Επεκτείνεται η εργασιακή ζούγκλα, γίνεται πιο άγρια και μονιμοποιείται

 

Του Κώστα Νικολάου*

 

Προεκλογικά η σημερινή κυβέρνηση όσο και ο ίδιος ο πρωθυπουργός έκαναν λόγο για εργασιακή ζούγκλα και έλεγαν πως θα την καταργήσουν, όμως μόνο 100 μέρες πέρασαν για να γίνει στροφή 180ο και αντί για κατάργηση, η εργασιακή ζούγκλα επεκτείνεται, γίνεται πιο άγρια και μονιμοποιείται.

Δεν αρκούν για τον υπουργό Εργασίας οι: 600.000 μισθωτοί σε μαύρη – παράνομη εργασία, οι 270.000 μισθωτοί με δελτίο παροχής, οι 350.000 μονίμως προσωρινά απασχολούμενοι, οι 270.000 όμηροι της «μερικής απασχόλησης», οι 150.000 στον εξευτελισμό της υπεργολαβίας και ενοικίασης, οι 50.000 στα stages, τώρα στέλνει κι άλλους στην πυρά.

Με το σχέδιο νόμου για τις εργασιακές σχέσεις, παρά τους ψευδεπίγραφους τίτλους για αντιμετώπιση της εργασιακής ανασφάλειας, στην ουσία διατηρεί την παράνομη απασχόληση, επεκτείνει την εργοδοτική αυθαιρεσία, συρρικνώνει εργασιακά δικαιώματα.

Συγκεκριμένα:

Πρώτον δεν γίνεται καμία αναφορά:

Για την πάταξη της αδήλωτης – αόρατης εργασίας, το οποίο δεν είναι μόνο θέμα ελεγκτικών μηχανισμών, αλλά και αυστηρών κανόνων, όπως η ποινή φυλάκισης των έκνομων εργοδοτών καθώς και η προστασία από απόλυση των εργαζομένων που την αποκαλύπτουν.

Για την πάταξη της ψευδο-αυτοαπασχόλησης, για τους 270.000 εργαζόμενους που εμφανίζονται ως «ελεύθεροι επαγγελματίες», ενώ παρέχουν εξαρτημένη εργασία.

Για την ομηρεία των 350.000 με συμβάσεις «ορισμένου χρόνου», ενώ οι περισσότεροι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αλλά και όταν απολύονται δεν δικαιούνται αποζημίωση.

Δεύτερον δεν παίρνεται κανένα μέτρο:

Για την εργοδοτική αυθαιρεσία, για τις απλήρωτες υπερωρίες, για τους ελλειμματικούς μισθούς, για την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας καθώς οι επιθεωρήσεις εργασίας, έχουν εξελιχθεί σε μεσολαβητικά όργανα.

Για την εργοδοτική τρομοκρατία, καθώς οι συνδικαλιστικές ελευθερίες και η εργατική νομοθεσία σταματούν στις πύλες των επιχειρήσεων.

Για την προστασία των εργαζομένων από αυθαίρετες και αναιτιολόγητες απολύσεις.

Τρίτον: Η ενοικίαση εργαζομένων γίνεται πιο ελκυστική καθώς, από προσωρινή που είναι σήμερα και που επιτρέπεται μόνο έως 18 μήνες, τώρα μονιμοποιείται.

Δίνει την δυνατότητα στις επιχειρήσεις που ενοικιάζουν εργαζόμενους για ανανέωση της σύμβασης και μετά τους 18 μήνες υπό την προϋπόθεση ότι σε κάθε ανανέωση θα μεσολαβεί ένα κενό 45 ημερών!!!

Περιορίζει την ενοικίαση μόνο στις εταιρείες προσωρινής απασχόλησης με βάση τον νόμο 2956/2001 και δεν κάνει καμία αναφορά στην ενοικίαση μέσω «θυγατρικών εταιριών», ούτε και στην ενοικίαση μέσω εργολαβιών που αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται σε όλο το Δημόσιο και σε μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα.

 

Τέταρτον, μεγαλώνει πόρτες και παράθυρα για τη μετατροπή της πλήρους και σταθερής εργασίας σε «μερική απασχόληση», κλείνοντας το μάτι στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Α) Το σχέδιο νόμου χαρακτηριστικά αναφέρει: «Ο πλήρως απασχολούμενος σε επιχειρήσεις άνω των 20 ατόμων, έχει δικαίωμα μετά τη συμπλήρωση ενός ημερολογιακού έτους εργασίας να ζητήσει την μετατροπή της σύμβασης εργασίας του από πλήρη σε μερική απασχόληση….»!!!

Β) Δίνει τη δυνατότητα στους εργοδότες να παραβιάζουν τα ωράρια των «μερικά απασχολούμενων», κάτι που δεν επιτρέπεται καθώς από τον προηγούμενο νόμο η παράβαση των συμφωνηθέντων ωραρίων συνιστά απαιτήσεις των εργαζομένων για παράνομο πλουτισμό του εργοδότη ( άρθρο 659 Α.Κ. )!!!!

Γ) Δίνει τη δυνατότητα σε άτυπες «ομάδες εργαζομένων» εκεί που δεν υπάρχουν συμβούλια εργαζομένων ή επιχειρησιακά σωματεία, να μετατρέπουν την πλήρη και σταθερή εργασία σε εκ περιτροπής, αλλά κατά λιγότερο χρόνο απασχόληση!!!

Πέμπτον: Υποκαθιστά τα συμβούλια εργαζομένων, καθώς και τα επιχειρησιακά σωματεία που προβλέπονται από τους νόμους 1767/88 & 1264/82. Τη θέση τους παίρνουν άτυπες «ομάδες εργαζομένων» ή και οι «ατομικές συμφωνίες» για να μεταβάλουν εργασιακά δικαιώματα.

Έκτον: Παραβιάζει το νομικό καθεστώς των υπερωριών αφού αυτές δεν είναι υποχρεωτικές για τους εργαζόμενους και αποζημιώνονται κατά 100% όταν δεν είναι νόμιμες, ενώ για τους «μερικά απασχολούμενους» οι υπερβάσεις των ωραρίων επιτρέπονται, δεν απαιτείται άδεια από την Επιθεώρηση Εργασίας και αποζημιώνεται κατά 10%!!!

Έβδομον: Αλλάζει τον τρόπο χορήγησης της ετήσιας άδειας και επιτρέπει την κατάτμησή της πέραν των δύο περιόδων, κάτι που ρητά απαγορεύεται σήμερα.

Με τον τρόπο αυτό οι ετήσιες άδειες θα κατανέμονται κατά το δοκούν των εργοδοτών, ακόμα και σε ημερήσια βάση, ενώ για την ανάπαυση των εργαζομένων θα μένουν μόνο 2 συνεχόμενες εβδομάδες.

Όγδοον: Το σχέδιο νόμου ρυθμίζει θετικά την επιπλέον εργασία του Σαββάτου, καθώς αυτή θα αποζημιώνεται ως υπερωρία, όμως αυτό δεν θα καταλήξει στους εργαζόμενους και θα έχει την τύχη των υπόλοιπων υπερωριών που δεν πληρώνονται, αφού τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν εφαρμόζονται και η εργατική νομοθεσία συνεχώς παραβιάζεται.

Τέλος: Το σχέδιο νόμου αυτό κρίνεται ως αυστηρώς ακατάλληλο και θα πρέπει άμεσα να αποσυρθεί, και να αντικατασταθεί με νέο που θα αντιμετωπίζει την εργασιακή ζούγκλα. Η αντιμετώπιση της εργασιακής ζούγκλας δεν εντάσσεται στα δημοσιονομικά ελλείμματα, όπως ενδεχομένως άλλα προβλήματα, όμως αναδεικνύει αλήθειες και καταδεικνύει το κύρος του υπουργού και υφυπουργού Εργασίας.

 

* Ο Κώστας Νικολάου είναι μέλος του τμήματος Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΝ, nikolaou@kepea.gr

 

ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ,   Ημερομηνία δημοσίευσης: 12/02/2010,  http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=52369

Το πρόβλημα δεν είναι οι κερδοσκόποι αλλά η Ε.Ε.

 

Του Τάκη Φωτόπουλου

 

 

Ενώ μια πελώρια επικοινωνιακή εκστρατεία έχει ξεκινήσει από την πολιτική ελίτ για να πείσει τα συνήθη θύματα (μισθωτούς, συνταξιούχους κ.λπ.) καθώς και τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα να πληρώσουν για άλλη μία φορά την κρίση, το «ποτάμι της αγανάκτησης» ήδη ξεχύνεται στους δρόμους μπροστά στον εμπαιγμό των ντόπιων ελίτ, οι οποίες προσπαθούν να μεταφέρουν τις επιπτώσεις των μέτρων που επιβάλλει η υπερεθνική ελίτ -μέσω της Ε.Ε.- στα λαϊκά στρώματα.

Είναι πια κοινή πεποίθηση, ότι τα ανακοινωθέντα μέτρα δεν πρόκειται ούτε να συλλάβουν την πελώρια φοροδιαφυγή, ούτε βέβαια να αναγκάσουν τον επαναπατρισμό στη χώρα των 5 δισ. ευρώ που ήδη φυγαδεύθηκαν στο εξωτερικό από τις ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα τον τελευταίο μήνα, για να προστεθούν στα τουλάχιστον 60 δισ. ήδη φυγαδευθέντα! (1) Ομως, εάν τα κεφάλαια αυτά καθώς και η ντόπια μεγάλη περιουσία μπορούσαν να φορολογηθούν με έναν ανάλογο έκτακτο φόρο περιουσίας – πράγμα που δεν επιτρέπουν οι ανοικτές αγορές κεφαλαίου – το περίφημο πρόβλημα του χρέους θα λυνόταν σχεδόν αστραπιαία, χωρίς να επαιτούμε βοήθεια και νέα δάνεια από τις ξένες ελίτ, οι οποίες (με το αζημίωτο, βέβαια!) επιβάλλουν επαχθείς όρους που θα πληρώνουν και οι επόμενες γενιές για πολλά χρόνια. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι ίδιες ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα δημιούργησαν το χρέος και βασικά ωφελήθηκαν από αυτό, όπως δείχνει λ.χ. η πελώρια αύξηση στην ανισοκατανομή εισοδήματος και πλούτου, ιδιαίτερα περίπου τα τελευταία 30 χρόνια. Αλλά ας δούμε συνοπτικά, όσο επιτρέπει ο χώρος της στήλης, την επικοινωνιακή μυθολογία και τα πραγματικά αίτια της σημερινής κρίσης.

Μύθος πρώτος: Τη βασική ευθύνη για την κρίση φέρνουν οι κερδοσκόποι που προκάλεσαν ένα τσουνάμι αρνητικής κερδοσκοπίας σε βάρος των ελληνικών ομολόγων ή (αν δεχτούμε τις συνωμοσιολογίες) του ευρώ, με στόχο την αποκόμιση κέρδους. Στην πραγματικότητα, όμως, το να κατηγορείς τους κερδοσκόπους γιατί κερδοσκοπούν, είναι σαν να κατηγορείς τους στρατιωτικούς γιατί…  σκοτώνουν στον πόλεμο. Προφανώς, αυτή είναι η δουλειά τους στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς: να βρίσκουν τους πιο αδύνατους κρίκους στο σύστημα και εκεί να χτυπούν για να κερδοσκοπούν.

Μύθος δεύτερος: Είναι υπερβολή ότι η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας, όπως δήθεν «απέδειξε» η υπερκάλυψη του δανείου που επιχείρησε η κυβέρνηση στο μέσον της κρίσης – μύθο που υποστήριξε αρχικά η κυβερνητική προπαγάνδα για να την ακολουθήσει κατόπιν σύμπασα η ρεφορμιστική Αριστερά και οι οικονομολόγοι της, αλλά και… τμήμα της αντισυστημικής Αριστεράς! Στην πραγματικότητα, όμως, όπως έδειξα και σε προηγούμενο άρθρο μου, η Ελλάδα πράγματι βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας και ο μόνος λόγος που δεν πρόκειται να φτάσουμε σε αυτήν είναι διότι δεν συμφέρει το διευθυντήριο της Ε.Ε., ούτε πολιτικά αλλά ούτε και οικονομικά, να επιτρέψει παρόμοια εξέλιξη. Αυτό, όμως, είναι ένα «εξωγενές» γεγονός, που δεν αμφισβητεί ότι η Ελλάδα πράγματι είναι ο αδύνατος κρίκος, παρά τις επιχειρούμενες αλχημείες των αριθμών.

Μολονότι ούτε το δημόσιο χρέος ούτε το δημοσιονομικό έλλειμμα, σε σχέση με το ΑΕΠ, είναι από μόνα τους τα υψηλότερα στην ευρωζώνη, καμία άλλη χώρα σ' αυτή δεν παρουσιάζει παρόμοιο συνδυασμό υψηλών μεγεθών (113% και 12,7% αντίστοιχα) (2), ούτε είναι αναγκασμένη μέσα σε μόλις πέντε χρόνια να ξεπληρώσει ή να αναχρηματοδοτήσει τα 150 από τα 300 δισ. ευρώ που φτάσαμε να χρωστάμε σήμερα (κυρίως σε Γερμανούς και Γάλλους τραπεζίτες) και ήδη να δαπανά πάνω από τα μισά συνολικά δημόσια έσοδα στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων! (3) Τέλος, όσον αφορά τα πανηγύρια για την υπερκάλυψη του πρόσφατου δανείου, οποιαδήποτε κυρίαρχη χώρα της ευρωζώνης θα μπορούσε εύκολα να προβεί σε ανάλογο δανεισμό, ιδιαίτερα όταν αναγκάζεται, όπως η Ελλάδα, να δανείζεται με επταπλάσιο κόστος απ' ό,τι οποιαδήποτε τράπεζα της Ε.Ε., ενώ οι δανειστές δεν αντιμετωπίζουν κανένα κίνδυνο να χάσουν τα λεφτά τους, αφού ξέρουν ότι μια χώρα-μέλος της Ε.Ε. δεν πρόκειται βέβαια ποτέ να κάνει… αναγκαστική απαλλοτρίωση του χρέους αλλά, τελικά, θα αναγκαστεί να το ξεπληρώσει πλήρως!

Μύθος τρίτος: Η Ε.Ε. ευθύνεται γιατί δεν διαθέτει μηχανισμό αποτροπής πλεονασμάτων/ελλειμμάτων. Ετσι, δεν έδειξε την απαραίτητη «αλληλεγγύη» έναντι κράτους-μέλους, π.χ. εγκαθιδρύοντας και μια δημοσιονομική ένωση παράλληλα με τη νομισματική. Ακόμη, όπως τονίζουν ρεφορμιστές οικονομολόγοι (4) – παίρνοντας βέβαια δεδομένο ολόκληρο το θεσμικό πλαίσιο και επικρίνοντας όχι την ίδια την ένταξή μας στην Ε.Ε. αλλά απλά την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τη γερμανική ελίτ – χάρη στην πολιτική του «σκληρού ευρώ» (που περιλαμβάνει και τη συμπίεση του εργασιακού κόστους) αυξάνεται η ανταγωνιστικότητα των γερμανικών προϊόντων και επομένως το πλεόνασμα στο γερμανικό ισοζύγιο πληρωμών.

Αντίστροφα, η ταχύτερη αύξηση του εργασιακού κόστους σε χώρες σαν την Ελλάδα οδηγεί σε μείωση της ανταγωνιστικότητάς τους και συνακόλουθη αύξηση του ελλείμματος στο ισοζύγιο, η οποία τελικά καταλήγει σε αύξηση του δημοσίου χρέους, για να χρηματοδοτήσει την «ανάπτυξη» που απολαμβάνουν. Και, πράγματι, είναι αλήθεια ότι η Γερμανία, ξεκινώντας με ένα έλλειμμα στο Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών 1% του ΑΕΠ το 2000, έφθασε να έχει ένα πελώριο πλεόνασμα 5% στο ΑΕΠ σήμερα, ενώ, αντίστροφα, στην ίδια περίοδο δημιουργήθηκαν πελώρια ελλείμματα στον ευρωπαϊκό Νότο (η Ελλάδα τριπλασίασε σε απόλυτους αριθμούς το έλλειμμα αυτό, η Ισπανία το εξαπλασίασε κ.λπ.). (5) Είναι επίσης αλήθεια ότι το εργασιακό κόστος στον ευρωπαϊκό Νότο αυξήθηκε ταχύτερα από ό,τι στον βορρά την ίδια περίοδο.

Εκείνο, όμως, που «ξεχνούν» παρόμοιες αναλύσεις είναι ότι οι μισθοί ήταν και είναι ιστορικά σχεδόν οι μισοί στον Νότο σε σχέση με τον Βορρά (ο κατώτατος μηνιαίος μισθός σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία το 2006 ήταν κάτω από το μισό από αυτόν του ευρωπαϊκού Βορρά(6)) και ότι μια πραγματική σύγκλιση, την οποία υποτίθεται ότι επιδιώκει η Ε.Ε., θα έφερνε ακόμη μεγαλύτερες διαφορές στην ανταγωνιστικότητα, τις οποίες καμία μεταβίβαση πόρων από ένα κεντρικό δημόσιο ταμείο δεν θα κάλυπτε, όπως άλλωστε συμβαίνει με τον Νότο στην Ιταλία σε σχέση με τον Βορρά κ.λπ.!

Και αυτό, διότι, όπως δείχνουν τόσο η θεωρία όσο και η ιστορική εμπειρία, σε μια οικονομική ένωση ανοικτών και απελευθερωμένων αγορών, όπου είναι ενσωματωμένες άνισες οικονομικά «αναπτυγμένες» περιοχές ή χώρες, ωφελούνται κυρίως οι πλούσιες περιοχές/χώρες (που έχουν αναπτύξει ιστορικά υψηλή παραγωγικότητα και τεχνολογία) και, σε ταξικό επίπεδο, τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα (που ελέγχουν την οικονομία της αγοράς). Η παραγωγικότητα της Ελλάδας στη μεταποίηση, για παράδειγμα, ήταν περίπου το 42% της γερμανικής την περίοδο 1980-84. Μετά σχεδόν 20 χρόνια ένταξης, την περίοδο 1995-99, ήταν 38%! (7) Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι καμία από τις καπιταλιστικές χώρες που σήμερα υπερασπίζονται την ελευθερία των αγορών δεν πέτυχε τη δική της «ανάπτυξη» σε παρόμοιο καθεστώς, όπως αυτό που επιβάλλει η Ε.Ε. και η διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς γενικότερα.

Συμπερασματικά, αποτελεί επιτακτική ανάγκη η αντισυστημική Αριστερά στη χώρα μας και στον ευρωπαϊκό Νότο γενικότερα να θέσει άμεσο θέμα εξόδου από την Ε.Ε. «των αγορών και του κεφαλαίου», η οποία παγιώνει, πέρα από την εσωτερική ετερονομία, και μια θεσμική ετερονομία και ανισότητα σε σχέση με τον ευρωπαϊκό Βορρά, καταδικάζοντας τα λαϊκά στρώματα σε μακροπρόθεσμη ανεργία και φτώχεια, στο πλαίσιο μιας διαδικασίας «ανάπτυξης» που τελικά οδηγεί στην «αργεντινοποίηση» του Νότου.

 

1. The Financial Times (9/2/2010)

2. Πηγή: Fitch; Olivetree securities (Independent, 6/2/10)

3. Β. Γεώργας, «Ε» (30/1/2010)

4. βλ. Ρ. Arestis & Τ. Pelagidis, The Guardian (1/2/2010), Κ. Βεργόπουλος, «Ε» (29/1/2010) κ.α.

5. Wold Bank, Wold Development Indicators 2002 & 2008, Table 4.15

6. Κ. Μοσχονάς, «Ε» (14/7/2006).

7. World Development Indicators 2002, Table 2.5

 

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε και στην Ελευθεροτυπία, 13-02-2010,   http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Μετανάστες*

 

Του Porta aurea

 

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ: Υπάρχουν διάφορες πλευρές του ζητήματος «μετανάστες», σε ορισμένες από τις οποίες προσπαθώ να αναφερθώ.

Το ζήτημα μετανάστες και εγκληματικότητα.

Δεν είναι σωστό να φορτώνονται οι μετανάστες όλη την αύξηση της εγκληματικότητας, αλλά είναι γεγονός ότι δίχως αυτούς η αύξησή της θα ήταν μικρότερη. Αυτό όμως δεν λέει κάτι για τους μετανάστες ως σύνολο ούτε για την απόδοση εγκληματικών τάσεων ειδικά σε συγκεκριμένες εθνότητες.

Ασφαλώς το ότι και οι Έλληνες μετανάστες στις αρχές του 20ού αι. εγκληματούσαν δε συνεπάγεται ότι δεν υπάρχει πρόβλημα επειδή ορισμένοι μετανάστες στην Ελλάδα εγκληματούν σήμερα. Είναι ορθό όμως να τονίζεται ότι και οι Έλληνες εγκληματούσαν, επειδή πάμπολλες φορές τονίζεται ότι οι μετανάστες εγκληματούν επειδή είναι ξένοι ή, απλώς, επειδή είναι μετανάστες. Παραλλαγή της θεωρίας του εγκληματία ξένου μετανάστη, βασισμένη σε αριστερά στερεότυπα, είναι και η θεωρία του εγκληματία μετανάστη. Ότι, δηλαδή, ο μετανάστης εύκολα ρέπει στο έγκλημα όχι επειδή είναι αλλοεθνής, αλλά επειδή βρίσκεται μόνος σε μια άγνωστη χώρα, δίχως γνώση της γλώσσας, παράνομος, χωρίς σταθερή εργασία, χωρίς χρήματα. Αλλά τέτοια κατηγορία είναι υποκατηγορία των μεταναστών. Όποιος μετανάστης είναι οικογενειάρχης, δεν έχει πολιτικά δικαιώματα, έχει φέρει την οικογένειά του επειδή δεν υπάρχει ελπίδα στη χώρα του (ή είναι η μόνη πηγή εισοδήματος για την οικογένειά του στη χώρα του), και – επειδή δεν έχει κανένα δικαίωμα – διατρέχει τον κίνδυνο να απελαθεί αυτομάτως ή να φυλακιστεί και, έτσι, η οικογένειά του να πεινάσει και στην Ελλάδα, δύσκολα ρισκάρει να προχωρήσει σε εγκληματικές πράξεις. Όποιος είναι εγκληματίας ήδη στη χώρα του, ασφαλώς δεν έχει τέτοιους ενδοιασμούς. Εάν δεν γίνεται ο διαχωρισμός, θεωρητικά και πρακτικά, μεταξύ των κατηγοριών αυτών (οι οποίες ποσοτικά διαφέρουν κατά πολύ αναμεταξύ τους), τότε η άποψη ότι ο μετανάστης οδηγείται ευκολότερα στην εγκληματικότητα επειδή είναι μετανάστης είναι γενικολογία. Άλλωστε η εγκληματικότητα δεν είναι αλβανική, γεωργιανή, ρουμανική κ.ο.κ., αλλά υπάρχει ελληνοαλβανική, ελληνογεωργιανή, ελληνορουμανική εγκληματικότητα και μαφία, χωρίς να μπορεί κανείς να πει ότι οι μετανάστες είναι απλώς τα όργανα δίχως τα οποία δε θα διαπράττονταν τα εγκλήματα ή ότι οι Έλληνες απλώς είναι οι "εγκέφαλοι".

Η άρνηση της δαιμονοποίησης και θυματοποίησης των μεταναστών δε συνεπάγεται οπωσδήποτε ούτε τη λογική των ανοιχτών συνόρων ούτε την εξιδανίκευση του φαινομένου της μετανάστευσης και την άποψη ότι αυτή είναι η λύση στα προβλήματα των χωρών προέλευσης των μεταναστών ούτε την εναντίωση στην καλύτερη αστυνόμευση και την αυστηρότερη φύλαξη των συνόρων μας. Το αντίθετο του να κατηγορούνται οι μετανάστες δεν είναι το να ωραιοποιείται η ιδέα της μετανάστευσης. Τέτοια λογική τύπου διαμάχης μεταξύ κοσμοπολίτικης αριστεράς/ακροαριστεράς, από τη μια, και ακροδεξιάς, από την άλλη, είναι μανιχαϊστική και οπωσδήποτε δεν είναι το μόνο δυνατό δίπολο εναλλακτικών λύσεων.

Ασφαλώς είναι λάθος να εξιδανικεύεται η μετανάστευση. Κανείς δεν έγινε μετανάστης για λόγους πολυπολιτισμικούς ή τουριστικούς. Αλλά κατηγορώντας τους μετανάστες παραγνωρίζεται η αιτία της μετανάστευσης: η απαίτηση των εργοδοτών για χαμηλόμισθο εργατικό δυναμικό. Αυτή είναι και η αιτία για την οποία οι εργοδότες είτε μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους στον τρίτο κόσμο είτε επιδιώκουν την είσοδο χαμηλόμισθων εργαζομένων από τον τρίτο κόσμο στη Δύση. Γι' αυτό κατηγορώντας τους μετανάστες (ή πυροβολώντας τους ή απελαύνοντάς τους αδιακρίτως ή στιγματίζοντάς τους ως εγκληματίες κ.ο.κ.) δεν εξαλείφεται η μετανάστευση.  

Το ζήτημα αριθμός των μεταναστών που μπορεί να αντέξει η Ελλάδα.

Καταρχήν δεν είναι δυνατόν να ευσταθεί η άποψη ότι πρέπει ελεύθερα να διακινούνται οι άνθρωποι. Εάν έρχονταν 7 εκατομμύρια μετανάστες στην Ελλάδα ή 60 εκατομμύρια στη Γερμανία, είναι ανόητος όποιος δεν αντιλαμβάνεται την τρομερή αναταραχή που θα δημιουργούνταν. Τέτοια φιλομεταναστευτική αντίληψη ξεκινά από αντικρατικά και ανθρωπιστικά συναισθήματα, ωστόσο θα συντελούσε τελικά στη διάλυση των εθνών-κρατών, δηλαδή των μόνων που μπορούν να αντισταθούν στον ιμπεριαλισμό της παγκοσμοποίησης και της πολτοποίησης, εξυπηρετεί δηλαδή ακριβώς και αποκλειστικά τα συμφέροντα άλλων κι όχι των μεταναστών. Γιατί μια ομοιογενής κοινωνία αντιστέκεται πολύ καλλίτερα στη μαζοποίηση από ό,τι μια πρόσφατα διαμορφωμένη κοινωνία 140 εκατομμυρίων λ.χ. 80 εκ. Γερμανών και 60 εκ. μεταναστών. Και μια νεόδμητη κοινωνία «μειώνει» τον πήχη του αποδεκτού επιπέδου. Άρα είναι σωστό να υπάρχει όριο. Κατά δεύτερον πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι δεν παραμένουν σε μια χώρα όλοι οι μετανάστες που υπάρχουν σε μια δεδομένη στιγμή. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με το περιοδικό «Ενημέρωση» (Μάρτιος 2004) του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, το 45% των μεταναστών μένουν στη χώρα για διάστημα από ένα έως τέσσερα χρόνια μόνο. Κατά τρίτο, ο αριθμός των μεταναστών είναι συνάρτηση της ικανότητας για ενσωμάτωση. Κι αυτή έχει σχέση τόσο με την δυνατότητα απασχόλησης των μεταναστών όσο και με την πολιτισμική εγγύτητά τους με τους Έλληνες. Για το θέμα της απασχόλησης μιλάμε παρακάτω. Για το θέμα της πολιτισμικής εγγύτητας, συμφέρει να υπάρχουν στην Ελλάδα άτομα από χώρες που πληρούν τα εξής κριτήρια: δεν συνορεύουν με την Ελλάδα και είναι πολιτισμικά ή θρησκευτικά συγγενείς με αυτήν. Πάντως: η Ελλάδα δεν πρέπει, με κάθε νόμιμο μέσο εκτός από τα ακραία, ούτε λόγω ανθρωπισμού ούτε λόγω διεθνισμού, να επιτρέπει την παράνομη είσοδο συνεχώς νέων μεταναστών. Δεν συμφέρει ούτε αυτήν ούτε αυτούς.

            Το ζήτημα αφομοίωση ή ένταξη.

Ο όρος «ένταξη» ταιριάζει πιο πολύ στο μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, ενώ ο όρος «αφομοίωση» πιο πολύ στην απορρόφηση, σε μεγάλο ή μικρό βαθμό, των νεοεισερχόμενων στην κοινωνία. Πολυπολιτισμικές κοινωνίες γίνεται να είναι δίχως πρόβλημα μόνο όσες ήταν πρώην αυτοκρατορίες. Επίσης οι πολυφυλετικές ΗΠΑ-Αυστραλία κ.λπ. είναι χώρες στις οποίες καμμιά εθνική ομάδα η οποία κατοικεί τώρα εκεί δεν έχει ανάμνηση κυριότητας των εδαφών αυτών: όλες οι εθνικές ομάδες είναι νεοφερμένες και δεν έχουν μέσα τους την αντίληψη πως τα εδάφη αυτά ανήκουν μόνο σε αυτούς. Επιπλέον παρ' όλο που υπάρχουν ένα σωρό πολιτισμικές και εθνικές ομάδες στα αγγλοσαξωνικά αυτά κράτη, βλέπουμε πως υπάρχει ουσιαστικά ένας κυρίαρχος πολιτισμός: ο αγγλοσαξωνικός και, συνεπώς, παρ' όλο που καμμιάς εθνικής ομάδας δεν εμποδίζεται η έκφραση του πολιτισμού της, κυρίαρχη είναι η αγγλική κουλτούρα. Παρ' όλο λοιπόν που δεν πρέπει να εμποδίζεται η έκφραση των πολιτισμών των μεταναστών, η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για τέτοιες πρακτικές. Ας μη ξεχνάμε ότι πολύ συχνά ο πολυπολιτισμός συνεπάγεται πρακτικά και λόγω της ίδιας της πίστης του στην «ετερότητα» την γκετοποίηση, με ό,τι αυτή σημαίνει για την ενότητα της κοινωνίας. Έτσι, η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να επιδιώκει την πολιτισμική αφομοίωση εκείνων των μεταναστών που σκοπεύουν να μείνουν για μια ζωή εδώ. Με αυτή την οπτική είναι λανθασμένο να γίνεται λόγος για «διαπολιτισμική εκπαίδευση», δηλαδή για προσπάθεια μη αφομοίωσης των ξένων στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για να έχει γκέτο κι εθνικιστές Άραβες, Βαλκάνιους κ.ά. Εδώ ίσως κάποιοι αναφερθούν στους Έλληνες της Γερμανίας και των ΗΠΑ αναρωτώμενοι αν θα ήθελα επίσης την αφομοίωσή τους από τους Γερμανούς/Αμερικανούς μέσω του σχολείου. Εδώ κάνουν λάθος. Οι Έλληνες της Γερμανίας πήγαν στη Γερμανία έπειτα από επίσημη αίτηση της τελευταίας, σύμφωνα με τις ανάγκες της, ως εργατικό δυναμικό. Δεν μπούκαραν στα σύνορα. Παρομοίως οι πρόγονοι των σημερινών Ελληνοαμερικανών δεν μπήκαν στις ΗΠΑ με το «έτσι θέλω», αλλά επιλέχθηκαν – και ναι, οι Ελληνοαμερικάνοι εξαμερικανίστηκαν στο melting pot. Οι αναλογίες είναι διαφορετικές λοιπόν κι όσοι το ξεχνούν δείχνουν την περιφρόνησή τους στην ιστορική πραγματικότητα.

Προς το παρόν οι μετανάστες χρησιμοποιούνται ως δούλοι και η χρήση τους αυτή έχει αποτελέσματα, τα οποία είναι προφανές ποιον συμφέρουν. Το πρώτο αποτέλεσμα είναι η πτώση των μισθών των Ελλήνων, αφού οι τελευταίοι πρέπει να ανταγωνιστούν μισθωτούς που δέχονται να δουλέψουν με πολύ μικρότερες αμοιβές. Η μη παροχή ίσων εργασιακών δικαιωμάτων στους ξένους συνεπάγεται αυτήν την ανισότητα στους μισθούς/ημερομίσθια. Η ανισότητα αυτή συμφέρει αποκλειστικά τους εργοδότες, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να την διαιωνίζουν, ώστε να έχουν μικρότερο εργατικό κόστος αλλά και να μειώνουν τους μισθούς/ημερομίσθια των Ελλήνων. Οι Έλληνες από την άλλη, (αυτο)αποπροσανατολίζονται και ενώ δεν βλέπουν ότι το ουσιαστικό πρόβλημα είναι οι νεοφιλελεύθερες πρακτικές, τις οποίες θεωρούν αναπόφευκτες ή αναγκαίες, νομίζουν ότι φταίνε οι ξένοι μετανάστες για την ανεργία. Ο διχασμός αυτός εξυπηρετεί όχι μόνο οικονομικά αλλά και ιδεολογικά τους εργοδότες, αφού η διαμάχη μετατίθεται από τους εργαζόμενους και τους εργοδότες στους Έλληνες εργαζόμενους και ξένους εργαζόμενους, με αποτέλεσμα να μη διαμαρτύρεται κανείς για τις πρακτικές των εργοδοτών. Πράγματι, με μια πρώτη ματιά η ανεργία των Ελλήνων οφείλεται ώς ένα βαθμό στους μετανάστες εργάτες οι οποίοι παίρνουν τις δουλειές. Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να οδηγήσει απαραίτητα στο συμπέρασμα ότι πρέπει να εκδιωχθούν οι μετανάστες. Γιατί πρέπει να καταλάβουμε ότι εάν οι ξένοι εργάτες είχαν τα ίδια εργασιακά δικαιώματα (αμοιβές, ασφάλιση), τότε de facto δε θα υπήρχε λόγος να προτιμηθούν αυτοί κι όχι οι Έλληνες για την ίδια εργασία. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι οι μετανάστες και η εδώ παρουσία τους αλλά η άνιση μεταχείρισή τους. Αλλά ακριβώς αυτοί που είναι υπαίτιοι για την άνιση μεταχείριση και οι οποίοι επωφελούνται από την άνιση μεταχείρισή τους, είναι οι ίδιοι που (έχουν τα μέσα αλλά) δεν θα επιτρέψουν ποτέ τον τερματισμό της, με σκοπό να φορτώνονται σε άλλους (στους μετανάστες) τα δικά τους τεχνάσματα.

Οι μετανάστες χάρη στην δική τους κακοπληρωμένη, σκληρή και ανασφάλιστη εργασία έκαναν πολύ ευκολότερη την ένταξη στην ΟΝΕ χάρη σε αυτούς οφείλεται η άνθιση ή και η επιβίωση τομέων της οικονομίας (γεωργία, κτηνοτροφία, βιοτεχνία) αλλά και η κάλυψη σε μεγάλο βαθμό των αναγκών για κοινωνικές υπηρεσίες τις οποίες δεν παρέχει το κράτος (οικιακή φροντίδα, φύλαξη γερόντων-ασθενών κ.λπ.). Το πώς γίνονταν πριν το 1991 οι εργασίες αυτές κι από ποιους, όπως αναρωτιούνται ρητορικά οι ακροδεξιοί, είναι προφανές για όποιον θυμάται: κανείς Έλληνας νέος δεν γινόταν βοσκός ούτε μάζευε πορτοκάλια για ένα πιάτο φαΐ, σε μια χώρα γεμάτη πτυχιούχους.

Εδώ υπάρχει το αντεπιχείρημα ότι οι Έλληνες μετανάστευσαν σε χώρες οι οποίες χρειάζονταν εργατικό δυναμικό (ΗΠΑ, Γερμανία) και αναπτύσσονταν γοργά, ενώ αντίθετα η Ελλάδα έχει ανεργία και χρέος. Όμως δεν προσφέρει η κάθε χώρα τις ίδιες δουλειές και δυνατότητες εργασίας. Μια βιομηχανική χώρα ζητά εργάτες. Μια χώρα με διογκωμένες τις υπηρεσίες, "γεμάτη" πτυχιούχους και στην οποία τα χωράφια μένουν ακαλλιέργητα, ζητά νταντάδες γέρων, καθαρίστριες και "δούλους" στα χωράφια της υπαίθρου. Και τέτοιες θέσεις υπήρχαν στην Ελλάδα. Το αν υπάρχουν "κενές θέσεις" σε ένα τομέα δεν εξαρτάται από αν η χώρα είναι βιομηχανική δύναμη. Αν στην Ελλάδα χρειάζονταν βιομηχανικοί εργάτες και οι Έλληνες δεν επαρκούσαν, οι μετανάστες θα δούλευαν στις βιομηχανίες.  

Η δήθεν φιλοεργατική ακροδεξιά ένσταση λοιπόν ότι οι μετανάστες φταίνε μεταθέτει την υπευθυνότητα αλλού. Γιατί οι Έλληνες εργάτες και τα συνδικάτα, εάν είχαν μυαλό, θα έπρεπε να ζητούν εδώ και τώρα την άμεση και έμπρακτη (μη έμπρακτη θα σήμαινε συνέχιση της εισροής ξένων, συνέχιση της μείωσης των μισθών και του εκβιασμού των εργοδοτών) εργασιακή εξίσωση των μεταναστών ώστε να πάψει ο άνισος ανταγωνισμός με αυτούς και η αισχροκέρδεια των εργοδοτών που έτσι μειώνουν τους μισθούς. Επίσης παράλληλα θα έπρεπε οι Έλληνες εργάτες/τα ελληνικά συνδικάτα να ζητούν την άμεση νομιμοποίηση όλων (κι όχι μέρους τους) όσων τώρα εργάζονται και τώρα μένουν μόνιμα στη χώρα μας, ώστε να μην απολύονται οι νομιμοποιημένοι και εξισωμένοι μετανάστες εργάτες χάριν των παρανόμων κι έτσι διαιωνίζεται η εκμετάλλευση των μεταναστών και η μείωση των μισθών γιατί διαφορετικά αυτό συμβαίνει: μετά λ.χ. τη νομιμοποίηση, παλαιότερα, η οποία αφορούσε μόνο τμήμα των μεταναστών και δεν συνεπαγόταν εργασιακή εξίσωση, προκλήθηκε μεγάλο κύμα απολύσεων των μεταναστών που νομιμοποιήθηκαν, καθώς οι εργοδότες προτιμούσαν να απασχολούν μη νόμιμους – ανασφάλιστους, υπάκουους και φθηνότερους – αλλοδαπούς εργάτες. Η νομιμοποίηση όλων των μεταναστών θα είχε τα εξής αποτελέσματα: πρώτον, οι μετανάστες δεν θα υφίσταντο εκμετάλλευση. Δεύτερον, οι Έλληνες εργαζομένων θα ανταγωνίζονταν ισότιμα τους ξένους. Οι μισθοί των Ελλήνων εργαζομένων δεν θα συμπαρασύρονταν προς τα κάτω, αφού θα ίσχυε το ίδιο μισθολόγιο. Οι ακροδεξιοί θα έχαναν τη δικαιολογία-αποπροσανατολιστικό επιχείρημα ότι φταιν οι ξένοι για την ανεργία. Οι εργοδότες δεν θα μπορούσαν να προκαλούν ενδοεργατική ρήξη μεταξύ ξένων και Ελλήνων. Ο ρατσισμός θα περιοριζόταν, αφού το κυριότερο έρεισμά του, η χρησιμοποίηση ξένων εις βάρος των Ελλήνων, θα έπαυε να υφίσταται και μάλιστα ο αριθμός των ξένων θα σταθεροποιούνταν, αφού δε θα υπήρχε ανάγκη για εισαγωγή νέου φθηνότερου εργατικού δυναμικού.

Ασφαλώς δεν συμφέρει τους εργοδότες (οι οποίοι χρηματοδοτούν τα κόμματα εξουσίας επηρεάζοντας έτσι τις αποφάσεις τους) κάτι τέτοιο. Δεν είναι λοιπόν αυτοί που θα το επιδιώξουν, αφού χάρη στον διαχωρισμό ξένων-Ελλήνων εργαζομένων και στον διαχωρισμό νομιμοποιημένων-παρανόμων ξένων έχουν τεράστια κέρδη. Ίσα-ίσα τους συμφέρει να μην νομιμοποιηθούν/εξισωθούν οι μετανάστες ή αν νομιμοποιηθούν/εξισωθούν, αυτό να γίνει για τμήμα τους κι όχι για όλους ή, αν η νομιμοποίηση/εξίσωση γίνει για όλους, να μην εφαρμόζεται στην πράξη (να μην υπάρχουν/διεξάγονται π.χ. έλεγχοι εργασίας). Τέτοια αιτήματα μπορούν να τα εκφέρουν μόνο οι Έλληνες εργαζόμενοι, αρκεί να δουν ότι αυτό συμφέρει και τους ίδιους και τους μετανάστες κι αρκεί να μην αποκοιμίζονται από τα ΜΜΕ.

Βέβαια, υπάρχει η άποψη ότι ακόμη κι αν εξισωθούν οι μισθοί/δοθούν ίδια δικαιώματα στους αλλοδαπούς εργαζόμενους, λόγω της μετανάστευσης προκαλείται υπερπροσφορά εργατικού δυναμικού, άρα αναγκαστικά θα πέφτουν οι μισθοί και, συνεπώς, οι μετανάστες προκαλούν σε κάθε περίπτωση τη μείωση των μισθών των Ελλήνων. Αυτό είναι λογικό και αποδεκτό επιχείρημα μόνο εφόσον αποδέχεται κανείς ότι οι εργοδότες έχουν το δικαίωμα να υπερπλουτίζουν και να ρίχνουν τους μισθούς ταυτόχρονα. Μόνο όσοι έχουν τη νεοφιλελεύθερη λογική, το αποδέχονται και το χρησιμοποιούν ως επιχείρημα κατά των μεταναστών. Αλλά, αν δεν υιοθετηθεί η νεοφιλελεύθερη λογική, δεν είναι αναγκαίο να γίνει αποδεκτό ούτε το δικαίωμα των αφεντικών να υπερπλουτίζουν έχοντας ως δικαιολογία την "υπερπροσφορά εργατών" ούτε να αισχροκερδούν έχοντας ως δικαιολογία την κακή νομοθεσία σχετικά με μισθούς/δικαιώματα των μεταναστών.  

Πρέπει εν τέλει οι μετανάστες να αποκτήσουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα;

Το ερώτημα, αν αφορά το σύνολό τους, πρέπει να απαντηθεί αρνητικά. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε πολύ μικρή χώρα για κάτι τέτοιο, γιατί μπορεί αύριο μεθαύριο σε έναν πόλεμο να χρειαστούμε την ανάγκη των μεταναστών, οι οποίοι φυσικά θα αδιαφορήσουν εάν δεν αισθάνονται δεμένοι με την Ελλάδα. Και το δέσιμο αυτό γίνεται όχι μόνο εάν τους φερόμαστε καλά (εργασιακή εξίσωση/νομιμοποίηση) αλλά και αν έχουν αντικειμενικούς, πολιτισμικούς λόγους για να υπερασπιστούν την Ελλάδα ή αν αισθάνονται σχεδόν Έλληνες κι οι ίδιοι. Μόνον εφόσον υπάρχει δυνατότητα πολιτισμικής εγγύτητας και ταύτισης με εμάς, είναι συμφέρον για εμάς να δοθεί η ιθαγένεια. Εάν είναι ανώδυνο και ίσως συμφέρον για την Ελλάδα να δίνει, στο απώτερο ή απώτατο μέλλον, πλήρη πολιτικά δικαιώματα, θα πρέπει να τα δίνει σε άτομα που ταξινομούνται με βάση τα ακόλουθα κριτήρια για τα οποία ισχύει η φθίνουσα σειρά (δηλαδή το πρώτο είναι το ισχυρότερο, το δεύτερο λιγότερο ισχυρότερο κ.ο.κ.): 1) Οι καλύτεροι (στον τομέα τους, καθώς και οι ταλαντούχοι γενικώς) ανεξαρτήτως καταγωγής ή θρησκείας. 2) Οι ελληνικής καταγωγής και οι κάτοικοι ανατολικοευρωπαϊκών ορθόδοξων χωρών που δε συνορεύουν με την Ελλάδα. 3) Οι κάτοικοι των συνορευόντων με το κράτος μας βαλκανικών χωρών, εφόσον έχουν εξελληνιστεί γλωσσικά/παντρευτεί Έλληνες, με την ίδια προτεραιότητα και οι μη μουσουλμάνοι Αφρικανοί. 4) Οι μουσουλμανικής αλλά μη Αραβικής καταγωγής που δεν είναι από χώρες της ευρύτερης (Μ. Ανατολή, Καύκασος, Βαλκάνια) γειτονιάς μας, και που έχουν εξελληνιστεί γλωσσικά (δηλ. από την παιδική ηλικία έμαθαν και τα ελληνικά), κατά προτεραιότητα μεταξύ αυτών όσοι παντρεύτηκαν Έλληνες πολίτες. 5) Οι μουσουλμανικής καταγωγής Άραβες που έχουν εξελληνιστεί γλωσσικά, με την ίδια προτεραιότητα. Είναι προφανές ότι, επειδή η απόδοση πολιτικών δικαιωμάτων θα γίνει σε λίγους, κυρίως οι δύο πρώτες κατηγορίες πρέπει να ευνοηθούν, εάν επιθυμούμε τη διατήρηση της συνειδησιακής ενότητας του πληθυσμού εντός της χώρας. (7/1/2007). Πρέπει να γίνει σαφές πως η προτεινόμενη λύση της νομιμοποίησης/εργασιακής εξίσωσης (παράλληλα με άλλα κοινωνικά δικαιώματα) πρέπει να εφαρμοστεί πλήρως. Αν απλώς γίνει αποδεκτή στα χαρτιά, τότε θα ζημιωθούν και οι νομιμοποιημένοι ξένοι και οι Έλληνες. Αν μείνει στα χαρτιά, τότε είναι πολύ καλύτερο να διατηρηθεί η τωρινή κατάσταση.

 

Προφανώς, λόγω των ραγδαίων εξελίξεων στο ζήτημα αυτό (νέος νόμος για ιθαγένεια) χρειάζεται επιπλέον ανάλυση. Η οποία, εκ μέρους μου, έχει ως εξής, σε 17 σημεία:

1) Δεν έχει νόημα να συγκρίνουμε την Ελλάδα με τα άλλα Δ/Ευρωπαϊκά κράτη προκειμένου να επιλέξουμε παρόμοιο με αυτά κώδικα Ιθαγένειας. Τα κράτη αυτά διαφέρουν με την Ελλάδα στα εξής, και οι διαφορές τους είναι τόσο σημαντικές ώστε να πρέπει να βρούμε αλλά κράτη ως παράδειγμα:

α) τα περισσότερα από αυτά είναι αποικιοκρατικά κράτη, δηλ. έχουν ιστορική ευθύνη για την καταστροφή στο παρελθόν, του τρίτου κόσμου.

β) επίσης έχουν ευθύνη για την τωρινή καταστροφή του, ως μεγάλες οικονομικές δυνάμεις, τα περισσότερα.

γ) τα κράτη αυτά δεν απειλούνται από κανέναν όσον αφόρα την εθνική κυριαρχία τους.

Άρα θα πρέπει να ψάξουμε για δυτικά Ευρωπαϊκά κράτη που είτε υφίστανται απειλή της κυριαρχίας τους, είτε δεν είναι αποικιοκρατικά και δεν ευθύνονται, τώρα ή στο παρελθόν, για την σημερινή μετανάστευση και διάλυση των χώρων του Γ' κόσμου, είτε και τα δύο – και η Ελλάδα είναι ακριβώς μια από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που πληροί αυτά τα 2 κριτήρια.

 

2) Υπάρχει η άποψη ότι Ελλάδα είναι κι αυτή "μικρομεσαία" δύναμη με τάσεις οικονομικού επεκτατισμού και "ανερχόμενη" οικονομία, είναι λογικό να αντιμετωπίζει και αυτό το θέμα (της μετανάστευσης). Μικρομεσαία η Ελλάδα; Τη στιγμή που περνάμε την χειρότερη κρίση της μεταπολίτευσης (εν έτει 2010); Είναι ανεξήγητο με ποια κριτήρια αποδεικνύεται ότι είμαστε σε φάση επέκτασης, και μάλιστα εις βάρος των χωρών προέλευσης των (λαθρο)μεταναστών, ή είμαστε ανερχόμενη οικονομία. Υπεύθυνοι για την έλευση των μεταναστών δεν είναι οι Έλληνες, αλλά οι χώρες που προκαλούν πολέμους. Αντίθετα, η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία "τιμωρείται" με τη μετατροπή της σε αποθήκη ανεπιθύμητων για τις παραπάνω χώρες μεταναστών.

Ασφαλώς οι προσκλήσεις που διάφοροι εθνικόφρονες στις αρχές του 1990 απηύθυναν στους Αλβανούς να εισέλθουν στην Ελλάδα ήταν απαράδεκτες, ωστόσο δεν εξέφραζαν την πολιτική βούληση της Ελλάδας. Τέτοιου είδους πολιτική κρατική βούληση εξέφραζε λ.χ. η επιθυμία της Δ. Γερμανίας μετά τον Β' Π.Π. για είσοδο μεταναστών -και Ελλήνων- ως εργατικό δυναμικό, και οι διακρατικές συμφωνίες της και με την Ελλάδα.

 

3) Το ζήτημα της ένταξης δεν είναι ζήτημα ανθρωπισμού, καλών προθέσεων, χριστιανισμού κοκ. Δεν υφίσταται κανένας προβληματισμός για το όριο εκείνο μεταναστών που μπορεί να αφομοιώσει/εντάξει η Ελλάδα. Δηλαδή υπάρχει (έστω ασυνείδητα) η άποψη ότι όσοι λαθρομετανάστες και να έρθουν, θα αφομοιώνονται εάν υπάρχει η καλή θέληση και όλα τα σχετικά νομοθετικά μέτρα. Δηλαδή, ότι το ελληνικό κράτος μπορεί -θεωρητικά- να συμπεριλάβει τους πάντες (ή έστω πολύ περισσότερους και άσχετους) δίχως να πάψει να υφίσταται ως κράτος, δηλαδή χωρίς να γίνει ξέφραγο αμπέλι. Είναι όμως προφανές ότι όσο περισσότεροι έρχονται, τόσο λιγότερο ενδιαφέρονται να ενταχθούν, δηλαδή να γίνουν όπως όλοι οι άλλοι Έλληνες. Σε ένα γκέτο Σομαλών η γνώση της ελληνικής γλώσσας (δεν χρειάζεται να γίνει λόγος για ιστορία, συνείδηση εντοπιότητας κοκ, αφού αυτά ήδη στους Έλληνες σπανίζουν) είναι άχρηστη. Θα μπορούσε κανείς να μιλά σπαστά ελληνικά, να μην έχει καμμία γνώση ελληνικής ιστορίας/εχθρών/φίλων/συμφερόντων και να ψηφίζει, να ζει στο γκέτο του κοκ. Αντίθετα, αν οι ποσότητες είναι λίγες, τότε εκ των πραγμάτων αναγκάζεται ο νομιμοποιημένος (λαθρο)μετανάστης να υιοθετήσει αντιλήψεις και τρόπο ζωής παρόμοιο με τον ελληνικό.

 

4) Αν είναι να σκεφτούμε πάνω στο 2ο μέρος του δίπολου κοσμοπολίτες-ακροδεξιοί, τότε πρέπει να δούμε ότι και στις δύο παρακάτω περιπτώσεις η άνοδος της Ακροδεξιάς πρέπει να είναι αναμενόμενη. Είχε γίνει σε ορισμένα ιστολόγια σταχυολόγηση "αντιρατσιστικών" απόψεων στο opengov, οι φορείς των οποίων λίγο-πολύ ελπίζουν ότι χάρη στην είσοδο 800 χλδ. ψηφοφόρων τα ακροδεξιά κόμματα θα πάψουν να μπαίνουν στη βουλή. Βέβαια, αν μέγιστος στόχος είναι η μη είσοδος της Ακροδεξιάς στο Κοινοβούλιο, τότε ας έρθουν 20 εκατομμύρια μετανάστες, ώστε να αποκλειστεί δια παντός το ενδεχόμενο αυτό! Αποσιωπάται ότι ταυτόχρονα θα αυξηθούν τα ποσοστά των ακροδεξιών κομμάτων, λόγω της προφανούς δυσπιστίας προς τους ισλαμιστές μετανάστες και της διόγκωσης περιστατικών αντεστραμμένου μεταναστευτικού ρατσισμού (γκέτο κ.λπ.). Στο βαθμό που οι ελληνοποιημένοι μετανάστες δεν θα ενδιαφέρονται να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία ακόμη κι αν επιδιώκουν τη μόνιμη διαμονή σε αυτήν, διότι θα βρίσκονται εν Ελλάδι ή εν Αθήναις σε τέτοια πληθυσμιακά μεγέθη ώστε να είναι δυνατή η (νόμιμη) διαβίωση δίχως κάποιον ουσιαστικό εξελληνισμό, αναπόφευκτα θα καταντήσουν κράτος/κράτη εν ελληνικώ κράτει. Ορισμένοι από αυτούς αναπόφευκτα θα επιχειρήσουν να διατηρήσουν αλλά και να επιβάλουν τα πολιτισμικά/θρησκευτικά πρότυπα των χωρών προέλευσής τους όχι βέβαια, προς το παρόν, σε όλη τη χώρα αλλά στις γειτονιές όπου θα συγκεντρώνονται και θα ομαδοποιούνται ανά χρώμα δέρματος ή ανά θρησκεία. Έτσι, από τη μια θα υπάρξει εκλογική άνοδος της ακροδεξιάς ή στροφή μεγάλων κομμάτων προς την ακροδεξιά, ενώ από την άλλη οι ελληνοποιηθέντες θα είναι (όχι για πάντα) ένας υπάκουος εκλογικός στρατός και η αντιρατσιστική Αριστερά που νομίζει ότι θα ισχυροποιηθεί το συνειδητοποιημένο προλεταριάτο θα απομείνει με το στόμα ανοιχτό άδικα περιμένοντας ψήφους, γιατί ο καιρός που είχε απήχηση στους Άραβες η αριστερά/ο "σοσιαλισμός" έχει παρέλθει. Το πιο τραγικό ή κωμικό βέβαια θα συμβεί όταν στα Εξάρχεια θα εμφανιστούν Ισλαμιστές, πράγμα το οποίο αξίζει να συμβεί γρήγορα για να έχουμε ακόμη ένα σουρεαλιστικό συμβάν στην νεοελληνική ιστορία. Δυστυχώς κι όταν συμβεί αυτό ή άλλα παρόμοια ευτράπελα, π.χ. με Ισλαμιστές να συμβουλεύουν τους μη συντηρητικούς Έλληνες να μην πίνουν μπύρες ή τις ελληνίδες γυναίκες να μην κυκλοφορούν ασυνόδευτες τα βράδια, οι αντιεθνικιστές πάλι θα βρουν έναν τρόπο και μια δικαιολογία να στρουθοκαμηλίσουν. Οπότε τίθεται το ζήτημα: άραγε η Ακροδεξιά θα ισχυροποιηθεί περισσότερο ή λιγότερο μεταξύ των σημερινών Ελλήνων, με τέτοιου είδους ανεξέλεγκτες ελληνοποιήσεις;

Σε σύγκριση με σήμερα, όπου υπάρχει ένας ρατσισμός εθνοτικός (Αλβανοί-Έλληνες), χάρη στον αντιρατσισμό θα υπάρξει ένας ρατσισμός δέρματος (Έλληνες+άλλοι Ανατολικοευρωπαίοι ή παλαιοί μετανάστες, εναντίον μαύρων ή ασιατών ή μουσουλμάνων). Θα υπάρξει, δηλαδή, μετάλλαξη του υφιστάμενου τύπου ρατσισμού σε αμερικανικό/δυτικοευρωπαϊκό. Η Ελλάδα δεν μπορεί να συγκριθεί με τις άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Ούτε έχει προκαλέσει την κρίση/εξαθλίωση των τριτοκοσμικών χωρών στο παρελθόν και πρόσφατα, και η εθνική κυριαρχία της αμφισβητείται. Επιπλέον ο νέος νόμος δεν θέτει κάποιο σοβαρό τρόπο ελέγχου των μεταναστών. Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να εμποδίζει την εισροή (λαθρο)μεταναστών μέσω Τουρκίας. Μια και σκοπός της είναι η νομιμοποίηση όλων, αφού δεν επιδιώκει την εκδίωξη των λαθρομεταναστών και δεν έχει σαφή κριτήρια, ανθρωπιστικά αλλά και εθνικά/ωφελιμιστικά-ποσοτικά, για το ποιοι μπορούν να παραμείνουν, είναι σαφές ότι σε λίγες δεκαετίες θα έρθουν τα πάνω-κάτω. Οποιοσδήποτε θα έρχεται στην Ελλάδα να γεννήσει παιδί, το οποίο φοιτώντας ώς την στ' δημοτικού (ή την γ' λυκείου, το ίδιο είναι) θα έχει αποκτήσει στα 18 την ιθαγένεια, ακόμη κι αν έχει μείνει μόνο τρία στην Ελλάδα. Όταν λέμε "θα έρχεται στην Ελλάδα κλπ" δεν έχουμε κατά νου κάποια συνωμοσία, αλλά ότι προφανώς όλοι ζητούν το καλύτερο ατομικά. Αν ο κοντινότερος ευρωπαϊκός τόπος προορισμού είναι η Ελλάδα, τότε θα επιλέξουν την Ελλάδα για κάτι τέτοιο. Καθεαυτό το κριτήριο της φοίτησης στο σχολείο είναι τραγελαφικό: δίνεται τέτοια αξία στο σημερινό ελληνικό σχολείο ως διαμορφωτή ελληνικής συνείδησης ωσαν να μιλούσε κανείς για τη φοίτηση στην Ακαδημία του Πλάτωνα, ή την Μεγάλη του Γένους Σχολή. Εδώ ούτε καν οι ίδιοι οι Έλληνες έχοντας φοιτήσει 12 χρόνια σε ελληνικά σχολεία θυμούνται κάτι από την ελληνική παιδεία και ιστορία, π.χ. δεν ξέρουν τι έγινε την 25η Μαρτίου, και διακηρύσσεται επίσημα από την κυβέρνηση ότι με 6 τάξεις δημοτικού κάποιος (λαθρο)μετανάστης αισθάνεται Έλληνας. Ακόμη κι αν κάποιοι θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα για πάντα, είναι αμφίβολο:

α. αν θέλουν να μείνουν γινόμενοι όπως και οι σημερινοί Έλληνες, ειδικά όταν μέσα στα γκέτο-γειτονιές τους τίποτε δεν θα τους παρακινεί σε κάτι τέτοιο.

β. αν μπορούν να εγκαταλείψουν αντιλήψεις (πολιτικές τουλάχιστον) που τους είναι δεύτερη φύση και εγγενές στοιχείο τους (αφού μεγάλωσαν σε τέτοια ασιατικά-αφρικανικά περιβάλλοντα) ειδικά όταν τέτοια εγκατάλειψη δεν θα τίθεται ως προαπαιτούμενο από τους σημερινούς Έλληνες και το ελληνικό κράτος για την ελληνοποίησή τους. ασφαλώς, αν οι μετανάστες/ελληνοποιημένοι είναι λίγοι, πρόθυμα και "αναγκαστικά" ενστερνίζονται τις αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. δεν είναι δηλαδή, ζήτημα τόσο φυλετικό/θρησκευτικό, αλλά κυρίως ποσοτικό, θεωρώ το αν οι μετανάστες θέλουν ή δε θέλουν να "γίνουν Έλληνες".

Τα κριτήρια τύπου άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας,  γνώση της ελληνικής ιστορίας, στοιχειώδεις γνώσεις του πολιτειακού, πολιτικού και δικαιϊκού συστήματος και κυρίως των αντίστοιχων κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται και προστατεύονται μέσω αυτών, μη συμμετοχή σε παραβατικές/εγκληματικές πράξεις, καθώς και δέσμευση εκπλήρωσης των βασικών υποχρεώσεων ενός Έλληνα πολίτη, προφανώς θα εκπληρώνονται όλο και δυσκολότερα και από λιγότερους μετανάστες (από αυτούς που θα εισέρχονται πλέον): Για ποιον λόγο να ενδιαφερθεί κάποιος να μάθει άριστα τα ελληνικά, την ιστορία, να υιοθετήσει/εσωτερικεύσει τον ευρωπαϊκό αντί του σημερινού ισλαμικού πολιτισμού, αν μπορεί να ζήσει και δίχως αυτά εδώ, ως Έλληνας πολίτης; Το παράδειγμα των μουσουλμάνων της Θράκης δείχνει ότι είναι δυνατόν να έχουν τα δικαιώματα της Ελληνικής Ιθαγένειας δίχως να ενδιαφέρονται καθόλου για την Ελλάδα και τις ελληνικές υποθέσεις. Όλο το θέμα της χορήγησης για λόγους ανθρωπιστικούς τής Ελληνικής Ιθαγένειας στα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ είναι αφελές. Θα αρκούσε η χορήγηση, από τη γέννησή τους κι εφόσον έχουν φοιτήσει και στις 12 τάξεις ή τις 9, της άδειας παραμονής, ώστε να μην κινδυνεύουν με απέλαση τα παιδιά των νόμιμων μεταναστών. Κι αυτό θα αρκούσε. Η σύγχυση μεταξύ του ανθρωπισμού και της χορήγησης ιθαγένειας μάλλον οφείλεται τόσο σε σκοπιμότητα όσο και σε πραγματική σύγχυση των εννοιών.

 

5) Σύμφωνα με τον Ιό της Ελευθεροτυπίας "…εδώ και δυο περίπου δεκαετίες ζούμε μια ιστορική -και μη αναστρέψιμη- μεταβολή στη σύνθεση του ελλαδικού πληθυσμού. Της εργατικής κυρίως τάξης της χώρας, με τη διαμόρφωση ενός πολυεθνικού «μητροπολιτικού» προλεταριάτου, αλλά και των μικροαστικών στρωμάτων…". Οι άνθρωποι του Ιού ζουν σε κάποιον φανταστικό κόσμο. Νομίζουν/κρυφοελπίζουν ότι θα δημιουργηθεί κάποιο προλεταριάτο που θα δυναμώσει το εργατικό κίνημα. Δεν έχουν ακουστά ότι στην αρχαία Αθήνα (και Ελλάδα) οι δούλοι αδυνατούσαν να "επαναστατήσουν" (ό,τι κι αν σήμαινε αυτό τότε) επειδή κατάγονταν από πολλές περιοχές;

 

6) Ο Ιός επίσης έχει υποστηρίξει έμμεσα πλην σαφώς ότι όποιος δεν θέλει την άμεση πολιτογράφηση όλων των (τρομάρα μας/τους) "νόμιμων" μεταναστών είναι ακροδεξιός, αφού μοιάζει στους μοναρχικούς της δεκαετίας του 1920. Πρώτα απ' όλα οι τοτινοί πρόσφυγες δεν είναι ίδιο με τους σημερινούς. Ακόμη κι αν για διάφορους λόγους οι πρόσφυγες του ‘23 ήταν ανεπιθύμητοι, δεν ήταν ανεπιθύμητοι ως Τούρκοι ή Ιταλοί. Παρ' όλη την ρητορεία περί "τουρκόσπορων", οι τελευταίοι δεν θεωρούνταν αλλοεθνείς. Σήμερα δεν υπάρχει κάποιο κομματικό μίσος ως κύρια αιτία εναντίωσης στην "πολιτογράφηση με το τσουβάλι".

Επίσης ο Ιός έχει γράψει: "το κυριότερο (αν όχι το μοναδικό) «εθνικό ζήτημα» του καιρού μας: την όσο το δυνατόν πιο ομαλή, ισότιμη κι ολοκληρωμένη ένταξη στην ελληνική κοινωνία (και -προοπτικά- το ελληνικό έθνος) εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που το μόνο που τους εμποδίζει να νιώσουν πατρίδα τον τόπο που μεγάλωσαν, πήγαν σχολείο, έκαναν φίλους, ερωτεύτηκαν, μίσησαν, δούλεψαν, απολύθηκαν, (ενδεχομένως) απήργησαν ή διαδήλωσαν και (κατά κανόνα) φορολογήθηκαν". Αναρωτιέται κανείς:

Μιλάνε σοβαρά οι άνθρωποι; ερωτεύτηκαν, απολύθηκαν ή φορολογήθηκαν ποιοι; Πότε πρόλαβαν; Του αρέσει να τσουβαλιάζει όλους τους (λαθρο)μετανάστες ως ένα πράγμα; Μα αυτό ακριβώς κάνει η ακροδεξιά, "οι μετανάστες είναι όλοι ίδιοι", καλοί-κακοί, νεοφερμένοι-παλαιοφερμένοι, εγκληματίες-άκακοι κι εργατικοί, μουσουλμάνοι της Αλβανίας-μουσουλμάνοι του Αφγανιστάν, όλοι είναι το ίδιο. Τα ίδια και με τον Ιό, όπως και το "είμαστε όλοι μετανάστες" δεν διαφέρει από το "είμαστε όλοι Ελ-ληνες", όλη η ανθρωπότητα, όπως λένε οι Εψιλονιστές, ο Δαυλός παλιά (ακόμη και για τους Εβραίους). Είναι η ίδια απολύτως αντίληψη, με αντεστραμμένα τα πρόσημα (Έλληνες-μετανάστες, καλό-κακό). Ο Ιός ξεχνά ότι οι πρόσφυγες του 1922 (εκτός του ότι δεν ήταν αλλοεθνείς) ήταν δεδομένοι, 1,5 εκ. ήρθαν, αφομοιώθηκαν – ξεμπέρδεψε το ζήτημα. Δεν έρχονταν και ξαναέρχονταν +1,5 εκ. + 1,5 εκ. +….

Δηλαδή, η Ακροδεξιά και ο Ιός και οι ομοϊδεάτες του έχουν την αντίληψη ότι οι μετανάστες (λαθραίοι και μη) είναι όλοι το ίδιο πράγμα και συνεπώς η συμπεριφορά μας προς αυτούς, είτε αφορά την νομιμοποίηση είτε την χορήγηση Ελληνικής Ιθαγένειας είτε την απέλαση, πρέπει να αφορά στο σύνολό τους.

Πώς είναι σίγουρος ο κάθε "αντιρατσιστής" ότι δεν πρόκειται να έρθουν δίχως σταματημό τα εκατομμύρια; Μήπως θα σταματήσουν σε 10 χρόνια τα αίτια (νεοφιλελευθερισμός και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις) που προκαλούν την μετανάστευση από τον Τρίτο Κόσμο;

Και βέβαια, αφού ο Ιός θίγει ένα θέμα ανθρωπιστικό, το θέμα του έρωτα, μπορεί να υποστηριχτεί το εξής. Οι μικτοί γάμοι Ελλήνων-μεταναστών, εφόσον αυτοί συνεπάγονται συμβίωση (σε κοινή στέγη) σε ελληνικό έδαφος για πάνω από ένα χρονικό διάστημα (λ.χ. 10 χρόνια), ή εφόσον θα είχαν αποτέλεσμα την γέννηση τέκνων (λ.χ. μετά το 5ο-6ο έτος από τη γέννηση του τέκνου) τα οποία αναθρέφονται ελληνικά, σε ελληνικά σχολεία κ.ο.κ., θα μπορούσαν να επιτρέψουν σε τέτοιους μετανάστες (που παντρεύτηκαν Έλληνες και ζουν μαζί μόνιμα στην Ελλάδα) να αποκτήσουν την Ελληνική Ιθαγένεια.

 

7) Συνεχώς (για ποιον λόγο άραγε;) συγχέεται ο ανθρωπισμός με την απόδοση Ελληνικής Ιθαγένειας, από όσους είναι υπέρ του νομοσχεδίου, σύγχυση η οποία είναι απολύτως λανθασμένη. Το πρόβλημα που τίθεται με την παραμονή ανήλικων τέκνων νομίμων μεταναστών είναι ανθρωπιστικό και επιλύεται πάρα πολύ απλά, με την παραχώρηση άδειας παραμονής στα παιδιά αυτά – ανεξάρτητα από το αν τελείωσαν τις σπουδές τους. Δεν υπάρχει ούτε ανάγκη να επιλυθεί μέσω της απόδοσης της Ε.Ι. ούτε συνιστά υποχρέωση κανενός κράτους να παρέχει την ιθαγένειά του (φυσικά όλοι αυτοί οι 1,5-2+ εκ. πρόσφυγες δεν είναι ανιθαγενείς ούτε πολιτικοί πρόσφυγες, οπότε θα ήταν όντως ζήτημα ανθρωπιστικό). Είναι αντιεθνολαϊκιστικό άραγε να λέει ο πρωθυπουργός ότι ο νέος νόμος για απόδοση Ε.Ι. στα παιδιά των μεταναστών εναρμονίζεται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και έπειτα να έρχεται ο (μη εθνικιστής/ρατσιστής κοκ) Συνήγορος του Πολίτη και να διαβεβαιώνει ότι ούτε υποχρεωτικό βάσει των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι η απόδοση Ε.Ι. ούτε υποχρεούται το κράτος να αναφέρει για ποιον λόγο δεν επιθυμεί να δώσει την Ελληνική Ιθαγένεια; Είναι δείγμα σοβαρότητας ενός κράτους αυτό, να αυτογελοιοποιείται παριστάνοντας τον υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Η απόδοση ελληνικής ιθαγένειας δεν είναι ανθρωπιστικό καθήκον ούτε η κτήση της ανθρώπινο δικαίωμα. Άλλο τα ανθρώπινα, άλλο τα  πολιτικά δικαιώματα τέτοιου τύπου.

 

8)  Ορισμένοι αναρωτιούνται αν συνιστά εκδήλωση αγάπης και πατριωτισμού η άρνηση απόδοσης Ελληνικής Ιθαγένειας σε όσα παιδιά γεννήθηκαν στην Ελλάδα και δεν γνώρισαν την πατρίδα τους. Κατ' αρχήν αυτή η άποψη είναι τόσο ρατσιστική όσο και η άποψη ότι τα παιδιά Ελλήνων που γεννήθηκαν σε άλλες χώρες δεν είναι Έλληνες. Επίσης με την λογική που θεωρείται εκδήλωση αγάπης/πατριωτισμού, δηλαδή την απόδοση Ιθαγένειας και ταυτόχρονα την απουσία ορίου πέρα από το οποίο είναι αδύνατο να ζουν λαθραία/ζουν νόμιμα/αποκτούντην Ελ. Ιθαγένεια, ουσιαστικά οδηγείται στην διάλυση το κράτος από το οποίο ζητείται η εκδήλωση της αγάπης και του πατριωτισμού μέσω της απεριόριστης απόδοσης της Ε.Ι. για όλον τον κόσμο που έρχεται στην Ελλάδα λαθραία κι αργότερα νομιμοποιείται – και τότε απλώς δεν θα υπάρχει Κράτος ώστε να παράσχει την "αγάπη".

Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι μπορούν να έρθουν 5 εκ και 8 εκ. (λαθρο)μετανάστες και να εξακολουθεί να υφίσταται ελληνικό (ΕΛΛΗΝΙΚΟ) κράτος, με υλικές υποδομές που θα δίνουν την δυνατότητα να αφομοιωθούν ορισμένοι μετανάστες. Όταν (εφόσον κανείς από όσους υποστηρίζουν το νόμο δεν τάσσεται υπέρ ενός ορίου ούτε -και ταυτόχρονα μιλάνε για νομιμότητα- υπέρ της τήρησης των νόμων σχετικά και με την απέλαση των λαθραίων) το ελληνικό έδαφος γίνει Νιγηρία, με υποδομές και ανάμικτο πληθυσμό Νιγηρίας, Αφγανιστάν (είπαμε, δεν θέτουν κανένα όριο στην "αγάπη" οι υπέρμαχοι του νέου νόμου), τότε θα δούμε ποιος θα δώσει την "αγάπη"/ανθρωπισμό: Ακριβώς όπως την δίνουν στη Νιγηρία και στο Σουδάν. Συνεπώς το να ροκανίζεται το κλαδί στο οποίο καθόμαστε στο τέλος δεν θα ωφελήσει κανέναν, ούτε αυτούς που θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε, ως κράτος, με διαφορετικούς τρόπους.

 

9) Δεν πείθουν καθόλου όσοι υποστηρίζουν ότι ζητήματα σωματεμπορίας και μαύρης εργασίας λύνονται με την απόδοση της Ιθαγένειας. Αντίθετα, η άποψη ότι αν η Ρουμάνα ή Αφρικάνα που δουλεύει στο μπαρ ή ο Αλβανός που δουλεύει στην οικοδομή πάρει την Ελληνική Ιθαγένεια, θα εξισωθούν μισθολογικά και δεν θα υφίστανται την εκμετάλλευση του σώματός τους, είναι α φ ε λ ή ς. Όταν π.χ. για μια διαφορά όπως του δέρματος μεταξύ λευκών και μαύρων στις ΗΠΑ πέρασαν 100-120 χρόνια μεταξύ της πολιτικής και της πραγματικής ισότητας (λέμε τώρα: αφού πάλι οι μαύροι είναι β' κατηγορίας, για να μην μιλήσουμε για τους ισπανόφωνους ή τους ινδιάνους), και όταν οι Αρβανίτες, Βλάχοι κ.ά. έκαναν (αν ξεκινήσουμε από τον 11ο) κάποιους αιώνες για να αφομοιωθούν (δίχως βία) και να λογίζονται ως ίδιοι με τους Ρωμιούς (το παραδέχεται κι ο Ιός άλλωστε), τότε μόνο αφέλεια συνιστά η άποψη ότι για ανθρωπιστικά ή εργατικά ζητήματα η λύση είναι η πολιτογράφηση με το τσουβάλι.

 

10) Σχετικά με το αν η ελληνική γη κάνει κάποιον Έλληνα. Όχι, δεν είναι η γη αυτή που κάνει κάποιον Έλληνα. Αυτά είναι φασιστικά-ρομαντικά, που υιοθετούνται από τους αντιρατσιστές. Η Ιωνία σήμερα δεν κάνει τους Τούρκους Ίωνες, ούτε στα 1920 ούτε όταν πρωτοήρθαν ως μπουλούκια στα 1081 στη Σμύρνη. Ούτε έκανε Έλληνες τους Γιουρούκους του μακεδονικού κάμπου και τους Κόνιαρους του θεσσαλικού κάμπου ο εποικισμός εκ μέρους τους της Μακεδονίας/Θεσσαλίας. Το ότι κάποιος μένει στην Ελλάδα, δεν σημαίνει ότι είναι Έλληνας. Οι Έλληνες της Γερμανίας δεν είναι Γερμανοί. Η γερμανικότητα, η ελληνικότητα κ.ά. δεν είναι απλώς ζήτημα βούλησης. Όπως και για τους Αρβανίτες και τους Βλάχους: είναι ζήτημα δεκαετιών και αιώνων διαδικασίας φιλικής ενσωμάτωσης, κοινών εχθρών, (εν μέρει) κοινών αξιών κοκ. Όχι ζήτημα που 20 χρονάκια επιλύουν.

 

11) Για το αν με όσα λέμε συνδέουμε την ιθαγένεια με το θρήσκευμα ("μη μουσουλμάνος"). Εν  μέρει η συνθήκη της Λωζάνης τα συνέδεσε. Τώρα, υπάρχει Ισλάμ και Ισλάμ. Το Ισλάμ των Αφγανοπακιστανών, Νιγηρία κ.ο.κ. είναι βάρβαρο, είναι επεκτατικό, οι φορείς του πολύ θα το θέλανε να εξισλαμίσουν την οικουμένη κοκ. Αυτός ο διαχωρισμός ανάμεσα στο Ισλάμ διάφορων χωρών και πολιτισμών δεν είναι αυθαίρετη αντίληψη: Μπορεί κάποιου να μην του αρέσουν οι μιναρέδες και το Κοράνι, ή να του αρέσουν, αλλά είναι άλλο πράγμα το Ισλάμ και τα τζαμιά στη Θράκη των γηγενών μουσουλμάνων της συνθήκης της Λωζάνης, και άλλο το Ισλάμ ημινομαδικών χωρών. Το οποίο δεν θέλει κανείς να υφίσταται στη χώρα μας, διότι δεν αφομοιώνεται (παρά όταν οι οπαδοί του είναι ελάχιστοι), δεν ενδιαφέρεται να "μοιάσει" με τους λοιπούς Έλληνες (εκτός φυσικά από τη θρησκεία), αργά ή γρήγορα θα θεωρεί προσβολή άξια θανάτου το να περπατάν στις γειτονιές του μόνες οι γυναίκες ή άντρες με ένα μπουκάλι μπύρα κοκ.  Δεν είναι ενιαίο το Ισλάμ. Ποιος θα αντιδρούσε ή θα φοβόταν, αν έρχονταν και πολιτογραφούνταν αντιφρονούντες του Ιράν, μουσουλμάνοι βέβαια, οι οποίοι αντιπαθούν το πολιτικό Ισλάμ και μοιάζουν κάπως με εμάς; Και, φυσικά, μόνο αν μιλάμε για τα εσωτερικά τίποτε παλαιοημερολογίτικων μοναστηριών μπορεί να γίνει σύγκριση με το χριστιανισμό όπως αυτός είναι σήμερα. Γιατί οι φανατικοί του στην Ελλάδα θα κάψουν κανένα βιβλίο ή θα ασπρίσουν κάποιες "άσεμνες" αφίσες. Αλλά ώς εκεί -στο πρακτικό επίπεδο: όχι αγριεμένες παροτρύνσεις για τη γυναικεία εμφάνιση κ.ο.κ.

 

12) Σχετικά με τα δημοψηφίσματα. Ασφαλώς, είναι σωστή η εναντίωση σε δημοψήφισμα που θα προτείνουν οι Ακροδεξιοί, όχι γιατί αυτό το δημοψήφισμα είναι εσφαλμένο καθεαυτό, αλλά γιατί οι Ακροδεξιοί επιδιώκουν να καπελώνουν την αντίδραση στον νέο νόμο. Τα δημοψηφίσματα είναι καλό για κάθε ζήτημα, όχι μόνο περιορισμένα όπως προβλέπεται συνταγματικά σήμερα – και ασφαλώς με την δυνατότητα ισηγορίας, οπωσδήποτε όχι δημοψηφίσματα για το αν θα ισχύουν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα (η απόδοση Ιθαγένειας, φυσικά, δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα). Το αίτημα για δημοψήφισμα θεωρείται συχνά ως "εθνολαϊκιστικό". Είναι έτσι, όμως;

Η μόδα των εξωθεσμικών δημοψηφισμάτων δεν είναι «εθνολαϊκιστική». Ο Γ. Παπανδρέου: «Ο λαός πρέπει να εκφράσει την άποψή του στο θέμα των σχέσεων Κράτους – Πολιτείας, δήλωσε ο Γιώργος Παπανδρέου. Στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Ζάππειο, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τόνισε ότι όλοι οι θεσμοί είναι πάνω από πρόσωπα και κατεστημένα» (Δημοψήφισμα για τη σχέση Πολιτείας – Εκκλησίας προτείνει ο Γιώργος Παπανδρέου http://www.in.gr/innews/article.asp?lngEntityID=602435). Συνεπώς δεν έχει πρόβλημα με τα εξωθεσμικά δημοψηφίσματα ως ένδειξη λαϊκισμού. Εξάλλου: «Ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Λοβέρδος είπε ότι η κυβέρνηση αρνείται το δημοψήφισμα, γιατί κατ' ουσίαν φοβάται. "Ο λαός, το 70%-80%, λέει όχι στο ασφαλιστικό σχέδιο νόμου. Ζητά την απόσυρσή του. Αυτό είναι που φοβάστε, κυρίες και κύριοι της Νέας Δημοκρατίας", τόνισε χαρακτηριστικά. Πρόσθεσε ακόμη ότι το ΠΑΣΟΚ από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης στήριξε σταθερά το δικαίωμα του λαού στα δημοψηφίσματα, σε αντίθεση με τη Νέα Δημοκρατία που το αρνήθηκε» (εφ. Μακεδονία 2 Απριλίου 2008: http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=15103&theme=Printer). Όπου λοιπόν αρέσει στους ενάντιους στον "λαϊκισμό" είναι καλά τα δημοψηφίσματα ακόμη και όταν δεν προβλέπονται αυτά (σχέση Πολιτείας – Εκκλησίας [εννοείται ότι θα συμφωνούσαμε και με αυτή την πρόταση]), δηλαδή όταν είναι «εξωθεσμικά», δηλ. δεν προβλέπονται από το Σύνταγμα;

Κατά δεύτερον ασφαλώς απέναντι στους νόμους μπορεί κάποιος είτε να επιδιώκει την αλλαγή τους είτε την απόλυτη συμμόρφωση με αυτούς. Και, υπάρχει και μια τρίτη, μέση στάση, να συμμορφώνεται μεν αλλά να επιδιώκει αργότερα την αλλαγή τους. Η απαίτηση για δημοψηφίσματα (με την προϋπόθεση της ισηγορίας κοκ για κάθε υπαρκτή άποψη ή τουλάχιστον «ομάδες» κοινών αντιλήψεων) είναι σωστή(όπως και η άποψη για περισσότερο αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς) ανεξάρτητα από το αν προέκυπτε θέμα για τους (λαθρο)μετανάστες. Αν είναι να τηρούμε πιστά τους νόμους και να αρνούμαστε τα δημοψηφίσματα επειδή κάποιοι τα ζητάν με υπογραφές (για λόγους εντυπωσιασμού προφανώς αυτό με τις υπογραφές, αλλά πώς αλλιώς θα γινόταν γνωστή η θέληση τόσων ανθρώπων; ), τότε υπάρχει νόμος για την άμεση απέλαση όσων παράνομα έχουν εισέλθει στη χώρα και ζουν στη Χώρα, καθώς και για την απομάκρυνση από την ελληνική επικράτεια (σε θάλασσα, ξηρά, αέρα) όσων επιχειρούν παράνομα επιχειρούν να εισέλθουν σε αυτήν, τη στιγμή που το επιχειρούν. Όσοι αρνούνται για θεσμικούς λόγους τα δημοψηφίσματα (λόγω των υπογραφών ή επειδή δεν τα αναφέρει το Σύνταγμα), παρά το ότι το ΠΑΣΟΚ συμφωνούσε (και καλά έκανε!) ως αντιπολίτευση, προσφάτως, με αυτά, θα δεχτούν την άμεση εφαρμογή του νόμου για την παράνομη είσοδο στη Χώρα;

Δηλαδή: η Δημοκρατία είναι καλή μόνο όταν ο λαός συμφωνεί με εμάς ή οι νόμοι είναι καλοί μόνο όταν το περιεχόμενό τους συμφωνεί με τις χ, ψ ανθρωπιστικές ή άλλες ιδεολογικές προσωπικές μας αντιλήψεις; Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τα δημοψηφίσματα, καλώς ή κακώς η ολιγαρχική δομή του πολιτεύματος (τα πάντα μέσω κομμάτων) δεν επιτρέπει παρά μόνο με υπογραφές την εκδήλωση της αντίθεσης. Είναι προφανές ότι η συγκέντρωση μιας ποσότητας υπογραφών δεν αναγκάζει, με το παρόν πλαίσιο, τα κόμματα ή τον ΠτΔ να προκηρύξουν δημοψήφισμα – αυτό από την άλλη δείχνει πόσο υπέρ της άμεσης δημοκρατίας τώρα ή στο μέλλον είναι όλοι αυτοί. Ωστόσο η θέληση των πολιτών, όπως άλλωστε το έχει προτείνει παλιά ο σημερινός πρωθυπουργός, που είναι υπέρ της πιο συμμετοχικής δημοκρατίας, θα έπρεπε, έστω κι αν προς το παρόν δεν είναι θεσμικά αυτό, να λαμβάνουν υπόψη τους τη θέληση του λαού. Όσον αφορά σε δημοψήφισμα για τις πολιτικές ή θρησκευτικές ελευθερίες, δημοψήφισμα για έναν νόμο δεν συνιστά δημοψήφισμα για τις θρησκευτικες ελευθερίες ή κατά της ελευθερίας του λόγου.

 

13) Επειδή κάνουμε λόγο για ανομοιότητα αξιών μεταξύ Ισλάμ και Ελλάδας, τίθεται το ερώτημα πώς έλυναν το πρόβλημα των αξιών όταν πολιτογραφούνταν λίγοι ξένοι.

Είναι πολύ απλό: οι λίγοι αφομοιώνονται, όταν είναι λίγοι. Αναγκάζονται να ασπαστούν, έστω και φαινομενικά τους τρόπους των άλλων (οι τρόποι βέβαια υποδηλώνουν και μια αντίληψη), αν και αυτό μετά από λίγο καιρό γίνεται δεύτερη φύση, κι επέρχεται η αφομοίωση.

 

14) Επίσης τίθεται το θέμα πώς  θα διαπιστώνεται η αποδοχή των αξιών μας από τους μετανάστες.

Όταν μιλάμε για αξίες δεν ανιχνεύουμε την ύπαρξή τους με ερωτηματολόγιο. Κι όταν στα 1821 οι Επαναστάτες έλεγαν ότι «Έλληνες είναι οι εις Χριστόν πιστεύοντες» δεν ρώταγαν πόσες φορές εκκλησιάζονταν ή κοινωνούσαν ή νήστευαν: αστειότητες. Εννοούσαν ότι υπάρχει ένα κοινό πολιτισμικό κλίμα, «ατμόσφαιρα», η οποία δεν υπήρχε π.χ. με τους τοτινούς Μουσουλμάνους. Ακριβώς το ίδιο κι εδώ. Δεν θα εξετάσουμε πόσο φανατικοί ή μη είναι «από μέσα τους». Αυτό φαίνεται, κι αν δεν φαίνεται αμέσως, φαίνεται αργότερα, πάντως δεν κρατιέται για πάντα μυστικό – γι' αυτό και η βιασύνη στο να πολιτογραφούμε είναι επικίνδυνη. Άλλωστε, καλώς ή κακώς θεσμικά υπάρχουν μυστικές υπηρεσίες. Πριν αποδεχτούμε κάποιον ως ίσο με εμάς, ως πολίτη, θα έπρεπε να έχουν ελέγξει τόσο τι έκανε κατά τη διάρκεια της παραμονής του, το πώς μπήκε, όσο και το τι έκανε πριν (αν είναι δυνατόν). Άλλωστε το τελευταίο γίνεται (με τον έλεγχο του φακέλου του στα ξένα κράτη) και για τους λίγους που ώς τώρα πολιτογραφούνταν. Αυτά όλα δεν είναι μυστήριοι και απροσδιόριστοι παράγοντες και αδιαφάνεια κ.ο.κ. Είναι γεγονότα και διαδικασίες.

 

15) Περί αφομοίωσης-ενσωμάτωσης (ξανά ορισμένα):

Η ενσωμάτωση ή μη δεν είναι ακριβώς θέμα απλής ή έμπρακτης βούλησης. Είναι κυρίως θέμα χρόνου. Για την ακρίβεια δεκαετιών ή και αιώνων. Τα παραδείγματα είναι πολλά στον ελλαδικό χώρο: οι χριστιανοί Αρβανίτες έποικοι της ν. Ελλάδας και οι Βλάχοι. Χρειάστηκαν αιώνες (όχι ώς το 1821 αλλά αιώνες αν μετράμε από τον 11ο αιώνα) ώστε να ενσωματωθούν με τους άλλους.

Τα περί αγάπης και ανθρωπισμού είναι υψηλές διακηρύξεις, όπως και τα ανθρώπινα δικαιώματα του ΟΗΕ. Στα λόγια όλοι είναι ανθρωπιστές και χριστιανοί. Όταν βρεθούν με τον ισλαμιστή δίπλα τους, τότε η ιδέα ότι θα του διδάξουν με υπομονή την άποψη για κοσμικό κράτος ή για αγάπη πάει για φούντο. Κανένας δεν αντιλέγει να βοηθάμε τους πολιτικούς πρόσφυγες – αλλά απ' την άλλη όλος ο τρίτος κόσμος γεμάτος δικτατορίες είναι, θα έρθει όλος αυτός ο κόσμος στην Ελλάδα;

Η αφομοίωση έχει σχέση και με την ποσότητα. Ο κορεσμός και η έλλειψη αφομοίωσης δεν είναι μόνο φυσικό φαινόμενο αλλά και κοινωνικό. Όσο περισσότεροι έρχονται τόσο λιγότερους λόγους έχουν να αφομοιωθούν. Γιατί να αφομοιωθούν σε μια γειτονιά όπου όλοι είναι ομοεθνείς τους ή ομόθρησκοι; Θα την μετατρέψουν σε «ανεξάρτητο γκέτο». Τα περί σχολείου που θα τους εξελληνίσει είναι αστεία, αν φανταστούμε τις ιστορικές γνώσεις που έχει κρατήσει από το σχολείο στα 25 ένας Έλληνας. Κανένα σχολείο δεν έχει τη δύναμη των ΜΜΕ (άλλωστε υπάρχει και η δορυφορική για τους αλλοεθνείς) ή -για ημινομαδικούς λαούς- τη δύναμη της οικογένειας και της γειτονιάς. Με δεδομένο ότι οι περισσότεροι υπέρ των μεταναστών δεν θέλουν να εφαρμόζεται ο νόμος κατά της λαθρομετανάστευσης, θα έρχονται όλο και περισσότεροι, κι έτσι η αφομοίωση-ενσωμάτωση θα γίνεται ακόμη δυσκολότερη.

 

16) Για το ζήτημα της ενσωμάτωσης σε σχέση με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των εν Ελλάδι μεταναστών:

Παρά το ότι η "υλικότητα" των πτυχών της μετανάστευσης και της διαδικασίας με την οποία ενσωματώνεται/αφομοιώνεται μια ξένη ομάδα σε μια άλλη κοινότητα είναι δεδομένη και προφανής, και παρά την προφανή αιτία που κάνει ορισμένους να απορρίπτουν τις άλλες πτυχές (την αντίδραση στη μεταφυσική έννοια του έθνους, δηλαδή ότι πρέπει να υπάρχει απλώς μια κοινότητα αξιών), ωστόσο αυτές υπάρχουν: Ακόμη κι αν τρώγαμε και πίναμε όλοι καλά και το ίδιο, δεν θα ήταν αυτός ο σοβαρότερος λόγος ενσωμάτωσης/αφομοίωσης. Και μάλιστα ούτε ικανή ούτε αναγκαία συνθήκη αποτελεί η ισότητα "μάσας" και δικαιωμάτων για την ενσωμάτωση/αφομοίωση, παρά απλώς μία σοβαρή παράμετρο-συνθήκη. Καλά και ωραία τρων και οι Σαουδάραβες. Δηλαδή οι πλούσιοι Σαουδάραβες θα ήταν αφομοιώσιμοι στην Ελλάδα, ως ανωτέρου βιοτικού επιπέδου; Μα ακριβώς αυτοί στηρίζουν παντού το Ισλάμ χρηματοδοτώντας την πλέον «σκληρή» εκδοχή του.

 

17) Σχετικά με την φύλαξη των συνόρων: Καμμία πολιτική ενσωμάτωσης δεν μπορεί να τελεσφορήσει με ανοιχτά σύνορα. Όσο συνιστά ακροδεξιά πολιτική το να ζητάται αποκλειστικά η απέλαση των λαθραίων μεταναστών και η στεγανοποίηση των συνόρων, άλλο τόσο απάτη (ή δολιότητα) συνιστά η αποσιώπηση ότι πρέπει να τηρείται και ο νόμος κατά της λαθρομετανάστευσης, με κάθε νόμιμο (και βίαιο ακόμη) μέσο. Δεν εννοούμε να βασανίζονται οι λαθρομετανάστες που συλλαμβάνονται κ.ο.κ., ασφαλώς, όπως βλακωδώς θα νομίσουν οι αντιρατσιστές. Εννοούμε ότι πάση θυσία δεν πρέπει να τους επιτρέπεται να εισέρχονται σε ελληνικό, θαλάσσιο ή χερσαίο χώρο. Και ότι όσοι συλλαμβάνονται θα πρέπει άμεσα και δίχως δεύτερη κουβέντα να απελαύνονται, είτε στις πατρίδες τους είτε – αφού γίνει μια συμφωνία με βορειοαφρικανικές ή άλλες χώρες – σε τρίτη αραβική ή ισλαμική χώρα (αν πρόκειται για Ασιάτες και Αφρικανούς – τα αντίστοιχα για Ευρωπαίους). Η άποψη ότι δεν μπορούμε να ελέγχουμε τα σύνορά μας είναι αφελής, τη στιγμή που υφίστανται τόσα δορυφορικά συστήματα παρακολούθησης. (12/2/2010)

 

 

ΠΗΓΗ: http://www.portaaurea.gr/page4.htm,  λήμμα «Μετανάστες»

Ο Ταξιδευτής του Βοσπόρου

 

Του παπα Χαράλαμπου Παπδόπουλου

 

 

Εχθές (10-02-2010) πήγα σε μια πολύ όμορφη εκδήλωση. Από εκείνες όπου ανέκαθεν με χαροποιούσαν. Την παρουσίαση ενός βιβλίου. Συγγραφέας ο Πασχάλης Λαμπαρδής και το βιβλίο «Ο ταξιδευτής του Βοσπόρου». Σεμνή και ουσιαστική εκδήλωση. Ταπεινή, χωρίς να επιβάλλεται.

Μια αξιόλογη μουσικός που δυστυχώς μου διαφεύγει το όνομα της, έπαιξε σε ακορντεόν και τραγούδησε ονειρικές μελωδίες και νοσταλγικούς στίχους με θεματολογία την καθ ημάς Ανατολή.

Ο συγγραφέας σεμνός και λιτός σε όλα. Ανθρώπινος και ουσιαστικός. Μίλησε για την ζωή του, για την αγάπη του στα ταξίδια και την κατ επιλογή και συνείδηση απόφαση του, να ζει τον βίο του ταξιδευτή. Μας είπε ότι ταξίδεψε σε όλα τα μέρη και τόπους που αναφέρονται μέσα στο υπέροχο μυθιστόρημα του.

Έζησε την πορεία του ήρωα του Άγγελου Κομνηνού. Είδε, άκουσε και αισθάνθηκε τα βιώματα που σου προσφέρει κάθε τόπος, κάθε γη, ουρανός και θάλασσα. Έτσι γεμάτος εμπειρίες έκανες τις λέξεις δρόμους για να ταξιδεύσουμε και εμείς. Θάλασσες για να πλεύσουμε μέσα στην ονειρική πραγματικότητα. Γή και αέρα να πατήσουμε τα βήματα μας, να ξαποστάσουμε τον λογισμό, να αναπνεύσουμε λίγη ελπίδα. Και σίγουρα φωτιά. Για πόθο και πεθυμιά να κινήσουμε την ύπαρξη μας στο πιο μεγάλο, στο πιο ουσιώδες, στο εσώτερο μυστήριο.

Άλλωστε τι άλλο είναι η ζωή από ένα ταξίδι, όπως έλεγε και ο έγκλειστος γέροντας της Θηβαΐδας όταν τον ρωτούσαν από ένα μικρό παραθυράκι που άνοιγε προς τον κόσμο μας ως μόνη επικοινωνία… Γέροντα τι κάνεις εδώ μέσα κλεισμένος; Ταξιδεύω, όλο ταξιδεύω… απαντούσε. Ταξίδι μέσα στην ύπαρξη, μέσα από την προσευχή.

Εμένα ωστόσο εκείνο που πραγματικά με άγγιξε χθες βράδυ και με ταλαιπώρησε στα όνειρα μου, ήταν η αναφορά του συγγραφέα, σε ένα σημείο στην ζωή του πρωταγωνιστή του Άγγελου Κομνηνού, που ήταν ζωγράφος, άνθρωπος της καλλιέπειας, όταν κάποια στιγμή στην πορεία του βίου του, έζησε ένα μεγάλο πόνο. Μια μεγάλη δοκιμασία. Από εκείνες που λυγάν και τους πιο δυνατούς. Έχασε την μνήμη του. Δεν θυμόταν τίποτε για την ζωή του, την προσωπική ιστορία του. Τότε λέει ο συγγραφέας, ήταν που δημιούργησε τα μεγαλύτερα έργα του. Τα σπουδαιότερα δημιουργήματα του.

Με συγκλόνισε αυτή η εικόνα, από την ζωή του Άγγελου Κομνηνού, του Ταξιδευτή του Βοσπόρου. Δίχως μνήμη….!!!! Και όμως τότε η καρδιά του, ο εσώτερος εαυτός του, απαλλαγμένος από τις προβολές της κοινωνίας, τους αυτοματισμούς σκέψης, τα περιοριστικά μοντέλα μονοδιάστατης ερμηνείας. Μακριά από όλα εκείνα που δεσμεύουν την ψυχή μας στην ψηλάφηση του Αλλιώς, του διαφορετικού, των πέρα από τα εγγεγραμμένα στους νευρώνες του εγκεφάλου μας πραγματικοτήτων. Αδέσμευτος από εκείνο που μας όρισαν, και ουσιαστικά ξαναγεννημένος μέσα στην λήθη των ονομάτων, των εικόνων, των πραγμάτων, τα ξαναορίζει. Τα ξαναβλέπει, με το όντως καθαρό εσώτερο βλέμμα. Τα ξαναγεννά στο καμβά του με νέα οπτική βλέμματος. Τα ορίζει μέσα σε νέους μύθους που δεν ακούστηκαν ποτές στην γη. Με δικαίωμα στην δική του προσωπική ονειρική πραγματικότητα. Τα ψηλαφά και πάλι από την αρχή ως βρέφος που γνωρίζει την ζωή μέσα από την έκπληξη. Και ως άλλος Αδάμ τα ονοματίζει συμβολίζοντας την δική του νέα σχέση μαζί τους.

Αυτές οι εικόνες γέμισαν την καρδιά μου και την ταξίδευαν ολάκερη την νύχτα. Πρέπει και πάλι να μάθουμε το πως εισχωρούν στο όνειρο. Γιατί τούτο πρόωρα και βίαια μας το στέρησαν υποτάσσοντας μας στην τυραννία του νου.

Δεν θέλω άλλο νου. Δεν χρειάζομαι άλλο τα δεσμά του. Μονάχα μια επιθυμία όλο και περισσότερο κυριαρχεί στην ζωή μου, να υπάρχω στην χώρα των συμβόλων, των εικόνων, του ονείρου. Πιστέψτε με είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα του είναι μας, είναι πιο αληθινός ο κόσμος τους, από τους ήχους των φόβων μας στην βεβαιότητα της απειλής όταν οι γάτες ερωτοτροπούν στην ταράτσες των σπιτιών μας και εμείς τρέχουμε να κρυφτούμε από τον σεισμό.

Για όλα τούτα ευχαριστώ τον Πασχάλη Λαμπαρδή και τον «Ταξιδευτή του Βοσπόρου».

 

π. Λίβυος, 10-02-2010

 

Πρώτη ανάρτηση: Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010, http://plibyos.blogspot.com/2010/02/blog-post_10.html

 

Οι ιστορικές ανακρίβειες της ταινίας «AGORA» του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ

 

Της Ειρήνης Α. Αρτέμη*

Η ταινία «Agora» διαπραγματεύεται τη ζωή της Αλεξανδρινής φιλοσόφου Υπατίας μέσα στην ταραγμένη περίοδο του τέλους του 4ου αιώνα και αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Αρχικά πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, σκηνοθέτης της ταινίας είναι άθεος. Κατά δική του ομολογία γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε μία χριστιανική οικογένεια, μετά έγινε αγνωστικιστής και στη συνέχεια άθεος. Αυτό σημειώνεται, για να γίνει κατανοητό, γιατί ενώ φαίνεται ότι η ταινία επιφανειακά δεν στρέφεται εναντίον της χριστιανικής θρησκείας, στην πραγματικότητα παρουσιάζει τους χριστιανούς φονταμενταλιστές, σκοταδιστές, αδαείς, φανατικούς και τελειώνει αφήνοντας υπονοούμενο ότι ένας σημαντικός άγιος του Χριστιανισμού, ο Κύριλλος πατριάρχης Αλεξανδρείας, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας φανατικός κληρικός και ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας της Υπατίας.

Βασική ιστορική πηγή για την ανασκευή των ανακριβειών της ταινίας είναι το έργο του ιστορικού Σωκράτους του Σχολαστικού «Εκκλησιαστική Ιστορία». Αυτός έζησε την ίδια περίοδο με τον Κύριλλο Αλεξανδρείας. Τα γραφόμενά του έχουν μεγάλη βαρύτητα, γιατί ο Σωκράτης ανήκε στην αίρεση των Νοβατιανών. Τους τελευταίους πολέμησε με πάθος ο Κύριλλος1. Στην αρχή της ταινίας παρουσιάζονται οι ειδωλολάτρες να προκαλούν με τα λόγια τους χριστιανούς και εκείνοι να τους επιτίθενται. Σύμφωνα με το Σωκράτη το Σχολαστικό, ο Θεόφιλος πατριάρχης Αλεξανδρείας και θείος του Κυρίλλου είχε πάρει αυστηρά μέτρα εναντίον τους και κατέστρεψε το Σεράπειον και το Μίθρειον. Η αιτία ήταν ότι οι ειδωλολάτρες επιτίθεντο στους χριστιανούς, για το λόγο αυτό οι πρώτοι φοβούνταν την οργή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Β´2 .

 Αν και στην ταινία ο Θέων, πατέρας της Υπατίας και σπουδαίος μαθηματικός, τραυματίζεται κατά την καταστροφή του Σεραπείονος ιερού και αργότερα εξαιτίας αυτού του τραύματος πεθαίνει. Στην πραγματικότητα το γεγονός της αιτίας του θανάτου του Θέωνος είναι άγνωστο. Ο θάνατός του πιθανολογείται γύρω στο 405 μ.Χ. Η αιτία για να προσέλθουν πολλοί ειδωλολάτρες στους κόλπους του Χριστιανισμού κατά την ταινία υπήρξε η σκληρή στάση του πατριάρχη Θεοφίλου. Στην πραγματικότητα, όμως, στο Σεράπειον ιερό βρισκόταν άγαλμα που στη βάση του υπήρχε το σύμβολο του Σταυρού. Αυτό έγινε αιτία πολλοί ειδωλολάτρες να πιστέψουν και να βαπτισθούν χριστιανοί3.

       Λανθασμένο θεωρείται, επίσης, το γεγονός ότι μετά το θάνατο του Θεοφίλου, ο Κύριλλος αυτοχρήζεται διάδοχος του θείου του, φορώντας τα αρχιερατικά άμφια του νεκρού και το δακτυλίδι του. Οι Πατριάρχες στο χώρο της Ορθοδοξίας σήμερα δε φορούν δακτυλίδι ως δείγμα αρχιερατικής εξουσίας. Δεν αναφέρεται σε καμία ιστορική πηγή ότι ο Κύριλλος φορούσε δακτυλίδι, για να γίνεται έτσι φανερή η εξουσία του. Αυτός διαδέχθηκε το θείο του Θεόφιλο, ύστερα από την αναμέτρησή του με τον αρχιδιάκονο Τιμόθεο για τον πατριαρχικό θρόνο. Ο Κύριλλος κράτησε σκληρή σταση απέναντι στους Εθνικούς, γιατί τους θεωρούσε υπεύθυνους για τη ροπή μερικών χριστιανών της Αλεξάνδρειας στη μαγεία, στην αστρολογία και όχι στην αστρονομία και γενικότερα στο ότι παρέμεναν δεσμιοι των δεισιδαιμονιών, των προκαταλήψεων και του παγανισμού. Ο ίδιος είχε μελετήσει τους κλασικούς συγγραφείς της αρχ. Ελλάδας αλλά και τους μεγάλους φιλοσόφους, όπως τον Πλάτωνα, τον Πλωτίνο κ.α., πράγμα που φαίνεται κυρίως στο έργο του «Κατά Ιουλιανού»4.

       Ο Αμμώνιος στο κινηματογραφικό έργο παρουσιάζεται ως φανατικός «παραβαλανεύς»5, που για χάρη εντυπωσιασμού των ειδωλολατρών περπατούσε ξυπόλητος πάνω στη φωτιά. Οι χριστιανοί, όμως της εποχής εκείνης και γενικότερα δεν κάνουν ποτέ θαύματα για χάρη εντυπωσιασμού αλλά ούτε και για να πείσουν τους αρνητικά διακείμενους προς αυτούς. Η αλήθεια είναι ότι ο Αμμώνιος υπήρξε μοναχός από τη Νιτρία. Στην πόλη της Νιτρίας υπήρχαν γύρω στους πεντακόσιους μοναχούς, οι οποίοι υποστήριζαν με περισσή θέρμη τη χριστιανική διδασκαλία. Σε αυτούς κοντά μόνασε αρκετά χρόνια ο Κύριλλος. Ίσως σε εκείνους να οφείλεται το πάθος του πατριάρχη Αλεξανδρείας για την υπεράσπιση της χριστιανικής διδασκαλίας. Ο Αμμώνιος εξαιτίας της φραστικής επιθέσεώς του στον έπαρχο Ορέστη και της ρίψεως πέτρας στο κεφάλι του επάρχου, συνελήφθηκε, βασανίστηκε και θανατώθηκε. Ο Κύριλλος τον αποκάλε σε μάρτυρα και τον έθαψε με τιμές, ενώ στην ταινία τον ανακηρύσσει άγιο. Στην ορθοδοξία οι άγιοι ανακηρύσσονται μόνο από τον Τριαδικό Θεό και όχι από τους ανθρώπους.

      Στο κινηματογραφικό έργο παρουσιάζεται ο έπαρχος Ορέστης ως Χριστιανός που προσπαθούσε να διατηρεί τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ των Ιουδαίων, Εθνικών και Χριστιανών κατοίκων της Αλεξάνδρειας. Ο Ορέστης μάλλον είχε ασπασθεί το χριστιανισμό από πολιτικό συμφέρον, κάτι που αποκαλύπτεται και στην ταινία μέσα από την ερώτηση που του κάνει ο Συνέσιος Επίσκοπος Κυρήνης. Ο τελευταίος ρωτάει τον Ορέστη εάν πιστεύει πραγματικά στο Θεό των Χριστιανών η αν έγινε χριστιανός από συμφέρον. Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός αναφέρει ότι από πολλούς χριστιανούς της Αλεξάνδρειας ο Ορέστης αποκαλούνταν «Θύτης και Έλληνας», δηλ. ειδωλολάτρης, εξαιτίας της άδικης συμπεριφοράς του απέναντι στους χριστιανούς. Συνεχίζοντας ο ιστορικός αναφέρει το μίσος που ένιωθε ο Ορέστης για τους χριστιανούς επισκόπους6. Επίσης δεν γίνεται πουθενά λόγος στο έργο για τα βασανιστήρια που υπέβαλε ο Ορέστης τον Ιέρακα, άνθρωπο της εμπιστοσύνης του Κυρίλλου7.

Όσον αφορά στο επεισόδιο με τους Ιουδαίους στο θέατρο, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές δεν λιθοβόλησαν οι χριστιανοί τους Ιουδαίους στο θέατρο το Σάββατο. Αντίθετα τους κατηγόρησαν δημόσια ότι αντί να ακούν, όπως όριζε η θρησκεία τους, το λόγο του Θεού στις Συναγωγές τους, εκείνοι βρίσκονταν στο θέατρο8. Οι Εβραίοι τονίζουν στους χριστιανούς ότι και ο Χριστός ήταν Εβραίος και χωρίς αυτούς οι τελευταίοι δεν θα υπήρχαν. Αυτό το επιχείρημα δεν ευ σταθεί, γιατί οι Ιουδαίοι δεν αποδέχθηκαν το Χριστό ως Μεσσία και Υιό του Θεού αλλά ως έναν ψευδοπροφήτη.

Η Υπατία στο έργο παρουσιάζεται ως νέα, ωραία γυναίκα και φίλη του Ορέστη. Δε γνωρίζουμε από ιστορικές πηγές εάν ήταν όμορφη. Σίγουρα όμως ήταν πολύ μορφωμένη. Δεν βρισκόταν σε νέα ηλικία, αφού εάν γεννήθηκε το 365 μ.Χ. στην εποχή που ο Κύριλλος έγινε Πατριάρχης ήταν κοντά στην ηλικία των πενήντα ετών. Η ηλικία αυτή ήταν αρκετά μεγάλη και για άντρα αλλά και για γυναίκα για εκείνη την εποχή. Επομένως καταρρίπτεται ο μύθος της νέας, θελκτικής γυναίκας που βρήκε σάρκα και οστά από κάποιους ψευδοϊστορικούς το Μεσαίωνα. Επίσης ήταν γνωστό σε όλους τους κατοίκους της Αλεξάνδρειας τη συγκεκριμένη εποχή ότι εκείνη υπήρξε η βασική αιτία που εμπόδιζε τον Ορέστη να αποκτήσει αγαστές σχέσεις με τον Κύριλλο9.

Πουθενά ιστορικά δεν αναφέρεται ότι ο Κύριλλος θεωρούσε τις γυναίκες κατώτερες, όπως παρουσιάζεται μέσα από την ταινία. Στη συγκεκριμένη σκηνή ο Κύριλλος διαβάζοντας απόσπασμα της Β΄ επιστολής του Παύλου προς Τιμόθεον, κηρύττει την κατωτερότητα της γυναίκας έναντι του άνδρα. Κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε ποτέ ο Κύριλλος να το κηρύξει, γιατί ο ίδιος μέσα στο έργο του τονίζει ότι η θέση της γυναίκας εξυψώνεται στο πρόσωπο της Θεοτόκου, μητέρας του Χριστού, της νέας Εύας. Έπειτα θα εναντιωνόταν στη διδασκαλία του Χριστού που εξύψωσε τη γυναίκα και την έκανε ισότιμη με τον άνδρα.

Το ίδιο τονίζει και ο Παύλος μέσα από την προς Εφεσίους Επιστολή του και κυρίως στο απόσπασμα εκείνο που διαβάζεται στο μυστήριο του γάμου. Ο Κύριλλος, κατά την αναφορά του Σωκράτους, έκρινε τον Ορέστη για τα διάφορα ατοπήματά του με βάση την Αγία Γραφή. Ο έπαρχος για να ανασκευάσει τις κατηγορίες του Κυρίλλου και των άλλων Χριστιανών τόνιζε ότι και ο ίδιος ήταν χριστιανός βαπτισμένος από τον Αττικό Κωνσταντινουπόλεως.

Καμία αναφορά δεν υπάρχει σε ιστορικές πηγές της εποχής ότι ο Κύριλλος αποκαλούσε την Υπατία μάγισσα, αντίθετα δείχνει να σεβόταν την επιστημονική της γνώση.

Ιστορικά ο πατριάρχης Αλεξανδρείας δεν παρουσιάζεται ως σκοταδιστής. Μάλιστα ο ίδιος είχε μελετήσει τα έργα του Μ. Βασιλείου, του Γρηγορίου Νύσσης, του Ωριγένη κ.α. που είχαν διαβάσει η διδαχθεί την αρχαία φιλοσοφία και ενστερνίζονταν επιστημονικές θεωρίες της εποχής που έζησαν. Φυσικά όλοι οι παραπάνω εξετάζουν τις διάφορες επιστημονικές απόψεις υπό το πρίσμα της Χριστιανικής διδασκαλίας. Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι πολλοί Χριστιανοί υπήρξαν μαθητές της Υπατίας, όπως ο Συνέσιος Επίσκοπος Κυρήνης10, ο αδελφός του ο Ευόπτιος της Πτολεμαί δος, ίσως ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης κ.α.

Η ταινία παρουσιάζει τους χριστιανούς -κυρίως τους παραβαλανείς- εκτός από σκοταδιστές και αδαείς. Αυτοί σε μία συζήτηση μεταξύ τους λένε ότι η γη και ο ουρανός μοιάζουν με ένα μπαούλο και απορρίπτουν τις θεωρίες περί αστρονομίας. Φυσικά οι χριστιανοί δεν απέρριπταν τις θεωρίες της αστρονομίας ούτε επικρατούσε καταδίκη στην πυρά όποιων τις πρέσβευαν. Εξάλλου μεγάλοι εκκλησιαστικοί πατέρες, όπως ο Μ. Βασίλειος είχαν σπουδάσει αστρονομία, μαθηματικά κ.α. στα οποία κάνουν αναφορά στα έργα τους.

Τέλος το κινηματογραφικό έργο θεωρεί ηθικό αυτουργό του φόνου της Υπατίας τον Κύριλλο, όμως τόσο ο Σωκράτης ο Σχολαστικός, όσο και καμία άλλη ιστορική πηγή της εποχής δεν καταλογίζουν μία τέτοια πράξη στον Πατριάχη Αλεξανδρείας. Αν υπήρχε έστω και μία αμυδρά υποψία για συμμετοχή του Κυρίλλου στο φόνο της φιλοσόφου, θα την εκμεταλλευόταν ο Νεστόριος Κωνσταντινουπόλεως στη θεολογική διαμάχη που είχε με τον Κύριλλο. Επίσης θα έκαναν αναφορά στο γεγονός αυτό οι διάφοροι εχθροί του. Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας ανακηρύχθηκε άγιος από τον Τριαδικό Θεό όχι μόνο για τη ζωή του αλλά και για τη θεολογία του σχετικά με την ενανθρώπηση του δεύτερου Προσώπου της Αγίας Τριάδος καθώς και για την υπεράσπιση του όρου Θεοτόκος για τη μητέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Εν κατακλείδι, η ταινία μπορεί να έχει ωραία σκηνικά, όμως το θέμα που διαπραγματεύεται, η Υπατία και ο θάνατός της και ο τρόπος που το διαπραγματεύεται γίνεται η αιτία για να θεωρήσουν οι νεοπαγανιστές και οι πολέμιοι της Ορθοδοξίας ότι βρήκαν κάποια ερείσματα εναντίον του Χριστιανισμού. Δυστυχώς όμως για αυτούς τα επιχειρήματά τους για άλλη μία φορά είναι κίβδηλα.

 

Σημειώσεις:

 

1.Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία 7,7 PG 67, 752A.

2. Αυτόθι, 5,16-17.

3. Αυτόθι, 5,17.26.

4. Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Κατά Ιουλιανού: Υπέρ της των χριστιανών ευαγούς θρησκείας προς τα του εν αθέοις Ιουλιανού, Ι – ΧΙΧ, P. Evieux, SC 322 (t. I-II), Paris 1985, σσ. 100-318 (PG 76, 504A-1064B).

5. Οι «παραβαλανείς», οι οποίοι αποτελούσαν ιδιαίτερη οργάνωση και ασχολούνταν με έργα φιλανθρωπίας – κάτι που γίνεται φανερό στην ταινία-, παρέμεναν κοντά στο εκκλησιαστικό βαλαβανείο, από όπου πήραν και το όνομά τους. Και σύμφωνα με το Σωκράτη ήταν επιρρεπείς στις κοινωνικές αναταραχές. Πολλές φορές, όμως λειτουργούσαν εν αγνοία του εκάστοτε Πατριάρχη, για το λόγο αυτό με νόμο που εκδόθηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο το Β΄ στις 28.09 416 υπήχθησαν υπό τη δικαιοδοσία του επάρχου.

6.Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία 7,7 PG 67, 764A.

7.Αυτόθι, 7, 13-34. PG 67, 761C-764C.

8. Αυτόθι, 7, 13.1. PG 67, 761CD.

9. Αυτόθι, 7, 15. PG 67, 768Β. Πρβλ. Νικηφόρου Καλλίστου, Εκκλησιαστική Ιστορία 14,16, PG 146, 1105C-1108B.

10.C. Lacombrade, Synesios de Cyrene, hellene et chretien, Paris 1951, p.54-55.

 

 * Η Ειρήνη Α. Αρτέμη είναι πτ. Θεολογίας – Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών Mphil Θεολογίας Παν. Αθηνών, υπ. διδάκτορος Θεολογίας του Παν. Αθηνών

 

 

ΠΗΓΗ: ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ (12-2-2010)

 

 

Νυχτώνει πάνω από την Ελλάδα

 

Του Γιώργου Δελαστίκ

 

 

Ο πρωθυπουργός προσπάθησε απεγνωσμένα να πείσει τον ελληνικό λαό ότι το ΔΝΤ θα δώσει μόνο την «τεχνογνωσία» του χωρίς βεβαίως να κατορθώσει να ελαφρύνει την πίκρα κανενός. Οι πάντες γνωρίζουν ότι η παρουσία του ΔΝΤ σηματοδοτεί την έσχατη κατάπτωση της χώρας στην οποία εγκαθίσταται.

Είναι αναγκαίο να συλλέξουμε πληροφορίες από το Βερολίνο και το Παρίσι για το τι έγινε, να δούμε πώς θα παρουσιάσουν από σήμερα οι σοβαρές γερμανικές και γαλλικές εφημερίδες τα όσα διαδραματίστηκαν στο εξαιρετικά έντονο και σκοτεινό παρασκήνιο των τελευταίων δύο ημερών για να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε τεκμηριωμένη άποψη.

Απαιτείται επίσης να μελετήσουμε τις κινήσεις των κερδοσκόπων εναντίον της Ελλάδας από σήμερα, ιδίως των Άγγλων και των Αμερικανών, για να καταλάβουμε π.χ. αν η Ουάσιγκτον φοβάται μήπως η ελληνική κυβέρνηση δεν αγοράσει τελικά αμερικανικά F-16 και προτιμήσει γερμανικά Γιουροφάιτερ ή γαλλικά Ραφάλ υπό το κράτος γαλλογερμανικών πιέσεων.

Είναι υποχρεωτικό επίσης να περιμένουμε μέχρι τη Δευτέρα και την Τρίτη για να δούμε αν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης και της ΕΕ συνολικά θα μορφοποιήσουν κάποια μέτρα στήριξης της Ελλάδας ή όχι.

Αυτή η αναμονή δεν υπαγορεύεται από πολιτική σωφροσύνη, αλλά μάλλον από την έσχατη ελπίδα ότι ίσως τα πράγματα να μην είναι τόσο αδιαπέραστα μαύρα κι άραχνα όσο φαίνονταν χθες, με βάση τα λεχθέντα από τον πρωθυπουργό, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που έδωσε στις Βρυξέλλες.

Όλα αυτά βεβαίως αφορούν την εξωτερική πτυχή της κατάστασης, η οποία είναι και η λιγότερο σημαντική στη συνείδηση του κόσμου. Αναφορικά με την εσωτερική διάσταση της κρίσης, τα πράγματα είναι ζοφερά.

Ο πρωθυπουργός διακήρυξε χωρίς περιστροφές ότι απωλέσθηκε ένα τμήμα της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της χώρας. Είναι πολύ βαριά κουβέντα αυτή, σε βαθμό που διστάζουμε να περιγράψουμε αναλυτικά τι σημαίνει.

Ξένη κηδεμονία σημαίνει μερική διακυβέρνηση της χώρας από τους ξένους και πρέπει να διαπιστώσουμε εμπράκτως μέχρι πού φτάνει αυτή η ξένη εξουσία που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και που φυσικά είναι ανάλγητη απέναντι στον λαό μας.

Επιπροσθέτως, ο Γ. Παπανδρέου ουσιαστικά προεξόφλησε και νέα μέτρα λιτότητας εναντίον του ελληνικού πληθυσμού, τα οποία προφανώς απαίτησαν οι Γερμανοί και τον υποχρέωσαν να υποκύψει.

Ο ελληνικός λαός έχει μπροστά του δύο τουλάχιστον εφιαλτικούς μήνες. Κυριολεκτικά εφιαλτικούς. Υπάρχει μια «λεπτομέρεια» των φετινών δανειακών αναγκών της χώρας μας που έχει γίνει ελάχιστα γνωστή και καθόλου κατανοητή από το ευρύ κοινό: πάνω από τα μισά χρήματα που απαιτείται να δανειστεί η χώρα μας για να πληρώσει τις υποχρεώσεις της σε τοκοχρεολύσια παλαιότερων δανείων τα χρειάζεται για τον Απρίλιο και τον Μάιο, οπότε έχει υποχρεώσεις περίπου 23 δισεκατομμυρίων ευρώ!

Το ποσό είναι κολοσσιαίο και αυτό εξηγεί αφενός τη λύσσα με την οποία επιτίθενται οι κερδοσκόποι εναντίον της Ελλάδας από τώρα για να πετύχουν ακόμη υψηλότερα, ληστρικά επιτόκια δανεισμού μας και αφετέρου την άνεση που έχουν σε πολιτικό επίπεδο οι Γερμανοί και οι άλλοι ηγεμονικοί κύκλοι της ΕΕ για να εκβιάσουν τον Γ. Παπανδρέου και να του επιβάλουν τους όρους που εκείνοι θέλουν αναφορικά με την κηδεμονία της Ελλάδας και το πέρασμά της κάτω από ξένο οικονομικό ζυγό.

 

«ΜΟΝΤ» Τώρα ομολογεί πικρές αλήθειες

 

Χρειάστηκε η βελτίωση προχθές του πολιτικού κλίματος μετά τη συνάντηση Σαρκοζί – Παπανδρέου στο Παρίσι για να βγει η γαλλική «Μοντ» και να διακηρύξει στο κύριο άρθρο της μερικές αλήθειες.

Πρώτον, ότι τα κράτη χρεώθηκαν για να σώσουν τις τράπεζες και τώρα αυτές επιτίθενται στα χρεωμένα κράτη.

Δεύτερον, ότι είναι «σχεδόν μηδενική» η περίπτωση να μην μπορέσει η Ελλάδα να πληρώνει τα χρέη της.

Τρίτον, ότι οι ίδιες οι τράπεζες κερδοσκοπούν με τα ομόλογα των κρατών. Τέταρτον, ότι τρεις και μόνο τράπεζες -η Τζ. Π. Μόργκαν, η Γκόλντμαν Ζαξ και η Ντόιτσε Μπανκ- ελέγχουν το 75% (!) της αγοράς ασφάλισης κατά της μη αποπληρωμής δανείων (CDS), έχοντας έτσι τη δυνατότητα να γονατίσουν όποια χώρα βάλουν στόχο.

 

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΕΘΝΟΣ, 12-02-2010,  http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Επιχείρηση:  «Τιμωρείστε την Ελλάδα»!

του ANDREAS WEHR*

Μετάφραση-απόδοση: ¨ΝΤΑΝΤΟΝ

 

Οι τίτλοι των εφημερίδων δεν θα μπορούσαν να είναι πιο δραματικοί. "Η Ελληνική Μιζέρια" (Φράνκφουρτερ Αλλγκεμάϊνε-7/1/10 ) , "Δυναμίτης στην Νομισματική Ένωση" (επίσης "Φ.Α."-29/1/10), "Απεταθρώθει στην Μεσόγειο" (Ντη-Τσάϊτ-14/1/10 ), "Τερατώδες Έλλειμμα" (Ντερ Σπήγκελ-Διαδυκτίου-5/12/09 ), "Η πιστωτική κρίση οξύνεται" (επίσης "Φ.Α"-29/1/10).
Όλα τα σχετικά δημοσιεύματα μιλούν για τα "παραποιημένα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας", για "αυξημένα επιτόκια κινδύνου", για ένα "Bail-out" ("αποκοπή" ), για μια προεξέχουσα – ειδική- αντιμετώπιση του χειροδεμένου και ανήμπορου οφειλέτη (την Ελλάδα) από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Τι αληθεύει από όλα αυτά; Περι τίνος πρόκειται; Είναι η Ελλάδα, η οποία εκτός των άλλων είναι μέλος της Ε.Ε. και της Νομισματικής Ένωσης, ένα αποτυχημένο κράτος ("faile state");

Και βέβαια όχι. Απειλείται, βρίσκεται υπό πτώχευση; Ούτε αυτό συμβαίνει. Το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας συμβαίνει να είναι υψηλό, υπερβαίνει το 113 % του Α.Ε.Π. της , όμως ακόμα μεγαλύτερο είναι το σχετικό χρέος της Ιταλίας (115 % του Α.Ε.Π.) και της Ισλανδίας (η οποία πιέζει για να εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ζώνη) ανέρχεται στο 118 %. Το Δημόσιο Χρέος του Βελγίου είχε ανέλθει το 1993 στο 140 % του Α.Ε.Π., χωρίς να της απαιτηθεί να κηρύξει "πτώχευση".

Εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης μάλιστα συναντάμε πολύ μεγαλύτερα Κρατικά -Δημόσια Χρέη, όπως είναι αυτό της Ιαπωνίας το οποίο ανέρχεται στο 189,6 % του Εθνικού της Εισοδήματος. Συνεπώς δεν μπορούμε να μιλάμε  σήμερα για έναν ενδεχόμενο κίνδυνο πτώχευσης της Ελλάδας.

Το αποδεικνύει και το γεγονός ότι μόλις στις 26 Ιανουαρίου 2010 πέτυχε να δανειστεί 8 δις Ευρώ. Και βέβαια οι ενδιαφερόμενοι (σ.σ.μ. το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα) δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό για να προχωρήσουν σε αυτόν τον δανεισμό. Αντίθετα μάλιστα, ήταν διατεθειμένοι να προσφέρουν το τριπλάσιο ποσό (βλέπε "F.A.Z." – 29/1/10 . Για τον ίδιο λόγο δεν δυσκολεύονται να ικανοποιήσουν ένα νέο προγραμματιζόμενο από την Ελλάδα δάνειο, ύψους 5 δις Ευρώ.

Για παράδειγμα,  διαφορετικά φαίνεται να είναι τα πράγματα για την "πιστοληπτική ικανότητα" της Λετονίας. Τελευταία αποφασίστηκε να αναβληθούν τα προβλεπόμενα σχέδια της για την σύναψη ενός Κρατικού Δάνειου. Η Λετονία βρίσκεται εκτός "Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ζώνης", η Ελλάδα όμως εντός.

Μήπως σημαίνει το γεγονός αυτό ότι η Ελλάδα "θέτει σε κίνδυνο το κοινό νόμισμα του Ευρώ"; Μήπως θα ήταν καλλίτερο να εγκαταλείψει την "Ευρωπαϊκή-Νομισματική-Ζώνη";
 Τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα μας λένε πως η Ελλάδα δεν διαθέτει το απαιτούμενο "ειδικό οικονομικό βάρος" για να μπορέσει να βλάψει το Ευρώ.
 Αυτό γίνεται περισσότερο αντιληπτό εάν εξετάσει κανείς τους απόλυτους αριθμούς.
Το Ελληνικό Δημόσιο Έλλειμμα, ύψους 406 εκατομμυρίων δολαρίων, το υπερβαίνουν, σε σημαντικό βαθμό, κυρίως η Ισπανία ( 695 εκατομμύρια ) και η Ιταλία με ένα χρέος των 2.062 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ακόμα και εάν συμβαίνει να αυξάνεται, στο ελάχιστο, ο "Γενικός Δανεισμός" της Ευρώ-Ζώνης, με τα αυξανόμενα ελλείμματα της Ελλάδας, η πραγματικότητα δείχνει ότι η υπάρχουσα δυναμική "Συνολικής Χρέωσης" της Ευρώ-Ζώνης  παραμένει σε  καλά επίπεδα αντιμετώπισης και διόρθωσης ("moderat").

Το 2009 το χρέος της  αυξήθηκε κατά 6 %, γεγονός που αποκλίνει, στο διπλάσιο από το ανώτατο όριο (3 %) που έχει θέση, βάση Συμφωνίας, η Ε.Ε., Όμως δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός πως το 2009 ήταν το χειρότερο έτος της Διεθνούς οικονομικής κρίσης. Όπως επίσης και το γεγονός ότι διατέθηκαν τεράστια πακέτα " Οικονομικής Διάσωσης-Ενίσχυσης των Τραπεζών" και δρομολογήθηκαν πολύ ακριβά – πέρα του φυσιολογικού οικονομικού κόστους και των πραγματικών αναγκών – προγράμματα "ανάκαμψης της οικονομίας".

Παράλληλα υπήρξε στασιμότητα ή μείωση στην είσπραξη των φορολογικών οικονομικών πόρων. Με ένα "Γενικό Δανεισμό" στο ύψος του 6 % μπορούμε να πούμε πως η Εύρω-Ζώνη βρίσκεται, συγκριτικά σε Παγκόσμιο Επίπεδο, ακόμα σε μια καλή κατάσταση.

Το 2010 το Δημόσιο έλλειμμα των Η.Π..Α. ανέρχεται στο 10 % και σε χώρες, όπως στην Ιαπωνία και την Αγγλία, υπερβαίνει κατά πολύ αυτό της Ευρώ-Ζώνης. Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αιτία για την πρόκληση πανικού στις Βρυξέλλες.

 

Για ποιους λόγους λοιπόν προκλήθηκε όλη αυτή η φιλολογία και η διαμάχη  για την Ελλάδα; Πίσω από τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα. Πρόκειται για την προσπάθεια επιβολής "πάση θυσία", και ανεξαρτήτου κόστους και συνεπειών, του "Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης",  με όλες τις προβλεπόμενες εντολές – προδιαγραφές  και κυρώσεις.

Κυρίως για την επιβολή όλων των μέτρων του "Συμφώνου Σταθερότητας",  όπως το οραματίσθηκαν οι αρχικοί του εμπνευστές, δηλαδή ο πολιτικός κόσμος – το πολιτικό κατεστημένο – της Γερμανίας και οι Γερμανοί τραπεζίτες, οι όποιοι επιμένουν να το διατηρήσουν – απαρέγκλιτα.

Σήμερα επίσης μέσα στην Ευρωπαϊκή ‘Ένωση παίζεται και ένα παιχνίδι διασφάλισης της πολιτικής επικυριαρχίας- πρωτοκαθεδρίας.

Ο "Κεντρικός Πυρήνας" της Ε.Ε., συσπειρωμένος γύρω από την Γερμανία, πυρήνας που – παρά την παρούσα οικονομική κρίση – διαθέτει ακόμα "Νομισματική-Οικονομικό-Πολιτική-Σταθερότητα",  θέλει να κρατήσει την εξασθενημένη Ευρωπαϊκή Περιφέρεια, την Ιρλανδία, Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και βέβαια την Ελλάδα, στην "δική του χαραγμένη πορεία και γραμμή".

Για τους λόγους αυτούς υποβαθμίζεται σήμερα συστηματικά η Ελλάδα. Στον "πίνακα των ανακοινώσεων" έχει αναρτηθεί η "επαπειλούμενη κρατική πτώχευση της". Η Ελλάδα ενδείκνυται, όσο καμία άλλη χώρα στον κόσμο, για την διεξαγωγή μιας «Επιχείρηση Τιμωρίας».

Εξ  αρχής την θεωρούσαν σαν ένα "ανάγωγο παιδί", μάλιστα και σαν ένα "νόθο παιδί"  της Ευρώ-Ζώνης. Κανονικά δεν θα έπρεπε να συμμετάσχει σε αυτήν, όταν ήδη το 2001 με την είσοδο της είχε παραποιήσει τα οικονομικά στατιστικά της στοιχεία.

Βέβαια τα αντίστοιχα στοιχεία είχε παραποιήσει και η Ιταλία. Μόνο που με το Συνιδρυτικό αυτό μέλος της Ε.Ε. (σ.σ. την Ιταλία) δεν μπορεί να συμπεριφέρεται κανείς με τέτοιον αχαλίνωτο τρόπο όπως συμπεριφέρεται απέναντι στην Ελλάδα. Με τελείως διαφορετικό τρόπο την αντιμετωπίζουν.

Ο κ. Otmar Issing, πρώην Διευθύνων Οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, είχε δηλώσει σχετικά:

"… καμία άλλη χώρα εκτός από την Ελλάδα δεν κατάφερε να αντλήσει, στην διάρκεια πολλών χρόνων, τόσα μεγάλα οφέλη από την Νομισματική Ευρωπαϊκή Ένωση και παράλληλα να παραβιάζει, τόσο πολύ, τους "Κοινούς Κανονισμούς".

Στην εικόνα αυτή βοήθησε και το γεγονός ότι μετά από την κυβερνητική αλλαγή στην Αθήνα τον Οκτώμβρη του 2009 , από τους Συντηρητικούς στους Σοσιαλδημοκράτες, εμφάνισαν ξαφνικά τελείως νέα στοιχεία για το πραγματικό χρέος της χώρας.

Οι απερχόμενοι – εκλογικά ηττημένοι Συντηρητικοί- είχαν υπολογίσει τα υπαρκτά ελλείμματα «προς τα κάτω», για να κερδίσουν τις εκλογές.
Η νέα κυβέρνηση διόρθωσε στις 21 Οκτωβρίου 2009 τους αριθμούς. Σύμφωνα με αυτά , για το έτος 2008 το έλλειμμα διαπιστώθηκε στο 7,7  % και όχι στο 5,5 του Α.Ε.Π. Ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία – δυσφορία (προκάλεσαν οι αναγωγές  για το 2009: Πρόκειται για ένα έλλειμμα της τάξεως του 12,5 % και όχι του 3,7 του Α.Ε.Π.

Αμέσως ακολούθησε η επίσκεψη στην Ελλάδα μιας "Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων", εντεταλμένης από την "Ευρωπαϊκή Επιτροπή", για να ελέγξει τις Ελληνικές στατιστικές υπηρεσίες. Το "πόρισμά τους" κατέληξε σε καταστροφικές διαπιστώσεις. 

 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΥΠΟΚΡΙΤΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Έκτοτε,  το κύμα αγανάκτησης των υπόλοιπων Χωρών-Μελών της Ε.Ε. ξεπέρασε τα όρια. Οι πιο επιεικείς χαρακτηρισμοί που ακούσθηκαν ήταν "Ο Έλληνας Σπάταλος" ("Οικονομία της Κακοδιαχείρισης").

Με οξύτατους τόνους καταγγέλλονται η "Πελατειακή Οικονομία της Ελλάδας", η "Φοροδιαφυγή", η "Διαφθορά" και η κακοδιαχείριση οικονομικών πόρων.

Και βέβαια δεν υπάρχει καμία ανάγκη να ωραιοποιήσει κανείς την συμπεριφορά της κυρίαρχης πολιτικής τάξης στην Ελλάδα. Είναι η ίδια η Αριστερά, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας (Κ.Κ.Ε.), και ο κομματικός συνασπισμός των δυνάμεων της σοσιαλιστικής αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ ) που καταγγέλλουν εδώ και χρόνια τις συνθήκες αυτές.

Στην παρούσα κατάσταση μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι οι προνομιούχοι δεν καταβάλουν σχεδόν καθόλου φόρους και ότι ο παρακρατημένος από τους επιχειρηματίες Φ.Π.Α. ( που δεν αποδίδεται) ξεπερνά το 30 %,  ενώ στην υπόλοιπη Ε.Ε. το ποσοστό αυτό ανέρχεται "μόνο" στο 12 %! Επίσης το συνολικό ποσό της Φοροδιαφυγής στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 30 δισεκατομμύρια Ευρώ  ετησίως. 

Και όμως, όλα αυτά τα δεδομένα μέχρι σήμερα δεν ενοχλούσαν κανέναν στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο, όπως το ίδιο ακριβώς δεν ενοχλούσε η μεταχείριση των αιτούντων πολιτικό άσυλο, οι απαράδεκτα χαμηλοί μισθοί και το απαξιωμένο – αποσαθρωμένο  εκπαιδευτικό σύστημα που οδηγεί τους φοιτητές στην εξέγερση.

Ο Ελληνικός καπιταλισμός είναι τόσο σάπιος και παρασιτικός, όσο είναι και στις  άλλες χώρες του κόσμου.

Ας ανακαλέσουμε  στην μνήμη μας τις προσπάθειες χειραγώγησης της Δικαιοσύνης  στην Ιταλία,  με σκοπό να μην έλθουν στην επιφάνεια οι σκοτεινές επιχειρηματικές δραστηριότητες του Μπερλουσκόνι, του πιο πλούσιου ανθρώπου της χώρας.

Ας σκεφτούμε τα λαδώματα πολιτικών όλων των κομμάτων στην Αγγλία ή τον Γάλλο πρόεδρο Σαρκοζί, ο οποίος συναναστρέφεται με όλους τους ισχυρούς που ασκούν επιρροή. Ας  σκεφτούμε και τις συνθήκες που ισχύουν στην ίδια την Γερμανία, οι οποίες προσομοιάζουν όλο και περισσότερο με τις συνθήκες της Ελλάδας.

Η πελατειακή οικονομία, η φοροδιαφυγή και η διαφθορά επεκτείνεται και στην Γερμανία. Και εδώ καταρρέουν οι υποδομές της χώρας. Όμως όχι, στην έδρα του κατηγορητηρίου, ενός Δικαστηρίου που συγκροτείται από  τη  " Συνέλευση των Υποκριτών", πρέπει να εμφανιστεί – ν' ανέβει- μόνο η Ελλάδα, "αυτός ο κατά – επανάληψη και υποτροπιάζων ψεύτης των στατιστικών στοιχείων-εγκληματίας" (Βλέπε "Financial-Times-Γερμανίας – 9/11/2009.

Με την ευκαιρία αυτή προσφέρεται μια καλή αφορμή για να αναλογιστούν το Γερμανικό κεφάλαιο και το Γερμανικό πολιτικό κατεστημένο τις ευθύνες τους για την Οικονομική Κρίση και στην Ελλάδα. 

Ο Heine Flassbeck σε άρθρο του στις "FINANCIAL-TIMES/ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ" (16/12/2009) ΣΥΣΧΕΤΙΣΕ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΞΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ! (σ.σ.μ. ο τονισμός δικός μας). 

Γερμανικές εταιρείες οδηγούν χωρίς έλεος στην καταστροφή του άλλους Ευρωπαίους ανταγωνιστές τους. Οι διατάξεις της Τελωνειακής Ένωσης και του Ελεύθερου Εμπορίου ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες της Εσωτερικής Αγοράς όλων των Χωρών-Μελών της Ε.Ε. για το προβάδισμα του τεχνολογικά ανεπτυγμένου Γερμανικού κεφαλαίου και την κυριαρχία της Ευρωπαϊκής Αγοράς από τις Γερμανικές εξαγωγές, και όχι μόνο.

Ότι αποτελεί για την Γερμανική αγορά παραγωγικό "πλεόνασμα" και προωθείται στις εξαγωγές καταλήγει να αποτελεί για τις υπόλοιπες "εισαγωγικές χώρες" της Ευρώπης το  «έλλειμμα».

Η ανταγωνιστικότητα των οικονομιών της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας υποχωρεί σταθερά. Τα "Ισοζυγία Πληρωμών τους", κυρίως το εμπορικό, είναι διαρκώς παθητικά. Εάν διέθεταν οι χώρες αυτές ακόμα το Εθνικό τους Νόμισμα θα είχαν προχωρήσει σήμερα στην "υποτίμηση του", ώστε οι εξαγωγές τους να καταστούν φτηνότερες και εισαγωγές τους ακριβότερες. Όπως έπραξαν πρόσφατα η Τσεχία και η Πολωνία. Σαν μέλη της Ευρώ-Ζώνης τους είναι αδύνατο να ασκήσουν αυτό το παλαιό δικαίωμα, είναι καθηλωμένοι μέσα σε μια παγίδα.

Οι Νέο-Φιλελεύθεροι τους συνιστούν σαν αντίδοτο να κάνουν κάτι άλλο: Να υλοποιήσουν μια "εσωτερική υποτίμηση", με άλλα λόγια να μειώσουν τους μισθούς και τις τιμές των προϊόντων.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προωθεί απέναντι στην Ελλάδα δύο στόχους:

Α) Το υπάρχον Δημοσιοοικονομικό έλλειμμα θα πρέπει να υποχωρήσει – συμπιεστεί με την απορρύθμιση – κατάργηση του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης και Προστασίας και τη Μείωση των Μισθών. Σαν παράδειγμα για μια αντίστοιχη πολιτική,  μας παραπέμπουν στην Ιρλανδία.

Στην χώρα αυτή ο Κρατικός Προϋπολογισμός μειώθηκε για το 2010 κατά τέσσερα δισεκατομμύρια Ευρώ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι εισπράττουν ήδη κατά 15 % μειωμένους μισθούς. Οι κοινωνικές παροχές μειώθηκαν κατά 4%, οι παροχές για τα παιδιά κατά 10 %.

Η Σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Αθήνας έχει χαράξει ήδη την ίδια γραμμή. Πάγωσαν οι άνω των 2000 Ευρώ μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν τα σχετικά επιδόματα κατά δέκα τοις εκατό. Το πιο αποφασιστικό βήμα – μέτρο εκκρεμεί ακόμα:

Πρόκειται να αυξηθούν σημαντικά τα "Συνταξιοδοτικά Όρια Ηλικίας" και να μειωθούν οι συντάξεις. Η υλοποίηση της σχετικής απόφασης δεν φαίνεται να αποτελεί μια εύκολη ενέργεια. Στο σημείο αυτό η Κυβέρνηση συναντά την Αντίσταση μάχιμων και έμπειρων – κομμουνιστικά καθοδηγούμενων – Συνδικάτων. Και σε αντίθεση με τα αντίστοιχα μέτρα, τα οποία δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν οι Γερμανοί συνάδελφοι τους, οι Έλληνες πέτυχαν -ήδη δύο φορές- στο παρελθόν – να μην περάσει μια τέτοιου είδους "μεταρρύθμιση" στο συνταξιοδοτικό σύστημα.

Η σημερινή Διεθνής, Δημόσια και ΕΝΤΟΝΗ πίεση προς την νέα Ελληνική κυβέρνηση σκοπεύει και σε κάτι άλλο: "Να καλύψουν-ενδυναμώσουν ους Σοσιαλδημοκράτες στην προσπάθεια καταβαράθρωσης του "Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης". 

Β) Με το παράδειγμα της Ελλάδας,  η Ευρωπαϊκή Ένωση επιθυμεί να κάνει μια επίδειξη, για το πως σκέπτεται να αντιμετωπίζονται στο μέλλον οι χώρες που δεν ακλουθούν τις Οδηγίες των Βρυξελλών. Η κυβέρνηση των Αθηνών δεν πρόκειται- μόνο- να υποστεί, σύμφωνα με τις προβλεπόμενες Διατάξεις του " Συμφώνου Σταθερότητας", όπως επίσης όλες οι 19 Χώρες-Μελή της Ε.Ε., την λεγόμενη αρχική "Διαδικασία Εξέτασης και Διαβούλευσης  για την Υπέρβαση του Δημοσιοοικονομικού Ελλείμματος ".

Για την Ελλάδα ο Επίτροπος Joaquin Almunia σκέφτηκε ένα ακόμα πιο "ειδικό" μέτρο: " …η κυβέρνηση της Αθήνας αδιαφόρησε τελείως για τις Συστάσεις που της κάναμε την Άνοιξη (σ.σ. 2008). Εξ αυτού του γεγονότος θα αυξηθεί το έλλειμμά της. Η Ελλάδα περνά ( σ.σ.μ. κατά κάποιο τρόπο αυτόματα στο "επόμενο στάδιο" ), τίθεται  υπό το "Καθεστώς της λεγόμενης "Καθυστέρησης και Έκτατης Ανάγκης" ("Im Verzug gesetzt", βλέπε "Frankfurter- Allgemeine"- 10/11/2009 )…". 

Ο σχολιαστής της "F..A." στην συνέχεια έδωσε την σωστή ερμηνεία της σχετικής – τελευταίας – δήλωσης Almunia, με την εξής παρατήρηση:

" Για τους λόγους αυτούς η Επιτροπή προτίθεται να δρομολογήσει μια στενή Δημοσιοοικονομική επιτήρηση της Ελλάδας,  τόσο αυστηρή όσο δεν είχε υπάρξει ποτέ άλλοτε (βλέπε "F.A.Z." 2/2/2010)".

Την Τετάρτη (3/2/) η Επιτροπή των Βρυξελλών ανακοίνωσε ήδη την λήψη συγκεκριμένων μέτρων με την πρόθεση να θέση τον Ελληνικό Κρατικό Προϋπολογισμό υπό τον- άμεσο- έλεγχο της Ε.Ε. 

Το λεγόμενο "Καθεστώς Καθυστέρησης-Έκτατης Ανάγκης" στο οποίο έχει υπαχθεί η Ελλάδα σημαίνει πως μια χώρα με "μεγάλο έλλειμμα" θα πρέπει να επιστρέψει " με ακόμα πιο γρήγορους ρυθμούς " (σε αντίθεση με τους άλλους "κανονικούς" παραβάτες) στο προβλεπόμενο από το "Σύμφωνο Σταθερότητας" ανώτατο σημείο του 3 %.

Για παράδειγμα, παρά το γεγονός ότι σήμερα η  Γαλλία έχει ένα έλλειμμα που ανέρχεται στο 7 % του Α.Ε.Π., της έχει δοθεί ένας άνετος χρόνος μέχρι το 2014 για να επιστρέψει στο  3%  (σχόλιο- σ.σ.μ., προφανώς επειδή δεν έχει ανακηρυχθεί από την Ε..Ε. ο "εταίρος και η γνωστή ΕΤΑΙΡΑ της Γερμανίας στο ειδικό "καθεστώς καθυστέρησης-εκτάκτου ανάγκης"), ενώ απαιτείται ταυτόχρονα από την κυβέρνηση της Αθήνας να πετύχει τον συγκεκριμένο στόχο με μεγαλύτερα άλματα μέσα στον συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα (σ.σ.μ. γεγονός που "πιέζει" την ελληνική κυβέρνηση για σκληρά και  δυσανάλογα επώδυνα μέτρα). Από το σημερινό 12,7 %  του Α.Ε.Π θα πρέπει η Ελλάδα να καταφέρει , μέσα σε τρία χρόνια (το 2012), να επιστρέψει στον "μαγικό αριθμό" του 3 %.

Αυτό είναι το πλάνο "πλοήγησης" που εισηγήθηκαν στην Αθήνα οι Βρυξέλλες: 

"… η Ανακοίνωση της Αθήνας για την λήψη ακόμα πιο αυστηρών μέτρων Δημοσιοοικονομικής λιτότητας (σ.σ.μ. εννοεί τα μέτρα που ανακοίνωσε την Τρίτη ο Γ. Παπανδρέου "διακαναλιακά") έγινε προφανώς υπό τις πιέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είχε φροντίσει προηγουμένως να χαρακτηρίσει-ανεπίσημα – τα αναμενόμενα και "προαναγγελθέντα" – ημέρες πριν –  από την κυβέρνηση Παπανδρέου σαν "μέτρα-σοκ", ελάχιστα "φιλόδοξα" (σ.σ.μ., συνεπώς στις δηλώσεις του ο κ. Παπανδρέου προσπάθησε να είναι-ακόμα πιο καταθλιπτικός για τον ελληνικό λαό και πιο "γενναιόδωρα-φιλόδοξος" για τους Γκαουλάϊντερ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ) ". 

Ο στόχος που έθεσε η Ελληνική κυβέρνηση να μειώσει έλλειμμα στο 4 % του Α.Ε.Π. ξεπερνά τις προδιαγραφές που έθεσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε όλες τις άλλες Χώρες-μέλη της Ε.Ε., στα πλαίσια του θεσμοθετημένου, από το "Σύμφωνο Σταθερότητας", "πρώτου σταδίου", δηλαδή του σταδίου της "Διαδικασίας-Συνεργασίας και Διαβούλευσης για την αντιμετώπιση των Ελλειμμάτων".

Μέχρι τώρα τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας τα είχε πάρει η Ιρλανδία με ένα στόχο ετήσιας μείωσης του ελλείμματος (με αρχή το 2010) κατά 2 % του Α.Ε.Π.              
Η πρόθεση της Ελλάδας να μειώσει το έλλειμμα, μέσα στο 2010-σε μια χρονιά που έτσι και αλλιώς αναμένεται να μειωθεί ακόμα περισσότερο  η παραγωγικότητα της Ελληνικής οικονομίας  κατά 4 %, οδηγεί με σιγουριά σε πλήρες αδιέξοδο και οικονομικό μαρασμό. Ένα γεγονός το οποίο -προφανέστατα- δεν απασχολεί και δεν ενδιαφέρει κανέναν στις Βρυξέλλες. Η αλήθεια είναι πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γνωρίζει πολύ καλά πως οι βροντερές απειλές της για "Μέτρα Τιμωρίας" δύσκολα μπορούν να υλοποιηθούν, όπως και να επιβληθούν ποινές.

"Διαδικασίες Συζήτησης-Διαβούλευσης για την Αντιμετώπιση Δημοσιοοικονομικών Ελλειμμάτων" υπήρξαν για πολλές χώρες στην Ε.Ε.

Μέτρα- δράσεις όμως τιμωρίας, προστίμων και αντιποίνων  δεν πάρθηκαν ποτέ. Επίσης είναι πολύ δύσκολο να παρθούν και να εφαρμοστούν "άλλες μορφές τιμωρίας", που εισηγούνται ορισμένοι, όπως είναι η περιστολή των εκταμιεύσεων από τα Περιφερειακά και Διαρθρωτικά Ταμεία της Ένωσης.   Παρόλα αυτά οι "γνώσεις της γραμματικής" που κατέχει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή   δεν τελειώνουν ποτέ. Για να "βάλει  σε τάξη- να πειθαρχήσει" την Ελλάδα βασίζεται στην βοήθεια των "Δυνατών Συμμάχων της".  Αυτοί είναι οι Χρηματοπιστωτικές – Χρηματιστηριακές Αγορές,  οι οποίοι σπεκουλάρουν-κερδοσκοπούν εδώ και μήνες ενάντια στην Ελλάδα.

Οι προσπάθειες αισχροκέρδειας των Συμμάχων αυτών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τρέφονται και συντηρούνται από τις φήμες και τις υποψίες για μια ενδεχόμενη "Πτώχευση της Ελλάδας" ή ακόμα για την ενδεχόμενη αποσύνθεση-διάσπαση της "Ευρώ-Ζώνης".

Στην προσπάθεια αυτή  διαπρέπουν ιδιαίτερα, τα Μ.Μ.Ε. των Η.Π.Α. και της Αγγλίας.  "…Οι Χρηματοπιστωτικές Αγορές αποτελούν ευαίσθητους καλούς δέκτες όλων των περιρρεόντων φημών που αφορούν ενδεχόμενες επιχειρήσεις σωτηρίας των Ελλήνων, ούτε μπορούν να παραβλέψουν την συζήτηση που διεξάγεται για την πιθανότητα αποκλεισμού της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση (βλέπε "F.A.Z" – 29/01/2010. Και εάν διαπιστωθεί ότι υπάρχει έλλειψη των απαιτούμενων "φημών", τότε ανακαλύπτουν οι ίδιες  οι "Αγορές", "στα πεταχτά", ορισμένες. Όπως έκανε τελευταία ο "ECONOMIST", ένα από τα γνωστά όργανα της "Αγοράς", στο ειδικό περιοδικό που εκδίδει με την ονομασία "EUROPEAN VOICE", "πληροφορώντας" την διεθνή κοινή γνώμη πως " Βρισκόμενη η Ελλάδα σε μια δεινή θέση αναγκάσθηκε να ζητήσει βοήθεια από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας". Μόλις διαψεύστηκε η φήμη αυτή, εμφανίσθηκε η ¨είδηση"  ότι " Αθήνα, μπροστά στις δυσκολίες της, έφτασε στο σημείο να ζητήσει βοήθεια από το Πεκίνο ". 

Η Κίνα διέψευσε αμέσως την είδηση με την οξυδερκή και τολμηρή παρατήρηση: " Ένας Οικονομολόγος δεν μπορεί ποτέ να συναινέσει στην αλλαγή – διαφοροποίηση από μία αβέβαιη περιουσιακή οικονομική τάξη (σημείωση αρχικού συντάκτη: εννοούσε τις Η.Π.Α.) προς μια ακόμα πιο αβέβαιη περιουσιακή οικονομική τάξη "(σ.σ.μ. προσωπικά δεν κατάλαβα το πραγματικό νόημα του Κινεζικού σχολίου, όπως το εντάσσει ο αρχικός συντάκτης σε αυτό το άρθρο. Ίσως να πρέπει να διαβάσει κανείς όλο το σχετικό δημοσίευμα των "Financial-Times/Γερμανίας της 29ης Γενάρη 2010, στο οποίο παραπέμπει ο συντάκτης). 

 

ΑΝΤΛΗΣΗ ΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΤΗΣ ΑΠΟΜΥΖΗΣΗΣ.

Βλέπουμε – αντιλαμβανόμαστε το ποιον εξυπηρετούν οι φιλολογίες για την αναμενόμενη πτώχευση της Ελλάδας. Οι συζητήσεις και οι φήμες αυτές προκαλούν αβεβαιότητα και φοβίες. Με αυτό τον τρόπο εκδιώκονται κεφάλαια που αναζητούν επενδύσεις, όπως γνωρίζουμε το κεφάλαιο τρέμει όπως ένα Ελάφι. Για να ξαναεπιστρέψει απαιτείται η προσφορά περισσότερης τροφής. Τι άλλο μπορεί να σημαίνει το άκουσμα για απαιτούμενους "μεγαλύτερους τόκους", για "μεγαλύτερες αποδώσεις σε περιπτώσεις κινδύνου";

Με την μέθοδο αυτή το Ελληνικό κράτος μπόρεσε τελικά να εξυπηρετήσει, στα τέλη του Γενάρη 2010, το εξωτερικό του χρέος, αλλά μόνο διότι υποχρεώθηκε να πληρώσει πολύ παραπάνω, απότι πληρώνουν τα Γερμανικά Ομόσπονδα Κρατίδια  για τον δανεισμό και την εξυπηρέτηση των χρεών τους: Απόσπασμα: "Οι -Πρόσθετοι Τόκοι Κινδύνου για τον Κρατικό Δανεισμό της Ελλάδας, ανήλθαν, σε σύγκριση με τους τόκους που καταβάλει η Γερμανική Ομοσπονδία για τον δανεισμό τους, στο ανώτερο τους σημείο, μετά από την ένταξη στο Ευρώ. Οι αποδόσεις, τα κέρδη, για Δάνεια δεκαετούς χρονικής διάρκειας αυξήθηκαν στο 7 % (βλέπε "Financial-Times/Γερμανίας"-29/01/2010). Οι "Επενδυτές"-Χρηματιστές αποδέχθηκαν με ευχαρίστηση το συγκεκριμένο κερδοσκοπικό δώρο. Για την θιγόμενη όμως Ελλάδα η εξέλιξη αυτή σημαίνει ότι θα πρέπει να καταβάλει για τον δανεισμό της, επιπλέον 250 εκατομμύρια δολάρια (σε σύγκριση με τους χαμηλότερους τόκους δανεισμού για τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες), τα οποία θα μπορούσαν να διατεθούν για έργα σε σχολεία, νοσοκομεία και οδικές υποδομές.

Το "ξεζούμισμα" επιπλέον κεφαλαίων (κερδών) προετοιμάσθηκε από την υποβάθμιση της δανειοληπτικής της αξιοπιστίας, την οποία ανέλαβαν να "εκτιμήσουν" τα τρία βασικότερα Πρακτορεία (σ.σ.μ., πρόκειται για "Πρακτορεία" στην κυριολεξία της λέξεως!) Αξιολόγησης των Η.Π.Α.
Ένα "μαγικό χέρι" οδήγησε τους πιστούς Δούλους των Αγορών (σ.σ.μ., αναφέρεται στους λεγόμενους "Οίκους Αξιολόγησης" ) στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα θα πρέπει να "εκπέσει" από την μέχρι τώρα καλή της πιστοληπτική αξιοπιστία. Συνεπώς γίνεται κατανοητό το γεγονός ότι οι Χρηματοπιστωτικές Αγορές συμβάλουν με τον τρόπο τους, γίνονται "αρωγός" στην προσπάθεια των Βρυξελλών να υποτάξει την Ελλάδα στον Ζυγό του λεγόμενου "Συμφώνου Σταθερότητας". Γι' αυτό και δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το παρακάτω σχετικό σχόλιο (6/10/2009) των "Financial-Times/Γερμανίας": "οι Χρηματοπιστωτικές Αγορές – ΣΩΖΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ" 

Σε άλλη έκδοση της ίδιας εφημερίδας μας δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσουμε επίσης πως: "…η Ελπίδα εξακολουθεί να βρίσκεται στην "Αγορά". Στον βαθμό που θα αυξηθούν οι πρόσθετοι "τόκοι επικινδυνότητας" για τον Κρατικό Δανεισμό της Ελλάδας, αυτός θα καταστεί ακριβότερος και κατά προέκταση η παραπέρα αναζήτηση πιστώσεων θα είναι μία μη προσφιλής ενέργεια. Τα υπόλοιπα κράτη της Ε..Ε. δεν θα πρέπει να υποσκάψουν την εξέλιξη αυτή με ανώφελες υποσχέσεις παροχής βοήθειας για το ξεπέρασμα της κρίσης…" 

 

ΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗΣ OIKONOMIKHΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ-ANIKANOTHTAΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ  ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Ε.

Θα μπορούσε εύκολα να συντριβεί η Εξουσία των Χρηματοπιστωτικών Αγορών και να υποχωρήσουν οι λεγόμενοι "πρόσθετοι τόκοι κινδύνου" στο επίπεδο του Δανεισμού της Γερμανικής Ομοσπονδίας, εάν τα υπόλοιπα μέλη της Ευρώ-Ζώνης εξέφραζαν την επιθυμία για συμπαράσταση σε οποιοδήποτε μέλος τους βρεθεί προ δύσκολων οικονομικών συγκυριών. Θα αρκούσε γι΄αυτό μια ξεκάθαρη και απλή δήλωση τους "ότι σε περίπτωση κινδύνου αναλαμβάνουν την κάλυψη των χρεών ενός μέλους τους που θα συναντήσει δυσκολία αποπληρωμής".. Η ενέργεια αυτή θα έπρεπε να είναι "αυτονόητη", από την στιγμή που οι χώρες- μέλη της Ε.Ε. προχώρησαν στην Νομισματική Ένωση, καθιέρωσαν ένα "κοινό νόμισμα" και έκτοτε υποτίθεται πως αποτελούν μια "Κοινότητα με Κοινή Μοίρα" (σχόλιο – σ.σ.μ.: Ο Νέο-Γερμανικός Ρομαντισμός περιγράφει αυτή την κατάσταση της "κοινής μοίρας" με τον "συγκλονιστικό" όρο "SCHIKSALS-GEMEINSCHAFT", δηλαδή με άλλα λόγια, ή " όλοι μαζί θα ζήσουμε " ‘ή "όλοι μαζί θα πεθάνουμε". Μόνο που οι Γερμανοί, από "παράδοση" αναγνωρίζουν σαν "Κοινότητα-Gemeinschaft" – την "Γερμανική Λαϊκή  Εθνική Κοινότητα" ("VOLKS-GEMEINSCHAFT"). Χρέη άλλων  δεν αναλαμβάνουν, ακόμα και εάν τα έχουν δημιουργήσει με την πολιτική τους οι ίδιοι…).

Η "Ευρωπαϊκή Οικονομική και Νομισματική Ένωση" δεν συγκροτήθηκε με τον σκοπό της "κοινής μοίρας". Διαθέτει ένα κοινό νόμισμα , όμως η χάραξη της Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής πολιτικής ανήκει στην δικαιοδοσία της Εθνικής Κυριαρχίας. Και για να μπορούν οι λεγόμενες "Χρηματοπιστωτικές Αγορές" να συνεχίσουν να ασκούν τις κερδοσκοπικές τους πιέσεις σε κάθε ξεχωριστή Χώρα-Μέλος της Ε.Ε., εξήφθη η "πρόνοια" στις λεγόμενες " Ευρωπαϊκές Συνθήκες" με το ιδιαίτερο εκείνο Συμβατικό άρθρο με το οποίο τονίζεται ο " αποκλεισμός της ανάληψης κοινής ευθύνης – για τις υποχρεώσεις των επιμέρους μελών της Ε.Ε.". 

Το πραγματικό νόημα του συγκεκριμένου άρθρου αποδίδεται αποκαλυπτικά στην "Βασική Γνωμοδότηση για το Ευρωπαϊκό Δίκαιο",  όπου διαβάζουμε τα εξής:

 Η θέση των Χωρών-Μελών στις Διεθνείς Χρηματοπιστωτικές Αγορές δεν πρέπει να καλυτερεύσει με την θεσμοθέτηση "κοινής ευθύνης και ανάληψης χρεών από όλη την Κοινότητα των μελών ".. Αντίθετα η Δανειοληπτική Αξιοπιστία των μελών πρέπει να εξασφαλιστεί με την "Δημοσιοοικονομική Πειθαρχία… Η μείωση της πιστοληπτικής αξιοπιστίας θα πρέπει να αποτελέσει ένα "κίνητρο" για να αποφεύγεται μια παράλογη πολιτική εξόδων.

Θα το  διατυπώναμε και διαφορετικά: Ο αποκλεισμός του συγκεκριμένου ωφελήματος στις Χρηματοπιστωτικές Αγορές (σ.σ.μ. , της "ανάληψης κοινής  κοινοτικής ευθύνης για τα ξεχωριστά κράτη-μέλη") να στοχεύει στην αύξηση της πίεσης προς την κατεύθυνση μιας Πειθαρχημένης Δημοσιοοικονομικής Διαχείριση". 

Αυτή η ειδική "πρόνοια" – διάταξη της Ευρωπαϊκής Συνθήκης", ο επονομαζόμενος όρος του "No-Bail" αποτελεί την βασική αρχή λειτουργίας της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Εξασφαλίζει  να μην μετατραπούν τα Κράτη-Μέλη της Ε.Ε. σε μια "Κοινότητα Αλληλεγγύης και Κοινής Ανάληψης Ευθυνών" ("Solidariscche Haftungsgemeinschaft") ή σε μια  "Ένωση Μεταφοράς Πόρων" προς Χώρες-μέλη που θα περιέλθουν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. 

Σύμφωνα με τις απόψεις του κ. "Issing" (σ.σ.μ. πρώην μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων Ντόϋτσε Μπάνκ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας,"Επισκέπτης" στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ¨Διευθύνων Οικονομολόγος" ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ ΤΟΥ "ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΕΤΑΡΙΣΜΟΥ", βλέπε το βιογραφικό-"ποινικό του" μητρώο:

http://de.wikipedia.org/wiki/Otmar_Issing) : 

"...η παροχή Οικονομικής Βοήθειας στα βρισκόμενα σε ανάγκη Κράτη-Μέλη της Ε.Ε. θα πρέπει  στην καλλίτερη περίπτωση,  να προέρχεται "απέξω" – και όχι από την ίδια την Ε.Ε.. Και θα είχε μόνο τότε ένα νόημα, εάν συνοδεύεται με αυστηρούς όρους οι οποίοι θα εξασφαλίζονται με την απειλή "ποινικών ρητρών" και άλλων "μέτρων τιμωρίας" για μια τέτοια "αποστολή". Αυτή όμως η επιλογή σημαίνει και την παράλληλη δήλωση ανικανότητας και "πτώχευσης" της Ευρωπαϊκή Κοινότητας.

Για την οικονομική εξυγίανση ενός Κράτους μέλους της, όπως και της  Ευρώ-Ζώνης, καλείται προς βοήθεια το καθοδηγούμενο από την Ουάσινγκτον "Διεθνές Νομισματικό Ταμείο"!

Σύμφωνα με τον κ. Issing η περίπτωση αυτή είναι προτιμότερη από το να αποφασίσουν οι Βρυξέλλες για μια ενδεχόμενη χορήγηση οικονομικής βοήθειας. Διότι, πάντα κατά τον κ. Issing, "το να επικαλεστεί κανείς το επιχείρημα της ανάγκης εκδήλωσης "Ευρωπαϊκής-Αλληλεγγύης", περιέχει εκρηκτική πολιτική πυρίτιδα… " 

Η πρόσφατη σύγκρουση για τον έλεγχο της Ελλάδας είναι η ανελέητη πάλη μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών για την εξασφάλιση των Αγορών και την επέκταση των σφαιρών επιρροής  τους μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι οικονομικά ισχυρές χώρες θέλουν να γονατίσουν-ποδηγετήσουν τις αδύναμες.
Σε ποιο βαθμό θα το καταφέρουν, θα εξαρτηθεί από την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων στις χώρες που δέχονται την πίεση και την απειλή. 

 

* Ο Ανδρέας Βέρ (Andreas Wehr) είναι συνεργάτης της "Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Αριστεράς" (GUE/NGL) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και Συντονιστής στο ίδιο της "Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικής Πολιτικής" (ECON). Για περισσότερες αναλύσεις και τοποθετήσεις του:

www.andreas-wehr.eu 

 

ΠΗΓΗ: http://enotikoaristero.wordpress.com/2010/02/11/  

Τα ρετιρέ…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

 

Ε, ρε τι γίνεται! Ε, ρε…
Εκεί ψηλά στα ρετιρέ!
Όπου κοπρίτες κυριλέ
Κάνουνε πάρτι ρεφενέ
Με του λαού την τσέπη, ναι!

Φοροαπαλλαγές σε κλέφτες!
Φοροαπαλλαγές σε ψεύτες!
Όπου με τις συμπαιγνίες
Στήσαν ληστοσυντεχνίες…

Δικολάβοι κι εργολάβοι
Το λαό τον χαρατσώνουν
Και μ' αμαρτωλές προφάσεις
Και κλεφτρονο-αποφάσεις
Τον ιδρώτα του τσεπώνουν…
Και στην Εφορία, λένε,
Ούτε φράγκο δεν πληρώνουν…

Οι ΔΕΗδες μείον ρεύμα
Κι ο λαός να το πληρώνει
Με ιδρώτα και με αίμα…
Και οι δήμιοι το νεράκι;
Δηλητήριο και φαρμάκι…

Σαλτιμπάγκοι βουλευτάδες
Με απατηλές φανφάρες
Και τετράπαχες μισθάρες
Του λαού το βιος ρημάζουν
Και ασώτως το μοιράζουν
Σ' αδηφάγους μασκαράδες
Με μισθάρες και με μπόνους
Κι επιδόματα σε τόνους:

Επιδόματα κουμπάρων
Επιδόματα και θείων
Επιδόματα μαφιόζων
Επιδόματα ηλιθίων!…

Επιδόματα αγυρτείας
Επιδόματα αλητείας!…
Και στους λειτουργούς του δίκιου;
Επιδόματα αδικίας…

Επιδόματα βουνίσια
Επιδόματα καμπίσια,
Ποταμίσια, πελαγίσια…
Κι άντε πίστεψε πως τώρα
Τα στραβά θα κάνουν ίσια!…

Τώρα που Ευρωπαίγοι
Τις γαϊδουρινές αυτάρες
Τους τραβούν να κόψουν κάτι
Απ' τις παχυλές μισθάρες
Όλο κλαίνε κι ολολύζουν
Tα gold boys τα καημένα
Και της Αϊτής θυμίζουν
Τα ορφανά τα πεινασμένα…

Και με θράσος απειλούνε
Διαρκώς να απεργούνε,
Μέχρι να τους σπλαχνιστούνε…
Και να τους παρηγορήσουν
Έτσι που να ξαναστήσουν…

Της κλεφτουριάς τα τρόπαια
Τα άκρως αποτρόπαια!…

 

Παπα-Ηλίας, 11-02-2010

 

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

E-mail: papailiasyfantis@gamail.com

Η θρησκεία και ο ρόλος της στην ταυτότητα των παιδιών

(έρευνα σε σχολεία της Θεσσαλονίκης και της Θράκης)

 

Της Ειρήνης Ρακιτζή

(για την έρευνα του καθηγητή Μάριου Κουκουνάρα-Λιάγκη)

 

Μία αποκαλυπτική έρευνα, που πραγματοποιήθηκε σε σχολεία δευτεροβάθμιας

εκπαίδευσης της Θεσσαλονίκης και της Κομοτηνής, επιβεβαιώνει ότι, η ανεκτικότητα των μαθητών στη θρησκευτική διαφορετικότητα δεν είναι δεδομένη, ωστόσο, μπορεί να επιτευχθεί στο σχολείο, τόσο μέσα από την παρέμβαση με θεατροπαιδαγωγικά προγράμματα όσο και με την υποχρεωτική θρησκευτική εκπαίδευση, που όμως δεν θα ενέχει χαρακτήρα κατηχητικό, ομολογιακό ή μύησης.

Η έρευνα διήρκεσε από το 2006 έως το 2009, υπό την ευθύνη του εκπαιδευτικού και διδάκτορα Κοινωνιολογίας της Θρησκείας του τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, Μάριου Κουκουνάρα – Λιάγκη, και τα αποτελέσματά της παρουσιάζονται στο βιβλίο του, «Ο Θεός, ο δικός μου, ο δικός σου. Πολιτισμός, Εκπαίδευση, Ετερότητα. Έρευνα για την διαπολιτισμική επικοινωνία» (εκδ. Γρηγόρη).

Στηρίχθηκε στην εφαρμογή μίας θεατροπαιδαγωγικής παρέμβασης μέσα στην τάξη και σε μετρήσεις, που έγιναν, με διάφορες μεθόδους (ερωτηματολόγια, παρατήρηση με βιντεοσκόπηση, προσωπικές συνεντεύξεις, ημερολόγια), τόσο πριν όσο και μετά τη συγκεκριμένη παρέμβαση, ώστε να αποτυπωθεί η μεταστροφή στη στάση και τις αντιλήψεις των μαθητών για τη θρησκευτική ετερότητα και να συγκριθούν τα δύο αποτελέσματα. Συμμετείχαν πάνω από 300 μαθητές (ορθόδοξοι) και περισσότεροι από 20 εκπαιδευτικοί ελληνικών σχολείων, κάθε τύπου (γυμνάσιο, λύκειο, ΕΠΑΛ, μουσικό, μειονοτικό).

Στη θεατροπαιδαγωγική δράση χρησιμοποιείται μία ιστορία: τα παιδιά συναντούν έναν μαθητή της Γ'Α Λυκείου, που πιστεύει σε άλλο Θεό. Τη διαφορετικότητά του τονίζουν όλοι γύρω του, η μητέρα, ο πατέρας, οι φίλοι, με τον τρόπο που μιλούν και συμπεριφέρονται. Ο μαθητής, μέσα από διάφορα περιστατικά, συγκρούεται με τους γονείς του, μ' έναν φίλο του, αλλά και με μία φίλη του, με την οποία δεν μπορεί να είναι μαζί, επειδή είναι διαφορετικοί.

Οι μαθητές χωρίζονται σε ομάδες και δουλεύουν πάνω στην ιστορία, μέσα από δραστηριότητες εξερεύνησης και εκπαιδευτικού δράματος. Το 70% των παιδιών δηλώνουν πιστοί, αλλά δεν εκκλησιάζονται.

Πριν από τη θεατροπαιδαγωγική δράση, οι μαθητές καλούνται να απαντήσουν σε μία σειρά από ερωτήσεις. Πιστεύουν, σήμερα, οι νέοι; Ποια είναι η σχέση τους με την εκκλησία; Τι πιστεύουν για τους μουσουλμάνους και τις άλλες θρησκείες; Πόσο ανεκτικοί και πόσο ρατσιστές είναι; Αλλάζουν οι στάσεις και οι αντιλήψεις τους για την ετερότητα;

Όπως προέκυψε, η θρησκεία παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή τους, κυρίως για τα παιδιά της Θράκης. Πάνω από το 70% των μαθητών της Κομοτηνής δήλωσαν ότι είναι πιστοί και θεωρούν (σε ποσοστό 50%) τους γονείς τους λιγότερο πιστούς από τους ίδιους. Στη Θεσσαλονίκη, το 55% των μαθητών δηλώνουν πιστοί. Και οι δύο ομάδες, πάντως, ενώ δηλώνουν ότι πιστεύουν και ότι η θρησκεία αποτελεί προτεραιότητα στην κρίση τους προς τους άλλους, δεν εκκλησιάζονται.

Σε ερώτηση, ποια είναι η πηγή πληροφόρησης για τη θρησκεία τους και για τις άλλες, οι μαθητές αξιολόγησαν, με σειρά προτεραιότητας, το σχολείο, την οικογένεια, την εκκλησία, ενώ ακολουθούν τα μέσα ενημέρωσης.

"Η θρησκευτική εκπαίδευση πρέπει να είναι υποχρεωτική στο σχολείο για όλους, εφόσον ετοιμάζει τα παιδιά, γνωσιακά και διαπολιτισμικά, για τη θρησκεία τους και για τις άλλες, ενώ σε δεύτερο επίπεδο νοηματοδοτεί την ταυτότητά τους, διαμορφώνει στάση σεβασμού απέναντι στο διαφορετικό και τους προετοιμάζει να γίνουν σωστοί πολίτες", σχολίασε ο κ.Λιάγκης και διευκρίνισε: "γνώση δεν σημαίνει πίστη. Αυτή αφορά την εκκλησία, η οποία θα πρέπει να αναλάβει τον ρόλο της. Το σχολείο διαμορφώνει καλούς πολίτες και η εκκλησία διαμορφώνει πιστούς".

Το 57% εμφανίζονται μη ανεκτικοί στους αλλόθρησκους.

 

 Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η μεταστροφή της αντίληψης των μαθητών στη θρησκευτική ετερότητα. Πριν από την εφαρμογή του προγράμματος, οι στάσεις των μαθητών, σε μεγάλο ποσοστό, δεν ήταν ανεκτικές απέναντι στους πιστούς άλλων θρησκειών και ο βαθμός ανεκτικότητας ήταν διαφορετικός μεταξύ αυτών που γνώριζαν προσωπικά μουσουλμάνους και σ' αυτούς που δεν γνώριζαν. Καθόλου έως μη ανεκτικοί ήταν το 57% των μαθητών- στη Θεσσαλονίκη οι μη ανεκτικοί ήταν πολλοί περισσότεροι (70%) απ' ό,τι στη Θράκη (40%)- ενώ πολύ ανεκτικοί ήταν το 24,4%.

Μετά το θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα, το ποσοστό των πολύ ανεκτικών διπλασιάστηκε (53,3%), ενώ μειώθηκαν όλες οι διαβαθμίσεις των αρνητικών στάσεων σε λιγότερο αρνητικές, κατά 20-30%.

Τα παιδιά της Θεσσαλονίκης παραδέχονται ότι, ρόλο στη γνώμη τους παίζει η εικόνα που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ για τους μουσουλμάνους (60%), ενώ τα παιδιά της Θράκης το σχολείο. Στη Θράκη, εξάλλου, αν και οι μαθητές δηλώνουν σε ποσοστό 100% ότι γνωρίζουν τους <<άλλους>>, δεν έχουν σχέσεις ουσιαστικής επικοινωνίας μαζί τους (γνωρίζουν το όνομά τους, αλλά δεν πήγαν ποτέ στο σπίτι τους).

"Περνούν μισή μέρα μαζί στο σχολείο, αλλά περίμεναν μία παιδαγωγική δράση για να γνωριστούν πραγματικά μεταξύ τους. Μάλιστα, μετά τη δράση, αλλάζει η αρνητική γνώμη για τους 'άλλους', από το 42% στο 26%", ανέφερε ο κ. Λιάγκης.

Τρεις μήνες μετά την εφαρμογή του προγράμματος, οι μαθητές, σε ποσοστό πάνω από 90%, το περιγράφουν, χρησιμοποιώντας λέξεις, όπως: κατανόηση, θέληση, ευαισθητοποίηση, αγάπη, δικαίωμα, συγκατάβαση, ισότητα. Το 66% θεωρεί ότι η ομαδική εργασία τούς οδήγησε σε κριτική των στάσεών τους απέναντι στον "άλλο" και χρησιμοποίησαν εκφράσεις όπως "με έκανε να σκεφτώ", "σου ανοίγει τα μάτια", "το μάθημα γίνεται πιο ευχάριστο" κ.ά.

Η θετική στάση των μαθητών προς το σχολείο αποτυπώθηκε και από τους καθηγητές: "Είπαν ότι, εάν γίνονται έτσι τα μαθήματα, θα έρχονται στο σχολείο με χαρά και ενδιαφέρον", ακόμη και για παιδιά με δυσλεξία ή παιδιά που δεν μιλούν ποτέ στην τάξη: "πρώτη φορά άκουσα τη φωνή του, να εκφράζει άποψη, να συμμετέχει".

"Τα θεατροπαιδαγωγικά προγράμματα μπορούν να συμβάλλουν στην ηθική και πολιτική διαπαιδαγώγηση των νέων σε ευαίσθητα κοινωνικά θέματα, μπορούν να τα επικοινωνήσουν με επιτυχία στο σχολείο και να ενισχύσουν την αλλαγή στάσεων και την καλλιέργεια αξιών", κατέληξε ο κ. Λιάγκης.

 

ΠΗΓΗ: 1 Φεβρουαρίου 2010 (12:10 UTC+2), http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=8802