Αλέν Μπαντιού, ο φιλόσοφος του συμβάντος

Κορυφαία μορφή της σύγχρονης σκέψης, επανεξετάζει τη σημαντικότερη ανακάλυψη του αρχαιοελληνικού λόγου: το ερώτημα του Είναι

Του Δημήτρη Βεργέτη*

Κορυφαία μορφή της σύγχρονης φιλοσοφίας, μαθηματικός, πολιτικός στοχαστής στρατευμένος στην πολιτική δράση, θεατρικός συγγραφέας, ο Αλέν Μπαντιού αποτελεί ένα μείζον σημείο αναφοράς της σύγχρονης σκέψης. Ο κεντρικός, φιλοσοφικός πυρήνας της σκέψης του, όπως έχει αποτυπωθεί στα τρία κορυφαία βιβλία του, είναι ουσιαστικά άγνωστος στην Ελλάδα. Ευτυχώς δεν είναι παντού ο κανόνας.

Το πολύπλευρο έργο του έχει τεράστια απήχηση τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Λατινική Αμερική, όπου τα πολιτικά κινήματα αποδείχτηκαν ευαίσθητοι δέκτες του, ενώ παράλληλα μπορεί κανείς να καταγράψει μια πυκνή διαδοχή συνεδρίων αφιερωμένων στη μελέτη του στα πανεπιστήμια της Β. Αμερικής. Τι εξηγεί άραγε τον πυρετό που αναπτύσσεται γύρω από αυτό το φωτεινό αντικείμενο του φιλοσοφικού και πολιτικού πόθου;

Το βιβλίο του «Είναι και Συμβάν», που κυκλοφόρησε το 1988, θεωρήθηκε σταθμός στην ιστορία της φιλοσοφίας. Θα πρέπει να ανατρέξει κανείς στο «Είναι ο Χρόνος» του Χάιντεγγερ για να εντοπίσει ένα τόσο ρηξικέλευθο και σύνθετο φιλοσοφικό εγχείρημα. Στις περίτεχνες και καινοφανείς αναπτύξεις που αποθησαυρίστηκαν στις σελίδες του, ο Μπαντιού επανεξετάζει τη σημαντικότερη ανακάλυψη του δυτικού λόγου, δηλαδή της αρχαιοελληνικής σκέψης: το ερώτημα του Είναι.

Η έκδοσή του καταγράφηκε, από μαθητές και αντιπάλους, ως σεισμική μετατόπιση των τεκτονικών πλακών της μεταφυσικής. Για ποιο λόγο; Ξεκινώντας από το Παρμενίδιο σκίρτημα της φιλοσοφίας, ξαναδιαβάζοντας με εμπνευσμένη διεισδυτικότητα την πλατωνική της θέσμιση και διατρέχοντας όλο το τόξο της δυτικής φιλοσοφίας, ο Μπαντιού αποδεικνύει ότι το οντολογικό ερώτημα εμπίπτει εξ ολοκλήρου στη δικαιοδοσία των μαθηματικών. Η ρηξικέλευθη αυτή θέση υφαρπάζει από τη φιλοσοφία το αντικείμενο γύρω από το οποίο είχε συγκροτηθεί ως μεταφυσική και αναμφίβολα δίνει τη χαριστική βολή στην οντολογία του Χάιντεγγερ, που ο ακατάβλητος Ντερριντά υπέβαλλε σε ατέρμονη αποδόμηση. Καλούμαστε εδώ να σημειώσουμε προσεχτικά ένα λεπτό αλλά κυριολεκτικά θεμελιώδες σημείο που ναρκοθετεί την πρόσληψη του έργου του. Όταν ο Μπαντιού αποφαίνεται ότι τα μαθηματικά αποτελούν την καθ’ ύλην επιστήμη του Είναι, η θέση αυτή ουδόλως εξυπακούει ότι ο κόσμος και το πραγματικό είναι δομημένοι ως μαθηματικές οντότητες και στοιχειοθετημένοι από τη συνδυαστική μαθηματικών αντικειμένων. Εξυπακούει κάτι ριζικά διαφορετικό, που συχνά παραγνωρίζεται. Πρόκειται για μια θέση που αφορά όχι τον κόσμο αλλά τον λόγο και συγκεκριμένα την παρουσίαση του μεν από τον δε.

Βαθιά προσηλωμένη στην παράδοση του ρασιοναλισμού, η σκέψη του Μπαντιού αντιτίθεται σε κάθε μορφή μυστικιστικής ή μυσταγωγικής προσπέλασης στο Είναι. Γι’ αυτό άλλωστε τονίζει την ιστορικότητα των μαθηματικών. Υπό τις συνέπειες της ρήξης των τεκτονικών πλακών της φιλοσοφίας και της οντολογίας πώς οριοθετείται πλέον η επικράτεια του φιλοσοφικού λόγου;

«Διαδικασίες αλήθειας»

Περί τίνος μιλάει η φιλοσοφία εφόσον δεν πολιτογραφεί στο λόγο της το ερώτημα του Είναι; Η απάντηση του Μπαντιού είναι εξ ίσου καινοφανής. Για να γίνει αντιληπτή πρέπει να λάβουμε υπόψη θα έχει ως άξονα την απόρριψη των αξιώσεων αυθυπαρξίας της φιλοσοφίας. Η φιλοσοφία εγγράφεται σ’ ένα καθεστώς εξάρτησης που συνδιαμορφώνουν τέσσερις ετερογενείς και αυτόνομες συνθήκες: η επιστήμη, η τέχνη, ο έρωτας και η πολιτική. Οι συνθήκες αυτές, που επικαθορίζουν τη φιλοσοφία, χαρακτηρίζονται ως «διαδικασίες αλήθειας», για λόγους που δεν είναι εύκολο να αναλυθούν εδώ. Συνάγεται όμως εύκολα ότι η ίδια η φιλοσοφία δεν παράγει αλήθειες. Δεν οριοθετείται ως πεδίο παραγωγής και πρωτογενούς διατύπωσης αληθειών. Γίνεται κατανοητό γιατί ο Μπαντιού διατηρεί ανοιχτό μέτωπο απέναντι στον σχετικισμό, τον ιστορικισμό το σκεπτικισμό, τον συγκρητισμό… Γιατί δεν συμμερίζεται τον νιτσεϊκό οίστρο του Φουκώ που διακήρυσσε ότι δεν υπάρχουν αλήθειες, αλλά επινοημένα συστήματα αξιών, ότι δεν υπάρχουν γεγονότα αλλά ερμηνείες. Γιατί κρατά απόσταση ασφαλείας από τις νιτσεϊκές ερωτοτροπίες του Ντερριντά που στιγμάτιζε την αλήθεια ως «το κατ’ εξοχήν φετίχ» του δυτικού λόγου.

Γιατί αντιτίθεται επίσης στον μετανιτσεϊκό αντιπλατωνισμό και στη σοφιστική των γλωσσικών παιγνίων που η αγγλοσαξονική παράδοση κληρονόμησε από τον δεύτερο Βιτγγενστάιν. Αποστασιοποιούμενος από μια εμπεδωμένη φιλοσοφική παράδοση και ονειδίζοντας την πρόσφατη ψυχολογία των συναισθημάτων συνομολογεί με τον Λακάν ότι ο έρωτας δεν είναι αυταπάτη ή σεξουαλικός κνησμός, αλλά μια εμπειρία όπου εμφιλοχωρεί μια ορισμένη αλήθεια για την έμφυλη διαφορά, όπως αυτή βιώνεται από τα εμπλεκόμενα υποκείμενα – πέρα από σεξολογικά στερεότυπα περί ετερο-ομο-φυλοφιλίας. Γίνεται σαφές ότι ο Μπαντιού μαζί με τον Λακάν συνθέτουν το πιο σθεναρό ανάχωμα στο παλιρροϊκό μάγμα της μετανεωτερικότητας που κατακλύζει τη δυτική σκέψη. Η αλήθεια και το πραγματικό δεν αποτελούν αντικείμενο της ερμηνευτικής.

«Yπάρχει ένας μόνο κόσμος»

– Υποστηρίζετε τη θέση ότι υπάρχει ένας μόνο κόσμος. Θα ήθελα να σας θέσω δύο συναφή ερωτήματα:

1. Κατά την εποχή της παγκοσμιοποίησης, όπου το κεφάλαιο καταργεί τα σύνορα και ομογενοποιεί τον κόσμο, ενάντια σε ποιον και σε τι επιβεβαιώνετε αυτή τη θέση;

2. Δεν υπάρχει παρά ένας μόνο κόσμος: πρόκειται για μια διαπίστωση ή πρέπει να διακρίνουμε τον απόηχο ενός επιτελεστικού στοιχείου;

– Η καπιταλιστική «παγκοσμιοποίηση» αφορά τα κεφάλαια, τα εμπορεύματα, την αγγαρεύσιμη εργασιακή δύναμη, αλλά απολύτως όχι τις ζωντανές γυναίκες και τους ζωντανούς άντρες, τους κατοίκους του πλανήτη. Κάθε άλλο! Ανεγείρονται παντού τείχη, ηλεκτροφόρα φράγματα, πληθαίνουν οι αστυνομικοί έλεγχοι και οι απελάσεις, στέλνουν το πολεμικό ναυτικό να κάνει περιπολίες. Στο ίδιο το εσωτερικό των λεγόμενων «αναπτυγμένων» χωρών βλέπουμε να εγκαθιδρύεται μια αυστηρή εδαφική, σχολική, κοινωνική διαίρεση ανάμεσα σε αυτούς που επωφελούνται της κατάστασης και στη μάζα των φτωχών εργαζομένων και ανέργων. Γι’ αυτό, η διαβεβαίωση ότι «υπάρχει ένας μόνο κόσμος», ότι δηλαδή κάθε ζωντανός άντρας ή ζωντανή γυναίκα βρίσκεται στον ίδιο κόσμο με εμένα, συνιστά μια θέση επιτακτική, μαχητική, απολύτως αντίθετη στην κίβδηλη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Αυτό το κέλευσμα είναι ουσιώδες. Μόνον αυτό μπορεί να εμποδίσει την ερήμωση του κόσμου από ακατάπαυστους πολέμους.

– Όπως συνηθίζεται στην επιχειρηματολογία σας, αυτή η θέση δεν παραπέμπει στην πολιτική ρητορική αλλά εδράζεται σε μια θεμελιώδη έννοια του στοχασμού σας. Πρόκειται γι’ αυτό που ονομάζετε υπερβατολογικό στοιχείο ενός κόσμου. Πώς εμπλέκεται αυτό στη θέση σας και από ποια άποψη την εδραιώνει;

– Ένας κόσμος ορίζεται, στο πλαίσιο της φιλοσοφίας μου, με βάση ένα είδος εσωτερικής λογικής, μια διάταξη εντάσεων ύπαρξης για τις οποίες είναι ικανά τα αντικείμενα του κόσμου ή, αν προτιμάτε, οι κάτοικοι του κόσμου. Ονομάζω αυτήν τη λογική «υπερβατολογικό» στοιχείο του κόσμου. Στον υποτιθέμενο «κόσμο» του μαινόμενου καπιταλισμού, το υπερβατολογικό στοιχείο συνεπάγεται ότι ορισμένοι άνθρωποι, οι πλουσιότεροι, που πολλές φορές είναι κάτοικοι των αναπτυγμένων και «δημοκρατικών» χωρών», υπάρχουν «καλύτερα» από τον όχλο των υπολοίπων, που έχουν σχεδόν μηδενική αξία. Στο υπερβατολογικό στοιχείο του κόσμου, του οποίου την ενότητα επιβεβαιώνω, όλες οι υπάρξεις μετράνε, σε όλους πρέπει να αναγνωρίζεται η ίδια ένταση ύπαρξης. Γι’ αυτό εξάλλου το μεγάλο σημερινό ερώτημα δεν είναι η ελευθερία, αλλά η ισότητα.

Πετέν και Σαρκοζί

– Σε ό,τι αφορά την ανάλυση της πολιτικής κατάστασης της Γαλλίας, υποστηρίζετε ότι αυτή δομείται με βάση το υπερβατολογικό στοιχείο του «πετενισμού». Θα θέλατε να συνοψίσετε τα βασικά του γνωρίσματα;

– Κατ’ αρχάς, το να παρουσιάζεται ως «επανάσταση», ως «ρήξη», κάτι που δεν είναι παρά η υποταγή στην κυρίαρχη τάξη πραγμάτων και η δουλοπρέπεια απέναντι στους πιο ισχυρούς. Εν συνεχεία, το να κατονομάζεται μια μειοψηφία ανθρώπων, συχνά ξένης καταγωγής, ως άνθρωποι προς επιτήρηση, προς έλεγχο και προς απόρριψη. Εν συνεχεία, το να λέγεται ότι ένα ολέθριο συμβάν, που είναι πάντα ένα λαϊκό συμβάν, είναι η αιτία για όλα τα δεινά μας. Τέλος, το να θεωρείται ότι η διαίρεση ανάμεσα σε μια πλούσια ελίτ και σε μια μάζα αποπτωχευμένων εργαζομένων είναι ένας νόμος της φύσης. Για τον Πετέν, η «εθνική επανάσταση» σήμαινε να μείνεις με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στους Γερμανούς. Για τον Σαρκοζί, η «ρήξη» σημαίνει να υποταχτείς στην παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική τάξη πραγμάτων και στους Αμερικανούς καθοδηγητές της. Για τον Πετέν, οι Εβραίοι και οι «μέτοικοι» ήταν η αιτία για όλα τα δεινά μας. Για τον Σαρκοζί, πρέπει να απελαθούν εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, κυρίως αφρικανικής καταγωγής. Για τον Πετέν, το Λαϊκό Μέτωπο ήταν η αρχή για την παρακμή της Γαλλίας. Για τον Σαρκοζί, ο Μάης του ’68. Για τον Πετέν, έπρεπε να υπάρχει «αρμονία» ανάμεσα στα βαθύπλουτα αφεντικά και τους φίλεργους και ταλαίπωρους εργάτες. Για τον Σαρκοζί, οι πλούσιοι δεν πρέπει να πληρώνουν φόρους και οι φτωχοί πρέπει να δουλεύουν περισσότερο. Ο Σαρκοζί τοποθετείται επομένως στο υπερβατολογικό στοιχείο του πετενισμού.

— «Η αριστερά είναι ένα πτώμα που έχει πέσει ανάσκελα και βρωμάει». Η διάγνωση του Σαρτρ ισχύει για την κατάσταση της ευρωπαϊκής Αριστεράς και κυρίως της γαλλικής;

– Η Αριστερά είναι παντού νεκρή. Πρέπει να επανεπινοήσουμε εξ ολοκλήρου την χειραφετητική πολιτική και να μην ασχολούμαστε άλλο μ’ αυτήν την Αριστερά.

«Να επιτεθούμε στο αδύνατο»

– Η Αριστερά είναι σε κατάσταση κατάρρευσης και πλήρους αποπροσανατολισμού, ενώ ο αντιδραστικός προσανατολισμός του «πετενισμού» είναι πάλι της μόδας. Αυτή η διαπίστωση προκαλεί κατάθλιψη. Οχι απλώς δεν επιδοκιμάζετε την παραίτηση, αλλά μας καλείτε να ακολουθήσουμε ένα λακανικό κανόνα: να ανυψώσουμε την αδυναμία στο αδύνατο. Από ποια άποψη μπορεί αυτός ο κανόνας να αναπροσανατολίσει κατά τη γνώμη σας την πολιτική δράση;

– Η Δεξιά και η Αριστερά εκφέρουν τον ίδιο λόγο: δεν μπορούμε να κάνουμε παρά αυτό που είναι δυνατό στον σύγχρονο κόσμο, στον κόσμο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Πράγμα που πολύ απλά σημαίνει ότι στο καθεστώς του εφικτού, η χειραφετητική πολιτική είναι ολοκληρωτικά αδύναμη. Ε λοιπόν, αυτό αποδεικνύει ότι πρέπει να επιτεθούμε στο αδύνατο. Στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει: να αλλάξουμε υπερβατολογικό στοιχείο, συνεπώς να αλλάξουμε κόσμο στο εσωτερικό του ίδιου του κόσμου. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να ορίσουμε τι είναι εφικτό και να μη δεχτούμε ποτέ να αποφασίζει γι’ αυτό το θέμα ο εχθρός. Μια επανάσταση σημαίνει πάντα την έλευση αυτού που οι κυρίαρχοι θεωρούν αδύνατο και αδιανόητο. Πρέπει να αρχίσουμε από την αρχή: αυτό που πρέπει να κηρυχθεί αδύνατο είναι το να συνεχίσει ο καπιταλισμός να αφανίζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων και να καθιστά τη σκέψη τιποτένια και μη γενόμενη. Ονομάζω αυτήν την αρχή «κομμουνιστική υπόθεση». Πρέπει να την αναδεχτούμε, χωρίς να φοβόμαστε εκείνους που θα επικαλούνται το αδύνατο. Θα αντλήσουμε καθ’ ολοκληρίαν τις συνέπειες αυτής της υπόθεσης.

Τα βιβλία του

Μπορεί κανείς να διαβάσει το περιεκτικό πρόπλασμα της προβληματικής του Μπαντιού σε ένα βιβλίο που αποτελεί τομή στην εξέλιξη της πολιτικής σκέψης του και το οποίο κυκλοφορεί επί τη ευκαιρία της άφιξής του στην Ελλάδα, με τίτλο «Η πολιτική και η λογική του συμβάντος» (μετ.: Τ. Μπέτζελος – Δ. Βεργέτης, επίμετρο Δ. Βεργέτης, εκδ. Πατάκης).

Αλλα βιβλία του Μπαντιού είναι:

«Περιστάσεις 1 και 2», μετάφραση: Μιχαήλ Σάββας, εκδόσεις: «Αγρα».

«Μανιφέστο για τη φιλοσοφία», μετάφραση: Β. Σκολίδης – Α. Κλαμπατσέα, εκδόσεις «Ψυχογιός».

«Η Ηθική», μετάφραση: Β. Σκολίδης – Κ. Μπόμπας, εκδόσεις: «Scripta».

Διάλεξη και σεμινάριο. Ο Αλέν Μπαντιού δίνει διάλεξη με θέμα «Η φιλοσοφική θεώρηση του πολέμου, άλλοτε και σήμερα» την Τρίτη 29 Ιανουαρίου στις 7.30 μ.μ., στο auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών. Στις 30 Ιανουαρίου θα κάνει μια γενική εισαγωγή στις θεμελιώδεις όψεις του φιλοσοφικού του έργου, στο πλαίσιο ενός κλειστού σεμιναρίου. Πληροφορίες στην ηλεκτονική διεύθυνση 5dim@otenet.gr.

Η συνέντευξη δόθηκε στον Δημήτρι Βεργέτη. Μετάφραση: Τάσος Μπέτζελος.

* Ο κ. Δ. Βεργέτης είναι ψυχαναλυτής και διευθυντής έκδοσης του περιοδικού Ψυχανάλυσης, Φιλοσοφίας και Τέχνης «αλήθεια».

ΠΗΓΗ: 27-01-08, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_27/01/2008_256728

Ξεδιάντροποι και απαίσιοι!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο Νέρωνας, ήταν, ως γνωστόν, απ’ τους διεστραμμένους αυτοκράτορες της Ρώμης. Όχι όμως τόσο διεστραμμένος, ώστε, να φτάσει στο κατάντημα να προδώσει και να ξεπουλήσει την πατρίδα του. Αλλά συνέλαβε κάποιο μικρότερης διαστροφής τερατούργημα: Να κάψει ένα μέρος της Ρώμης, έτσι ώστε να μπορέσει να την ανακαινίσει.

Και βέβαια έβαλε σε ενέργεια το παρακράτος του. Τους μπαχαλάκηδές του, θα λέγαμε σήμερα. Και ασφαλώς κάηκαν άνθρωποι. Όπως σ’ εκείνες τις προεκλογικές πυρκαγιές του 2007 και 2009, εδώ στην Ελλάδα.

Ως ποιητής, που ήταν επίσης, φρόντισε, από κατάλληλη θέση, να απολαύσει το εξαίσιο θέαμα. Και ύστερα έβαλε τους ρουφιάνους του να πουν: Οι χριστιανοί έκαψαν τη Ρώμη!

Γιατί οι χριστιανοί, σύμφωνα με τη συκοφαντική πατέντα της εποχής, ασκούσαν την…πολιτική βία… Τι θέλω να πω μ’ αυτή την κάπως μακροσκελή, περί Νέρωνα, εισαγωγή;

Να εξάρω το γεγονός ότι η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ευτύχησε να έχει πολιτικούς μεγαλοφυέστερους ακόμη και του Νέρωνα.

Αφού, αντί για τμήμα πόλης, συνέλαβαν, όπως φαίνεται, το σχέδιο να καταστρέψουν ολάκερη την Ελλάδα. Να την κατεδαφίσουν και να την ξεθεμελιώσουν από όλες τις πλευρές και σε όλα τα επίπεδα. Για να τη σώσουν, όπως λένε… Και, προκειμένου να το πετύχουν έδωσαν ρεσιτάλ αυθαιρεσίας εντός και εκτός της Βουλής:

Εντός της Βουλής υπερψηφίζοντας την προδοσία και το ξεπούλημα της πατρίδας. Και εκτός της Βουλής, με τα ασφυξιογόνα και τις πάσης φύσεως βιαοπραγίες και βαρβαρότητες, σε βάρος του λαού. Επειδή τόλμησε να υψώσει φωνή διαμαρτυρίας για το όργιο της προδοσίας.

Όπως έχει, όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και ιερή, σύμφωνα με το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, υποχρέωση να κάμει.

Γιατί, όπως είπε ο Χριστός, αν σωπάσει ο λαός, θα φωνάξουν οι πέτρες. Κι όχι μόνο θα φωνάξουν, αλλά θα τους χτυπήσουν κατακέφαλα. Τη στιγμή ,που ξεπουλάνε την, ποτισμένη με αίμα, πατρίδα, ωσάν να είναι το αμπελοχώραφο και το τσιφλίκι του πατέρα τους και του παππού τους.

Έχουν καταρρίψει, κατά κοινή ομολογία, κάθε ρεκόρ διαχρονικής και παγκόσμιας διαφθοράς. Με όλους τους τρόπους και σε όλα τα επίπεδα. Κι όμως…

Η, λεγόμενη, Δικαιοσύνη μας πληροφόρησε, τελευταία, αρμοδίως ότι το σαφάρι λεηλασίας σε βάρος του λαού και η εσχάτη προδοσία σε βάρος της πατρίδας υπήρξαν καλά καμωμένα. Τη στιγμή, που παρ’ όλους τους νόμους και τα άρθρα της, δεν μπόρεσε ποτέ ν’ ανακαλύψει και να επιβεβαιώσει την περίπτωση κάποιου, σχετικά με τα απαιράριθμα σκάνδαλα, ενόχου.

Απ’ αυτούς, που λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά και δημόσια ταμεία. Και με τις μίζες τους δημιούργησαν οι απεχθείς το επαχθές χρέος.

Αφού άλλωστε είχαν φροντίσει οι ίδιοι να αμνηστεύσουν προληπτικώς εαυτούς και αλλήλους. Με τις υπουργικές ανευθυνότητες και παραγραφές και τις βουλευτικές ασυλίες. Και πάσης αποχρώσεως άλλες αλητείες….

Γεγονός, που μας εμπνέει τη διάθεση, να συστήσουμε την κατεδάφιση του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη. Μια και η έννοια της πατρίδας και του έθνους φαίνεται ούτως ή άλλως ξεπερασμένη και άνευ σημασίας. Και να στήσουμε στη θέση του το μνημείο του…άγνωστου απατεώνα!

Και κάποιος απ’ τους «πνευματικούς», λεγόμενους ανθρώπους, που έχουν συμπαραταχθεί με την τροϊκανή εφιαλτοκρατία να γράψει τον «ύμνο στην προδοσία». Μια και ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», δεν φαίνεται να συμβιβάζεται με το τωρινό εθελόδουλο και δουλαγωγικό πνεύμα.

Και κάποιος γλύφτης καλλιτέχνης να φιλοτεχνήσει το άγαλμα του Εφιάλτη, χρησιμοποιώντας σαν μοντέλο του τον σημαντικότερο εκπρόσωπο της τωρινής εφιαλτοκρατίας. Πολύ περισσότερο αφού οι διαστροφείς κάθε έννοιας δικαίου και καταστροφείς της Ελλάδας έχουν το απύθμενο θράσος να μιλούν και για πολιτική βία.

Όταν είναι οι κατεδαφιστές και οι εκθεμελιωτές των δημοκρατικών θεσμών και οι υβριστές της συνταγματικής νομιμότητας. Και έχουν επιβάλλει κσθεστώς νομικής και οικονομικής και αστυνομικής δικτατορίας και τρομοκρατίας…

Το οποίο προπαγανδίζουν δια μέσου των εξωνημένων φερέφωνων των ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπάτησης). Όπου μας μοστράρουν σαδιστικά τις αποκρουστικές φάτσες των πολιτικών βάνδαλων και κανιβάλων…  Οι οποίοι έχουν φτάσει στο άκρον άωτον της διαστροφής, ώστε:

Ύστερα από όργιο της προδοσίας και το παραλήρημα της λεηλασίας και της βαρβαρότητας σε βάρος του λαού να παρουσιάζονται και ως θύματα πολιτικής βίας και να παριστάνουν και τους τιμητές. Οι ξεδιάντροποι και οι απαίσιοι!…

παπα-Ηλίας, http://papailiasyfantis.wordpress.com, 7-7-2011

Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ «ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ»

Ομάδα Πολιτών Ηλιούπολης

Την Τρίτη 28 και Τετάρτη 29 του Ιούνη δυο μεγάλες ειρηνικές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και ιδιαίτερα της Τετάρτης που είχε σηματοδοτηθεί σαν η κορύφωση των κινητοποιήσεων, πριν ακόμα εξελιχθούν σε μεγαλειώδεις συναθροίσεις εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, έγιναν στόχος του κρατικού μηχανισμού με τις δυνάμεις καταστολής του και συγκεκριμένα των ΜΑΤ. Η επιχείρηση ξεκίνησε και τις δυο μέρες νωρίς το μεσημέρι, όχι τυχαία, αλλά για να προλάβουν την τεράστια συρροή πολιτών στο Σύνταγμα, που ήδη από νωρίς το πρωί γινόταν έντονα αισθητή σε πολλά σημεία του κέντρου της Αθήνας.

Καμιά Γενική Απεργία ή κινητοποίηση που έχει γίνει μέχρι τώρα δεν συντάραξε τόσο το πολιτικό σύστημα όσο οι δυο αυτές τελευταίες συγκεντρώσεις. Ήδη η πρώτη μαζική συγκέντρωση το προηγούμενο διάστημα στο Σύνταγμα με 500.000 αυτο-οργανωμένους πολίτες, είχε επιφέρει με την παρουσία της το πρώτο σοκ.

Από την άλλη, ποτέ στο παρελθόν το κέντρο της Αθήνας δεν έζησε σε τέτοια έκταση καταστολή με ρίψεις ασφυξιογόνων και άλλων χημικών, σε ποσότητα 20 φορές μεγαλύτερης από τη συνήθη χρήση χημικών οποιασδήποτε άλλης μέρας επεισοδίων στο παρελθόν. Ήταν τόσο το μένος των δυνάμεων καταστολής, που κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, πέρα από τους τουλάχιστον 500 διαδηλωτές που τραυματίστηκαν, χτυπήθηκε με χημικά ακόμα και το ιατρείο της πλατείας αλλά και του μετρό στη συνέχεια, την ώρα που δεκάδες πολίτες με αναπνευστικά προβλήματα και τραύματα από γκλομπς νοσηλεύονταν, μη σεβόμενοι κάτι που είναι δεδομένο ακόμα και σε συνθήκες πολέμου, πόσο μάλλον σε μια ειρηνική συγκέντρωση.

Υπήρξε απόλυτα οργανωμένος σχεδιασμός για τη διάλυση αυτών των συγκεντρώσεων, διαλύοντας κομμάτι-κομμάτι τους συγκεντρωμένους άοπλους πολίτες, μέχρι να καταλάβουν την πλατεία Συντάγματος, όπως ήταν ο στόχος τους. Οι χιλιάδες πολίτες που είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία χτυπήθηκαν ανηλεώς από τα ΜΑΤ. Και τις δυο μέρες, παρόλο που εκκενώθηκε η πλατεία από τη ρίψη τόνων χημικών, η αποφασιστικότητα των πολιτών έκανε δυνατή την ανακατάληψή της.

Αυτό και μόνο το γεγονός αποδεικνύει ότι κάτι καινούργιο γεννιέται στην κοινωνία, κάτι τόσο δυνατό που αγγίζει έντονα την ψυχή εκατομμυρίων ανθρώπων και ανησυχεί ταυτόχρονα πάρα πολύ το πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του.

Γιατί λοιπόν εκδηλώθηκε τόση βαρβαρότητα απέναντι σε άοπλους πολίτες;

Γιατί για πρώτη φορά ο λαός, αν οι συγκεντρώσεις των δυο συνεχόμενων ημερών δεν διακόπτονταν βίαια, θα έφευγε από το στάδιο που βρισκόταν μέχρι εκείνη τη στιγμή των καλών εντυπώσεων και του ενθουσιασμού από τη μέχρι τώρα συμμετοχή του στις πλατείες, καθώς και των πρώτων βημάτων στη συνείδησή του ότι υπάρχει τρόπος να πάρει τα πράγματα στα χέρια του. Έτσι θα έμπαινε πια στο στάδιο τού να αρχίζει να αποκτά συνείδηση της δύναμής του, των ικανοτήτων του και των προοπτικών του. Αυτό που κυριάρχησε στις συγκεντρώσεις της πλατείας ήταν η αυτογνωσία, τα πρώτα σημάδια ότι ο λαός έχει τη δύναμη να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί ο ίδιος καθώς και να ορίσει την τύχη του. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά στην Κατεχάκη και οι σύμβουλοί τους από το εξωτερικό. Γι’ αυτό πρέπει να το σταματήσουν τώρα, πριν δυναμώσει και γενικευτεί σε όλη την κοινωνία, γιατί τότε θα είναι αργά. Με λίγα λόγια, το ξαναλέμε, αυτό που θέλουν είναι να σταματήσει να γίνεται συνείδηση στο λαό η δύναμή του.

Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί το μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός νόμος έπρεπε να περάσουν πάση θυσία. Οι εντολές της Ε.Ε. προς την κυβέρνηση ήταν καθαρές. «Εμείς εγκρίνουμε την 5η δόση κι εσείς δεν έχετε το δικαίωμα να μην την πάρετε, ψηφίζοντας τους νόμους που σας υπαγορεύουμε, απαιτώντας όμως εγγυήσεις από σας: Να χτυπήσετε ανηλεώς  και να τσακίσετε οποιαδήποτε αντίδραση εκδηλωθεί για να μας εμποδίσει».

Η κυβέρνηση έκανε την εκδούλευση στα αφεντικά της την Ε.Ε. για μια ακόμα φορά. Γιατί ο ρόλος της κυβέρνησης μέχρι τώρα ήταν αυτός. Τα μέτρα που επιβάλλονταν από το χρηματιστικό κεφάλαιο έπρεπε να περάσουν πάση θυσία για να σωθεί το τραπεζικό σύστημα. Τα σχέδιά τους όμως για τη συντριβή του λαϊκού κινήματος έχουν βρει τεράστια εμπόδια από την αντίσταση μεγάλου μέρους του λαού και η κυβέρνηση τούς είναι λίγη. Αυτή η ανεπάρκειά της την έχει καταστήσει μια απλή μαριονέτα στο πολιτικό σκηνικό. Τώρα απαιτείται η υλοποίηση των νόμων που ψηφίστηκαν και η κυβέρνηση πρέπει να πάει στην άκρη. Η Ε.Ε. πήρε πλέον στα ίδια της τα χέρια την διακυβέρνηση της χώρας στέλνοντας και τους κομισάριούς της στα υπουργεία όχι απλά για να παρακολουθούν αλλά για να δίνουν εντολές από κοντά στο πώς θα υλοποιηθούν με κάθε λεπτομέρεια τα τελευταία μέτρα που ψηφίστηκαν.

Το να λέμε ότι με τα μέτρα που παίρνονταν μέχρι τώρα από την κυβέρνηση εκχωρούνταν κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας προς την Ε.Ε. εναρμονίζοντας τους ελληνικούς νόμους με τις ανάγκες της, αυτό δεν αρκεί πλέον. Όχι ότι είναι λάθος, αλλά έχουμε περάσει σε μια άλλη ποιότητα. Δεν μπορούμε να επιμένουμε μέσα από αναλύσεις ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα επιβεβαιώνει τα όσα ήδη γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίες και οι δηλώσεις Γιούνκερ για τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας και την τοποθέτηση επιτηρητών για την υλοποίηση των δεσμεύσεων της κυβέρνησης προς την Ε.Ε. ούτε επίσης είναι άσχετη και η δήλωση Λοβέρδου ότι αν οι Έλληνες δεν πάρουν αποφάσεις οι ίδιοι πρέπει να τις πάρουν κάποιοι άλλοι. Όσο και να προσπαθεί να συσκοτίσει λοιπόν αυτό το γεγονός η κυβέρνηση λέγοντας ότι οι επιτηρητές έχουν έλθει σαν τεχνικοί σύμβουλοι, κανέναν δεν μπορούν να κοροϊδέψουν για τον πραγματικό ρόλο που έρχονται αυτοί να παίξουν.

Δεν είναι τυχαίο επίσης που μετά την καταστολή των τελευταίων συγκεντρώσεων έχει αρχίσει μια καμπάνια ενάντια στη «βία» που ενορχηστρώνεται πολύ συνειδητά από τα Μ.Μ.Ε. με συγκεκριμένους δημοσιογράφους, με αφορμή τις αποδοκιμασίες πολιτών σε όσους βουλευτές ψήφισαν το μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο, προσπαθώντας να σπείρουν ένα κλίμα τρομοκρατίας.

Είναι λάθος όταν τα άτομα ή τα κόμματα υποκαθιστούν την πάλη ενός ολόκληρου λαού, αλλά το αν υπάρχουν λανθασμένες ή όχι μορφές αντίδρασης, αυτό είναι κάτι που απασχολεί και θα αντιμετωπίσει το οργανωμένο λαϊκό κίνημα και δεν θα επιτρέψουμε σε καμία κυβέρνηση να σπεκουλάρει. Δεν έχει κανένα δικαίωμα μια κυβέρνηση που δείχνει τέτοια βιαιότητα όταν επιτίθεται σε χιλιάδες ειρηνικούς πολίτες που διεκδικούν τη ζωή και το μέλλον τους να ζητά διαπιστευτήρια «μη βίας» και δηλώσεις νομιμοφροσύνης. Οι μαύρες εποχές που το κράτος απαιτούσε δηλώσεις μετάνοιας έχει τελειώσει ανεπιστρεπτί.

Ο ελληνικός λαός όχι απλώς πρέπει να κλιμακώσει την αντίστασή του αλλά θα πρέπει να δρομολογήσει πλέον την πορεία του για να πάρει ο ίδιος την εξουσία στα χέρια του. Από μας θα εξαρτηθεί αν θα επιτρέψουμε να ολοκληρωθούν τα σχέδιά τους και να μη μας πισωγυρίσουν. Ο καθένας από μας  είναι πλέον υπεύθυνος για να δυναμώσει τις λαϊκές συνελεύσεις, να συμβάλει στην οργάνωση μεθοδευμένων και καλά στοχευμένων κινητοποιήσεων με σκοπό τη συσπείρωση εκατομμυρίων πολιτών. Όλα τα μεσαία και κατώτερα στρώματα της κοινωνίας πλήττονται και πρέπει να είναι ενωμένα.

 Ο λαός έχει την ευθύνη να αποτρέψει την καταστροφή του και να πάρει την τύχη του στα χέρια του μέσα από την αυτό-οργάνωσή του με αμεσοδημοκρατικό τρόπο.

Ηλιούπολη, 7-7-2011

Γιούνκερ

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο επικεφαλής της Ευρωζώνης, ήταν εξ αυτών που όταν άρχισε η «Οδύσσεια» των μνημονίων, των «μεσοπρόθεσμων» και των «εφαρμοστικών», είχαν ευχηθεί το «καλό κουράγιο» στον Ελληνικό λαό.

Επιπλέον ο Γιούνκερ, τον Οκτώβριο του 2010, είχε προβεί και σε μια πολύ ενδιαφέρουσα δήλωση: Το «ελληνικό πρόβλημα», είπε τότε, «ξεκινάει εδώ και τρεις δεκαετίες».

Αλλά, όποιος ρίξει μια ματιά στο ημερολόγιο, θα διαπιστώσει κάτι πολύ ενδιαφέρον: Πριν από τρεις δεκαετίες – που κατά τον Γιούνκερ «ξεκίνησε το ελληνικό πρόβλημα» – εκείνο που ξεκίνησε στην Ελλάδα δεν ήταν άλλο πέρα από το ταξίδι της χώρας στον «παράδεισο της ΕΟΚ» και νυν ΕΕ.

Πρόκειται για σπουδαία «μαρτυρία»: Η έναρξη του ελληνικού «δράματος», όπως τουλάχιστον την τοποθετεί ο πρόεδρος της Ευρωζώνης, αρχίζει από την εποχή του «θα φάτε με χρυσά κουτάλια»!

Από την εποχή, δηλαδή, της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΕ, που φέτος «εορτάζουμε» τα τριάντα της χρόνια. Αυτό υπόσχονταν στο λαό όσοι έσυραν τη χώρα στην ΕΕ. Οτι θα «έτρωγε με χρυσά κουτάλια».

Αλλά εν μέσω παγκόσμιας κρίσης ήρθε ο Γιούνκερ να ομολογήσει ότι όλη η προηγούμενη τριακονταετής προπαγάνδα ήταν μια απάτη. Μάλιστα πρόσθεσε κάτι ακόμα βαρύτερο:

«Ήξερα – είπε τότε – ότι η Γερμανία και η Γαλλία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά εγώ δεν μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα»!

Με άλλα λόγια η ΕΕ όχι μόνο δεν είναι το «απάνεμο λιμάνι» που περιέγραφαν οι αστοί πολιτικοί στον ελληνικό λαό, αλλά δεν έχει και καμία σχέση με τα φληναφήματα περί της λέσχης των «ισότιμων εταίρων», της αγάπης και της συναλληλίας μεταξύ «φίλων».

Χτες ο κ. Γιούνκερ επανήλθε. Αλλά αυτή τη φορά παραβίασε ανοιχτές θύρες: «Η κυριαρχία της Ελλάδας θα περιοριστεί δραστικά», μας πληροφόρησε.

«Έλα παππού να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου», δηλαδή. Φυσικά δεν υποτιμάμε τις γνώσεις του Γιούνκερ περί το «ποιόν» της ελληνικής πλουτοκρατίας. Θα μας επιτρέψει, όμως, να έχουμε ιδίαν αντίληψην περί του εν λόγω φυράματος.

Σε μια χώρα που έχει περάσει από πάνω της ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος και τα σχέδια Μάρσαλ, το ΝΑΤΟ με τις «νέες δομές» του και η ΕΕ με τα Μάαστριχτ και τις ΟΝΕ της, ο κ. Γιούνκερ κολακεύεται αν νομίζει ότι ανήκει στους πρώτους τη τάξει συνεργάτες της ελληνικής πλουτοκρατίας κατά τη διαδικασία εκχώρησης μέρους των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Μάλλον… καταϊδρωμένος έρχεται.

Πολύ πριν σχηματιστούν τα Γιούρογκρουπ, ο τότε υπουργός Εξωτερικών και νυν πρωθυπουργός δήλωνε: «Δεν έχουμε ταμπού στην εκχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ΕΕ»! (Γιώργος Παπανδρέου, Τάμπερε – Δεκέμβρης 1999, Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ).

Πολύ πριν εμφανιστούν τα μνημόνια του κ. Γιούνκερ, στην Ελληνική Βουλή ακούγονταν διά στόματος της προέδρου της τα ακόλουθα:

«Η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη» (Αννα Ψαρούδα Μπενάκη, Φλεβάρης 2005, κατά την εκλογή του Καρ. Παπούλια στην Προεδρία της Δημοκρατίας).

Οσο για το Μάαστριχτ, όταν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμός και οι σημερινοί απαρτίζοντες τον ΛΑ.Ο.Σ. έβαζαν την Ελλάδα βαθύτερα στο στόμα της λυκοσυμμαχίας, ποιος δεν θυμάται εκείνα τα «ηρωικά» του Αντρέα Παπανδρέου, να καταγγέλλει την «μπότα του Γερμανού τραπεζίτη» και μετά να ψηφίζει υπέρ…

Εν ολίγοις: Γνωρίζουμε εξίσου καλά με τον Γιούνκερ – τολμούμε να πούμε: καλύτερα από τον Γιούνκερ – μέχρι πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν η ελληνική πλουτοκρατία, τα κόμματά της και οι σύμμαχοί τους, όταν αυτό απαιτεί η εξυπηρέτηση του ταξικού τους συμφέροντος.

Οτι η σωτηρία της ντόπιας πλουτοκρατίας συνεπάγεται την «ευθανασία» του ελληνικού λαού και τον «ακρωτηριασμό» της χώρας, είναι μια παλιά ιστορία. Τόσο παλιά που έχει καταστεί υπερώριμη πλέον η ανάγκη να πάρει τέλος.

ΠΗΓΗ: Τρίτη 5 Ιούλη 2011,   http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=6333277&publDate=5/7/2011

Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη

Οι Έλληνες καλούνται για ακόμη μια φορά να πολεμήσουν για το μέλλον του κόσμου!

Του Mark Mazower*

Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα.

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης.

Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. “Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου”, έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του “Ελλάς”, “το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! ” Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην “ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη” στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη.

Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο. Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.
Η ελληνο – τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο – ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας.

Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις.

Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης. Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη – μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγηλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ’90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή.

Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: “ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;”.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

* Ο Mark Mazower είναι Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.

http://www.nytimes.com/2011/06/30/opinion/30mazower.html?_r=1

Δημοσιεύτηκε: The New York Times 30/06/2011

ΠΗΓΗ: 1 Ιουλ 2011, http://lalipouli.blogspot.com/2011/07/mark–mazower–columbia.html

Έσβησαν την ιστορική μνήμη για να συντρίψουν τα όνειρά μας

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη*

Χιλιάδες άνθρωποι βουβοί και οργισμένοι είδαν την επιχείρηση σκούπα στην πλατεία Συντάγματος και δεν πίστευαν στα μάτια τους.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κλαμένοι και σκυφτοί βαδίζουν ακόμη στην ίδια πλατεία προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν αν το σύνθημα στο κρεμασμένο πανό μπροστά από τη Βουλή: «η χούντα δεν τελείωσε το ΄73» επαληθεύτηκε με τον χειρότερο τρόπο στην τελευταία απεργιακή συγκέντρωση.

Γινόμαστε καθημερινά δέκτες μιας απίστευτης προπαγάνδας και συνειδητής παραποίησης της πραγματικότητας. Η υπόθεση έχει παρελθόν τουλάχιστον 40 χρόνων και στηρίζεται στη λογική της διαγραφής της ιστορικής μνήμης των πολιτών και την αντικατάστασή της με μια εικονική μνήμη συνδεδεμένη με μία επίσης εικονική πραγματικότητα.

Είναι η λογική που θέλει εδώ και χρόνια να καθιερώσει στις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων την εξέγερση του Πολυτεχνείου ως ένα νεανικό πάρτυ ατίθασων φοιτητών, που έχει συμπυκνώσει το μήνυμα της μεταπολίτευσης στο σύνθημα: «Καραμνλής ή τανκς», που έχει εξαφανίσει τους πραγματικούς αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης πνίγοντάς τους στην κινούμενη άμμο της Εθνικής Συμφιλίωσης, που διέγραψε τα ώριμα αιτήματα για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», που βάφτισε «Σοσιαλιστικά» όλα τα νεοφιλελεύθερα και αντιδραστικά μέτρα που έχουν παρθεί μέχρι τώρα, που πλάσαρε όλες τις Νατοϊκές και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ως παροχή βοήθειας σε λαούς που υπέφεραν αλλά που ποτέ δεν ζήτησαν τέτοια βοήθεια.

Είναι η λογική που βάφτισε τη δολοφονία του Λαμπράκη ως «ατύχημα» και μετά αποκαθήλωσε τον ίδιο το Λαμπράκη με μια εθιμοτυπική πορεία ειρήνης, που μη μπορώντας να αντιπαρατεθεί στη σκέψη και τη δράση του Τσε Γκεβάρα επιδιώκει τον εξευτελισμό του τυπώνοντας τη μορφή του μέχρι και σε μποξεράκια, που βαδίζουν χέρι-χέρι με το παρακράτος αποδεικνύοντας πως «τίποτα δεν έχει αλλάξει…», που προσπάθησε να ταυτίσει τους ανώνυμους αγωνιστές της γενιάς του Πολυτεχνείου με  βουλευτές και ευρωβουλευτές εκφραστές της άρχουσας τάξης.

Η ανάγκη για διαγραφή της ιστορικής συλλογικής μνήμης ήταν που οδήγησε τους επίσημους ιστοριογράφους στο να μην αναφέρουν ποτέ ποιος μεγάλος αστός «ηγέτης», «λησμόνησε» να ζητήσει από τη Γερμανία την επιστροφή του κατοχικού δανείου ενώ η ανάγκη για απουσία μελλοντικής απόδοσης ευθυνών οδήγησε τους τωρινούς υπουργούς ώστε στο μεσοπρόθεσμο να περιλαμβάνεται διάταξη που τους απαλλάσσει από ευθύνες που μπορεί να προκύψουν.

Είναι οι ίδιοι εγκέφαλοι μέσα σε διαφορετικά κρανία που στο όνομα της δημοκρατίας δίνουν εντολή για να ανοίξουν αδιακρίτως κεφάλια που σκούζουν μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, τονίζοντας πόσο κατανοούν τους σφαγμένους την ώρα της σφαγής τους, για να καλύψουν το γεγονός ότι οι ίδιοι τους οδήγησαν στη σφαγή.

Και ήταν πράγματι για κλάματα, μα και για γέλια μέχρι δακρύων, η εικόνα της Μέρκελ να πανηγυρίζει σαν οπαδός σε ποδοσφαιρική θύρα, όταν, βρισκόμενη σε κομματική εκδήλωση, πληροφορήθηκε ότι η Σοσιαλιστική πλειοψηφία της Ελληνικής Βουλής ψήφισε το μεσοπρόθεσμο.

Και ήταν πράγματι για γέλια, μα και για κλάματα, να ακούς τους ντόπιους υπαλλήλους της Μέρκελ να καταγράφουν ως θετική για τη χώρα, την προαναφερθείσα αντίδρασή της.

Και ήταν πράγματι αξιοθρήνητοι οι 154 βουλευτές καθώς κοιτούσαν τον συνάδελφό τους κύριο Κουρουπλή να ψηφίζει «όχι» στο μεσοπρόθεσμο βλέποντας έστω και την ύστατη στιγμή, μόνο αυτός από τους βουλευτές του ΠαΣοΚ, με τα μάτια της ψυχής, εκείνο που δεν μπορούσαν οι ίδιοι με την όρασή τους να διακρίνουν.

Και πράγματι ξεπέρασε σε ηθοποιία και τους καλύτερους ηθοποιούς ο υπουργός της προστασίας(;) του πολίτη(;) όταν μίλησε για σχέδιο εισόδου μέσα στη Βουλή εκ μέρους των απεργών.

Το μόνο πολύ καλά μελετημένο σχέδιο ήταν αυτό της κατάλυσης του δικαιώματος της διαμαρτυρίας και της προσπάθειας σύσφιξης σχέσεων μεταξύ κράτους και παρακράτους καθώς και μεταξύ κρανοφόρων και κουκουλοφόρων.

Όμως, όσο και να προσπαθούν, η ιστορική μνήμη δεν διαγράφεται αλλά επανέρχεται  με αφορμή τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε κάθε ιστορική περίοδο.

* Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, xrkyrgiakis@yahoo.gr  

ΠΗΓΗ: 5-7-2011, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=38380

Βέλγιο: κατάργησαν την… κυβέρνηση!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Συζήτηση πολλή γίνεται για το αν το Βέλγιο θα διαλυθεί ή θα επιβιώσει. Το γεγονός άλλωστε ότι εδώ είναι σχεδόν δεκατρείς (!) μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές της 13ης Ιουνίου 2010 δεν έχει καν σχηματιστεί κυβέρνηση, χρονικό διάστημα που αποτελεί μακράν παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ, δίνει τροφή σε προβληματισμούς αυτού του τύπου.

Αλλεπάλληλες άλλωστε δηλώσεις πρωταγωνιστών της βελγικής πολιτικής σκηνής υποδαυλίζουν διαρκώς τις συζητήσεις αποσύνθεσης και διαμελισμού σε δύο χωριστά κράτη, την ολλανδόφωνη Φλάνδρα στον βορρά και τη γαλλόφωνη Βαλονία στον νότο.

"Νομίζω ότι το Βέλγιο θα σβήσει σιγά σιγά. Αργά, σαν κερί, χωρίς κανένας πρακτικά να το αντιληφθεί" δήλωνε π.χ. στην αμερικανική εφημερίδα "Νιου Γιόρκερ" ο Φλαμανδός εθνικιστής ηγέτης Μπαρτ Ντε Βέφερ. "Οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες δεν πιστεύουν πλέον στο Βέλγιο" πρόσθετε ο Ντε Βέφερ σε μια μεγάλη συνέντευξή του στη γαλλόφωνη βελγική εφημερίδα "Λα Λιμπρ Μπελζίκ" που δημοσιεύθηκε σε τρία μέρη την επέτειο του ενός χρόνου από τις περυσινές εκλογές.

"Είναι χρήσιμο να προετοιμαστούμε για το τέλος της χώρας" είχε δηλώσει και η γαλλόφωνη σοσιαλίστρια αντιπρόεδρος της βελγικής κυβέρνησης, Λορέτ Ονκελίνξ. "Είναι έντονα αισθητή στους γαλλόφωνους μια αύξηση ενός αισθήματος κόπωσης. Ισως είχαν άδικο που απέρριψαν όλες τις φλαμανδικές απαιτήσεις, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί κανείς να απαιτήσει από αυτούς να πέσουν στα γόνατα" σημείωνε η Λ. Ονκελίνξ σε συνέντευξή της στη γαλλική εφημερίδα "Λε Μοντ".

Όλα αυτά έχουν σίγουρα ενδιαφέρον. Στην υπόθεση της βελγικής ακυβερνησίας υπάρχει όμως ένα θέμα πολύ σοβαρότερο με τεράστια, καθολική σημασία: τι είδους δημοκρατία είναι αυτή όπου πάνω από έναν χρόνο τώρα κυβερνά η υπηρεσιακή κυβέρνηση που υπήρχε πριν από τις εκλογές του Ιουνίου του 2010 κατά κραυγαλέα παραβίαση κάθε έννοιας συνταγματικής νομιμότητας; Πώς είναι δυνατόν μια υπηρεσιακή κυβέρνηση να αποφασίζει την κατάρτιση προϋπολογισμού ή τη συμμετοχή του Βελγίου σε πόλεμο εναντίον μιας άλλης χώρας, της Λιβύης στη συγκεκριμένη περίπτωση;

Αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε το γεγονός ότι οι περυσινές βουλευτικές εκλογές έδωσαν έναν τέτοιο συσχετισμό δυνάμεων που δεν μπορεί να καταλήξει στον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Σεβαστό.

Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως, αφού εξαντληθούν οι διερευνητικές εντολές σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και αποδειχθούν άκαρπες, ο ανώτατος άρχων προκηρύσσει νέες εκλογές υποχρεωτικά. Πάλι και πάλι – έως ότου είτε οι εκλογείς είτε οι πολιτικοί αλλάξουν στάση και επιτευχθεί η συγκρότηση κυβέρνησης. Αυτό γίνεται σε όλες τις δημοκρατίες.

Στο Βέλγιο, αντιθέτως, γίνεται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πείραμα για το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρώπη: αν μπορεί να λειτουργήσει μια χώρα χωρίς… εκλεγμένη κυβέρνηση και αν είναι εφικτό να περιφρονείται ωμά η λαϊκή ετυμηγορία στις εκλογές!

Η κυβέρνηση του Ιβ Λετέρμ κατέρρευσε πριν από σχεδόν ενάμιση χρόνο και γι΄ αυτό προκηρύχθηκαν εκλογές. Ο συσχετισμός δυνάμεων που αναδείχθηκε από τις κάλπες ήταν ριζικά διαφορετικός από εκείνον που είχε οδηγήσει στον σχηματισμό του συνασπισμού που στηρίζει την κυβέρνηση Λετέρμ. Κι όμως η κυβέρνηση Λετέρμ συνεχίζει να κυβερνά έναν και πλέον χρόνο αφότου κατέστη έκπτωτη! Και τα εκλογικά αποτελέσματα οι Βέλγοι πολιτικοί τα έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια!

Είναι εξόφθαλμο ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ωμή αντιδημοκρατική εκτροπή κεφαλαιώδους σημασίας στη χώρα που βρίσκονται η έδρα τόσο της ΕΕ όσο και του ΝΑΤΟ, για την οποία όμως αποφεύγουν να μιλούν οι πάντες!

Οι "Τάιμς της Νέας Υόρκης" είναι μία από τις ελάχιστες εφημερίδες που θέτουν την ουσία του ζητήματος: "Εχοντας σπάσει το ρεκόρ ακυβερνησίας για περισσότερο από έναν χρόνο, το Βέλγιο βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα ερώτημα αντάξιο ενός έθνους που γέννησε τον σουρεαλιστή καλλιτέχνη Ρενέ Μαγκρίτ: χρειάζεται πραγματικά κυβέρνηση;" έγραφε χαρακτηριστικά.

Η κυβέρνηση του Ιβ Λετέρμ είναι πλέον παντελώς ανεύθυνη για τη δράση της. Είναι έκπτωτη στη συνείδηση των Βέλγων. Εχει κριθεί και έχει απορριφθεί – και παρ΄ όλα αυτά κυβερνά! Εννοείται ότι είναι ασύδοτη πλέον, αφού καμιά Βουλή δεν μπορεί να την ανατρέψει δεδομένου ότι ως υπηρεσιακή δεν υπόκειται σε κανέναν κοινοβουλευτικό έλεγχο!

Η προσπάθεια εθισμού όχι μόνο της βελγικής αλλά πρωτίστως της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης στο ότι "δεν τρέχει και τίποτα" αν μια χώρα – μέλος της ΕΕ κυβερνάται επί έναν χρόνο και πλέον από μια μη εκλεγμένη και ανεξέλεγκτη κυβέρνηση, δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρώπη.

ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ: Απαράδεκτη η στάση του Βέλγου βασιλιά

ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΗ είναι η στάση του βασιλιά του Βελγίου Αλβέρτου του Β΄ στην πολιτική κρίση που μαστίζει τη χώρα του. Ο Βέλγος μονάρχης είναι ο κατεξοχήν υπεύθυνος της παραβίασης του Συντάγματος, καθώς αυτός έπρεπε να είχε προκηρύξει νέες εκλογές μετά την αποτυχία των προσπαθειών σχηματισμού κυβέρνησης. Η στάση του Αλβέρτου καθίσταται ακόμη πιο προκλητική και απαράδεκτη εξαιτίας του ανομολόγητου λόγου που δεν θέλει να κάνει εκλογές: επειδή θα ανεβεί ακόμη περισσότερο το εκλογικό ποσοστό των δεξιών Φλαμανδών εθνικιστών του Μπαρτ Ντε Βέφερ, ο οποίος είναι κατά της μοναρχίας, και αν πετύχει τον στόχο του να διαμελίσει το Βέλγιο, θα αφήσει τον βασιλιά χωρίς βασίλειο!

ΠΗΓΗ: "Έθνος" 4/7/2011, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63197154

Θέμα πατριωτικό!

Του παπα Ηλία Υφαντή

Καλώ, συχνά, κατά τη διάρκεια του κηρύγματος, το λαό να πάρει μέρος στις διαμαρτυρίες εναντίον του καθεστώτος της τροϊκανής ληστοκρατίας. Και μου λένε ότι πολιτικολογώ…

Και το λένε αυτό, γιατί συνήθισαν ν’ ακολουθούν, σαν τους τυφλούς στον άδη, κάποιες κομματικές ληστοσυμμορίες. Και να υπερασπίζονται, στο όνομα της κομματικής τύφλωσής τους, τους «δικούς» τους απατεώνες.

Κι ας μεθόδευσαν οι εκλεκτοί τους την χείριστη από καταβολής ελληνισμού προδοσία εναντίον της πατρίδας. Κι ας σπρώχνουν απτόητοι την πατρίδα στο βάραθρο της ολοκληρωτικής και τελειωτικής καταστροφής. Με το ξεπούλημά της. Και την παντοειδή υπονόμευση της πολιτισμικής της παράδοσης και την αποσάθρωση του κοινωνικού της ιστού.

Αλλά δεν είναι μόνο ο λαός, που εθελοτυφλεί. Είναι και πάμπολλοι κορυφαίοι παράγοντες. Και μάλιστα και εκκλησιαστικοί:

Την περασμένη Κυριακή (3-7-11) έγινε απ’ τη Μητρόπολη Αιτωλοακαρνανίας μια εκδήλωση διαμαρτυρίας για την κάρτα του πολίτη. Με πολύ ενδιαφέρουσες και κατατοπιστικές οι εισηγήσεις. Από τον θαυμάσιο Προηγούμενο Μετεώρων π. Αθανάσιο και τον επίσης καταπληκτικό κ. Στάθη Αδαμόπουλο, εκπρόσωπο της Πρωτοβουλίας Αντιρρησιών Ορθόδοξης Συνείδησης.

Οι οποίοι αποκάλυψαν την, χωρίς επιστροφή, παγίδα της κάρτας του πολίτη, που οι φασίστες της παγκοσμιοποίησης επινόησαν, για να αλυσοδέσουν τους λαούς.

Στο τέλος αυτής της εκδήλωσης είπα σε κορυφαίο παράγοντα του εκκλησιαστικού χώρου ότι έπρεπε να γίνει μια παρόμοια εκδήλωση και για το Μνημόνιο.

Και τον άκουσα έκπληκτος να λέει ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, γιατί η υπόθεση του μνημονίου «είναι θέμα καθαρά πολιτικό»!…

Και αναρωτήθηκα: Είναι δυνατόν οι κορυφαίοι εκκλησιαστικοί παράγοντες να μην έχουν καταλάβει ότι το κυρίαρχο θέμα, αυτή τη στιγμή, δεν είναι το ένα ή το άλλο κλαφτοκαθεστώς και ληστοκαθεστώς. Αλλά η πατρίδα και η εκκλησία και ο λαός μας.

Που συστηματικά και μεθοδικά, υπονομεύονται. Απ’ τους ντόπιους εφιάλτες και τους διεθνείς τοκογλύφους. Προκειμένου να προωθήσουν τους σατανικούς σκοπούς του σιωνισμού και των πάσης φύσεως ορκισμένων εχθρών του ελληνισμού και το χριστιανισμού…

Και ότι, συνεπώς, το θέμα δεν είναι κομματικό, αλλά καθαρά πατριωτικό και εκκλησιαστικό. Όπως ήταν και το ’21. Όταν λαός και Εκκλησία πολέμησαν μαζί για την ελευθερία και την ανεξαρτησία!…

Και τα λένε αυτά οι εκκλησιαστικοί αυτοί παράγοντες, γιατί διστάζουν να ιδούν την πραγματικότητα και ν’ αποστασιοποιηθούν απ’ το καθεστώς της δικομματικής σαπιοκρατίας και των συνοδοιπόρων της. Με το οποίο έχουν, όπως φαίνεται, δεσμούς φανερής και κρυφής αλληλεγγύης και αλληλεξάρτησης.

Και δεν αποστασιοποιούνται τη στιγμή μάλιστα, που, οι εκπρόσωποι της σαπιοκρατίας δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο. Αφού ποδοπάτησαν το Σύνταγμα και κάθε έννοια δημοκρατίας. Και μετέβαλαν τα παιδιά του λαού, τους αστυνομικούς, από προστάτες του πολίτη σε δήμιους σε βάρος του λαού και προστάτες του καθενός προδότη και αλήτη.

Και έχουν και το απύθμενο θράσος να διαμαρτύρονται, γιατί, λέει, ο λαός – λίαν επιεικώς, προς το παρόν, φερόμενος – τους προπηλακίζει. Ενώ, αν ζούσαμε σε άλλες εποχές θα είχαν υποστεί συνέπειες ωσάν αυτές, που είχε υποστεί ο Μουσολίνι. Ή και ακόμη χειρότερες. Δεδομένου ότι ο Μουσολίνι δεν υπήρξε προδότης και υπονομευτής της πατρίδας του. Ούτε άθλιος μεταπράτης των περιουσιακών της στοιχείων και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Και τα λένε αυτά, για να παρουσιάζονται, από θύτες ανάλγητοι και απάνθρωποι, ως αναξιοπαθούντα θύματα.

Και δεν έχουν καταλάβει ότι έχει γίνει πασίδηλη η απροκάλυπτα εχθρική και προδοτική απέναντι στο λαό και την πατρίδα πολιτεία τους. Και ότι έχουν, πλέον, καταστεί με τη βάρβαρη συμπεριφορά τους οι μισητότεροι των εχθρών της Ελλάδας και του λαού της.

Και ότι η μόνη διέξοδος, που τους απομένει είναι να εξαφανιστούν το ταχύτερο δυνατό. Προτού φέρουν το λαό σε δυσκολότερη θέση…

Αλλά, δυστυχώς, επιμένουν στην αφροσύνη τους. Γιατί, όχι μόνο ένα μέρος του εθελόδουλου και εθελοτυφλούντος λαού, αλλά δυστυχώς και κορυφαίοι, ακόμη, εκκλησιαστικοί και κοινωνικοί παράγοντες, επιμένουν να εθελοτυφλούν. Γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η αντιμετώπιση του καθεστώτος της εφιαλτοκρατίας δεν είναι θέμα κομματικό, αλλά καθαρά πατριωτικό. Κι ακόμη πιο πέρα εκκλησιαστικό. Και με την χριστιανική, αλλά και την αρχαιοελληνική έννοια.

Κι ότι πρέπει ν’ αστράψουν και να βροντήξουν οι άμβωνες και να σημάνουν τα καμπαναριά. Και να γεμίσουν οι πλατείες από ιερείς και αρχιερείς. Πλάι στους αγανακτισμένους πολίτες.

Για να αναχαιτισθεί το τσουνάμι των ληστάρχων της τοκογλυφίας και η πανούκλα της εφιαλτοκαρατίας. Που δολοφονούν και σταυρώνουν Πατρίδα και Εκκλησία…

Χωρίς ν’ αφήνουν ελπίδα για το φως κάποιας ανάστασης…

Παπα-Ηλίας, http://papailiasyfantis.wordpress.com, 5-7-2011

Πιστοί στην παράδοση της μειονεξίας…

(με αφορμή τον νέο  νόμο  για την Παιδεία)

Του Νικήτα Χιωτίνη

Μετά λύπης   διαπιστώνουμε πως οι Έλληνες πολιτικοί παραμένουν πιστοί στην νεοελληνική πολιτική παράδοση της μειονεξίας: από την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους, κάπου μετά το 1823, μέχρι σήμερα, δεν μπορούν ή δεν τολμούν  να χαράξουν, αν όχι μόνοι τους, τουλάχιστον επί ίσοις όροις με τους «έμπειρους» του εξωτερικού και δη των επιταγών των ξένων ισχυρών (επί του παρόντος ισχυρών),  πολιτική.

Πάμπολλα τα σχετικά παραδείγματα. Από την απαρχή του νεοελληνικού κράτους, όταν αγνοήθηκε η προσπάθεια του Ρήγα σύζευξης ελληνικής παράδοσης και ευρωπαϊκής εξέλιξης και αντ’ αυτού διαγκωνιζόντουσαν για την εξουσία τρία κόμματα, το Γαλλικόν, το Αγγλικόν και το Ρωσικόν, μέχρι σήμερα που την εσωτερική πολιτική την καθορίζουν απροκάλυπτα οι «δανειστές» μας, κανείς – ή σχεδόν κανείς – Έλληνας πολιτικός δεν διανοήθηκε  να ασκήσει χειραφετημένη πολιτική. Είναι κοινό μυστικό ότι κανείς δεν γίνεται πρωθυπουργός αν δεν περάσει από τις ΗΠΑ ή δεν τύχει εγκρίσεως από τις μεγάλες δυνάμεις. Είναι κοινό μυστικό ότι ξένα κέντρα «διαλέγουν για μας, πριν από εμάς» – όπως έλεγε διαφήμιση μεγάλου καταστήματος. Πρέπει μάλιστα να είμαστε ευγνώμονες στη σημερινή κυβέρνηση: έκανε τα πράγματα όσο πιο φανερά γινόταν. Η σημερινή υπουργός Παιδείας ξεπέρασε μάλιστα τους πάντες, όταν, για να το καταλάβουμε όλοι, πριν μερικά χρόνια είχε προτείνει να εγκαθιδρυθεί η αγγλική ως επίσημη γλώσσα του κράτους. 

Μέσα σε όλα σταχυολογώ τους υπουργούς που ευθαρσώς δηλώνουν πως «διαφωνούν με τα μέτρα», «αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γιατί αυτά θέλουν οι δανειστές μας» – παραδέχονται δηλαδή ότι δεν είναι παρά εντολοδόχοι των «δανειστών» μας. Ούτε καν, για τα μάτια του κόσμου δηλαδή, μας λένε ότι διαπραγματεύθηκαν κάτι σοβαρό, πέραν της καταβολής των «δανείων». Σταχυολογώ και τα τεκταινόμενα στο Υπουργείο Παιδείας: προτείνεται νόμος μεταρρύθμισης της Παιδείας. Από ποιους όμως έχει συνταχθεί αυτός ο νόμος; Η σημερινή υπουργός (που πρότεινε την εγκαθίδρυση των αγγλικών ως επίσημης γλώσσας του κράτους, το ξαναλέω για να μην το ξεχάσουμε) επαίρεται ότι προτείνει το νόμο αυτόν γιατί έτσι γίνεται παντού στο εξωτερικό  και για να συγκεκριμενοποιούμε τι εννοεί εξωτερικό, στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει έτσι λόγος να το σκεφτεί κανείς άλλος. Η ίδια βεβαίως δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με το ζήτημα αυτό, ούτε ζήτησε τη γνώμη των  πανεπιστημιακών καθηγητών (κατά δήλωση αυτών), ούτε μας είπε τους ειδικούς συμβούλους της (ειδικούς επί του θέματος, όχι τους διορισμένους σαν ειδικούς). Άλλωστε το ίδιο δεν έγινε όταν ήρθε ο Καλατράβα για να μας φτιάξει το Ολυμπιακό Στάδιο – δεν ζητήθηκε η γνώμη Ελλήνων αρχιτεκτόνων, ούτε έγινε κάποιος έστω τυπικός διαγωνισμός. Το ίδιο δεν έκανε και ο πρωθυπουργός, όταν έφερε το ισπανό αρχιτέκτονα Αθεμπίγιο να κάνει περίπατο στο χώρο του πρώην ελληνικού αεροδρομίου για να μας υποδείξει τι να κάνουμε και πάμπολλα άλλα παραδείγματα, ων ουκ εστι αριθμός.

Εν κατακλείδι, ήρθε η στιγμή να αποφασίσουμε: ή θα χειραφετηθούμε ή θα αποδεχτούμε τη μειονεξία μας. Προσωπικώς πάντως δεν την αποδέχομαι.

2-7-2011

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ:

Αντί να δείξουμε ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης από τη Γερμανία – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι

Η ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

“Οι Γερμανοί χαρακτηρίζονται σαν Ευρωναζί – όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη της Ευρώπης. Πως τα καταφέραμε αλήθεια;”, αναρωτιέται ο επιφανής Γερμανός οικονομολόγος H.Muller, διευθυντής οικονομικού περιοδικού.

“Η Γερμανία βρέθηκε το 2009 και το 2010 στην ιστορική θέση, να εξελιχθεί σε μία μορφή ευρωπαϊκής ηγεμονικής δύναμης – αφού ήταν η μοναδική μεγάλη χώρα της Ευρωζώνης, η οποία διέθετε μία ανταγωνιστική οικονομική δομή, καθώς επίσης ένα σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος. Η Γερμανία μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη – έπρεπε να το κάνει, όπως οι Η.Π.Α. μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η καγκελάριος όφειλε να οδηγήσει την ΕΕ σε ένα κοινό μέλλον – να είχε την ικανότητα να το κάνει. Αντίθετα όμως, επικράτησε δυστυχώς η εθνικιστική μικροπολιτική, βασισμένη στις εκλογικές αναμετρήσεις – στις οποίες «πουλούσε» η ρητορική δημαγωγία, ο λαϊκισμός δηλαδή, με κύριο χαρακτηριστικό τη σκληρή στάση απέναντι στις ελλειμματικές χώρες του Νότου. Στο προσκήνιο δεν βρίσκεται πλέον το κοινό μέλλον της Ευρώπης, αλλά η μονόπλευρη εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων – ή, καλύτερα, αυτό που θεωρεί η κυβέρνηση ότι είναι προς το συμφέρον μας.  

Το γεγονός ότι επιμένει η γερμανική κυβέρνηση στη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών της Ελλάδας, σε ενδεχόμενη «διάσωση» της, είναι μία καθαρά «συμβολική» πολιτική. Η διαγραφή χρεών (haircut) δεν θα βοηθούσε καθόλου την Ελλάδα. Αντίθετα από όσα λέει η καγκελάριος η Ελλάδα, σε μία τέτοια περίπτωση, θα παρέμενε εκτός αγορών για πάρα πολλά χρόνια – ενώ θα έχανε κάθε δυνατότητα να δανεισθεί μόνη της στο μέλλον. Παράλληλα, για να μπορέσει να μειώσει το χρέος της, θα έπρεπε να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από τους τόκους που πληρώνει. Ακόμη καλύτερα, πάνω από 8%, κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ καμία χώρα – με εξαίρεση τη Νορβηγία, λόγω των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της.  Εκτός αυτού, το Βερολίνο ρισκάρει τον κίνδυνο να βρεθεί η ΕΚΤ σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση (ίσως θα έπρεπε εδώ να σκεφθούμε την αμυδρή πιθανότητα να χρεοκοπήσει σκόπιμα η Γερμανία την ΕΚΤ, προωθώντας στη θέση της τη δική της Bundesbank). Η κερδοσκοπία αναζωπυρώνεται, οπότε η κρίση βαθαίνει απειλητικά. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει στη διαγραφή χρεών: δήθεν για λόγους «αρχής» αλλά, στην πραγματικότητα, επειδή πολλοί στο κυβερνών κόμμα θεωρούν ότι, πρέπει να δείξουν στις αγορές, στους Έλληνες επίσης, ποιος έχει την εξουσία – ποιος είναι το αφεντικό της Ευρώπης και της Ελλάδας.  

Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να ζούμε ακόμη στην εποχή του 90 – σαν να υπάρχουν επιλογές στο σημερινό «συναλλαγματικό κλαμπ» και σαν να μην ήταν τα χρηματοπιστωτικά συστήματα τόσο στενά μεταξύ τους συνδεδεμένα, με κίνδυνο να καταρρεύσουν όλα μαζί. Όχι, δεν υπήρχε από την αρχή καμία εναλλακτική επιλογή, η οποία να μην απαιτούσε τη μεταφορά πόρων από τις πλεονασματικές, προς τις ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης – τη δημοσιονομική και πολιτική τους ένωση. Όμως, αυτό δεν ταιριάζει με το λαϊκό αίσθημα – δεν πουλάει και δεν φέρνει ψήφους, όπως η παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων. Έτσι λοιπόν μας έρχεται σήμερα ο λογαριασμός. Η Γερμανία ευρίσκεται σε μία απίστευτα δυσχερή θέση, έχοντας διαθέσει πάρα πολλά χρήματα, χωρίς να καταφέρει τίποτα. Θεωρούμαστε πια σαν Ευρωναζί και όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη. Το ότι συνέβη κάτι τέτοιο, δεν είναι η καλύτερη απόδειξη μίας επιτυχημένης πολιτικής. Αντί να δείξουμε λοιπόν ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό. Εάν το ευρώ καταρρεύσει, η Γερμανία θα έχει την αποκλειστική ευθύνη – αφού θα ήταν η χώρα που θα μπορούσε να το σώσει, αλλά δεν το έκανε από ιδιοτελή, μικροπολιτικά συμφέροντα. Φυσικά, η ζημία της Γερμανίας και όχι μόνο από ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν ζυγίζεται καν με χρήματα".   

Κλείνοντας, ο Πίνακας ΙΙ αναφέρεται στο συνολικό δημόσιο χρέος των κρατών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης στο ποσοστό της κάθε χώρας επί αυτού. Θεωρούμε ότι μόνο η απεικόνιση των χρεών, σε σχέση με το ΑΕΠ, δεν είναι αρκετά αντιπροσωπευτική – αφού τα απόλυτα μεγέθη, τα ποσά δηλαδή που χρωστάει η κάθε χώρα, είναι εξ ίσου σημαντικά. 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δημόσια χρέη και ποσοστά των χωρών επί του συνολικού χρέους της Ευρωζώνης, ύψους 7.063 δις € (2009)

Πηγή: Υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος            

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, τα χρέη της Γερμανίας, σε απόλυτα νούμερα, δεν είναι καθόλου αμελητέα. Τυχόν αύξηση του επιτοκίου δανεισμού της μόλις κατά 1%, θα της κόστιζε περί τα 18 δις € – ποσό υψηλότερο από τους συνολικούς τόκους που πληρώνει σήμερα η Ελλάδα. Είναι αδύνατο λοιπόν το να μην κατανοεί τη σημασία που θα είχε η ενδεχόμενη ανάδειξη του ευρώ σαν παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος – γεγονός που μας προβληματίζει ακόμη περισσότερο, σε σχέση με τη συμπεριφορά της απέναντι στη Ελλάδα. Μόνο η υπόθεση λοιπόν ότι, η Γερμανία χρησιμοποίησε αρχικά το ΔΝΤ για τη «βρώμικη δουλειά», έχοντας άλλα σχέδια για τη συνέχεια (όπως τεκμηριώνεται σήμερα από τους εκβιασμούς της στην Ελλάδα), θα απαντούσε κάπως λογικά στις απορίες μας. Εν τούτοις, κρίνοντας από τα τεράστια χρέη της Ιταλίας τα οποία, εκτός των άλλων, υπερβαίνουν το 120% του ΑΕΠ της (μάλλον το 150%, εάν συμπεριλάβουμε τα πιθανά προβλήματα των τραπεζών της), εάν οι εντολείς του ΔΝΤ, οι αγορές δηλαδή, επιτεθούν στην Ιταλία, θα είναι πολύ δύσκολο να ευοδωθούν πλέον τα όποια «μυστικά σχέδια» της Γερμανίας (εννοούμε πάντοτε την τευτονική κυβέρνηση και το γερμανικό Καρτέλ – ποτέ τους Γερμανούς πολίτες, οι οποίοι υποφέρουν ήδη τα πάνδεινα).    

Κλείνοντας, οφείλουμε να τονίσουμε μία λανθασμένη εκτίμηση σχεδόν όλων μας, όταν θεωρούμε τη Γερμανία μικρή, συγκριτικά με τις άλλες υπερδυνάμεις. Η χώρα αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνη της – αλλά σαν την κυρίαρχη δύναμη μίας πλούσιας, παραγωγικής Ευρώπης των 500 εκ. κατοίκων, η οποία είναι πολύ ισχυρότερη από όσο πιστεύει κανείς. 

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 Όπως έχουμε ήδη αναφέρει σε μία πρόσφατη ανάλυση μας (Λιτότητα, δραχμή ή υποτίμηση;) “Η Ελλάδα, σε σύγκριση με προηγούμενα υπερχρεωμένα κράτη, έχει μία μεγάλη διαφορά, ένα σημαντικότατο πλεονέκτημα καλύτερα: Το 95% των ομολόγων του δημοσίου έχουν εκδοθεί σύμφωνα με το ελληνικό Δίκαιο – γεγονός που σημαίνει ότι, το ελληνικό κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να αλλάξει, με την ψήφιση ενός νόμου, τη «συναλλαγματική μορφή» των ομολόγων. Ειδικότερα, εάν η Ελλάδα εγκατέλειπε την Ευρωζώνη υιοθετώντας τη δραχμή, θα είχε την απόλυτα νόμιμη δυνατότητα, πριν ακόμη απελευθερώσει την ισοτιμία του νομίσματος της, να μετατρέψει τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου σε δραχμές – με την ισοτιμία των 340 δρχ. ανά €, η οποία ίσχυε την περίοδο της εισόδου της στη νομισματική ένωση (ΟΝΕ). Στη συνέχεια, θα μπορούσε να «απελευθερώσει» τη συναλλαγματική ισοτιμία της δραχμής, η οποία πιθανότατα θα υποτιμούταν αμέσως – εις βάρος όμως των δανειστών της και χωρίς να επηρεαστεί αρνητικά το δημόσιο χρέος”. Με βάση τώρα έναν εξαιρετικό Έλληνα δικηγόρο, η οικονομική μας θέση τεκμηριώνεται νομικά ως εξής:

“Με νόμο μπορεί το Ελληνικό Δημόσιο να αλλάξει το νόμισμα του ομολόγου εφόσον η έκδοση διέπεται από το ελληνικό Δίκαιο. Οι επενδυτές δικαιούνται φυσικά να προσφύγουν στην ελληνική δικαιοσύνη, αλλά δεν θα έχουν μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Αυτά φυσικά δεν ισχύουν καταρχήν για το «Δάνειο της Τρόικας», το οποίο διέπεται από το αποικιοκρατικό αγγλικό δίκαιο (με δικαιοδοσία ECJ) – αν και στην πράξη η Σύμβαση αυτή είναι επίσης άκυρη, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να καταγγελθεί οποτεδήποτε, για δεκάδες λόγους. Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν βέβαια και οι ονομαζόμενοι «διεθνιστές», οι οποίοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Είναι οι ίδιοι που αναφέρουν ότι το κοινοτικό (ή, ορθότερα πλέον, το «ενωσιακό» δίκαιο) υπερισχύει – όχι απλώς του κοινού εσωτερικού αλλά και του συνταγματικού δικαίου των Κρατών Μελών. Οι ίδιοι «παραλλάσσουν» το δήθεν επιχείρημα τους λέγοντας ότι, οι δύο έννομες τάξεις είναι «επάλληλες» – επίσης πως, με βάση τη λεγόμενη αρχή της «επικουρικότητας», υπάρχουν τομείς όπου υπερισχύει το ένα σύστημα Δικαίου και «επικουρεί» το άλλο. Πρόκειται φυσικά για εσφαλμένους ισχυρισμούς, αφού οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί, οι οποίοι προωθούν την άποψη αυτή σε διεθνές επίπεδο, αποκλείουν κάθε τέτοια συζήτηση στο εσωτερικό τους. Δηλαδή, θέλουν να ισχύει για όλους ανεξαιρέτως τους άλλους λαούς, αλλά όχι για τους ίδιους (!). Αυτό θυμίζει κάπως την «πίεση» των Η.Π.Α. σε όλα τα κράτη, να προσχωρήσουν στη Σύμβαση για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, την οποία οι ίδιοι δεν υπέγραψαν, για να μην έχει το Δικαστήριο της Χάγης δικαιοδοσία επί Αμερικανών πολιτών (είναι άλλο από το λεγόμενο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης που επιλύει διαφορές μεταξύ κρατών-μελών του ΟΗΕ).

Το κρίσιμο σημείο που αδυνατούν να καταλάβουν όλοι οι οικονομολόγοι, οι οποίοι δεν γνωρίζουν νομικά είναι το ότι, επί της ουσίας, ο όρος «Διεθνές Δίκαιο» είναι παραπλανητικός – διότι το Δίκαιο είναι σύνολο κανόνων που διέπουν ετερόνομα τις βιοτικές σχέσεις στα πλαίσια μίας έννομης τάξης. Αντίθετα, όταν μιλάμε για διεθνή κοινότητα και διεθνή έννομη τάξη, θα πρέπει να μιλάμε για διεθνείς σχέσεις – αφού οι κανόνες του λεγόμενου «Διεθνούς Δικαίου» προκύπτουν αποκλειστικά από συμβάσεις («συνθήκες») κυρίαρχων κρατών. Ο λόγος είναι προφανής: εις βάρος ενός κράτους δεν μπορεί να επιβληθεί αναγκαστική εκτέλεση στο εσωτερικό του, ει μη μόνο εάν το επιτρέψει το ίδιο το κράτος. Ομοίως είναι εξαιρετικά δυσχερής η επιβολή εκτέλεσης σε περιουσία ενός κράτους στο εξωτερικό, διότι τα κράτη επικαλούνται το προνόμιο της ετεροδικίας (extraterritoriality) – το οποίο, ανάλογα με την εποχή που διανύουμε, είναι απόλυτο ή σχετικό. Δηλαδή οι πιστωτές ενός κράτους, σε περίπτωση που δεν πληρώνει τις οφειλές του (στάση πληρωμών), δεν μπορούν να κατάσχουν περιουσιακά στοιχεία του, ούτε στο εσωτερικό του, ούτε στο εξωτερικό – αντίθετα με όσα ισχύουν για τις επιχειρήσεις.  Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η γνωστή αντιδικία Ιταλίας – Γερμανίας στο Διεθνές Δικαστήριο για τις ναζιστικές αποζημιώσεις, όπου η Ελλάδα έκανε παρέμβαση υπέρ της Ιταλίας (η οποία, ως γνωστό, επέτρεψε εκτέλεση σε βάρος της Γερμανίας στο έδαφος της, για την υπόθεση του Διστόμου – κάτι που δεν επέτρεψε η ίδια η Ελλάδα!). Συμπερασματικά λοιπόν, τα κυρίαρχα κράτη μπορούν να κάνουν ότι θέλουν – αν και δυστυχώς οι μεγάλες δυνάμεις επιβάλλουν τους όρους τους στις πιο αδύναμες χώρες (η δύναμη «παράγει» Δίκαιο). Αυτό γίνεται παραδοσιακά με δύο τρόπους:

(α) Ο πιο ανώδυνος και φθηνός τρόπος επιβολής όρων, είναι μέσω του εσωτερικού συμμάχου τους, της εκάστοτε ελίτ δηλαδή (κυρίως των ΜΜΕ, των πολιτικών και των κυβερνήσεων, οι οποίοι παίρνουν εντολή να πείσουν τους Πολίτες – να τους κάνουν «πλύση εγκεφάλου καλύτερα»)  

β) Ο πιο άκομψος είναι η πίεση από το εξωτερικό – με δηλώσεις, δημοσιεύματα, «αξιολογήσεις», επιθέσεις, εκβιασμούς, ενίοτε δε και με επεμβάσεις, ακόμα και ένοπλες, ή με στρατιωτικές «απειλές» (για παράδειγμα, εισβολή της Τουρκίας). Πιθανολογώ ότι για το λόγο αυτό η Ελλάδα έκανε ανέκαθεν αυτό που της ζητούσαν δανειστές της”.

Με βάση τα παραπάνω, αν και θεωρούμε λύση έσχατης ανάγκης, «ύστατη λύση» δηλαδή (last resort) την επιστροφή της χώρας μας στη δραχμή, έχουμε την άποψη πως η Ελλάδα οφείλει να το σκεφθεί σοβαρά – εάν βέβαια δεν βοηθηθεί από τους εταίρους της, παράλληλα με την άμεση εκδίωξη του ΔΝΤ από την επικράτεια της (της Τρόικας καλύτερα και της Γερμανίας, αφού αυτή επιβάλλει πλέον τους όρους). Με την έννοια «βοήθεια» δεν εννοούμε φυσικά τον περαιτέρω δανεισμό της (πόσο μάλλον αφού η Τρόικα απλά «αναπληρώνει» τις «αγορές», μετά την ευρωελληνική κρίση δανεισμού που προκάλεσε ο απίστευτα καταστροφικός χειρισμός της Γερμανίδας καγκελαρίου), αλλά ένα αποτελεσματικό «σχέδιο Marshall», για την αναδιοργάνωση της οικονομίας της. Άλλωστε, αφενός μεν τα δάνεια δεν λύνουν προβλήματα, αφετέρου μεταφέρουν τα βάρη επαυξημένα στο μέλλον – αφού κάποια στιγμή πρέπει να πληρωθούν, συνήθως με τοκογλυφικούς τόκους.     

Στην αντίθετη περίπτωση, η Ελλάδα δεν πρέπει ούτε στιγμή να διστάσει – παίρνοντας τις οδυνηρές μεν, αλλά απόλυτα υποχρεωτικές αποφάσεις που χρειάζονται, για την εξασφάλιση της ευημερίας των Πολιτών της. Άλλωστε, με το καινούργιο υφεσιακό πρόγραμμα της Τρόικας και όχι πλέον του ΔΝΤ (μεσοπρόθεσμο), το οποίο κατά την άποψη μας θα ήταν έγκλημα να ψηφισθεί, δεν φαίνεται να αποφεύγουμε τη στάση πληρωμών. Απλούστατα θα εξουδετερωθεί, αργά και μεθοδικά, η βόμβα της χρεοκοπίας, η οποία απειλεί όχι μόνο την Ευρωζώνη, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη. Για την Ευρώπη των Πολιτών της φυσικά, πόσο μάλλον για την ευρωπαϊκή ιδέα της διαρκούς ειρήνης και ευημερίας όλων των Ευρωπαίων, καθώς επίσης για την Ελλάδα, θα ήταν απείρως προτιμότερη η εκδίωξη της Γερμανίας από την Ευρωζώνη – εάν βέβαια δεν επικρατήσει ο καλός της εαυτός και εάν παραμείνει η εμμονή της πρωσικής της κυβέρνησης, να κυριαρχήσει απολυταρχικά σε μία Ευρώπη των 500 εκ. κατοίκων (θυσιάζοντας αυτούς που αντιστέκονται, για τον παραδειγματισμό και την υποδούλωση των υπολοίπων).    

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ολοκληρώνοντας, αναφέρουμε ξανά ότι, η Ελλάδα έκανε μεν πάρα πολλά λάθη στο παρελθόν (ιδίως κάποιοι πολιτικοί της – τους οποίους όμως δεν μπορεί κανείς να παραλληλίσει με τους ναζί, όσο ανεπαρκείς ή διεφθαρμένοι και να ήταν), αλλά δεν σκότωσε κανέναν. Δεν οδήγησε δηλαδή τον κόσμο σε δύο παγκόσμιους πολέμους όπως η Γερμανία, για τους οποίους, αντί να τιμωρηθεί, βοηθήθηκε από τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη για να ανακάμψει – ταυτόχρονα με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους των οφειλών της. Όσον αφορά δε τη σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας, το πρόβλημα μας δεν είναι μόνο το μνημόνιο: το πρόβλημα μας είναι κυρίως η Τρόικα και το «μεσοπρόθεσμο έγκλημα» που θέλει να μας επιβάλλει – ιδιαίτερα δε οι ιδιωτικοποιήσεις των κοινωφελών μας επιχειρήσεων, το ξεπούλημα τους καλύτερα σε εξευτελιστικές τιμές, καθώς επίσης ο καταστροφικός «εφαρμοστικός» νόμος, χωρίς δημοψήφισμα. Η δημόσια περιουσία ανήκει σε όλους τους Έλληνες, οπότε αυτοί πρέπει να αποφασίσουν – πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση δεν ενημέρωσε κανέναν με το προεκλογικό της πρόγραμμα, σε σχέση με τον τρόπο που θα διαχειριζόταν την εξουσία της.  

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 26. Ιουνίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Είναι σύμβουλος επιχειρήσεων με πολλά συγγράμματα και μελέτες, ενώ έχει εκδώσει πρόσφατα το βιβλίο «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2372.aspx