Θα σας πάρουν την αγελάδα και θα σας πουλάνε το γάλα της…

 

Η συνέντευξη του Μαξ Κάιζερ*  στην Έλεν Σκόπις

 

 

Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστώ Μαξ. Κι εγώ το ίδιο. Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου χαρακτήρισε το σχέδιο εξόδου από την κρίση ως άκρως απαραίτητο. Είπε ότι είναι απόλυτη ανάγκη, εθνική ανάγκη. Ισχύει αυτό κατά την άποψή σου;

Μαξ Κάιζερ: Κατ' αρχάς θα πρέπει να τονίσω, Έλεν, ότι τα γεγονότα, όπως αυτά εξελίχτηκαν τους τελευταίους μήνες, ήταν σύμφωνα με το σενάριο που είχα περιγράψει εδώ και αρκετό καιρό. Πριν από αρκετούς μήνες σου είχα πει ακριβώς τι θα συμβεί, ότι δηλαδή το ΔΝΤ θα προσφέρει στους Έλληνες ένα πακέτο διάσωσης αν και εφόσον εκείνοι το θελήσουν. Και ενώ με το ένα χέρι θα προσφέρει στους Έλληνες αυτό το πακέτο, η αγορά ομολόγων, που ελέγχεται από τα hedge funds, θα καταστρέψει τη ελληνική αγορά ομολόγων, θα τιμωρήσει -την ώρα του "μαστιγίου"- χτυπώντας την ελληνική κυβέρνηση ώσπου εκείνη να υποκύψει στο ΔΝΤ. Έτσι κι έγινε. Χθές και σήμερα, λοιπόν, οι οικονομικοί τρομοκράτες αποδόμησαν την ελληνική αγορά ομολόγων, έσυραν στην ομηρία την ελληνική οικονομία, οπότε ο Έλληνας πρωθυπουργός ενέδωσε στις πιέσεις για να κατευνάσει τους οικονομικούς τρομοκράτες, λέγοντας "Ναι. Θα δεχτούμε τη βοήθεια του ΔΝΤ". Αυτή ακριβώς την πρόβλεψη είχα κάνει και έγιναν όλα όπως τα είπα.

Έλεν Σκόπις: Ωστόσο, όλα δείχνουν πως η Ελλάδα δεν είχε άλλη επιλογή.

Μαξ Κάιζερ: Αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Η Ελλάδα έχει στη διάθεσή της μια σειρά από επιλογές. Ας δούμε πρώτα απ' όλα: γιατί βρίσκεται η Ελλάδα σε αυτή τη δεινή θέση; Διότι το 2000, αφού είχε υπογραφεί η συνθήκη του Μάαστριχτ και όταν έμπαινε στην ΟΝΕ, η Ελλάδα πουλήθηκε από την Γκόλντμαν Ζαξ και κάποιους απατεώνες λογιστές που έκρυψαν τα χρέη της. Αυτό ήταν η αρχή μιας δεκαετίας κατά την οποία η Ελλάδα… Αυτό δρομολογήθηκε πριν από δέκα χρόνια. Η Ελλάδα, η ελληνική οικονομία εδώ και δέκα χρόνια οδεύει προς το θάνατό της. Τώρα βρισκόμαστε στην κορύφωση, όπου στέφθηκε με επιτυχία ένα στρατηγικό σχέδιο δέκα ετών που απέβλεπε στην καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, τον εμπρησμό της ουσιαστικά για χάρη της κερδοσκοπίας. Η επιλογή που είχε η χώρα τότε ήταν πρώτα και κύρια η απομάκρυνση της Γκόλντμαν Ζαξ. Τη βδομάδα που μας πέρασε η ολλανδική κυβέρνηση έβγαλε ανακοίνωση που έλεγε: "Θα πρέπει να απομακρύνουμε την Γκόλντμαν Ζαξ". Η βρετανική κυβέρνηση επίσης εξετάζει το ενδεχόμενο απομάκρυνσης της Γκόλντμαν Ζαξ. Η μια χώρα μετά την άλλη συνειδητοποιεί ότι αν επιτρέψεις σε οικονομικούς τρομοκράτες να εισβάλουν στη χώρα σου, πας γυρεύοντας.

Το πρώτο πράγμα που οφείλει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση είναι να δηλώσει: "Ελάτε να πετάξουμε έξω τους οικονομικούς τρομοκράτες, να πετάξουμε έξω το ΔΝΤ".

Δεύτερον, δεδομένου του τι προηγήθηκε, εξυπακούεται ότι τα χρέη που επέσυρε η Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα παράνομης διαδικασίας έκδοσης ομολόγων από τη Γουώλ Στρητ. Δεν υπάρχει καμία υποχρέωση εκ μέρους της Ελλάδας να εξωφλήσει αυτά τα χρέη. Δημιουργήθηκαν με παράνομες διαδικασίες, πουλήθηκαν με παράνομες διαδικασίες, άρα δεν έχει καμία σχέση μ' αυτά ο ελληνικός λαός. Δεν πρέπει να επιβληθούν μέτρα λιτότητας στον ελληνικό λαό μόνο και μόνο για να εισπράξουν "χριστουγεννιάτικο μπουναμά" οι τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ. Είναι άδικο. Οι Έλληνες δεν επιτρέπεται να είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν μέτρα λιτότητας για να εισπράξουν οι τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ τα "δώρα των Χριστουγέννων" τους εδώ.

Τρίτον, θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να θέσει σε δημοψήφισμα την πρότασή της και να ζητήσει από τον ελληνικό λαό να ψηφίσει: "Θα πρέπει, ναι ή όχι, να δεχτούμε το ΔΝΤ στη χώρα μας";

Τέταρτον -είναι κι αυτό μια πιθανότητα- αν η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να σεβαστεί την επιθυμία του λαού, τότε θα πρέπει να υπάρξει η δυνατότητα διεξαγωγής νέων εκλογών, ώστε να υπάρξει μια κυβέρνηση στην Ελλάδα που θα φρονίσει τα συμφέροντα του λαού και όχι αυτά των τραπεζών της Γουώλ Στρητ.

 

Έλεν Σκόπις: Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνεδριάζουν στην Αθήνα για να απεργαστούν τους όρους αυτού του πακέτου βοήθειας. Τι μπορεί να περιμένει ο ελληνικός λαός;

Μαξ Κάιζερ: Δεινά.

Έλεν Σκόπις: Μπορείς να γίνεις πιο σαφής;

Μαξ Κάιζερ: Οι Έλληνες θα χάσουν τον έλεγχο των κερδοφόρων στοιχείων ενεργητικού της χώρας. Ήδη έχουν χάσει τον έλεγχο των τελών αεροδρομίων και των λαχειοφόρων αγορών. Στο μέλλον θα χάσουν τον έλεγχο των λιμανιών και των πόρων που θα επενδύονταν στην τουριστική δραστηριότητα. Όλα αυτά τα χρήματα θα καταλήξουν σε τράπεζες της Γουώλ Στρητ. Ουσιαστικά οι ¨Ελληνες θα πουλήσουν την αγελάδα και στη συνέχεια θα αρχίσουν να αγοράζουν το γάλα της. Αυτό είναι που η Γουώλ Στρητ αποκαλεί "στρατηγική": να καταφέρνουν μια χώρα να τους πουλήσει την αγελάδα της και έπειτα να την αναγκάζουν να αγοράζει το γάλα της. Η Γουώλ Στρητ θέλει και αναγκάζει τους Έλληνες να της πουλήσουν τα "πετράδια του στέμματος" της ελληνικής οικονομίας, για να τους αναγκάσει αργότερα να τα αγοράσουν σε πολύ υψηλότερη τιμή.
Θα σου πω ακριβώς τι πρόκειται να γίνει. Σε πέντε χρόνια θα δείτε το ισχυρότερο 1/10 του 1% του πληθυσμού της Ελλάδας να ελέγχει το 99% του πλούτου της χώρας. Το ασθενέστερο 99% + του πληθυσμού θα ζει μέσα στην απόλυτη φτώχεια. Κάπως σαν την Σαουδική Αραβία.

 

Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστώ που ήσουν μαζί μας, Μαξ.

Μαξ Κάιζερ: Να είστε καλά.

 

Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστούμε και πάλι, Μαξ Κάιζερ.

 

* Ήταν ο οικονομικός αναλυτής Μαξ Κάιζερ, συνεργάτης των τηλεοπτικών σταθμών Al Jazeera International και Russia Today.

Ακολουθεί το video της συνέντευξης (ακουστικό) και το κείμενο της συνέντευξης:

http://www.youtube.com/watch?v=MDr7eDNrwCs&feature=player_embedded

 

Η συνέντευξη Κάιζερ στα Αγγλικά

Helen Skopis of Athens International Radio interviews Max Keiser (23-04-10)
Helen Skopis: Now yesterday we had Eurostat saying that Greece's debt crisis is even worse than investors believed, while Moody's investors service downgraded Greece's debt rating. Those twin developments sent Greek bond
prices into a tailspin, a sell-off that spread to bond markets in Portugal and Spain.
Joining us on the line now we have financial analyst Max Keiser. Good afternoon. Thank you for joining us.

Max Keiser: Hi, nice to talk to you again.

Helen Skopis: Thank you, Max. It's a pleasure. Prime minister George Papandreou has described the bailout package as a necessity. That it's an extreme necessity, it's a national necessity. Was this the case in your opinion?
Max Keiser: Well, first of all I ought to point out that all the events that have transpired in the past several months have followed the script that I outlined several months ago, Helen. Several months ago I told you exactly what was going to happen: the IMF was going to hold out a monetary rescue package if the Greeks, if Greece wanted that package, and while that was being held out in
one hand, the bond market controlled by hedge funds was going to destroy the Greek bond market, to punish — the "stick" — to beat the Greek government into submitting to the IMF. And yesterday and today the bond terrorists, the bond financial terrorists… they collapsed the Greek bond market, they held the Greek economy for ransom and the Greek president gave in to appease… to appease to financial terrorists and he said, "Yes, we're gonna take the IMF money." So this is exactly what I said was gonna happen, and it followed my script perfectly.

Helen Skopis: Well, it seems as if, though, Greece didn't have a choice.
Max Keiser: Well, that's… that's… er… that's completely false. There are a number of choices that Greece has. Number one: Why is Greece in this predicament? Because back at 2000, following the Maastricht Treaty, when they
were joining the euro, they were sold by Goldman Sachs and accounting frauds that would hide debts and this was the beginning of ten years where Greece… This, this has been in the cards for ten years. Greece… the Greek economy has been on a march to death for ten years. This is the culmination and the success of a ten-year strategy to destroy the Greek economy, to make money basically torching the Greek economy. First of all, the choice was then to… number one, get rid of Goldman Sachs. This past week the government in the Netherlands has put out a statement saying, "We must get rid of Goldman Sachs." The government in Britain is now looking at getting rid of Goldman Sachs. Countries around the world understand that if you let financial terrorists into your country, you're asking for trouble.

The Greek government, the first thing they should do is put out a statement, "Let's get rid of the financial terrorists. Let's get rid of Goldman Sachs."
Number two, with that in mind, I understand that the debts that were incurred by Greece were fraudulently induced by Wall Street. There's no obligation on the part of Greece to pay these debts. They were fraudulently induced, fraudulently sold and it's not the Greek people's problem. There should be no austerity measures forced upon the Greek people, so that Goldman Sachs bankers get a "Christmas bonus." That… that's not fair. The Greek people don't need to be forced to austerity so that Goldman Sachs bankers get their "Christmas bonuses" here. That's completely unfair.
Number three, the Greek government should put a referendum to the Greek people, asking for a vote: "Should we let the IMF into our country?"
Number four, the Greek government, possibly, if they're not willing to respect the wishes of the people, there should be potentially a new election, and get a government in Greece that will respond to the interests of the people and not to the Wall Street banks.

Helen Skopis: Now, the European Commission, the IMF and European Central Bank have been holding talks in Athens to finalize the terms of this aid package.
What can the Greek people expect?

Max Keiser: Pain.

Helen Skopis: More specifically?

Max Keiser: They're gonna lose control of their income-producing assets. They've already lost control to the airport taxes, they've lost control of the lottery,
they're gonna lose control of the ports, and they're gonna lose control of… you know, the money that goes into the tourist attraction. All that money is gonna go
to Wall Street banks. They're basically selling the cow and then they're gonna start buying the milk. This is what Wall Street calls "the strategy." Get the country to sell them the cow and then force them to buy the milk. Wall Street wants Greeks… is forcing them to sell them all the crown jewels of the Greek economy, and forces the Greek people then to buy them back at substantially higher prices.

I'll tell you exactly what is gonna happen. In five years from now, you're gonna have the top one tenth of 1% of the population of Greece who will control 99 % of
the wealth. The bottom 99 % and plus of the population will be living in abject poverty. It looks like Saudi Arabia.

Helen Skopis: Thank you very much for joining us, Max.
Max Keiser: Have fun.

Helen Skopis: Thank you, Max Keiser. That was financial analyst Max Keiser, who works with Al Jazeera International and Russia Today.

 

ΠΗΓΗ: Max Keiser on Athens International Radio – 23 April 2010,  http://kostasxan.blogspot.com/2010/04/blog-post_9341.html

Υπουργείο Παιδείας: Τεχνάσματα και αποκαλυπτήρια!

 

Του Χρήστου Κάτσικα

 

 

Ήταν η περίοδος στοχοποίησης των εκπαιδευτικών για να λειανθεί το έδαφος πάνω στο οποίο έμελε να «τσουλίσουν» τα σχέδια για το «νέο σχολείο», και τον χειραγωγημένο εκπαιδευτικό.

Αμέσως, οι αγιογράφοι των ΜΜΕ έπιασαν δουλειά και ανάμεσα σε θυμιάματα και «ωσανά» για την Υπουργό που επιτέλους επιχειρεί να επαναφέρει την τάξη στα σχολεία, στοχοποίησαν τους εκπαιδευτικούς που με τα «κονέ», «τα βύσματα» και τις «άκρες» αποσπώνται οπουδήποτε αλλού από τα σχολεία.

 Βέβαια η Υπουργός δεν έκανε τον κόπο να ενημερώσει την κοινή γνώμη ότι τις πελατειακές αποσπάσεις των εκπαιδευτικών στην κεντρική υπηρεσία του Υπουργεί

ου, στα Γραφεία και τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, στις ιερές Μητροπόλεις και στα Πανεπιστήμια, δεν τις κάνουν οι εκπαιδευτικοί αλλά οι εκάστοτε Υπουργοί Παιδείας βασισμένοι στο νόμο 2986 που θεσμοθέτησε το ΠΑΣΟΚ το 2002. Παράλληλα ξέχασε να αναφέρει στην κοινή γνώμη ότι οι Υπουργοί Παιδείας επί κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας αποσπούσαν όποιους και όσους εκπαιδευτικούς ήθελαν πάλι στηριγμένοι σε νομοθε

σία που θεσμοθέτησε το ΠΑΣΟΚ την ίδια ακριβώς περίοδο. Οι νόμοι μάλιστα αυτοί καθιερώθηκαν παρά τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών φορέων οι οποίοι ζητούσαν αφενός να περνούν όλες οι υπηρεσιακές αλλαγές από τα θεσμοθετημένα όργανα και να μη μετράνε τα μόρια περιοχών διορισμού όταν αποσπώνται οι εκπαιδευτικοί σε υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας.

 Η Υπουργός Παιδείας ωστόσο, στη βιασύνη της να βάλει «τάξη στην εκπαίδευση», παρέλειψε να πληροφορήσει την κοινή γνώμη ποιοι ακριβώς τα τελευταία 18 χρόνια (το 1992 έγιναν οι τελευταίοι διορισμοί διοικητικών υπαλλήλων) άφησαν γυμνές όλες τις υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας, μη διορίζοντας το διοικητικό προσωπικό που απαιτούνταν και αποσπούσαν εκπαιδευτικούς σε αυτές, ποιοι ακριβώς τα τελευταία 15 τουλάχιστον χρόνια δεν έκαναν τις απαραίτητες προσλήψεις διδακτικού προσωπικού στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ με αποτέλεσμα να απαιτείται η απόσπαση εκπαιδευτικών Α/βάθμιας και Β/βάθμιας εκπαίδευσης για να μπορέσει να λειτουργήσει η τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Το Μάρτιο του 2010  η Κυβέρνηση θεσμοθέτησε με την παράγραφο 8 του άρθρου 11 του ν. 3833/2010 «Προστασία της εθνικής οικονομίας – Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης « (ΦΕΚ 40/τ. Α΄ / 15-3-2010 ότι «δεν επιτρέπεαι η απόσπαση εκπαιδευτικού προσωπικού σε θέσεις χωρίς πλήρη εκπαιδευτικά και διδακτικά καθήκοντα».

 Ένα μήνα αργότερα με την Εγκύκλιο 42041/Δ1/16-4-2010 το Υπουργείο Παιδείας καλεί τους εκπαιδευτικούς Α/βάθμιας και Β/βάθμιας εκπαίδευσης να υποβάλουν αιτήσεις για απόσπαση κατά το σχολικό έτος 2010/11 στην κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας αλλά και σε άλλους φορείς του Υπουργείου. Σύμφωνα με την Εγκύκλιο «οι υποψήφιοι προς απόσπαση στην κεντρική υπηρεσία του υπουργείου θα κληθούν να τοποθετηθούν είτε σε υπηρεσίες που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τη διοίκηση της εκπαίδευσης, είτε σε αμιγώς διοικητικής, οικονομικής φύσεως θέματα είτε σε θέματα έρευνας, προγραμματισμού και εφαρμογής εκπαιδευτικής πολιτικής σε όλες τις βαθμίδες και τους τύπους εκπαίδευσης και συνεργασίας με άλλους φορείς»

Με λίγα λόγια η ίδια η Υπουργός Παιδείας θέλει να καλύψει διοικητικές θέσεις με αποσπασμένους εκπαιδευτικούς.

 Μέσα στις λίγες γραμμές της Εγκυκλίου, ξεχνιέται ο ν. 3833/2010 που η ίδια η κυβέρνηση θέσπισε λίγο πριν, ξεχνιούνται οι ισχυρισμοί ότι «οι αποσπασμένοι εξυπηρετούσαν το πελατειακό σύστημα εγκαταλείποντας την τάξη» και αναγνωρίζεται ότι  οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί καλύπτουν πραγματικές ανάγκες της κεντρικής υπηρεσίας του Υπουργείου Παιδείας, των Διευθύνσεων και των Γραφείων Α/βάθμιας και Β/βάθμιας εκπαίδευσης, που όπως τονίσαμε στην αρχή, έχουν να προσλάβουν διοικητικό προσωπικό από το 1992.

               

Χρήστος Κάτσικας, 25-04-2010

 

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/ank_b/ank25_4_10_1541.php

Η Ελλάς εάλω…

 

Του Γιώργου Δελαστίκ

 

 

Λυγμούς θλίψης για την εθνική ταπείνωση θα προκαλούσε άλλες εποχές το διάγγελμα του Γιώργου Παπανδρέου, ανήμερα στην εορτή του, από το γραφικό Καστελόριζο, με φόντο βαρκούλες που αρμένιζαν ανέμελα. Διάγγελμα με το οποίο ο πρωθυπουργός ανήγγειλε στον ελληνικό λαό ότι οι «βάρβαροι» του ΔΝΤ και της ΕΕ έσπασαν τελικά τα σύνορά μας και η χώρα παραδόθηκε στο έλεός τους.

Ποιος να το φανταζόταν τον Οκτώβριο που το ΠΑΣΟΚ αναδεικνυόταν πανίσχυρο από τις κάλπες, σαρώνοντας όχι μόνο τη ΝΔ αλλά και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις για την έκταση της νίκης του, ότι έξι μήνες αργότερα ο Γ. Παπανδρέου θα γινόταν ο πρωθυπουργός που θα παρέδιδε την Ελλάδα στην επίσημη επικυριαρχία της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών για να τη «σώσει».

Σχεδόν 120 χρόνια έχει να υποστεί η πατρίδα μας τέτοια ντροπή – από τη χρεοκοπία του τέλους του 19ου αιώνα. «Μια νέα Οδύσσεια για τον ελληνισμό», ανήγγειλε ο Γ. Παπανδρέου. Δραματικός ο όρος. Περιπέτειες άγνωστης διάρκειας. Δεκαετία και βάλε. Άλλωστε, σε όποια χώρα μπαίνει το ΔΝΤ αφήνει πίσω του ερείπια και η χώρα αυτή δεν ορθοποδεί ούτε μετά από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια.

Ζοφερή η εικόνα της Ελλάδας σήμερα. Υπάρχει «σκοτάδι», «ασφυξία», «αδικία», «ανασφάλεια» δήλωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Έχει δίκιο. Γι' αυτό τον εξέλεξε ο ελληνικός λαός. Με την ελπίδα ότι ο Γ. Παπανδρέου θα τα αλλάξει όλα αυτά, με την υποστήριξη των πολιτών της χώρας μας. Όμως ο πρωθυπουργός αποφάσισε ότι αυτός κι εμείς δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε αυτό το έργο. Γι' αυτό αποφάσισε να εκχωρήσει την κυριαρχία της χώρας μας στους ξένους δυνάστες του ΔΝΤ – για να μας το επιβάλουν με το ζόρι! Ενστικτωδώς ο νους των Ελλήνων γυρίζει πολλά χρόνια πίσω.

«Ποιους προστάτες γυρεύουμε; Πού είναι ο νονός;» έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου στη Λέσβο, στις 22 Ιουλίου του 1976, πυρπολώντας τις καρδιές του λαού μας που μόλις είχε βγει από την πολιτική Οδύσσεια της αμερικανοκίνητης δικτατορίας και καταγγέλλοντας «μια εθελόδουλη στάση της ηγεσίας του τόπου μας απέναντι στους μεγάλους προστάτες μας». Έντονη η νοσταλγία για μια πολιτική εθνικής αξιοπρέπειας. Άλλες εποχές, μπορεί εύκολα να ισχυριστεί κανείς. Άλλοι ηγέτες, άλλα οράματα, άλλο μαχητικό σθένος του λαού μας.

Εξοργίζει η αλαζονεία του ΔΝΤ. Με ύφος επικυρίαρχου ο Ντομινίκ Στρος Καν, ο διευθυντής του, τινάζει στον αέρα την απεγνωσμένη προπαγανδιστική προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει την υπαγωγή της χώρας στον ζυγό του ΔΝΤ ως δήθεν ευρωπαϊκή λύση. «Φυσικά θα ακολουθήσουμε τους κανόνες του ΔΝΤ και δεν θα υπάρξει διαφορετική αντιμετώπιση της Ελλάδας», δήλωσε χωρίς περιστροφές. «Τώρα αρχίζουμε εμείς τις διαβουλεύσεις με την κυβέρνηση της Ελλάδας, η οποία είναι μέλος του ΔΝΤ. Η ΕΕ δεν είναι μέλος μας», πρόσθεσε απειλητικά, υπονοώντας ότι τίποτα από όσα έχει αποφασίσει η ΕΕ δεν ισχύει αν δεν το αποφασίσει και το ΔΝΤ, το οποίο θα βάλει επιπροσθέτως τους δικούς του όρους.

Παράξενη η πολιτική του Γ. Παπανδρέου. Πρώτα φέρνει τους ξένους δυνάστες του ΔΝΤ και της ΕΕ στη χώρα, στους οποίους παραδίδει οικειοθελώς την οικονομική και κοινωνική εξουσία -έστω και αν προσπαθεί να καλλιεργήσει τον μύθο ότι δήθεν αυτή η επιλογή ήταν «μονόδρομος», πράγμα που φυσικά δεν ισχύει.

Στη συνέχεια, όμως, διακηρύσσει ότι «ο τελικός μας στόχος, ο τελικός μας προορισμός είναι να απελευθερώσουμε την Ελλάδα από επιτηρήσεις και κηδεμονίες»!

Βαθιά διχασμένοι θα πορευθούν οι Ελληνες από εδώ και πέρα. Στη μια παράταξη θα βρεθούν οι δυνάμεις που θα συνεργάζονται με το καθεστώς του ΔΝΤ. Στην άλλη θα βρεθούν εκείνοι που θα αντιστέκονται στους ξένους επικυρίαρχους. Αλλο πράγμα να επιθυμείς την πάταξη της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, της σπατάλης στον δημόσιο τομέα και εντελώς άλλο να συνεργάζεσαι με ένα καθεστώς που στόχο έχει να κόψει τους μισθούς και τις συντάξεις, να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις και τα κατώτερα μεροκάματα, να απελευθερώσει τις απολύσεις, να εξανδραποδίσει τους εργαζόμενους, να φτωχύνει τους Ελληνες.

 

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΕΘΝΟΣ, 25-04-2010, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=11372961

Διαπλοκές και δολοπλοκίες…

 

Του Στάθη Σταυρόπουλου*

 

 

Τον Ιούνιο του 1955, πριν από 55 χρόνια, γεννήθηκα Έλληνας ελεύθερος (ύστερα απ' τους αγώνες του πατέρα μου, του παππού μου και του προπάππου μου).

Χθες, Παρασκευή 23 Απριλίου του 2010, ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ με ανακήρυξαν πάλι ραγιά. Δεν το δέχομαι.

Αποφράς ημέρα.

Χθες Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010 ο κ. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου από το Καστελόριζο, που του χρησίμευε ως ένα άθλιας πασοκιάς μελό εθνικό τάχα σκηνικό γεμάτο συμβολισμούς για κουτούς, ανακοίνωσε στην Ελλάδα και τους Έλληνες ότι ζήτησε να ενεργοποιηθεί ο «μηχανισμός»!

Ο μοιραίος αυτός άνθρωπος, δειλός ώς την τελευταία στιγμή, κρύφθηκε πίσω απ' το δάκτυλό του, ξεπέφτοντας σε επικοινωνιακές μαλαγανιές της δεκάρας, προκειμένου να μην προφέρει την καταραμένη λέξη ΔΝΤ.

Όχι όμως μόνον δειλός, αλλά και ψεύτης. Ήδη ο μηχανισμός του ΔΝΤ είχε ενεργοποιηθεί από δεκαημέρου ύστερα από επιστολή εξ Ελλάδος, που μάλλον δεν την έστειλε η θεία μου η Φωτούλα.

Χθες, ημέρα αποφράδα. Ο ελλαδίτικος ελληνισμός δέχθηκε σφοδρό χτύπημα κι άλλαξε κατηγορία στην τάξη των εθνών.

Η βόμβα της ήσσονος προσπάθειας, του λαϊκού καρκατσουλιού και της ασυδοσίας των αστών που πρώτος έθεσε στα θεμέλια της χώρας, μάλιστα στο όνομα του σοσιαλισμού, ο Ανδρέας Παπανδρέου, εξερράγη στα χέρια του γιου του.

Τη βόμβα αυτή κλώσησε ο κ. Σημίτης, ο οποίος, αντί να εκσυγχρονίσει την Ελλάδα, τη βύθισε στην πιο βαθειά διαπλοκή και την πιο αισχρή εξάρτηση.

Την ίδια βόμβα, που όλο και φόρτωνε εκρηκτική ύλη, την έκανε ο κ. Καραμανλής βόμβα μεγατόνων, εξαπατώντας σε έσχατο, προδοτικό βαθμό τον λαό και παραδίδοντας το κράτος που θα «επανίδρυε» ολότελα και ολοκληρωτικά στους «νταβατζήδες» που θα ακύρωνε.

Και φθάσαμε στον Γιώργο με πολλούς να ελπίζουν ότι δεν είναι Γιωργάκης.  Και ο γιος του Αντρέα αντί αμέσως να σύρει μάχαιραν άρχισε τα καραγκιοζιλίκια. Όχι μόνον χάνοντας πολύτιμο χρόνο, όχι μόνον δείχνοντας ανέτοιμος

όχι μόνον επειδή άρχισε τις ανεκδιήγητες τραγικοκωμικές κορώνες για την κατάσταση της χώρας, σαν αποτυχημένος ηθοποιός στην Επίδαυρο. Όχι μόνον διότι οι παρλαπίπες όλων για όλα πήγαν σύννεφο, αλλά κυρίως διότι δεν είχε σχέδιο και στρατηγική. Για τίποτα. Και οι αγορές ξεσάλωσαν.

Και – σε αυτό έχει δίκιο ο κ. Σαμαράς – η κρίση του χρέους και των ελλειμμάτων μετατράπηκε σε δραματική κρίση δανεισμού. Η χώρα βρέθηκε με το μαχαίρι στον λαιμό και τον πρωθυπουργό της να λέει κουταμάρες, να υπεκφεύγει και να συνεχίζει

απτόητος μια καταραμένη παράσταση προπαγάνδας της ελεεινής μορφής.

Όλοι ξέρουμε ότι τώρα αρχίζουν τα δεινά στα γερά. Και όλοι τώρα πια ξέρουμε ότι στο τιμόνι της χώρας είναι Οδυσσείς της πλάκας, όχι πολυμήχανοι αλλά αμήχανοι. Κι όχι μόνον! Πονηροί! Κουτοπόνηροι! Που έχουν πιαστεί να λένε ψέματα διαρκώς για όλα. Που συνεχίζουν να προστατεύουν τους φοροφυγάδες, τα λαμόγια, τους παλιανθρώπους.

Μια μακρά σειρά ανίκανων ηγετών που στα δύσκολα την κοπάναγαν, ενδοτικοί, που ακολούθησαν πολιτική κατευνασμού προς εχθρούς κι εχθρούς, που αποδόμησαν τη χώρα, που αιχμαλώτισαν τον λαό στην πίστωση και την υπερκατανάλωση, που τον αποβλάκωσαν με την τηλεόραση και τα παπαγαλάκια τους

που τον καταλήστεψαν με το Χρηματιστήριο και τη δημιουργική λογιστική, ηγέτες ξενόδουλοι, που λεηλάτησαν τη χώρα, τώρα με τελευταίον στη σειρά και τις δυνάμεις τον Γιωργάκη, αυτόν τον μοιραίο,

παραδίδουν (και προδίδουν) τη χώρα «κληρονομιά στη Ρώμη» σαν τον προδότη κι ανίκανο Άτταλο τον Γ', σαν το μπαίγνιο εκείνο τον Πτολεμαίο τον Αυλητή, που ήξερε μόνον να παίζει τον αυλό, όπως ο δικός μας ξέρει μόνον να τρέχει τζόκινγκ τρεις ώρες κάθε πρωί ή να κάνει άλλες τόσες ποδήλατο…

Όμως οι Έλληνες θα σηκώσουν πάλι κεφάλι. Δείχνοντας τα δόντια τους και τις γροθιές τους. Η χώρα είναι πλούσια. Αυτοί που την έκλεβαν, μας μαράζωσαν. Αλλά το μαράζι είναι σαν τη νύχτα πριν την αυγή…

 

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 24.IV.2010 stathis@enet.gr

 

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία, 24-04-2010,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=154879

Ανοικτό γράμμα προς τον δημοσιογράφο Άρη Πορτοσάλτε

με αφορμή το λόγο που εκφέρει τόσο αυτός καθώς και οι  ενημερωτικές και οικονομικές εκπομπές του ραδιοσταθμού Σκάι τις τελευταίες δύο μέρες (22/04/2010 – 23/04/2010).

 

Από Ένα ακροατή του σταθμού

 

Ανάλεκτα πάνω στις βασικές παραμέτρους του ιδεολογικού λογού που εκφέρει ο δημοσιογράφος Άρης Πορτοσάλτε και οι ενημερωτικές και οικονομικές εκπομπές του ραδιοσταθμού Σκάι.

Με αφορμή τα λεγόμενα του  ιδιοκτήτη του ομίλου σας (23/04/2010):

«Είχαμε μια πάρα πολύ σημαντική ασθένεια, κινδυνεύαμε να πεθάνουμε από στιγμή σε στιγμή και υποχρεωθήκαμε να πάμε σε ένα νοσοκομείο να μπούμε στην εντατική. Αυτό έχει συμβεί τώρα, δηλαδή δεν είναι θέμα άσκησης πολιτικής, δεν είναι θέμα ιδεολογίας, είναι θέμα θεραπείας.»

«Απέκρυψαν από τον κόσμο την βαριά μας ασθένεια» «Και τελικά  υποχρεωθήκαμε να μπούμε στην εντατική για να μην πεθάνουμε. Τώρα πρέπει να θεραπευτούμε. Και πρέπει να υπάρξει μια κοινή προσπάθεια για την θεραπεία» κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ., «το κομουνιστικό κόμμα δεν πιστεύει στην δημοκρατία που πιστεύουμε εσείς και εγώ» κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ.

Λεγόμενα ενδεικτικού εκπροσώπου της ελληνικής αστικής τάξης, ιδιοκτήτη ραδιοσταθμού  Σκάι, Ι Αλαφούζου, Απρίλης 2010.

«Από μακρού χρόνου η χώρα διήρχετο μιαν κρίσιν αναζητούσα διέξοδον εξ ενός αδιεξόδου εις το οποίον είχεν εισέλθει. Από μακρού χρόνου η αδυναμία συνεννοήσεως …. είχεν δημιουργήσει τον έσχατον κίνδυνον να αλωθεί η χώρα απο τον κομουνισμόν…. .(. . .) Προ αυτής της καταστάσεως ο εθνικός στρατός, αι ένοπλοι δυνάμεις της χώρας ….»

Παραλήρημα δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλος, Απρίλης 1967.

Τελικά μέχρι και οι λεκτικές εκφράσεις των ελλήνων αστών καταδεικνύουν την ιστορική συνέχεια της αστικής τάξης της Ελλάδας συνολικά (και όχι μόνο ή κυρίως ατομικά). «Ασθενής», «νοσοκομείο», «αποθεραπεία» κ.τ.λ., όπως έλεγε δηλαδή και ο Γ. Παπαδόπουλος, «ο ασθενής πρέπει να μπει στον γύψο κ.τ.λ.». Μέχρι και το discourse καταδεικνύει το ιδεολογικό υπόστρωμα των ελλήνων επιχειρηματιών και αστών.

 

 Συνολικότερα:

Όσον αφορά την προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών, δεν είναι απλά θλιβερό, αλλά εξοργιστικό πλέον. Δεν έχουμε όλοι το ίδιο μερίδιο ευθύνης. Από τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίας μέχρι και σήμερα είναι γνωστό πως οι ευθύνες επιμερίζονται ανάλογα με τη θέση και το ρόλο του καθενός. Δεν είναι δυνατόν οι έλληνες επιχειρηματίες, οι οποίοι ποτέ τους δεν συνέβαλαν στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, παρά μόνο λήστευαν συστηματικά το ελληνικό κράτος, να παρουσιάζονται σήμερα ως εχέφρονες.

Δεν είναι δυνατόν, για μιαν ακόμα φορά, οι έλληνες επιχειρηματίες να αποποιούνται των ευθυνών τους. Γιατί ήταν αυτοί οι οποίοι εκτροχίασαν συνειδητά την Κεϋνσιανή προσπάθεια της δεκαετίας του 1980, προκρίνοντας τη διατήρηση της εξουσία τους εις βάρος της οικονομικής ανάπτυξης της Ελλάδας και στηρίζοντας τη διάλυση της οικονομικής παραγωγικής δομής της χώρας από τις κυβερνήσεις Κ. Σημίτη. Ο τελευταίος, με τη λογιστική παραποίηση των εθνικών  λογαριασμών του κράτους και τη βοήθεια «συνοδοιπόρων» τύπου Goldman Sachs, έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ, λανσάροντας τα χυδαία ψέματα περί «ισχυρής Ελλάδας».

Οι έλληνες επιχειρηματίες ήταν αυτοί οι οποίοι τερατούργησαν κατά των δημόσιων οικονομικών με την ανάληψη  των Ολυμπιακών αγώνων που επέβαλαν  και την  λεηλασία του δημόσιου χρήματος την οποία πραγματοποίησαν με τον σχεδιασμό και την υλοποίηση των ολυμπιακών έργων. Μια ακόμη πράξη της πρακτικής  των ελλήνων επιχειρηματιών (σ.σ. praxis) εις βάρος των δημόσιων οικονομικών, αποτέλεσαν οι εγγυήσεις που απαίτησαν να καταβάλει το κοινωνικό σύνολο για την διατήρηση της βιωσιμότητας των ελληνικών τραπεζών. Δεν επρόκειτο  βέβαια για κάποια καινοτόμα πρακτική, καθώς  άλλωστε και η επέκταση των ελληνικών επιχειρηματιών στα βαλκάνια είχε πραγματοποιηθεί υπό την σκέπη και τις εγγυήσεις του ελληνικού κράτους.

Και επί του προκειμένου, τα έντυπα του ομίλου Αλαφούζου τα διαβάζαμε και τότε μην παριστάνουν κάποιοι τους λωτοφάγους. Αρκετά!

Η επιχειρηματική elite έχει βαρύτατες ευθύνες, τις οποίες και αποκρύβει συστηματικά, νομίζοντας πως οι ακροατές σας δεν γνωρίζουν μικροοικονομία, ούτε προφανώς μακροοικονομία, πόσο μάλλον την οικονομική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Αυτή σας η πρακτική δεν αποτελεί απλά πρόκληση, αλλά υποτίμηση της νοημοσύνης μας.

Ακολουθείτε, δυστυχώς, συστηματικά την ίδια τακτική διάχυσης των ευθυνών και αποφυγής οποιασδήποτε επί της ουσίας αναφοράς στις βαρύτατες ευθύνες της επιχειρηματικής elite της χώρα, όταν αναφέρεστε σε ζητήματα όπως η φοροδιαφυγή, ένα κατεξοχήν ζήτημα δημοκρατίας (σ.σ. όπως και να την ορίσει κανείς) και ισονομίας.

Η συστηματική φοροδιαφυγή, στην οποία επιδίδεται επί δεκαετίας η επιχειρηματική elite της Ελλάδας, οδηγώντας τη χώρα στη δημοσιονομική κατάρρευση, απουσιάζει εκκωφαντικά από το λόγο που εκφέρει ο σταθμός σας. Επίσης, απουσιάζουν από τις ενημερωτικές εκπομπές οι αναφορές σε όλους αυτούς οι οποίοι, μιλώντας πάντα στο όνομα της δημοκρατίας, δεν έπραξαν ποτέ το παραμικρό για να αντιμετωπίσουν επί της ουσίας τη φοροδιαφυγή της επιχειρηματικής elite, καταδεικνύοντας για μιαν ακόμη φορά την έλλειψη και της τυπικής ισονομίας που υπάρχει στην Ελλάδα.

 

Περί Δημοκρατίας:

Τελικά, φαίνεται πως δεν γίνεται κατανοητό από τον ιδιοκτήτη και τους δημοσιογράφους του ομίλου σας τόσο η ύπαρξη πολλών μοντέλων δημοκρατίας, όσο και το γεγονός πως η φιλελεύθερη αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν αποτελεί συνώνυμο, ούτε ενσάρκωση της έννοιας και των αρχών της δημοκρατίας. Γιατί, αλήθεια, η ύπαρξη πολλών μοντέλων δημοκρατίας, καθώς και η κριτική περί της μη -δημοκρατικής υφής της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν μπορεί να γίνει κατανοητή; Η άγνοια, πάντως, αυτών των παραμέτρων δεν δικαιολογείται, καθώς αποτελεί μια προβληματική, η οποία διέπει συνολικά την Πολιτική φιλοσοφία και τις Πολιτικές επιστήμες.

 

Περί ουδετερότητας των νόμων:

Το νομικό πλαίσιο, οι νομοθετικές ρυθμίσεις δεν αποτελούν ουδέτερο μηχανισμό. Εμπεριέχουν νόρμες και ιδέες, οι οποίες έχουν σαφέστατο ιδεολογικό προσανατολισμό. Γνωστά πράγματα από την εποχή του Hans Kelsen και του Carl Schmitt. Επιπλέον, φαντάζομαι πως είναι περιττό να γίνει οποιαδήποτε αναφορά στην πρακτική του ελληνικού δικαστικού σώματος και την εφαρμογή του αστικού νομοθετικού πλαισίου στην οποία αυτό προβαίνει, όταν υπόκεινται στη δικαιοδοσία του φορείς των ιδεών της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

 

Γιατί προς τον Άρη Πορτοσάλτε:

Απευθύνομαι σε εσάς, κύριε Πορτοσάλτε, καθώς, πρώτον, ο σταθμός σας εκπέμπει σε δημόσιο χώρο (ραδιοκύματα), δεύτερον, οι θέσεις σας εμπεριέχουν και την έννοια της ευθύνης, τρίτον, καλώς ή κακώς, σας ακούω συστηματικά, τέταρτον, σας έχω ακόμη κάποια εκτίμηση, ένεκα της στάσης που είχατε δείξει κάποτε ως δημοσιογράφος. Κατά συνέπεια, έχω αντίστοιχες απαιτήσεις ως ακροατής σας. Δεν ισχύει το ίδιο για άλλους δημοσιογράφους του σταθμού σας για παράδειγμα τον συστηματικό συνομιλητή σας, δυστυχώς, Μπάμπη Παπαδημητρίου, ο οποίος δεν εκφέρει απλά βαρετές, δογματικές, νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις, αλλά προσβάλει με τον μη-επιστημονικό του λόγο τη νοημοσύνη όσων έχουν συστηματικά ασχοληθεί με την οικονομική επιστήμη.

 

Περί πιστής στις αρχές τις δημοκρατίας της επιχειρηματικής elite (σ.σ. αστικής τάξης), καθώς και των συνομιλητών σας (22/04/2010 – 23/04/2010).

Τέλος, ενδεικτική της όλης τάσης που διέπει την επιχειρηματική elite (σ.σ. αστική τάξη), καθώς και τους ιδεολογικούς της υπερασπιστές αποτελεί η ταύτιση του λόγου τους με τις ιδέες του Carl Schmitt περί «έκτακτης κατάστασης». Χαρακτηριστικό αυτής της τάσης είναι οι τοποθετήσεις τόσο του ιδιοκτήτη του σταθμού σας, όσο και του εν λόγω δημοσιογράφου-συνομιλητής σας Μπάμπη Παπαδημητρίου. Φυσικά, αντιλαμβάνομαι ότι οι κύριοι αυτοί δεν έχουν γνώση του έργου και της διαδρομής του Carl Schmitt, λεπτομέρεια που έχει ελάχιστη σημασία, καθώς από τα λεγόμενα τους και μόνο καταδεικνύεται ξεκάθαρα πως ανήκουν στο ίδιο διαχρονικό ιδεολογικό ρεύμα με τον γερμανό συνταγματολόγο, το οποίο δεν είναι άλλο από τον φασισμό. Γεγονός αναμενόμενο φυσικά, καθώς σε περιπτώσεις οικονομικής κρίσης και κινδύνου όξυνσης της ταξικής πάλης, οι φορείς των ιδεών της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας υιοθετούσαν πάντα τις ιδέες του φασισμού, για να αποδείξουν για πολλοστή φορά πόσο «πιστοί» είναι στις αρχές της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, πόσο μάλλον της δημοκρατίας αυτής κάθε αυτής.

 

Ένας ακροατής

Κοινή διακήρυξη για την οικονομική κρίση

 

Αναλυτικά όπως αναφέρεται στην κοινή Διακήρυξη:

Εμείς οι εκπρόσωποι των επιστημονικών φορέων.

Διαπιστώνουμε.
Ζούμε μία κρίση, χωρίς προηγούμενο μετά τη μεταπολίτευση.

Μια κρίση που ξέσπασε το 2008. Απλώθηκε σε όλο τον πλανήτη. Και σήμερα απειλεί με χρεοκοπία τους αδύνατους του συστήματος και, φυσικά, και την χώρα μας.

Τα σταθεροποιητικά προγράμματα της Ε.Ε. δεν μπόρεσαν να αναχαιτίσουν την κρίση. Στηρίζονται σε περιοριστικές πολιτικές, που διευρύνουν τη λιτότητα και την ύφεση.

Τα περισσότερα κράτη της Ε.Ε., έχουν δημοσιονομικά ελλείμματα μεγαλύτερα του 3% και χρέη μεγαλύτερα του 60% του ΑΕΠ. Άλλα έχουν μικρότερες αποκλίσεις από τα κριτήρια του Μάαστριχτ και άλλα πολύ μεγαλύτερες. Το σταθεροποιητικό πρόγραμμα έχει παραβιαστεί από τις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. Η Βρετανία έχει μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα από την Ελλάδα. Το έλλειμμά της ανέρχεται στο 12,9%.

Διερωτόμαστε και επισημαίνουμε.

Γιατί λοιπόν τόσος δημοσιονομικός πανικός; Γιατί απώλεια εθνικής κυριαρχίας; Γιατί αυτός ο εκφοβισμός;

Διαρκής και μόνιμη λιτότητα η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, το επιστημονικό δυναμικό, οι συνταξιούχοι, οι χαμηλές και μεσαίες εισοδηματικές τάξεις, της χώρας μας. Διαρκής, αυστηρή επιτήρηση με μια ασφαλή και εύκολη γι' αυτούς συνταγή:

* τον αποπληθωρισμό αμοιβών και τιμών,

* την απρογραμμάτιστη και χωρίς μεθόδευση και αρχές απελευθέρωση των αγορών,

* τη μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και την μείωση του αριθμού των εργαζομένων στο δημόσιο,

* την αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση,

* την παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων,

* την άφρονα ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, που κεφαλαιοποίησε τους κόπους και τις καταθέσεις πολλών γενεών στην πορεία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους,

* την επαναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος,

* την περικοπή των κοινωνικών δαπανών για παιδεία, υγεία, πρόνοια,

* την αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων.

Αυτά τα μέτρα έχουν ήδη επιβληθεί. Αυτά και όμοιά τους θα επιβληθούν στο άμεσο μέλλον. Τα θεωρούν μέτρα άμεσης απόδοσης για να ξεπεραστεί η κρίση, που προκλήθηκε από τον τρόπο διαχείρισης, διακυβέρνησης της χώρας τα τελευταία χρόνια, με το στρεβλό αναπτυξιακό και καταναλωτικό μοντέλο της χώρας και τις μεταρρυθμίσεις, εκσυγχρονισμούς και επανιδρύσεις του κράτους, που έμειναν στα χαρτιά.

Αυτή η διαχείριση, αυτή η διακυβέρνηση και αυτές οι πολιτικές προκάλεσαν τα ελλείμματα και διεύρυναν το δημόσιο χρέος. Κατασκεύασαν μία οικονομία με «γυάλινα πόδια». Με συνθήκες μεγάλης πιστοληπτικής υποβάθμισης.

Η πολιτική «νέων συμπληρωματικών μέτρων», με την «τεχνογνωσία» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θα προκαλέσει νέα καταιγίδα. Επίταση και νέα ύφεση. Νέο και βαθύτερο βύθισμα της πραγματικής οικονομίας.

Με την τεχνογνωσία του ΔΝΤ και την εγκατάλειψη των προγραμματικών στόχων της αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δοκιμάζεται η ίδια η δημοκρατική αντίληψη και διάρθρωση της Ελληνικής Πολιτείας. Υφίσταται μια γενικευμένη κρίση πια. Το τελευταίο διάστημα ακυρώθηκε ο ουσιαστικός δημόσιος διάλογος. Επιχειρείται προκλητικά η ακύρωση της δημιουργικής διαβούλευσης των κοινωνικών εταίρων.

Αναβαθμίζοντας την παρέμβαση των επιστημονικών φορέων της χώρας προωθούμε το «Συντονιστικό Συμβούλιο Επιστημονικών Φορέων Ελλάδας» για να συμβάλλουμε στην ολοκληρωμένη και σφαιρική προσέγγιση των θεμάτων που αφορούν θεμελιώδη δικαιώματα του Έλληνα Πολίτη, την ανάπτυξη της χώρας.

 

Στις κρίσιμες αυτές στιγμές προτείνουμε.

 

Επιθετική πολιτική με νέα αναπτυξιακά μέτρα, άμεσης απόδοσης και μακρόπνοης λογικής.

* ενίσχυση της ρευστότητας των επιχειρήσεων και των αυτοαπασχολούμενων επιτηδευματιών, που είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας,

* ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και των συγκριτικών πλεονεκτημάτων,
* στήριξη και ενίσχυση της ελληνικής γεωργίας, του πρωτογενούς τομέα ευρύτερα

και της ελληνικής περιφέρειας

* στήριξη μιας ελληνικής βιομηχανίας υψηλής προστιθέμενης αξίας και υψηλής εξειδίκευσης

* χρήση νέων τεχνολογιών και εισαγωγή καινοτομικών μεθόδων

* ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος του εργατικού και επιστημονικού δυναμικού, για να στηριχθεί η συνολική ζήτηση

* αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου που οδήγησε στην αύξηση των εξαγωγών και μείωση των εισαγωγών

* αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού της χώρας.

 

Μια νέα δημοσιονομική πολιτική με μέτρα και αυτά άμεσης απόδοσης.

 

* με κτύπημα της παραοικονομίας, της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής,

* των μεσαζόντων και της κρατικής σπατάλης,

* με ανακατανομή του Εθνικού Εισοδήματος,

* με δημόσιες επενδύσεις σε έργα υποδομών για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και

* την δημιουργία νέας φορολογικής συνείδησης στον πολίτη.

 

Δηλώνουμε το δυναμικό και δημιουργικό παρόν μας.

 

* Για να προασπίσουμε την εύρυθμη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.

* Για να υποδείξουμε και να σταθούμε αρωγοί στις απαιτούμενες νέες αποτελεσματικές κυβερνητικές πολιτικές.

* Για να προασπίσουμε τα δικαιώματα του έλληνα πολίτη στην ακώλυτη προσφυγή στη δικαιοσύνη.

* Για να κατοχυρώσουμε την ασφάλεια των συναλλαγών και των περιουσιακών δικαιωμάτων του.

* Για να προασπίσουμε το δικαίωμα του και την πρόσβαση στην υγεία και πρόνοια, στην προστασία του περιβάλλοντος και του δημόσιου πλούτου, στην ακώλυτη οικονομική του δραστηριότητα και όλα τα άλλα συνταγματικά προστατευόμενα αγαθά.

* Για να προασπίσουμε την Ελληνική Παιδεία και εκπαίδευση, αποτρέποντας την ισοπέδωση της πανεπιστημιακής παιδείας και την φαλκίδευση των επαγγελματικών και επιστημονικών δικαιωμάτων των αποφοίτων της.

Αυτό επιβάλλει το ελάχιστο χρέος μας απέναντι στη χώρα και τις επόμενες γενιές.

ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΙ ΦΟΡΕΙΣ

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

Δημήτρης Παξινός

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
Κώστας Βλαχάκης

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΜΕΛΗΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ευθύμιος Πρεκετές

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

Μανώλης Καλοκαιρινός

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Αθανάσιος Κατσίκης

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

Δημήτρης Βαγιωνάς

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Κωνσταντίνος Λουράντος

ΓΕΩΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

Θεόδωρος Μαρκόπουλος

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

Πελοπίδας Καλλίρης

ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

Γιάννης Αλαβάνος

 

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010, http://troktiko.blogspot.com/2010/04/blog-post_6634.html

Ο αλλότριος πόνος

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

 

Μοναδική η πορεία μας,

μοναχική

Και η δορά της θάλασσας

ενιαία

Χωρίς αλλαγή μονόχρωμη

γαλάζια

Πώς να μη νοιώσεις μοναξιά

βαδίζοντας τη μονοτονία της

Βγαίνοντας απ' το δρόμο

βλέπουμε τον προορισμό του

 

Η απόσταση γίνεται ανάγκη

για να απολαύσουμε τις εκρήξεις

των καινοφανών

Να θρηνήσουμε το τέλος

των ερυθρών γιγάντων

 

Φως χρειάζεται το ταξίδι μας

Αλλιώς οι εικόνες θα παγώσουν

Και το όνειρο η αγάπη

Να μην μας κατατρέχουν, τη νύχτα

εφιάλτες

 

Συσσωρεύεται το νερό

σταγόνα τη σταγόνα

στις πέτρινες  σπηλιές

Κι αναβλύζει η πηγή

στον βράχο

 

Θησαυρίζει στάλα – στάλα

Η συμπόρευση

με τον πόνο τον αλλότριο

την καλοσύνη  

και αναβλύζει η αγάπη

στο στήθος μας

 

Σωτήρια  ασπίδα μας,

η αλληλεγγύη

Το κεφάλι της μοναξιάς,

ο σύντροφος συνθλίβει

                                      

                                               22 Αυγούστου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Έλληνες όλων των χωρών ενωθείτε!

 

Περίληψη. Τράπεζες των ΗΠΑ, γερμανικά Συγκροτήματα και η Ε.Ε. είναι συνυπεύθυνες. Ωστόσο ειδεχθή δάνεια δεν πρέπει να πληρωθούν. Επιχειρήματα για αντίσταση

Του Werner Rügemer

«Η Ελλάδα είναι παντού»

Πειραματόζωο η Ελλάς

Η Ελλάδα, με αντικειμενικά κριτήρια, δεν ανήκει στις δακτυλοδεικτούμενες υπερχρεωμένες χώρες. Μάλιστα, αυτή η επίθεση κατά της Ελλάδας από τους αγγλοαμερικάνους σπεκουλαδόρους, είναι τόσο πιο αντιφατική, όσο ξέρουμε ο,τι οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί έχουν ένα έλλειμμα που ξεπερνά το 10%, με τη διαφορά ότι αυτοί, αλλιώς απ ότι οι Έλληνες, δεν κάνουν καμία προσπάθεια να το φέρουν κοντά στο 3%. (Financial Times Deutschland, 12.2.2010).

Η αύξηση του ποσοστού του δημόσιου χρέους από την αρχή της οικονομικής κρίσης ήταν, σύμφωνα με στοιχεία του OECD για την Ελλάδα 19,4%, την Γαλλία 22,6%, την Ιαπωνία 30,1%, τις ΗΠΑ 30,6%, το Η.Β. 36,2% και την περιέργως πως αγαπημένη χώρα της Ε.Ε. Ιρλανδία 53%. Για όλες αυτές τις χώρες δεν είναι ορατή κάποια οικονομική ανάπτυξη με μείωση του δημόσιου χρέους!

Δεν πρόκειται λοιπόν για κάποια δημοσιοοικονομική λογική. Η Ελλάδα δυσφημίζεται με όλα τα μιντιακά και ψυχολογικά μέσα. Ξαφνικά μιλούν για τεμπέληδες βαλκάνιους, για διαφθορά και παραδοσιακή παραποίηση των στοιχείων. Από την διεύρυνση περάσαμε στα «μεσογειακά» κράτη με μειωμένη κρατική ποιότητα, συνδυασμένα με την ονομασία PIGS, από τα αρχικά Portugal, Italien, Griechenland και Spanien. Βέβαια η σειρά θα μπορούσε να ήταν Griechenland, Italien, Portugal, Spanien, δηλαδή GIPS, αλλά η σειρά PIGS είναι και αυτή που μας ταιριάζει, μια και στα αγγλικά η λέξη PIGS σημαίνει γουρούνια. Μπορεί κανείς να συσχετίσει τη κρίση και την γρίπη των χοίρων. Με πρώτη την Ελλάδα, η δυτική κοινωνία αξιών έχει ξαπλώσει πάνω στο τραπέζι του χασάπι 4 οικονομικά γουρούνια έτοιμα για σφάξιμο.

Μια επικοινωνιακή επιτυχία πρώτης τάξεως.

«Στατιστικές φαλκιδεύσεις»

Κατηγορούν το ελληνικό κράτος ότι επιδίδεται σε παραχαράξεις στατιστικών στοιχείων, παρότι αυτή η τακτική είναι η τακτική του φιλελευθερισμού, είτε πρόκειται για τον αριθμό των ανέργων, είτε για τα χρέη κρατών. Εντούτοις, η νοθεία των στατιστικών στοιχείων εκείνων δεν είναι φανερή γιατί οι κάθε μορφής χειραγωγήσεις κινούνται στην γκρίζα περιοχή του νόμιμου.

Όταν λ.χ. γίνεται φοροδιαφυγή μέσω των φορολογικών παραδείσων, τότε μιλούν για «φορολογική μορφοποίηση»

Οι σημερινοί φορολογικοί παράδεισοι του πλανήτη, όπως η ομοσπονδιακή πολιτεία των ΗΠΑ Delaware, τα νησιά Cayman και το Λουξεμβούργο είναι γεμάτοι με εκατοντάδες Special Purpose Entities« ή »Conduits«.

Μέσω αυτών ανεπτύχθησαν τα σημερινά οικονομικά προϊόντα που είναι υπεύθυνα για την κρίση. Η γερμανική τράπεζα IKB, κάτοχος και διαχειριστής της "Rhineland Funding" με έδρα τον φορολογικό παράδεισο Delaware, όταν έφτασε στα όρια της πτώχευσης ο γνωστός μας κύριος Ακκερμαν της Deutsche Bank την διέσωσε με κρατικά κονδύλια ύψους 10 δις Ευρώ. (χρήματα που πλήρωσε ο γερμανός φορολογούμενος, αλλά που δεν διαμαρτυρήθηκε καθόλου, αφού κανείς δεν τον ενημέρωσε δεόντως. σημ μεταφραστή). Η Deutsche Bank είχε ανταλλάξει με την ΙΚΒ ομόλογα αμερικάνικων ακινήτων με δάνειο από την ΙΚΒ, χωρίς αυτή η ανταλλαγή να περάσει στα βιβλία των ισολογισμών. Αυτές οι κομπίνες είναι νόμιμες και κανείς δεν το πήρε χαμπάρι από το κράτος (;;;)

Οι χώρες της Ε.Ε. όχι μόνο ανέχονται και ενισχύουν αυτές τις πρακτικές των Hedgefonds και »ακριδών« αλλά τις ασκούν και οι ίδιες.

Στην Γερμανία από το 1990 (δεν είναι τυχαία αυτή η χρονιά, είναι η επόμενη της κατάρρευσης του σοβιετικού μπλόγκ σ.τ.μ) έγιναν η ρουτίνα στον επίσημο κρατικό προϋπολογισμό τέτοια σκοτεινά κονδύλια.

Μια άλλου είδους νοθεία των στατιστικών στοιχείων είναι κατά κανόνα τα συμβόλαια 30κονταετίας, σύμφωνα με το πρότυπο Public Private Partnership« (PPP).

(Θα το μεταφράζαμε στα ελληνικά δημοσιοϊδιωτική συνεργασία ή πιασε τα αυγό και κούρευτο, πάλι σ.τ.μ). Ο Vrennus έδωσε τη σωστη μετάφραση: "Συμπράξεις Δημοσίου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ)).

Η Ε.Ε. ενθαρρύνει και αυτά, μάλιστα η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανάπτυξης (EIB) δίνει και συφερτικά δάνεια. Τα συμβόλαια αυτά είναι στην ουσία κρυμμένα δάνεια και δεν εμφανίζονται στον κρατικό προϋπολογισμό. Θα εμφανιστούν κάποτε στο μακρινό μέλλον.

(βλ. Profit ohne Risiko. Public Private Partnership: Die Plünderung des Staates, jW-Thema v. 30.1.2010).

Παράνομες Πιστώσεις

 

Παράνομα χρέη – στα αγγλικά odious debts (στα ελληνικά ειδεχθή δάνεια σ.τ.μ.) χαρακτηρίζονται τα δάνεια που οι όροι σύναψης, με κύρια ευθύνη του πιστωτή, είναι τόσο σκληροί, ώστε η αποπληρωμή τους να καθίσταται αδύνατη.
Το σκεπτικό του όρου «ειδεχθή δάνεια» προήλθε αρχικά από καταστάσεις δανειοδότησης των λεγομένων υποανάπτυκτων χωρών, όπου ξένες τράπεζες και εταιρείες συνεργάστηκαν με παράνομες δικτατορικές κυβερνήσεις, με επακόλουθα τον πλουτισμό του δανειστή και του δανειζόμενου, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το ξέπλυμα χρήματος, τη φοροδιαφυγή και την επιβολή έργων υπερβολικών διαστάσεων.

(Η Erlassjahr δραστηριοποιείται σε διεθνές επίπεδο υπέρ της μη αποπληρωμής τέτοιων δανείων! Επί αυτού δείτε και τις δικές μου απόψεις για τον δούρειο ίππο του Ευρώ στο ποστ μου "η κρίση και η σύγκριση των πολιτισμών")

Σήμερα, αυτή η ζοφερή εικόνα των υποανάπτυκτων χωρών κτύπησε και την πόρτα μας. Ακόμα και οι αναπτυγμένες χώρες είναι τόσο χρεωμένες που δεν πρόκειται ποτέ στη γήϊνη ζωή τους να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Και αυτό ισχύει και για τις μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ, ΗΒ και Ιαπωνία οι οποίες δεν έχουν να προτείνουν κανένα σχέδιο αποπληρωμής των χρεών τους. Μετά την διάσωση των τραπεζών η κατάσταση έχει έτι περισσότερο οξυνθεί. Οι τόκοι πληρώνονται με επιπρόσθετα δάνεια. Τράπεζες εκδίδουν ακόμα πιο ανασφαλή δάνεια: Η ασφάλιση των δανείων γίνεται και αυτή καθαυτή προϊόν σπέκουλας και ο φαύλος κύκλος έχει μπει ξανά μπρός, όπως δείχνει το αντικείμενο «Ελλάδα».

Αυτή η διαδικασία θεμελιώνει τις προϋποθέσεις, ώστε αφ ενός μεν οι εργαζόμενοι, οι φορολογούμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι κλπ. κλπ. να πληρώνουν τα τοκοχρεολύσια (τόκους και κεφάλαια) και να γίνονται όλο και πιο πτωχοί και αφ ετέρου να ιδιωτικοποιείται η Infrastruktur, να καταλύεται το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου.

Αυτή η θανατηφόρα λογική, που έχει σαν βάση και το Ευρώ, πρέπει να ανατραπεί. Η αντίσταση είναι απαραίτητη και νόμιμη.

 

Δεν πληρώνουμε «ειδεχθή» δάνεια, σύμφωνα με την αρχή

«Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα»

Κριτήρια για τα ειδεχθή δάνεια

Παρακάτω αναφέρονται μερικά κριτήρια για παράνομες πιστώσεις. Οι αναφορές είναι αποσπασματικές και πρέπει να συμπληρωθούν. Η νοθεία των στατιστικών έγινε με την υποστήριξη τράπεζας:

Η Goldman Sachs το 2001/2002 κέρδισε 300 εκατομμύρια δολάρια μίζα, για να αγοράσει δάνειο σε γιεν και δολάρια που είχε η χώρα ύψους 10 δις και που αργότερα θα αντάλλαζε με ευρώ. Αυτή η συναλλαγή (Cross Currency Swap) ήταν ένα κρυφό δάνειο και δεν θα εμφανίζονταν, όπως και δεν έμφανίστηκε στον ισολογισμό μας.

Η JP Morgan και η UBS, αγόρασαν τα μελλοντικά έσοδα του Lotto και των διοδίων. Έτσι μπήκαν προσωρινά λεφτά στα ταμεία με ανταλλαγή μελλοντικών μειωμένων εσόδων.

Υποστήριξη της νοθείας:

 

Αυτά συνέβησαν με γνώση της Ε.Ε. η οποία εφαρμόζει αυτές τις τακτικές που οδηγούν στην απορύθμιση των οικονομικών αγορών. Μπορεί μεν το 2005 ο Joaquín Almunia να προγραμμάτισε να ελέγξει τα δημοσιοοικονομικά της Ελλάδας, αλλά ο José Manuel Barroso τον απέτρεψε.

Από το 2004 η Eurostat, η στατιστική υπηρεσία της Ε.Ε. έθεσε υπό αμφισβήτηση τα ελληνικά στοιχεία και την συμφωνία με την Goldman. Αλλά για πολιτικούς λόγους δεν έπρεπε να γίνουν αναταράξεις στο μέλλος της Ε.Ε., όταν ένα χρόνο πριν γιορτάστηκε στην Ακρόπολη η είσοδος άλλων 10 καινούργιων μελλών!

Διαφθορά:

Όπως και στα δάνεια έτσι και στα θέματα διαφθοράς συμμετέχουν δύο μέρη. Είναι σωστό, ότι η ελληνική κυβέρνηση και οι κρατικές επιχειρήσεις είναι διεφθαρμένες, αλλά επί αυτού υπάρχει πάντα ένας δυτικός σύντροφος. Τα μεγάλα δυτικά Συγκροτήματα εξασφαλίζουν μεγάλα Έργα με χρηματισμό. Παράδειγμα η Siemens: Από το 1990 πλήρωσε 15 εκατομμύρια Ευρώ για μίζες.
Πλήρωσε 85 εκατ. (δραχμές) στον διοικητή του ΟΤΕ και σε διάφορα υπουργία, το 2004 κατέβαλε άλλα τεράστια ποσά. (Süddeutsche Zeitung, 27.6.2005). Τα δύο κόμματα PASOK και ΝΔ. λέγεται ότι παίρνουν 2% ετησίως από τον τζίρο του ΟΤΕ. (Der Spie¬gel, 28/2009). Μια από τα ίδια και με το γαλλικό κοντσερν Thales (Le Monde, 27.9.2005). Αυτά ήταν γνωστά στους τραπεζικούς κύκλους κατά την χορήγηση δανείων για μεγάλα Έργα.

Ο Γιώργος Χατζιμαρκάκης, ευρωβουλευτής και μέλος του Δ.Σ. της FDP (το κόμμα των φιλελευθέρων της Γερμανίας), παράλληλα πρόεδρος του ελληνογερμανικού οικονομικού συνδέσμου δηλώνει για την κριτική κατά της Siemens: «Αυτή είναι ρεαλιστική πολιτική. Αν η Γερμανία θέλει να παραμείνει εξαγωγικά κυρίαρχη, τότε να πετάξει τα ροζ γυαλιά . Ο χρηματισμός πρέπει όχι μόνο να επιτρέπεται αλλά και να υποστηρίζεται φορολογικά.» (Süddeutsche Zeitung, 15.12.2006).

Παραχάραξη της ικανότητας αποπληρωμής:

Η Goldman Sachs έχει οργανώσει από το 2002 την πώληση Τίτλων του Δημοσίου ύφους 15 δις Ευρώ. Γνώριζε την θρυλική οικονομική θέση της Αθήνας, αλλά δεν κατέστησε προσεκτικούς τους αγοραστές. Η Goldman Sachs λοιπόν προκάλεσε την υπερχρέωση της Ελλάδας και έκρυψε την πραγματική εικόνα της δυνατότητας αποπληρωμής των χρεών, επειδή το ένα δισεκατομμύριο προμήθεια που πήρε ήταν γι' αυτή προφανώς πιο σπουδαίο από τα υπόλοιπα. Οι μεγάλοι επενδυτές ελέγχουν τις ενέργειες της Goldman Sachs, αγωγές είναι δυνατές, ενώ η ΕΕ δεν τις ελέγχει.

Η Ελλάδα δανείστηκε από τις χώρες στις επιχειρήσεις των οποίων ανέθεσε μεγάλα έργα με τις γνωστές μεθόδους του χρηματισμού. Πιστωτές από την Γερμανία είναι κυρίως η Deutsche Bank και η Allianz, καθώς επίσης περιστασιακά και οι γνωστές ιδιωτικές πτωχευμένες τράπεζες Commerzbank, Eurohypo και HypoReal Estate (HRE). Όλες χορήγησαν δάνεια, χωρίς να δώσουν προσοχή στην αξιοπιστία της Ελλάδας.

Απορρύθμιση:

Στις 8.12.2009 η Fitch απαξιώνει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας από »A-« σε »BBB+« και ακολουθεί Standard & Poor's. Η ΕΕ όχι μόνο δεν συντάσσει καμία εσωτερική αξιολόγηση των κρατών μελών της, αλλά ακόμα περισσότερο στηρίζεται, όπως και πριν τη κρίση, στην αξιολόγηση εκείνων των πρακτορείων αξιολόγησης που δρουν σύμφωνα με τα συμφέροντα των πιστωτών.

Αυτή η απαξίωση σημαίνει: Οι τελευταίοι (δηλαδή οι πιστωτές) θα μπορούν αμέσως να απαιτήσουν 2.9% υψηλότερο επιτόκιο, δηλαδή διπλάσιο αυτού της Γερμανίας.
Παράλληλa ξαμολιούνται τα Hedgefonds και άλλα προϊόντα σπέκουλας. Οι μέχρι σήμερα πιστωτές και κάτοχοι ελληνικών ομολόγων ασφαλίζουν το χρέος αγοράζοντας Credit Default Swaps, CDS. (να διευκρινίσουμε ότι κάθε δάνειο ασφαλίζεται, αλλά τώρα τα ασφάλιστρα αυξάνονται και μάλιστα, και αυτό είναι το παρανοϊκό, γίνονται και αυτά, δηλαδή τα ασφάλιστρα προϊόντα σπέκουλας).

Οι τράπεζες που διαθέτουν τέτοια ασφαλιστικά προϊόντα, γεμίζουν με πρόσθετα κέρδη στα ταμεία τους.

Με τα αυξανόμενα επιτόκια αυξάνει και το ελληνικό χρέος ακόμα γρηγορότερα. Για νέα δάνεια αυξάνονται ακόμα περισσότερο τα επιτόκια κ.ο.κ.

Από την άλλη επενδύουν οι σπεκουλαδόροι στα δημόσια δάνεια, επειδή έχουν μεγαλύτερη απόδοση. Συνέπεια: Η οικονομική ανάπτυξη φρενάρεται και το κράτος θα εισπράξει λιγότερους φόρους.

Παρούσα πάλι η ασφαλιστική American International Group (AIG): Πριν τη κρίση μάζεψε εκατομμύρια από Prämien ασφαλειών, χωρίς όμως να διαθέτει κανένα Κεφάλαιο ως εγγύηση. Ωστόσο, έπρεπε να διασωθεί από την αμερικανική Κυβέρνηση, ώστε μεταξύ άλλων να πληρωθεί και η Deutsche Bank με 11 δις δολάρια για τα σάπια και επισφαλή δάνεια που χορήγησε, χωρίς άλλες εγγυήσεις, (δηλαδή ασφαλίζουν στον αέρα και ελπίζουν ο καλός θεός να μην αφήσει να συμβεί κάτι κακό, αλλά και τότε, τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα, πτώχευση μετά από ένα πανηγύρι κερδών που καρπώθηκαν οι διαχειριστές και όχι οι μέτοχοι ή τα ασφαλιστικά ταμεία που μας λένε, σκασίλα τους μεγάλη. Άσε που πάλι κάποιος νομπελίστας ειρήνης θα του αναχρηματοδοτήσει σ.τ.μ.)

ΕΕ, ΕΚΤ, συμμετέχουσες κυβερνήσεις και εθνικές τράπεζες (π.χ. Deutsche Bundesbank) δεν φρόντισαν να ρυθμιστούν ούτε τα πρακτορεία (οίκοι λέμε στην Ελλάδα) αξιολόγησης, ούτε τα Hedgefonds και επομένως είναι όλοι συνυπεύθυνοι για το αυξανόμενο χρέος της Ελλάδας.

Δεν θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε, αν η Angela Merkel και οι φίλοι της, ζητούσαν από την Ελλάδα να μειώσει με λογικό ρυθμό τα χρέη της αντί να αφήσουν τις αγορές να σπεκουλάρουν στην καταστροφή της χώρας. (Financial Times Deutschland, 12.2.2010).

Goldman – ή ποιος κυβερνάει;

Η περίπτωση της Ελλάδας κατέστησε σαφή της λανθασμένη βάση με την οποία κτίστηκε η ΕΕ και η ζώνη του Ευρώ και απαιτούνται δραστικά μέτρα αναδιάρθρωσης.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση της Λισαβόνας, δεν επιτρέπεται σε καμία χώρα να επιφορτιστεί με τα χρέη κάποιας άλλης. «Γιατί όμως δεν εφαρμόζεται η ίδια λογική και στις τράπεζες, που η μόνη τους φροντίδα είναι τα κέρδη τους εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος;»

Απαιτείται τώρα από τους Έλληνες να σφίξουν το ζωνάρι. Παρότι αυτή η πολιτική οδηγεί στην ύφεση, όπως δηλώνει ο γάλλος οικονομολόγος Jean-Paul Fitoussi (FR-online, 11.2.2010).

Η λογική του Ευρώ σημαίνει: Το χρηματιστηριακό Κεφάλαιο κυριαρχεί, στις χώρες αφήνονται η μείωση των μισθών, η μείωση της φορολογίας και η ιδιωτικοποίηση.
Σύμφωνα με αυτή τη λογική η Παγκόσμια Τράπεζα οδήγησε δεκάδες χώρες στην υπερχρέωση, την στασιμότητα, την φτώχεια και τη διαφθορά των Ελίτ που διευθύνουν. Η λογική έφτασε σε τέτοια όρια στην Ελλάδα, που ο πρώην διοικητής της Goldman, ο τραπεζίτης Πέτρος Χριστοδούλου να διοριστεί διαχειριστής του χρέους.

Το 2001 η Αργεντινή κήρυξε στάση πληρωμών των δανείων που συνήψε με ζοφερούς όρους ο ακραίος νεοφιλελεύθερος πολιτικός της προηγούμενης Κυβέρνησης (Carlos Menem) και υποτίμησε το νόμισμα της. Αυτό επέφερε μεγάλες ζημιές στις τράπεζες (δεν πτώχευσαν όμως), αλλά οδήγησε τη χώρα σε έξοδο από την κρίση.

Η μοναδική προϋπόθεση για να πληρωθεί ένα χρέος είναι το ζωντάνεμα της οικονομίας, νέα προϊόντα και υπηρεσίες, νέες θέσεις εργασίας και νέοι φόροι.
Με άλλα λόγια: η Υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας δεν ξεκίνησε στα γραφεία των πρακτορείων αξιολόγησης, αλλά στα γραφεία μισθών των γερμανικών επιχειρήσεων. (Die Zeit, 14.2.2010).

Υψηλότεροι μισθοί για τους γερμανούς εργαζόμενους και αντίσταση στις περικοπές στην Ελλάδας, δεν είναι μόνο για το συμφέρον των Γερμανών και των Ελλήνων, αλλά και όλων των ευρωπαίων.

Τελευταία βιβλία του Werner Rügemer: «Ο τραπεζίτης» και «Ακρίδες στον δημόσιο χώρο»

Διατηρεί και ιστοσελίδα : http://www.werner-ruegemer.de/

 

Μετάφραση: http://ange-ta.blogspot.com/ 

 

ΠΗΓΗ: Sunday, 18 April 2010,   http://ange-ta.blogspot.com/2010/04/blog-post_18.html

H αναπόφευκτη πτώχευση ενός μοντέλου

 

του Γιώργου Καραμπελιά

 

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βιώνει μια οικονομική κατάρρευση, που είναι ταυτόχρονα κρίση της δυτικής οικονομίας και του ιδιαίτερου παρασιτικού μοντέλου ανάπτυξης το οποίο διαμόρφωσε τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. 

Η κρίση της παγκοσμιοποίησης

 

Κατ' αρχάς, από την εποχή που άρχισε να εξελίσσεται η οικονομική κρίση, το φθινόπωρο του 2007, τονίζαμε επανειλημμένα πως, στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για μία, στην κυριολεξία, παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλά για μια τελεσίδικη κρίση της αμερικανικής και δυτικής ηγεμονίας. Αντίθετα η Κίνα, η Ινδία, η Λατινική Αμερική ελάχιστα εθίγησαν από την κρίση, ενώ τείνουν να μεταβληθούν στο νέο επίκεντρο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Τότε, πολλοί είχαν σπεύσει να αμφισβητήσουν αυτή μας τη διαπίστωση-πρόβλεψη, που σήμερα έχει επιβεβαιωθεί αδιαμφισβήτητα: το 2009, η Κίνα σημείωσε ρυθμό ανάπτυξης 8,7%, ξεπερνώντας τον στόχο του 8% που είχε θέσει η κυβέρνησή της, ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2010 τρέχει με 11,9% σε ετήσια βάση! Δηλαδή, η Κίνα επιταχύνει τους ρυθμούς ανάπτυξής της σε επίπεδα υψηλότερα από την περίοδο πριν την κρίση, διευρύνοντας την απόσταση από τις χώρες της Δύσης και τροφοδοτώντας μια γενικότερη ανάκαμψη της ασιατικής, της αφρικανικής και εν μέρει της λατινοαμερικανικής αγοράς. Η Ινδία, που είχε πέσει στο 6,4% το 2009, προβλέπεται να επανέλθει στο 7,6% το 2010 και πάνω από 8% το 2011. (Για να έχουμε δε και μέτρα σύγκρισης με την Ελλάδα και τον υπερχρεωμένο δυτικό κόσμο, αξίζει να υπενθυμίσουμε πως το εξωτερικό δημόσιο χρέος της Ινδίας αντιπροσωπεύει το… 6% του ΑΕΠ.) Ακόμα και η Ρωσία θα εμφανίσει ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο 7%.

Το δεύτερο στοιχείο, που εμφατικά και συστηματικά υπογραμμίζουμε, είναι πως η κρίση αυτή αποτελεί το τέλος μιας οικονομικής υποτίθεται ευημερίας, βασισμένης στη χρηματιστική και χρηματιστηριακή επέκταση στις χώρες της Δύσης, την οποία επέτρεψε η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, που εγκαινιάστηκε από το δίδυμο Θάτσερ-Ρίγκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και επιταχύνθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η επέκταση είχε σαθρές βάσεις και στηριζόταν στην άνοδο του ιδιωτικού και δημόσιου δανεισμού, γι' αυτό και ήταν αναπόφευκτη η κατάρρευσή της. Η κρίση που ζούμε είναι η κρίση της παγκοσμιοποίησης.

 

Όταν λοιπόν ενέσκηψε η παγκόσμια κρίση, η κυβέρνηση Καραμανλή θριαμβολογούσε πως η Ελλάδα είχε αποφύγει τα χειρότερα και είχε αντιμετωπίσει με λιγότερες απώλειες τη διεθνή ύφεση. Και πράγματι έτσι φαινόταν. Το 2008, η Ελλάδα παρουσίασε άνοδο του ΑΕΠ γύρω στο 3%, ενώ ακόμα και το 2009, όταν ήδη άρχιζαν να εμφανίζονται και στην Ελλάδα τα συμπτώματα της κρίσης, η Γερμανία γνώριζε μείωση του ΑΕΠ 5%, έναντι μόλις 1,5% της Ελλάδας. Ωστόσο, οι θριαμβολογίες ήταν άκαιρες και βλακώδεις, διότι η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση επέπρωτο να μεταφερθεί στην Ελλάδα ως δημοσιονομική, εξαιτίας της εξάρτησης της ελληνικής οικονομίας από τη δυτική με τρόπο εισοδηματικό-παρασιτικό. Δηλαδή, η ελληνική οικονομία δεν εξαρτάται τόσο από την εσωτερική παραγωγή της χώρας, αλλά όλο και περισσότερο από την ευημερία της δυτικής οικονομίας -μέσω του τουρισμού, των ναυτιλιακών και μεταναστευτικών εμβασμάτων, του δανεισμού και των επιδοτήσεων, που μεταφράζονται σε κατανάλωση στην Ελλάδα.

Αυτό που στο παρελθόν εμφανιζόταν ως πλεονέκτημα, δηλαδή ο υψηλός βαθμός «παγκοσμιοποίησης» και διασύνδεσης των οικονομιών, μεταβλήθηκε σύντομα σε μειονέκτημα, μια και οι πιο παγκοσμιοποιημένες οικονομίες χτυπήθηκαν ταχύτερα από την κρίση. Γι' αυτό και, στη Δυτική Ευρώπη, η Ισλανδία και η Ιρλανδία -την οποία προέβαλλε ως πρότυπο τόσο ο Σημίτης, όσο και ο Καραμανλής- οι οποίες στηρίζονταν στις ξένες επενδύσεις και στα ξένα κεφάλαια, ήταν εκείνες που χτυπήθηκαν εντονότερα από την κρίση.

 Τα τελευταία χρόνια, παπαγαλάκια τύπου ΣΚΑΪ -Παπαχελάς, Μπάμπης Παδημητρίου, κ.λπ.-, ΕΛΙΑΜΕΠ και ΟΠΕΚ, επαναλαμβάνουν διαρκώς πως έχουμε ασθενή παγκοσμιοποίηση και λίγες ξένες επενδύσεις. Και όμως, η Ελλάδα διεσώθη στην πρώτη φάση της κρίσης ακριβώς γι' αυτό. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως, σε ό,τι αφορά στον εξωτερικό ιδιωτικό δανεισμό, έχουμε ίσως τον μικρότερο σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την  Τράπεζα της Ελλάδος, το συνολικό εξωτερικό χρέος (δημόσιος και ιδιωτικός τομέας) έφτασε στα 391,1 δισ. ευρώ (ή 163% του ΑΕΠ) στο δεύτερο τρίμηνο του 2009, και το εξωτερικό χρέος του ιδιωτικού τομέα αποτελούσε μόλις τα 135,6 δισ. ευρώ έναντι 255,5 δισ. ευρώ του δημόσιου τομέα, ενώ, στη Βρετανία, την Ολλανδία και αλλού, το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος  ξεπερνάει το 200% του ΑΕΠ.

Όταν όμως, από το 2009, η χρηματοπιστωτική κρίση άρχισε να μεταβάλλεται σε δημοσιονομική -με ιδιαίτερη έμφαση στην Ελλάδα, γιατί η κρίση της διεθνούς οικονομίας έπληξε τις πηγές εισοδημάτων της από το εξωτερικό (ναυτιλιακό και τουριστικό συνάλλαγμα)- τότε εκτοξεύθηκε το δημόσιο έλλειμμα. Έτσι, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά στην κρίση ως κρίση του δημοσίου ελλείμματος και του χρέους. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα επλήγη κατ' εξοχήν ως παρασιτική απόφυση του δυτικού κόσμου, εκεί που η οικονομία της ήταν απολύτως παγκοσμιοποιημένη, δηλαδή στο δημόσιο χρέος.

 

Το  σημιτικό μοντέλο παγκοσμιοποίησης

Όπως ήδη έχουμε τονίσει αλλού [βλέπε το αφιέρωμα του Άρδην στην κατάρρευση της οικονομίας, στο τεύχος 78], μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80 η Ελλάδα είχε χαμηλό δημόσιο δανεισμό και ακόμα χαμηλότερο ιδιωτικό -μάλιστα, ο δανεισμός των νοικοκυριών ήταν μηδαμινός, σχεδόν ανύπαρκτος, ενώ το ποσοστό της αποταμίευσης εξαιρετικά υψηλό, γύρω στο 20-25% του ΑΕΠ. Στη συνέχεια άρχισε η άνοδος του δημόσιου δανεισμού που, από το 28% του ΑΕΠ, εκτοξεύτηκε στο 100% μέσα σε εφτά χρόνια. 

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχαμε υψηλό δημόσιο δανεισμό – το μοντέλο Παπανδρέου -, αλλά ο ιδιωτικός παρέμενε ακόμα πολύ χαμηλός, ο χαμηλότερος στον δυτικό κόσμο. Επρόκειτο για την αντανάκλαση του ιδιαίτερου χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, με το μεγάλο βάρος της αγροτικής οικονομίας, των οικογενειακών αποθεμάτων, την επιβίωση δικτύων οικογενειακής και ευρύτερης κοινωνικής αλληλεγγύης και την ύπαρξη χρηματικών αποθεμάτων, που τροφοδοτούσαν κατ' εξοχήν την οικοδομική δραστηριότητα. Η διαρκής άνοδος της κατανάλωσης, χωρίς ενίσχυση της παραγωγής προϊόντων, η αύξηση των δαπανών εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους και η μετακύλησή τους στη φορολογία, καθώς και η τεράστια αιμορραγία του χρηματιστηρίου, διέβρωσαν  σταδιακά τη δυνατότητα αυτοδύναμης χρηματοδότησης της ιδιωτικής οικονομίας και κατ' εξοχήν των νοικοκυριών. Έτσι, ο δανεισμός των νοικοκυριών, που ήταν μηδαμινός στη δεκαετία του '90, ενώ ακόμα και το 2000 παρέμενε στα 16,96 δισ. ευρώ, θα περάσει στα 51,63 δισ. το 2004 και στα 119 το 2009. Το σύνολο του ιδιωτικού δανεισμού -νοικοκυριών και επιχειρήσεων- πέρασε από το 10% του ΑΕΠ (περίπου το 2000) σε 91% πέρυσι. Με βάση τα στοιχεία του Ιανουαρίου 2010 της Τράπεζας της Ελλάδος, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις οφείλουν στις τράπεζες περίπου 254 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με έρευνα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τον δανεισμό επιχειρήσεων και νοικοκυριών ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27, προκύπτει ότι η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στη 19η θέση, ενώ το ποσοστό των νοικοκυριών που έχουν κάποιο δάνειο φθάνει το 60% του συνόλου.
Περάσαμε δηλαδή σε ένα νέο μοντέλο, το μοντέλο Σημίτη, το οποίο ακολούθησε ευλαβικά και η κυβέρνηση Καραμανλή, που διακρίνεται από επιτάχυνση του δανεισμού, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, έστω και εάν ακόμα η Ελλάδα βρίσκεται πιο κάτω ως προς τον ιδιωτικό δανεισμό – εσωτερικό και εξωτερικό – από την πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών. Ιδιαίτερα επιβαρυντικό είναι το στοιχείο πως ο δανεισμός δημοσίου, αλλά και ιδιωτών, δεν στρέφεται προς τις δημόσιες ή τις ιδιωτικές επενδύσεις, αλλά είναι κατ' εξοχήν καταναλωτικός, με συνέπεια να έχει γίνει η ελληνική οικονομία η πλέον καταναλωτική σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι, το 2008 η Ελλάδα, η Κύπρος, η Βουλγαρία και η Πορτογαλία είχαν το υψηλότερο ποσοστό ιδιωτικής κατανάλωσης στο ΑΕΠ, η Ελλάδα 71%, η Κύπρος και η Βουλγαρία 68%, η Πορτογαλία 67%, η Ρουμανία 66% κ.λπ. τη στιγμή που ο μέσος όρος της ΕΕ ήταν 57%. (Βλέπε διάγραμμα) Θα πρέπει δε να σημειώσουμε πως στην Ελλάδα, το 2009, με την εκτίναξη του εξωτερικού ελλείμματος, αυτό το ποσοστό θα πρέπει να ανέβηκε ακόμα περισσότερο.

Ενδεικτικό για τον σχεδόν απόλυτα καταναλωτικό χαρακτήρα του δανεισμού είναι το ότι, την τελευταία δεκαετία, για κάθε δυόμισι μονάδες ανόδου του ιδιωτικού και δημόσιου χρέους είχαμε μόλις μία μονάδα άνοδο του ΑΕΠ! Όπως καταλαβαίνουμε, κάτι τέτοιο, δηλαδή ένας «αρνητικός πολλαπλασιαστής χρέους», κάνει αδύνατη την ανατροφοδότηση του συστήματος και οδηγεί απευθείας στη χρεοκοπία.

Η Ελλάδα, το 1974, ήταν λοιπόν μια οικονομία με χαμηλό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος και υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, στηριγμένους στην άνοδο της παραγωγής, τις υψηλές επενδύσεις και τη χαμηλή κατανάλωση, καθ' όλη την περίοδο της ανοδικής «ενάρετης» πορείας της δυτικής οικονομίας (1945-1973). Σε 35 χρόνια μεταβλήθηκε στο ακριβώς αντίθετο. Χαμηλές επενδύσεις, υψηλή κατανάλωση, τεράστιο δημόσιο χρέος και αυξανόμενο ιδιωτικό, συμβαδίζοντας με την ανάλογη πορεία του συνόλου της δυτικής οικονομίας. Δηλαδή, η αυξανόμενη παρασιτοποίηση της ελληνικής οικονομίας (σε Ελλάδα και Κύπρο) αποτελεί παράλληλο φαινόμενο με την αποεθνικοποίηση, την εγκατάλειψη της ταυτότητας, τον εθνομηδενισμό, που αναπτύσσεται όλα αυτά τα χρόνια. Πιθανώς δε θα μπορούσαμε να διαμορφώσουμε ακόμα και ένα διάγραμμα συσχετισμού οικονομικής παρασιτοποίησης και… εθνομηδενισμού!

 

Σήμερα, ο κύκλος κλείνει βίαια. Αρχίζοντας από το οικονομικό πεδίο, όπου η αθεράπευτη κρίση της δυτικής οικονομίας  και του ελληνικού παρασίτου της θα θέσει για άλλη μια φορά επί τάπητος την ανάγκη της αποσύνδεσης της Ελλάδας από την αποκλειστική προσκόλληση στη Δύση, όταν μάλιστα το οικονομικό επίκεντρο απομακρύνεται απ' αυτήν· προπαντός, θα πιέσει για έναν αναπροσανατολισμό της οικονομίας και πάλι προς το εσωτερικό, μετά από τριάντα χρόνια «παγκοσμιοποίησης». Η κατανάλωση θα περιοριστεί – στην αρχή με επώδυνο και βίαιο τρόπο, μια και οι ελίτ θα προσπαθήσουν να τη φορτώσουν στα λαϊκά στρώματα- ενώ θα αυξηθεί η αποταμίευση και θα ενισχυθούν οι τάσεις για τοπικοποίηση της παραγωγής και ενίσχυση του αγροτικού και βιομηχανικού τομέα.

Στις εξωτερικές οικονομικές σχέσεις θα γίνουν εν τέλει ισχυρότερες οι τάσεις για περιφερειακή επικέντρωση και αναπροσανατολισμό της οικονομίας. Για παράδειγμα, οι εξαγωγές μας προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη αντιπροσωπεύουν ήδη το 35%  του συνόλου, ενώ προς την Ευρωπαϊκή Ένωση των 16, δηλαδή τη Δυτική Ευρώπη, αντιπροσωπεύουν περίπου το 40-45 %, δηλαδή έχουν αρχίσει να εξισορροπούνται.

Ωστόσο, υπάρχει ένας τεράστιος κίνδυνος: η δορυφοροποίηση στον ανερχόμενο νεο-οθωμανισμό. Δηλαδή, η τάση για την ενίσχυση των ανταλλαγών και των σχέσεων με την Τουρκία, που τείνει να μεταβληθεί στον νέο περιφερειακό ιμπεριαλιστικό υποσταθμό της περιοχής. Αντί, δηλαδή, η Ελλάδα να οικοδομήσει με τις βαλκανικές χώρες έναν οικονομικό και πολιτικό πόλο στα πλαίσια της Ευρώπης, ανοικτό τόσο προς τη Δυτική, όσο και προς την Ανατολική Ευρώπη, κινδυνεύει να υποταχθεί στον αναδυόμενο νεο-οθωμανισμό. Δεν είναι τυχαίο δε πως οι Τούρκοι έχουν πλήρη συνείδηση για κάτι τέτοιο. Ο πρόεδρος του Τουρκο-Ελληνικού Επιχειρηματικού Συμβουλίου Σελίμ Εγκελί, σε συνέντευξή στην τουρκική οικονομική εφημερίδα Referans, τον Μάρτιο του 2010, τονίζει πως «η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας μπορεί να γίνει ευκαιρία για περαιτέρω σύσφιγξη των οικονομικών – και όχι μόνο – σχέσεων μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας». Ήδη οι εμπορικές ανταλλαγές έχουν υπερδεκαπλασιαστεί σε δέκα χρόνια,  και από τα 200 εκατομμύρια δολάρια το 1999 έφτασαν τα 3 δισ.  το 2008, ενώ από πλεονασματικές  έγιναν βαθύτατα ελλειμματικές για την Ελλάδα.

Αποτελεί, λοιπόν, ακραία μειοδοτική πολιτική εκείνη που υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και την αναβάθμιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, επειδή θα οδηγήσει σε ουσιαστική ακύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας που κατακτήσαμε με αγώνες αιώνων. Και τα λαμόγια της παγκοσμιοποίησης και του εθνομηδενισμού έχουν ήδη αρχίσει να προσανατολίζονται προς την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, δήθεν εξαιτίας της… νοσταλγίας τους και της αγάπης τους για το… πατριαρχείο. Είναι προφανές δε πως αν παγιωθεί μια τέτοια ετεροβαρής οικονομική σχέση, λόγω της εγγύτητας και της μεγάλης διαφοράς στα γεωγραφικά και πληθυσμιακά μεγέθη, αυτή πολύ δύσκολα μπορεί να αντιστραφεί.

Ναι, λοιπόν, στη βαλκανική περιφερειοποίηση της οικονομίας, που ούτως ή άλλως καθίσταται αναπόφευκτη στα πλαίσια της κρίσης της παγκοσμιοποίησης, και όχι στην τουρκοποίησή της. Αυτό είναι το μεγάλο διακύβευμα, και πλέον όχι μόνον πολιτικό ή στρατιωτικό, αλλά και οικονομικό. Γι' αυτό και, στο οικονομικό πεδίο, πρέπει να πραγματοποιηθούν επιλογές που ενισχύουν την παρουσία των Βαλκανίων, ενώ θα πρέπει να διευρυνθούν οι οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

 

Όντας στριμωγμένοι μεταξύ Ανατολής και Δύσεως και επειδή η Ανατολή ενισχύεται, η στρατηγική μιας αυτόκεντρης ανάπτυξης για την Ελλάδα δεν περνάει μέσα από μια βίαιη αποσύνδεση με τη Δυτική Ευρώπη, αλλά μέσα από μια βαθμιαία αναβάθμιση του ενδιάμεσου χώρου, των Βαλκανίων, της Ανατολικής Ευρώπης, της Νότιας Ευρώπης.

Θα αποτελούσε κεφαλαιώδες στρατηγικό σφάλμα η επιλογή της άμεσης αποχώρησης από την Ευρωζώνη – αρκετοί μιλούν και για αποχώρηση από την ΕΕ –  διότι θα μας οδηγούσε, με δεδομένους τους σημερινούς συσχετισμούς ισχύος,  στα χέρια των Αμερικανών και κυρίως της Τουρκίας. Εξάλλου αυτό ακριβώς επιδιώκει η Γερμανία: να μας εκδιώξει από την Ευρωζώνη.

Η Ελλάδα πρέπει να χρησιμοποιήσει τη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη για να κρατήσει απ' έξω την Τουρκία και όχι να φροντίσει να περάσει από μόνη της στη δεύτερη ζώνη, όπου οι Γερμανοί θα ήθελαν να μας έχουν μαζί με την Τουρκία. Και αν μεσο-μακροπρόθεσμα θα υποχρεωνόμαστε να  αποχωρήσουμε, κάτι τέτοιο θα πρέπει να προετοιμαστεί προσεκτικά και να μη γίνει μέσα σε συνθήκες πανικού. Διότι αν γίνει σήμερα όχι μόνο θα μας οδηγήσει στα χέρια του ΔΝΤ, της Τουρκίας και των Αμερικανών, αλλά θα προκαλέσει μια βίαιη εκπτώχευση των λαϊκών στρωμάτων με μια ανεξέλεγκτη υποτίμηση μεγάλης κλίμακας.

Κατά συνέπεια, δυστυχώς, δεν έχουμε την πολυτέλεια μιας άμεσης εξόδου από την Ε.Ε. ούτε και την πολυτέλεια μιας στάσης πληρωμών, που θα οδηγούσε στην έξοδό μας από την ΕΕ. Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να συντάσσεται με τους "ευρωσκεπτικιστές", ενισχύοντας στον μεγαλύτερο βαθμό την οικονομική της αυτονομία και αυτοδυναμία, χωρίς όμως να προχωράει σε μια αυτοκτονική, σήμερα, ρήξη με την ΕΕ. Αντίθετα, μπορούμε και πρέπει να απαιτήσουμε μια αναδιαπραγμάτευση του χρέους και να αρνηθούμε την λογική της υποταγής στα κελεύσματα των Γερμανών και του ΔΝΤ.

Δεν μπορούμε να χαράξουμε μια οικονομική στρατηγική χωρίς να λαμβάνουμε υπ' όψη μας τις εθνικές παραμέτρους και προπαντός, την απειλή του νεοθωμανισμού.  Το ίδιο σφάλμα επαναλαμβάνεται συχνά από ένα μέρος της «πατριωτικής Αριστεράς»: Υποτιμά την εθνική και γεωπολιτική διάσταση των ζητημάτων και υπερτιμά άλλες. Το ίδιο συμβαίνει στο μεταναστευτικό, π.χ. Υιοθετείται μια οικονομίστικη λογική, «τι θα μας συνέφερε», από καθαρά οικονομική άποψη, ξεχνώντας πως η οικονομία είναι μόνο ένα μέρος της συνολική ζωής ενός τόπου, που πρέπει πάντα να συνυπολογίζεται μαζί με άλλους παράγοντες από τους οποίους υπερκαθορίζεται.

Είμαστε υποχρεωμένοι να «τετραγωνίσουμε τον κύκλο», να απαντήσουμε στην άμεση κρίση της υπερχρέωσης και του στραγγαλισμού από τις «αγορές», απορρίπτοντας το τελεσίγραφο του ΔΝΤ, ενισχύοντας την εσωτερική μας συνοχή και τοπικοποίηση πριν απ' όλα, με την ενδυνάμωση της παραγωγής και της παραγωγικότητάς μας, με τη βαλκανική και ανατολικοευρωπαϊκή περιφεροποίησή μας, με τον αποκλεισμό της νεο-οθωμανικής διείσδυσης, με τη σύναψη ευρύτερων συμμαχιών με τα νέα παγκόσμια κέντρα της οικονομικής συσσώρευσης.

 

ΠΗΓΗ: 23/4/2010, περιοδικό Άρδην (τ. 79),  http://www.ardin.gr/node/3047