Απόκριση στις Επικρίσεις Σχετικά με το νέο Πρόγραμμα Σπουδών

Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για την εκπόνηση νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνάσιου*

Τα μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων που εκπόνησε το νέο Πρόγραμμα Σπουδών (ΠΣ) για τα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου (2011), παρακολουθούμε ασφαλώς με το οφειλόμενο ενδιαφέρον τον διάλογο που διεξάγεται για τη μορφή, τους σκοπούς και το περιεχόμενο του νέου ΠΣ. Ο διάλογος αυτός είναι αναγκαίος και χρήσιμος, ειδικά στην τρέχουσα περίοδο της πιλοτικής εφαρμογής των νέων ΠΣ, η οποία έχει ως σκοπό την ενημέρωση-επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, την πειραματική διδακτική εφαρμογή και την εξαγωγή συμπερασμάτων για την ανάγκη τροποποιήσεων και βελτιώσεων.

Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, εκτός από τις αξιολογικές προσεγγίσεις των εκπαιδευτικών στα πιλοτικά σχολεία, οι οποίες είναι από ενθαρρυντικές έως ενθουσιώδεις, η Επιτροπή επισήμως δεν έχει παραλάβει οποιαδήποτε άλλη, επώνυμη και υπεύθυνη, πρόταση ή κριτική. Παρόλα αυτά, μέχρι σήμερα, έχουν δει το φως της δημοσιότητας άφθονες κρίσεις για το νέο ΠΣ, αναρτημένες κυρίως σε διάφορες ιστοσελίδες ποικίλης προελεύσεως και ποιότητας. Σε αυτές τις κριτικές, εκτός από τα θετικά σχόλια, υπάρχουν πολλές αξιόλογες επισημάνσεις, τις οποίες ασφαλώς η Επιτροπή θα λάβει σοβαρά υπόψη της στην πορεία για την ολοκλήρωση του έργου.

Είναι γεγονός, όμως, ότι  σε αρκετές από αυτές τις κριτικές διαπιστώνονται  προβληματικές προσεγγίσεις και αναλύσεις· ιδίως σε εκείνες που προέρχονται από μη εκπαιδευτικούς ή μη θεολόγους ή από εκπαιδευτικούς που δεν έχουν ενημερωθεί και δεν διαθέτουν εξειδικευμένη ή επαρκή γνώση για το θέμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι προφανείς οι συντονισμένες προσπάθειες διάφορων επώνυμων αλλά και ανώνυμων που χωρίς την αίσθηση της δέουσας ευθύνης αγωνίζονται με κάθε μέσο -και κυρίως με επικοινωνιακούς όρους και όχι με θεολογικά και παιδαγωγικά κριτήρια- να δημιουργήσουν κλίμα καχυποψίας ή ακόμη και χαοτικού διχασμού. Δεν είναι λίγες οι φορές που η Επιτροπή δέχθηκε ανάρμοστες λεκτικές επιθέσεις και απρεπείς χαρακτηρισμούς, που αποκαλύπτουν προκατάληψη, φανατισμό και παντελή έλλειψη πνεύματος διαλόγου. Η προφανής αδυναμία παρουσίασης πειστικών αντεπιχειρημάτων και η απροθυμία για έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από το θεολογικό περιεχόμενο του νέου ΠΣ και τις παιδαγωγικές αρχές που το διέπουν, οδήγησε αρκετούς επικριτές να επιδοθούν σε μια συστηματική, άκομψη και ανοίκεια προς το χριστιανικό ήθος επίθεση εναντίον των μελών της συντακτικής Επιτροπής. Η επίθεση αυτή επεδίωκε τη συκοφάντηση των κινήτρων τους, τη σπίλωση της ακαδημαϊκής και επιστημονικής τους υπόληψης και την αμφισβήτηση της ίδιας της εκκλησιαστικής ταυτότητας και του Ορθόδοξου φρονήματός τους. Στο πλαίσιο αυτής της απαράδεκτης και ακατανόητης στάσης εντάσσονται, αφενός, οι -ευτυχώς μεμονωμένες- ενέργειες μερικών επικριτών που απέβλεπαν στην τρομοκράτηση εν ενεργεία Σχολικών Συμβούλων, επιμορφωτών και θεολόγων εκπαιδευτικών και, αφετέρου, η προσπάθειά τους να στρατεύσουν σεβάσμιους ταγούς και εγνωσμένου κύρους εκκλησιαστικά πρόσωπα εναντίον του νέου ΠΣ.

Ως μέλη της Επιτροπής, αποδοκιμάζοντας κάθε ακραία ενέργεια και στάση που δεν συνάδει με την Ορθόδοξη πνευματικότητα αλλά και με την επιστημονική δεοντολογία, θεωρούμε επαρκείς τις επιστημονικές απαντήσεις και διευκρινίσεις που έχουν δοθεί κατά καιρούς σε σχέση με τα διατυπωθέντα μέχρι σήμερα βασικά ερωτήματα. Δεν έχει νόημα η ενασχόληση με σκόπιμες παρανοήσεις και επαναλαμβανόμενες ανακρίβειες, ανεξάρτητα από την πηγή προελεύσεώς τους· ούτε, βέβαια, η οποιαδήποτε απάντηση σε υποτιμητικά, υβριστικά και κακόβουλα σχόλια. Η συνεννόηση είναι επίτευγμα του καλοπροαίρετου διαλόγου και ουδέποτε της αδιαλλαξίας· πολύ δε περισσότερο, της μισαλλοδοξίας και της απροκάλυπτης εμπάθειας.

Με σεβασμό σε κάθε άποψη που κατατίθεται, επισημαίνουμε ότι ο διάλογος πάνω σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα είναι αδιέξοδος χωρίς την ουσιαστική προϋπόθεση της αμοιβαίας αναγωγής σε κοινούς τόπους αναγνωρισμένων επιστημονικών κριτηρίων. Δεν είναι έργο της Επιτροπής να εξηγήσει θεμελιώδεις παιδαγωγικές παραδοχές και τρέχοντες επιστημονικούς όρους, όταν αυτοί τόσο κραυγαλέα παρερμηνεύονται, δεν έχουν γίνει κατανοητοί ή αποσιωπούνται είτε από πρόθεση είτε από άγνοια. Η εργασία αυτή αρμόζει περισσότερο στα επιμορφωτικά σεμινάρια των μάχιμων εκπαιδευτικών. Είναι προφανώς ανώφελη η όποια δημόσια συζήτηση, όταν αγνοείται ή χαλκεύεται -ακόμη και από γραφίδα πανεπιστημιακού δασκάλου- το επιστημονικό και θεολογικό αλφαβητάρι της παιδαγωγικής επιστήμης, και κατ' εξοχήν της θρησκευτικής αγωγής ως προς τους όρους: «πρόγραμμα σπουδών διαδικασίας», «γραμματισμός», «διερευνητική μάθηση», «βιωματικές και συνεργατικές διδακτικές δραστηριότητες», «διαπολιτισμική εκπαίδευση», «σεβασμός στην ετερότητα», «ανθρωποκεντρική διάσταση στην εκπαίδευση» κ.ά.

Αντί να στρέψουν την προσοχή τους στα ουσιώδη του ΠΣ, ορισμένοι επιμένουν να διαστρεβλώνουν στοιχειώδεις έννοιες, συγχέοντας τα αυτονόητα και τα ζητούμενα, παρά τις διεξοδικές και επανειλημμένες εισαγωγικές διευκρινίσεις από την Επιτροπή. Για μια φορά ακόμη, επισημαίνουμε ότι: το ΠΣ δεν είναι διδακτέα ύλη, δεν είναι κατάλογος μαθημάτων, δεν είναι διδακτικό εγχειρίδιο, δεν είναι βιβλίο του μαθητή. Το ΠΣ μπορεί να οδηγήσει στον σχεδιασμό πολλαπλά διαφοροποιημένης διδασκαλίας, ανάλογα με την τάξη και τον μαθητικό πληθυσμό που απευθύνεται ο εκπαιδευτικός. Στον Οδηγό του Εκπαιδευτικού έχουν καταχωριστεί ολοκληρωμένα διδακτικά σενάρια και άφθονες διδακτικές προτάσεις που τεκμηριώνουν αυτή τη θέση αλλά και δείχνουν καθαρά ότι η κατηγορία για την απεμπόληση της πίστης είναι παντελώς έωλη. 

Χαρακτηριστικό δείγμα της σύγχυσης είναι ότι το ΠΣ έχει χαρακτηριστεί -από τους ίδιους πάντα επικριτές- άλλοτε ως κοινωνιολογία της θρησκείας, άλλοτε ως κοινωνική ηθική, άλλοτε ως συγκριτική θρησκειολογία και άλλοτε ως πολιτιστικό μάθημα… Κατανοούν, άραγε, τα σημαινόμενα των εκάστοτε διατυπώσεων και, τελικά, γνωρίζουν τι ακριβώς είναι το ΠΣ διαδικασίας; Μοιάζει παράδοξο, όμως, είναι τα ίδια πρόσωπα που διατύπωσαν στο παρελθόν παρόμοιες κατηγορίες για τα βιβλία Θρησκευτικών, τα οποία είχαν βασιστεί στο Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών (ΔΕΠΠΣ-ΑΠΣ 2003), κατηγορώντας τα για σοβαρά θεολογικά λάθη και θρησκειολογική εκτροπή. Τα ίδια αυτά πρόσωπα τάσσονται τώρα αναφανδόν υπέρ της διατήρησης του Ορθόδοξου και μάλιστα «ομολογιακού» μαθήματος, όπως είναι μέχρι σήμερα, ξιφουλκώντας κατά του νέου ΠΣ!

Δεν είναι οξύμωρο ότι στην Επιτροπή του ΠΣ μετέχουν και θεολόγοι που συμμετείχαν στις συγγραφικές ομάδες αρκετών διδακτικών εγχειριδίων Θρησκευτικών στα τελευταία είκοσι χρόνια; Πώς γίνεται εκείνοι που έγραψαν στο παρελθόν Ορθόδοξα Θρησκευτικά να απεμπολούν τάχα την Ορθόδοξη πίστη τώρα; Πώς ανατρέπει το ΠΣ τη μέχρι σήμερα Ορθόδοξη γραμμή του μαθήματος, όταν το εκπαιδευτικό υλικό στο οποίο παραπέμπει, αποτελείται αποκλειστικά από τα διδακτικά εγχειρίδια και τα μέσα που έχουν παραχθεί στα τελευταία χρόνια και ισχύουν μέχρι σήμερα; Το υλικό αυτό περιλαμβάνεται στην Δ΄ στήλη του νέου ΠΣ και είναι το μοναδικό τμήμα του με το οποίο  έμμεσα έρχεται σε επαφή ο μαθητής.

Σε όλες σχεδόν τις ακραίες αρνητικές κριτικές είναι εμφανής η λογική μιας αντιθετικής πόλωσης, που προβάλλεται με απόλυτο δογματισμό. Σύμφωνα με αυτή, οι μοναδικές προτάσεις για την ύπαρξη και λειτουργία των Θρησκευτικών κινούνται διαζευκτικά μεταξύ του ομολογιακού-κατηχητικού και του θρησκειολογικού μαθήματος. Ή το ένα ή το άλλο. Μάλιστα, επειδή ακριβώς το νέο ΠΣ δεν ακολουθεί αυτή την υπεραπλουστευτική λογική, κατηγορείται αυθαίρετα και αδικαιολόγητα ως «θρησκειολογικό». Με την ίδια ευκολία και παρόμοιο τρόπο χαρακτηρίζεται το θρησκευτικό μάθημα και στις ευρωπαϊκές χώρες. Προκαλεί δέος η τόσο μεγάλη άγνοια. Πώς μπορούν να παραβλέπουν την τόσο πλούσια βιβλιογραφία για το θέμα; Πώς διαγράφουν τη διαδρομή και τα επιτεύγματα του μαθήματος στη χώρα μας κατά τις τελευταίες δεκαετίες; Με ποια επιστημονικά επιχειρήματα κατηγοριοποιούν το μάθημα και το νέο ΠΣ, όταν η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας από την αναφερθείσα μονολιθική προσέγγιση; Τέλος πάντων, γνωρίζουν ή δεν γνωρίζουν άλλη πρόταση για τον σκοπό, τον χαρακτήρα, τη δομή και τις αρχές διδασκαλίας του σύγχρονου θρησκευτικού μαθήματος εκτός από το ιδεοληπτικό και στερεοτυπικό δίπολο «ομολογιακό ή θρησκειολογικό μάθημα»; Υπάρχει, άραγε, κάποια ουσιαστική μελέτη επί της ουσίας των Συστάσεων (Recommendations) του Συμβουλίου της Ευρώπης για το θρησκευτικό φαινόμενο στην Ευρώπη;

Το νέο ΠΣ, που συγκροτήθηκε με συλλογικό κόπο, υπερβαίνει την προ πολλού παρωχημένη κλειστή ομολογιακή προσέγγιση χωρίς, όμως, να μετατρέπει το μάθημα σε θρησκειολογικό. Χαρακτηρίζεται από ένα στιβαρό μορφωτικό πλαίσιο που αφορά στην οικεία θρησκευτική παράδοση και το οποίο δημιουργεί τις προϋποθέσεις και το κατάλληλο εκπαιδευτικό περιβάλλον για ένα άνοιγμα στην ετερότητα σε θεμιτό βαθμό και, κυρίως, με βάση τα παιδαγωγικά χαρακτηριστικά, τις ουσιαστικές μορφωτικές ανάγκες και τα συνεχώς ανανεούμενα ερωτήματα των σημερινών παιδιών και εφήβων σε έναν ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο. Αξίζει να τονισθεί, ότι οι συγκεκριμένες αυτές επιλογές του νέου ΠΣ δεν είναι θύραθεν επιδράσεις αλλά βασίζονται συνειδητά σε θεμελιώδεις και τεκμηριωμένες επιλογές που απορρέουν από την Ορθόδοξη θεολογία και ζωή.

Επιπρόσθετα πρέπει να θυμίσουμε, ότι το μάθημα των Θρησκευτικών έχει διανύσει μια γνωστή σε όλους διαδρομή, μία διαδρομή η οποία ακολουθεί τις αλλαγές στην ελληνική κοινωνία, καθώς επίσης ότι υπάρχει και λειτουργεί εδώ και τώρα. Έχει συγκεκριμένη σκοποθεσία, παιδαγωγικά χαρακτηριστικά και αρχές, διδακτικά μέσα και εργαλεία, νομικό πλαίσιο με βάση το οποίο πορεύεται και, βεβαίως, τις ελλείψεις του. Δεν συζητούμε για μια εκ του μηδενός επανίδρυσή του  ούτε φυσικά  νέα ανακάλυψη του χαρακτήρα και του προσανατολισμού του.

Το ΠΣ και ο Οδηγός του Εκπαιδευτικού αναφέρονται διεξοδικά στο παιδαγωγικό και επιστημονικό πλαίσιο στο οποίο στηρίζουν την ανάπτυξή τους. Τόσο στο ΠΣ όσο και στον Οδηγό, σε κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά, παρατίθεται βασική βιβλιογραφική τεκμηρίωση για όλα τα θέματα. Επιτέλους, οι επικριτές οφείλουν να πράξουν το ίδιο, επιδεικνύοντας στοιχειώδη επιστημονική συνέπεια, ορίζοντας δηλαδή τις δικές τους παιδαγωγικές θέσεις, εάν υπάρχουν, βάσει των οποίων διατυπώνουν τόσο σοβαρές κατηγορίες και ενστάσεις. Πιο συγκεκριμένα, εγκαταλείποντας τον αντιδραστικό -και κατά κανόνα ατεκμηρίωτο- αρνητισμό τους, οφείλουν να διατυπώσουν σαφείς απαντήσεις στα ακόλουθα ερωτήματα:

α) Ποια άλλη θεωρία μάθησης προτείνουν αντί της αυτονόητης για τα σύγχρονα παιδαγωγικά δεδομένα, θεμελιώδους και συνάμα κριτικής προσέγγισης των συντακτών του ΠΣ, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι η δέσμη θεωρήσεων του κονστρουκτιβισμού;

β) Ποια άλλη επιστημονική θεωρία αποδέχονται για τη σύνταξη ενός ΠΣ και ποιο τύπο/μοντέλο θεωρούν κατάλληλο για τα Θρησκευτικά και για ποιους λόγους, αντί του ΠΣ διαδικασίας;

γ) Με βάση ποιους ερευνητές και, ειδικότερα, ποιους παράγοντες, αρχές και παραδοχές προσδιορίζουν το γνωστικό επίπεδο των μαθητών και τα παιδαγωγικά χαρακτηριστικά τους σε κάθε βαθμίδα; Επιπλέον, πού παραπέμπουν ως προς τις σύγχρονες θρησκειοπαιδαγωγικές ανάγκες των μαθητών; Το ΠΣ αφιερώνει μεγάλο αριθμό σελίδων στα ζητήματα αυτά και οι θέσεις του είναι δημοσιευμένες.

δ) Ποια στοιχεία προσκομίζουν για την ανθρωπογεωγραφία και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου ελληνικού μαθητικού πληθυσμού;

ε) Σε ποιες αναγνωρισμένες μελέτες παραπέμπουν ως προς τα ζητήματα που χρειάζονται βελτίωση στην ήδη παρεχόμενη θρησκευτική εκπαίδευση;

στ) Ποια διδακτική μεθοδολογία προκρίνουν αντί της διερευνητικής, συνεργατικής και κριτικής διδασκαλίας-μάθησης, η οποία συνιστά μια από τις μεγαλύτερες καινοτομίες που εισάγει το νέο ΠΣ;

ζ) Ποιος είναι -κατ' αυτούς- ο ρόλος του εκπαιδευτικού μέσα στη τάξη, αφού επιδεικτικά αγνοούν τη συμβολή του, μιλώντας μόνο για το ΠΣ και τους μαθητές;

 Χωρίς απαντήσεις στα παραπάνω αφετηριακά ερωτήματα, κάθε άλλη συζήτηση είναι μάταιη γιατί εκτρέπεται και αποπροσανατολίζει από το κυρίως ζητούμενο.

Κραυγαλέα δείγματα αυτής της παραπληροφορούσας και ψευδόμενης επιχείρησης διαστρέβλωσης του νέου ΠΣ, είναι οι ανυπόστατες και χονδροειδείς -πλην όμως τόσο αποτελεσματικές για την παραπληροφόρηση- κατηγορίες ότι: «στο νέο ΠΣ ο Ιησούς Χριστός εξισώνεται με τους ιδρυτές άλλων θρησκειών» (και οι λίθοι κεκράξονται!), ότι «τα παιδιά καλούνται να επιλέξουν» (άκουσον, άκουσον!) «από έξι θρησκείες που παρουσιάζονται ισότιμα» (sic), ότι «το μάθημα γίνεται θρησκειολογικό» ή ακόμη και «πανθρησκειακό». Τα μέλη της Επιτροπής έχουν απαντήσει σε αυτές τις ευφάνταστες αιτιάσεις, παραθέτοντας αναλυτικά στοιχεία και συγκεκριμένες παραπομπές στο ΠΣ, με το  Υπόμνημα της 30^ης Μαρτίου 2012 που υποβλήθηκε στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ύστερα από αίτημα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου,  και το οποίο έτυχε θετικής εισήγησης.

Ας σημειωθεί ότι μετά τη δημοσίευση του πολυσέλιδου Υπομνήματος, ορισμένοι από τους λιβελλογράφους επανήλθαν λέγοντας ότι: ναι μεν το περιεχόμενο του ΠΣ βασίζεται σε συντριπτικό ποσοστό στην Ορθόδοξη πίστη, λατρεία και ζωή και εν γένει παράδοση, ναι μεν υπάρχουν άφθονα βιβλικά, πατερικά και εκκλησιαστικά θέματα, αλλά οι κατηγορίες εξακολουθούν να ισχύουν γιατί γίνεται «σιωπηρή» κατάργηση της μοναδικότητας του προσώπου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού! Μέχρι και έντυπη ανθολόγηση των αρνητικών κριτικών έγινε πρόσφατα, αποκλειστικά και μόνον αυτών, χάριν όσων δεν έχουν πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες, όπου περιελήφθησαν ακόμη και ανεύθυνα και αντιεπιστημονικά σχόλια γνωστών για το ήθος τους ιστολογίων. Είναι αυτή υπεύθυνη επιστημονική και θεολογική στάση; Είναι έγκυρος και αντικειμενικός διάλογος, όταν συστηματικά προβάλλεται κάθε διαστρεβλωτική προσέγγιση, αποκλειομένης a priori κάθε άλλης άποψης και ιδιαιτέρως των θιγόμενων;

Το φαινόμενο είναι λυπηρό και ανησυχητικό ακόμη κι αν οφείλεται σε ελάχιστους πρωταγωνιστές. Η ανησυχία, όμως, οξύνεται, όταν η παραπληροφόρηση εκπορεύεται από ορισμένους σεβαστούς, πλην όμως επί πολλά χρόνια απέχοντες από τα διδακτικά δρώμενα, και προφανώς άμοιρους πρόσφατης διδακτικής εμπειρίας στα Θρησκευτικά συναδέλφους. Οι συνάδελφοι αυτοί, καθώς φαίνεται, δεν μπορούν να αντιληφθούν τι ήταν στο παρελθόν τα Θρησκευτικά, τι είναι σήμερα και τι επιπλέον χρειάζονται, ώστε να γίνουν ένα σύγχρονο, επίκαιρο και δημιουργικό μάθημα. Ένα μάθημα που να ανταποκρίνεται σε ουσιώδεις ανάγκες της μαθητιώσας νεολαίας και όχι στις φαντασιώσεις ή τις μεσσιανικές νευρώσεις όλων εκείνων που το θέλουν καθηλωμένο σε ένα πλέγμα παρωχημένων παιδαγωγικών αρχών, στοχοθεσίας και μεθόδου. Με αυτές τις προϋποθέσεις, ακόμη και η πρόταση ενός «ομολογιακού-κατηχητικού» μαθήματος, ίσως αποτελεσματικού σε άλλες συνθήκες, δεν μπορεί να ευοδωθεί. Το σχόλιο κατατίθεται ως ανοικτή καταγγελία και διατυπώνεται με ανάμικτα συναισθήματα λύπης, ανησυχίας και δικαιολογημένης αγανάκτησης.

Διατρέχοντας κανείς τις απαξιωτικές κρίσεις, τις λοιδορίες και τις ύβρεις των επικριτών, σχηματίζει την εντύπωση για τα μέλη αυτής της Επιτροπής ότι πρόκειται για «εξωνημένους και αδίστακτους παραχαράκτες της χριστιανικής πίστης, οι οποίοι έδρασαν σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης της Ορθοδοξίας και εγκαθίδρυσης της πανθρησκείας»! Ωσάν να μην πρόκειται για ανθρώπους, οι οποίοι -πέραν της όποιας επιστημονικής επάρκειας και εκπαιδευτικής διαδρομής- γαλουχήθηκαν, πορεύθηκαν και διακόνησαν επί μακρόν -πράγμα που συνεχίζουν να πράττουν μέχρι σήμερα- την Εκκλησία και τη Θεολογία. Αναμφισβήτητα, το ζήτημα έχει και νομικές και πολιτικές και, κυρίως, πνευματικές παραμέτρους, με την εκκλησιαστική σημασία του όρου. Όμως, πάνω απ' όλα, πιο πέρα κι από τα πρόσωπα που υβρίζονται, το διακύβευμα αφορά στο παρόν και στο μέλλον της θρησκευτικής παιδείας στο Ελληνικό σχολείο. Ασφαλώς, τα μηνύματα από τη συντριπτική πλειοψηφία του θεολογικού κόσμου είναι ελπιδοφόρα και αισιόδοξα, όμως, πνίγονται μέσα στον θόρυβο ενός αήθους υβρεολογίου, το οποίο αντικαθιστά ή υποδύεται την κριτική.

Θεωρούμε, μάλιστα, ότι μέρος της μέχρι τούδε ασκηθείσας δημόσιας τοποθέτησης για το νέο ΠΣ, όπως περιγράφηκε πιο πάνω, πέρα από την επιστημονική ανεπάρκεια σε ζητήματα παιδαγωγικά -αν και επικαλείται ή δήθεν υπερασπίζεται την Ορθοδοξία- επιχειρεί να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά της ταυτότητάς της («Οὐ πᾶς ὁ λέγων Κύριε, Κύριε…»). Το ζήτημα είναι φανερό πως αγγίζει την καρδιά της ίδιας της Εκκλησίας και της Θεολογίας της.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Θεολογία της θα αδιαφορήσει για τον σημερινό μαθητή, τον συχνά μετέωρο και μπερδεμένο από την έκθεση σε ένα πλήθος αλλόκοτων πληροφοριών και όχι σπάνια αλλοπρόσαλλων θρησκευτικών ερεθισμάτων -παρότι τυπικά πολιτογραφείται ως «Ορθόδοξος»;

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Θεολογία της πώς θα απαντήσει σε αυτό το οξύ πρόβλημα, κραυγάζοντας και απειλώντας; Ή μήπως υπάρχει κανείς που να θεωρεί ότι, αποκλείοντας οποιαδήποτε αναφορά στο πρόβλημα, αυτό λύεται ως διά μαγείας; Και αν αυτή η δυνατότητα της παιδαγωγικά έγκυρης πραγμάτευσης δεν δοθεί στον θεολόγο-καθηγητή και σε ένα μάθημα Θρησκευτικών που θα δομείται πάνω σε ένα ΠΣ διαδικασίας, ευέλικτο και ανοικτό στη συνδιαμόρφωση με τους μαθητές, όπως αυτό που προτείνεται από την Επιτροπή μας, τότε σε ποιον, με ποια εχέγγυα και σε ποιο πλαίσιο; Μπορεί το μάθημα να συμβάλει στην κοινωνική συνοχή της ελληνικής και ευρωπαϊκής κοινωνίας μας;

Είναι άραγε Ορθόδοξη και εκκλησιαστική ποιμαντική προς μαθητές η στενόκαρδη περιχαράκωση, η καταγγελτική ρητορεία και ο προπηλακισμός (λεκτικός ή μη) σε κάθε άνοιγμα διαλόγου ή συνύπαρξης με το διαφορετικό; Ταπεινά φρονούμε πως όχι.

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή για τον τόπο και την πατρίδα ο καθένας έχει χρέος να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν. Έναντι, πρωτίστως, της Αλήθειας.

* Τα Μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για την εκπόνηση νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνάσιου

Αθήνα 25  Οκτωβρίου 2012

Γιαγκάζογλου Σταύρος, Σύμβουλος Α΄ Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, υπεύθυνος επιστημονικού πεδίου

Βαλλιανάτος Άγγελος, Δρ. Θεολογίας, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων

Γριζοπούλου Όλγα, Δρ. Θεολογίας

Διαμαντής Φώτιος, Δάσκαλος, MEd & Θεολόγος, MTh

Ζορμπάς Κωνσταντίνος, Δρ. Θεολογίας, Κοινωνιολόγος, καθηγητής Θεολόγος

Καλαϊτζίδης Παντελεήμων, Δρ. Θεολογίας, τ. Πάρεδρος ε.θ. του Π.Ι., καθηγητής Θεολόγος

Μόσχος Δημήτρης, Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ

Νευροκοπλής Αθανάσιος, MTh, καθηγητής Θεολόγος

Παναγάκης Αντώνης, Δάσκαλος και Θεολόγος

Παπαδόπουλος Γιώργος, καθηγητής Θεολόγος

Περσελής Εμμανουήλ, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ

Πλιάκου Ζωή, Θεολόγος

Στάθης Γιώργος, τ. Πάρεδρος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου

Στριλιγκάς Γιώργος, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων

Ταμβάκης Παναγιώτης, Δρ. Θεολογίας, Σχολικός Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Υφαντής Παναγιώτης, Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Η εκκλησία να αντιταχτεί ρητά στην "χρυσή αυγή"!

Του Μανώλη Γ. Δρεττάκη*

Η χρεοκοπία στην οποία οδήγησαν την χώρα το χρεοκοπημένα κόμματα εξουσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα 38 χρόνια στα οποία κατείχαν και διαχειρίζονταν μονοκομματικά την εξουσία, με βάση τα καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα που κατασκεύαζαν, έχει προκαλέσει μεγάλες ανακατατάξεις στο εκλογικό σώμα, οι οποίες αποτυπώθηκαν στα αποτελέσματα των δύο εκλογικών αναμετρήσεων το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους.

Η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση συνεχίζει να συμπεριφέρεται όπως και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις, διακηρύσσοντας ότι με την απόλυτη υπακοή της στις εντολές της τρόικα και την εφαρμογή των μέτρων που εκείνη τους επιβάλλει- είναι η μόνη που μπορεί και θα βγάλει την χώρα από το τέλμα στο οποίο την οδήγησαν τα δύο από τα τρία κόμματα που την στηρίζουν.

Εθελοτυφλούν, όμως, και δεν θέλουν να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα από την παταγώδη αποτυχία της πολιτικής αυτής, στο διάστημα των δυόμισι χρόνων που την εφαρμόζουν, αποτυχία η οποία έχει οδηγήσει το λαό σε απόγνωση. Η απόγνωση αυτή έχει προκληθεί από την συνεχή αύξηση του αριθμού των ανέργων, των αστέγων, των οικογενειών με παιδιά που στερούνται τα εντελώς αναγκαία, των κατοίκων των πόλεων που καταφεύγουν στα συσσίτια που οργανώνουν πλήθος ενοριών σε όλες τις μητροπόλεις της χώρας, των συνανθρώπων μας που ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε και των νέων με προσόντα που μεταναστεύουν ζητώντας μια θέση εργασίας σε κάποια χώρα της Ευρώπης η άλλης ηπείρου. Στη χειρότερη περίπτωση, η απόγνωση αυτή έχει οδηγήσει στην αυτοκτονία έναν αυξανόμενο αριθμό οικογενειαρχών, που αφήνουν πίσω τους συζύγους και παιδιά.

Αυτή η κατάσταση είναι η βασική αιτία της απότομης αύξησης της εκλογικής δύναμης της «χρυσής αυγής» (ΧΑ) και της εισόδου της στη βουλή καθώς και της παρατηρούμενης, τους τελευταίους μήνες, παραπέρα αύξησης της απήχησής της στο εκλογικό σώμα. Αν το κόμμα αυτό ήταν όπως άλλα παρόμοια που είχαν μπει στη βουλή (το τελευταίο από αυτά ήταν η «εθνική παράταξη» στις εκλογές του 1977) δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα, Όπως συνέβη με τα κόμματα εκείνα, στις επόμενες εκλογές θα εξαφανιζόταν. Δυστυχώς, όμως, η ΧΑ δεν είναι ένα τέτοιο κόμμα. . Πριν η ΧΑ μπει στη βουλή, ήταν γνωστές και οι δεδηλωμένες θέσεις της υπέρ του ναζισμού (ποιος δεν θυμάται το χιτλερικό χαιρετισμό των μελών της μέσα στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας) και η ρατσιστική της συμπεριφορά απέναντι στους μετανάστες, στους οποίους συμπεριφέρονταν σαν να μη είναι άνθρωποι, ξεχνώντας ότι εκατομμύρια Έλληνες μετανάστες ζουν και εργάζονται σε πολλές χώρες του κόσμου και μη βλέποντας ότι, και ακόμα και σήμερα, νέοι Έλληνες με προσόντα μεταναστεύουν αναζητώντας εργασία, όπως ακριβώς κάνουν οι μετανάστες που ζουν στη πατρίδα μας.

Σε πολλές περιπτώσεις η συμπεριφορά τους αυτή στους μετανάστες συνοδευόταν και απροκάλυπτα από ωμή βία. Τα χαρακτηριστικά της αυτά η ΧΑ, όχι μόνο δεν τα απέβαλε τους μήνες που είναι στη βουλή, αλλά αντίθετα τα έκανε πιο έντονα αισθητά τόσο μέσα, όσο και έξω από το κοινοβούλιο (χαρακτηριστικές είναι και οι εκφράσεις, τις οποίες χρησιμοποιούν και η εν γένει συμπεριφορά τους μέσα στη εθνική αντιπροσωπεία). Το χειρότερο όμως είναι ότι τα μέλη της και οι βουλευτές της χρησιμοποιούν την βία για να επιβάλουν τις απόψεις τους, υποκαθιστώντας σε πολλές περιπτώσεις τα θεσμικά όργανα της πολιτείας (την αστυνομία την δικαστική εξουσία κ.λπ). Τα εντελώς πρόσφατα περιστατικά άσκησης βίας εναντίον τόσο μεταναστών όσο και Ελλήνων είναι γνωστά και δεν είναι ανάγκη να αναφερθούν εδώ.

Υπέρ της ορθοδοξίας με βία;

Τελευταία π ΧΑ παρουσιάζεται ως υπέρμαχος και προστάτης της ορθοδοξίας, δηλώνοντας μάλιστα, έμμεσα, ότι θα χρησιμοποιεί ακόμα και την βία για να την υπερασπίσει. Η ορθοδοξία, όμως, είναι η θρησκεία της αγάπης προς όλους τους συνανθρώπους μας και ιδιαίτερα εκείνους που υποφέρουν, ανεξάρτητα από το φύλο, την ηλικία, την φυλή και τα πιστεύω τους, και δεν έχει ανάγκη την προστασία κανενός. Η ορθόδοξη εκκλησία, τα φιλανθρωπικά της ιδρύματα και όλα τα πιστά μέλη της δεν κάνουν διακρίσεις ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους όταν προσφέρουν φαγητό, τρόφιμα, φάρμακα, αίμα ή οποιαδήποτε άλλη βοήθεια. Επιπλέον η εκκλησία είναι υπέρ της ειρηνικής συμβίωσης όλων των ανθρώπων και καταδικάζει την χρήση ή την επιδοκιμασία χρήσης βίας από οποιονδήποτε για οποιοδήποτε λόγο.

Είναι γνωστό ότι, εν ενεργεία μέλη της αστυνομίας είναι, δυστυχώς, οπαδοί της ΧΑ, όπως φάνηκε καθαρά από τα αποτελέσματα στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις σε εκλογικά τμήματα, στα οποία η πλειονότητα των εγγεγραμμένων είναι αστυνομικοί, καθώς και από την στάση τους και την ανοχή που δείχνουν ορισμένοι από αυτούς σε ώρα καθήκοντος όταν μέλη της ΧΑ παρανομούν μπροστά στα μάτια τους. Γνωστό είναι, επίσης, ότι και ορισμένα εν ενεργεία μέλη των ενόπλων δυνάμεων είναι οπαδοί της ΧΑ Ποιος είναι ο ακριβής αριθμός όλων των οπαδών της ΧΑ στην αστυνομία και στις ένοπλες δυνάμεις δεν είναι γνωστό: πάντως, ανεξάρτητα από την έκτασή του, το φαινόμενο είναι εξαιρετικά ανησυχητικό και παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση με την αδράνεια της το υποθάλπει. Μια αδράνεια, όμως, η οποία μπορεί να στοιχίσει πανάκριβα στον τόπο (καλό είναι να θυμόμαστε τα όσα προηγήθηκαν του πραξικοπήματος της 21nς Απριλίου 1967).

Αυτό που δεν ήταν γνωστό -ή έστω πολύ γνωστό- είναι ότι υπάρχουν και πολίτες και μάλιστα νέοι (φοιτητές ή και μαθητές ακόμα) οι οποίοι λένε ότι είναι χριστιανοί, ενεργά μέλη της εκκλησίας και οι οποίοι – τόσο εξαιτίας της χρεοκοπίας των κομμάτων όσο και της παροχής βοήθειας από την ΧΑ σε Έλληνες ηλικιωμένους ή ελληνικές οικογένειες – δηλώνουν ότι είναι οπαδοί ή επικροτούν τις θέσεις και την συμπεριφορά της ΧΑ

Πώς όμως είναι δυνατόν ένας ορθόδοξος χριστιανός, και μάλιστα νέος, να συμβιβάζει μέσα του την πίστη του στο Χριστό της αγάπης και την υποστήριξή του σε ένα κόμμα με τα χαρακτηριστικά που προαναφέρθηκαν; Και ακόμα, χειρότερο, πως είναι δυνατόν να μετέχει των θείων μυστηρίων διατηρώντας τέτοιες ασύμβατες απόψεις; Δεν είναι πολύ μακριά η περίοδος στην οποία η εκκλησία, με φωτεινές εξαιρέσεις, συντάθηκε με τους πραξικοπηματίες συνταγματάρχες, οι οποίοι, υποστηριζόμενοι από τις ΗΠΑ, κατέλυσαν την δημοκρατία, κατάργησαν όλες τις ελευθερίες, φυλάκισαν, βασάνισαν και εκτόπισαν αντιστασιακούς και καπηλεύτηκαν την ορθοδοξία με το διαβόητο «Ελλάς, Ελλήνων χριστιανών», βάζοντας την χώρα «στο γύψο» μια ολόκληρη επταετία και προκαλώντας μεγάλη ζημία στην εκκλησιαστική συνείδηση του πληρώματος της εκκλησίας.

Ορθοτόμηση της Εκκλησίας για την προστασία των χριστιανών

Προκειμένου να αποφευχθεί το ίδιο ασυγχώρητο λάθος, και με δεδομένο ότι υπάρχουν χριστιανοί που δηλώνουν οπαδοί της ΧΑ:

– Η «διαρκής ιερά σύνοδος» (ΔΙΣ) της εκκλησίας της Ελλάδος είναι επείγουσα ανάγκη να πάρει σαφή θέση με απόφαση της, στην οποία θα καταδικάζει όχι μόνο γενικά το ρατσισμό και την κάθε μορφής χρήση ή επιδοκιμασία χρήσης βίας από οποιονδήποτε, αλλά και συγκεκριμένα την ΧΑ για την οποία θα δηλώνεται κατηγορηματικά ότι δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως υπερασπιστής της ορθοδοξίας.

– Στην ίδια απόφαση της ΔΙΣ θα πρέπει να καθίσταται σαφές στους πιστούς που είναι οπαδοί της ΧΑ ή συντάσσονται με τις απόψεις της, ότι η στάση τους αυτή και απόψεις με τις οποίες συμφωνούν δεν συνάδουν με την πίστη τους στο Χριστό και θα πρέπει να τις καταδικάζουν.

– Την απόφαση της αυτή η ΔΙΣ θα πρέπει να την κοινοποιήσει τόσο σε όλα τα έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, όσο και σε όλους τους εκκλησιαζόμενους με ειδικό φυλλάδιο που θα διανεμηθεί σε όλες τις ενορίες της χώρας. Το ίδιο πρέπει να κάνει και η εκκλησία της Κρήτης.

– Ταυτόχρονα, και με βάση την παραπάνω απόφαση της ΔΙΣ, αρχιερείς, ιερείς και διάκονοι πρέπει να διαφωτίσουν το ποίμνιο τους και οι πνευματικοί να ξεκαθαρίσουν σε εκείνους που εξομολογούνται σ' αυτούς ότι κανείς ορθόδοξος χριστιανός δεν μπορεί να συντάσσεται με τις απόψεις, να επικροτεί τις συμπεριφορές και να είναι μέλος της ΧΑ.

Προτού είναι αργά, φύλακες -εκκλησία, πολιτεία και λαός- γρηγορείτε!

* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην αντιπρόεδρος της βουλής, υπουργός  και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

ΠΗΓΗ: Οκτώβριος 28 2012, http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=8100

Η ΜΕΘΗ του 1940

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Όταν οι Ιταλοί μας κήρυξαν τον πόλεμο το 1940 ο ποιητής μας Παλαμάς πρόσφερε προς  εμψύχωση του λαού μας ένα πολύ δυνατό δίστιχο:

" Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα
Μεθύστε με το αθάνατο κρασί του Εικοσιένα".

Ο λαός μας πράγματι είχε μεθύσει τότε. Το έδειχνε η όλη συμπεριφορά των Αθηναίων, από τις εκδηλώσεις ενθουσιασμού των οποίων σώζονται αρκετά κινηματογραφικά και φωτογραφικά στιγμιότυπα, τα οποία ευτυχώς ακόμη προβάλλονται από τους κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς κατά τις επετείους.

Δεν είναι ο ελληνικός λαός φιλοπόλεμος, όπως κάποιοι αρρωστημένοι διεθνιστές, κολλημένοι σαν στρείδια στο σύστημα και όχι επαναστάτες, επιχειρούν να πείσουν τους νέους μας σήμερα. Οι Έλληνες διαχρονικά υπήρξαν φως, το οποίο επιχείρησαν να μεταλαμπαδεύσουν και στους άλλους λαούς. Όχι πως δεν εμφανίστηκαν ηγέτες φιλόδοξοι στο διάβα των αιώνων. Όχι πως δεν εμφανίστηκαν άλλοι δημαγωγοί και λαοπλάνοι, που οδήγησαν τον λαό μας στην καταστροφή. Όμως το να προβάλλονται μόνο οι σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας είναι νοθεία μεγαλύτερη από το να προβάλλονται μόνο οι ένδοξες, όπως επιχειρούσαν στο παρελθόν οι πατριδοκάπηλοι. Ο μέγας Αλέξανδρος υπήρξε ασφαλώς κατακτητής. Τη φιλοδοξία του για κατακτήσεις δεν την απέκρυβε. Όμως οι απόγονοι των κατακτηθέντων τότε λαών προφέρουν το όνομα Ισκεντέρ με θαυμασμό ακόμη και σήμερα. Πιστεύουν οι εθνομηδενιστές ότι ο χρόνος θα συντελέσει στη μεταβολή των αισθημάτων των λαών απέναντι στον Χίτλερ, τον Μουσολίνι και τον Χιροχίτο;

Ο Έλλην στρατιώτης πολέμησε ηρωικά. Πείνασε, κρύωσε, κρυοπάγησε, τραυματίστηκε, ακρωτηριάστηκε, άφησε την τελευταία του πνοή στα παγωμένα βουνά. Γιατί; Μήπως επειδή δεν γνώριζε να επιλέγει τότε; Επειδή δεν είχε γευθεί τα αγαθά της ειρήνης και είχε εμποτιστεί από ιδεολογήματα φιλοπολεμικά των κυβερνήσεών του, «δημοκρατικών» και δικτατορικών; Μήπως επειδή τα αυστηρά ήθη της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας δεν επέτρεπαν στους νέους να απολαύσουν τον έρωτα, το γλέντι, τη διασκέδαση; Μήπως οι μεθυσμένοι από το κρασί του 21 πρόγονοί μας του 1940 ήσαν ανέραστοι; Αυτά τα ερωτήματα διαχέονται σήμερα από πλείστους όσους ανερμάτιστους διεθνιστές του κοσμοπολιτισμού ταγμένους, ενσυνείδητα ή εν τη αφελεία τους, στην υπηρεσία της νέας τάξης πραγμάτων, που επιχειρεί την αποδόμηση των θρησκευτικών πίστεων και των πατρίδων προσφέροντας δήθεν εγγυήσεις ειρηνικής συνύπαρξης των μαζανθρώπων που θα προκύψουν, όταν αφανιστούν οι ιδιαιτερότητες που διακρίνουν τους λαούς του πλανήτη μας.

Το μεταλλαγμένο αστικό κράτος μετά την πτώση της επτάχρονης δικτατορίας έπαψε την πατριδοκαπηλεία, από την οποία κατά κόρον επωφελήθηκε κατά τη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο. Πλέον τα αφεντικά δεν ήθελαν να ακούνε για πατρίδα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, που επιχειρήθηκε ύπουλα με αιχμή του δόρατος την οικονομία. Την οικονομία, Συνέλληνες, μέσω της οποίας σήμερα αντιλαμβανόμαστε, όσοι ακόμη μπορούμε και μεθούμε με το κρασί του 21, τον λάκκο που μας ετοίμασαν. Οι διεθνιστές της αριστεράς πανηγύρισαν αυτή τη μεταβολή νοοτροπίας του συστήματος ως ιδεολογική τους νίκη. Μπορεί στην εξουσία να μην πλησίαζαν ή όσοι πλησίαζαν ήσαν υποχρεωμένοι να υποστούν μεταμορφώσεις, που τους καθιστούσαν αγνώριστους, όμως το σύστημα υπήρξε άκρως ανεκτικό και μάλιστα πλουσιοπάροχο σε θέσεις στους νευραλγικούς τομείς της εκπαίδευσης και της ενημέρωσης. Το αστικό κράτος ανέθεσε στην αριστερή διανόηση εργολαβικά την εκθεμελίωση της θρησκευτικής πίστης και της φιλοπατρίας του λαού. Το κεφάλαιο μένει ήσυχο, γιατί δεν χάνει από την κοινωνική αυτή μεταβολή. Οι άλλοτε επαναστάτες είναι πλέον ακίνδυνοι, αφού εκτονώνονται κατά του συστήματος, όπως νομίζουν. Δεν τους ενοχλεί το ότι οι πλουτοκράτες των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης τους προσφέρουν βήμα, για να κατεδαφίσουν. Δεν τους ενοχλεί το ότι το αστικό κράτος τους άφησε να αλώσουν εν πολλοίς το Πανεπιστήμιο και μάλιστα τους στηρίζει στο κατεδαφιστικό τους έργο από το 1974 και μετά. Αυτοί αισθάνονται υπερήφανοι που οι παρελάσεις κατά τις επετείους δεν διαφέρουν πλέον από καρναβαλική φιέστα. Τις πολεμούν με μανία και ασφαλώς θα τις καταργήσουν, αν το σύστημα (η μήπως πιστεύουμε ακόμη ότι ο λαός;) θα τους φέρει στην εξουσία. Αυτοί γοητεύονται από την παντελώς άχρωμη εκπαίδευση και την υποτονικότητα των σχολικών εορτών κατά τις επετείους, καθώς το κρασί του 21 έχει αποσυρθεί. Γοητευτική βρίσκουν την κατάντια μας και πλείστοι όσοι «συντηρητικοί» εκπαιδευτικοί! Τώρα με ομοψυχία προσφέρεται ουΐσκι κατ' αποκλειστικότητα. Ουΐσκι: Για να μάθουν τα τρυφερά βλαστάρια μας πώς να ετοιμάζουν καφέ, που τινάζει στον αέρα το νευρικό τους σύστημα (μας θυμίζει κάτι η ιαχή «αέρας;). Για να μάθουν ότι μια δωδεκάχρονη τα έχει με τον ηλεκτρολόγο Σάκη που έχει τα διπλάσιά της έτη και έτσι να αρχίσουν οι εκτρώσεις από τα 14 και ο γάμος να τελεστεί, αν τελεστεί, κατά την τέταρτη δεκαετία του βίου. Για να μάθουν αργότερα ότι δεν υπήρξε ποτέ κρασί του 21 και οι πρόγονοί μας ήταν τιποτένιοι γεμάτοι ανθρώπινα πάθη (σειρά του «προοδευτικού» ΣΚΑΙ με εκπροσώπους της «προοδευτικότητας»!). Έτσι και ελάχιστα δείχνουν από το πρόσφατο έπος, το τελευταίο στον ελληνικό χώρο, το προτελευταίο του ελληνισμού (με τελευταίο εκείνο της ΕΟΚΑ). Κυριαρχεί στην κρατική τηλεόραση ως θεματολογία η εθνική αντίσταση (ενώ επιχειρείται η αποδόμηση του έθνους), αν και γιορτάζεται σε άλλη ημερομηνία και εν πολλοίς υπήρξε αντεθνική σε επίπεδο ηγεσιών, όχι λαού, καθώς άλλος το ήθελεν αγγλικόν και άλλος ρούσικον, κατά τον Μακρυγιάννη. Και δεν είναι λίγες οι προβολές ξένων ταινιών με τα ανδραγαθήματα των Άγγλων, ωμών αποικιοκρατών. Βέβαια οι ιδιωτικοί σταθμοί δεν μολύνουν τα προγράμματά τους κατά τις επετείους.

Ο μαθητής δεν θα μάθει ποτέ ότι οι νικητές εμφορούντο από την ίδια ιδεολογία με τους ηττημένους, τον μηδενισμό. Δεν είναι δική μου άποψη. Είναι του Γάλλου διανοούμενου Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος παρατηρεί ότι στη δίκη της Νυρεμβέργης δεν εθίγη ουδόλως η ευθύνη του δυτικού μηδενισμού (των μηδενιστών της Δύσης ορθότερο) και ότι οι δικαστές δίκασαν απλώς τις πιο κραυγαλέες στην επιφάνεια του πλανήτη πράξεις.

Τα παιδιά μας μπροστά στα ποικίλα αδιέξοδα ανατρέφονται χωρίς αντισώματα ήθους και με θλιβερή την πενία σε ιδανικά, πέρα από την πενία στη γλώσσα, καθώς η παιδεία μας έχει καταρρεύσει σε άκρως χρησιμοθηρική εκπαίδευση προς απόκτηση τίτλου. Αλλά ο τίτλος είναι εν πολλοίς πληθωριστικός, όπως τα χαρτονομίσματα της κατοχής, στα πλαίσια της οικονομίας της αγοράς, με την οποία πολλοί «προοδευτικοί» και «επαναστάτες» συμβιβάζονται, ενώ τα πυρά τους εξακολουθούν να στρέφονται κατά της πίστεως («Χυτήριο») και της πατρίδος, τώρα μάλιστα, που τον πατριωτισμό φαίνεται να μονοπωλεί η «Χρυσή αυγή» ή η «σκοτεινή νύχτα», κατά γραφέν από μητροπολίτη.  Σκοτεινά κέντρα ετοιμάζουν για μία ακόμη φορά προϋποθέσεις εμφυλίου και εμείς καλλιεργούμε αυτό το έδαφος με λίπασμα την κληρονομική ασθένεια της διχόνοιας.

Πού να βρούμε το καταχωνιασμένο κρασί του 21, για να ξαναμεθύσουμε; Αυτά που μας προσφέρουν είναι νερωμένα, το ένα χειρότερο απ' το άλλο, ώστε να ισχύουν πλέον οι στίχοι του Πολέμη:

«Καταραμένε κάπελα και κλέφτη ταβερνιάρη,
τί το νερώνεις το κρασί, και πίνω απ᾿ το ξανθό,
και πίνω κι᾿ απ᾿ το κόκκινο κι᾿ από το γιοματάρι
κι᾿ από το σώσμα το τραχύ, πίνω και δε μεθώ;

                        «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 28-10-2012

«Όλοι με τον Σαμαρά!»

Του Γιώργου Δελαστίκ

…όσο οι επικυρίαρχοι της ΕΕ όσο και οι εσωτερικές μνημονιακές δυνάμεις

θέλουν να συσπειρώσουν σε ένα και μόνο μνημονιακό κόμμα τις δυνάμεις τους,

επιδιώκοντας να το επιβάλουν ως κυβέρνηση…

Η πολιτική… πυρηνική βόμβα ήρθε στη δημοσιότητα εντελώς ξαφνικά. Σκοπεύει ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς να διαλύσει τη ΝΔ και να φτιάξει νέο, μνημονιακό δεξιό κόμμα, ενσωματώνοντας μνημονιακά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ; Προτίθεται να αρχίσει την πορεία προς το κόμμα αυτό αρχίζοντας με έναν ανασχηματισμό της κυβέρνησής του αμέσως μετά την ψήφιση των μέτρων;

Θα συμπεριληφθούν στη νέα κυβέρνηση Σαμαρά αυτοπροσώπως ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης ως αντιπρόεδροι, αλλά και παρελθούσης χρήσεως υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, όπως η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο Ανδρέας Λοβέρδος και πάει λέγοντας; Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η… ρουκέτα Πάγκαλου. «Όλοι μαζί με τον Σαμαρά διότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος»; Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό.

Πάντα προσωρινά είναι τα πολιτικά κόμματα. Αντανακλούν κοινωνικούς συσχετισμούς. Δεξιά κόμματα ήταν και το Λαϊκό και ο Συναγερμός και η ΕΡΕ και η ΝΔ. Επειδή όμως έδρασαν σε διαφορετικές εποχές εκπροσωπούσαν κοινωνικές ομάδες με άλλη πολιτική συνείδηση, με άλλες προτεραιότητες.

Η Ελλάδα αλλάζει. Η πρωτοφανούς κοινωνικής αγριότητας λιτότητα ισοπεδώνει τα πάντα. Μεταλλάσσει ριζικά την ελληνική κοινωνία, γυρίζοντάς την πολλές, πολλές δεκαετίες πίσω. Στο νέο μνημονιακό τοπίο αλλάζουν εκ βάθρων τόσο οι κοινωνικές συμμαχίες του συστήματος όσο και η θέση όλων σχεδόν των κοινωνικών ομάδων. Στη λαίλαπα που σαρώνει τα πάντα καθορίζεται εκ νέου η κοινωνική θέση όλων – σε πολύ χειρότερη βάση, εννοείται. Ακόμη και παραδοσιακοί όμιλοι του κατεστημένου θα καταποντιστούν ενώ άλλοι, πολύ πιο επιθετικοί, θα αναδυθούν.

Αλλάζουν και τα κόμματα υποχρεωτικά, όταν αλλάζουν οι κοινωνίες. Η διαχωριστική γραμμή στην ελληνική κοινωνία σήμερα είναι ποιοι είναι υπέρ του Μνημονίου και της εξ αυτού απορρέουσας πολιτικής εξοντωτικής λιτότητας και ποιοι είναι εναντίον. Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων είναι κατά της μνημονιακής πολιτικής και το ποσοστό τους αυξάνεται, καθώς ολοένα και νέα κοινωνικά στρώματα δέχονται συντριπτικά οικονομικά πλήγματα που καταβαραθρώνουν το βιοτικό τους επίπεδο. Η πολιτική τους συνείδηση όμως δεν συμβαδίζει με τον κοινωνικό τους καταποντισμό.

Καταρρέουν οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις. Το ΠΑΣΟΚ θριάμβευσε το 2009 με 44%, σε δυόμισι χρόνια κατακρημνίστηκε στο 12% και ήδη βρίσκεται στον δρόμο της διάλυσης με δημοσκοπικά μονοψήφιο ποσοστό. Η ΝΔ επί 35 χρόνια ύπαρξης δεν είχε πέσει κάτω από 33,5% στην αθλιέστερη επίδοσή της και τώρα κυβερνάει με… 29,7%. Είναι εξόφθαλμο ότι σε πρώτη φάση το κατεστημένο πρέπει πάση θυσία να συσπειρώσει όσο ακόμη προλαβαίνει τα ετοιμόρροπα μνημονιακά κόμματα.

Η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ συνιστά το πρώτο βήμα συσπείρωσης του μνημονιακού στρατοπέδου. Είναι πολύ βραχυπρόθεσμο όμως. Διασώζει τη διακυβέρνηση μέχρι τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές. Με το ισχύον εκλογικό σύστημα, οι μνημονιακές δυνάμεις δεν θα μπορούν πιθανότατα να σχηματίσουν εκ νέου κυβέρνηση, καθώς όσο πιο αργά γίνουν εκλογές τόσο χειρότερα αποτελέσματα θα σημειώσουν τα μνημονιακά κόμματα.

Χρειάζονται νέο κόμμα τόσο οι επικυρίαρχοι της ΕΕ όσο και οι εσωτερικές δυνάμεις που ωφελούνται από τη μνημονιακή πολιτική. Ακόμη δεν έχουν την πολυτέλεια να φτιάξουν περισσότερα νέα μνημονιακά κόμματα. Δεν έχουν τους απαραίτητους ψηφοφόρους. Αρχικά λοιπόν πρέπει να συσπειρώσουν σε ένα και μόνο μνημονιακό κόμμα τις δυνάμεις τους και να επιδιώξουν πάση θυσία να το επιβάλουν ως κυβέρνηση.

Ο πλουραλισμός μνημονιακών κομμάτων θα έρθει μετά από χρόνια. Όταν πια θα έχουν πληθύνει οι «εργαζόμενοι – ραγιάδες» και θα έχουν αποκτήσει ισχύ οι ακραία επιθετικοί επιχειρηματίες της νέας εποχής, όπως έγινε με τους «μαυραγορίτες» στη μετεμφυλιακή εποχή.

Χρύσανθος, ο ιεράρχης που αρνήθηκε να υποδεχθεί τους Γερμανούς το 1941

Του Τάσου Κοντογιαννίδη

Τέτοιες μέρες το 1949, 28 Σεπτεμβρίου, ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και ακαδημαϊκός, ο από Τραπεζούντος Χρύσανθος, άφηνε την τελευταία του πνοή για να περάσει στην αιωνιότητα, σε διαμερισματάκι της Γλυφάδας (επί κατοχής διέμενε στην οδό Σουμελά 4 στην Κυψέλη). Και η πάνδημη κηδεία του, παρουσία του βασιλιά Παύλου, έγινε με τιμές πρωθυπουργού.

Ο Χρύσανθος ήταν άνθρωπος και ιεράρχης αλύγιστος. Δεν ήξερε τι θα πεί ελαστικότης χαρακτήρος, τι θα πει ανάγκη ηθικής προσαρμογής προς τις περιστάσεις, της οποίας ελατήριο θα ήταν το ατομικό συμφέρον. Ευλόγησε τα όπλα στο ΟΧΙ του 1940, στάθηκε δίπλα στους τραυματίες του πολέμου και δεν δέχθηκε συμβιβασμό με την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί με το Στρατό κατοχής…

Στις 27-4-1941, οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα. Ο έλλην φρούραρχος Καβράκος, του ζητούσε να πάνε μαζί να τους υποδεχτούν στους Αμπελοκήπους και να τους παραδώσουν την πόλη. Αρνήθηκε κατηγορηματικά λέγοντας! «Έργον του Αρχιεπισκόπου είναι να ελευθερώνη και όχι να υποδουλώνη». Δυο μέρες μετά, ο επίτροπος του ναού της Μεταμορφώσεως Πλάκας Πλάτων Χατζημιχάλης, του αναγγέλλει τον σχηματισμό της κυβερνήσεως Τσολάκογλου της οποίας ήταν μέλος, και ζητεί από τον Χρύσανθο να τους ορκίσει!!

Του απαντά: «Η εθνική κυβέρνησις την οποία ώρκισα, εξακολουθεί να υφίσταται και να συνεχίζη τον πόλεμον. Αλλην κυβέρνησιν δεν δύναμαι να ορκίσω!…», προσθέτοντας ότι «σε ύποπτες και αντεθνικές ενέργειες, που θα είναι εθνικώς ολέθριες, δεν μπορεί η εκκλησία να δώσει τον όρκο και την ευλογία της…»

Και λίγες ώρες μετά, καθώς έβγαινε από την Αρχιεπισκοπή για να κηδέψει τον φίλο του Κων. Σπανούδη, δημοσιογράφο στην Πόλη και πρόεδρο της ΑΕΚ, συναντά τον υπασπιστή του Τσολάκογλου ( ταγματάρχη Δ. Γαργαρόπουλο) που τον καλεί εκ μέρους του στρατηγού να πάει στην ορκωμοσία. «Εγώ δεν έρχομαι να ορκίσω κυβέρνησιν προβληθείσα υπο του εχθρού, τας Κυβερνήσεις ορίζει ο λαός ή ο Βασιλεύς. Η κυβέρνηση που όρκισα εξακολουθεί να υπάρχη και να δίδη τον υπέρ της ελευθερίας και του Έθνους αγώνα στην Κρήτη». Θαρραλέα στάση τήρησε όταν τον επισκέφθηκε την επομένη ο γερμανός στρατηγός Στούμ, λέγοντας του: «Προσέξατε στρατηγέ μου, να μήν τραυματίσητε την υπερηφάνειαν του Ελληνικού Λαού...» Λίγες μέρες μετά, ο μέγας αυτός ιεράρχης θα παυθεί και τη θέση του θα πάρει ο από Κορινθίας Δαμασκηνός, με τις ευλογίες του Τσολάκογλου.

Ο Χρύσανθος (κατά κόσμον Χαρίλαος Φιλιππίδης) γεννήθηκε στη Γρατινή Ροδόπης το 1881.Φοίτησε στο Γυμνάσιο Ξάνθης, σπούδασε στη θεολογική σχολή Χάλκης, χειροτονήθηκε διάκονος το 1903 κι εστάλη στην Τραπεζούντα ως ιεροκήρυκας και καθηγητής στο εκεί Φροντιστήριο. Σπούδασε στην Λειψία και την Λωζάνη, ορκίσθηκε Μητροπολίτης Τραπεζούντος το 1913 και αγαπήθηκε από τον Ποντιακό Ελληνισμό. Όταν λίγο αργότερα οι Ρώσοι κατέλαβαν την Τραπεζούντα κι έφυγε η τουρκική διοίκηση, πήρε υπο την προστασία του τον μουσουλμανικό πληθυσμό.

Κατά την ταραχώδη περίοδο 1915-1923, μεταβάλλεται σε εθνικό ηγέτη για τον ελληνισμό της "καθ΄ημάς Ανατολής" και αγωνίζεται στο Παρίσι για τα δίκαια της φυλής μας στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης του 1919, με συναντήσεις και συνομιλίες που είχε, με τον αμερικανό πρόεδρο Ουίλσων και το Γάλλο πρωθυπουργό Κλεμανσό. Εκεί έθεσε ενώπιον τους την ανεξαρτησία του Πόντου, κέρδισε τον θαυμασμό τους και βοήθησε σημαντικά τον Ελευθέριο Βενιζέλο, στο χειρισμό των θεμάτων της Ανατολής.

Το 1921, ο πρωθυπουργός Γούναρης καλεί τον Χρύσανθο να μετάσχει της ελληνικής αποστολής στο Λονδίνο, αλλά στην Τουρκία το «Δικαστήριο της Ανεξαρτησίας» το πληροφορείται, και τον καταδικάζει ερήμην εις θάνατον! Το 1938 εκλέγεται αρχιεπίσκοπος Αθηνών σε επανεκλογή, με αντίπαλο τον από Κορινθίας Δαμασκηνό.

Η διαθήκη του Χρυσάνθου:

Ο Χρύσανθος, με την από 10-7-1943 διαθήκη, ζητούσε συγγνώμη από όσους ελύπησε και συγχωρούσε όσους τον ελύπησαν. Περιουσία δεν είχε και τα λίγα προσωπικά του είδη (σταυρό, αρχιερατικούς ράβδους, άμφια και στυλογράφο) τα άφησε σε συνεργάτες του αρχιμανδρίτες και διάκους. «Οι συγγενείς μου κατά σάρκα – έγραφε – θα σεβαστούν τη μνήμη μου και δεν θα ζητήσουν συντάξεις και επιδόματα από το Κράτος. Αν κανείς αθετήσει την τελευταίαν μου ταύτην θέλησιν, τον τοιούτον αποκηρύσσω από συγγενήν μου και παρακαλώ Εκκλησίαν και Πολιτείαν να απορρίψωσι τοιαύτην ασεβήν αίτησιν».

ΠΗΓΗ:  30 Σεπ 2012, http://freepen.gr/?p=8973

Η "αντεπανάσταση" του καπιταλισμού, ο "σοφός λαός" και η Αριστερά!

Του Νίκου Μπέκη

«Μην κατηγορείς το σκοτάδι, άναψε το φως!»

Κοντά τρία χρόνια τώρα ζούμε, στη χώρα μας και ευρύτερα στη νότια Ευρώπη, μια πραγματική «αντεπανάσταση», που εξαπέλυσε ο καπιταλισμός προκειμένου να πάρει πίσω, όσα παραχώρησε το δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα στους λαούς της Ευρώπης και όχι μόνο.

Ιδιαίτερα το Δυτικοευρωπαϊκό κεφάλαιο, στον άγριο ανταγωνισμό του με τους Κινέζους, Ινδούς και Ρώσους κεφαλαιοκράτες, επιτίθεται με πρωτοφανή σφοδρότητα σ' ό,τι το ίδιο είχε θεσπίσει στο παρελθόν ως κοινωνικό κράτος, ξεθεμελιώνοντας βίαια κάθε δομή και υπηρεσία κοινωνικής πολιτικής, απ' την υγεία και την παιδεία, μέχρι την ασφάλιση, τις συντάξεις και, φυσικά, όλο το νομικό δίχτυ προστασίας της εργασίας απ' τις αυθαιρεσίες των εργοδοτών, που έχουν, κυριολεκτικά, ξεσαλώσει.

Κεντρικό στόχο βέβαια σ' αυτή την επίθεση του Κεφαλαίου αποτελούν οι πάσης φύσεως αποδοχές των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αφού η δραστική μείωση του κόστους εργασίας είναι στρατηγικός σκοπός του.

Μέσα από κυβερνήσεις πιόνια, ειδικά στη χώρα μας, θεσπίζονται απανωτά μέτρα και νόμοι, σ' όλους τους τομείς, που γυρίζουν τη χώρα πίσω στη δεκαετία του 50-60 στην καλύτερη περίπτωση. Ένα απ' τα πλέον αξιοσημείωτα φαινόμενα σ' όλη αυτή την διαδικασία, είναι η πρωτοφανής συμπεριφορά των πολιτικών προσώπων που επιλέγονται και καλούνται να υλοποιήσουν την εξοντωτική αυτή πολιτική του Δυτικού και ντόπιου κεφαλαίου.

Πρόκειται για συμπεριφορά πολιτικών-καμικάζι, πολιτικών, δηλαδή, «μιας χρήσης», μιας περιόδου, που θεσπίζουν τα επαχθή μέτρα και εκεί τελειώνει και η πολιτική τους σταδιοδρομία, αφού έχουν καταστεί πια μισητοί από τον κόσμο. Η έννοια, και η λειτουργία στην πράξη, του «πολιτικού κόστους», που συγκρατούσε μέχρι πρόσφατα τους, έστω και νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας πολιτικούς, έχει πάψει πλέον να λειτουργεί. Οι «μνημονιακοί» πολιτικοί (Παπανδρέου, Βενιζέλος, Καρατζαφέρης, Σαμαράς, Κουβέλης και τα στελέχη των κομμάτων τους) φαίνεται να εκτελούν ένα είδος «αποστολής αυτοκτονίας», προχωρώντας αδίστακτα σ' αυτή την σαρωτική επίθεση εναντίον του λαού και της χώρας!

Απ' την άλλη μεριά τώρα, ο λαός ως δέκτης της επίθεσης, το θήραμα , φαίνεται να είναι, αν όχι σε πανικό, τουλάχιστον σε σύγχυση. Καταπεπληγμένος, σχεδόν ακινητεί, σαν το λαγό που τον χτύπησαν τη νύχτα τα φώτα αυτοκινήτου. Οι όποιες αντιδράσεις είναι μικρής κλίμακας και έκτασης, ίσως και εκτονωτικές θάλεγε κανείς, σε σχέση με το μέγεθος, την ένταση και την διάρκεια της επίθεσης. (Μας βάλανε στη μηχανή του χρόνου και μας ταξιδεύουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα πίσω, στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, και μείς φαίνεται να μην ξέρουμε τι μας φταίει. Άλλος κατηγορεί το όχημα, άλλος τους χειριστές του, αλλουνού του φταίει η ταχύτητα, άλλος διαφωνεί με τον προορισμό, ενώ υπάρχουν και κάποιοι που είναι στον δικό τους «κόσμο»!)

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι απεργίες (μηνιαίες 24ωρες), οι διαδηλώσεις, οι συγκεντρώσεις στις Πλατείες της προηγούμενης, ΠΑΣΟΚικής μνημονιακής περιόδου κατέληξαν στα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου, όπου καταψηφίστηκαν μεν οι εκφραστές και υλοποιητές του Μνημονίου, αλλά όχι και αυτή καθαυτή η πολιτική του Μνημονίου. Ο «σοφός λαός» αντικατέστησε τη Μνημονιακή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Βενιζέλου, ΝΔ-Σαμαρά, ΛΑΟΣ-Καρατζαφέρη, με την επίσης Μνημονιακή κυβέρνηση ΝΔ-Σαμαρά, ΠΑΣΟΚ-Βενιζέλου, ΔΗΜΑΡ-Κουβέλη!

Μετά από αυτή τη «σοφή» επιλογή της πλειοψηφίας του λαού, βρισκόμαστε στον ίδιο και χειρότερο παρονομαστή, αφού τώρα μπορούν να επικαλεστούν, με την όποια σχετικότητα, και τη «νωπή λαϊκή εντολή» για τα μέτρα που πρόκειται να ψηφίσουν. Και μείς, ένα μέρος αυτού του «σοφού λαού», μειοψηφικό είναι η αλήθεια, συνεχίζουμε να αντιδράμε με 24ωρες (μηνιαίες κυρίως) απεργίες, τις συνακόλουθες διαδηλώσεις και, στο πιο λάιτ, με κινήματα πατάτας, λαδιού, ρυζιού κ.τ.λ. Συνεχίζουμε επίσης να είμαστε χωρίς γιατρούς και περίθαλψη (μολονότι πληρώνουμε κανονικά τις αυξημένες ήδη εισφορές γι' αυτή), με «γενόσημα» φάρμακα, με ληγμένα τρόφιμα, με…κανείς δεν ξέρει τι άλλο αύριο, μεθαύριο!

Η κατάσταση λοιπόν, σε γενικές γραμμές, διαγράφεται ως εξής: Από τη μια πλευρά είναι ο εχθρός, ο Δυτικοευρωπαϊκός και εγχώριος καπιταλισμός, πάνοπλος, αποφασιστικός και αδίστακτος, με πολιτικούς-κομάντος αυτοκτονίας στις τάξεις του, με όλα τα παλιά (αστυνομία, δικαιοσύνη, στρατός, χαφιέδες) και νέα(δορυφόροι, ΜΜΕ, παπαγαλάκια, κ.α.) όπλα σε πλήρη ανάπτυξη.

Απ' την άλλη ο κόσμος της εργασίας, ενεργοί, απόμαχοι και μελλοντικοί εργαζόμενοι κάθε κατηγορίας, ηλικίας και επαγγέλματος (οι επιβάτες της χρονομηχανής για το ταξίδι στη δεκαετία του 50-60), ανοργάνωτοι, χωρίς σαφείς στόχους, χωρίς πλήρη ή με ελλιπέστατη συνείδηση της κατάστασης, συγχυσμένοι, φοβισμένοι και μοιρολάτρες οι περισσότεροι, που προσπαθούν να αμυνθούν χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα παλιά, παραδοσιακά όπλα ( 24ωρες απεργίες, δίωρες και τρίωρες διαδηλώσεις, αφίσες, μεγαλεπήβολες διακηρύξεις κ.τ.λ.), με κύριους οργανωτές και εκφραστές τα τριτοβάθμια συνδικάτα (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), που κυριαρχούνται από στελέχη των Μνημονιακών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ!

Ενταγμένη πλήρως σ' αυτό το σκηνικό, απ' την πλευρά του λαού φυσικά, είναι η Αριστερά σ' όλες τις εκφράσεις της, κοινοβουλευτική (ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) και εξωκοινοβουλευτική (οργανώσεις, κόμματα, ανεξάρτητοι-ανένταχτοι). Δύο είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά αυτής της αριστεράς: Ο κατακερματισμός, η πολυδιάσπαση, η αδυναμία να βρεθεί, έστω, ένας κοινός βηματισμός τακτικής και η απροθυμία, έως άρνηση να μελετηθεί σε βάθος η κατάσταση, χωρίς κομματικές σκοπιμότητες, να εντοπιστούν αιτίες και να υιοθετηθούν νέα όπλα, νέες τακτικές, νέα οργανωτική δομή, νέα επικοινωνιακή πολιτική.

Δεν είναι δυνατόν, λόγου χάρη, να υπάρξει οποιαδήποτε προοπτική ανάπτυξης μαζικών αγώνων με την υπάρχουσα ΠασοκοΝεοδημοκρατική πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Ούτε είναι επιτρεπτό, σε τέτοιες κρίσιμες περιόδους, να περιμένει κανείς τις εκλογικές διαδικασίες στα πρωτοβάθμια σωματεία προσδοκώντας έτσι αλλαγή των συσχετισμών. Όθεν πρέπει να εξεταστεί σοβαρά, σοβαρότατα, το ενδεχόμενο, η δυνατότητα μιας «άλλης» συνδικαλιστικής οργάνωσης από το σύνολο της Αριστεράς. Ας μελετηθεί, επ' αυτού, η εμπειρία του ευρωπαϊκού συνδικαλιστικού κινήματος.

Δεν είναι δυνατόν επίσης να αντιμετωπίζεται η ολομέτωπη επίθεση, η αντεπανάσταση, ο πόλεμος του κεφαλαίου εναντίον μας με αποσπασματικές 24ωρες απεργίες που προκηρύσσουν οι μνημονιοκρατούμενες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ως εξής: Μία όταν εξαγγέλλονται τα μέτρα, άλλη μία όταν εισάγονται στη Βουλή και άλλη μία όταν ψηφίζονται. Επίσης μία 24ωρη όταν κατατίθεται ο Προϋπολογισμός και άλλη μία όταν ψηφίζεται και τελειώσαμε! Σύνολο περίπου έξι (αρίθμ.6) 24ωρες το χρόνο. Αν προσθέσει κάποιος σ' αυτές και δύο-τρεις κλαδικές, φτάνει τις οκτώ με εννέα περίπου, όλες αποσπασματικές και εξαρχής αναποτελεσματικές. Κι όμως η Αριστερά, σύμπασα η Αριστερά, τις ψηφίζει και τις υποστηρίζει! Αλήθεια, περιμένει κανείς, σ' όλο το φάσμα της Αριστεράς, ότι οι ηγεσίες αυτές θα ζυμώσουν, θα προπαγανδίσουν, θα προετοιμάσουν, θα κηρύξουν ποτέ Γενική Απεργία διαρκείας; Προφανώς όχι! Επομένως τι μένει να κάνουμε, εκτός απ' το να διαχωρίσουμε κάθετα τη θέση μας;

Σημαντικά στοιχεία της τακτικής του κινήματος πρέπει να είναι οι πολυποίκιλες στοχευμένες δράσεις στους κυριότερους τομείς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής (παιδεία, υγεία, ενημέρωση, αυταρχισμός, αστυνομοκρατία), η αλληλεγγύη των εργαζομένων (ελάχιστοι μισθωτοί πια είναι προνομιούχοι, όπως π.χ. οι υπάλληλοι της Βουλής), τα συνδικαλιστικά και πολιτικά Μέτωπα στη βάση των κοινών στόχων, της ισοτιμίας και των δημοκρατικών διαδικασιών, η ανάδειξη της Εθνικής διάστασης, στο πλάι της ταξικής, που έχει η επίθεση του κεφαλαίου εναντίον μας και εναντίον της χώρας, ως «κυρίαρχης» και «ανεξάρτητης» οντότητας.

Κάτι τελευταίο: Για να γίνουν όλα αυτά, ένα μέρος τους ή περισσότερα, για να γίνουν άλλα παρόμοια ή διαφορετικά και, πάντως, ελπιδοφόρα, για να δημιουργηθούν, σε κάθε περίπτωση, προϋποθέσεις νίκης σ' αυτόν τον πόλεμο, θα πρέπει αφενός οι μικροί και μεγάλοι ηγέτες της Αριστεράς, οι κομμουνιστές, να μην θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα, ότι έχουν έτοιμες τις απαντήσεις για τα πάντα και, αφετέρου, ο «σοφός λαός» να καταλάβει ότι έτσι κι αλλιώς ματώνει και πονάει και θα ματώσει και θα πονέσει ακόμα περισσότερο στο άμεσο μέλλον. Όμως είναι άλλο το αίμα και ο πόνος από τη γάγγραινα και άλλο το αίμα και ο πόνος από τον τοκετό. Ο πρώτος δηλώνει θάνατο, ο δεύτερος σημαίνει ζωή και ελπίδα!

ΥΓ. Το ποσοστό της προηγούμενης 24ωρης απεργίας ήταν στο 45% περίπου, ενώ της σημερινής στο 25% περίπου.

ΠΗΓΗ: 18-10-2012, http://anexartitosima.wordpress.com/2012/10/18/….-5447