Εθνικοσοσιαλισμός, η οικονομική πλευρά (β):

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία καταλήγει αργά ή γρήγορα στη δικτατορία κάποιας ελίτ – ενώ η χρυσή μεσότητα είναι πιθανότατα η άμεση Δημοκρατία, σε καθεστώς φιλελεύθερης μεν, αλλά ελεγχόμενης οικονομίας

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 

Συνέχεια από το Μέρος (α): Εθνικοσοσιαλισμός, η οικονομική πλευρά (α)

"Ολόκληρη η φορολογική νομοθεσία μας είναι και θα παραμείνει να είναι, για όσο χρονικό διάστημα δεν έχουμε απαλλαγεί από τη δουλεία των τόκων, «απότιση φόρου τιμής» απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο. Δυστυχώς δεν πρόκειται για μία εθελοντική θυσία με σκοπό την πραγματοποίηση κοινωφελών έργων, όπως φανταζόμαστε οι περισσότεροι.

Επομένως, η απαλλαγή μας από τη δουλεία των τόκων των χρημάτων, είναι ο μοναδική λύση – ο στόχος μίας παγκόσμιας επανάστασης, για την απελευθέρωση της δημιουργικής εργασίας από τα σφιχτά δεσμά των υπερεθνικών, μεγάλων δυνάμεων του κεφαλαίου" (G. Feder).    

Σημείωση: Πολλά νέα κείμενα στο www.analyst.gr  και στο www.viliardos.analyst.gr 

Ανάλυση

Στο πρώτο μέρος του κειμένου μας για την οικονομική πλευρά του εθνικοσοσιαλισμού, είχαμε αναλύσει τις βασικές αρχές του, παρουσιάζοντας τους δύο από τους τρείς οικονομολόγους, οι οποίοι επηρέασαν καταλυτικά την πορεία του  – αν και δυστυχώς ο δεύτερος ήταν ναζί. Αναφερθήκαμε επίσης στα ευρωπαϊκά σχέδια του τότε γερμανικού καθεστώτος, όπου έγινε η προσπάθεια εφαρμογής του συγκεκριμένου πολιτεύματος, στην εξέλιξη της γερμανικής οικονομίας μεταξύ των ετών 1933 και 1939, καθώς επίσης στο πρόγραμμα των 25 σημείων.

Το πρόγραμμα αυτό προετοιμάσθηκε ουσιαστικά από έναν άλλο οικονομολόγο, τον G. Feder, ο οποίος είχε σπουδάσει μηχανικός – ενώ είχε εκδώσει το "Μανιφέστο για την καταπολέμηση της δουλείας των τόκων". Η στάση του οικονομολόγου ήταν μεν αντικαπιταλιστική, αλλά σε καμία περίπτωση αντισημιτική – ενώ διορίσθηκε γραμματέας του υπουργείου οικονομικών το 1933, μετά την ανάληψη της εξουσίας από το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα.

Ο όρος «δουλεία των τόκων» χρησιμοποιήθηκε αρχικά από το γερμανικό εργατικό κόμμα, το οποίο απαιτούσε με το νέο του πρόγραμμα (1913), την καταπολέμηση του βασικότερου «εργαλείου» του χρηματοπιστωτικού συστήματος: του επιτοκίου.

Σύμφωνα δε με τον G. Feder, η «καταστολή» της δουλείας των τόκων θα είχε σαν αποτέλεσμα το μηδενισμό των περισσότερων άμεσων και έμμεσων φόρων του κράτους – το μεγαλύτερο μέρος των οποίων εξυπηρετούσε τότε (σήμερα δεν είναι καθόλου διαφορετικά) τους τόκους του χρέους. Οι εννέα βασικές αρχές του προγράμματος του ήταν οι εξής:

(α) Μετατροπή όλων των χρεών της Γερμανίας «υπό καθεστώς» αναστολής της υποχρέωσης καταβολής τόκων. Πληρωμή τους με το εθνικό νόμισμα, στην ονομαστική τους αξία (χωρίς τόκους).

(β) Για τους τίτλους σταθερού εισοδήματος,  στους οποίους είχαν υπολογισθεί ήδη οι τόκοι, έπρεπε η υποχρέωση καταβολής τόκων, να συνδυαστεί με την υποχρέωση επιστροφής τους.

(γ) Επιστροφή με δόσεις όλων των χρεών στα ακίνητα και στις υποθήκες    

(δ) Υπαγωγή ολόκληρου του νομισματικού συστήματος στον έλεγχο του κράτους – στα κεντρικά του ταμεία. Λειτουργία όλων των ιδιωτικών τραπεζών σαν υποκαταστήματα του κράτους – παραμένοντας στους ιδιώτες.

(ε) Παροχή πραγματικών δανείων, δανείων δηλαδή απόκτησης κατοικίας, μόνο από την κρατική τράπεζα. Οι ιδιωτικές τράπεζες θα επιτρεπόταν να δίνουν μόνο καταναλωτικά και εμπορικά δάνεια, μετά από άδεια του κράτους.

(στ) Πληρωμή των μερισμάτων με τον ίδιο τρόπο, όπως με τους τίτλους σταθερού εισοδήματος.

(ζ) Όλοι οι πολίτες, οι οποίοι δεν θα ήταν σε θέση να κερδίσουν τα προς το ζην, θα δικαιούνταν να παίρνουν, έναντι των τόκων που δεν θα επιτρεπόταν πλέον από τα χρεόγραφα που διέθεταν, μία σύνταξη εφ όρου ζωής – με την προϋπόθεση της παράδοσης των αξιόγραφων τους.    

(η) Με κριτήριο την περιουσιακή κατάσταση των ανθρώπων, θα δημιουργούνταν κλίμακες κατάσχεσης των πολεμικών ομολόγων ή άλλων τίτλων του δημοσίου. 

(θ) Δημόσιο διάγγελμα για να ανακοινωθεί σε όλους ότι, τα χρήματα δεν θα ήταν και δεν θα επιτρεπόταν πλέον να είναι τίποτα άλλο, από την αμοιβή πραγματοποιηθείσας εργασίας. 

Ολοκληρώνοντας την αναφορά μας στα εννέα σημεία οφείλει να σημειωθεί εδώ πως, όταν οι ναζί ανήλθαν στην εξουσία, δεν υιοθέτησαν την παραπάνω διαδικασία καταπολέμησης της δουλείας των τόκων – αφού υπουργός έγινε ο H.Schacht (ο Feder απολύθηκε το 1934), ο οποίος δεν ήταν οπαδός της συγκεκριμένης θεωρίας, έχοντας την άποψη ότι ήταν ανόητη και επικίνδυνη για το σύστημα.         

Συνεχίζοντας, οι απίστευτες θηριωδίες των ναζί, τα εγκλήματα του Hitler, το ολοκαύτωμα, ο αιματηρός πόλεμος και όλα όσα τον συνόδευσαν, έχουν «περιθωριοποιήσει» πολλές άλλες απόψεις  – μεταξύ των οποίων αυτές που αφορούν τα πραγματικά αίτια του αντισημιτισμού. Ειδικότερα, όπως λέγεται, δεν επρόκειτο στην αρχή για ρατσιστικά συναισθήματα, με στόχο τους Εβραίους – έως εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον που «εφευρέθηκε» ο φυλετισμός (Άρια φυλή), από την εγκληματική ομάδα που κυβερνούσε, με στόχο την κοινωνική συσπείρωση για τη διεξαγωγή του πολέμου.

Ο αρχικός εχθρός λοιπόν δεν ήταν ο εβραϊκός λαός, αλλά οι χρηματοπιστωτικές αγορές και το αδρανές, κερδοσκοπικό κεφάλαιο – το οποίο δυστυχώς «ενσάρκωναν» οι Εβραίοι τότε, έχοντας στην ιδιοκτησία τους τα περισσότερα χρήματα, πολλές και μεγάλες γερμανικές επιχειρήσεις (περί τις 100.000, εκ των οποίων το 1938 είχαν απομείνει μόλις 40.000, αφού είχαν κατασχεθεί από τους ναζί οι υπόλοιπες, με τη μέθοδο της «αριοποίησης» τους), ενώ κατείχαν τις σημαντικότερες διευθυντικές θέσεις στις τράπεζες, καθώς επίσης στα χρηματιστήρια.          

Συνεχίζοντας τώρα την αναφορά μας στον εθνικοσοσιαλισμό, θεωρούμε σωστό να ξεκινήσουμε με τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης – η οποία ακολούθησε αμέσως μετά την αναστολή πληρωμών, εκ μέρους της ναζιστικής κυβέρνησης της Γερμανίας, το 1933, η οποία την απομόνωσε από τις αγορές.

Το χρηματοπιστωτικό θηρίο «δάγκωνε» από τότε, όταν κάποιο κράτος τολμούσε να αθετήσει τις πληρωμές του – με το δάγκωμα να γίνεται θανατηφόρο, όταν μία χώρα σχεδίαζε να αγγίξει κάποιο από τα μέλη του (εθνικοποιήσεις εμπορικών, πόσο μάλλον κεντρικών τραπεζών) ή, σήμερα, να περιορίσει την ελευθερία του (διαχωρισμός επενδυτικών και εμπορικών τραπεζών, εμπόδια στην ελευθερία κινήσεων του κεφαλαίου, επιβολή υψηλών φόρων στις χρηματιστηριακές συναλλαγές κλπ).  

Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 1933

Δύο χρόνια πριν, το 1931, είχε καταργηθεί ουσιαστικά ο κανόνας του χρυσού, ο οποίος βοηθούσε στην αντιμετώπιση του πληθωρισμού – με αποτέλεσμα να έχει ξεσπάσει ένας «αιματηρός» συναλλαγματικός πόλεμος μεταξύ πολλών κρατών, τα οποία υποτιμούσαν ανταγωνιστικά τα νομίσματα τους.

Ο τότε πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας λοιπόν, μη έχοντας τη δυνατότητα να δανεισθεί από το εξωτερικό, έθεσε στην κυκλοφορία τα «ειδικά γραμμάτια» – τα οποία ήταν καλυμμένα από την κεντρική τράπεζα και εγγυημένα από το κράτος. Όλα όσα αφορούσαν τα συγκεκριμένα γραμμάτια διατηρήθηκαν αρχικά κρυφά από τη δημοσιότητα – έτσι ώστε να μην υπάρχει καθαρή εικόνα, για τις μελλοντικές επενδύσεις της χώρας σε εξοπλιστικά προγράμματα (τα οποία δεν επιτρεπόταν από τη συνθήκη ειρήνης των Βερσαλλιών που καθόριζε τις υποχρεώσεις της Γερμανίας, μετά την ήττα της στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο). 

Από την άλλη πλευρά βέβαια δεν θα έπρεπε να δημιουργηθούν ανησυχίες στις αγορές χρήματος, όσον αφορούσε το μάρκο – με στόχο να αποφευχθεί τυχόν υποτίμηση του, ως εύλογο αποτέλεσμα της αύξησης της ποσότητας χρήματος, μέσω των παραπάνω γραμματίων. Για να επιτευχθούν και οι δύο στόχοι της κυβέρνησης, ιδρύθηκε μία πλασματική επιχείρηση – η «Μεταλλουργική Εταιρεία Έρευνας» (Mefo Ε.Π.Ε.), μέτοχοι της οποίας ήταν τέσσερις γνωστές βιομηχανίες της χώρας: η Siemens, η Krupp, η Rheinmetall και η Guttehoffnungshuette.

Το αντικείμενο της Mefo ήταν απλά και μόνο η δεύτερη υπογραφή, για να μπορέσει να γίνει νομικά εφικτή η προεξόφληση των ειδικών γραμματίων, εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας – η οποία, με αυτόν τον τρόπο, δημιουργούσε χρήματα από το πουθενά. Περίπου 11,9 δις μάρκα διατέθηκαν για εξοπλιστικά προγράμματα, από το 1934 έως το 1938, τα οποία καλύφθηκαν από τα ειδικά γραμμάτια «Mefo» – το 30% δηλαδή των συνολικών πολεμικών προγραμμάτων ή περισσότερα από χίλιες φορές τα ίδια κεφάλαια της πλασματικής εταιρείας (1 εκ. μάρκα). Ουσιαστικά λοιπόν, με 1 εκ. μάρκα δημιουργήθηκαν από το πουθενά και δαπανήθηκαν 11,9 δις – γεγονός που τεκμηριώνει τις εξαιρετικές ικανότητες του τότε προέδρου της κεντρικής τράπεζας.

Παράλληλα, εκδίδονταν άτοκα κρατικά ομόλογα, ενώ από το Μάιο του 1939 ξεκίνησε η έκδοση των «πιστωτικών φορολογικών κουπονιών» – με τα οποία πληρώνονταν οι λογαριασμοί που χρωστούσε το κράτος (το 40% εξοφλούταν με μετρητά χρήματα, ενώ για το υπόλοιπο 60% το κράτος έδινε τα παραπάνω κουπόνια, τα οποία μείωναν κατά το αντίστοιχο ποσόν τις φορολογικές υποχρεώσεις των πολιτών). 

Περαιτέρω, την ίδια ακριβώς ημέρα που ενώθηκε η Γερμανία με την Αυστρία, στις 12 Μαΐου του 1938, μεταβιβάσθηκε ο αυστριακός χρυσός προς τη γερμανική κεντρική τράπεζα. Εκείνη την εποχή η Αυστρία είχε στην κατοχή της τριπλάσιες ποσότητες χρυσού από τη Γερμανία – περί τους 78,3 τόνους, αξίας τότε 8,5 εκ. μάρκων (33,9 εκ. ευρώ). 

Μεταβιβάσθηκαν επίσης συναλλαγματικά αποθέματα, αξίας 1,1 εκ. μάρκων (4,4 εκ. ευρώ), τα οποία ήταν απολύτως αναγκαία, λόγω της αποκοπής της Γερμανίας από τις διεθνείς αγορές συναλλάγματος – ενώ έκτοτε η Γερμανία στόχευε πάντοτε το χρυσό των χωρών που κατακτούσε.

Η αύξηση της ποσότητας χρήματος από την κεντρική τράπεζα της Γερμανίας θεωρήθηκε επικίνδυνη από τους τότε οικονομολόγους της, οι οποίοι φοβούνταν την επανεμφάνιση του πληθωρισμού – γνωρίζοντας πολύ καλά τις καταστροφικές συνέπειες του, από την σχετικά πρόσφατη εμπειρία τους (1923). Εν τούτοις, το οικονομικό σύστημα λειτούργησε σωστά και δεν προκλήθηκε αύξηση του πληθωρισμού – παρά το ότι η ανεργία μειωνόταν συνεχώς, οπότε αυξανόταν τα διαθέσιμα εισοδήματα.

Στο σημείο αυτό είναι ίσως σκόπιμο να αναφερθούμε στη μεγάλη διαφορά μεταξύ της κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας του κομμουνισμού (όπου το κράτος αντικαθιστά πλήρως την ελεύθερη αγορά, δίνοντας ακριβείς οδηγίες για το ποιό προϊόν και σε ποιές ποσότητες οφείλει να παραχθεί), με την ελεγχόμενη οικονομία του εθνικοσοσιαλισμού – στον οποίο η ελεύθερη αγορά δεν υποκαθίσταται, αλλά ελέγχεται αυστηρά από το κράτος. Βέβαια και τα δύο συστήματα είναι αντίθετα στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς – όπου όμως ο εθνικοσοσιαλισμός την αποδέχεται, ως αναγκαίο κακό.  

Συνεχίζοντας, παρά την αύξηση της ποσότητας χρήματος από την κεντρική τράπεζα, ο κρατικός έλεγχος της αγοράς, όσον αφορά τις τιμές των προϊόντων και τα επιτρεπόμενα ποσοστά εμπορικού κέρδους, εκ μέρους των υπεύθυνων «επιθεωρητών» της χώρας, λειτούργησε εξαιρετικά αποτελεσματικά – εξουδετερώνοντας τις βασικές αρχές της ελεύθερης αγοράς, αφού οι τιμές καταναλωτή, παρά την μεγαλύτερη ρευστότητα, αυξάνονταν μόλις κατά 1% ετήσια.

Εν τούτοις, επειδή η σταθερότητα του νομίσματος οφειλόταν στην καταναγκαστική πολιτική που ακολουθήθηκε και όχι στις δυνάμεις της ελεύθερης οικονομίας, οι διεθνείς αγορές δεν εμπιστεύονταν το μάρκο – με αποτέλεσμα να μην γίνεται κανενός είδους επένδυση στη Γερμανία, από ξένους επενδυτές.

Το γεγονός αυτό προκάλεσε μία χρόνια έλλειψη συναλλάγματος στη χώρα, η οποία απομονωνόταν όλο και περισσότερο από το εξωτερικό – παρά τις προσπάθειες της να διατηρήσει σταθερό τόσο το νόμισμα, όσο και την οικονομία της. Η ενοχοποίηση των Εβραίων εδώ ήταν αναμενόμενη, ανεξάρτητα από τους υπόλοιπους παράγοντες (ναζιστικές πεποιθήσεις κλπ.) – επειδή θεωρούταν ότι, ήταν οι κύριοι «εκπρόσωποι» των διεθνών κεφαλαίων. 

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΟΣ

Σύμφωνα με αρκετούς αναλυτές, οι κατακτητικοί πόλεμοι της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας είχαν παράλληλα στόχο την απόκτηση συναλλαγματικών αποθεμάτων – ενδεχομένως δε τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο θεωρούταν εχθρικό για τη χώρα. Κατά τους ίδιους, η ναζιστική κυβέρνηση χρησιμοποίησε στην αρχή μη σοβαρούς τρόπους χρηματοδότησης του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού.

Στη συνέχεια, οι μέθοδοι έγιναν εγκληματικοί – άποψη την οποία τεκμηριώνουν από το ότι, μετά το 1935 η κυβέρνηση δεν δημοσίευε τον εκάστοτε προϋπολογισμό, με στόχο να συγκαλύψει την άσχημη οικονομική θέση της χώρας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, "Οι ηγέτες των ναζί, προπαγανδίζοντας, υπερηφανεύονταν ότι τοποθετούσαν τα θεμέλια μίας μεγάλης αυτοκρατορίας – όταν στην πραγματικότητα δεν ήξεραν πως θα πλήρωναν τους λογαριασμούς της επόμενης ημέρας".

Περαιτέρω, ο απόλυτος έλεγχος των τραπεζών αποτελούσε ένα σημαντικότατο εργαλείο, για τη χρηματοδότηση της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Στα πλαίσια αυτά, όταν ο υπουργός οικονομικών ανέλαβε τη διοίκηση της κεντρικής τράπεζας το 1938, παράλληλα με τον έλεγχο του παραδοσιακά ισχυρού δημόσιου τραπεζικού τομέα (ακόμη και σήμερα, οι περισσότερες τράπεζες στη Γερμανία είναι κρατικές), εξασφάλισε την πρόσβαση του στη διεύθυνση μίας σειράς από ιδιωτικές τράπεζες.

Εν τούτοις, δεν τις εθνικοποίησε κατά τα πρότυπα των κομμουνιστικών καθεστώτων, ενώ οι μεγάλες τράπεζες προσπάθησαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους – αναγκάσθηκαν όμως να υποταχθούν το 1942/43, μετά από ένα νομοσχέδιο που ψηφίσθηκε από την κυβέρνηση. Στο τέλος βέβαια του πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών (ενεργητικό) αποτελούταν από ομόλογα, καθώς επίσης από διάφορες απαιτήσεις απέναντι στο δημόσιο – προφανώς, μηδενικής τότε αξίας. 

Ουσιαστικά, το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς αντιπαθούσε τις ελεύθερες αγορές, θέλοντας όμως ταυτόχρονα να εκμεταλλεύεται τα αδιαφιλονίκητα πλεονεκτήματα τους – έχοντας τη άποψη ότι, δεν μπορούσαν να αντικατασταθούν από κάποιο αποτελεσματικότερο σύστημα. Η θέση αυτή φαίνεται καθαρά από τον τρόπο αντιμετώπισης των χρηματιστηρίων – τα οποία ήταν «ύποπτα» για τους εθνικοσοσιαλιστές.

Ειδικότερα, από τη μία πλευρά τα απέρριπταν για ιδεολογικούς λόγους – αφού πίστευαν ότι τα χρήματα δεν έπρεπε να παράγουν χρήματα, ότι ο τόκος ήταν συνώνυμος με τη δουλεία, πως έπρεπε να υπάρχει μόνο η πραγματική οικονομία, καθώς επίσης ότι, τα μοναδικά έντιμα χρήματα, ήταν αυτά που κερδίζονταν με την εργασία. Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι συμμετέχοντες στις χρηματιστηριακές συναλλαγές ήταν Εβραίοι – τους οποίους αντιμετώπιζε εχθρικά το ναζιστικό καθεστώς.  

Όμως, τα χρηματιστήρια ήταν απολύτως απαραίτητα για τη χρηματοδότηση του κράτους και της οικονομίας – οπότε, η μοναδική δυνατότητα που απέμενε, ήταν η απομάκρυνση των Εβραίων από τη διοίκηση όλων των χρηματιστηρίων. Αυτό ακριβώς επελέγη, ενώ εφαρμόσθηκε ο ίδιος τρόπος ελέγχου τους, με αυτόν που εφαρμοζόταν στην ελεύθερη αγορά – αυστηρός και μεθοδικός.

Για να αποφευχθεί τώρα ο ανταγωνισμός μεταξύ των διαφόρων χρηματιστηρίων, ψηφίσθηκε το 1934 ένας νόμος, ο οποίος υποχρέωνε τις εισηγμένες επιχειρήσεις να διαπραγματεύονται τους τίτλους τους μόνο στο χρηματιστήριο της περιοχής τους. Εκτός αυτού, μειώθηκε ο αριθμός των χρηματιστηρίων από 21 στα 9 – έτσι ώστε να είναι εφικτός ο έλεγχος τους από το κράτος.

Συνεχίζοντας, για να ενισχυθεί η εσωτερική χρηματοδότηση των επιχειρήσεων, περιορίσθηκαν με νόμο τα μερίσματα, τα οποία διανέμονταν – κάτι που όμως μείωσε σημαντικά την ελκυστικότητα των μετοχών των εισηγμένων επιχειρήσεων, ενώ σχεδόν μηδενίσθηκαν οι αιτήσεις εισαγωγής νέων εταιρειών. Παρά το ότι η οικονομία αναπτύχθηκε κατά 50% μεταξύ των ετών 1933 και 1938, τα κεφάλαια των εισηγμένων επιχειρήσεων δεν αυξήθηκαν – ενώ ο αριθμός τους μειώθηκε.

Το 1933 υπήρχαν 10.000 εισηγμένες επιχειρήσεις στη Γερμανία – ενώ το 1941 είχαν απομείνει μόλις 5.000 (χωρίς να συμπεριλαμβάνεται η Αυστρία και οι καινούργιες περιοχές που κατακτήθηκαν). Μειώθηκαν επίσης οι εκδόσεις ομολόγων από τις επιχειρήσεις – από 3,4 δις μάρκα το 1933, στα 2,9 δις μάρκα το 1938. Αντίθετα, αυξήθηκαν οι εκδόσεις δημοσίων ομολόγων από την κυβέρνηση – στα 24,1 δις μάρκα το 1938, από 10,8 δις μάρκα το 1933.

Η  ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Παρά της τεράστιες προσπάθειες των εθνικοσοσιαλιστών, με στόχο την αυτάρκεια, η εξάρτηση της οικονομίας από το εξωτερικό, στην αρχή του πολέμου, ήταν σημαντική – αν και στον τομέα των τροφίμων, η αυτάρκεια έφτασε στα επίπεδα του 83%. Σε εκείνους τους τομείς όμως, οι οποίοι ήταν απαραίτητοι για τους επεκτατικούς πολέμους (πετρέλαιο, σίδηρος, μέταλλα, ρουχισμός κλπ.), υπήρχαν αρκετά προβλήματα – τα οποία δεν έγιναν αισθητά έως τις αρχές του 1942, επειδή η χώρα είχε συγκεντρώσει αρκετά αποθέματα (Πίνακας Ι).

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξάρτηση ως ποσοστό επί της συνολικής ζήτησης το 1939

Προϊόν	Εξάρτηση
Σιδηρομεταλλεύματα	75%
Χαλκός	70%
Πετρελαιοειδή	65%
Καουτσούκ	85%
Λίπη και έλαια (τρόφιμα)	50%

Ακριβώς για το λόγο αυτό οι ναζί διεξήγαγαν αστραπιαίους πολέμους μικρής διάρκειας όπως, για παράδειγμα, εναντίον της Γαλλίας και της Πολωνίας – έτσι ώστε να προλαβαίνουν να ανεφοδιάζονται. Όταν αργότερα η διεξαγωγή αστραπιαίων εισβολών έγινε αδύνατη, η Γερμανία έχασε τον πόλεμο.

Το 1939 η παραγωγή εξοπλισμού ήταν μόλις της τάξης του 12% του ΑΕΠ της χώρας – ενώ αυξήθηκε στο 19% το 1941, χωρίς να μειωθεί σημαντικά η υπόλοιπη παραγωγή. Αυτό σημαίνει ότι, ο λαός δεν αντιμετώπισε αρχικά προβλήματα, όσον αφορά την κατανάλωση – αφού η «πολιτική παραγωγή» μειώθηκε μόλις κατά 5%.  Επίσης δεν αυξήθηκε σημαντικά ο χρόνος εργασίας των πολιτών στη βιομηχανία – ο οποίος, από 47,8 ώρες την εβδομάδα το 1939, έφτασε μόλις στις 49,1 ώρες το 1943. 

Αντίθετα με την «πολιτική οικονομία», η οικονομία του πολέμου, κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών, ήταν χαοτική – ενώ διορθώθηκε μετά το 1940, όπου οι πολιτικές βιομηχανίες, οι οποίες μετατράπηκαν σε βιομηχανίες παραγωγής εξοπλισμού, ανέλαβαν παράλληλα την οργάνωση της όλης διαδικασίας. Άλλαξαν όμως όλα το Δεκέμβριο του 1941, όπου οι Η.Π.Α. μπήκαν στον πόλεμο – με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον να ανταπεξέλθει με τον απαιτούμενο εξοπλισμό η βιομηχανία της χώρας.

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, το κόστος του πολέμου ανήλθε στα 510 δις μάρκα στη Γερμανία – ενώ οι υπόλοιπες δαπάνες της πολιτικής οικονομίας δεν ξεπέρασαν τα 185 δις μάρκα. Το συνολικό κόστος πάντως, ύψους περί τα 695 δις μάρκα, ήταν σχεδόν εξαπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας το 1938.

Η κάλυψη του κόστους προήλθε κατά 5% από φόρους, από τα κέρδη των κρατικών επιχειρήσεων (σιδηρόδρομοι, ταχυδρομεία, κεντρική τράπεζα), από τις εγκληματικές ληστείες των κατεχομένων κρατών, καθώς επίσης από τη σύναψη δανείων ύψους 350 δις μάρκων.

Ουσιαστικά λοιπόν το 50% του συνολικού κόστους (το 70% του πολεμικού) καλύφθηκε από το δανεισμό – ενώ, σε αντίθεση με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, αυξήθηκαν σημαντικά οι φόροι. Ήδη από το Σεπτέμβριο του 1939 νομοθετήθηκε 50% αύξηση φόρων στους μισθούς, στα εισοδήματα και στα κέρδη των επιχειρήσεων, ως «επιδότηση πολέμου» – καθώς επίσης μία αύξηση 20% στα ποτά και στον καπνό. Η φορολόγηση αυτή έμεινε σταθερή κατά τη διάρκεια του πολέμου, με μοναδική εξαίρεση τη φορολογία των κερδών των επιχειρήσεων – ενώ το κόστος του πολέμου σχεδιαζόταν να επιβαρύνει τους «εχθρούς».

Ο τεράστιος δανεισμός (σχεδόν το τριπλάσιο του ΑΕΠ του 1938) επετεύχθη αθόρυβα – μέσω των τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιρειών, οι οποίες αγόραζαν ομόλογα του δημοσίου. Ειδικότερα, επειδή οι καταναλωτικές δαπάνες του πληθυσμού είχαν μειωθεί σημαντικά, οι αποταμιεύσεις των Γερμανών κατέληγαν στις τράπεζες – όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα, αφού οι καταθέσεις παραμένουν το αγαπημένο «αποταμιευτικό εργαλείο» των πολιτών της χώρας.

Από εδώ φαίνεται καθαρά πόσο εύκολα μπορεί να χρηματοδοτηθεί ένα κράτος από τους ίδιους τους πολίτες του – αφού, στην περίπτωση της Γερμανίας, χρηματοδοτήθηκε μόνο από τους πολίτες ένα χρέος της τάξης του 300% του ΑΕΠ της. Εάν κατανοήσει κανείς δε ότι, στο παράδειγμα της Ελλάδας σήμερα, αναζητείται η κάλυψη ενός χρηματοδοτικού κενού ύψους περί τα 10 δις €, ενώ έχουν «αποδράσει» καταθέσεις άνω των 100 δις €, θα καταλάβει το μέγεθος της ανοησίας μας (οι καταθέσεις δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τα δάνεια που παρέχουν οι τράπεζες – ανάλυση). Φυσικά η συγκεκριμένη χρηματοδότηση προϋποθέτει είτε το φόβο των πολιτών, όπως επί εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία, είτε την εμπιστοσύνη τους στην Πολιτεία – προϋποθέσεις που δεν υπάρχουν σήμερα στην πατρίδα μας.    

Συνεχίζοντας, οι καταθέσεις από τις γερμανικές τράπεζες μεταφέρονταν στα ταμεία του κράτους, με στόχο τη χρηματοδότηση του πολέμου – εν αγνοία φυσικά των καταθετών. Η προπαγάνδα του καθεστώτος, το οποίο παρότρυνε τους πολίτες να αποταμιεύουν, βοήθησε αρκετά – οπότε ο πόλεμος, σε τελική ανάλυση, χρηματοδοτήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του από τον ιδιωτικό τομέα.

Το υψηλό δημόσιο χρέος όμως είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί πολύ η ποσότητα χρήματος, όπως ακριβώς συνέβη και στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο – ενώ απέναντι στην ποσότητα αυτή δεν υπήρχε η ανάλογη παραγωγή αγαθών (όπως παρατηρείται σήμερα στην Ιαπωνία, στις Η.Π.Α. κλπ.).

Ολοκληρώνοντας, η κατά κεφαλήν ποσότητα χρήματος αυξήθηκε από τα 86 μάρκα το 1932 στα 812 μάρκα τον Απρίλιο του 1945 – γεγονός που σημαίνει ότι, ο πληθωρισμός ήταν πλέον εκτός ελέγχου. Η αληθινή αξία των χρημάτων όμως ήταν έως το 1944 φανερή μόνο στη μαύρη αγορά – αφού οι τιμές των προϊόντων στην κανονική οικονομία διατηρούταν σε λογικά επίπεδα, λόγω των κρατικών ελέγχων και των αυστηρών ποινών, για τυχόν παραβάσεις.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Δημοκρατία είναι αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα πολιτεύματα που «εφηύρε» ποτέ ο άνθρωπος, όταν υποχρεώθηκε να δημιουργήσει τις κοινωνίες – χωρίς τις οποίες δεν θα μπορούσε να επιβιώσει στην άγρια Φύση, πόσο μάλλον να καλυτερεύσει την ποιότητα της ζωής του. Εν τούτοις, αποτελώντας μία μορφή κοινωνικής οργάνωσης, όπως πολλές άλλες, δεν έχει μόνο προτερήματα, αλλά και ελαττώματα.

Το κυριότερο είναι ίσως το ότι χωρίζει και δεν ενώνει τους ανθρώπους, αφού στηρίζεται στο σεβασμό, στην αποδοχή καλύτερα των απόψεων της πλειοψηφίας – γεγονός που σημαίνει ότι η μειοψηφία, η οποία πολύ συχνά έχει ποσοστά υψηλότερα του 50%, είναι υποχρεωμένη να υποτάσσεται στην πλειοψηφία (η οποία έχει ποσοστά χαμηλότερα του 50%, πάντοτε επί του κοινωνικού συνόλου).    

Περαιτέρω η Δημοκρατία, σε καθεστώς φιλελεύθερης ή σοσιαλδημοκρατικής οικονομίας, προσβάλλεται με την πάροδο του χρόνου από μία πολύ σοβαρή ασθένεια: από το «πελατειακό κράτος», το οποίο ουσιαστικά διορίζει και δεν ψηφίζει δημοκρατικά την εκάστοτε κυβέρνηση. Η «δικτατορία του πελατειακού κράτους» εν προκειμένω παρομοιάζεται με μία γάγγραινα, η οποία μολύνει αργά ή γρήγορα ολόκληρο το κοινωνικό σώμα – με αποτέλεσμα να το οδηγεί σε έναν επώδυνο θάνατο, με τη διαδικασία της σήψης.

Από την άλλη πλευρά η Δημοκρατία, στο καθεστώς της νεοφιλελεύθερης οικονομίας της σχολής του Σικάγου, μεταβάλλεται σε μία, δικομματική συνήθως, δικτατορία της ελίτ – η οποία διορίζει με τη σειρά της την εκάστοτε κυβέρνηση, ελέγχοντας τα ΜΜΕ και χρηματοδοτώντας τις προεκλογικές εκστρατείες και των δύο κομμάτων εξουσίας. Χωρίζει λοιπόν και αυτή τις κοινωνίες οδηγώντας τες, μετά από απανωτές χρηματοπιστωτικές εκρήξεις, στην απόλυτη καταστροφή.

Τα 54.540 άστεγα νοικοκυριά στην Αγγλία σήμερα (αύξηση 31% μέσα σε δύο μόλις χρόνια), τα 30 εκ. αμερικανών που αντιμετώπισαν την αναγκαστική έξωση από τις κατοικίες τους, μετά το ξέσπασμα της κρίσης, τα 50 εκ. αμερικανών που ζουν με κουπόνια διατροφής, οι 20.000 άστεγοι στην Ελλάδα, η εκρηκτική άνοδος της ακροδεξιάς σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, καθώς επίσης πολλά άλλα επί μέρους γεγονότα, τεκμηριώνουν αναμφίβολα ότι, θα είμαστε σύντομα αντιμέτωποι με ριζικές εξελίξεις.   

Στην αντίπερα όχθη τώρα ευρίσκονται τα ολοκληρωτικά καθεστώτα – τα οποία, αν και ενώνουν τις κοινωνίες, το πετυχαίνουν δυστυχώς με καταναγκαστικά, με βίαια. με αστυνομικά και, πολύ συχνά, με σκληρά μέτρα – καθώς επίσης με απάνθρωπα βασανιστήρια ή με πειθαναγκασμούς. Ειδικά όσον αφορά τα κομμουνιστικά καθεστώτα και την κεντρική κατεύθυνση της οικονομίας, την οποία επιβάλλουν, φαίνεται ότι εξασφαλίζουν απλά και μόνο την επιβίωση – έχοντας πλήρη αδυναμία να εκμεταλλευθούν σωστά τα ατομικά και συλλογικά πλεονεκτήματα των ανθρώπων, ενώ χαρακτηρίζονται επίσης ως «δικτατορία της (κομματικής) ελίτ».

Η χρυσή μεσότητα είναι πιθανότατα η άμεση Δημοκρατία, σε καθεστώς φιλελεύθερης μεν, αλλά ελεγχόμενης οικονομίας – όπου τόσο το κράτος, όσο και οι ιδιώτες, θα μοιράζονται εξ ίσου τα μέσα παραγωγής και την ίδια την εξουσία. Εν τούτοις, η συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης απαιτεί συνειδητούς πολίτες, οι οποίοι οφείλουν να συμμετέχουν ενεργά στα πολιτικά δρώμενα – κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο να επιτευχθεί.

Είναι όμως απαραίτητο, απόλυτα αναγκαίο καλύτερα, αφού η κοινοβουλευτική Δημοκρατία καταλήγει, αργά ή γρήγορα, σε κάποιας μορφής δικτατορία – επειδή είναι αδύνατον να διατηρήσει μακροπρόθεσμα την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, το βιοτικό επίπεδο και την κοινωνική συνοχή. Η όλη διαδικασία δε είναι σήμερα σε εξέλιξη στις Η.Π.Α., στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη – όπου το μαύρο πέπλο του φασισμού πλανάται ήδη στο σκοτεινό ουρανό της Δύσης, αναγγέλλοντας την «τέλεια καταιγίδα» που φαίνεται στην άκρη του τούνελ.

* Αθήνα, 23 Οκτωβρίου 2013, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2982.aspx

ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Αφορμή για τη σύνταξη του άρθρου στάθηκε ένα κείμενο που έλαβα μέσω του διαδικτύου. Στο κείμενο απομυθοποιείται ο δυτικός ορθολογισμός, ο οποίος, υποτίθεται, ότι διδάσκεται ως «ευαγγέλιο» στα πανεπιστήμια, στους «ναούς» της λογικής, η οποία σάρωσε κατά την εποχή του «διαφωτισμού» όλες τις προλήψεις και δεισιδαιμονίες του Μεσαίωνα. Οι οπαδοί του υλιστικού «διαφωτισμού» εξυπονοούν ως δεισιδαιμονία την πίστη στον Θεό!

Ο λόγος για τα μεγάλα πανεπιστήμια, στα οποία φοιτούν επίλεκτοι σπουδαστές απ' όλον τον κόσμο. Πολλοί από τους αποφοίτους των πανεπιστημίων αυτών θα αναδειχθούν διαπρεπείς πολιτικοί και οικονομολόγοι, ως επιλεγμένοι από το σύστημα, το οποίο στη συνέχεια θα υπηρετήσουν με «ζήλο»! Άλλοι πάλι θα διαπρέψουν σε ερευνητικούς τομείς, με τη χρηματοδότηση του συστήματος και υπό τις εντολές αυτού, και θα δρέψουν δάφνες επιστημονικής καταξίωσης. Τι κρύβεται όμως πίσω από τη βιτρίνα; Είναι όλα όμορφα και λογικά (αντί του αγγελικά) πλασμένα;

Στα πανεπιστήμια αυτά έχουν από ετών σχηματιστεί μυστικές λέσχες. Στο γαλλικό περιοδικό "Nouvel observateur" (12.10.2013) δημοσιεύεται έρευνα με τίτλο «Πίσω από τις μυστικές θύρες του Harvard». Το πασίγνωστο πανεπιστήμιο καυχάται για τους αποφοίτους του, εκ των οποίων 44 τιμήθηκαν με το βραβείο Nobel, 46 με το βραβείο Pulitzer και 8 εχρημάτισαν πρόεδροι των Η.Π.Α. Στην έρευνα γίνεται αναφορά και σε βιβλίο που εξέδωσε Γαλλίδα κοινωνιολόγος με τίτλο «Το κρυμμένο πρόσωπο του Harvard». Εκεί προβάλλονται ο εκλεκτισμός, οι δοκιμασίες και οι μυστικές τελετουργίες, που «ανθίζουν» στο εν λόγω πανεπιστήμιο, αλλά όχι μόνο σ' αυτό. Μυστικές εταιρείες επιλέγουν μεταξύ των επιλέκτων τους «εκλεκτότερους»! Οι φοιτητές γνωρίζουν την ύπαρξη κλειστών λεσχών, δεν γίνονται όμως όλοι μέλη αυτών. Γνωρίζουν ότι το κλίμα που επικρατεί σ' αυτές είναι μυστικιστικό – εσωτεριστικό. Στο πανεπιστήμιο Yale, διαπρεπές επίσης, η λέσχη φέρει την ονομασία " Skull and Bones" (κρανίο και οστά). Ο τίτλος είναι αρκετός να μας μεταφέρει όχι στον σκοτεινό Μεσαίωνα, αλλά στα άδυτα της μαγείας και του σατανισμού. Μέλη αυτής υπήρξαν οι Τζώρτζ Μπους και Τζών Κέρρυ!  

Οι λέσχες λειτουργούν υπό άκρα μυστικότητα. Ο κατάλογος των μελών είναι θεωρητικά απόρρητος. Τα υποψήφια μέλη υφίστανται δοκιμασίες όχι επί γνωστικών αντικειμένων και αυτό είναι το άκρως εντυπωσιακό! Υπόκεινται σε μυητικά τελετουργικά. Όλα αυτά «μυρίζουν» προφανώς μασονία! Στο  Harvard μόλις το 1,5% των φοιτητών εισέρχεται στη μυστική λέσχη. Συνήθως προέρχονται από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της «κληρονομικής δημοκρατίας»! Υπάρχουν χορηγοί των λεσχών, ώστε αυτές να διαθέτουν άφθονο χρήμα προς χάρη των μελών τους. Η διοίκηση των πανεπιστημίων εποπτεύει, μέσω επιτροπής, τις κλειστές λέσχες, συνεπώς κλειστή λέσχη είναι και η ίδια στο κάθε «ανοικτό» και «δημοκρατικό» αμερικανικό πανεπιστήμιο. Έτσι εξηγείται η ενορχηστρωμένη φιλοϊσραηλινή πολιτική των αμερικανικών πανεπιστημίων, τα οποία θέτουν αμέσως εκτός «παιχνιδιού» τον όποιο τολμήσει να εκφράσει άποψη κατά του φασιστικού Ισραήλ και της επιθετικής εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. Σπάνια εξαίρεση ίσως αποτελεί ο Νόαμ Τσόμσκυ, ο οποίος, αν και εβραϊκής καταγωγής, διασώζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με την θαυμαστή ελευθερία του λόγου που τον διακρίνει. Φυσικά απαγορευμένη στα πανεπιστήμια αυτά είναι και η ομολογία χριστιανικής πίστεως.  

Εύλογο είναι να αναρωτηθεί κάποιος. Είναι το ενδιαφέρον για τον αποκρυφισμό ή το πάθος για ανέλιξη που οδηγεί τους εκκολαπτόμενους ηγέτες να εισέλθουν στις λέσχες αυτού του τύπου; Ας μη σπεύσουμε να δεχθούμε αποκλειστικά και μόνο το δεύτερο. Ο αποκρυφισμός κατακτά έδαφος με ραγδαίους ρυθμούς. Ο υλισμός του 19ου αιώνα γέννησε τον μηδενισμό κατά τον 20ο. Στα τέλη αυτού είχαμε πλέον έκδηλη τη στροφή προς το μεταφυσικό, καθώς «ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος»! Και καθώς ο «ορθολογισμός» της Δύσης έχει ποινικοποιήσει την πίστη προς τον Θεό, η διψασμένη ψυχή καταφεύγει σε υποκατάστατα της. Αναφέρουμε συγκεκριμένα την αστρολογία, την οποία η άνευρη, αν όχι υποταγμένη επιστημονική κοινότητα αποφεύγει να καταγγείλει! Και δεν απασχολεί η κίνηση των άστρων μόνο τις «γυναικούλες», όπως διατείνονται κάποιοι. Ακόμη και «σοβαρά» περιοδικά και «σοβαρές» και «προοδευτικές» εφημερίδες έχουν στήλη ωροσκοπίου. Δεν λησμονώ ολοσέλιδη διαφήμιση διαμέσου (μέντιουμ στα ελληνικά) των Αθηνών σε «προοδευτική» εφημερίδα. Τόνιζε σ' αυτήν ότι διαπρεπείς πολιτικοί, καλλιτέχνες και επιστήμονες έχουν τον προσωπικό τους αστρολόγο και λαμβάνουν καθημερινά το προσωπικό τους ωροσκόπιο! Καλλιτέχνες και πολιτικοί είναι ινδάλματα του σύγχρονου κόσμου. Οι πρώτοι αιχμαλωτίζουν τους νέους και απονευρώνουν την επαναστατικότητά τους. Οι δεύτεροι διακυβεύουν, μέσω των ωροσκοπίων, τις τύχες του λαών, επί των οποίων ασκούν εξουσία! Τέλος οι επιστήμονες κατεξευτελίζουν την επιστήμη, την οποία, υποτίθεται, υπηρετούν. Μεταξύ των αναφερομένων είναι ο διαπρεπής Γάλλος βιολόγος François Jacob, τιμημένος με το βραβείο Nobel και συγγραφέας πολυσελίδου βιβλίου, στο οποίο υμνεί τον «επιστημονικό» υλισμό! Δεν αντιλαμβάνεται άραγε ότι αυτοαναιρείται και εξευτελίζεται με το να προσφεύγει σε αστρολόγους;

Δεν θέλουμε πάντως να παραβλέψουμε και το πάθος για τιμές, δόξα και χρήμα. Αυτά πολλούς οδήγησαν στο να πουλήσουν την ψυχή τους στον διάβολο, στην ύπαρξη του οποίου, υποτίθεται, δεν πιστεύουν. Το κακό όμως δεν σταματά εκεί. Όλοι αυτοί χωρίς ενοχλητικές τύψεις συνειδήσεως πουλούν στη συνέχεια τους λαούς και την ανθρωπότητα. Καλλιτέχνες ολοένα και πιο προκλητικά προβάλλουν μέσα από την τέχνη τους τον σατανισμό! Πολιτικοί εκποιούν τις πατρίδες τους στα οικονομικά συγκροτήματα, τα οποία ελέγχουν και χρηματοδοτούν τα «μεγάλα» πανεπιστήμια! Επιστήμονες πειραματίζονται «αξιοποιούντες» τα κονδύλια, τα οποία οι πλουτοκράτες αφαίμαξαν από τους λαούς, σε έρευνες, που θέτουν πλέον σε άμεσο κίνδυνο το ανθρώπινο είδος!

Πολλοί προοδευτικοί, πολέμιοι δήθεν του συστήματος της πλουτοκρατίας, αδιαφορούν για τα συμβαίνοντα, συντονίζονται με τους δήθεν πολέμιους της «συνομωσιολογίας», τα παπαγαλάκια δηλαδή του συστήματος, και εξακολουθούν να πολεμούν με πάθος την πίστη των ανθρώπων στον Θεό! Και όσοι απόμειναν ακόμη πιστοί στον Θεό τρέμουν τον ίσκιο τους και λουφάζουν! ΚΙ ύστερα διερωτώμαστε, γιατί πάνε έτσι τα πράγματα του κόσμου.

 

21-10-2013

 

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Παγκοσμιοποίηση και το δίπολο Αριστερά-Δεξιά

 

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Ένα νέο πολιτικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει την Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της κοινοβουλευτικής Χούντας, στην οποία αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο, είναι η ουσιαστική κατάργηση του παλαιού πολιτικού δίπολου που καθιέρωσε και τυπικά η Γαλλική επανάσταση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς.

Του δίπολου, δηλαδή, όπου στην μεν Δεξιά ανήκαν όλες εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που υποστήριζαν την συνέχιση και αναπαραγωγή του ‘κατεστημένου', είτε αυτό ήταν κάποτε η μοναρχία, είτε κατόπιν η αστική κοινοβουλευτική «δημοκρατία» και η καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, στην δε Αριστερά εκείνες που υποστήριζαν την ανατροπή του κατεστημένου με την παραπάνω έννοια, από αντιμοναρχικούς μέχρι Μαρξιστές, αναρχικούς, αντισυστημικούς οικολόγους (σε αντίθεση με τους σημερινούς ‘γιαλαντζί' Πράσινους) κ.λπ.. Εξ ορισμού, επομένως, η μεν Δεξιά υποστήριζε τον «Νόμο και την τάξη» και ό,τι αυτό συνεπαγόταν σε ανισότητα, ιεραρχία, προνόμια των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων κ.λπ., ενώ η Αριστερά αγωνιζόταν ουσιαστικά για την ανατροπή της «καθεστηκυίας τάξης» και την – σε διάφορους βαθμούς – ισοκατανομή της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας/δύναμης.

Το βασικό πεδίο όπου διεξαγόταν ο αγώνας μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς ήταν το κράτος-έθνος, έστω και εάν η Αριστερά, ιδιαίτερα η Μαρξιστική (αλλά και η ελευθεριακή), ήταν παραδοσιακά διεθνιστική, μέχρις ότου, εξαιτίας των αντικειμενικών συνθηκών, υιοθέτησε στην πράξη τον «σοσιαλισμό σε μια χώρα», ακόμη και εάν στη θεωρία και στις διακηρύξεις της παρέμεινε διεθνιστική. Όμως, αυτό ακριβώς το πεδίο εξαφανίζει η σημερινή ΝΔΤ, κυριολεκτικά «τραβώντας το χαλί» κάτω από το δίπολο της παραδοσιακής Δεξιάς-Αριστεράς. Οι συνέπειες είναι οι σεισμικές αλλαγές σε όλο το πολιτικό φάσμα που βλέπουμε σήμερα.

Όσον αφορά στην Αριστερά, πρώτα, αναμφισβήτητο σύμπτωμα του φαινομένου αυτού είναι η πολιτική χρεοκοπία της παραδοσιακής Αριστεράς, τόσο με την στενή έννοια των εκλογικών ποσοστών της, όσο και, το κυριότερο, με την ευρύτερη έννοια του μαζικού ανατρεπτικού κινήματος που προσελκύει κυρίως τα λαϊκά στρώματα και όχι, όπως σήμερα, τους βολεμένους «αριστερούς» της αστικής τάξης που επιδιώκουν μικρο-μεταρρυθμίσεις μέσα από την εκφυλισμένη «Αριστερά». Ακόμη, δηλαδή, και αν εξακολουθεί να επιβιώνει πολιτικά η «Αριστερά» αυτή, δεν παύει να είναι πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ, όταν τα αιτήματά της κάθε άλλο παρά ανατρεπτικά είναι. Από την άλλη μεριά, το τμήμα της που ανήκει στην κομμουνιστογενή Αριστερά,  μολονότι προβάλλει ανατρεπτικά αιτήματα στην θεωρία, παραμένει στην θεωρία, εφόσον δεν τα συνοδεύει με μεταβατικό πρόγραμμα και πολιτική δράση ανατροπής. Και αυτό ισχύει για οποιοδήποτε κόμμα ή οργάνωση που αυτοχαρακτηρίζεται σήμερα αριστερή, κομουνιστική, αναρχική, «Πράσινη» κ.λπ., εφόσον δεν αμφισβητεί τόσο στην θεωρία, όσο και στην πράξη, την ίδια τη ΝΔΤ, την παγκοσμιοποίηση (που στο σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι) και τους εκφραστές της, όπως η ΕΕ, περιμένοντας την επανάσταση για να απαιτήσει την έξοδο από την ΕΕ και να επιβάλλει την οικονομική αυτοδυναμία. Γι' αυτό και όλη αυτή η «Αριστερά» δεν μπορεί πια να προσελκύσει μαζικά τα λαϊκά στρώματα που είναι τα κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης.

Αλλά στην Δεξιά, επίσης, σημειώνονται σεισμικές αλλαγές, όπως φανερώνει το γεγονός ότι τα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα σήμερα διατηρούνται μόνο χάρη στα σαφώς ευνοούμενα από την παγκοσμιοποίηση στρώματα που τα στηρίζουν, ενώ χάνουν καθημερινά τα λαϊκά στρώματα που είχαν «αστικοποιηθεί» στην περίοδο της σοσιαλδημοκρατίας και σήμερα φτωχοποιούνται λόγω της μαζικής ανεργίας και της φτώχειας που φέρνει η παγκοσμιοποίηση! Έτσι, σήμερα, τα συντηρητικοποιημένα αυτά λαϊκά στρώματα που συνθλίβονται από την παγκοσμιοποίηση φεύγουν μεν από την καθεστωτική Δεξιά αλλά δεν πάνε ούτε στην πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ εκφυλισμένη «Αριστερά», ούτε στη κομμουνιστογενή ή την ψευτο-«ελευθεριακή» Αριστερά που αγωνίζεται δήθεν για αυτοδιαχείριση και δεν «βλέπει» δίπλα της τον στραγγαλισμό των λαϊκών στρωμάτων από την παγκοσμιοποίηση, την ΕΕ κ.λπ.!

Αυτά είναι τα λαϊκά στρώματα που σήμερα κινούνται μαζικά προς εθνικιστικά κόμματα, όπως π.χ. το κόμμα Ανεξαρτησίας στην Βρετανία, σε σημείο που ακόμη και η πιο έγκυρη εφημερίδα του οικονομικού κατεστημένου, οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, να τονίζουν ότι ένας άνεμος Ευρωσκεπτικισμού, που φθάνει μέχρι την απαίτηση για έξοδο από την ΕΕ, σαρώνει την Ευρώπη (15/10/2013). Αντίθετα με την άθλια προπαγάνδα της Υπερεθνικής Ελίτ, που στηρίζει σύσσωμη η χρεοκοπημένη Αριστερά, αυτό δεν σημαίνει ότι τα εκατομμύρια Ευρωπαίων που στρέφονται κατά της ΕΕ, και έμμεσα κατά της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, έγιναν ξαφνικά… εθνικοσοσιαλιστές, λες και είμαστε στην δεκαετία του 1930. Ούτε σημαίνει ότι το 1/3 σχεδόν των Ευρωπαίων που εκτιμάται ότι θα στείλουν Ευρωσκεπτικιστές στο Ευρωκοινοβούλιο έγιναν ξαφνικά ρατσιστές. Απλά εκφράζουν, όπως γράφουν οι ΦΤ, την λαϊκή αγανάκτηση για την «οικονομική αθλιότητα και την μεγάλη ανεργία που μαστίζουν την Ευρώπη». Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι όσο περισσότερο τα κόμματα αυτά αποβάλλουν ρατσιστικά ή ακροδεξιά στοιχεία, τόσο περισσότερο ανεβαίνουν τα ποσοστά τους (π.χ. Λεπέν στην Γαλλία).

Σε αυτήν την κρίσιμη ιστορική καμπή, που θα κριθεί αν θα υποδουλωθούμε όλοι στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την Υπερεθνική ελίτ, είναι επομένως επιτακτική ανάγκη η δημιουργία  ενός παλλαϊκού Μετώπου σε κάθε χώρα που θα συμπεριλάβει όλα τα θύματα της παγκοσμιοποίησης στα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από τις σημερινές κομματικές τοποθετήσεις τους. Στην Ελλάδα, που τα λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν οικονομική καταστροφή, ένα τέτοιο Μέτωπο (σε αντίθεση με τα αποπροσανατολιστικά «αντιφασιστικά» Μέτωπα που ενώνουν θύτες και θύματα!) θα μπορούσε να προσελκύσει την μεγάλη πλειοψηφία του Λαού που θα αγωνιζόταν για την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ, που την διαχειρίζεται  το Ευρωπαϊκό τμήμα της  Υπερεθνικής Ελίτ, και για την οικονομική αυτοδυναμία, σε ρήξη με την παγκοσμιοποίηση. Έτσι, θα μπορούσε να χτιστεί ένας νέος πραγματικός διεθνισμός από τα κάτω, ενώ παράλληλα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να αποφασίσει ο λαός, δημοκρατικά, τι είδους κοινωνικό-οικονομικό καθεστώς θέλει για την λαϊκή εξουσία. Αλλά θα επανέλθω.

* http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (20 Οκτωβρίου 2013). Το είδα: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_10_20.html 

Το άλλοθι των δολοφόνων…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή*

 

Χαμός και χαλασμός! Μέγα θέμα πολιτικό, νομικό, κοινωνικό, ηθικό: Εξαιτίας της πρωτοφανούς σπουδής, με την οποία έγιναν οι συλλήψεις σε βάρος βουλευτών και μελών της Χρυσής Αυγής. Προκειμένου να αποδειχθεί, αν το κόμμα τους είναι εγκληματική οργάνωση. Γεγονός για το οποίο θα αποφανθεί αρμοδίως η λεγόμενη, Δικαιοσύνη.  Αν βέβαια είναι ζωντανή και ανεξάρτητη και όχι εξαρτημένη και αποθαμένη.

Επιτρέψτε όμως σε μας – το φτωχό προλεταριάτο – που δεν γνωρίζουμε τα άρθρα και τους νόμους, αλλά διαθέτουμε το στοιχειώδες κοινό περί δικαίου αίσθημα, να αναρωτηθούμε και να ρωτήσουμε: Τα μνημονιακά κόμματα και οι κυβερνήσεις τους, δεν συνιστούν εγκληματικές οργανώσεις και μάλιστα του χειρίστου είδους;

Ή μήπως, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ δεν δολοφονούν την πατρίδα μας; Και δεν υπονομεύουν τη θρησκεία μας! Και δεν πλαστογραφούν  την ιστορία μας! Και δεν εξευτελίζουν-κατ' εικόνα και ομοίωσή τους-την παιδεία μας;  Και δεν δολοφονούν μυριοτρόπως τα παιδιά μας! Και παράλληλα την οικογενειακή και οικονομική και ηθική μας υπόσταση. Κάνοντας θεσμικό και νομικό καθεστώς το έγκλημα και την κακουργία. Και κηρύσσοντας απηνή διωγμό ενάντια σε κάθε έννοιας δικαιοσύνης και δικαιωμάτων του λαού!

Αλλά, θα μας αντιτείνουν κάποιοι: Μα, επιτέλους, δεν έχουν κι αυτοί δικαίωμα στα ανθρώπινα λάθη; Το όργιο όμως της κακουργίας τους φωνάζει πως δεν κάνουν κανένα λάθος. Και ότι αυτοί και οι πάτρωνές τους συμμετέχουν σε ένα, μέχρι την παραμικρότερη λεπτομέρεια, προμελετημένο σατανικό σχέδιο, που αποσκοπεί στην πολύτροπη καταστροφή της πατρίδας και εξαθλίωση του λαού μας. Έτσι ώστε η υποδούλωση μας να είναι, όχι μόνο σε πλάτος, αλλά και σε βάθος ολοκληρωτική.

Και προωθούν το δολοφονικό τους σχέδιο, ακάθεκτοι. Χωρίς καθόλου αναστολές. Το 2007 και το 2009 έκαψαν  τη μισή Ελλάδα και θυσίασαν στην πυρά της ιερής τους εξέτασης ένα σωρό αθώους, προκειμένου, όπως φαίνεται, να προωθήσουν το σχέδιό τους. Αλλά και η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου φαίνεται να υπαγόταν στην ίδια αυτή δολοφονική προοπτική. Όπως και τώρα η δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Που και αυτή δείχνει να εντάσσεται στο ίδιο πρόγραμμα. Αφού το μνημονιακό καθεστώς διερχόταν περίοδο κάμψης. Και είχε ανάγκη απ' τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης: Σε τρόπον ώστε να ξεχάσουμε τις τέσσερις, περίπου χιλιάδες αυτοκτονίες, που, σε τελική ανάλυση είναι δολοφονίες. Το πογκρόμ των  καταιγιστικών και κανιβαλικών απολύσεων απ' τα σοκολατόπαιδα του τεμπελχανίου της αμαρτωλής οικογενειοκρατίας. Και όλο το όργιο της επιδρομής εναντίον μας. Και να εστιάσουμε την προσοχή μας στο τηλεοπτικό πηγαινέλα των συλληφθέντων, πέρα από κάθε νομική και ηθική δεοντολογία, χρυσαυγιτών. Και την ακατάσχετη προπαγανδιστική φλυαρία κάποιων εξωνημένων δημοσιοκάφρων…

Αν, λοιπόν, υπήρχε ζωντανή και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, όλος αυτός ο εσμός των δωσιλόγων θα έπρεπε πρώτοι και καλύτεροι να έχουν συλληφθεί και λογοδοτήσει για τα πρωτοφανή τους εγκλήματα. Και όχι  να φτάσουμε στο κατάντημα να παρουσιάζονται οι άτιμοι ως τιμητές και υπερασπιστές της δημοκρατίας και Ηρακλείς της δικαιοσύνης. Όταν  εκ θεμελίων τις κατεδαφίζουν και τις καταποντίζουν….

Μα τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα – θα πουν κάποιοι – τη διέπραξε, αποδεδειγμένα, χρυσαυγίτης. Ναι, αλλά ο κοινός νους, σ' αυτές τις περιπτώσεις, λέει ότι στα τέτοιου είδους εγκλήματα πρέπει να προσέχουμε, πρωταρχικά, όχι στο ποιοι φαίνονται ότι τα διέπραξαν, αλλά στο ποιοι ωφελούνται από αυτά. Και αυτοί, που, προφανέστατα, ωφελήθηκαν είναι η δικομματική συμμορία και οι εντολοδότες τους. Ενώ οι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής φάνηκαν, όπως ήταν επόμενο, αιφνιδιασμένοι και  πανικόβλητοι. Γεγονός, που δείχνει ότι, όχι μόνο δεν είχαν σκηνοθετήσει το έγκλημα, αλλά τους προέκυψε και ως εφιάλτης και πισώπλατη μαχαιριά.

Ποιοι και πώς το σκηνοθέτησαν; Ο Χίτλερ είχε πει ότι σε κάθε τόπο θα βρούμε κάποια καθάρματα, που θα είναι διατεθειμένα να υπηρετήσουν τους σκοπούς μας. Κι ακόμη πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να εξουδετερώνουμε τους αντιπάλους μας. Που σημαίνει ότι οι μαφιόζοι του ντόπιου και του διεθνούς κατεστημένου θα μπορούσαν να επιστρατεύσουν κάποιον απ' αυτούς τους πολλούς τρόπους, για να φτάνουν στο σκοπό τους. Έτσι ώστε να συνεχιστεί η δολοφονία του λαού. Βγάζοντας την ουρά τους απέξω και δείχνοντας, ως ΑΛΛΟΘΙ τους, κάποιους ως αποδιοπομπαίους.

Ενισχύεται δε η άποψη αυτή από το γεγονός ότι στην αναξιοπιστία των πολιτικών απατεώνων, προστέθηκαν και οι ομοβροντίες κατευθυνόμενης προπαγάνδας των εκ περισσού αναξιόπιστων ΜΜΕ. Που σημαίνει ότι, όσο περισσότερο ξεσαλώνουν όλοι αυτοί οι εξωνημένοι, τόσο περισσότερο πρέπει όλοι μας να υποπτευόμαστε ότι περισσεύει το σκοτάδι της δολοφονικής σκοπιμότητας. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι οι παγκόσμιοι αρχιρατσιστές και αρχισυνωμότες επαναφέρουν την αξίωσή τους να ψηφιστεί ο διαβόητος αντιρατσιστικός νόμος…

Αξιοσημείωτο επίσης είναι και το ότι σ' όλο αυτό το δολοφονικό ντελίριο έρχεται να προστεθεί και η οξύμωρη  συμπεριφορά κάποιων, λεγόμενων, χριστιανών. Οι οποίοι, ενώ καταδικάζουν τον παγανισμό και τον ρατσισμό του χρυσαυγιτισμού, υποστηρίζουν, το δολοφονικό μνημονιακό καθεστώς. Το οποίο, ως πληρωμένος δολοφόνος, υπηρετεί τον σιωνιστικό σατανισμό και τον ναζιστικό κανιβαλισμό.

 

* παπα-Ηλίας, 08-10-2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2013/10/08/…bd/, yfantis.ilias@gmail.com

Κάτι λείπει από το "κάδρο"

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου*

 

Παρατήρηση πρώτη: To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο «πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή – σε υπερπολυτελές κελί – μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαιμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.

Αν η ιστορική γνώση παρέχει στοιχειώδη πολιτική επίγνωση, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι: η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία κάθε άλλο παρά αποτελεί αδιαπέραστη ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον φασισμό. Μήπως υπερβάλουμε;

Αντί άλλης απόδειξης ας ανατρέξουμε (και) στα καθ' ημάς: Πριν φτάσουμε στην «4η Αυγούστου» και στην κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας είχε προηγηθεί η 16η Απρίλη του 1936. Τότε τα δυο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό κόμμα (σ.σ.: σαν να λέμε η «Νέα Δημοκρατία» της εποχής…) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (σ.σ.: σαν να λέμε το «ΠΑΣΟΚ» της εποχής…), συνέπραξαν. Εφαρμόζοντας όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διόρισαν πρωθυπουργό τον φασίστα Μεταξά που δεν διέθετε στη Βουλή παρά μόλις 7 βουλευτές. Κάπως έτσι οικοδομήθηκε το κράτος της «4ης Αυγούστου» που ο ίδιος ο Μεταξάς το περιγράφει στα ημερολόγιά του ως εξής:

«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό…».

Ο φασίστας Μεταξάς δέχεται τους ναζιστικούς χαιρετισμούς των ομοϊδεατών του.

Παρατήρηση δεύτερη: Στον αγγελικά πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο μας 737 πολυεθνικά μονοπώλια κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου.  Εντούτοις ο Λένιν, εκατό σχεδόν χρόνια από την διαπίστωσή του ότι ο καπιταλισμός έχει περάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, δηλαδή στην πλήρη επικράτηση του μονοπωλίου στην οικονομία, δεν έχει κληθεί ακόμα για να παραλάβει το… Νόμπελ Οικονομίας. Μήπως υπερβάλουμε;

Αν η πρόταση να αποδοθεί στον Λένιν το Νόμπελ είναι υπερβολική, πάντως δεν έχει διατυπωθεί από εμάς. Πρωτοδιατυπώθηκε  το 2010. Και  μάλιστα διατυπώθηκε από κάποιον πέραν πάσης υποψίας  για ενδεχόμενη ροπή του προς τον «μπολσεβικισμό»:  Από τον Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ επί Ρόναλντ Ρήγκαν…

Παρατήρηση τρίτη:  Ο φασισμός ως συγκροτημένη πολιτική έκφραση έχει ιστορικά προσδιορισμένο χώρο και χρόνο γέννησης: Γεννιέται ακριβώς στο έδαφος  του μονοπωλιακού καπιταλισμού.  Ως λίπασμα,  δε, για την ανάπτυξη του φασισμού λειτουργούν οι κρίσεις του καπιταλισμού.

Θα πει κάποιος από τους «ευφυείς» θιασώτες της θεωρίας των «δυο άκρων»: Μα και  ο κομμουνισμός  στο έδαφος του καπιταλισμού γεννιέται. Πράγματι. Με μια «μικρή» διαφορά: το σύστημα των μονοπωλίων, στην περίπτωση του κομμουνισμού, γεννάει την άρνηση  του καπιταλισμού. Στην περίπτωση του φασισμού, το σύστημα των μονοπωλίων,  γεννάει ένα τέρας με το οποίο ο καπιταλισμός – υπό όρους και προϋποθέσεις – ταυτίζεται. Μήπως υπερβάλουμε;

Δεν υπάρχει πιο ισχυρή (για την ακρίβεια: αδιάσειστη) απόδειξη για τις σχέσεις του καπιταλισμού με τον φασισμό, που αναπτύσσονται στο έδαφος ή στο υπέδαφος και της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, από τις ίδιες τις σχέσεις ανάμεσα στο φασισμό και στα (οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχα στο καπιταλιστικό σύστημα) μονοπώλια.

Ο H. Ford εν έτη 1938 γιορτάζει τα 75^α γενέθλιά του λαμβάνοντας το παράσημο του ναζιστικού μεγαλόσταυρου, η ύψιστη διάκριση του ναζιστικού Γ'Ράιχ προς μη Γερμανό πολίτη.

Για παράδειγμα:

– Η «Ζήμενς»  του Χριστοφοράκου είναι  η ίδια «Ζήμενς»  που με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της  στην Αθήνα συγκροτήθηκαν επί του γερμανοντυμένου «πρωθυπουργού» Ράλλη τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.

– Η  «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ»  που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.

– Η «Κρουπ» των διαλυμένων ναυπηγείων του Σκαραμαγκά και των 670 θυγατρικών ανά τον κόσμο είναι η ίδια «Κρουπ»  που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ  και που ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο κύριος Κρουπ έλεγε  το 1934:  «Ο Εθνικοσοσιαλισμός  απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)».

– Είναι η «Φαρμπεν»  που το βιομηχανικό συγκρότημα της κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Αουσβιτς . Είναι η «Φάρμπεν»  που κατασκεύασε το Zyklon B, το αέριο που χρησιμοποιήθηκε στα ναζιστικά κρεματόρια.  Η «Φάρμπεν» σήμερα κυκλοφορεί με άλλο όνομα. Τη λένε «Μπάγερ». 

– Είναι η «ΙΒΜ» που μηχανοργάνωσε τα  78 ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης και που ο πρόεδρός της, ο  T. Watson τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ' Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937.

– Είναι η «ITT» που σχεδίασε τις βόμβες «Wulfs» του χιτλερικού στρατού.

– Είναι η «General  Motors» που κατασκεύασε χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό.

– Είναι η «Ford» εκείνη που κατασκεύασε για λογαριασμό του Χίτλερ τα μισά σχεδόν φορτηγά της Βέρμαχτ και  που ο πρόεδρός της,  ο κύριος H.Ford, τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» του στο Γ' Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1938.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Όπως και τα απαλλακτικά βουλεύματα. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κανένα μονοπώλιο και κανένα στέλεχος εταιρειών από τις χώρες των δυτικών Συμμάχων δεν τιμωρήθηκε για τις σχέσεις του με τον Ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν. Φρόντισε ο κύριος John McCloy.  Ηταν ο Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Αλλά βασικά ο κύριος  McCloy  ήταν τραπεζίτης. Από το 1947  ήταν ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πιο πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των επιχειρήσεων «Ροκφέλερ» και της Τράπεζας  «Chase Manhattan». 

Ο πρόεδρος της IBM T. Watson με τον Χίτλερ, λίγο πριν από την παρασημοφόρησή του από τους ναζί, το 1937.

Παρατήρηση τέταρτη:  Το κάδρο της «χρυσαυγειάδας» θα παραμείνει μισό, όπως και κάθε δήθεν «αντιφασιστικό» κάδρο, από το οποίο θα απουσιάζουν εκείνοι  που στέκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους φασίστες και από τους ναζί. 

Και που για να εντοπιστούν, για να πολεμηθούν  και να ξεριζωθούν ο Μπρεχτ επέμενε ήδη από τη δεκαετία του '30: «… ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός  στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός». 

* email: mpog@enikos.gr

ΠΗΓΗ: 06/10/2013, http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/180010,Kati_leipei_apo_to_kadro.html

Το Μάθημα των Θρησκευτικών

 

Του Γιώργου Καλαντζή*

 

Το ΜτΘ αποτέλεσε πεδίο αντιπαράθεσης όχι για το ίδιο το μάθημα αλλά για την εθνική μας ταυτότητα. Η Μ. Ρεπούση φρόντισε μάλιστα η συζήτηση να πάρει ακραία μορφή συμπεριλαμβάνοντας και τα Αρχαία Ελληνικά. Η επιλογή της δεν έχει σχέση με κάποιο συνολικό φιλοσοφικό ή πολιτικό διακύβευμα αλλά αποτελεί μιαν εντελώς λαϊκίστικη προσωπική στρατηγική. Η Χρυσή Αυγή και η Μ. Ρεπούση παίζουν το ίδιο παιχνίδι για να εξασφαλίσουν την θέση τους στην Δεξιά και την Αριστερά αντιστοίχως.

Προσπαθούν να μας εγκλωβίσουν στο δίλημμα αν το Κράτος θα επιβάλλει την αθεΐα (δηλαδή έναν «αντίστροφο» προσηλυτισμό) ή την εθνοφυλετική «Ορθοδοξία» του μίσους. Για το καλό όλων δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουμε στις ακραίες μειοψηφίες να διαμορφώσουν το ερώτημα που θα απαντήσει η πλειοψηφία.

Το ίδιο το μάθημα των Θρησκευτικών ή των Αρχαίων Ελληνικών ή της Ιστορίας δεν θα είναι ποτέ προς διαπραγμάτευση -ακόμα και αν Υπουργός Παιδείας γίνει η Μ. Ρεπούση. Προς διαπραγμάτευση είναι πάντα οι μέθοδοι και οι στόχοι διδασκαλίας. Πώς, δηλαδή, τα παιδιά μας θα αποκτήσουν τα καλύτερα εφόδια για να επιτύχουν σ' έναν έντονα ανταγωνιστικό κόσμο. Πώς θα γίνουν Ευρωπαίοι πολίτες χωρίς να χάσουν την εθνική τους ταυτότητα. Πώς θα καταλάβουν γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα και η δημοκρατία είναι αδιαπραγμάτευτες αρχές. Πώς θα μπορούν να αντέξουν το βάρος και την ευθύνη να είναι Έλληνες. Πώς θα κατανοήσουν ότι όποτε ο Ελληνισμός κουλουριάζεται σαν τον σκαντζόχοιρο, οι ήττες και οι καταστροφές είναι αναπόφευκτες, ενώ όποτε ανοίγει τα φτερά του ως δικέφαλος Αετός γράφει νέες σελίδες δόξας.

Τι σχέση, όμως, έχει μ' αυτούς τους στόχους το ΜτΘ; Σημαντικότατη, γιατί τελικά η Ορθοδοξία καθορίζει την ηθική και πολιτισμική συγκρότηση του Έθνους μας. Η απάντηση στο ερώτημα αν η πίστη μας, μας οδηγεί να χαρακτηρίσουμε την Χρυσή Αυγή «γλυκιά ελπίδα» ή «μαύρη νύχτα» αφορά τους πάντες ανεξαρτήτως θρησκεύματος γιατί τελικά όλοι θα υποστούν τις συνέπειες της απάντησης.

Η ελληνική Αριστερά διαπράττει θανάσιμο λάθος όταν αντί να κατανοήσει την ανάγκη των καιρών, επιμένει σε ξεπερασμένες αναλύσεις που αφορούν άλλες κοινωνίες με διαφορετική ιστορία και εμπειρίες παίζοντας έτσι το παιχνίδι της ακροδεξιάς.

Το ΜτΘ κινδυνεύει λιγότερο από την Αριστερά και περισσότερο από εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως οι πιο φανατικοί υπερασπιστές του επιδιώκοντας να του προσδώσουν ένα σκληρό κατηχητικό χαρακτήρα. Η κατήχηση είναι ευθύνη της Εκκλησίας και όχι της Πολιτείας γι' αυτό παρέχεται από Ιερείς στις Εκκλησίες κι όχι από επιστήμονες της Θεολογίας στα σχολεία. Ένα κατηχητικό μάθημα δεν μπορεί να είναι υποχρεωτικό (διότι είναι ευθύνη του γονέα αν και σε ποιον θα επιτρέψει να κατηχήσει το παιδί του σε θέματα πίστης) και δεν μπορεί να βαθμολογείται, διότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να βαθμολογήσει την πίστη. Μόνο η γνώση μπορεί να βαθμολογηθεί.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, για το μέλλον των Θρησκευτικών δεν είναι αν θα διδάσκονται, αλλά ποια Θρησκευτικά θα διδάσκονται. Στο ερώτημα αυτό έχουν ήδη απαντήσει οι εντεταλμένοι προς τούτο από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο Ιεράρχες μας (Εισήγηση Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου 4/5/2012 και Εισήγηση Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου 5/11/2012), τα Τμήματα Θεολογίας, σημαντικότατοι Θεολόγοι διεθνούς κύρους (πχ Μ. Μπέγζος ή Χ. Σταμούλης) αλλά και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής με το πιλοτικό πρόγραμμα για το ΜτΘ (βλ. «Τα Θρησκευτικά στο σύγχρονο σχολείο», Αρμός). Όποιος διαβάσει αυτά τα κείμενα θα αντιληφθεί το έγκλημα της Μ. Ρεπούση αλλά και γιατί η Χρυσή Αυγή είναι στρατηγικός εχθρός του ΜτΘ.

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β' έχει πει ότι η παράδοση για να μένει ζωντανή πρέπει να αλλάζει. Κάθε μέρα, λοιπόν, που περνά χωρίς να αλλάζει το ΜτΘ, τόσο απονομιμοποιείται μέσω των μαζικών απαλλαγών από την διδασκαλία του, τόσο υπονομεύεται με την άτυπη υποκατάστασή του από άλλα μαθήματα ώστε να γίνουν πιο «ανταγωνιστικά» τα σχολεία και τόσο χάνουμε μια μοναδική ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

* Ο Γιώργος Καλαντζής είναι Γεν. Γραμματέας Θρησκευμάτων

ΠΗΓΗ: "Τα Νέα". Το είδα: 4 Οκτωβρίου 2013, http://www.amen.gr/article15507

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στις ΗΠΑ ο πρωθυπουργός μας σε συνέντευξή του καταδίκασε τη «Χρυσή Αυγή» για την έκνομη δράση της, τόνισε όμως παράλληλα ότι πρέπει να αντιμετωπισθεί και το άλλο άκρο, που τάσσεται υπέρ της αποχωρήσεώς μας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Άμεση και πλήρως κατανοητή ήταν η αντίδραση του ΚΚΕ στη θέση αυτή, καθώς είναι ο μόνος σχηματισμός της Βουλής, ο οποίος πρεσβεύει τη θέση αυτή. Όλοι οι άλλοι έχουν προσφέρει γην και ύδωρ στο σύστημα.

Ασφαλώς οι διεθνείς συνθήκες δεν είναι παρόμοιες με τις επικρατούσες κατά την περίοδο που επέφεραν τον διχασμό και τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, καλό όμως είναι να στοχαστούμε κάποιες αναλογίες και να διδαχθούμε από τα σφάλματα του παρελθόντος.

Βρισκόμαστε υπό κατοχή. Το θλιβερό είναι ότι κατοχικές δυνάμεις είναι δυνάμεις, που αναπτύχθηκαν εντός των αποκαλουμένων ελευθέρων εθνών! Οι δυνάμεις του ολοκληρωτισμού φαίνεται να έχουν καταρρεύσει! Ο «Άξων» έχει στιγματιστεί για τα φρικτά εγκλήματα σε βάρος της ανθρωπότητας και ο σταλινισμός τελεί υπό σιωπηλή καταδίκη με το ελαφρυντικό της συμμαχίας με τις «δημοκρατικές» δυνάμεις! Το σύστημα έχει θέσει σε εφαρμογή το σχέδιό του άνευ αντιπάλου πλέον και προχωρεί με γοργότατους ρυθμούς στην επιβολή της παγκοσμιοποίησης με στόχο τη σώρευση του πλούτου των λαών στα χέρια των ολιγαρχών της νέας τάξης πραγμάτων, τον αφανισμό των λαών και την κατάρρευση της θρησκευτικής πίστης. Ονειρεύονται οι κρατούντες την παγκόσμια κοινωνία, την μονοπολιτισμική (δηλαδή απολιτισμική), αν και δήθεν υποστηρίζουν προς εξαπάτηση των λαών τις πολυπολιτισμικές. Πιστεύουν ότι το τεράστιο χωνευτήρι τους θα αφομοιώσει όλες τις ιδιαιτερότητες των λαών και θα έχει επιβάλει τον ακραίο συγκρητισμό στις θρησκευτικές πίστεις. Το σύστημα θεωρεί πλέον επικίνδυνο καθέναν που ισχυρίζεται ότι κατέχει πλήρη την αλήθεια!

Την οικονομική αφαίμαξη των λαών αντιμάχονται οι οπισθοφυλακές του κομμουνισμού. Αυτές καταγγέλλουν την αγριότητα του διεθνούς καπιταλισμού, αποφεύγοντας ωστόσο να αναφέρουν το ονοματεπώνυμό του. Άλλωστε ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τον χρηματοδότη της μπολσεβικικής επανάστασης. Συνεπείς προς την ιδεολογία τους πάντως καταγγέλλουν την ΕΕ και το ΝΑΤΟ ως μηχανισμούς, μέσω των οποίων ο καπιταλισμός επεκτείνει την ισχύ του σπέρνοντας συμφορές σ' όλη την έκταση του πλανήτη. Είναι ψευδής ή αληθής η καταγγελία; Όσοι έχουμε ανοικτά τα μάτια μας, δεν είναι δύσκολο να συμφωνήσουμε ότι είναι αληθής; Τότε τί είναι εκείνο που μας οδηγεί σε αποστασιοποίηση από τις θέσεις του ΚΚΕ; Προφανώς για πλείστους η ιδεολογία του, η άκρως εχθρική προς την ελευθερία και, για τους χριστιανούς, η αθεΐα και η πολεμική κατά της πίστεως.

Το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στην εθνική αντίσταση. Οι άλλες αντιστασιακές οργανώσεις σχηματίστηκαν με αγγλικό δάκτυλο, ο οποίος από τότε προετοίμαζε τον εμφύλιο που θα ακολουθούσε στη χώρα μας. Για λόγους σκοπιμότητας οι ηγέτες των αστικών κομμάτων δεν ακολούθησαν, ώστε να μην έχουν οι ελάχιστοι κομμουνιστές τον απόλυτο έλεγχο στην αντίσταση. Και όχι μόνο δεν ακολούθησαν, αλλά και παρέμειναν αδρανείς ή κατέφυγαν στην Αίγυπτο, ευελπιστούντες στη νίκη των «συμμάχων» και σε μελλοντικά οφέλη κατά τη νομή της εξουσίας από τους ισχυρούς. Ο λαός άδολος, απονήρευτος και με ψυχή πατριώτη συγκινήθηκε από την έκκληση των κομμουνιστών, οι οποίοι τον κάλεσαν σε απελευθερωτικό όχι σε ταξικό αγώνα. Και υπέστη αργότερα τα πάνδεινα από τους νικητές, οι οποίοι χαρακτήρισαν ως αντεθνικώς φρονούντες μεγάλο μέρος των πολιτών της χώρας και το υπέβαλαν σε πλείστες όσες ταλαιπωρίες επί δεκαετίες. Και το ΚΚΕ καυχάται ότι αυτό και όχι ο ελληνικός λαός, που αγνοούσε τον κομμουνισμό, πραγματοποίησε το έπος της εθνικής αντίστασης.

Πρέπει ο λαός, ο προδομένος για μία ακόμη φορά από τις αστικές αλεπούδες, να επιτρέψει το ΚΚΕ να μονοπωλήσει τον αγώνα κατά του καπιταλισμού της νέας τάξης πραγμάτων; Είμαστε οι πλείστοι ικανοποιημένοι από την ελευθερία που μας προσφέρει το σύστημα; Είμαστε τα πιστά μέλη της Εκκλησίας ευχαριστημένοι από τον σεβασμό του συστήματος προς την ορθόδοξη πίστη; Αν όχι, ας παραμερίσουμε την ιδιοτέλειά μας και τη δειλία μας. Πρέπει να λάβουν οι κρατούντες το μήνυμα ότι δεν είναι ελάχιστη μειοψηφία αυτοί που αντιτίθενται στους μηχανισμούς του ολέθρου. Να μάθει ότι είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί. Να δείξουμε ότι ξέρουμε πότε θα έλθει η ανάπτυξη στον τόπο μας: Όταν διαλυθεί η ΕΕ, καταρρεύσει ο μύθος της ελεύθερης αγοράς και επανέλθουμε σε ισχυρά εθνικά κράτη με έντονο τον παρεμβατισμό στον τομέα της οικονομίας (και όχι στη δικτατορία του «προλεταριάτου» ή του μαύρου φασισμού). Να καταγγείλουμε με θάρρος το ΝΑΤΟ ως μηχανισμό συμφοράς και θανάτου, που υποκατέστησε τις ορδές του βαρβάρου ολοκληρωτισμού! Αν πολλοί το υποστηρίξουμε αυτό, θα βοηθήσουμε και τους κομμουνιστές να συνειδητοποιήσουν τα ολέθρια σφάλματά τους, τώρα που δεν υπάρχει κάποιος «πατερούλης» να τους παραμυθιάζει. Θα βοηθήσουμε και εκείνους που αφελώς ή ιδιοτελώς ελπίζουν ακόμη σε μία πολιτική αλλαγή στα πλαίσια του συστήματος.

Δυστυχώς αρκετοί, που έχουν ευαισθησίες πατριωτικές και πίστεως βλέποντας την φανερά εχθρική πλέον στάση του συστήματος έναντι πατρίδος και της Εκκλησίας (ιδιαίτερα, εκείνοι που προτάσσουν την πατρίδα από την πίστη) ρέπουν προς τον καταδικασμένο ολοκληρωτισμό! Έχουν λησμονήσει, καθώς οι νικητές του εμφυλίου έδωσαν άφεση αμαρτιών στους δοσιλόγους, το αιώνιο όνειδος των συνεργατών των Γερμανών και τη σημαντική ευθύνη τους για τον εμφύλιο. Ο ολοκληρωτισμός είναι η πλέον εχθρική προς την Εκκλησία του Χριστού ιδεολογία ως στερητική της ελευθερίας του προσώπου. Και όσοι πιστοί παρασύρονται απ' αυτήν την ιδεολογία, δίνουν και πάλι τροφοί στους εχθρούς της Εκκλησίας, όπως με τη στάση τους έναντι της ξενοκίνητης χούντας του συστήματος. Στώμεν καλώς.  

Τέλος δεν πρέπει να λησμονούμε ότι τόσο ο ολοκληρωτισμός, όσο και ο καπιταλισμός εξήλθαν από θρησκευτικές μήτρες του κακεκτύπων χριστιανισμού που αναπτύχθηκαν στη Δύση, του παπισμού και του προτεσταντισμού. Και υπάρχουν κληρικοί και θεολόγοι, που δεν κρύβουν το πνεύμα υποτέλειας έναντι της δυτικής χριστιανοσύνης, που έχει παραδοθεί άνευ όρων στο νεωτερικό πνεύμα του «διαφωτισμού» και συνοδεύει τους νέους κατακτητές, όχι εδαφών πλέον αλλά συνειδήσεων, όπως οι ιεραπόστολοι τους αποικιοκράτες.

Στο μέτρο που απομακρυνόμαστε από την πίστη και τις παραδόσεις μας, θα εντείνεται η υποταγή μας στους κατακτητές μας και θα γινόμαστε έρμαια αυτών. Και αν κάποτε εξεγερθούμε, τότε δεν θα είναι δύσκολο σ' αυτούς να σπείρουν νέο διχασμό με αναπόφευκτες τις ολέθριες συνέπειές του, όπως και τόσες άλλες φορές κατά το παρελθόν. Θέλουμε λοιπόν να διδαχθούμε από την ιστορία ή όχι;     

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 7-10-2013

Το αμάρτημα της μητρός μου, από τον Δήμο Αβδελιώδη[1]

[Θεατρική παράσταση]

 

Του Νικήτα Χιωτίνη*

 

Το «Αμάρτημα της μητρός μου» είναι ένα από τα κυριότερα διηγήματα του Γεωργίου Βιζυηνού και γράφτηκε τη δεκαετία του 1880. Πρόκειται για ένα έργο  ψυχογραφικό. Περιγράφει πώς από τους λαβυρίνθους στους οποίους χάνεται η ψυχή ενός ανθρώπου – ή η Ψυχή του Ανθρώπου- φτάνει στην τελική της λύτρωση.

---

[1] Κάθε Τρίτη στις 21:30 (εκτός από 5 & 19/11), στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα,   210-3418550

 

Ο Βιζυηνός παρότι ενημερωμένος για τα τεκταινόμενα  στο χώρο της αισθητικής, της ψυχολογίας και της φιλοσοφίας στην Εσπερία, ανατρέχει κατ' ευθείαν στο κατ' εξοχήν αντικείμενο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και επιχειρεί αποκάλυψη της ανθρώπινης ψυχής ως πηγή των προτεραιοτήτων και των επιδιώξεων του βίου, δηλαδή της ανθρώπινης παρουσίας στα πλαίσια του αισθητού. Το έργο του αυτό είναι αυτοβιογραφικό, αλλά γιατί να θέλει ο Βιζυηνός να περιγράψει τη ζωή του; Μα γιατί καταδήλως θέλει να την αναγάγει σε πρότυπα σχήματα – σχήματα κοσμικά κατά τους Έλληνες- ακριβώς δηλαδή όπως πράττει η αρχαία ελληνική μυθολογία και συνακολούθως το αρχαίο ελληνικό δράμα. Ο Ιωάννης Ζερβός, στον πρόλογο της έκδοσης των ποιημάτων του Γ. Βιζυηνού, το 1916, (εκδ. Φέξη)  διαβεβαίωνε πως  «παρουσιάζει την πρώτην κατ' επίγνωσιν και γενναίαν απόπειραν εις το να λάβει η νεωτέρα μας ποίησις μίαν καθολικότητα εθνικής διανοήσεως, εθνικού αισθήματος και πανελληνίου μορφής».

Ο Δήμος Αβδελιώδης διηγείται θεατρικώς το έργο του Βιζυηνού, με στόχο να κάνει του θεατές αυτής της θεατρικής διήγησης  κοινωνούς και συμμέτοχους της κοσμικής προβολής της ανθρώπινης ψυχής. Το κατορθώνει μάλιστα με τον καλλίτερο τρόπο, με τη διαμεσολάβηση δύο εκπληκτικών ηθοποιών, που πέραν της ικανότητάς τους να μεταφέρουν ένα τεράστιο και δύσκολο κείμενο,  δίνουν το σώμα τους και τη ψυχή τους στη σκηνοθετική διδασκαλία του Αβδελιώδη, παρασέρνοντας ενσυναισθηματικώς τους θεατές στην υπέρβαση του χώρου και του χρόνου του ορατού κόσμου.

Μας αρθρώνει με το υπερβατικό, τόσο η βασανιστική κίνηση της Ρένας Κυπριώτη και η πέραν του κόσμου τούτου ακινησία του Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου, όσο και ο εκπληκτικός τρόπος εκφοράς του λόγου τους. Πρόκειται όχι απλά περί μιμήσεως αλλά περί σωματικής μεταβάσεώς τους σε άλλη διάσταση. Το έργο αυτό του Αβδελιώδη συνιστά διδασκαλία τόσο περί του ρόλου του λόγου,  όχι μόνο ως μέσο  έκφρασης των ορίων του κόσμου μας – όπως θάλεγε ο  Wittgenstein – αλλά και του συνολικού ορατού και αοράτου κόσμου – όπως επεδίωξαν οι Έλληνες-  όσο και περί του ρόλου του θεάτρου, ως χώρο μίμησης της καθολικής Αλήθειας και σύνδεσή μας με αυτήν.

 

* Δρ Νικήτας Χιωτίνης, Αρχιτέκτων Μηχανικός, Καθηγητής ΤΕΙ Αθήνας, e-mail: nchiotin@teiath.gr

5-10-2013