήτη (η πιθανή ζημία υπολογίζεται ότι θα ξεπερνούσε τα 5 τρις € – ενώ μόνο χθες τα χρηματιστήρια της Ευρωζώνης είχαν ζημίες άνω των 60 δις €).

 Εμείς ευχόμαστε φυσικά να είναι αυτή η αλήθεια – η οποία όμως δεν είναι τόσο ακίνδυνη για την Ελλάδα, όσο ίσως φαίνεται με την πρώτη ματιά (ενώ οι απειλές απορρύθμισης, κατάρρευσης και πραξικοπήματος αυξάνονται καθημερινά).    

ΥΓ: Πριν ψηφίσουμε (εάν) για την αποδοχή ή μη της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου (άρθρο μας), θα μας κοινοποιηθεί, έτσι ώστε να γνωρίζουμε τι ακριβώς ψηφίζουμε. Είναι το πρώτο βήμα για την Άμεση Δημοκρατία, έτσι όπως λειτουργεί με επιτυχία στην Ελβετία, ενώ θα σημάνει μία πραγματική αλλαγή. Η ευκαιρία αυτή προφανώς δεν θα μας προσφερόταν υπό φυσιολογικές προϋποθέσεις – ενώ φυσικά κοστίζει, όπως όλα στη ζωή.

 VIDEO:

 http://www.bigroadstv.com/web–tv/40-reportage/185-i–ellada–sto–koureio–me-50.html   

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 02. Νοεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com, Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Πως η φαντασίωση του Δ’, «οικονομικού» Ράιχ, καταστρέφει την Ελλάδα, την Ευρώπη και την ίδια τη Γερμανία.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Γερμανία βρίσκεται σήμερα στο κρισιμότερο σημείο της ιστορίας της. Θεωρητικώς τουλάχιστον, έχει ιστορική ευκαιρία να αναδειχθεί σε «δημοκρατικό», «καλό» Ηγεμόνα της ηπείρου, ηγούμενη των ευρωπαϊκών λαών στην προσπάθεια να σωθεί η ιδέα της Ευρώπης, της συνεργασίας των λαών της και, μαζί, τα ιστορικής, πανανθρώπινης σημασίας δημοκρατικά, κοινωνικά, πολιτιστικά επιτεύγματα των ευρωπαϊκών λαών μετά τον πόλεμο, από τον επελαύνοντα «ολοκληρωτισμό» των Αγορών.

Με τον τρόπο όμως που χειρίζεται μέχρι τώρα την κρίση, το Βερολίνο κινδυνεύει να επαναλάβει τον χειρότερο ιστορικό εαυτό του, οδηγώντας την ‘Ενωση στη διάλυση, το ευρώ σε εξαφάνιση, την Ευρώπη σε ιστορική οπισθοδρόμηση, προάγγελο παγκόσμιας βαρβαρότητας, τη διεθνή οικονομία σε κρίση χειρότερη από αυτή του 1929 και, την ίδια τη Γερμανία, σε μια ήττα, όχι στρατιωτική αυτή τη φορά, αλλά πολιτική, ηθική, γεωπολιτική, στρατηγική, σημαντικότερη από αυτή του 1945.

Μόνο η αδράνεια του μυαλού και η άρνησή μας να αποδεχθούμε οδυνηρές αλήθειες, μας εμποδίζει να αντιληφθούμε πλήρως και να ενσωματώσουμε τις συνέπειες του γεγονότος ότι βρισκόμαστε πιθανώς ενώπιον ενός ενδοευρωπαϊκού «τρίτου παγκόσμιου πολέμου», πολιτικο-οικονομικού και όχι στρατιωτικού (τουλάχιστον αρχικά), που κινδυνεύει να εμπεδώσει την παγκόσμια κυριαρχία των «Αγορών», μιας αυτοκρατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, εν συμμαχία με τα αμερικανικά όπλα, οι προϋποθέσεις για την εμφάνιση της οποίας έχουν τεθεί οικονομικά με την επέλαση της απορρύθμισης επί 40 χρόνια και τη «χρηματιστική μετάλλαξη» του καπιταλισμού που προκάλεσε, γεωπολιτικά και ιδεολογικά με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

O θρίαμβος των αγορών

Το 2008, ο Πρόεδρος της Goldman Sachs Lloyd Blankfein, γνωστός για τη φράση του «κάνω το έργο του Θεού», δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδυα, τρέμοντας για την τύχη των τραπεζών. Ο προκάτοχός του στην Goldman, που είχε στο μεταξύ «μεταγραφεί» στην κυβέρνηση, Πόλσον, Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Μπους, παρακαλούσε γονατιστός το Κογκρέσσο να σώσει τις Τράπεζες με τα λεφτά των φορολογουμένων.

Τρία χρόνια αργότερα, όχι μόνο σώθηκαν οι Τράπεζες και τα φανταστικά τους κέρδη, αλλά είναι ο Πρόεδρος της Γαλλίας που, λέγεται, το πρώτο πράγμα που ρωτάει κάθε πρωϊ, δεν είναι η υγεία του νεογέννητου παιδιού του, αλλά τι έκαναν οι οίκοι με το γαλλικό ΑΑΑ! Οι τράπεζες συντάσσουν τα ευρωπαϊκά σχέδια «σωτηρίας που καταστρέφει» την Ελλάδα δια του International Institute of Finance, oι «αγορές» στοίχειωσαν το μυαλό των πολιτικών κι αντί να «ρυθμίζονται» από τα κράτη τα «ρυθμίζουν» αυτές. Αποφασίζουν το μέγεθος και την πολιτική τους, το ύψος κοινωνικών δαπανών, σε πόσο βαθιά ύφεση θα πέσουν και αν, τελικά, θα πάρουμε κάποια σύνταξη ή θα πεθάνουμε φτωχοί και αβοήθητοι, έχοντας να διαλέξουμε μεταξύ τροφής και φαρμάκων. Η Wall Street Journal δεν κρύβει τον ενθουσιασμό της για την κατάρρευση της ιδέας ενός ευρωπαϊκού «υπερέθνους» και την ιστορική ευκαιρία, όπως εκτιμά, για την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας σε Ευρώπη και ΗΠΑ.

Αυτοκρατορία και Ευρώπη

Ακόμα κι αυτά όλα δεν είναι όμως τίποτα μπροστά σε αυτό που, πλέον, η «Αυτοκρατορία του Χρήματος» αποκτά την πρακτική δυνατότητα να κάνει, να κυριαρχήσει δηλαδή στην Ευρώπη, αλλάζοντας ίσως, αν χρειαστεί, το πολίτευμά της, και ενδεχομένως διαλύοντας την ‘Ενωση αν αυτή δεν υποταγεί πλήρως, κάτι που θα απαλλάξει και τις ΗΠΑ από τη σοβαρή αμφισβήτηση της παγκόσμιας νομισματικής κυριαρχίας του δολλαρίου, χωρίς την οποία δεν είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση της οικονομίας τους. Οι «αγορές» ποτέ δεν πολυσυμπάθησαν την ΕΕ γιατί εμπεριέχει τη δυνατότητα πολιτικής ολοκλήρωσης, κι αυτές δεν συμπαθούν κανενός είδος κράτος, πολύ περισσότερο μεγάλο κράτος και μάλιστα υπό γερμανική επιρροή! Πάντα άλλωστε, η κυριαρχία εξωευρωπαϊκών δυνάμεων επί της Ευρώπης επιτεύχθηκε με την εκμετάλλευση των αντιθέσεών της. Οι ευρωπαϊκοί λαοί έβγαλαν ο ένας τα μάτια του άλλου, όπως ακριβώς αρχίζουν να κάνουν και τώρα, οικονομικά και πολιτικά. Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο η ήπειρος που γέννησε όλες τις ιδέες της νεώτερης εποχής καταστράφηκε και κυριαρχήθηκε, με αποκορύφωμα τους δύο παγκοσμίους πολέμους. Αυτό το πρότυπο κινδυνεύει να επαναλάβει τώρα.

Τη βασική ευθύνη έχει η Γερμανία, στην οποία επετράπη μεν να αναπτυχθεί οικονομικά μετά το 1945, της επεβλήθη ιδιόμορφη «λοβοτομή» από τους νικητές και της φορτώθηκαν περισσότερες από τις αμαρτίες που της αναλογούσαν. Το Βερντέν προηγήθηκε του Νταχάου και του Γκουλάγκ και οι Βερσαλλίες του Χίτλερ, ούτε ήταν μικρά εγκλήματα η ισοπέδωση των γερμανικών και ιαπωνικών πόλεων άνευ στρατιωτικού λόγου. Αυτή η «λοβοτομή» την εμποδίζει, ακόμη και σήμερα, να «μεταβολίσει» την ιστορία της, καθιστάμενη εκ νέου «κανονική χώρα», σε συνδυασμό βέβαια με την ιδιοτέλειά της, την ανασφάλειά της, την εσωτερική της υπονόμευση από τους ανθρώπους των αγορών, τους ‘Ισσινγκ και τους ‘Ακερμαν. Το έθνος που παρήγαγε Χέγγελ, Μαρξ, Κλαούζεβιτς, Χαουζχόφερ, αδυνατεί και φοβάται να σκεφθεί με ιστορικούς-στρατηγικούς όρους, τρέμοντας μήπως ξανακατηγορηθεί. Σε μια αντιστροφή που θα άφηνε κατάπληκτο τον Φρόιντ, εφαρμόζει σήμερα στην Ελλάδα ακριβώς την πολιτική που άσκησαν οι νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία με τη συνθήκη των Βερσαλλιών. Διακινδυνεύει να προκαλέσει καταστροφές ανάλογες με εκείνες που τότε προκλήθηκαν και να πραγματοποιήσει τελικά τους χειρότερους φόβους της. Το Βερολίνο έχει ίσως τη δύναμη να καταστρέψει την Ελλάδα, όχι τη δύναμη να αποφύγει το τεράστιο, όχι μόνο οικονομικό, κυρίως πολιτικό και γεωπολιτικό fall out. Τότε, οι πάντες θα σκεφτούν και πολλοί θα πουν: «Οι Γερμανοί δεν άλλαξαν. Παραμένουν οι ίδιοι. Δεν μπορεί να τους εμπιστεύεται κανείς». Αυτό θα είναι ένα νέο, ιδεολογικό 1945.

Μια τέτοια κατάληξη, που δεν μπορεί να αποκλεισθεί, θα συνιστά ιστορικό, παγκόσμιας εμβέλειας θρίαμβο της Αυτοκρατορίας που, Βρετανική παληότερα, Αμερικανική μετά το 1947, όλο και περισσότερο χρηματοπιστωτική σήμερα, παρά τις διαδοχικές μεταλλάξεις της, εκφράζεται πάντα από την ιστορική φράση του Λόρδου Ισμέι, γραμματέα της Ατλαντικής Συμμαχίας, που συνόψισε σε δέκα λέξεις την αποστολή του ΝΑΤΟ: «Nα κρατάει τους Αμερικανούς μέσα, τους Ρώσους έξω, τους Γερμανούς κάτω».

Γερμανία και Ευρώπη

Σε αντίθεση με το 1914 και το 1939, όταν τα γερμανικά σχέδια κυριαρχίας αφορούσαν μόνο τον γερμανικό λαό και οδηγούσαν σε ευθεία σύγκρουση με όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά έθνη, σήμερα, η ιδέα της σωτηρίας όλης της Ευρώπης από τη οπισθοδρόμηση και τη διάλυση που ετοιμάζει η παγκόσμια «Αυτοκρατορία του Χρήματος» είναι μια ιδέα που μπορεί να δώσει τεράστια πολιτική ισχύ σε όποιον την ενστερνισθεί. Οι επιτυχείς ηγεμονίες δεν έχουν μόνο «μπαστούνι», αλλά και «καρότο», κάποιο όφελος για τους ηγεμονευόμενους. ‘Ηταν ένας Πρώσσος, ο Κλαούζεβιτς, που είδε, πίσω από τις νίκες του Ναπολέοντα, την ισχύ των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης. Η Ρωσία έπαιξε έναν τελείως δυσανάλογο παγκόσμιο ρόλο καθιστάμενη φορέας του «σοσιαλισμού», «κοσμικής θρησκείας» του 20ού αιώνα για εκατομμύρια ανθρώπους. Η αμερικανική αυτοκρατορία στηρίχτηκε στη δύναμη του φιλελεύθερου παραδείγματος, του ιδεώδους του «ελεύθερου, αυτεξούσιου ατόμου».

Παραμένοντας εγωϊστικά και επαρχιακά κλεισμένος στο δικό του έθνος ο γερμανικός εθνικισμός απέτυχε και αυτοκαταστράφηκε όχι γιατί υπήρξε, αλλά γιατί το «σχέδιό» του παρέμεινε «μπαστούνι χωρίς καρότο» για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, γιατί βασίστηκε στην υπερεκτίμηση της στρατιωτικής άλλοτε, της οικονομικής σήμερα ισχύος του, γιατί οι Γερμανοί νομίζουν τους άλλους Ευρωπαίους ως «αποτυχημένους ή ατελείς Γερμανούς», δεν μπορούν να αντιληφθούν την αναποτελεσματικότητα της μονομερούς έμφασης στη στρατιωτική ή την οικονομική βία για την «πειθάρχηση» της ηπείρου. Οι ηγεμονίες που διήρκεσαν και είχαν αποτελέσματα ήταν αυτές που είχαν καρότο, περιλαμβάνοντας κάποιο όφελος και για τους ηγεμονευόμενους.

Με όραμα «καταστραφείτε για να πληρώσετε τα χρέη σας», ούτε Ευρώπη θα υπάρξει και αν υπάρξει θα είναι θνησιγενής. Με όραμα επανέλεγχος του χρήματος, επιστροφή στον Κέινς, προστασία του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων, οικολογία και ανεξαρτησία, ίσως θα μπορούσε να υπάρξει ελπίδα, μοιάζει τώρα να πιστεύει ένας αυξανόμενος αριθμός Ευρωπαίων διανοουμένων. Αρκεί η ωρίμανση των ιδεών να μην γίνει πιο αργά από ανεπίστρεπτες καταστροφές.

Konstantakopoulos.blogspot.com
Κόσμος του Επενδυτή, 28 Οκτωβρίου 2011

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/10/blog-post_30.html

Θρησκεία και Επιστήμη: Το τέλος μιας άγονης αναμέτρησης

Του π. Δημήτριου Π. Καλημέρη*

Ο 20ος αιώνας, εποχή συγκρουσιακών αναμετρήσεων θρησκείας και επιστήμης, ορθού λόγου και ενορατικής αναζήτησης, ηθικών απαιτήσεων και γνωσιολογικής αυτοτέλειας, δεν μένει χωρίς την παρέμβαση προσωπικοτήτων που συντελούν στην αναδιοργάνωση του μηνύματος του ανθρωπισμού με σύγχρονους τρόπους έκφρασης. Ο κορυφαίος γενετιστής Francis Collins θα ανασκευάσει το ζεύγμα θρησκεία-επιστήμη από αντιθετική σε συμφιλιωτική συνύπαρξη.

Η θεολογική σκέψη (1) επιστρέφει στο πάνθεον των επιστημών, ως διαλεκτικό μέσο συμπόρευσης του οριστικά γνωστού με το διηνεκώς αναζητούμενο. Ο Fr. Collins, παγκοσμίου κύρους επιστήμονας, σεμνός και συνεπής Χριστιανός, δεν θυσιάζει την επιστημονική του οξυδέρκεια στην άρνηση του μη προφανούς, αλλά καθορίζει με σαφήνεια και θάρρος τις αντενδείξεις μιας απολυταρχικής χρήσης της επιστημονικής γνώσης (2). Είναι επικεφαλής του Human Genome Project (3), ενός από τα πιο μεγαλόπνοα ερευνητικά προγράμματα της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ηθική, οικονομική και κοινωνική ζωή του σύγχρονου ανθρώπου (4). Ένα πρόγραμμα που ασχολείται με την αποκωδικοποίηση και χαρτογράφηση του ανθρωπίνου γονιδιώματος, το οποίο θα επιφέρει θεμελιώδεις ανακατατάξεις στην υπαρξιακή περιπέτεια του ανθρώπου.

Ο κίνδυνος αναγωγής της ανθρώπινης ύπαρξης σε έναν άκαμπτο γενετικό ντετερμινισμό και της ερμηνείας της ανθρώπινης πράξης με όρους μιας νέας βιοχημικής γλώσσας (5), προκαλεί την εγρήγορση της θεολογικής σκέψης.
Το 1989 μία σημαντική ανακάλυψη στο χώρο της ιατρικής γενετικής κάνει διάσημο στη διεθνή επιστημονική κοινότητα τον Fr. Collins. Εργαζόμενος εκείνη την εποχή στο Πανεπιστήμιο του Michigan προσδιορίζει, με την μέθοδο του Positional Cloning, το μεταλλαγμένο γονίδιο που είναι υπεύθυνο για την ασθένεια της κυστικής ίνωσης (6) (Cystic Fibrosis).

Η επιστημονική του αρτιότητα και η χριστιανική του πίστη διατηρούν ανήσυχο το πνεύμα και άοκνη την προσπάθεια για βαθύτερη και πιο αποτελεσματική διάγνωση ασθενειών με σαφές γενετικό υπόστρωμα, όπως της νευροϊνωμάτωσης, της νόσου του Hundington, της πολλαπλής ενδοκρινικής νεοπλασίας τύπου Ι και άλλων σοβαρών ασθενειών.

Το 1993 αναλαμβάνει Director στο National Human Genome Research Institute. Η πρόκληση είναι τεράστια, χρησιμοποιεί την ήπια γλώσσα του Χριστιανού χωρίς υπερφίαλες δηλώσεις και κρίσεις – οι ερευνητικές του προσπάθειες έχουν ως μοναδικό και ανυποχώρητο στόχο να υπηρετήσουν τον άνθρωπο. Τον απασχολούν θέματα κοινωνικής και ασφαλιστικής πολιτικής, όπως η μελλοντική στάση των ασφαλιστικών ταμείων απέναντι σε ανθρώπους με βεβαιωμένες γενετικές ασθένειες, αγωνίζεται για πιο ανθρώπινους και αλληλέγγυους νόμους. (7)

Με σύγχρονες εξελιγμένες τεχνικές, όπως των Single Nucleotide Polymorphism (SNIPs) και των DNA chips, προσπαθεί να εντοπίσει γονίδια πολυπλόκων ασθενειών όπως του διαβήτη, της υπέρτασης και των ψυχιατρικών νοσημάτων, να επιτευχθεί η έγκαιρη διάγνωση και η αποτελεσματική θεραπεία (8).

Η άποψή του για το μεγαλείο του Human Genome Project εκφράζεται στα ίδια τα λόγια του Francis Collins «is going to change everything over the years». Η αγάπη του για τον Θεό και τον άνθρωπο γεμίζει την ψυχή του· στο ετήσιο συμπόσιο για την κυστική ίνωση Βορείου Αμερικής τραγούδησε το «Dare to Dream», εκφράζοντας με την μουσική ευαισθησία του την ελπίδα της επιστήμης και την αισιοδοξία της πίστης.

Ανεξάρτητος από πολιτικές επιρροές και πιέσεις, αντιμετωπίζει τώρα τον σκόπελο των οικονομικών περιορισμών που έχει θέσει η αμερικανική κυβέρνηση στο Human Genome Project. Η χαρτογράφηση κάθε νουκλεοτιδικής βάσης στο ανθρώπινο DNA (9) στοιχίζει στο πρόγραμμα 50 cents, αλλά για την συνέχεια του προγράμματος απαιτείται η μείωση στα 20 cents· ο Fr. Collins προσπαθεί να μειώσει το κόστος στα 10, επιτυγχάνοντας έτσι την επιχορήγηση και για την χαρτογράφηση του γονιδιώματος του ποντικού (10), που θα επιτρέψει συγκριτικές έρευνες και θα δώσει ανεκτίμητες πληροφορίες για την οργάνωση του γενετικού υλικού.

Η πρόοδος της γενετικής έρευνας προκαλεί όμως και τον σκεπτικισμό του κορυφαίου επιστήμονα· ξέρει ότι η ανακάλυψη ανεπιθύμητων γονιδίων οδηγεί και σε ανεπιθύμητες κυήσεις, και κατά συνέπεια αυξάνει τον κίνδυνο των αμβλώσεων στο όνομα της σύγχρονης γενετικής (11). Το θέμα αυτό τον απασχολεί έντονα, η άποψή του για την έναρξη της ζωής «from the moment of conception» έρχεται πολύ κοντά στην αγιοπατερική σκέψη. Δεν επιθυμεί το μήνυμα του Ηυman Genome Project να είναι η εξουδετέρωση κάθε ηθικής επιφύλαξης για την εξέλιξη της γενετικής (12).

Η γενετική μηχανική σε ανθρώπους, η μεταφορά γονιδίων στο ανθρώπινο γενετικό υλικό, κινδυνεύει να γίνει με ωφελιμιστικά κριτήρια που θα αντιπροσωπεύουν τον ηθικό σχετικισμό της εποχής· για τον λόγο αυτό πρέπει κάθε πειραματική προσπάθεια να γίνει με πολύ αυστηρούς όρους και κανόνες (13).

Το έργο και η σκέψη του Francis Collins εκφράζουν το νέο προβληματισμό που κυοφορείται στο χώρο της σύγχρονης γενετικής και βιοτεχνολογίας, επιστήμες που βρίσκονται στο κατώφλι μιας εποχής μεγάλων ανακαλύψεων με καταλυτικές συνέπειες στην πνευματική και ηθική ωριμότητα του ανθρώπου γιατί, όπως λέει ο ίδιος ο Fr. Collins, «humanity now knows something, only God knew before» (οι άνθρωποι γνωρίζουν τώρα, αυτό που γνώριζε ο Θεός πάντοτε) (14).

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Αφιέρωμα στην Θεολογία του περιοδικού Διαβάζω: 251: 1990, ίδιαιτερα το άρθρο του καθηγητού Μ. Ματσούκα: Το μέλλον της Θεολογίας ως ανθρωπιστικής επιστήμης, σσ. 30-36, στὸ ἴδιο τεύχος.

(2) Καταπληκτικό το βιβλίο του διάσημου φιλοσόφου της επιστήμης Paul Κ. Feyerabend: Erkenntnis fϋr freie Menschen (Paul Κ. Feyerabend: Γνώση για ελεύθερους ανθρώπους, μτφρ. Γ. Τζαβάρας, εκδ. Σύγχρονα Θέματα, Θεσσαλονίκη 1986).

(3) Περισσότερες πληροφορίες για το Human Genome Project στην websιte τον Department of Energy, USA: http: www.e_r.doe.goy[ production/oτher/ hu~ top.html

(4) Αρχιμ. Δημητρίου Καλημέρη: Η ευρωπαϊκή εκδοχή του Human Genome Project. “Τριπτόλεμος”, περιοδική έκδοση Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών, Τεύχος 8, 1998. σ.23-26.

(5) Jean-Pierre Changeux: L' homme neuronal (Ζαν-Πιέρ Σανζέ: Ο Νευρωτικός Άνθρωπος, μτφρ. Βαγγέλη Μπρίκα, εκδ. Ράππα.), επίσης βλ. την καταλυτική κριτική του Γιώργου Χειμωνά: Ο Λόγος. Μάθημα έβδομο και τελευταίο: Ο Χρόνος και το Σύμβολο, σσ. 15-25.

(6) Francίs Collίns: Cystic Fibrosis: Molecular Βίology and Therapeutic Implicatίons. Sciense: 256, 774-779. 1992.

(7) ΡαυΙ Berg and Maxine Singer: Dealing with Genes: The Language of Heredity. Blackwell Scientific Publications. 1992. Το προσιτό στον Έλληνα αναγνώστη άρθρο τον Σαράντη Γκάγκον: Διαγνωστική Γενετική, η, Μίllennium, 6, 92- 99, 1997.

(8) Β Κ. Suarez, C L Hampe, Ρ Van- Eerdewegh: Genetic Approaches to Mental Dίsorders. American Psychiatric Press. 1994.

(9) Το μέγεθος τον ανθρώπινον DNA υπολογίζεται σε 3Χ109 ζεύγη νουκλεοτιδικών Θέσεων, ο δε αριθμος των γονιδίων σε 140.000 βλ. άρθρο μου: Η ευρωπαϊκή εκδοχή… (ο. π. 4).

(10) W. Κ. Silvers: The Coat Colors of Mice. Α Model for Mammalian Gene Action and Interaction. Springer, New York 1979 βλ. έπισης το είδικο περιοδικό Mouse Genome. Oxford Universitγ Press.

(11) Μητροπολίτου Περιστερίου Χρυσοστόμου-Γερασίμου Ζαφείρη: Αι Αμβλώσεις και η Ορθόδοξος Εκκλησία. Θέσεις και Αντιθέσεις. Θεολογία, 58:185-232, 385-424. 1987.59: 88-120, 246-277, 438-465, 660-771. 1988.60: 7-76. 1989. Από άποψη κανονικού δικαίου βλ. Σ. Τρωϊάνου: Η Άμβλωση στο Βυζαντινό Δίκαιο, Βυζαντιακά, 4, 169-189. Θεσσαλονίκη 1984.

(12) Αρχιμ. Δημητρίου Καλημέρη: Μελέτη ζωής. Παράδοση και κατανόηση. Η ορθόδοξη θεώρηση της γενετικής γνώσης. Αθήνα 2002. (Υπό δημοσίευση στα πρακτικά της Διημερίδας Εκκλησία και Πολιτισμός 7-8 Ιουνίου 2002).

(13) Αρχιμ. Δημητρίου Καλημέρη: Γονιδιακή Θεραπεία. Από την επινόηση στην διακινδύνευση. Συμβολή στην προληπτική θεώρηση του βιοτεχνολογικού επιτεύγματος. Διδακτορική Διατριβή στο τμήμα Β18 Τεχνολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Αθήνα 2001.

(14) Robert Cook- Deegan: The Gene Wars. Science, Politics, and the Ηumαπ Genome. Norton, New York 1994. Gregg Easterbrook: Science and God: Α warming trend? Science 277, 890- 893 (1997).

* Ο π. Δημήτριος είναι θεολόγος και διδάκτωρ Γενετικής. [Ο Δημήτριος Π. Καλημέρης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1965. Έχει κάνει σπουδές Θεολογίας και Βιολογίας. Η διδακτορική του διατριβή στη Γενετική Μηχανική υποβλήθηκε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2001 με θέμα: "Γονιδιακή θεραπεία. Από την επινόηση στη διακινδύνευση. Αρχές, στόχοι και αιτήματα". Έχει συμμετάσχει σε πανελλήνια, πανευρωπαϊκά και διεθνή συνέδρια. ΠΗΓΗ: http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showauthor&personsid=67832]

Πρώτη διαδικτυακή δημοσίευση: Αντίφωνο, Από το περιοδικό Τόλμη, τχ. 25ο, Δεκέμβριος 2002.

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 02 Σεπτέμβριος 2011,  http://www.antifono.gr/portal/..82.html

Το νέο μεγάλο ΟΧΙ και η αρχή του τέλους των Κουΐσλινγκ του ΠΑΣΟΚ

Από την Κίνηση Πολιτών Άρδην

Εντέλει, το νέο μεγάλο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στις 28 Οκτωβρίου 2011, ήταν αρκετό για να πανικοβάλει την τοπική διοίκηση των ανδρεικέλων. Μέσα σε λίγα 24ώρα, κατελήφθησαν από απόλυτο πανικό, και διά στόματος του τελευταίου απογόνου της δυναστείας που εξέρχεται οριστικά από την ιστορία της χώρας, γκρέμισαν όλο το εποικοδόμημα της υποδούλωσης που είχαν στήσει Γερμανοί και λοιποί ηγεμόνες της ΕΕ με τη συμφωνία της προηγούμενης εβδομάδας.

Προφανώς, θα αργήσουμε πολύ να μάθουμε το τι πραγματικά συνέβη αυτά τα 24ώρα, και τι νομίζει ότι μπορεί να καταφέρει ο Γιώργος Παπανδρέου με την αιφνιδιαστική εξαγγελία δημοψηφίσματος. Γιατί είναι ταυτόχρονα δόλιος και βλαξ, μνησίκακος, εξουσιομανής και εντολοδόχος των ξένων. Συνεπώς, δεν είναι και τόσο εύκολο να ξεκαθαρίσουμε το τι συμβαίνει στο μυαλό αυτού του ανθρώπου, ούτε το τι συζητούν στο σκοτάδι οι εδώ και δεκαετίες χρηματιζόμενοι από τη Ζήμενς, και δεμένοι με υπερατλαντικά και γερμανικά συμφέροντα ιθύνοντες της κυβέρνησης.

Ωστόσο ένα είναι σαφές. Ότι το αίσθημα του πανικού που τους κατέλαβε από τις λαϊκές αντιδράσεις επικράτησε, και ότι τείνει να καταλάβει ολόκληρη την Ευρώπη. Ωστόσο, ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος για τη μοίρα αυτής της χώρας. Γιατί σήμερα, απειλούν να μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη οι Γερμανοί, για να μας αγοράσουν έπειτα σε τιμή ευκαιρίας –μια εξέλιξη που ισοδυναμεί με τον τρόπο τον οποίον θα γίνει με μια οικονομική σφαγή για την Ελλάδα, ανάλογη με εκείνη που διέπρατταν την περίοδο του ’41-’44.

Υπό το βάρος των εξελίξεων, του πανικού και της βλακείας του Γεωργίου Παπανδρέου του ΙΙΙ,  το πιθανότερο – σχεδόν βέβαιο – είναι ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ στο δημοψήφισμα. Ήδη οι τριγμοί έχουν αρχίσει και η κατάρρευση είναι πολύ κοντά. Ο Βενιζέλος κρύβεται μέσα στο κοιλιακό του άλγος, ενώ η Αποστολάκη και η Καϊλή έκαναν ήδη τη μεγάλη έξοδο από την πράσινη παράγκα. Θα ακολουθήσουν και άλλες εξελίξεις μέσα στη μέρα, ενώ κανείς δεν ξέρει αν ο άτολμος Σαμαράς προχωρήσει σε αυτό που απείλησε να κάνει σήμερα, δηλαδή να ρίξει την κυβέρνηση, εάν δεν την έχουν ρίξει οι ίδιοι οι ΠΑΣΟΚοι και οι νταβαντζήδες των ΜΜΕ.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, και υπό οποιαδήποτε εξέλιξη, όμως, ένα είναι σαφές. Ότι αυτήν την κυβέρνηση των προδοτών την έριξε η μεγαλειώδης κινητοποίηση του ελληνικού λαού, το νέο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 2011 και όχι όλοι οι ελάχιστοι της επίσημης πολιτικής, που κατήγγειλαν το γεγονός και έσπευσαν να κρυφτούν μέσα στις λιμουζίνες τους. Αυτή η λαϊκή κινητοποίηση, έμελλε να γκρεμίσει τη δυναστεία των Παπανδρέου, η οποία κυβέρνησε τη χώρα μετά την δυναστεία των Γλίξμπουργκ.

Μένει τώρα να συνεχίσουμε μέχρι τέλος, ό,τι ξεκινήσαμε πριν από μερικές μέρες. Οι υπεύθυνοι της κατοχής πρέπει να πληρώσουν, και η πολιτική της εθελοδουλίας πρέπει να ανατραπεί. Ο αγώνας συνεχίζεται και έχει πρώτιστα δύο στόχους: Πρώτον, να ακυρώσει μια πολιτική που οδηγεί στην οικονομική και γεωπολιτική καταστροφή τη χώρα και το λαό, στέλνοντας στο ειδικό δικαστήριο τους υπευθύνους. Δεύτερον, να αγωνιστεί ενάντια στην υποδούλωση του 4ου Ράιχ. Και σ’ αυτόν τον αγώνα, το ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, είναι το αίτημα που μπορεί να συσπειρώσει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Ο ΛΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

ΕΞΩ ΤΟ 4ο ΡΑΙΧ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ

Κίνηση Πολιτών Άρδην, ardinkp@gmail.com, http://ardinkp.gr/

ΠΗΓΗ: 1-11-2011, http://ardinkp.gr/?p=106