Από τη Τεχνική-Επαγγελματική Εκπαίδευση στη δια «Βίου Κατάρτιση»

Του Κώστα Κορδάτου*

Σ΄ αυτό το κοινωνικό πεδίο αντιπαράθεσης

οι δυνάμεις του κεφαλαίου

δεν περιορίζονται μόνο στους άμεσους στόχους,

 επιδιώκουν,

 αφού ελέγξουν το νέο-δημιουργούμενο σύστημα κατάρτισης,

να το μετατρέψουν

 σε κύριο μηχανισμό των επαγγελματικών ειδικοτήτων των εργαζομένων,

 εκτοπίζοντας έτσι το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης ~

«Γιάννης Μηλιός»

Σε μια κατάσταση κρίσης και σημαντικών καπιταλιστικών οικονομικών μεταβολών επιβάλουν μια σειρά αναδιαρθρώσεων, σε κοινωνικό, εργασιακό επίπεδο και στα συστήματα εκπαίδευσης.  Οι εξαγγελίες της κ. υπουργού παιδείας για αλλαγές στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα στην Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση (ΤΕΕ) ήταν και είναι από τους βασικούς άξονες των Κυβερνητικών Πολιτικών για το «ανθρώπινο δυναμικό», όπως συνήθως αναφέρεται, στις χώρες τις Ευρωπαϊκής ένωσης (Ε.Ε.) με τη πριμοδότηση της δομική ανάπτυξη της συνεχιζόμενης επαγγελματικής Κατάρτισης.

Προσπαθούν δηλαδή να συνδέσουν την εκπαίδευση με το νέο παραγωγικό μοντέλο με κοινωνικές σχέσεις νέου τύπου και καινούργιους τρόπους οργάνωσης των επιχειρήσεων στη θέση του παλιού μοντέλου του τεϊλορισμού.

Στη «Λευκή Βίβλο» που υιοθέτησαν οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. «στο επίκεντρο όλων των πρωτοβουλιών θα πρέπει να βρίσκεται λοιπόν υποχρεωτικά η ιδέα της δια βίου εκπαίδευσης και της συνεχούς επαγγελματικής κατάρτισης», η οποία  αποτελεί προϋπόθεση για την ένταξη κάθε ατόμου στην επαγγελματική ζωή, στην παραγωγική διαδικασία με την ευρεία έννοια (στον κοινωνικό – καπιταλιστικό – καταμερισμό εργασίας).

Ακόμα και οι πλέον «ανειδίκευτες» εργασίες προ-απαιτούν πιστοποίηση για τους απασχολημένους σε ένα σύνολο πρόσκαιρων γνώσεων και πρακτικών δεξιοτήτων, που καθιστούν δυνατή την ένταξη τους στο κοινωνικό και νέο επαγγελματικό  περιβάλλον, αυτό με τις ευέλικτες μορφές εργασίας και του part time.

Η εκπαίδευση προφανώς θα προσανατολίζει τους εκπαιδευόμενους προς το σύστημα απασχόλησης λαμβάνοντας σαφώς υπόψη τα διαφορετικά επαγγελματικά περιεχόμενα αλλά και τις ιεραρχικές βαθμίδες του συστήματος απασχόλησης, του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας.

Από εδώ πηγάζει και η διαίρεση του εκπαιδευτικού συστήματος σε τρεις βαθμίδες: Υποχρεωτική, Μέση (Λύκειο-ΙΕΚ με δυο επίπεδα), Τριτοβάθμια (ΑΕΙ-ΤΕΙ-ΙΕΚ).

Η κατάρτιση διαφοροποιείται από την Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση πρώτα απ΄ όλα γιατί δεν απευθύνεται στον «υπο ένταξη» (στην οικονομική – επαγγελματική ζωή) πληθυσμό, στη μαθητική και σπουδάζουσα νεολαία, αλλά στους επαγγελματίες: τους εργαζόμενους ή τους ανέργους.

Παρέχεται έτσι από διαδικασίες και φορείς που δεν εντάσσονται, εξ αντικειμένου, στο τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά διαμορφώνουν ένα παράλληλο ευέλικτο εκπαιδευτικό δίκτυο, ανεξάρτητο από τον εκπαιδευτικό κορμό του υπουργείου παιδείας.

Σήμερα βιώνουμε την απαξίωση της δημόσιας τεχνικής και επαγγελματικής παιδείας (ελλείψεις καθηγητών, υποδομών) που στόχο έχει τη κατάργησή της ώστε με τον τρόπο αυτό να ελαφρύνουν το κόστος λειτουργίας της εκπαίδευσης και του δημόσιου τομέα (βλέπε Αλμούνια) για να συγκλίνουν οι δείκτες όπως λένε με την Ε.Ε. Παράλληλα παραδίδουν το φιλέτο της επαγγελματικής ειδίκευσης και της δήθεν αποκατάστασης των νέων στους μεγαλοσχολάρχες των ιδιωτικών ΙΕΚ & ΚΕΚ και στα περιφερειακά κέντρα εξειδικεύσεων (βλέπε έτος ειδίκευσης) που έρχεται !.

Επιδιώκουν με το δίχτυο της δια βίου εκπαίδευσης και κατάρτισης εκτός των άλλων και την αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις (αρχικά στους καθηγητές των τεχνικών ειδικοτήτων), μετονομάζοντας τους σε εκπαιδευτές (Ν. 2009/920 καταργώντας τη μονιμότητα στη ΤΕΕ ενός στο δίκτυο αυτό θα επικρατήσει κατά κόρον το  ωρομίσθιο.  

Με αυτή την αντιδραστική τομή θα βρίσκονται πολιτικά και τυπικά σε αντιστοιχία με της οδηγίες  του ΟΑΣΑ και των βιομηχάνων στα πλαίσια της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης της Ε.Ε.

Για τον σκοπό αυτό η χρηματοδότηση της δια βίου εκπαίδευσης θα γίνεται πλέον από το ΥΠΘΠΕ και όχι από τον ΟΑΕΔ  (νέα αρμοδιότητα) ώστε να καταρτίσουν τα στελέχη της νέας οικονομίας με τρόπο τέτοιο που να  ενσωματώσουν πιο γρήγορα και ευέλικτα τη νέα τεχνολογία υπέρ της νέας «αύλης» παραγόμενης υπεραξίας των δικτύων, των ΜΜΕ, των πληροφοριών κ.α. ενώ οι απλοί εργαζόμενοι (που δεν θα μπορούν να αποφοιτούν από το Λύκειο τουλάχιστον) θα είναι απλά οι χρήστες-καταναλωτές των γνώσεων, χωρίς στοιχειώδης πρόσβαση σ΄ αυτές.

Σε αυτή την κρίσιμη φάση πρέπει κατά την γνώμη μας ένα αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα να αρθρώσει μια πρόταση γενικευμένου τύπου που θα τους καθυστερεί στην ανάπτυξη της δικής τους στρατηγικής ενώ θα διευρύνει τις αντιφάσεις του συστήματός τους. Παράλληλα τα παιδιά του Ελληνικού Λαού θα συνεχίζουν να παίρνουν τεχνικές γνώσεις και επαγγελματικά δικαιώματα από τη Δημόσια Τ.Ε.Ε.

* Ο Κώστας Κορδάτος είναι Πρόεδρος ΠΕΤΕΕΜ -ΤΕ1, Μέλος Δ.Σ. Β' ΕΛΜΕ Αιτωλ/νίας

Η συζήτηση για τα φροντιστήρια και η ιδεολογική ρύπανση

Μήπως, τελικά, επενδύουμε υπέρογκα ποσά στα φροντιστήρια σε λάθος χρονική στιγμή για πρόσθετη διδακτική στήριξη και για λάθος σκοπό;

Του Γιώργου Μαυρογιώργου*

Τον τελευταίο καιρό έχει αναζωπυρωθεί η συζήτηση για τα φροντιστήρια στην Κύπρο. Οι συζητήσεις για τα αναλυτικά προγράμματα ή την αλλαγή των εξετάσεων πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση το αναδεικνύουν σε κομβικό ζήτημα. Αυτές τις ημέρες έχει, για μια ακόμη φορά, τεθεί και το ζήτημα της δίωξης εκπαιδευτικών που κάνουν παρανόμως φροντιστήρια. Η όλη συζήτηση είναι, προδήλως, αποπροσανατολιστική και αποσπασματική.

Είναι βέβαιο ότι το ζήτημα αντιμετώπισης της παραπαιδείας δεν είναι υπόθεση επιτήρησης, αστυνόμευσης και δίωξης. Μια «ένωση φροντιστών» που διεκδικεί την περιφρούρηση και προστασία των επαγγελματικών τους συμφερόντων ή που ενδιαφέρεται για τη φοροδιαφυγή, είναι σαν να επιδιώκει να νομιμοποιεί την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης από όπου κι αν αυτή προσφέρεται και να μετατρέπει το εκπαιδευτικό ζήτημα σε οικονομικό/εργασιακό.

Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι στη συζήτηση που γίνεται, γενικώς, για την εκπαίδευση τα ζητήματα απλοποιούνται, υπεραπλουστεύονται και αποστεώνονται από τις κοινωνικοπολιτικές και τις εκπαιδευτικές τους παραμέτρους, με αφοριστικές γενικεύσεις και λύσεις που συνδέονται με έναν ιδιότυπο παιδαγωγικό «μυστικισμό» (Οι εξετάσεις μπορούν και κάνουν θαύματα? Προσοχή: μην τις μειώνετε!). Πολλοί είναι οι μύθοι που χρειάζεται να αποκαθηλωθούν, όπως:«η ελεύθερη πρόσβαση», «η προώθηση της γενικής παιδείας είναι υπόθεση εξετάσεων», «η επιτυχία είναι υπόθεση φροντιστηρίων», «οι εξετάσεις είναι μοχλός για την άνοδο των σχολικών επιδόσεων», κ.ά. Όλοι αυτοί οι μύθοι συμβάλλουν στην ομηρία της εκπαίδευσης σε αυτό που προβάλλεται ως «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση».

Απαιτείται η διαμόρφωση και η άσκηση μιας συνολικής εκπαιδευτικής πολιτικής που να δίνει πειστικές ενιαίες απαντήσεις και λύσεις σε όλα τα πεδία και σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο, σε συνδυασμό με την άσκηση της ευρύτερης κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής. Όσο τα σχετικά ζητήματα αντιμετωπίζονται αποσπασματικά, ευνοούνται όροι και συνθήκες αναίρεσης και αναστολής.

Όσο π.χ. οι εισαγωγικές εξετάσεις αντιμετωπίζονται αποσπασματικά, χωρίς να εντάσσονται σε μια συνολική πολιτική, συνήθως αναγορεύονται σε μοχλό «παρακυβέρνησης» της εκπαίδευσης, με στρεβλώσεις στην εκπαιδευτική διαδικασία: π. χ., έξαρση της μηχανιστικής απομνημόνευσης, ομηρία εκπαιδευτικών/μαθητών/βαθμολογητών (αντικειμενικότητα βαθμών) στη σελίδα του σχολικού εγχειριδίου, την έξαρση των φροντιστηρίων, την ιδιωτικοποίηση του κόστους προετοιμασίας για τις εξετάσεις, την αναίρεση της εκπαιδευτικής διαδικασίας του Λυκείου, την αποθέωση της ιδεολογίας του ανταγωνισμού και του ατομικισμού, κ.ά. Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει εξεταστικό σύστημα που από μόνο του να είναι δυνατόν να αμβλύνει ή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά αυτά τα προβλήματα.

Αλλά ας εστιάσουμε σε κάποιους μύθους για τα φροντιστήρια. Μια αρκετά διαδεδομένη άποψη είναι ότι η σχολική επιτυχία και η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι υπόθεση φροντιστηρίου ή, αλλιώς, πως χωρίς φροντιστήρια είναι αδύνατη η επιτυχία στις εισαγωγικές εξετάσεις ή στις εξετάσεις ανεξεταστέων. Συνήθως, προβάλλεται η ανάδειξη των φροντιστηρίων σε ρυθμιστή και συντελεστή μάθησης και επιτυχίας, λες και χωρίς φροντιστήρια θα έμενε η τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίς φοιτητές/τριες. Ας το ξανασκεφθούμε.

Όπως γνωρίζουμε, η ιδιωτική δαπάνη για τα φροντιστήρια είναι πολύ υψηλή, όπως και ο χρόνος που διατίθεται είναι αρκετά υπολογίσιμο μέγεθος. Ωστόσο, κάποιες παραδοχές φαίνεται ότι συμβάλλουν με ιδιαίτερο τρόπο στη διαπαιδαγώγηση της κοινής γνώμης για το έργο των φροντιστηρίων. Είναι σαφές, πως όσο επιτείνεται ο ανταγωνισμός στις εισαγωγικές δεν υπάρχει εξεταστικό σύστημα που να συμβάλλει στην κατάργηση των φροντιστηρίων.

Μόνο η ελεύθερη πρόσβαση θα μείωνε δραστικά τη λειτουργία των φροντιστηρίων. Η ελεύθερη πρόσβαση δε θα είναι, άραγε, ευκολότερο εφικτή, όταν οι τίτλοι σπουδών δε θα έχουν ανταλλακτική αξία για απασχόληση; Πότε έγινε εφικτή στο παρελθόν η κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο και από το Γυμνάσιο στο Λύκειο;

Πώς αντιμετωπίστηκαν τα ζητήματα που αναδείχτηκαν με τις πρακτικές ακώλυτης προαγωγής και της ελεύθερης πρόσβασης στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση; Η κατάργησή των εισαγωγικών αυτών εξετάσεων ήταν επαρκής και ικανή συνθήκη για τον ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της εκπαίδευσης;

Αλλά ας δούμε πως λειτουργεί ο μύθος: Συνήθως, τα φροντιστήρια συγχαίρουν τους μαθητές τους για την επιτυχία τους. Είναι φανερό, ωστόσο, ότι το φροντιστήριο οικειοποιείται και ιδιοποιείται τη σχολική εργασία που έχει προηγηθεί στο νηπιαγωγείο και στο υποχρεωτικό σχολείο (για 9 χρόνια)! Ποιο φροντιστήριο θα μπορούσε να εξασφαλίσει την επιτυχία, αν οι μαθητές/τριες δεν είχαν ουσιαστική σχέση με τη γνώση έγκαιρα και από νωρίς στο σχολείο; Πέρα από αυτό, ο παροξυσμός των φροντιστηρίων αναστέλλει τη μορφωτική λειτουργία του Λυκείου για την «εκγύμναση» των υποψηφίων σε διαδικασίες μηχανιστικής μάθησης και για νόμιμη «κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας» (απομνημόνευση).

Το φροντιστηριακό μάθημα προβάλλεται ως «υπόδειγμα» καλής πρακτικής για το δημόσιο σχολείο! Ευτυχώς που τα σχολεία δεν κάνουν φροντιστηριακά μαθήματα! Το μόνο που θα μπορούσε να μιμηθεί το δημόσιο σχολείο από τις πρακτικές των φροντιστηρίων είναι η αναλογία διδασκόντων- διδασκομένων. Είναι βέβαιο ότι χρειαζόμαστε ριζική επανεξέταση των απλοϊκών και αυθαίρετων αυτών παραδοχών που ενισχύουν σε ιδεολογικό επίπεδο την υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου και την αποθέωση του φροντιστηρίου.

Θα ήταν ενδιαφέρον να κάνουμε μια διερεύνηση: να συγκεντρώσουμε δεδομένα από τα μαθητολόγια Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού (Κοινωνική προέλευση, μορφωτικό επίπεδο και επάγγελμα γονέων, σχολική επίδοση, κ.α.) και με βάση αυτά να αναζητήσουμε τους μαθητές/τριες, έξι χρόνια μετά, στους καταλόγους των επιτυχόντων και αποτυχόντων, με την υπόθεση ότι η μελλοντική επιτυχία διακυβεύεται στο δημοτικό σχολείο. Πώς να εξηγήσουμε, άραγε ,τον υψηλό βαθμό κοινωνικής κινητικότητας που παρουσιάζουν τα παιδιά των δασκάλων σε σύγκριση με τα παιδιά των εκπαιδευτικών των άλλων βαθμίδων!

Μήπως, τελικά, επενδύουμε υπέρογκα ποσά στα φροντιστήρια σε λάθος χρονική στιγμή για πρόσθετη διδακτική στήριξη και για λάθος σκοπό; Δεν προτείνουμε φροντιστήρια στο νηπιαγωγείο. Αλλά εκεί και στο εννιάχρονο σχολείο είναι αποτελεσματικότερη η όποια παιδαγωγική παρέμβαση. Πρόκειται για μια επιλογή συστηματικής, ολοκληρωμένης και έγκαιρης προληπτικής και αντισταθμιστικής παιδαγωγικής παρέμβασης.

* Ο Γιώργος Μαυρογιώργος είναι Καθηγητής Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΠΠ.

ΠΗΓΗ: Η κυπριακή εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ, 8/11/2009

Αναδιανομή: το οικονομικό πρόταγμα που χρεοκόπησε

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη*

Αυτό που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση» στην Ελλάδα, υπήρξε τελικώς ένα πολιτικό καθεστώς, με οικονομικό πρόταγμα αποκλειστικά την αναδιανομή.
Αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου γίνεται συνήθως μέσω του δημόσιου προϋπολογισμού. Φορολογείται το «πλεόνασμα», για να βοηθηθούν οι οικονομικά ασθενέστεροι. Αλλά για να φορολογηθεί κάτι πρέπει να υπάρχει. Όταν δεν υπάρχει πλεόνασμα για να φορολογηθεί, τότε αρχίζει η φορολόγηση να γίνεται σε βάρος των μελλοντικών γενεών.

Αντί να φορολογηθούν οι «πλούσιοι» για να ενισχυθούν οι «φτωχοί», φορολογούνται πλέον οι μελλοντικές γενεές, υπέρ των σημερινών. Κι αυτό επιτυγχάνεται με το δανεισμό. Το κράτος μοιράζει δανεικά, τα οποία θα τα πληρώσουν οι επόμενοι…

Ο δανεισμός δεν είναι κατ' ανάγκην κάτι αρνητικό. Όταν το παραγόμενο εισόδημα είναι μεγαλύτερο από το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους, ο δανεισμός αυξάνει το εισόδημα, επιταχύνει την ανάπτυξη, συσσωρεύει πλούτο και παράγει ευημερία. Αν δηλαδή επενδύσουμε τα 1000 ευρώ που δανειζόμαστε, έτσι ώστε να αυξήσουμε το ετήσιό εισόδημά μας κατά 20 ευρώ το χρόνο στο εξής, και πληρώνουμε ετησίως 15 ευρώ τόκους για εξυπηρέτηση του χρέους, τότε βελτιώνουμε το καθαρό εισόδημά μας κάθε χρονιά κατά (20-15=) 5 ευρώ.

Τίποτε όμως δεν είναι παντοτινό. Και καμία επένδυση δεν αποδίδει πρόσθετο εισόδημα για πάντα. Το πρώτο πρόβλημα, λοιπόν, είναι αν εξαντλείται μια επένδυση πριν αποπληρωθεί το δάνειο με το οποίο χρηματοδοτήθηκε. Αν δηλαδή πάψει να μας δίνει πρόσθετο εισόδημα πριν την ξεπληρώσουμε. Κι έτσι βρεθούμε κάποτε να πληρώνουμε παραπάνω (γιατί χρωστάμε ακόμα), χωρίς να εισπράττουμε παραπάνω (γιατί η επένδυση έχει «απαξιωθεί»).
Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι η οικονομία δεν αναπτύσσεται συνεχώς.

Εμφανίζει κυκλικές διακυμάνσεις κατά τη διάρκεια των οποίων το εισόδημα υποχωρεί απότομα. Αλλά οι δόσεις αποπληρωμής του χρέους δεν υποχωρούν κι αυτές. Κι έτσι κάποια στιγμή βρισκόμαστε να πληρώνουμε χωρίς να εισπράττουμε. Αν τότε υποχρεωθούμε σε νέο έκτακτο δανεισμό για να αντέξουμε την ύφεση, τότε μόλις ξεπεραστεί η ύφεση θα έχουμε αυξημένες υποχρεώσεις εξυπηρέτησης αυξημένου χρέους. Και τότε η αρχική επένδυση, σε συνδυασμό με την ύφεση και τον αυξημένο δανεισμό που μας εξανάγκασε να αναλάβουμε, μπορεί τελικά να μας ζημιώνουν σε βάθος χρόνου. Και να μας αναγκάζουν να δανειζόμαστε όλο και περισσότερα…

Αυτά είναι τα δύο πιο σημαντικά ρίσκα που εμπεριέχει ο δανεισμός, ακόμα κι όταν είναι αρχικά «αποδοτικός». ΓιΆ αυτό κι είναι φρόνιμο να μη δανειζόμαστε πάνω από ένα ποσοστό του ετήσιου εισοδήματος. Γιατί αν το ξεπεράσουμε, τότε ο δανεισμός μας μπορεί να γίνει αυτοτροφοδοτούμενος και ανεξέλεγκτος. Δηλαδή είναι υποχρεωτικό να βρεθούμε να δανειζόμαστε όλο και περισσότερο, για να ξεπληρώνουμε τα τοκοχρεολύσια των προηγούμενων δανείων.

Ο εφιάλτης του δημόσιου χρέους

Αυτό ακριβώς έπαθε και η Ελλάδα: Το 1981 είχε εξαιρετικά χαμηλό δημόσιο δανεισμό. Μόλις το 29% του ΑΕΠ. Το 1989 βρέθηκε με δανεισμό γύρω στο 85% του ΑΕΠ…

Η «κοινωνική πολιτική» της πρώτης οκταετίας ΠΑΣΟΚ σχεδόν τριπλασίασε το δημόσιο χρέος! Όλη σχεδόν η «αναδιανομή» του ΠΑΣΟΚ έγινε με δανεικά, όχι με φορολόγηση των πλουσίων υπέρ των φτωχών. Στην πραγματικότητα φορολογήθηκαν οι επόμενες γενιές.

Στην τριετία 1990-1993, το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε στο 110%! Αυτό συνέβη, διότι μεσολάβησε μια ήπια διεθνής ύφεση, η οποία όμως, εξανάγκασε την ήδη υπερχρεωμένη Ελλάδα να δανειστεί πρόσθετα για να ανταπεξέλθει το βάρος των προηγουμένων δανείων. Κι ακόμα, την εποχή εκείνη κατέπεσαν εγγυήσεις του Δημοσίου για δάνεια ΔΕΚΟ και Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που είχαν συναφθεί τα προηγούμενα χρόνια, πριν το 1989.
Έτσι, η διακυβέρνηση ΝΔ εκείνης της τετραετίας φορτώθηκε δάνεια που είχαν συναφθεί επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ την προηγούμενη οκταετία. Είχαν εισπραχθεί επί ΠΑΣΟΚ, αλλά καταγράφηκαν στο «παθητικό» της ΝΔ…

Από τότε όλες οι διαδοχικές κυβερνήσεις έκαναν προσπάθεια να μειώσουν το χρέος. Πότε πραγματικά, πότε με μηχανισμούς «δημιουργικής λογιστικής». Ελάχιστα πράγματα κατάφεραν. Το δημόσιο χρέος παραμένει σήμερα γύρω στο 105% του ΑΕΠ ως ποσοστό, ενώ ως συνολικό νούμερο μεγαλώνει συνεχώς. Τα παλαιά χρέη προκαλούν νέα χρέη. Και το χρέος συσσωρεύεται συνέχεια…
Η αναδιανομή αντί να ανακουφίσει τους φτωχούς του σήμερα, οδηγεί σε χρεοκοπία την επόμενη γενιά. Οι αγέννητοί Έλληνες είναι ήδη χρεοκοπημένοι από σήμερα…

Στο μεταξύ η σταδιακή χρεοκοπία του δημόσιου τομέα προκάλεσε μια αποδυνάμωση της ιδιωτικής οικονομίας. Κανείς δεν επενδύει σε μια οικονομία όπου το δημόσιο βυθίζεται στα χρέη συνεχώς. Κι αυτό διότι όλοι οι επίδοξοι επενδυτές προεξοφλούν ότι μελλοντικά θα υπάρξουν μεγαλύτεροι φόροι, ώστε το κράτος να αντιμετωπίζει τις αυξημένες δανειακές του υποχρεώσεις.

Καθώς οι επενδύσεις μειώνονται ενώ τα χρέη αυξάνονται, τελικώς ο παραγωγικός μηχανισμός της χώρας παραλύει. Τότε πλέον δεν υπάρχει ούτε το ελάχιστο πλεόνασμα για να φορολογηθεί.

Στην Ελλάδα συνέβη μια πρωτοφανής από-επένδυση τις τελευταίες δεκαετίες. Εργοστάσια έκλεισαν επιχειρήσεις χρεοκόπησαν η μία μετά την άλλη, ολόκληρη κλάδοι εξαφανίστηκαν, μεγάλες μεταποιητικές μονάδες μετακόμισαν σε γειτονικά κράτη.

Αυτά όλα συνέβησαν πριν έλθει το «τσουνάμι» των πάμφθηνων Κινεζικών προϊόντων που σάρωσαν όλο τον κόσμο, κι έπληξαν την εγχώρια παραγωγή σε όλες τις χώρες. Όταν ήλθαν και τα «Κινέζικα», απλά ολοκληρώθηκε η αποβιομηχάνιση της χώρας. Η Ελλάδα παράγει πλέον μόνο υπηρεσίες και κάποια υλικά για τις δημόσιες επενδύσεις (τσιμέντα κλπ.).
Βασικοί παραγωγικοί τομείς στην Ελλάδα πλέον είναι οι λεγόμενες «υπηρεσίες». Και βασικές επενδύσεις είναι οι δημόσιες επενδύσεις σε έργα υποδομής.
Αλλά κι αυτό που ονομάζουμε «υποδομή» είναι έργα στήριξης της οικονομικής δραστηριότητας. Αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, λιμάνια, ενεργειακές μονάδες κλπ.

Όλα αυτά λέγονται υπό-δομές, γιατί υπό-στηρίζουν τον παραγωγικό μηχανισμό. Στηρίζουν την μεταφορά εμπορευμάτων, ημί-κατεργασμένων υλών, έτοιμων προϊόντων, την εμπορία τους και τις εξαγωγές τους, τη παραγωγή και μεταφορά ενέργειας, τις τηλεπικοινωνίες κλπ.

Στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών βελτιώθηκαν οι υπό-δομές και εξαφανίστηκαν οι «δομές», δηλαδή ο ίδιος ο παραγωγικός μηχανισμός, τον οποίο οι υποδομές υποτίθεται ότι στηρίζουν. Πολλαπλασιάστηκαν οι αυτοκινητόδρομοι, αλλά εξαφανίστηκαν τα εργοστάσια και οι μεταποιητικές μονάδες. Ενώ και η ίδια η γεωργική παραγωγή φθίνει.

Επενδύσεις γίνονται κυρίως για υποδομές, όχι για παραγωγικό μηχανισμό, ο δανεισμός του ιδιωτικού τομέα πηγαίνει κυρίως σε κατανάλωση όχι σε παραγωγικές επενδύσεις, ενώ ο δανεισμός του δημόσιου τομέα γίνεται κι αυτός κυρίως για δημόσια κατανάλωση και για να εξυπηρετηθεί το ήδη διογκούμενο χρέος.

Οι «σωτήριες» εισροές που ήδη φθίνουν

Το οικονομικό μοντέλο θα είχε ήδη καταρρεύσει, αν δεν ήταν τρείς μείζονες εισροές: Τα κοινοτικά κονδύλια, ο τουρισμός και η ναυτιλία.

– Αλλά τα κοινοτικά κονδύλια περιορίζονται σταδιακά και μεσοπρόθεσμα θα στερέψουν: Το 2013 η Κοινή Αγροτική Πολιτική θα αλλάξει. Και τότε θα μειωθεί δραστικά η σημερινή εισοδηματική ενίσχυση των αγροτών.
Καθώς η Ελλάδα εμφάνιζε αυξημένους ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης του ΑΕΠ (λόγω κοινοτικών εισροών και επενδύσεων σε υποδομές), πλησίασε το μέσο κοινοτικό ΑΕΠ χωρίς παραγωγικό μηχανισμό! Έτσι μετά το 2013 θα βρεθεί να εισπράττει πολύ λιγότερο από τα κοινοτικά ταμεία στήριξης, ενώ τα κοινοτικά κονδύλια μειώνονται έτσι κι αλλιώς ως ποσοστό του κοινοτικού ΑΕΠ.
– Η ναυτιλία πλήγηκε σοβαρά από την τελευταία διεθνή κρίση (κι από την άνοδο στην τιμή του πετρελαίου, που προηγήθηκε). Βεβαίως θα ανακάμψει από τη σημερινή πτώση, αλλά δύσκολα θα επανέλθει στα προηγούμενα επίπεδά της, τουλάχιστο σε ορατό χρόνο. Στο εξής, όταν η ναυτιλία δεν πλήττεται από τη διεθνή ύφεση θα πλήττεται από την άνοδο του πετρελαίου…
Συνεπώς, ούτε η ναυτιλία θα δίνει πλέον τόσο δυνατή «εξωγενή ώθηση» στην ελληνική οικονομία, στο ορατό μέλλον.

– Τέλος, ο τουρισμός επλήγη κι αυτός από τη διεθνή κρίση και ασφαλώς θα ανακάμψει μόλις η κρίση ξεπεραστεί. Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο του πρόβλημα. Έχει σοβαρές διαρθρωτικές στρεβλώσεις και χρειάζεται κυρίως «στροφή στην ποιότητα». Δηλαδή στην προσέλκυση επισκεπτών υψηλότερου εισοδηματικού επιπέδου, που ξοδεύουν πολύ περισσότερο κατά κεφαλήν κι επιβαρύνουν λιγότερο το περιβάλλον, αντί για το μαζικό χαμηλού επιπέδου τουρισμό που κυρίως προσελκύουμε τώρα.

Αυτό όμως, χρειάζεται πολύ διαφορετικές τουριστικές μονάδες, διαφορές υποδομές και διαφορές συνέργειες ανάμεσα στον Τουρισμό κι άλλους κλάδους (Πολιτισμό κλπ.).

Για παράδειγμα, η Ελλάδα έχει το πιο ελκυστικό αρχιπέλαγος στον κόσμο, αλλά δεν διαθέτει υποδομές αρχιπελαγικού τουρισμού! Έχει τεράστιο πολιτιστικό πλούτο, τον οποίο δεν μπορεί να αξιοποιήσει…

Με μειούμενες κοινοτικές εισροές, με περιορισμένο το ρόλο της ναυτιλίας, ο Τουρισμός είναι αμφίβολο να διασώσει μόνος του της Ελληνική Οικονομία.

Αναδιανομή μιζέριας

Συνεπώς, ολόκληρο το οικονομικό μοντέλο της μεταπολίτευσης, το οποίο στηρίχθηκε στο πρόταγμα της αναδιανομής με δανεικά, και οδήγησε:

– στην αποβιομηχάνιση, στην από-επένδυση, στον υπέρ-καταναλωτισμό,
– στην ιδιωτική υπερχρέωση με παράλληλη υποχώρηση της παραγωγικής επένδυσης,
– σε επέκταση υποδομών με παράλληλη συρρίκνωση του παραγωγικού μηχανισμού,
– σε όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση από εξωγενείς εισροές που πλέον υποβαθμίζονται ή στερεύουν,

όλο αυτό το μοντέλο πλέον καταρρέει.

Δεν κατέρρευσε η «δημοσιονομική διαχείριση της Νέας Δημοκρατίας». Κατέρρευσε (κι όχι μόνο λόγω της διεθνούς κρίσης) ένα ολόκληρο οικονομικό μοντέλο που επικράτησε την μεταπολιτευτική περίοδο, κυρίως με ευθύνη των επιλογών του ΠΑΣΟΚ, αλλά και χωρίς η ΝΔ, όταν βρέθηκε στην εξουσία, να κάνει το παραμικρό για να το αμφισβητήσει. Ή μάλλον έκανε πολύ λίγα, πολύ διστακτικά και πολύ αργά. Όπως οι επεμβάσεις στο Ασφαλιστικό, η μείωση φορολογίας των τελευταίων ετών κλπ.

Η αναδιανομή κατάντησε μια συνεχής επίκληση των αδύνατων στρωμάτων, που το ίδιο το μοντέλο πολλαπλασίαζε.

Αντί να θεραπεύει κοινωνικές ανισότητες, τις πολλαπλασιάζει.
Επικαλείται τους φτωχούς και δημιουργεί συνεχώς «νεόπτωχους».

Αναδιανέμει συνεχώς από τη μεσαία τάξη, ευκαιρίες και πλούτο προς τα πάνω και ψίχουλα προς τα κάτω.

Η αναδιανομή συμπίεσε έτσι τη μεσαία τάξη, δημιουργώντας «νέα τζάκια» κρατικοδίαιτων νεόπλουτων και στρατιές νεόπτωχων.

Αντί να βγάζει τους ανθρώπους από τη φτώχια, προσπαθεί να τους συντηρεί μέσα στη φτώχια.

Κατέστρεψε την παραγωγική ικμάδα της Ελληνικής κοινωνίας, μεγιστοποίησε την κομπίνα, δόξασε την «αρπαχτή», διέλυσε ταυτόχρονα την υγιή επιχειρηματικότητα και το εργασιακό ήθος.

Χρειάζεται επειγόντως νέο οικονομικό μοντέλο, αναπτυξιακό κι ανταγωνιστικό, με διάχυση ευημερίας και ευκαιριών, με πρόταγμα την ανάταξη της μεσαίας τάξης, τη διάλυση των καρτέλ, και την εξάλειψη όλων των άλλων στρεβλώσεων των αγορών.

Κάποιος χρειάζεται να τα πιστέψει όλα αυτά και να τα εμπνεύσει στους γύρω του. Και κάποιοι χρειάζεται να τα στηρίξουν αποφασιστικά. Κι όλοι μαζί να πείσουν την ελληνική κοινωνία, που πολύ σύντομα δεν θα Άχει να χάσει τίποτε παραπάνω από τη μιζέρια της.

Γιατί αυτή ακριβώς τη μιζέρια συσσωρεύει και …αναδιανέμει το χρεοκοπημένο μοντέλο της «αναδιανομής».

Και ο παραμερισμός του θα σημάνει το οριστικό τέλος της Μεταπολίτευσης.
Η την απαρχή μιας νέας Μεταπολίτευσης.

Πολύ πιο δημοκρατικής. Και πολύ πιο αναπτυξιακής και κοινωνικά δίκαιης.

* Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης είναι αντιπροέδρος του ΔΣ/Δ21

ΠΗΓΗ: http://www.diktyo21.gr/item.asp?ReportID=952

Δήμοι ισχυροί και βιώσιμοι ή πειραματισμοί και ασκήσεις πάλι επί χάρτου;

Γιατί τόση βιασύνη απ΄ τη μεριά του Υπουργείου Εσωτερικών;

του  Κώστα Φ. Μαραγιάννη*

Στην επικαιρότητα και πάλι το θέμα της διοικητικής μεταρρύθμισης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Κατά την παρουσίαση των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης,  δηλώθηκε η βούληση της να προχωρήσει άμεσα η διοικητική μεταρρύθμιση, ώστε οι επόμενες εκλογές του 2010, να γίνουν με τους νέους Δήμους που θα προκύψουν από τις συνενώσεις και, παράλληλα, να εκλεγούν και Περιφερειάρχες στις νέες Περιφέρειες που θα διαμορφωθούν.

Και οι διαδικασίες προχωρούν ταχύτατα, αφού εκτιμάται ότι ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος. Για το σκοπό αυτό συγκροτήθηκε εφταμελής Επιστημονική Επιτροπή για τη «νέα αρχιτεκτονική στη Διοίκηση και την Αυτοδιοίκηση». Σ΄αυτή, συμμετέχουν καθηγητές Πανεπιστημίου, όπως ο συνταγματολόγος Γεώργιος Σωτηρέλης, ο Χαράλαμπος Ανθόπουλος, καθηγητής Δικαίου και Διοίκησης στο ΕΑΠ, ο Θεόδωρος Χατζηπαντελής, καθηγητής εφαρμοσμένης Στατιστικής, ο οικονομολόγος Ράλλης Γκέκας και άλλοι επιστήμονες.

Ένα πρώτο αρνητικό στην όλη διαδικασία είναι η υπερβολική βιασύνη, για μια τόσο σοβαρή υπόθεση που αφορά το μέλλον όχι μόνο της Τ.Α., αλλά και της χώρας.Το Υπουργείο Εσωτερικών, όπως δηλώνει:«δεν θέλει να ξεκινήσει από την αρχή μία μακρόχρονη συζήτηση που είναι πιθανό ότι δεν θα καταλήξει πουθενά».

Δηλαδή, αρνείται τον ουσιαστικό διάλογο και τη διαβούλευση με την κοινωνία και τους φορείς της, πράγμα το οποίο διακηρύσσει και κάνει για πολλά θέματα και νομοσχέδια μικρότερης σημασίας και σπουδαιότητας. Και γι΄ αυτό αποφάσισε να προχωρήσει με βάση την υπάρχουσα μελέτη του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης(ΙΤΑ), που δόθηκε στη δημοσιότητα επί Υπουργείας Προκόπη Παυλόπουλου, το 2008.

Μια μελέτη, που προτείνει τη δημιουργία 380 νέων Δήμων πανελλαδικά, στη θέση των σημερινών 1034 και 7 Δήμων για το νομό Αιτ/νίας, από του 29, που υπάρχουν σήμερα.

Μια πρώτη ανάγνωση του σχεδίου για το νομό Αιτ/νίας, δείχνει ότι πρόκειται για μια πρόχειρη πρόταση, σχεδιασμένη επί χάρτου, με βάση τη σημερινή δομή των Καποδιστριακών Δήμων, που το 1998 σχεδιάστηκαν, χωρίς να τεθούν σοβαρά υπόψη, ουσιαστικά γεωγραφικά, κοινωνικά και πολιτιστικά κριτήρια, ενώ, παράλληλα, δεν έλειψαν και οι κομματικές παρεμβάσεις για τις έδρες των Δήμων και τα Τοπικά Διαμερίσματα, που θα συμπεριελάμβαναν, αφού όλοι γνωρίζουμε ότι διατηρήθηκαν Δήμοι που δεν έπρεπε, ενώ, πολλά Τοπικά Διαμερίσματα, αλλού ήταν, ως το βράδυ της υπογραφής του νόμου και αλλού «ξημέρωσαν». Προχειρότητα, βιασύνη, κομματικές παρεμβάσεις, έλλειψη σχεδιασμού,  χωρίς το διάλογο και τη συναίνεση των τοπικών κοινωνιών, ήταν τα χαρακτηριστικά του «Καποδίστρια».       

Η μελέτη του ΙΤΑ καταγγέλθηκε ως απαράδεκτη από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και για το νομό μας χαρακτηρίστηκε ως «πολιτικό έκτρωμα» (Ομιλία Σοφίας Γιαννακά στο Θέρμο, τις παραμονές των εκλογών). Και τώρα, 10 χρόνια μετά, έρχεται η ΚΕΔΚΕ, με τη μελέτη του ΙΤΑ, να χτίσει τη νέα Διοικητική μεταρρύθμιση πάνω στο «κακοχτισμένο κτήριο» του 1998, προτείνοντας τη συνένωση συγκροτημένων Δήμων, πολλοί από τους οποίους αντιμετώπισαν προβλήματα στη λειτουργία τους, τη δεκαετία που πέρασε.

Αντί, δηλαδή, να διορθωθούν λάθη που έγιναν κατά την πρώτη συνένωση, θα παραμείνουν, θα πολλαπλασιαστούν και θα διαιωνιστούν, γιατί αυτή η μεταρρύθμιση θα είναι η τελευταία για τα επόμενα 50 χρόνια.   

 Εκτίμησή μου είναι ότι για να υπάρξει μια σύγχρονη Διοικητική μεταρρύθμιση και μια ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση, θα πρέπει να υπάρξει από την αρχή σχεδιασμός και στην ουσία να μη ληφθούν σοβαρά υπόψη τα σημερινά διοικητικά όρια των σημερινών Δήμων. 

Να καθοριστούν πρώτα οι έδρες των Δήμων, για να μην προκύψει παρασκήνιο διαπραγματεύσεων και αντιδικιών και στη συνέχεια να οριστούν τα Τοπικά Διαμερίσματα που θα δημιουργή- σουν το νέο Δήμο, με βάση κοινά γεωγραφικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και αναπτυξιακά χαρακτηριστικά. Ο διάλογος με τους φορείς και τις τοπικές κοινωνίες είναι απαραίτητος.   

Για παράδειγμα, η πρόταση για συνένωση του Δήμου Θέρμου με το Δήμο Μακρυνείας, μπορεί να φαίνεται εφικτή, αλλά δεν μπορούν το γειτονικά Τοπικά Διαμερίσματα της Καλλιθέας, του Σπαρτιά, του Λαμπιρίου και κάποια άλλα, που διατηρούν παραδοσιακές σχέσεις συνεργασίας με το Θέρμο, να ενταχθούν στο Δήμο Αγρινίου και να ανήκει στο Δήμο Θέρμου, για παράδειγμα, η Γαβαλού, που έχει λιγότερες σχέσεις, ιστορικά, με την έδρα του Δήμου, το Θέρμο και την ευρύτερη περιοχή.

Η παρέμβαση των Δήμων, αλλά κυρίως του συλλογικού οργάνου που λέγεται Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων του νομού, θα πρέπει να είναι καθοριστική, ξεπερνώντας κάθε τοπικισμό και κάθε σκοπιμότητα και προωθώντας έναν ειλικρινή και ουσιαστικό διάλογο, ώστε να προκύψουν ισχυροί και αποτελεσματικοί Δήμοι.  Παράλληλα, δεν θα πρέπει να υπάρξει αριθμολαγνεία, στο θέμα της ποσότητας των νέων Δήμων, γιατί με 2 ή 3 Δήμους περισσότερους στο νομό μας, μπορεί να προκύψει ένα καλύτερο αποτέλεσμα, τόσο από λειτουργική όσο και από οργανωτική άποψη.

Όπως τονίζει, άλλωστε και η ΚΕΔΚΕ, «η ανάπτυξη της χώρας δεν μπορεί να βασιστεί μόνο σε λίγες πόλεις-πόλους ανάπτυξης, αλλά στο σύνολο του ιεραρχημένου δικτύου των πόλεων και των οικισμών της χώρας, η δε σύγχρονη Διοικητική μεταρρύθμιση να στηριχθεί σε ένα μεσοχρόνιο ολοκληρωμένο Επιχειρησιακό σχέδιο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με διασφαλισμένους πόρους, αναγκαία έργα υποδομής και σύγχρονο εξοπλισμό». 

* Ο Κώστας Φ. Μαραγιάννης είναι καθηγητής και Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας.

Ya Basta σύντροφε Τσίπρα!

των Ν. Γιαννόπουλου – Κ. Φώλια της ομάδας ΡΟΖΑ

 Με  μεγάλη ενόχληση διαβάσαμε στην «Αυγή» της 4ης Νοεμβρίου τμήματα της εισήγησης του Αλέξη Τσίπρα στην Π.Γ. του ΣΥΝ. Τόσο το περιεχόμενο όσο και το ύφος της εν λόγω τοποθέτησης απέχουν παρασάγγας από τον τρόπο που έχουμε μάθει να συζητάμε μεταξύ μας, η πλειονότητα των συνιστωσών, των ανένταχτων και των μελών του ΣΥΝ στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ. Η τοποθέτηση του Αλ. Τσίπρα διακρίνεται από ένα κράμα αλαζονείας και «συνδικαλισμού» που εντείνει τις τεχνητές πολώσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, χαράζει ψευδείς διαχωριστικές, συσκοτίζει την ογκώδη πολιτική αμηχανία που χαρακτηρίζει το χώρο την τελευταία περίοδο και, οπωσδήποτε, στρεβλώνει το κομβικό (μάλλον υπαρξιακό) ζήτημα της οργανωτικής ανασυγκρότησης του.

Και για να μη θεωρηθούμε υπερεύθικτοι η προκατειλημμένοι, εξηγούμαστε; Τι εννοεί ο Αλέξης Τσίπρας με τη φράση: «Δηλαδή τι; Θα καταργηθεί ο ΣΥΝ ως κόμμα για να έχει οργανώσεις ο ΣΥΡΙΖΑ που δημοκρατικά θα συναποφασίζουν, αλλά στην κορυφή θα, είναι 11 αρχηγοί;». Ποιος είπε να καταργηθεί ο ΣΥΝ; Και κυρίως: Είναι αντιδημοκρατικό – στην κορυφή να είναι έντεκα «αρχηγοί», ενώ, είναι δημοκρατικό να βρίσκεται μόνο ο ίδιος; Αγνοεί ότι η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ ήταν απολύτως αρχηγική – όσο ακριβώς και επί Αλαβάνου- ή επιδιώκει να ψαρέψει στα νερά του κομματικού πατριωτισμού, όπως δηλώνει και η… αγανακτισμένη διαπίστωση του: «Δημοκρατία σε όλες τις δομές, όχι δημοκρατία στη βάση και στην κορυφή να είμαστε όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι που εκπροσωπούμε, ας πούμε, το κίνημα πενήντα χρόνια». Έλεος! Αν αυτό δεν είναι στρεψοδικία, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, της πλειονότητας των συνιστωσών, των ανένταχτων και των μελών του ΣΥΝ συμπεριλαμβανομένων, θέλουμε δημοκρατία και στη βάση και στην κορυφή και γι' αυτό προτείνουμε το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε δημοκρατική βάση, με μέλη, συλλογική λειτουργία και εκλογή όλων των οργάνων του. Οπότε ο Αλέξης Τσίπρας «μη βγάζει φλας αριστερά και στρίβει δεξιά».

Όσο για τα «πενήντα χρόνια», οφείλουμε να του υπενθυμίσουμε σε ποιο χώρο έννοιες όπως «εναλλαγή» και «ανακλητότητα» αποτελούν casus belli, καθώς' και πού αναφύονται φαινόμενα δια βίου ­βουλευτών και ισόβιων επαγγελματικών στελεχών. Είναι δε εξαιρετικά ενοχλητικό ο πρόεδρος του ΣΥΝ να αναφέρεται σε παζάρια και εκβιασμούς για «5 βουλευτές», ενώ είναι σε όλους γνωστό ότι είμαστε αρκετοί αυτοί, «οι αφελείς», που ουδέποτε ασχοληθήκαμε με εκλόγιμες θέσεις και οικονομικές διευκολύνσεις.

Τέλος, αντί ο πρόεδρος του ΣΥΝ να απορεί προσχηματικώς για το αν «θα δεχτούν όλοι μία ενιαία ομοσπονδία με τη συμμετοχή στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς» -προφανώς όχι!-, ας αναλογιστεί ότι, αφού στο ΣΥΝ είναι ανεκτά στελέχη που καλούν «διαδήλωση κατά της τρομοκρατίας», είναι πολύ ευκολότερο να συνυπάρχουμε στο ΣΥΡΙΖΑ άνθρωποι που ταυτίζονται με το ΚΕΑ και άλλοι που διαφωνούμε.

Εν κατακλείδι: Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε κρίσιμη περίοδο. Το ζήτημα της οργανωτικής ανασυγκρότησης του επείγει και η απουσία ενός ανεξάρτητου μαχητικού αντιπολιτευτικού λόγου -και δράσης- στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Προφανώς, υπήρξαν και υπάρχουν συνιστώσες που, μέσω τεχνητών πολώσεων με το ΣΥΝ, υπονόμευσαν και υπονομεύουν το εγχείρημα της αριστερής ανασύνθεσης της αριστεράς. Αυτό επ' ουδενί αποτελεί λόγο για την ανύψωση τειχών και την κατασκευή εσωτερικών εχθρών εκ μέρους του ΣΥΝ, με άλλα λόγια, την αναπαραγωγή της, πλαστής αντιπαράθεσης ΣΥΝ -ΣΥΡΙΖΑ. Επιμένουμε ότι η συντροφική συζήτηση των διαφωνιών, η ειλικρινής ιδεολογικοπολιτική οριοθέτηση κάθε συλλογικότητας και, κυρίως, η συμπόρευσή' σε από κοινού προσδιορισμένους στόχους αποτελούν μονόδρομο για το ΣΥΡΙΖΑ

Αντίθετα, η διγλωσσία, οι υπεκφυγές, ο κομματικός πατριωτισμός και η αλαζο­νεία ουδέποτε βοήθησαν οποιονδήποτε, ακόμα κι αν δημιούργησαν την πρόσκαιρη ικανοποίηση της αυτάρκειας, της δικαίωσης και της συνέχειας.

Μόνο που στα ενιαία δημοκρατικά πολιτικά υποκείμενα τα ζητήματα γραμμής και φυσιογνωμίας δεν τίθενται ως προαπαιτούμενα, αλλά λύνονται μέσω των θεσμικών διαδικασιών (Συνελεύσεις – Συνέδρια κ.λπ.). Ας πάμε, λοιπόν, σε τέτοια όργανα και διαδικασίες και ας αποφασίσουμε εκεί τα περί «προγραμματικής αντιπολίτευσης», τα μέτωπα, το ΚΕΑ, τα πάντα.

Αυτή σ. Αλέξη είναι η «καθαρή εκδο­χή».

Αυτή η εκδοχή είναι που εμπνέει και τη μεγάλη πλειονότητα των οργανωμένων και των ανένταχτων του ΣΥΡΙΖΑ.

Νίκος Γιαννόπουλος, Κώστας Φώλιας, μέλη της Ομάδας ΡΟΖΑ

ΠΗΓΗ: Εβδομ. Εφημ. ΕΠΟΧΗ Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Ψάχνει ο στίχος, αλητεύει.

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Ρουλέτα το ποίημα

Γυρίζει

στον άξονά του

Μαύρο και κόκκινο

Επιλέγει

Μοναξιά και αίμα

Γυρίζει η μπίλια

Χτυπιέται

Αναπηδά

Από ιδέα σε εικόνα,

Από εικόνα σε συναίσθημα

Και ο στίχος περιφέρεται

Ψάχνει

Την τυχερή του λέξη

Ανάμεσα στα επίθετα

Οσμίζεται

Τα ρήματα

Τα ουσιαστικά

Διαλέγει τις πτώσεις

Και τους χρόνους

Ψάχνει ο στίχος, αλητεύει

στις φτωχογειτονιές

της Νίκαιας

Ανοίγει τις αυλόπορτες

Και μπαίνει στα σπίτια μέσα

Βγάζει από τις ντουλάπες

Θησαυρούς

Τα μουχλιασμένα βάσανα

και πάθη

Περιπλανιέται ο στίχος

στις πλατείες του Μεταξουργείου

Κατεβαίνει από τους φωταγωγούς

στα υπόγεια της Λιοσίων

Μετρά με την μεζούρα του

τη μοναξιά

Ψάχνει στα άδεια ψυγεία

των ανέργων

Ζυγίζει το φόβο

που πλακώνει τις καρδιές

των μεταναστών

Ταξιδεύει ο στίχος στην Ηλεία

Στην καμένη γη της Ολυμπίας

Στο δρόμο για τον Μαραθώνα

Περνά από μαύρα τοπία

Που τα στολίζουν καμένα δένδρα

Καμένα όνειρα

Νενικήκαμεν τη φύση

Πυρπολήσαμε την Ιστορία

Διαρρήκτης  ο στίχος

Μπαινοβγαίνει στα σαλόνια

Κάθεται στους καναπέδες

της ανίας

Εισβάλει στις κάμαρες

των κοριτσιών

Ανακατεύει τα σεντόνια

και τους πόθους

Με τα όνειρα

Συνήθως όμως χάνει

Το στόχο του

Το ρυθμό του

ή το μέτρο του

Και τότε ο Κρουπιέρης

Την μπίλια ξαναρίχνει

Και γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει

ο στίχος

Μέχρι που θα φύγει

το σκοτάδι

Αφήνοντας τον ποιητή

χαμένο

Με μάτια κόκκινα

Να ψάχνει τον ύπνο του

Όμως υπάρχουν και νύχτες

γόνιμες

Με αστροφεγγιά   

Που φεύγει ο ποιητής

Πετώντας

Με την καρδιά γεμάτη

Φωτεινά ποιήματα

Οδηγούς της νέας μέρας

Που ανατέλλει

                                        10 Σεπτεμβρίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Ολίγος κι όψιμος συνδικαλισμός

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 2007

Του Στέργιου Ζυγούρα*

 

ΝΟΘΕΙΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΩΝ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ 2007: Δυόμιση μήνες μετά το σχετικό ψήφισμα του 14^ου Συνεδρίου, το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ προβαίνει σε ανακοίνωση, κάτω από τον ίδιο τίτλο. Χρονικά, το ψήφισμα δημοσιεύτηκε λίγες μέρες πριν την πειθαρχική εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό των 3 από τις 8 καθηγήτριες, η ανακοίνωση έγινε δυο εβδομάδες μετά την πειθαρχική εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό των υπολοίπων 5 καθηγητριών (σε πρώτο βαθμό είχαν εκδοθεί αποφάσεις των ΠΥΣΔΕ Ανατολικής και Δυτικής Θεσσαλονίκης αντίστοιχα).

Απόλυτη σύγκριση δεν μπορεί να γίνει μεταξύ δυο κειμένων που προέρχονται από διαφορετικά όργανα. Ωστόσο, πιστώνονται και τα δυο στο ανώτερο συνδικαλιστικό επίπεδο των δημόσιων λειτουργών της παιδείας, ενώ μπορούν να κριθούν και ως πολιτικά κείμενα ενός μείζονος γεγονότος της παιδείας που αφορά ευρύτατα την κοινωνία όχι μόνον στο καθαυτό γεγονός των εξετάσεων, αλλά στο φλέγον, επίκαιρο ζήτημα της διαφθοράς, της παρακμής των θεσμών.

Αναμενόμενη λοιπόν η όψιμα σκληρότερη ανακοίνωση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ. Μιλά για μια σημερινή «προσχηματική κατηγορία», μιλά για «σκοπιμότητες των ΠΥΣΔΕ–Θ» που έκριναν σε πρώτο βαθμό την υπόθεση, μιλά για «βαρύτατες ευθύνες σε υψηλόβαθμα στελέχη του ΥΠΕΠΘ, για αποδεδειγμένες ευθύνες της τέως ηγεσίας του ΥΠΕΠΘ», μιλά έμμεσα για το τρομοκρατικό κλίμα που διαχέει ο διοικητικός μηχανισμός όταν εκδίδει ισοπεδωτικές ποινές. Ωστόσο, το τελευταίο άμεσα το ακυρώνει με την απόλυτη θέση του, προσβάλλοντας και τις δύο καταγγέλλουσες, οι οποίες ουδέποτε ζήτησαν / απαίτησαν την αθώωσή τους.

Με δυόμιση χρόνια καθυστέρηση, ο κεντρικός συνδικαλισμός γίνεται περισσότερο συγκεκριμένος. Κάλλιο αργά παρά ποτέ να πούμε; ή να εντοπίσουμε εκτός από τον υπερβάλλοντα συναδελφικό ζήλο και τις ελλείψεις: Πού ήταν το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ τον Ιούλιο του 2007  να μιλήσει, να εξηγήσει:

■        Ποιος ήταν υπεύθυνος για την παραβίαση του Π.Δ. που προβλέπει τα της βαθμολόγησης των γραπτών;

■        Ποιος ήταν υπεύθυνος για την αδυναμία πρόσβασης των υποψηφίων στα γραπτά τους;

■        Πώς συνδέονται τα προηγούμενα με τη «βάση του 10»;

■        Πώς μετετράπη μια υπόθεση πανελλαδικών εξετάσεων σε «υπόθεση αγγλικών»;

Στη συνέχεια:

■        Γιατί δεν μίλησε για την διάτρητη διαδικασία και το πόρισμα της ΕΔΕ (μια διαδικασία που το δικαστήριο του 2009 χαρακτήρισε «αποσπασματική», μια διαδικασία που αποδείχθηκε παράνομη και ως προς το πρόσωπο που τη διενήργησε).

■        Γιατί δεν αντιπαρατέθηκε στο σαθρό και ιταμό επιχείρημα της τότε πολιτικής ηγεσίας του ΥπΕΠΘ «Εμείς στείλαμε την υπόθεση στον εισαγγελέα»;

■        Γιατί δεν απάντησε στις προκλήσεις και στις προκλητικές δηλώσεις της κυβέρνησης; Γιατί δεν απάντησε στα στημένα, αλλά και στα εύλογα δημοσιογραφικά ερωτήματα;

■        Γιατί δεν μίλησε με συγκεκριμένα στοιχεία για τις «σκοπιμότητες των ΠΥΣΔΕ-Θ» που «έκριναν» τον Ιούλιο του 2008 τις ποινές των οκτώ καθηγητριών;

■        Γιατί δεν εξήγησε ποια είναι η εξωθεσμική σχέση εξάρτησης υφισταμένων-προϊσταμένων που οδηγεί στην παράβαση καθήκοντος, στην ομερτά, στην ψευδομαρτυρία, στην αυθαιρεσία και στην κατάχρηση εξουσίας;

Δεν ξέρει η ΟΛΜΕ πώς γίνεται στην πράξη η επιλογή των στελεχών της εκπαίδευσης; Δεν είχε στα χέρια της η ΟΛΜΕ

α) το πόρισμα της ΕΔΕ,

β) τα πρακτικά των ΠΥΣΔΕ,

γ) τα πρακτικά του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης; Γιατί μιλά όψιμα και επιλεκτικά για «ευθύνες», επικαλούμενη μόνον το τρίτο ντοκουμέντο, τη στιγμή μάλιστα που η ίδια, επίσημα σιώπησε στην απουσία του υπηρεσιακού στελέχους του ΥπΕΠΘ από την ΕΔΕ; Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για όλες τις υπόλοιπες ευθύνες είναι οι «αθωωτικές ψήφοι» των δύο αιρετών; Αυτά για τον δευτεροβάθμιο συνδικαλισμό, καθώς τμήμα του πρωτοβάθμιου συνδικαλισμού της Θεσσαλονίκης ψάχνει ακόμα τη φωνή του (γιατί άραγε;)

Με κομματικοκρατική λογική, με ισορροπιστικές διαδικασίες, με ευκαιριακό λόγο, δεν γίνεται συνδικαλισμός δημόσιων λειτουργών που θα προωθεί ζητήματα παιδείας. Με τέτοια νοοτροπία ούτε σε καθαρά εργασιακά θέματα δεν θα είναι πειστικός ο λόγος του, δηλαδή δεν θα έχουμε καν συνδικαλισμό μερικότητας. Γιατί το ανοιχτό ζήτημα στην υπόθεση «πανελλαδικές 2008» δεν είναι μόνον «οι οκτώ». Αλλά και γιατί οι οκτώ καθηγήτριες «θα αποκατασταθούν» όταν θα πάψει ο συνδικαλισμός της παιδείας να εκπέμπει προς την κοινωνία σήματα συντεχνίας, για να μην πούμε ότι, αν όντως μεταστραφεί η δράση και η γλώσσα του συνδικαλισμού, σπάνια θα απαιτείται παρόμοια αποκατάσταση των μελών του.

Ιστορία με γλώσσα και εικόνα

7.11.2009

* Ο Στέργιος Ζυγούρας είναι Καθηγητής ΠΕ 16

ΗΓΕΤΕΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Οι Νορβηγοί της επιτροπής κρίσεως των υποψηφιοτήτων και απονομής του βραβείου Nobel ειρήνης προσέφεραν δυσάρεστη έκπληξη στην πλειονοψηφία των κατοίκων του πλανήτη λαμβάνοντας την απόφαση να απονείμουν το βραβείο για το έτος 2009 στον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομάμα. Τη δυσαρέσκεια επέτειναν κάποιοι ηγέτες που έσπευσαν να επικροτήσουν την απόφαση. Μεταξύ αυτών ο Ζοζέ Μπαρόσο, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής επιτροπής, ο οποίος δήλωσε ανενδοίαστα ότι η απόφαση "αποτυπώνει τις ελπίδες που έχει δημιουργήσει σε παγκόσμιο επίπεδο με το όραμά του για έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα"!

Η θεραπαινίδα των πλανηταρχών, δια του εκπροσώπου της, επιβραβεύει ελπίδες, που δεν διαφέρουν από τις ακάλυπτες επιταγές που ευρύτατα κυκλοφορούν στην οικονομική αγορά, ελπίδες και όχι έργα. Άλλωστε ο Ομπάμα είχε αναλάβει τα καθήκοντά του μόλις δύο εβδομάδες πριν από τη λήξη της προθεσμίας υποβολής των προτάσεων!  Αλλά και ο πρόεδρος της Ρωσίας Νμήτρι Μεντβέντεφ έσπευσε να δηλώσει υποταγή αναγνωρίζοντας στην επιτροπή "ρεαλιστική αξιολόγηση των παγκόσμιων πολιτικών εξελίξεων"!

Την εικόνα της επικρότησης συμπλήρωσε ο ηγέτης Λούλα ντα Σίλβα της Βραζιλίας, που κάποιες ελπίδες έδωσε στην αρχή της εξουσίας του, αλλά στη συνέχεια αποδέχθηκε να διαδραματίσει ρόλο εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων στην πλούσια χώρα του με τους πάμφτωχους πολίτες! Τις τελευταίες πινελιές πρόσθεσε ο γέρος πιά Φιντέλ Κάστρο, επειδή έκρινε, όπως και τα μέλη της επιτροπής, ότι χαράσσει ο τιμηθείς διαφορετική από τους προκατόχους του πολιτική.

Καθημερινά στα δελτία ειδήσεων βομβαρδιζόμαστε με την επαναλαμβανόμενη είδηση ότι οι "κακοί" Ιρανοί δεν υπακούουν στις "ειρηνευτικές" προτάσεις των ισχυρών κατόχων πυρηνικών όπλων. Έτσι η διεθνής κοινή γνώμη επηρεάζεται ώστε να αποδεχθεί ως δίκαιο το πλήγμα που αυτοί θα καταφέρουν κατά των "εχθρών" της διεθνούς ειρήνης, όταν κρίνουν ευνοϊκές τις περιστάσεις. Σπάνια γίνεται όμως λόγος για το Ισραήλ, το οποίο είναι ήδη πυρηνική δύναμη. Ελάχιστοι στάθηκαν στο αποκαλυπτικό δημοσίευμα των αμερικανικών "Washington Times"στις 2 Οκτωβρίου με τίτλο "Obama agrees to keep Israel's nukes secret" σύμφωνα με το οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος αναγνώρισε εγγράφως το δικαίωμα του Ισραήλ να διατηρεί πυρηνικό οπλοστάσιο χωρίς να δέχεται επιθεωρήσεις από το Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (IAEA), ενώ υποσχέθηκε να μη πιέσει το Τελ Αβίβ για την υπογραφή της Συνθήκης μη Διάδοσης των πυρηνικών όπλων (Νon Proliferation Treaty / ΝΡΤ)! Αυτά συμφωνήθηκαν κατά την πρώτη συνάντηση που είχε με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενγιαμίν Νετανιάχου στο Λευκό Οίκο τον περασμένο Μάιο. Έτσι φαίνεται ξεκάθαρα ποιός είναι ο πραγματικός πλανητάρχης, που επιβάλλει πολιτική στους θεωρούμενους μεγάλους της γης!

Μετά την κάμψη του αγωνιστικού φρονήματος των Ιρλανδών και την υπερψήφιση του σχεδίου της Λισαβόνας, οι Ευρωπαίοι ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν τον πρώτο πρόεδρο της "χώρας" σε εφαρμογή του σχεδίου! Ακούγεται έντονα η υποψηφιότητα του Τόνυ Μπλαίρ, αυτού που 3.500 προσωπικότητες από όλον τον κόσμο, μεταξύ των οποίων ο Νόαμ Τσόμσκυ, ζητούν να παραπεμφθεί στο διεθνές δικαστήριο ως εγκληματίας πολέμου για την εισβολή στο Ιράκ! Ο Μπλαιρ έχει την αμέριστη συμπαράσταση των πλανηταρχών, ως υπέρμαχος της πλανητικής τους πολιτικής, εμφανίζεται μάλιστα τελευταία να έκδηλώνει και μεταφυσικά ενδιαφέροντα! Το μόνο εμπόδιο στην ανακήρυξή του συνιστά ο γαλλογερμανικός άξονας. Όχι ότι οι ηγέτες των χωρών αυτών, Σαρκοζί και Μέρκλ, έχουν κάτι προσωπικό με τον εν λόγω "διαπρεπή" και "οραματιστή" πολιτικό, αλλά απλώς οι Γάλλοι και οι Γερμανοί δεν τρέφουν συμπάθεια προς τους δρώντες διασπαστικά στους κόλπους της κοινότητας Άγγλους.

Ο ΜΜΕπρόβλητος ηγέτης της Γαλλίας, που κατέστη και λαοπρόβλητος, έδειξε το πρόσωπό του αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας. Προκάλεσε τον οικονομικά δοκιμαζόμενο λαό του με τις διακοπές χλιδής σε θαλαμηγό πάμπλουτου φίλου του. Ξεκίνησε νέα οικογενειακή ζωή, με πρόσωπο που τρέφει τον τύπο που με τη σειρά του τρέφει τον λαό που θεωρεί ως εμβάθυνση στην πολιτική σκέψη τη γνώση των "αταξιών" των ηγετών του. Μόλις την τελευταία στιγμή υποχώρησε από τη σκέψη του να διορίσει τον φοιτητή γυιό του σε θέση διοικητού μεγάλου κρατικού οργανισμού. Κρατά όμως ακόμη ως υπουργό πολιτισμού τον Φρεντερίκ Μιτταράν, δεδηλωμένα ομοφυλόφιλο, ο οποίος σε βιβλίο εκδόσεως του 2005 με τίτλο "Η λάθος ζωή" (πουλήθηκαν 200.000) αντίτυπα παραδέχεται ότι έκανε σεξουαλικό τουρισμό στην Ταϊλάνδη και ασέλγησε σε αγόρια της πάμφτωχης χώρας! Η Μέρκελ αισθανόμενη να υστερεί, καθώς οι Γερμανοί φαίνεται να μην έχουν λησμονήσει την πολιτική του Χίτλερ, τόλμησε και πρότεινε πρόσφατα συνεργασία στον Γκουίντο Βεστερβέλε, πρόεδρο των "Ελευθέρων  δημοκρατών". Ευρέως είχε συζητηθεί, το 2004, ότι στη δεξίωση της  Μέρκελ για τα 50^α γενέθλιά της ο Βεστερβέλε συνοδεύονταν από τον σύντροφό του, επιχειρηματία Μίχαελ Μροντς! 

Ο Ομπάμα το πρώτο που ζήτησε, μετά την εκλογή του,  από τους Ευρωπαίους εταίρους του στην Ατλαντική συμμαχία είναι η αποστολή προσθέτων στρατιωτικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, όπου οι επιχειρήσεις δεν εξελίσσονται κατά τρόπο ευνοϊκό για τις ΗΠΑ. Βέβαια οι Αμερικανοί δεν είναι διόλου ευχαριστημένοι από την μαχητικότητα των ήδη ευρισκομένων στο Αφγανιστάν Ευρωπαίων στρατιωτικών. Είναι πολύ πιθανόν οι Ευρωπαίοι ηγέτες να καμφθούν προ των αποφασιστικών πιέσεων των Αμερικανών και να αυξήσουν τις δυνάμεις τους. Κρίνουμε όμως μη αναστρέψιμη την κατάσταση. Ότι έπαθαν οι Σοβιετικοί στο Αφγανιστάν και οι Αμερικανοί στο Βιετνάμ θα επαναληφθεί. Οι Ταλιμπάν δεν έχουν τίποτε να χάσουν πέρα από τη ζωή τους, για την οποία έχουν πολύ διαφορετική αντίληψη από τους εκφυλισμένους δυτικούς. Βέβαια δεν θα φθάσουμε στο σημείο να εκθειάσουμε τη θρησκευτική βαρβατότητα των ισλαμιστών φονταμενατιστών. Απλά επαναλαμβάνουμε για μία ακόμη φορά ότι η Δύση είναι εκείνη που και σήμερα προκαλεί το Ισλάμ, όπως τότε οι "Σταυροφόροι".

Στο μεταξύ η καλλιέργεια του οπίου ανθίζει στο Αφγανιστάν και πολλαπλασιάζονται καθημερινά οι ποσότητες ηρωίνης που εισάγονται προς κατανάλωση από τους φερέλπιδες νέους της Ευρώπης. Οι λαθρομετανάστες ως κύματα αποβιβάζονται σε ευρωπαϊκές ακτές αναζητώντας τρόπους βιολογικής επιβίωσης. Και ενώ η δημογραφική γήρανση απειλεί με κατάρρευση τα ασφαλιστικά ταμεία και απειλή με ανατροπή τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες συναγωνίζονται σε μέτρα υπέρ της αποδοχής του εκφυλισμού ως φυσιολογικής κοινωνικής κατάστασης, ενώ σπεύδουν να ικανοποιήσουν και την αμερικανική επιθυμία για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ενσωμάτωση μεταναστών, χωρίς διάθεση κριτικής των αιτιών που κάνει τους απόκληρους να κατευθύνονται προς την Ευρώπη πληρώνοντας το ακριβότατο εισιτήριο στους οργανωμένους νεοδουλέμπορους.

Σε κάποια διαδήλωση ισλαμιστών σε ευρωπαϊκή πόλη κάποιος έφερε το σύνθημα: "Η Ευρώπη είναι καρκίνος. Το Ισλάμ είναι η θεραπεία". Ναι, το Ισλάμ θα υποκαταστήσει  τον χριστιανισμό στη μεταχριστιανική Ευρώπη, στην οποία οι θρησκευτικοί ηγέτες έχουν υιοθετήσει πλήρως τη γλώσσα και το ήθος των πολιτικών ηγετών και πασχίζουν εναγωνίως να κρατήσουν κάποια ισχύ με το να εκλιπαρούν τους πολιτικούς να αναγνωρίσουν τουλάχιστον ως χριστιανικές τις ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού! Άραγε γνωρίζουν το Ευαγγέλιο του Χριστού, ώστε να αισθάνονται τουλάχιστον ενοχές για την προδοσία του;    

ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ, 8-11-2009

                Η Αριστερά δεν μένει πια εκεί που ξέραμε

                                                                    

Και εδώ ας μου επιτραπεί να τολμήσω να διατυπώσω κάποιες τελείως προσωπικές σκέψεις. Ο «Ριζοσπάστης» δεν είναι μια αριστερή εφημερίδα. Κυριαρχείται από τον συντηρητισμό αυτής της κοινωνίας, προφανώς για να μην ξεκοπεί από τις φανταστικές του μάζες, αναπαράγοντας σχεδόν όλα τα στερεότυπα αυτής της κοινωνίας. Τα νέα κινήματα (οικολόγοι, γυναίκες κ.λπ.) ή ευαίσθητα προβλήματα της κοινωνίας (ναρκωτικά, ομοφυλόφιλοι) ή αγνοούνται ή καταδικάζονται ως εκφυλισμός. Φανταστείτε την κυρία Παπαρήγα κουμπάρα σε γάμο λεσβιών! Τουλάχιστον το μισό κόμμα θα πάθαινε συγκοπή. Η αριστερή παρέμβαση της ιστορικής αυτής εφημερίδας περιορίζεται στην προπαγάνδα που κάνει για τον εαυτό της και για το κόμμα της και ειλικρινώς διακηρύσσει πως είναι όργανο της Κεντρικής Επιτροπής και όχι μια ελεύθερη εφημερίδα των συντακτών, όπως απαιτεί η δημοσιογραφική δεοντολογία.

Η «Αυγή» με τη νέα της διεύθυνση και την καινούργια εμφάνιση είναι σαφώς καλύτερη από την παλιά και κατά κανόνα δημοσιεύει όλα τα άρθρα που της αποστέλλονται. Είναι ένα είδος γραμματοκιβωτίου της Αριστεράς. Και αυτό είναι θετικό γιατί εξασφαλίζει την ελευθερία έκφρασης. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι εδώ. Εξασφαλίζει την ποιότητα ενός αριστερού εντύπου; Πολλά άρθρα θα μπορούσαν να ήταν επιστολές χωρίς να χάνουν τη σημασία τους. Αλλά το βασικό της πρόβλημα δεν είναι εδώ. Είναι στις ισορροπίες που πρέπει να κρατάει ανάμεσα στις τέσσερις φράξιες του ΣΥΝ και να δίνει όσο γίνεται πιο δίκαιο χώρο στην καθεμία. Αλλά είναι αυτό δημοσιογραφία; Ενας καλός πολιτικός του ΣΥΝ σε όποια τάση και αν ανήκει γίνεται αυτομάτως και δημοσιογράφος; Ή απλά δημοσιεύει ένα πληκτικό κείμενο που δεν διαβάζεται ή, και όταν ακόμα διαβαστεί, δεν λέει απολύτως τίποτα, για να φανεί το όνομά του και μόνο;

Από χέρι λοιπόν χαμένη αυτή η εφημερίδα με αυτά τα δύο βαρίδια. Μένει ελάχιστος χώρος για τους συντάκτες της που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, αλλά χάνουν στον ανταγωνισμό της αγοράς και τη μετατρέπουν σε ένα φτωχό αστικό Τύπο. Θα κάνω εξαίρεση για τα «Ενθέματα» και τις «Αναγνώσεις» της «Κυριακάτικης Αυγής» που μας δίνουν την πνευματική τροφή που χρειαζόμαστε. Δυστυχώς πρέπει να το παραδεχτώ πως αγοράζουμε την «Αυγή» για να κάνουμε μια ελεημοσύνη. Οι έγκυρες πληροφορίες μάς έρχονται από αλλού.

Και λογικά μπαίνει το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος («Ε» 23.10.09) εύστοχα χαρακτήρισε τον ΣΥΡΙΖΑ σαν Δουνκέρκη. Και έχει απόλυτο δίκιο. Η ιστορική Αριστερά είναι ένα ναυάγιο είτε με τη μορφή του ΚΚΕ, είτε με τη μορφή του ΣΥΝ (για να μη μιλήσουμε για τους μικρότερους σχηματισμούς). Ο βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΝ, ο αγαπητός συνάδελφος Βασίλης Μουλόπουλος, μίλησε για ευθανασία της Αριστεράς στην οποία οφείλουμε να συνεισφέρουμε όλοι. Με άλλα λόγια να αφήσουμε τους νεκρούς να θάψουν τον εαυτό τους. Και μετά η ανακύκλωση της ζωής θα δημιουργήσει την Αριστερά του 21ου αιώνα που δεν θα έχει σχέση ούτε με τη Σοσιαλδημοκρατία, ούτε με τον Κομμουνισμό – Σταλινισμό του 20ού αιώνα. Και πιθανότατα θα πρέπει να εγκαταλείψει και αυτούς τους όρους που πια δεν έχουν κανένα νόημα.

Βάζουμε δύσκολα θέματα. Αλλά η Αριστερά δεν είναι δεδομένη. Και το ερώτημα δεν είναι αν η Αριστερά είναι γυμνή. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η Αριστερά που χρειαζόμαστε για τον 21ο αιώνα που θα κρίνει αν θα ζήσουμε ή θα πεθάνουμε από την καταστροφή του περιβάλλοντος. Μπορούν να το καταλάβουν αυτό οι γραφειοκράτες του ΣΥΡΙΖΑ;

Σημ. φ.: δημοσιεύθηκε στον Τύπο -πρωτογενώς- χθες και λήφθηκε απόεδώ.

Αυτό που μπορεί κανείς να παρατηρήσει εξαρχής είναι η ήπια αντίδραση της εκκλησιαστικής ηγεσίας. Ευτυχώς. Φαντάζομαι τι γινόταν μ' αυτό επί Μακαριστού, αν έμπαινε δηλαδή παραπάνω φόρος στην Εκκλησία, από ό,τι στις όμοιες με αυτή νομικές οντότητες: "Οι γραικύλοι πολεμάνε την Εκκλησία, θέλουν να την εκμηδενίσουν μέσω της φορολογίας" και όλα τα ράσα στον δρόμο, μαζί με αυτούς που πιστεύουν ότι Εκκλησία σημαίνει "Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια"..

Και η Εκκλησία θα κέρδιζε μόνο αυτούς και θα έχανε τους άλλους μισούς που πιστεύουν ότι η θεσμική εκκλησία είναι ο πιο ευνοημένος από το κράτος μεγαλοϊδιοκτήτης στην χώρα μας!

Τι θα μπορούσε να πει η εκκλησιαστική ηγεσία, ακόμα και αν θεωρούσε άδικη τη φορολόγηση : "Είναι άδικο μέτρο, αλλά εμείς σκεφτόμαστε σε ποια κατάσταση είναι η Κοινωνία, δηλαδή τα παιδιά του Θεού και θα αποδώσουμε αυτή τη φορολογία, εφιστώντας όμως την προσοχή της Κυβέρνησης, τα έσοδα από αυτή τη φορολογία, όπως βέβαια και από τις άλλες φορολογίες να πάνε στις ανάγκες των φτωχών !"

Βγαίνεις μπροστά από τον υποτιθέμενο αντίπαλο….

Κατά τη γνώμη μου 4 συνιστώσες έχει το θέμα.

1. Δεν είναι όλες οι Ι. Μητροπόλεις πλούσιες και σε πολλές περιπτώσεις ενδέχεται τα έσοδα που εισπράττουν από ενοίκια ίσα-ίσα να φτάνουν να καλύπτουν τις ανάγκες των παραρτημάτων τους (γηροκομεία, κατασκηνώσεις, συσσίτια κλπ). Άλλο ένα σύμφυτο πρόβλημα είναι ότι η μεγάλη ιδιοκτησία συνήθως δεν είναι των ενοριών, ή ακόμα και των μητροπόλεων, αλλά μοναστηριών, εκκλησιαστικών ιδρυμάτων κλπ, από τα οποία πολλές φορές μόνο με οριακές νομικές κατασκευές κατορθώνουν οι μητροπολίτες να πάρουν χρήματα για το "έργο" που κατευθύνεται από τους ίδιους.

Από την άλλη όμως, υπάρχουν Μητροπόλεις μεγαλομέτοχοι σε τράπεζες (Ειρήσθω εν παρόδω,  μεγάλο πνευματικό θέμα αυτό να κατατίθενται τα αποθέματα της Εκκλησίας σε πλήρως κερδοσκοπικούς οργανισμούς, που πρωτοστατούν και υλοποιούν πολιτικές που οδηγούν στην ανεργία κλπ. Όταν οι περισσότερες τράπεζες ήταν κρατικές και τουλάχιστον φανερά δεν είχαν στόχο το άμεσο χρηματικό κέρδος, αλλά την ωφέλεια της Χώρας, είχε κάποιο νόημα. Σήμερα όμως;

Αυτό που έχει προταθεί από ειδικούς είναι να χρησιμοποιηθούν αυτά τα ποσά ως βάση για ένα ανταποδοτικό, αλλά όχι κερδοσκοπικό κοινωνικό ταμείο με άλλους σκοπούς, αλλά οι αρμόδιοι κάνουν ότι δεν ακούνε..)  Αυτή η εσωτερική ανισότητα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με εσωτερική αλληλεγγύη, κάτι σαν την «Παύλεια Λογεία». Πολύ θα χαρώ λοιπόν, αν όντως είναι δυσβάσταχτη η φορολόγηση για ορισμένες Μητροπόλεις, να κινητοποιηθεί μια σύγχρονη Λογεία και όχι να είναι η κάθε Μητρόπολη για την πάρτη της.

2. Το θέμα ανακινήθηκε επικοινωνιακά, με το Βατοπέδι και όχι μόνο με το Βατοπέδι, δεκάδες ανά την Ελλάδα ήταν οι περιπτώσεις το τελευταίο καιρό που εκκλησιαστική περιουσία "αξιοποιήθηκε" ή έγινε προσπάθεια να αξιοποιηθεί με μόνο άξονα το κέρδος, χωρίς σεβασμό στις τοπικές κοινωνίες και στο περιβάλλον. Αυτή η κατάσταση δημιούργησε την εντύπωση σε πολλούς ότι η θεσμική εκκλησία είναι ένας από τους πιο στυγνούς μεγαλοϊδιοκτήτες γης, έτσι που στην δύσκολη ώρα, όχι μόνο να δικαιολογούν, αλλά να περιμένουν την υπερφορολόγησή της. Για το "φιλανθρωπικό έργο" λένε οι κατηγορούμενοι δεσποτάδες, ηγούμενοι και λοιπή εκκλησιαστική ελίτ.

"Μα ποιό έργο, αυτό που εσύ μόνος σου αποφασίζεις και εκτελείς. Ρώτησες ποτέ την τοπική κοινωνία ποιές είναι οι ανάγκες της, τα ίδια τα μέλη της τοπικής σου Εκκλησίας, ήρθες ποτέ σε έναν ουσιαστικό διάλογο μαζί τους; Να είναι συναπόφαση πως θα αξιοποιηθεί η περιουσία;"  Ήρθες ποτέ σε έναν ουσιαστικό διάλογο μαζί τους; Να είναι συναπόφαση πως θα αξιοποιηθεί η περιουσία;" Άλλη μια φορά έρχεται δραματικά στο προσκήνιο η ευκαιρία, που χάθηκε με την μεταρρύθμιση Τρίτση,  για έλεγχο της εκκλησιαστικής περιουσίας, άρα και της αξιοποίησής της από αιρετά συμβούλια πιστών με την συμμετοχή και του Μητροπολίτη. Να θυμίσω ότι αυτό ήταν "η αιχμή του δόρατος" της αντίδρασης: Μια περιορισμένη παραχώρηση γης την συζητούσαν τότε οι δεσποτάδες, όχι όμως τον έλεγχο.  Θα έκανε μόνη της η Εκκλησία τον εσωτερικό εκδημοκρατισμό… Ακόμα τον περιμένουμε.

Αντίθετα αναπτύχθηκαν περίεργα θεολογικά σχήματα για να αποδειχθεί ότι ένας … "φτασμένος πνευματικά" μπορεί να διαχειρίζεται καλύτερα τα οικόπεδα, ξεχνώντας ότι οι αρχαίοι κανόνες  απαγόρευαν στον  επίσκοπο να ασχολείται άμεσα με το ταμείο, το οποίο ελέγχονταν από Διακόνους. Και ας θυμίσουμε την εκλογή των  7 Διακόνων.

3. Το "φιλανθρωπικό έργο" της Εκκλησίας, για το οποίο πραγματικά θυμώνω όταν χρησιμοποιείται ως επιχείρημα. Άκουσα έναν μητροπολίτη (τα λόγια του οποίου με παρακίνησαν να γράψω αυτό το άρθρο), να λέει σε κάποιο ραδιόφωνο τα εξής για το θέμα. "Ας μας πάρει το κράτος την περιουσία, αλλά ας μας πάρει τα ιδρύματα, γηροκομεία κλπ. Δεν μπορεί να σκέφτομαι κάθε μέρα που θα βρω πόρους για να τα συντηρήσω και να μη σκέφτομαι το κύριο έργο μου που είναι "η σωτηρία ψυχών" και να έρχεται το Κράτος να με φορολογεί σαν να είμαι ο χ επιχειρηματίας!"  Είναι ένας από τους μητροπολίτες που ισχυρίζεται ότι διοικεί μια φτωχή μητρόπολη και μπορεί να έχει και δίκιο. Δεν το έψαξα. 

Την Εκκλησία δεν την υποχρεώνει κανείς – ούτε ηθικά βέβαια – να κάνει κοινωνικό έργο. Δεν είναι κάτι εξωτερικό, αλλά είναι αποτέλεσμα της εσωτερικής της ζωής στην οποία βιώνεται η όντως Κοινωνία. Από την αρχή αυτή η κοινωνικότητα ήταν η Ιεραποστολή, το ζωντανό Ευαγγέλιο, αυτό που έφερνε δούλους, αλλά και πλούσιους που είχαν χάσει το νόημα της ζωής στους κόλπους της. Αυτή η κοινωνικότητα βιώνεται με πόρους, αλλά και με πενταροδεκάρες. Από την στιγμή λοιπόν που βιώνεται ως εξωτερικό "έργο" το οποίο μάλιστα αποτελεί και επιχείρημα εξουσίας, έχει χαθεί η μπάλα. Και έτσι φτάνει ένας μητροπολίτης να χολοσκάει για ένα γηροκομείο, γιατί είναι το "έργο" του και όχι το έργο μιας κοινότητας, που είναι υπεύθυνη να το φέρει βόλτα.

Θα πει τώρα αυτός ο γέροντας, μα ποιά κοινότητα; Εγώ δεν βρίσκω τους απολύτως απαραίτητους συνεργάτες. Και στην δυτική εκκλησία οι Καρδινάλιοι αρχίζουν "να βγάζουν στο σφυρί" Ναούς, γιατί δεν φτάνουν οι εισφορές των πιστών για να τους συντηρήσουν. Αλλά δεν φαίνεται προς το παρόν να τους απασχολεί γιατί φεύγει ο κόσμος από την  Εκκλησία. Εδώ μήπως έχουμε ακόμα τον χρόνο να προλάβουμε; Γιατί πολλοί έχουν φύγει μόνο σώματι, αλλά φωνάζουν με τον τρόπο τους και όλη την ψυχή τους μαζί με τον ποιητή: "Αγάπη που 'ναι η Εκκλησιά σου, βαρέθηκα πια τα Μετόχια!"

4. Τα περισσότερα ακίνητα της Εκκλησίας ανήκουν στον λαό που της παραχώρησε όταν ήταν ο μοναδικός θεσμικός προστάτης του τον καιρό της Τουρκοκρατίας. Πρέπει συνεχώς να του αποδεικνύει ότι τα διαχειρίζεται καλύτερα από ότι το Κράτος με κριτήριο την κοινή ωφέλεια.