Το ηρωικό ΟΧΙ και τα προδοτικά ΝΑΙ…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Εξέφρασαν, λέει, τη λύπη τους και τη θλίψη τους!… Ποιοι; Οι εκπρόσωποι της αξιολύπητης και αξιοθρήνητης μειοψηφίας της τροϊκανής χούντας!

Τη στιγμή, που γράφει και ψηφίζει και υπογράφει νόμους, με τους οποίους, ενώ κουκουλώνουν τα δικά τους πολλαπλά σκάνδαλα, κατακλέβουν και καταληστεύουν και υποδουλώνουν το λαό και ξεπουλούν τη χώρα.

Που μέσα στο αμόκ της διαστροφής τους χαρακτηρίζουν μειοψηφία τη συντριπτική πλειοψηφία του δικαίως διαμαρτυρόμενου λαού…

Και λένε οι φαρισαίοι και τα φερέφωνά τους ότι ο διαμαρτυρόμενος λαός αμαύρωσε την εθνική επέτειο και πλήγωσε την εθνική μας περηφάνια! Και μίλησαν και για ντροπή οι ξεδιάντροποι…

Γεγονός, που δείχνει ότι, εκτός από την καταφανέστατη και πανθομολογούμενη εμπρόθετη και προσχεδιασμένη προδοσία τους, είναι ουρανομήκης και αβυθομέτρητη και η ανοησία τους.

 Φαρισαίοι υποκριτές, ποιοι αμαύρωσαν την εθνική επέτειο και τους θεσμούς! Οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες; Των οποίων οι διαμαρτυρίες δείχνουν ακριβώς το σεβασμό στο έθνος και τους θεσμούς! Όπως επιβάλλει και το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος….

Ή οι δικές σας προδοτικές και αμοραλιστικές αποφάσεις,οι ιδιοτελείς για τις τσέπες σας, αβανταδόρικες για τους τοκογλύφους και καταστροφικές για το λαό και τη χώρα; Με τις οποίες αμαυρώσατε την τρισχιλιόχρονη ιστορία μας και τον τρισένδοξο πολιτισμό μας! Και μας εξευτελίσατε παγκοσμίως…

Ποια σχέση μπορεί να έχουν με το ΟΧΙ του σαράντα για την ελευθερία της πατρίδας τα αλλεπάλληλα δικά σας ΝΑΙ στην προδοσία και υποδούλωση και το ξεπούλημα της χώρας!

Ποια σχέση μπορεί να έχει με τη δημοκρατία, που σημαίνει κράτος του δήμου, η δική σας ΔΗΜΙΟκρατία, που είναι στην πραγματικότητα κράτος ΔΗΜΙΩΝ σε βάρος του λαού και της χώρας!

Ποιοι, λοιπόν αμαύρωσαν την εθνική επέτειο και τους θεσμούς; Και ποιοι θα πρέπει να ντρέπονται; Και να κρυφτούν για πάντα!

Αντί, με τις προκλητικές τους ενέργειες, να πυροδοτούν την ιερή αγανάκτηση του χιλιοπρπρομένου λαού …

π. Ηλίας, 28-10-2011,  http://papailiasyfantis.wordpress.com

ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ:

Η Ελλάδα ακολουθεί σταθερά έναν αυτοκαταστροφικό δρόμο, ο οποίος ουσιαστικά αναβάλλει και αυξάνει τα δεινά μίας μελλοντικής, ανεξέλεγκτης πτώχευσης – δυστυχώς, με καταναγκαστικό τελικό προορισμό τη δραχμή – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι – Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Η Γερμανίδα καγκελάριος φαίνεται ότι κατάφερε να χρησιμοποιήσει ακόμη μία φορά την Ελλάδα, αφενός μεν σαν πειραματόζωο στην αντιπαράθεση της με τις αγορές, αφετέρου για τον εκφοβισμό των υπολοίπων «εταίρων» της – έτσι ώστε να συνεχίσουν να υποτάσσονται στις εντολές της, θέλοντας να αποφύγουν τα Ελληνικά δεινά. Παράλληλα, η πρωσική Γερμανία της κυρίας Merkel απόφυγε ξανά την απαίτηση αποπληρωμής των Γερμανικών επανορθώσεων – προσφέροντας ακόμη μία φορά στην κυριολεξία «ψίχουλα» (οι τράπεζες της θα επιβαρυνθούν μόλις με 5,2 δις €).

Από την άλλη πλευρά, η δήθεν «νίκη» της τευτονοκρατούμενης Ευρωζώνης απέναντι στις αγορές, μόνο σαν «πύρρειος» μπορεί να χαρακτηρισθεί – αφού υποθέτουμε ότι, οι αγορές θα επανέλθουν σύντομα, πολύ πιο έμπειρες και ισχυρές, στις μάχες της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Γαλλίας, οι οποίες τελικά θα κρίνουν τη βιωσιμότητα ή μη του κοινού νομίσματος.

Η καγκελάριος, αυτή τη φορά, δεν είχε κανένα πρόβλημα να αναλάβει το ρίσκο μίας Ελληνικής, ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας ερήμην της κυβέρνησης μας – αφού η οικονομία της χώρας της θα επηρεαζόταν ελάχιστα, ενώ θα άξιζε το «μάθημα» για τους υπόλοιπους «εταίρους» της. Έτσι λοιπόν, κατάφερε με σχετική ευκολία να εκβιάσει τους εκπροσώπους των τραπεζών, υποχρεώνοντας τους να δεχθούν την προτεινόμενη διαγραφή για να μην χάσουν το σύνολο των επενδυμένων κεφαλαίων τους – κάτι που, πολύ σωστά, δεν το αξιολόγησαν ως «μπλόφα» οι αγορές. Την επόμενη φορά όμως, όταν θα διακυβεύεται πολύ σοβαρά το μέλλον ολόκληρης της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, λόγω της πιθανής άρνησης των αγορών να δανείσουν με λογικά επιτόκια την Ιταλία ή την Ισπανία, έχουμε την άποψη ότι, η καγκελάριος δεν θα είναι σε θέση να αναλάβει το ρίσκο. Υποθέτουμε λοιπόν πως, αυτή τη φορά δεν ήταν η Α.Merkel αυτή που «μπλοφάριζε», αλλά οι αγορές – οι οποίες θυσίασαν 50 δις € (εάν τελικά συμφωνήσουν), για να κερδίσουν πολύ περισσότερα στο μέλλον.

Στην περίπτωση αυτή βέβαια ο ηττημένος θα είναι δυστυχώς ο ευρωπαίος φορολογούμενος, ο οποίος θα αναγκασθεί να αυξήσει ξανά το «πακέτο» του μηχανισμού στήριξης – όπως ακριβώς συμβαίνει και στα τυχερά παιχνίδια, όπου ο πλούσιος αντίπαλος οδηγείται σε μία όλο και μεγαλύτερη παρτίδα, η οποία θα του κοστίσει τελικά όλα όσα κατέχει. Φυσικά η κυρία Merkel γνωρίζει το ρίσκο που ανέλαβε, αφού τονίζει συνεχώς ότι, η Ελλάδα είναι μία ειδική περίπτωση, η οποία δεν έχει τίποτα κοινό με τις υπόλοιπες χώρες. Ίσως όμως οι αγορές να έχουν διαμορφώσει τη δική τους άποψη, η οποία δεν είναι η ίδια – πόσο μάλλον αφού όλοι πλέον γνωρίζουμε ότι, η Ελλάδα είναι πάμπλουτη, δεν είναι χρεοκοπημένη, ενώ οδηγήθηκε στο «ικρίωμα» αποκλειστικά και μόνο από την Πολιτική της, χωρίς καμία απολύτως λογική αιτία (άρθρο μας).

Συνεχίζοντας, η τευτονοκρατούμενη ηγεσία της Ευρωζώνης θέλει να πείσει τις αγορές ότι, ο κίνδυνος «μετάστασης» της Ελληνικής κρίσης στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν είναι υπαρκτός – επειδή ο μηχανισμός στήριξης (EFSF) θα αυξήσει τα κεφάλαια του στο 1-2 τρις €, με τη βοήθεια της μόχλευσης, οπότε θα είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με ενδεχόμενα προβλήματα δανεισμού της Ισπανίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας. Κατά την άποψη μας όμως, οι επενδυτές θα εμπιστευθούν πολύ δύσκολα κάτι τέτοιο – πόσο μάλλον όταν ο μηχανισμός αυτός είναι εξαιρετικά «δυσκίνητος», αφού όλες οι χώρες-μέλη θα πρέπει να συμφωνούν με κάθε πρόγραμμα βοήθειας, μετά από αποφάσεις των Κοινοβουλίων τους. 

Ένα επόμενο πρόβλημα θα προέλθει από τις ίδιες τις διασωθείσες τράπεζες, οι οποίες στο μέλλον θα προσέχουν πολύ περισσότερο τις χορηγήσεις τους στην πραγματική οικονομία – έτσι ώστε να έχουν αποθεματικά για την αντιμετώπιση ενδεχομένων απωλειών, όπως συνέβη με την Ελλάδα. Υπό αυτό το πρίσμα, οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής είναι η καλύτερη ίσως συνταγή για την πρόκληση μίας νέας πιστωτικής παγίδας, η οποία θα επιδεινώσει την ύφεση στην Ευρώπη. Ειδικότερα, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μπορεί να προέλθει είτε από την αύξηση των αποθεματικών τους μέσω της μικρότερης διανομής κερδών, είτε από την έκδοση νέων μετοχών – κάτι που οι ηγέτες της Ευρωζώνης φαντάζονται ότι θα επιλεχθεί από τις τράπεζες. Εν τούτοις, οι επενδυτές διεθνώς δεν φαίνονται διατεθειμένοι σήμερα να αγοράσουν μετοχές τραπεζών. Ακριβώς για το λόγο αυτό προτάθηκε εναλλακτικά η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από το EFSF – για την περίπτωση αδυναμίας να αυξήσουν μόνες τους τα κεφάλαια τους. 

Επειδή όμως η βοήθεια στην αύξηση κεφαλαίου εκ μέρους των κρατών συνδέεται συνήθως με απαιτήσεις (μειώσεις μισθών, προμηθειών, κρατικοποιήσεις κλπ.), οι οποίες δεν είναι ευχάριστες για τις τράπεζες, θα προσπαθήσουν πιθανότατα να την αποφύγουν – αφού υπάρχει και άλλος δρόμος αύξησης της κεφαλαιακής τους επάρκειας. Οι τράπεζες λοιπόν θα επιδιώξουν πιθανότατα να περιορίσουν το πιστωτικό ρίσκο τους, το οποίο μειώνει την κεφαλαιακή τους επάρκεια, πουλώντας τα επικίνδυνα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας ή ελαχιστοποιώντας το δανεισμό των επιχειρήσεων. Τα αποτελέσματα του συνδυασμού των παραπάνω επιλογών τους είναι προφανώς η αδυναμία δανεισμού των κρατών, η αύξηση των επιτοκίων, μία νέα πιστωτική παγίδα των επιχειρήσεων κλπ. – ενώ όλα μαζί θα «εκβάλλουν» τελικά σε μία καταστροφική ύφεση, η οποία θα οδηγήσει την Ευρώπη σε μία νέα, οδυνηρότερη χρηματοπιστωτική κρίση. 

Περαιτέρω η υπερχρέωση, καθώς επίσης οι μεγάλες οικονομικές ανισότητες εντός της Ευρωζώνης, δεν μπορούν να καταπολεμηθούν μόνο με χρηματοπιστωτικά τεχνάσματα ή με μηχανισμούς στήριξης – αφού απαιτούνται εθνικές προσπάθειες. Εν τούτοις, μόνο οι εθνικές προσπάθειες επίσης δεν αρκούν, αφού από τη στιγμή και μετά που η Ευρωζώνη επέτρεψε τη χρεοκοπία εντός των συνόρων της, όπως συνέβη στις 26.10.2011 με την Ελλάδα, τα κράτη-μέλη της είναι εντελώς ανοχύρωτα απέναντι στις επιθέσεις των αγορών.

Αναλυτικότερα, κάθε ανεξάρτητο κράτος έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί στην κεντρική του τράπεζα, έτσι ώστε να ανταπεξέλθει οικονομικά στην περίπτωση που οι αγορές αδυνατούν να το χρηματοδοτήσουν – σκόπιμα, με στόχο τα υψηλότερα επιτόκια, ή από υπερβολικό φόβο απώλειας των επενδύσεων τους, λόγω της πιθανολογούμενης χρεοκοπίας του κράτους-οφειλέτη τους. Οι χώρες της Ευρωζώνης όμως δεν έχουν αυτό το μηχανισμό προστασίας – αφού δεν διαθέτουν κεντρική τράπεζα, το ταμείο σταθερότητας δεν μπορεί να αναλάβει αυτό το ρόλο, ενώ η έκδοση ευρωομολόγων, εγγυημένων από όλους μαζί, δεν φαίνεται πολιτικά εφικτή. Εκτός αυτού, έχουν χάσει πλέον την εμπιστοσύνη των αγορών, οι οποίες μέχρι σήμερα ήταν σίγουρες ότι, δεν θα επιτρεπόταν σε καμία χώρα-μέλος να χρεοκοπήσει, αφού θα ενισχυόταν από όλες τις υπόλοιπες (κοινοτική αλληλεγγύη). Αυτό που τους απομένει λοιπόν είναι, όπως προηγουμένως, η ΕΚΤ, η οποία μάλλον θα συνεχίσει να δραστηριοποιείται μη συμβατικά στη δευτερογενή αγορά, χωρίς όμως να μπορεί να επιλύσει ριζικά το πρόβλημα – όπως αποδείχθηκε από τη χρεοκοπία της Ελλάδας. Δυστυχώς για όλους μας, η Γαλλία απέτυχε ακόμη μία φορά να επιβάλλει τις δικές της προτάσεις – οι οποίες προέβλεπαν, πολύ σωστά, την απεξάρτηση των κρατών της Ευρωζώνης από τις αγορές και τη χρηματοδότηση τους από μία δημόσια τράπεζα, η πολιτική χρήματος της οποίας (επιτόκια κλπ.) θα  ήταν προς όφελος του συνόλου.          

Κλείνοντας, υπάρχουν αρκετοί στη Γερμανία οι οποίοι υποστηρίζουν ότι, η κυρία Merkel δεν αντιπαρατίθεται με τις αγορές, επειδή είναι δικό τους «πιόνι» – ο πολιτικός τους, έμμισθος υπάλληλος. Επομένως ότι, όλα όσα συμβαίνουν είναι «τεχνάσματα», τα οποία κρύβουν την οδυνηρή πραγματικότητα της επιδιωκόμενης παγκόσμιας διακυβέρνησης εκ μέρους της ελίτ. Η πεποίθηση τους αυτή στηρίζεται στο ότι, τα τελευταία είκοσι χρόνια στη Γερμανία, η ιδιωτική περιουσία αυξήθηκε από 1,8 τρις € στα 4 τρις € – παράλληλα με την αύξηση του δανεισμού του δημοσίου, από 600 δις € στα 2 τρις €. Επομένως θεωρείται πως τόσο η κυρία Merkel, όσο και οι προκάτοχοι της, προστάτευαν και προστατεύουν τις τράπεζες και το Καρτέλ – με την έννοια του ότι, «τα χρέη του κράτους αυξάνουν την περιουσία των πλουσίων». Αν και είναι δύσκολο να αποδειχθεί κάτι τέτοιο, αξίζει εν τούτοις την προσοχή μας – αφού δεν τεκμηριώνεται τόσο εσφαλμένα.  

ΟΙ Η.Π.Α.

Η υπερδύναμη, μέσω κυρίως του ΔΝΤ, αλλά και των πιέσεων του προέδρου Obama προς την πολιτική ηγεσία της Ευρωζώνης (Γερμανία), ήταν παρούσα σε όλες τις διαπραγματεύσεις της συνόδου κορυφής. Εκ των πραγμάτων, στόχος της ήταν η χρεοκοπία μίας χώρας της Ευρωζώνης, η οποία θα είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας ολόκληρης της νομισματικής ένωσης και τη διάλυση της – την αρχή του τέλους του κοινού νομίσματος, με τη βοήθεια του Ελληνικού Δούρειου Ίππου. Η πιθανή αντίθετη εξέλιξη, η δημοσιονομική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης δηλαδή, η οποία θα ισχυροποιούσε την Ευρώπη, δεν ήταν προς το συμφέρον των Η.Π.Α. – ειδικά επειδή ευρίσκονται σε έντονη πορεία παρακμής, έχοντας τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.

Περαιτέρω, αν και οι διεργασίες της συνόδου επικεντρώθηκαν θεωρητικά στην Ελλάδα, οφείλει κανείς να παρατηρήσει ότι, για πρώτη φορά οι χώρες της Ευρωζώνης διαφοροποιήθηκαν εξ ολοκλήρου από τις υπόλοιπες της ΕΕ – στις οποίες δεν επετράπη ουσιαστικά να συμμετέχουν στις κρίσιμες αποφάσεις. Επομένως συμπεραίνουμε ότι, η ΕΕ έχει πλέον χάσει τη σημασία της, ευρισκόμενη σε πορεία διάλυσης – παράλληλα με την «διάβρωση» της Ευρωζώνης, η οποία αργά ή γρήγορα θα ακολουθήσει την ίδια πορεία. Αυτό λοιπόν που στην ουσία συνέβη σίγουρα στη σύνοδο κορυφής, είναι η απόλυτη επικράτηση των Η.Π.Α. στην Ευρώπη, μέσα από την απαίτηση του ΔΝΤ για διαγραφή μέρους του χρέους της Ελλάδας – γεγονός στο οποίο συνέβαλλε ο πρωθυπουργός μας, με ή χωρίς τη θέληση του.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

“Οι δυσοίωνες προβλέψεις δεν έχουν στόχο να διασπείρουν την απαισιοδοξία ή τον πανικό, αλλά να αποφευχθούν τα λάθη και να μην γίνουν πραγματικότητα – επίσης, να κινητοποιήσουν τους Πολίτες όλων των χωρών, ειδικά τους Έλληνες, οι οποίοι πρέπει να πάψουν να εμπιστεύονται το μέλλον τους στις κυβερνήσεις-υπαλλήλους των τραπεζών ή/και των σκιωδών οργανώσεων της παγκόσμιας ελίτ”.

Κατά την άποψη μας, ευχόμενοι φυσικά να κάνουμε λάθος, ο μεγάλος χαμένος της συνόδου κορυφής δεν ήταν μόνο η Ελλάδα, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη. Ειδικά όσον αφορά τη χώρα μας, χωρίς καμία διάθεση απαισιοδοξίας ή πολιτικής κριτικής, επικράτησε τελικά το χειρότερο δυνατό σενάριο – η χρεοκοπία της δηλαδή, με όλα όσα δεινά τη συνοδεύουν, χωρίς τα κάποια πλεονεκτήματα μίας στάσης πληρωμών, η οποία θα μηδένιζε, έστω για κάποιο χρονικό διάστημα αναπροσαρμογής, τα βάρη του χρέους. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα συμφώνησε δυστυχώς σε μία «λύση», την οποία δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί στο μέλλον – αφού είναι αδύνατον να μηδενίσει τα πρωτογενή ελλείμματα της χωρίς ανάπτυξη ή να ανταπεξέλθει με τόκους της τάξης των 12 δις €, οι οποίοι θα έχουν στη συνέχεια ανοδική πορεία, ανάλογη της αύξησης του χρέους (πόσο μάλλον με τα χρεολύσια, με τις δόσεις των δανείων της δηλαδή).

Εάν η Ελλάδα είχε επιδιώξει την έντιμη αναδιάρθρωση του χρέους της, χωρίς καμία απολύτως διαγραφή του, με επιτόκιο της τάξης του 1,5% (5,5 δις € ετήσιοι τόκοι) και με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του για 40-50 έτη, παράλληλα με τις επενδύσεις και την τεχνική στήριξη όλων των ευρωπαϊκών χωρών (όχι μόνο της Γερμανίας) στα σημεία που υποφέρει (οργάνωση του δημοσίου κλπ.), το πρόβλημα της οικονομίας της θα είχε λυθεί. Δυστυχώς, σκόπιμα εκ μέρους της κυβέρνησης της ή μη, η Ελλάδα ακολούθησε έναν εντελώς αυτοκαταστροφικό δρόμο, ο οποίος ουσιαστικά αναβάλλει και αυξάνει παράλληλα τα δεινά μίας «ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας», η οποία θα συνδεθεί ταυτόχρονα με την έξοδο από το Ευρώ και την αναγκαστική επιστροφή στη δραχμή – ένα κατά τη γνώμη μας εφιαλτικό σενάριο. Η μοναδική μας ελπίδα είναι δυστυχώς να προηγηθεί η διάλυση της Ευρωζώνης και η επιστροφή όλων των χωρών-μελών της από κοινού στα εθνικά τους νομίσματα – κάτι πολύ πιθανόν, μετά από την προβλεπόμενη επίθεση των αγορών στην Ιταλία, στην Ισπανία και στη Γαλλία. Όσον αφορά τα παραπλανητικά «εύσημα» των Ευρωπαίων στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία, έτσι ώστε να πεισθούν οι αγορές ότι, η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι μία ειδική περίπτωση, δύσκολα θα έχουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Συνεχίζοντας, αν και το να εύχεσαι μία μεγάλη καταστροφή των άλλων για να αποφύγεις τη δική σου δεν είναι ότι καλύτερο, έχουμε την άποψη ότι, οι ενοχές δεν είναι δικές μας – αλλά όλων αυτών, οι οποίοι οδήγησαν την πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα μας, δόλια και χωρίς καμία απολύτως οικονομική αιτία, στον σημερινό αυτοκαταστροφικό μονόδρομο.

Ολοκληρώνοντας υπενθυμίζουμε ότι, κατά την πάγια τακτική των παιδιών του Σικάγου, αφού όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια και οι σοβαρές αποφάσεις περάσουν από μία «μεταβατική κυβέρνηση» (η οποία θα εισπράξει όλη την οργή των «υπηκόων» της), χωρίς ως συνήθως να είναι κατοχυρωμένα από την απόλυτη πλειοψηφία (180 βουλευτές), θα ακολουθήσει αμέσως μετά η επόμενη κυβέρνηση «σωτηρίας» – η οποία, αφενός μεν θα τα κατοχυρώσει «τελεσίδικα», χωρίς μεγάλες αντιδράσεις από το «πλήθος», αφετέρου θα τα δρομολογήσει σταδιακά στην πράξη, διατηρώντας φυσικά όλα τα εγκληματικά μέτρα (με την εκλεπτυσμένη αιτιολογία ότι, το κράτος έχει συνέχεια και πρέπει να σεβόμαστε τα υπογεγραμμένα).

Όλα αυτά όπως στο «παράδειγμα» της Τουρκίας όπου, αφού ολόκληρη σχεδόν η πολιτική ηγεσία κατέρρευσε, μετά την από κοινού ψήφιση των νομοσχεδίων (για την λήψη των δόσεων του ΔΝΤ), εν μέσω μεγάλων κοινωνικών αναταραχών, ο σημερινός πρόεδρος της, ο οποίος ανέλαβε τα ηνία αμέσως μετά, ήταν στην πραγματικότητα αυτός που ξεπούλησε τα πάντα στις πολυεθνικές, μοιράσθηκε διαχρονικά την εθνική κυριαρχία της Τουρκίας με τους εισβολείς, ενώ διατήρησε φυσικά τους μισθούς των 300 € (άρθρο μας). Είναι προφανώς το χειρότερο, αλλά ταυτόχρονα το πιθανότερο σενάριο από όλα όσα μπορούν να μας συμβούν στη συνέχεια – ενώ πολύ δύσκολα θα το αποφύγουμε, εάν επιτρέψουμε να γίνει πράξη η πρόσφατη συμφωνία της κυβέρνησης σε σχέση με τη χρεοκοπία, εάν δεν διώξουμε αμέσως το ΔΝΤ και εάν δεν αποστασιοποιηθούμε από όλους όσους υποστηρίζουν τα προγράμματα του (άμεσα ή έμμεσα – με δήθεν αλλαγές δηλαδή).

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 28. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2465.aspx?mid=515

ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ:

Η Ελλάδα ακολουθεί σταθερά έναν αυτοκαταστροφικό δρόμο, ο οποίος ουσιαστικά αναβάλλει και αυξάνει τα δεινά μίας μελλοντικής, ανεξέλεγκτης πτώχευσης – δυστυχώς, με καταναγκαστικό τελικό προορισμό τη δραχμή – Μέρος Ι 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Εν τω μεταξύ στην Ευρώπη τα πράγματα έχουν διαμορφωθεί έτσι ώστε, η κυρία καγκελάριος αποφασίζει μόνη της – ενώ στο τέλος ο Γάλλος πρόεδρος (ο μπάτλερ της κατά κάποιον τρόπο), συγκαλεί μία συνέντευξη Τύπου, για να ανακοινώσει τις αποφάσεις της” (Romano Prodi).

“Η πραγματική δύναμη της κυρίας Merkel, η δυνατότητα της να αποφασίζει μόνη της για όλους τους Ευρωπαίους, δεν οφείλεται στη δική της υπεροχή, αλλά στις τεράστιες αδυναμίες των υπολοίπων – αφού είναι η μοναδική σοβαρή παρουσία στις συνόδους κορυφής” (M.Bros – «στους τυφλούς ο μονόφθαλμος»).      

Ανάλυση

Η νέα σύνοδος κορυφής τελείωσε, τα χρηματιστήρια ως συνήθως «πανηγυρίζουν» την πρώτη ημέρα, οι αισιόδοξες αναφορές ευρίσκονται στο προσκήνιο, κυριαρχούν καλύτερα, ενώ οι «αριθμοί» εμφανίζονται όσο το δυνατόν περισσότερο «ωραιοποιημένοι». Εξωτερικά φαίνεται ότι, η κυρία Merkel (πολιτική) κέρδισε τον κύριο Ackermann (τράπεζες), πως η Ελλάδα «κατάφερε» τελικά να μην χρεοκοπήσει «επίσημα», χάρη στη βοήθεια της Ευρωζώνης (επέλεξε τελικά την υποταγή από τη φτώχεια), ενώ ότι η Ιταλία αναγκάσθηκε να συμβιβαστεί, αναγγέλλοντας αύξηση του χρόνου συνταξιοδότησης και νέα μέτρα λιτότητας.  

Εκτός αυτών, φαίνεται ότι το Ευρώ παρέμεινε σταθερό στη θέση του, πως η Ευρωζώνη έκανε ένα ακόμη θετικό βήμα προς το μέλλον, καθώς επίσης ότι το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF) θα ενισχυθεί με τη βοήθεια της μόχλευσης (άρθρο μας) – παράλληλα με την ανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών, ύψους 106 δις € (αντί 200 δις €, όπως είχε υπολογίσει το ΔΝΤ), έτσι ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν με τη διαγραφή του Ελληνικού χρέους.

Ειδικά όσον αφορά τις τράπεζες, οι γερμανικές θα χρειασθούν 5,2 δις € νέα κεφάλαια, οι ελληνικές 30 δις €, οι ισπανικές 26,16 δις €, οι ιταλικές 14,77 δις € και οι γαλλικές 8,84 δις € – με χρονικό περιθώριο τον Ιούνιο του 2012. Είναι όμως όλα τόσο καλά, όσο φαίνονται με την πρώτη, «ερασιτεχνική» ματιά, ή μήπως υπάρχουν κάποιες «θολές» καταστάσεις, αμφιβολίες ίσως και κίνδυνοι, οι οποίοι οφείλουν να προσεχθούν;

Κλείνοντας τη μικρή εισαγωγή μας, οφείλουμε να προσθέσουμε ότι, ουσιαστικά πρόκειται για μία απόπειρα χρεοκοπίας (αυτοκτονίας) της Ελλάδας, εκ μέρους της Ευρωζώνης και ερήμην της κυβέρνησης της, αφού η ενδεχόμενη ολοκλήρωση της θα ακολουθήσει, εάν και εφόσον συμφωνήσουν οι τράπεζες-δανειστές της, καθώς επίσης όταν ολοκληρωθεί η ανταλλαγή των ομολόγων (Ιανουάριος του 2012).    

Η ΕΛΛΑΔΑ

Όπως όλοι γνωρίζουμε, το δημόσιο χρέος της χώρας μας ήταν «μόλις» 260 δις € στα τέλη του 2008, έναντι ΑΕΠ ύψους περίπου 240 δις € – στο 110% δηλαδή του ΑΕΠ μας. Σήμερα, μετά από τρία σχεδόν χρόνια συνεχιζόμενης ύφεσης, ειδικά μετά την κατάληψη της χώρας μας από το ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος μας πλησιάζει τα 370 δις €, έναντι ενός ΑΕΠ, το οποίο πιθανότατα θα είναι της τάξης των 210 δις € – επομένως, τέλη του 2011, το χρέος θα αποτελούσε περίπου το 175% του ΑΕΠ.

Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, φαίνεται η κατανομή του χρέους και της (πιθανής, αφού οι τράπεζες δεν δεσμεύονται από τις διαπραγματεύσεις του συνδέσμου τους – του IIF δηλαδή) διαγραφής του:  

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Οι «μεριδιούχοι» του δημοσίου χρέους, η διαγραφή και το υπόλοιπο – αριθμοί κατά προσέγγιση, τέλη του 2011.

*   Πρόκειται για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και του ΔΝΤ.

**  Δεν υπόκεινται σε διαγραφή, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζουμε (Τράπεζα Πειραιώς).

*** Αποτελούν περίπου το 30% του συνόλου (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ιδιώτες κλπ.)

Σημείωση: Το εντυπωσιακό κατά την άποψη μας είναι το γεγονός ότι, η ΕΚΤ δεν θα προβεί σε διαγραφή, παρά το ότι έχει αγοράσει ομόλογα του δημοσίου μας σε πολύ χαμηλές τιμές – επομένως, το ότι θα κερδοσκοπήσει εις βάρος μας και προς όφελος των μετόχων της. 

Σύμφωνα με τον Πίνακα Ι, ο μέσος όρος της διαγραφής επί του συνολικού χρέους υπολογίζεται στο 29% – ενώ θα διαγραφούν περίπου 105 δις €, εάν φυσικά συμφωνήσουν όλοι οι πιστωτές μας. Πρακτικά λοιπόν, έως τον Ιανουάριο του 2012, θα αντικατασταθούν τα παλαιά ομόλογα με νέα, χαμηλότερης ονομαστικής αξίας κατά 50% και με ένα (μικρότερο) επιτόκιο της τάξης του 4,5% (αφού, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, οι τόκοι θα μειωθούν στα 12 δις €, από 17 δις € σήμερα).

Παράλληλα, τα τοκοχρεολύσια θα εξοφλούνται από έναν νέο δανεισμό της Τρόικας ύψους 130 δις €, ενώ τα πρωτογενή ελλείμματα του προϋπολογισμού μας (προ τόκων και χρεολυσίων, τα τρέχοντα δηλαδή του δημοσίου), θα πρέπει να πάψουν να υπάρχουν – αφού δεν θα μπορούν να χρηματοδοτηθούν, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση της χρεοκοπίας-στάσης πληρωμών, οπότε θα πρέπει να καλυφθούν από νέους φόρους (τα ελλείμματα του εξωτερικού ισοζυγίου μας επίσης θα περιορισθούν, αφού για τις εισαγωγές μας θα απαιτείται πλέον πληρωμή μετρητοίς – γεγονός που πιθανότατα θα προκαλέσει τεράστιες ελλείψεις προϊόντων στη αγορά, πρώτων υλών, ενέργειας, φαρμάκων, χρεοκοπίες εισαγωγικών επιχειρήσεων κλπ. – άρθρο μας).     

Από τα 105 δις € τώρα, τα οποία θα «χαρισθούν» στην Ελλάδα, τα 55 δις € ανήκουν σε Έλληνες – με αποτέλεσμα να υπάρξει ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης τόσο των τραπεζών μας (κάποιες από τις οποίες μάλλον δεν θα αποφύγουν την Ευρωκρατικοποίηση), όσο και των ασφαλιστικών ταμείων μας. Ουσιαστικά λοιπόν θα πληρωθούν έμμεσα από εμάς τους ίδιους, ενώ οι ξένες τράπεζες, στο σύνολο τους, θα διαγράψουν «μόλις» 50 δις €.

Περαιτέρω, αφού δεν ανακοινώθηκε κανένα απολύτως μέτρο ανάπτυξης της οικονομίας μας, η ύφεση θα συνεχισθεί – με αποτέλεσμα να μειωθεί το ΑΕΠ μας στα 200 δις € περίπου το 2012. Επομένως, το χρέος μας το 2012 θα αποτελεί το 132,5% του ΑΕΠ μας, συν τα νέα ελλείμματα – ενώ το δημόσιο θα πρέπει να ενισχύσει τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία με τουλάχιστον 40 δις €, τα οποία θα δανεισθεί από το EFSF (πιθανολογούμε ότι, το χρέος θα φτάσει τέλη του 2012, εάν συμφωνήσουν όλες οι ξένες τράπεζες στη διαγραφή του 50%, καθώς επίσης εάν ενισχυθούν οι δικές μας και τα ταμεία, στα 320 δις € ή στο 160% του τότε ΑΕΠ μας – περίπου στα ίδια επίπεδα δηλαδή με σήμερα). 

Εκτός αυτού οι τράπεζες μας, κυρίως οι μεγαλύτερες, στην προσπάθεια τους να αποφύγουν την κρατικοποίηση, θα θελήσουν να μειώσουν τις κεφαλαιακές ανάγκες τους, περιορίζοντας τις ήδη χαμηλές πιστώσεις τους στις Ελληνικές επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά. Επομένως, η χώρα μας θα οδηγηθεί σε μία νέα, μεγαλύτερη πιστωτική παγίδα (άρθρο μας), η οποία θα υποχρεώσει πολλές υγιείς επιχειρήσεις να χρεοκοπήσουν – με δυσμενή αποτελέσματα για την ανεργία («εκβάλλει» στα ελλείμματα), για τις επενδύσεις, για τη διατήρηση του όποιου παραγωγικού ιστού μας έχει απομείνει, για τα δίδυμα ελλείμματα (προϋπολογισμός, εξωτερικό ισοζύγιο), για τα έσοδα του δημοσίου κλπ.    

Ακόμη όμως και αν η ύφεση δεν επιδεινωθεί, εάν απλά διαμορφωθεί δηλαδή ως έχει προβλεφθεί (-2%) τον επόμενο χρόνο, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί πλέον να εγκαταλείψει μόνη της την Ευρωζώνη, αφού δεν θα έχει πια καμία δυνατότητα να διαχειριστεί τη κρίση χρέους και δανεισμού – ειδικά όταν καίγονται καθημερινά χρήματα και συρρικνώνεται συνεχώς η ποσότητα τους. Επομένως, η καταναγκαστική επιστροφή στο σενάριο της δραχμής, χωρίς κανένα πλεονέκτημα πλέον, γίνεται πολύ πιο πιθανή – ειδικά όταν η Ευρωζώνη απαιτεί πρωτογενές πλεόνασμα από την Ελλάδα, για να συνεχίσει να την δανείζει.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν η κυβέρνηση «επέλεξε» τη λύση της χρεοκοπίας για να «εξοικονομήσει» 50 δις € – με μάλλον δυσανάλογα ανταλλάγματα (για παράδειγμα, την παραχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, τη λεηλασία της ιδιωτικής, τον εξευτελισμό των Ελλήνων, τη «μήνη» των αγορών, τη συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής λιτότητας, την εξαθλίωση του πληθυσμού κλπ.), καθώς επίσης με τεράστιους κινδύνους. Επομένως, πρόκειται για μία «Πύρρειο χρεοκοπία» – μία χρεοκοπία δηλαδή με όλα τα αρνητικά της επακόλουθα και χωρίς κανένα από τα θετικά.    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 28. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com.  Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2465.aspx?mid=515

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

ΤΟ ΛΑΪΚΟ «ΟΧΙ» ΚΑΙ Η ΦΑΣΙΖΟΥΣΑ ΧΟΥΝΤΑ

ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Το θρασύτατο πανηγύρι που είχαν στήσει χθες οι πολιτικοί απατεώνες της Κοινοβουλευτικής Χούντας (με την απαραίτητη βοήθεια των αντίστοιχων απατεώνων και ακαδημαϊκών «ΕΕ-δίαιτων αναλυτών» στα ΜΜΕ) για τη «σωτηρία της Πατρίδας», που προφανώς περνά μέσα από τη μεταμόρφωση της χώρας και σε τυπικό προτεκτοράτο, είχε σήμερα άδοξο τέλος, με τα λαϊκά στρώματα να βροντοφωνάζουν ένα μυριόστομο «ΟΧΙ» σχεδόν σε κάθε πόλη της  χώρας όπου είχαν μαζευτεί οι «επίσημοι».

Και όχι μόνο αυτό, αλλά και να μετατρέπουν σε λαϊκή γιορτή το ΟΧΙ, καταλαμβάνοντας τις θέσεις των «επισήμων», όπως άλλωστε λαϊκή γιορτή ήταν και το ΟΧΙ κατά του φασισμού το 1940, που ξεστόμισε μυριόστομα πάλι ο λαός και όχι μια άλλη Χούντα που κυβερνούσε τότε. Το σημερινό μάλιστα ΟΧΙ είναι πολύ πιο βαθιά κοινωνικό γιατί δεν έχει μόνο στόχο την εθνική απελευθέρωση, αλλά – και προπαντός – την κοινωνική απελευθέρωση των λαϊκών στρωμάτων από τις ντόπιες και ξένες ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα, όπως εκφράζονται από την ντόπια Χούντα που παριστάνει την κυβέρνηση,  και από την υπερεθνική ελίτ/Χούντα, με τη μορφή της Τρόικας, η οποία τώρα θα παίρνει κάθε σημαντική οικονομική (και εξαρτώμενα πολιτική) απόφαση για τις ζωές μας. Γι’ αυτό και τα καθεστωτικά ΜΜΕ ήδη καταδίκασαν τις λαϊκές εκδηλώσεις και μιλούν για προσβολή του συμβόλου της «εθνικής ενότητας» (αλήθεια ποια είναι αυτή;).

Αποτελεί όμως άκρο άωτο του θράσους, η χούντα που υφάρπαξε με καθαρή απάτη τη λαϊκή εξουσία, με τον Ηγετίσκο της να υπόσχεται τότε λαγούς με πετραχήλια, και τώρα να μην τολμά να ζητήσει λαϊκή έγκριση για το έγκλημα της καταρράκωσης κάθε κοινωνικής κατάκτησης της τελευταίας εκατονταετίας, αλλά και για το ακόμη μεγαλύτερο έγκλημα του ξεπουλήματος του κοινωνικού μας πλούτου και της επιτροπείας της χώρας, να αποφαίνεται, σαν νέος υπό-Φύρερ, πως «ο Λαός δεν θέλει εκλογές, αλλά αλλαγές»! Παράλληλα, ο Πρόεδρος της «Δημοκρατίας» και σύμβολο της «εθνικής ενότητας» αναρωτιέται: «Και πώς μετριέται η πλειοψηφία; Με τη συμμετοχή σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ή με τις εκλογές που, με βάση το Σύνταγμα, γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια», «ξεχνώντας» ότι ακόμη και στην κοινοβουλευτική «δημοκρατία», η κυβέρνηση, σε εξαιρετικές συνθήκες όπως σήμερα, έχει ηθική υποχρέωση να ζητήσει τη λαϊκή εντολή για να εισάγει παρόμοια καταστροφικά μέτρα, όπως άλλωστε έκαναν για την επιβολή πολύ ηπιότερων μέτρων από τα ελληνικά, οι κυβερνήσεις της Ιρλανδίας, Ουγγαρίας, Πορτογαλίας κ.ά.  Και βέβαια ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας θα μπορούσε να μιμηθεί το παράδειγμα του Προέδρου της Ισλανδίας που αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό Νομοσχέδιο που υπέβαλε η εκεί ελίτ και δέχτηκε την λαϊκή έκκληση για δημοψήφισμα, πράγμα που κατέληξε σε λαϊκή απόρριψη των μέτρων με πλειοψηφία 93%, επιβεβαιώνοντας έτσι το γεγονός ότι πράγματι εξέφραζε την εθνική ενότητα και όχι τις ελίτ και τους τραπεζίτες!

Η ομόθυμη υπεράσπιση της εκδήλωσης της λαϊκής οργής σήμερα ήταν απαραίτητη, έστω και αν σε αυτή μετείχαν και εθνικιστικά στοιχεία κ.λπ. που όμως δεν τα είδαμε ούτε να επιτίθενται κατά συνδιαδηλωτών, όπως στο Σύνταγμα (βλ. σχετική ανακοίνωση μας), ούτε να προβαίνουν σε εθνικιστικές εκδηλώσεις, αλλά αντίθετα να προσπαθούν και αυτοί να ματαιώσουν την παρέλαση. Το «επιχείρημα» άλλωστε του «εθνικιστικού κινδύνου» έχει χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιείται έντεχνα από την κοινοβουλευτική Χούντα του ΠΑΣΟΚ και τους υποστηρικτές της στη ρεφορμιστική «αριστερά» για να στιγματίσει τις αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις. Από αυτή τη σκοπιά, ήταν ακατανόητη η σχετική στάση του ΚΚΕ ότι «αυτή η μαζική λαϊκή αντίδραση δεν μπορεί ούτε να συκοφαντηθεί, ούτε να στιγματιστεί από τη δράση ορισμένων θυλάκων που δεν εκφράζουν τα λαϊκά συμφέροντα και δρουν ενάντια σε αυτά, για δικούς τους σκοπούς». Είναι εντελώς απογοητευτικό, αν όχι καταστροφικό για το αναπτυσσόμενο λαϊκό κίνημα, το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα με ισχυρό εργατικό κίνημα από πίσω του, που υιοθετεί σωστές θέσεις για την έξοδο από την κρίση μέσω της εξόδου από την ΕΕ και τη διαγραφή όλου του χρέους – αντί για τις αποπροσανατολιστικές θέσεις για διέξοδο από την κρίση μέσα στην ΕΕ και την καταστροφολογία που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ακαδημαϊκοί «αναλυτές» του για τις συνέπειες  τυχόν εξόδου από το Ευρώ –, να αφήνει να υπερφαλαγγίζεται από τη ρητορική της ρεφορμιστικής «Αριστεράς». Αντίστοιχα, με τον έμμεσο στιγματισμό των αυθόρμητων λαϊκών αντιδράσεων ως χειραγωγούμενων από «θύλακες που δεν εκφράζουν τα λαϊκά συμφέροντα», τροφοδοτείται το κλίμα εμφυλίου που καλλιεργήθηκε κατά τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας μεταξύ διαδηλωτών, ακυρώνει σε μεγάλο βαθμό μια εν δυνάμει διαδικασία συνειδητοποίησης για κοινό μέτωπο κατά του νο1 εχθρού αυτή τη στιγμή, δηλαδή της ΕΕ/ΟΝΕ και του ξεπουλήματος του κοινωνικού πλούτου.

Η λαϊκή οργή σήμερα κάνει πεντακάθαρο ότι η μόνη διέξοδος από την καταστροφική κρίση και την αποτροπή της εσωτερικής Κατοχής από την ντόπια και την υπερεθνική Χούντα και τους πραιτοριανούς τους (ΜΑΤ, Ευρωστρατοχωροφυλακή-EUROGENDFOR) είναι η σύμπηξη ενός νέου ΕΑΜ, με στόχο την κοινωνική απελευθέρωση, που θα απαρτίζεται από όλες εκείνες τις δυνάμεις που θα αγωνίζονταν για την ανατροπή της Χούντας, την έξωση της Τρόικας και την έξοδο μας από την ΕΕ, παράλληλα με τη διαγραφή ολόκληρου του Χρέους, καθώς και εκλογές για Συντακτική Συνέλευση που θα έβαζε τις βάσεις μιας αυτοδύναμης οικονομίας, χωρίς εξαρτήσεις από την ΕΕ του κεφαλαίου και από τη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς (βλ. σχετική ανακοίνωση).

28 ΟΚΤΩΒΡΗ 2011

PDF (εκτυπώσιμο)

ΠΗΓΗ:  Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org/pd, επικοινωνία: peridimok@gmail.com.

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΧΡΕΟΣ:

Αποτελεί το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Ελλάδας, ενώ το τεράστιο, το μοναδικό ίσως πρόβλημα της είναι η Πολιτική – η κάκιστη διαχείριση των οικονομικών της δηλαδή, σε συνθήκες διαπλοκής και διαφθοράς, από τις κυβερνήσεις της

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 Στο άρθρο μας «Γερμανικές Επανορθώσεις» (επίσης στο video) αναφερθήκαμε στο γεγονός ότι, το συνολικό χρέος της χώρας μας (δημόσιο και ιδιωτικό), είναι από τα χαμηλότερα μεταξύ των ανεπτυγμένων κρατών – όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, το οποίο επαναλαμβάνουμε:  

ΠΙΝΑΚΑΣ IΙ: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: MM (IMF), Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Διαπιστώνοντας τώρα ότι, το τεράστιο αυτό πλεονέκτημα της Ελλάδας δεν έγινε αρκετά κατανοητό, κρίνουμε σκόπιμο να παραθέσουμε μία μικρή ανάλυση, η οποία βοηθάει στην καλύτερη συνειδητοποίηση του.

(α)  Εάν το συνολικό χρέος, παραμένοντας ως έχει (333%), επιμεριζόταν σε 80% δημόσιο και 253% ιδιωτικό, η χώρα μας δεν θα αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα δανεισμού.

(β)  Η επιθυμητή αύξηση του ιδιωτικού χρέους θα προερχόταν από τις επενδύσεις των ιδιωτών, οι οποίοι θα χρεωνόταν φυσικά για να επενδύσουν. Για παράδειγμα, θα αγόραζαν με δόσεις (επί πιστώσει) μηχανήματα, κτίρια κλπ., τα οποία θα χρησιμοποιούσαν για την παραγωγή προϊόντων.

(γ)  Οι επενδύσεις θα βοηθούσαν στη μείωση των ελλειμμάτων του εμπορικού μας ισοζυγίου, αφού θα παρήγαμε ξανά, θα εισήγαμε λιγότερα προϊόντα και θα εξήγαμε περισσότερα.

(δ)  Οι επενδύσεις θα βοηθούσαν επίσης στην αύξηση τόσο του ΑΕΠ, όσο και των εσόδων του κράτους (υψηλότερα λόγω μεγαλύτερου ΑΕΠ και όχι από τη σημερινή υπερφορολόγηση, η οποία σε τελική ανάλυση ενισχύει τη φοροδιαφυγή και μειώνει τα έσοδα), οπότε θα περιόριζαν σημαντικά τα ετήσια ελλείμματα του προϋπολογισμού.

Κατ’ επέκταση,

(ε) οι επενδύσεις και η εξ αυτών χρέωση του ιδιωτικού τομέα, θα μείωναν σταδιακά το δημόσιο χρέος, «παράγοντας» πρωτογενή πλεονάσματα, θα περιόριζαν την ανεργία, αφού θα δημιουργούσαν νέες θέσεις εργασίας, μειώνοντας τα επιδόματα ανεργίας και αυξάνοντας τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία κοκ. (αναπτυξιακή πολιτική).    

Έτσι λοιπόν, αφενός μεν θα αυξανόταν το ιδιωτικό χρέος, αφετέρου θα μειωνόταν το δημόσιο – μέχρι εκείνο το σημείο όπου, το δημόσιο χρέος θα ήταν πλέον διαχειρίσιμο. Προφανώς, οι δυνατότητες αυτές δεν υπάρχουν σε εκείνες τις χώρες, οι οποίες έχουν υψηλό συνολικό χρέος (Πίνακας Ι).

Ειδικά όσον αφορά τη χώρα μας, το πρόβλημα της μη χρέωσης, άρα και των μη επενδύσεων του ιδιωτικού τομέα, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην Πολιτική (διαφθορά, διαπλοκή, έλλειψη φορολογικού /επενδυτικού πλαισίου, γραφειοκρατία κλπ.).

Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ότι και αν αποφασιστεί από τη σημερινή σύνοδο κορυφής – ενώ δεν εξαρτάται ούτε από τη Γερμανίδα καγκελάριο, ούτε από τη διαγραφή χρέους, ούτε από κανέναν άλλο, αλλά μόνο από εμάς. Αντίθετα, όσο χρέος και αν διαγραφεί, η Ελλάδα δεν πρόκειται να διασωθεί και θα μεταβληθεί σε προτεκτοράτο, εάν δεν ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των Πολιτών προς την Πολιτεία και εάν δεν επενδύσουμε εμείς οι ίδιοι.   

Περαιτέρω, εάν οι Πολίτες εμπιστευόταν την Πολιτεία (η απόλυτα δικαιολογημένη έλλειψη εμπιστοσύνης εκ μέρους τους είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα της Ελλάδας τα τελευταία τριάντα χρόνια), θα μπορούσαν επί πλέον να χρηματοδοτήσουν το δημόσιο χρέος, αγοράζοντας οι ίδιοι τα ομόλογα του (όπως συμβαίνει στην Ιαπωνία η οποία, με δημόσιο χρέος 230% του ΑΕΠ της, δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα). Εάν τώρα οι κάτοχοι των ομολόγων του δημοσίου ήταν Έλληνες, η χώρα μας δεν θα αντιμετώπιζε απολύτως κανένα πρόβλημα απώλειας της Εθνικής της κυριαρχίας.  

Επίσης, οι πολίτες θα έφερναν τις καταθέσεις τους από το εξωτερικό πίσω στις Ελληνικές τράπεζες, θα συμμετείχαν στην εισαγωγή νέων επιχειρήσεων του δημοσίου στο χρηματιστήριο, θα αγόραζαν μετοχές όλων των κοινωφελών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να μην ξεπουληθούν στο Καρτέλ, θα λάμβαναν μέρος στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του κράτους και πολλά άλλα.

Ειδικά όσον αφορά τις τράπεζες μας, αντιλαμβάνεται κανείς αμέσως ότι, είναι οι μακράν λιγότερο χρεωμένες στον πλανήτη. Τα προβλήματα τους δεν προέρχονται από τα χρέη τους, αλλά από το γεγονός ότι, έχουν στην κατοχή τους ομόλογα μίας χώρας, η οποία οδηγείται από την Πολιτική στη χρεοκοπία, κινδυνεύοντας να χάσουν περιουσιακά στοιχεία αξίας περί τα 50 δις €.

Επίσης από το ότι, τόσο τα νοικοκυριά, όσο και οι Ελληνικές επιχειρήσεις, αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια τους (επισφάλειες), επειδή η χώρα μας έχει καταδικαστεί σε ύφεση (ανεργία, στασιμοπληθωρισμός κλπ.), από τους μπράβους των τοκογλύφων, στα πλαίσια των δικών τους σχεδίων (μεσοπρόθεσμο κλπ.).  Επομένως, εάν δεν διώξουμε αμέσως το ΔΝΤ, δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον για τα παιδιά μας, όσα δάνεια και αν μας διαγράψουν.  

Ολοκληρώνοντας τονίζουμε ακόμη μία φορά ότι, το τεράστιο αλλά μοναδικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η Πολιτική – η κάκιστη διαχείριση των οικονομικών της χώρας μας δηλαδή από τις κυβερνήσεις και όχι ο αριθμός των ΔΥ, ο ιδιωτικός τομέας, η απελευθέρωση των επαγγελμάτων ή οτιδήποτε άλλο. Το πρόβλημα αυτό δεν πρόκειται να μας το λύσει προφανώς η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή μας στη δραχμή, στην οποία αρκετοί αναφέρονται (μάλλον ανεύθυνα) – αλλά μία ευρύτερη πολιτική αλλαγή, στα παρακάτω πλαίσια:  

ΑΜΕΣΗ, ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

“Μεταξύ όλων των «εφαρμογών» της Δημοκρατίας, η ομοσπονδιακή οργάνωση ενός κράτους είναι η πλέον αποτελεσματική – καθώς επίσης η συγγενέστερη. Το ομοσπονδιακό σύστημα οριοθετεί και περιορίζει την απόλυτη κυριαρχία της κρατικής εξουσίας, επειδή την τεμαχίζει σε επί μέρους κομμάτια – παραχωρώντας στην κεντρική κυβέρνηση μόνο ορισμένα, ακριβώς προκαθορισμένα δικαιώματα. Είναι το μοναδικό μέσον, με το οποίο ελέγχεται όχι μόνο η εξουσία της πλειοψηφίας του λαού (κυβερνών κόμμα) αλλά, επίσης, η λαϊκή κυριαρχία” (Lord Acton).

Σύμφωνα με την παραπάνω «ρήση», η ομοσπονδιακή δομή ενός κράτους είναι το πλέον εύφορο έδαφος για να ανθήσει η Άμεση Δημοκρατία. Στην περίπτωση δε της χώρας μας, η οποία χρειάζεται απαραίτητα μία ασφαλή, «αποκεντρωμένη» πολιτική δομή, θα μπορούσε να συμβεί, εάν οι περιφέρειες (Καλλικράτης) μετεξελίσσονταν σε ομοσπονδιακά κρατίδια – κάτι που δεν είναι πολύ δύσκολο στην εφαρμογή του, ενώ μπορεί να μας προφυλάξει από εσφαλμένες «λαϊκές ετυμηγορίες», οι οποίες παραδίδουν την απόλυτη εξουσία σε «κόμματα ενός ανδρός», τα οποία υπεξαιρούν την ψήφο με παραπλανητικές υποσχέσεις.

VIDEO: http://www.bigroadstv.com/web-tv/40-reportage.html   

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 26. Οκτωβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, καθώς επίσης συγγραφέας τριών οικονομικών βιβλίων. 

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2464.aspx?mid=5121258

Ο λαός τίμησε το ΟΧΙ στο φασισμό και ναζισμό

με το δικό του ΟΧΙ σήμερα στο ξεπούλημα της χώρας του

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΑΜ

Ο λαός σήμερα αποκατέστησε, αυθόρμητα σε μεγάλο βαθμό, το αληθινό νόημα της 28^ης Οκτωβρίου. Δεν επέτρεψε στο δωσίλογο πολιτικό σύστημα να εμφανιστεί ως τιμητής των αγώνων του. Διατράνωσε το δικό του ΟΧΙ ενάντια στην μετατροπή της χώρας του σε προτεκτοράτο. Διεμήνυσε ότι δεν πρόκειται να συνθηκολογήσει επειδή οι κρατούντες έδωσαν γη και ύδωρ στους σύγχρονους κατακτητές του.

Ανέδειξε με τον δικό του τρόπο μια νέα εθνική ενότητα, που θεμελιώνεται στα πραγματικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του, η οποία προορίζεται να μετατραπεί σε δουλοπάροικο της ληστοσυμμορίας που διαφεντεύει τις αγορές και την ευρωζώνη. Ο λαός και το έθνος δεν εκπροσωπείται από δοτούς θεσμούς και εκπροσώπους που ξέρουν μόνο να λειτουργούν ως βιτρίνα της νέας κατοχής.

Η φετινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου θα μείνει στην ιστορία. Μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πρώτη φορά που γιορτάστηκε αυθόρμητα με συλλαλητήρια τον πρώτο χρόνο της ναζιστικής κατοχής. Έτσι καθιερώθηκε η επέτειος αυτή. Με το αίμα και τον αγώνα του λαού ενάντια στους κατακτητές και τους ντόπιους δωσίλογους. Δεν χρειάστηκε παρά μόνο ένα απλό σκίρτημά του για να αποκαλυφθεί ο συνασπισμός των σύγχρονων δωσίλογων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και εξαπτέρυγα) οι οποίοι έτρεξαν να μιλήσουν για «αμαύρωση» της εθνικής επετείου και για «ασέβεια προς τους θεσμούς» την ίδια στιγμή που συνδράμουν ενεργά στο ξεπούλημα της χώρας και στην απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας της με τρόπο που δεν τόλμησε να κάνει ο δικτάτορας Μεταξάς, ούτε καν οι δωσίλογες κυβερνήσεις της ναζιστικής κατοχής.

Όσο κι αν προσπαθούν οι κρατούντες και οι γυρολόγοι τους να τρομάξουν τον λαό με εμφυλιοπολεμικές κραυγές και απειλές περί «εθνικού διχασμού», με μεγάλη δυσκολία πια κρύβουν την γύμνια τους, την τρομακτική κοινωνική τους απαξίωση και την πρωτοφανή απομόνωσή τους. Φτιάχνουν σκιάχτρα για να αποτρέψουν το μοιραίο γι’ αυτούς, την ανατροπή τους από έναν λαό αποφασισμένο να διεκδικήσει την χώρα και την ζωή του.

Οι διαχωριστικές γραμμές χαράχτηκαν και το κυρίαρχο δίλημμα τέθηκε πια ξεκάθαρα: ή με τους σύγχρονους δωσίλογους και τα αφεντικά τους, ή με τον λαό για μια Ελλάδα ελεύθερη, δημοκρατική και ανεξάρτητη.

28 Οκτωβρίου 2011

 ΠΗΓΗ: 28-10-2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/10/blog-post_8035.html

Το Νέο Όχι

Του Γιάννη Βαρουφάκη

“Καλώ την κυβέρνηση να διανοηθεί, για πρώτη φορά, να πει ένα μεγάλο ΟΧΙ. Μόνο έτσι το κούρεμα θα δώσει στην χώρα, αντί να της κόψει κι άλλο την, ανάσα που τόσο έχει ανάγκη.” Έτσι έκλεισα το προηγούμενο άρθρο που αφιέρωσα εξ ολοκλήρου στο κούρεμα (δηλαδή στην μερική διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους).

Να πει ΟΧΙ η κυβέρνηση; Σε τι; Επίτηδες σας άφησα με το ερώτημα στα χείλη μια μέρα πριν την Σύνοδο Κορυφής. Σκοπός μου ήταν να επιστρέψω σήμερα με την απάντηση, την επομένη μιας νέας Συνόδου Κορυφής που καρφώνει ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο του ευρω-συστήματος.

(Δεν θα επεκταθώ σήμερα ως προς το τελευταίο. Επιφυλάσσομαι να εξηγήσω τις επόμενες μέρες τον ισχυρισμό ότι, άλλη μια φορά, μια Σύνοδος Κορυφής βάζει την ευρωζώνη σε νέες περιπέτειες.)

Ας το απαντήσω λοιπόν το ερώτημα: “Να πει ΟΧΙ σε τι;” Εφόσον η απόφαση της Συνόδου υπολείπεται των περιστάσεων για πολλοστή φορά, η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να πει ένα μεγάλο ΟΧΙ στο σημερινό συνονθύλευμα ημι-αποφάσεων που θα εμφυσήσουν ανέμους στα πανιά της Κρίσης. Να ασκήσει, εν πολλοίς, de facto βέτο στο κοινό κείμενο, έστω και κατόπιν εορτής (επιτρέποντας στους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος να ψηφίσουν κατά συνείδηση). Την ίδια στιγμή να ανακοινώσει ότι αποσύρει τα τελευταία μέτρα που ψήφισε στην Βουλή (ιδίως την κατάργηση των κατώτατων μισθών στον ιδιωτικό τομέα) και να κηρύξει την χώρα σε έκτακτη οικονομική ανάγκη, εφαρμόζοντας μια σειρά από δικά της έκτακτα οικονομικά μέτρα (βλ. παρακάτω) έως ότου η Ευρώπη αλλάξει ρότα. Κι όλα αυτά, βέβαια, χωρίς να πει τίποτα περί στάσης πληρωμών (και φυσικά ούτε να διανοηθεί να μιλήσει, ή να αφήσει να εννοηθεί, ο,τιδήποτε περί εξόδου από την ευρωζώνη).

Γιατί να το κάνει αυτό; Σας θυμίζω τι συνέβη την 21η Ιουλίου: Μια κάκιστη για την Ευρώπη συμφωνία παρουσιάστηκε ως “λύση” κι έτσι οι ηγέτες μας μπόρεσαν να πάνε διακοπές αφήνοντας τις οικονομίες της Ιταλίας, της Ισπανίας (αλλά και τις βορειο-ευρωπαϊκές τράπεζες) να χορέψουν, καλοκαιριάτικα, έναν μεταμοντέρνο χορό του Ζαλόγγου (ο οποίος βούλιαξε την Ελλάδα πιο βαθιά στο τέλμα). Ένα ελληνικό ΟΧΙ την 21η Ιουλίου θα ήταν δώρο, όπως αποδείχθηκε, για την Ευρώπη. Το ίδιο ισχύει και τώρα. Η συγκατάβαση σε πολιτικές που όλοι γνωρίζουν ότι είναι μέρος του προβλήματος απλά δίνει στους ηγέτες των πλεονασματικών χωρών περισσότερο σχοινί για να αυτο-κρεμαστούν (για εμάς δεν μιλώ – απλά, το τέλμα  στο οποίο βρισκόμαστε μας έχει σκεπάσει πλήρως). Χάρη θα τους είχε κάνει ο κ. Παπανδρέου την 21η Ιουλίου αν έλεγε ΟΧΙ τότε. Τουλάχιστον θα είχαν εξαναγκαστεί να ακυρώσουν τις διακοπές τους πασχίζοντας για κάτι καλύτερο από εκείνη την συμφωνία. Το ίδιο ισχύει και σήμερα. Δώρο για την ευρωζώνη θα ήταν ένα ελληνικό ΟΧΙ.

Στόχος λοιπόν ενός ΟΧΙ θα ήταν να εξαναγκαστούν οι βορειο-ευρωπαίοι να συνεδριάζουν μόνιμα έως ότου βρεθεί η πραγματικά Συνολική Λύση  που υπόσχονται εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο. (Μόνο η παρουσία της τρόικα στην Αθήνα θα είναι μόνιμη; Ας μονιμοποιηθεί η παρουσία των ηγετών μας στις Βρυξέλλες έως ότου σταματήσουν να εκθέτουν την Γηραιά Ήπειρο παγκοσμίως.) Μέχρι τότε, η ελληνική κυβέρνηση να ασκεί βέτο σε ψευδεπίγραφες συμφωνίες που αποτελεί κοινή γνώση ότι δεν θα φέρουν ανάσες αλλά μόνο νέα αγκομαχητά.

Βέβαια το ΟΧΙ από μόνο του θα ήταν ανεύθυνο. Δεν τρέφω αυταπάτες: Ένα ελληνικό ΟΧΙ θα εξαγρίωνε Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία (για την Γαλλία δεν είμαι καθόλου σίγουρος, χωρίς να είμαι σίγουρος κιόλας). Η ελληνική κυβέρνηση, πριν αρθρώσει το ΟΧΙ της, θα έπρεπε να έχει προετοιμαστεί. Για ποιό πράγμα; Για την αυτάρκειά της τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών. Για την περίπτωση που η “δόση μας” καθυστερήσει για αρκετό καιρό (αν και μια καθυστέρηση πέραν του Δεκεμβρίου θα σηματοδοτήσει απόλυτη στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου, κάτι που η Γερμανία δεν θα τολμήσει να διακινδυνεύσει).

● Πώς μπορεί να εξασφαλίσει την αυτάρκεια του ελληνικού δημοσίου, δεδομένου του πρωτογενούς ελλείμματος το οποίο ενισχύεται από την εφαρμοζόμενη λιτότητα;

● Και γιατί λέω ότι ο προγραμματισμός θα πρέπει να αφορά τους επόμενους δώδεκα μήνες;

Ας απαντήσω το δεύτερο ερώτημα πρώτα: Επειδή μια μη-λύση της ευρωπαϊκής Κρίσης για άλλους δώδεκα μήνες (με την “διαρκή” Σύνοδο Κορυφής να μην μπορεί να κατασταλάξει σε κοινό ανακοινωθέν) θα οδηγήσει την Γαλλία στην υποβάθμιση και, συνεπώς, την Γερμανία εκτός ευρώ. Μετά από μια τέτοια (υποθετική) εξέλιξη, ο σχεδιασμός σήμερα είναι αδύνατος καθώς το τι μέλλει γενέσθαι τότε θα εξαρτηθεί από το ποια νέα νομίσματα θα προκύψουν, τι νέες συμμαχίες θα δημιουργηθούν, τον τρόπο με τον οποίο η διχοτόμηση ή τριχοτόμηση του ευρώ θα επιρρεάσει την Κρίση και δη την ελληνική της έκφανση. Κάτι τέτοιο θα ήταν τραγικό για την Ευρώπη αλλά όχι πιο τραγικό από ό,τι θα φέρει σύντομα στην πατρίδα μας άλλη μια αναβολή της Τελικής Λύσης.

Πάμε τώρα στο σημαντικότερο, πρώτο, ερώτημα: Στην εξασφάλιση αυτάρκειας του ελληνικού δημοσίου για αυτό το χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών. Πως θα μπορέσει το δημόσιο να καλύψει τις ανάγκες του από τα πενιχρά του έσοδα τις επόμενες εβδομάδες και μήνες; Με τις εξής τρεις κινήσεις:

1. Εσωτερικός δανεισμός βάσει νέου ανταποδοτικού φορο-ομολόγου του ελληνικού δημοσίου το οποίο μόνο έλληνες φορολογούμενοι θα μπορούν αγοράζουν. Η ιδέα εδώ είναι ότι ο φορολογούμενος δανείζει το δημόσιο αγοράζοντας μονοετή, διετή, πενταετή και δεκαετή φορο-ομόλογα τα οποία θα φέρουν μηδενικό επιτόκιο αλλά θα μπορούν να χρησιμοποιούνται, την ώρα που λήγουν, για την αποπληρωμή φόρων στο δημόσιο με έκπτωση που θα καθορίζει η αγορά αυτών των φορο-ομολόγων (που, βεβαίως, θα μεγαλώνει με την διάρκεια του φορο-ομόλογου). Έτσι, όσοι σκοπεύουμε να μείνουμε στην Ελλάδα, θα έχουμε κίνητρο, ουσιαστικά, να προκαταβάλουμε τους φόρους μας των επόμενων ετών με  σημαντική έκπτωση. Προσέξτε ότι αυτά τα φορο-ομόλογα θα μπορούν να αγοράζονται και να μετα-πωλούνται αλλά μόνο από έλληνες φορολογούμενους (δηλαδή κατόχους ΑΦΜ), καθώς οι υπόλοιποι δεν έχουν κανέναν λόγο να τα αγοράζουν (δεδομένου του ελληνικού επιτοκίου). Για τον ίδιο λόγο ούτε και οι Οίκοι Αξιολόγησης έχουν λόγο να τα… αξιολογούν. Θεωρώ ότι, στο πλαίσιο ενός καλά διατυπωμένου σχεδίου εθνικής αυτο-διάσωσης, το οποίο θα έχει ακολουθήσει ένα περήφανο ΟΧΙ, οι έλληνες πολίτες θα θελήσουν να δανείσουν το κράτος εξαγοράζοντας την μελλοντική φοροαπαλλαγή τους.

2. Δραστική μείωση, της τάξης του 90%, όλων των δημόσιων δαπανών με χαμηλό πολλαπλασιαστή στο εσωτερικό της χώρας: Π.χ. να ανακληθεί αύριο, για ένα χρόνο, το 90% των διπλωματικών και των διπλωματικών υπαλλήλων (οι οποίοι απλά θα παίρνουν τον εν Ελλάδι μισθό τους μετά την επιστροφή τους). Παύση πληρωμών, για ένα χρόνο, στους προμηθευτές οπλικών συστημάτων έως νεωτέρας. Γενικά, άμεση στάση πληρωμών που δεν μεταφράζονται σε ενεργό ζήτηση εντός της ελληνικής αγοράς.

3. Από-τα-πάνω-συμπίεση μισθολογικού και συνταξιοδοτικού κόστους (χωρίς να αγγιχθούν τα κατώτερα εισοδήματα). Πιο συγκεκριμένα, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους καλείται να ταξινομήσει όλα τα εισοδήματα του δημοσίου (μισθούς και συντάξεις) ξεκινώντας από το υψηλότερο προς το χαμηλότερο. Η από-τα-πάνω-συμπίεση θα λειτουργεί (στην βάση σκεπτικού που, κατ’ εμέ, συνάδει με την αρχή περί δικαίου, γνωστή ως maximin, του Αμερικανού φιλόσοφου John Rawls) ως εξής: Παίρνουμε το υψηλότερο μισθό και τον συμπιέζουμε στο επίπεδο του δεύτερου υψηλότερου. Κατόπιν, παίρνουμε αυτούς τους δύο και τους συμπιέζουμε στο επίπεδο του τρίτου υψηλότερου. Μετά, συμπιέζουμε τους τρεις αυτούς μισθούς στο επίπεδο του τέταρτου υψηλότερου. Συνεχίζουμε έως ότου εξοικονομηθεί το ποσόν που, σε συνδυασμό με τα έσοδα από τα φορο-ομόλογα και τις οικονομίες από το μέτρο 2 πιο πάνω, ισοσκελίζουν έσοδα και έξοδα του κράτους (ώστε να μην τρέχουμε πίσω από την τρόικα ανά πάσα στιγμή). Έτσι, δεν μειώνονται καθόλου τα κατώτερα εισοδήματα (τα οποία, είναι δεδομένο, έχουν τον μεγαλύτερο πολλαπλασιαστή).

Είναι προφανές ότι τα παραπάνω μέτρα εντάσσονται σε σχέδιο έκτακτης ανάγκης και είναι υποστηρικτικά σε ένα ΟΧΙ που στόχο θα έχει να επιβάλει στην Ευρώπη είτε να αναδιαρθρώσει το τραπεζικό σύστημα και ολόκληρο το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης είτε να προχωρήσει στην ελεγχόμενη διάσπαση του ευρώ. Αποτελούν όπλα για την επιβίωση της Ελλάδας έως ότου η Ευρώπη επιλέξει μεταξύ του δρόμου της βιωσιμότητας και της αυτο-κατάργησης.

Έως τώρα, μετά από κάθε Σύνοδο, ήταν σχεδόν αδύνατον στην χώρα μας να ακουστεί ορθολογική φωνή μέσα στην κακοφωνία της θριαμβολογίας. Ελπίζω σήμερα να πρυτανεύσει η σύνεση. Να διαβάσουμε προσεκτικά τα ανακοινωθέντα. Να συμφωνήσουμε ότι εξακολουθούν να κινούνται στην πορεία της ελάχιστης (βραχυπρόθεσμης) αντίστασης. Και να πούμε, από κοινού, ΟΧΙ.

Το πλεονέκτημα του νέου αυτού ΟΧΙ είναι διττό. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο επισπεύδει την κάθαρση στην τραγωδία της ευρωζώνης. Στο επίπεδο του ελληνικού δράματος ενώνει όλους μας:

● Σε εκείνους που νιώθουν απέχθεια για τον τρόπο με τον οποίο σκιαγραφείται η Ελλάδα διεθνώς, και παρουσιάζεται ως ο ζητιάνος της υφηλίου, τους επιστρέφει την χαμένη τους αξιοπρέπεια.

● Στους συμπολίτες μας που θεωρούν αμάρτημα το να συνεχίζουμε να απαιτούμε να ζούμε με δανεικά, δίνει μια ευκαιρία να πειραματιστούμε με την λύση της δημοσιονομικής αυτάρκειας (έστω και στο πλαίσιο μιας έκτακτης ανάγκης).

● Σε όσους πιστεύουν ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται στους πιο αδύναμους, η λύση της από-τα-πάνω συμπίεσης σηματοδοτεί μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική των περικοπών που πλήττουν δυσανάλογα όσους δεν μπορούν να ικανοποιήσουν βασικές ανάγκες.

● Τέλος, εμπεριέχει και μία χρηματοοικονομική καινοτομία που όμως έχει σχεδιαστεί κόντρα στην λογική και τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα (τα φορο-ομόλογα) για όσους κρίνουν πως ήρθε η ώρα να ενισχυθεί ο εσωτερικός δανεισμός, να μπουν στο περιθώριο οι Οίκοι Αξιολόγησης, και να βρει η ελληνική τρόπους να διασυνδέσει την φορολόγηση, την αλληλεγγύη και την χρηματοδότηση του κράτους.

Οι ηγέτες, όπως έλεγε και ο Ντε Γκωλ, γνωρίζουν να μην παρακαλούν και ξέρουν να λένε ΟΧΙ. Στην Ελλάδα, τέτοια εποχή, γιορτάζουμε μια ύψιστη στιγμή εθνικής αξιοπρέπειας και συναίνεσης, όταν ένας ολόκληρος λαός επέβαλε σε έναν (στερούμενο λαϊκής νομιμοποίησης) πρωθυπουργό να πάει κόντρα στα ένστικτά του λέγοντας ένα λυτρωτικό, αν και ακριβό, ΟΧΙ. Καιρός να το ξανακάνουμε.

ΠΗΓΗ: 27-10-2011, http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=9751

Στην ερημιά του ερήμην…

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)*

Όλη η πολιτική της κυβέρνησης – αν, για την οικονομία της συζήτησης, δεχθούμε ότι είχε καλές προθέσεις – συνοψίζεται σε μια φράση: τα μέτρα που πήρε για να μη χρεωκοπήσουμε, μας χρεωκόπησαν.

Είτε τα δικά της μέτρα είτε τα καθ' υπαγόρευσιν, μας χρεωκόπησαν το ίδιο… Μάλιστα, ως φαίνεται μετά τις τελευταίες εξελίξεις, το χρέος μάλλον τρέχει και θα συνεχίσει να τρέχει με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός. Διότι θα φθάσουμε το 2020, κι αφού θα έχουμε πληρώσει τον άμπακο, θα χρωστάμε όσα χρωστούσαμε το 2009!

Παράλογο; όχι! κερδώο για τους τοκογλύφους. Το παράλογο αφορά εμάς και το μετέρχεται η προπαγάνδα για να μας πείσει ότι ο γάιδαρος πετάει… Όμως η εξοικείωσή μας με τον παραλογισμό, τον διαρκή παραλογισμό, είναι η δεύτερη θανατηφόρα υπηρεσία που έχει προσφέρει αυτή η κυβέρνηση στους Ελληνες, η πρώτη είναι η Κατοχή τους από τους Νεοταξίτες Τοκογλύφους…

Εγώ ο Νίκος,

Εγώ η Μαρία,

Εγώ ο Παύλος,  

δεν ψήφισα τον χερ ΡΑΪΧενμπαχ! Ούτε για πρωθυπουργό, ούτε για γκαουλάιτερ! ούτε για λόρδο προστάτη, ούτε για ύπατο αρμοστή.  

Επίσης, ουδείς ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ που ψήφισε τον Παπανδρέου για πρωθυπουργό, δεν ψήφισε την Τρόικα για Αγία Τριάδα. Ουδέποτε έδωσε ο ελληνικός λαός την εντολή στην κυρία Διαμαντοπούλου να αφήσει τους μαθητές χωρίς βιβλία, ούτε εξουσιοδότησαν οι πολίτες τον Μπενύτο να μάθει κούρεμα στου κασίδη το κεφάλι.

Η Ελλάδα σήμερα στέκει μπροστά στα μάτια του κόσμου με σκυμμένο το κουρεμένο της κεφάλι, μια «τεμπέλα», μια «κλέφτρα», μια «διεφθαρμένη», διότι ως τέτοια τη διέσυρε και τη διαπόμπευσε ανά τας οδούς και τας ρύμας της οικουμένης ο ίδιος της ο Πρωθυπουργός.

Όταν η Δυτική Γερμανία το 1953 κούρευε το δικό της χρέος κατά 50% (ανάμεσα στους πιστωτές της ήταν τότε και η Ελλάδα) ουδείς την πήρε απ' τα μούτρα, ούτε ο Γερμανός Καγκελάριος ταπείνωσε τη χώρα του, ούτε λοιδορήθηκε από κανέναν η Γερμανία.

Αντιθέτως, με τις πλάτες των νικητών Αμερικανών και τον οβολό των νικητών Ελλήνων (που δεν απαιτούσαν τις πολεμικές αποζημιώσεις) άρχισε να συντελείται το «γερμανικό θαύμα». Και τι οβολό! Δισεκατομμυρίων ευρώ σε σημερινές αξίες. Νόμιμες αποζημιώσεις, αναγνωρισμένες, σύννομες με το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες.

***

Σήμερα λοιπόν που η Ελλάδα στραγγαλίζεται από Γερμανούς κυρίως Τραπεζίτες (η Γερμανία κουμαντάρει τη χρηματοπιστωτική πολιτική της Ένωσης), αντιμέτωπη με ένα εν πολλοίς παράνομο όργιο δανείων και με μια άκρως ύποπτη πολιτική Παπανδρέου που την οδήγησε στην αιχμαλωσία του ΔΝΤ, της Τρόικας, αντί να ορθώσει το ανάστημά της και να απαιτήσει πρώτον τις πολεμικές αποζημιώσεις και δεύτερον τον διεθνή έλεγχο νομιμότητας των δανείων της – ιδίως των πρόσφατων, όπως το Μνημόνιο αφήνεται να ψυχορραγεί στα χέρια μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων που έχουν κουρελιάσει το Σύνταγμα της χώρας και στη συνέχεια παραδίδουν τον πλούτο της εμπράγματο και ανθρώπινο στους νέους κατακτητές. Λες και η Ελλάδα έχασε πόλεμο.

Οι Έλληνες, οι παππούδες και οι πατεράδες μας, έχτισαν και ξανάχτισαν με τον ιδρώτα και το αίμα τους αυτή τη χώρα πολλές φορές στη νεώτερη ιστορία της, ύστερα από πολέμους, καταστροφές, διχασμούς και πραξικοπήματα. Κι εν τέλει κατάφεραν να φτιάξουν μια χώρα που, παρά τις αδυναμίες της, μετείχε στο διεθνές σύστημα με κάποια αξιοπρέπεια, όχι της άρχουσας τάξης, όχι όλης τουλάχιστον, αλλά πάντως του λαού.

Όμως ο καπιταλισμός τη λαϊκή αξιοπρέπεια, όταν δεν μπορεί να την υπερασπισθεί ο λαός, την εκλαμβάνει ως αδυναμία και την τρώει. Δεν πιάνεται κορόιδο το σύστημα. Όταν μυρίζεται κρέας για τα κανόνια, το στέλνει στα κανόνια. Όταν εκτιμά ότι μπορεί να εγκαταστήσει Κουίσλινγκ σε μια χώρα, τους εγκαθιστά.

Σήμερα, επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940 θα ακούσω να μιλούν για πατριωτισμό οι επίγονοι των δωσιλόγων – ακροδεξιοί κι εθνικιστές όσον επίσης θα ομιλεί για πατριωτισμό και το υποχείριο του ΡΑΪΧενμπαχ με τη θλιβερή του παρέα. «Βλάπτουν τη Συρία και οι δύο το ίδιο» (όπως άλλωστε μαζί Παπανδρέου – Καρατζαφέρης ψήφισαν και οι δύο το Μνημόνιο) – αυτό το «Σχέδιο Ανάν» για την Ελλάδα.

Αλλά, ο εθνικισμός έχει τόση σχέση με τον πατριωτισμό, όσον ο ρατσισμός με τον ανθρωπισμό. Το ίδιο και η εθνική κυριαρχία έχει τόση σχέση με την πολιτική Παπανδρέου, όση η Τρόικα με την Μπουμπουλίνα. Όμως σήμερα, συμπατριώτες, φίλοι, σύντροφοι, πολίτες ας γιορτάσουμε διότι οι γιορτές στη μνήμη του παρελθόντος προοιωνίζονται τα τρόπαια του μέλλοντος.

Την ιστορία της Ελλάδας την έχουν γράψει όλα εκείνα τα ανθρωπάκια που αρίστευσαν στο καθήκον τους, απ' τους πρόσφυγες της Μικρασίας ως τους γκασταρμπάιτερ στη Γερμανία, απ' τους «άγνωστους στρατιώτες» ως τους αντάρτες – δεν θα χαθούμε, καλύτεροι θα βγούμε απ' αυτόν τον αγώνα, πολλώ δε κάρρονες τα παιδιά μας…

* ΣΤΑΘΗΣ Σ. 28.Χ.2011 stathis@enet.gr

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011, http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=321623

Οι φαυλεπίφαυλοι του «φαύλου κύκλου» συνέχεια…

[Εξ αντιγραφής]

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Παρακαλώ τον κ. Ζουράρι να μου επιτρέψει να δανειστώ από αυτόν τον πλέον δόκιμο χαρακτηρισμό που έχει μέχρι σήμερα εισαχθεί, αν όχι για τους παράγοντες, τουλάχιστον για τον τρόπο που λειτουργεί η κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας μας (από αυτούς όμως τους παράγοντες…).

Ας δούμε το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, την προέλευσή του και συνακολούθως τους κατ’ αρχήν στόχους του. Το πολιτικό λοιπόν αυτό προσωπικό προέρχεται – κατά κανόνα – από τρεις «δεξαμενές»: τις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις, τον συνδικαλισμό και τις «καθαγιασμένες» οικογένειες. Είναι βέβαιο πως, αν εξαιρέσεις τους αναδειχθέντες από τις οικογένειές τους κληρονομικώ δικαίω, που όπως οφείλαμε να εμπιστευόμαστε τους γιους των βασιλέων έτσι πρέπει να εμπιστευτούμε τους γιους και τις κόρες των παλαιότερων πολιτικών, ασχέτως των γνώσεών τους και της ευφυΐας τους, οι υπόλοιποι έχουν κάποιου είδους ικανότητες. Τι είδους όμως ικανότητες; Να υπηρετούν το κόμμα τους «επιτυχώς» – π.χ. να στρατολογούν πολλούς φοιτητές τη στιγμή της εγγραφής τους στα Πανεπιστήμια, να είναι υπάκουοι στους αρχηγούς και να «μαζεύουν κόσμο», να είναι καλοί δημαγωγοί. Είναι βέβαιο πως υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά αυτός είναι ο κανόνας, φαίνεται και εκ του αποτελέσματος. Πολύ λίγοι πολιτικοί, βουλευτές και λοιποί παράγοντες των κομμάτων, αν πάψουν να βιοπορίζονται από την πολιτική – όπως ο Γκρούεζας στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου με τον Μαυρογιαλούρο –, μπορούν να βρουν άλλη δουλειά. Αυτοί δε που το μπορούν – δεν εννοώ αυτούς που μάζεψαν χρήματα και τα επένδυσαν σε εταιρείες ή έκαναν πλούσιους γάμους, με το αζημίωτο φυσικά – είναι και οι ικανότεροι, ίσως δε γι’ αυτό οι όχι και τόσο προβεβλημένοι. Είναι προφανές λοιπόν πως, στην πλειονότητά τους, οι «πολιτικοί» μεριμνούν πρωτίστως για τη συνέχιση του (πλούσιου) βιοπορισμού τους από την «πολιτική» και μετά για όλα τ’ άλλα.

Αυτό είναι το πολιτικό σκηνικό μας, αλλά… αυτό είναι το πολιτικό σκηνικό μας ελλείψει μάλιστα υγιέστερου παρασκηνίου. Μου έλεγε τις προάλλες φίλος μου, επιτυχημένος επιχειρηματίας, ότι ψάχνει να βρει κατάλληλους μάνατζερ για τη σημαντική για τα ελληνικά πράγματα επιχείρησή του και δεν μπορεί να βρει, παρά τις 1.500 αιτήσεις που έχει δεχτεί στη σχετική προκήρυξη. Προφανώς γιατί όλοι αυτοί δεν έχουν καμία εμπειρία, δεν είχαν ποτέ τις δυνατότητες να δοκιμαστούν κάπου χαμηλότερα, ούτε άλλωστε και η Ελλάδα προσφέρει δυνατότητες στους έχοντες τις σπουδές και τις γνώσεις να δοκιμαστούν. Το ίδιο ισχύει και στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αυτούς έχουμε, με αυτούς, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, μπορούμε να λειτουργήσουμε (με έχει σχετικώς πείσει ο παραπάνω επιχειρηματίας). Δεν αφήσαμε κανέναν άλλο να αναδειχθεί, να αποκτήσει εμπειρίες, να δοκιμαστεί.

Μπορούμε όμως να απαιτήσουμε κάποια βασικά:

1. Να πάψουν οι πολιτικοί, επί ποινή αποκλεισμού (στην αρχαία Ελλάδα, αυτοί που εισήγαγαν τη Δημοκρατία που σήμερα διαστρεβλώνουμε, θα έλεγαν επί ποινή εξορίας ή λιθοβολισμού για τους κακούς ηθοποιούς στα θέατρα), να σκέφτονται πρώτα απ’ όλα την πολιτική τους καριέρα.

2. Να αποκλείσουμε αυτούς που αποδεδειγμένα έκλεψαν, θα έλεγα και αυτούς για τους οποίους έχουμε ισχυρές ενδείξεις ότι έκλεψαν. Ας λειτουργήσει επί τέλους αυτό το «πόθεν έσχες» και μάλιστα αναδρομικά. Πώς γίνεται, π.χ., πολιτικός με ένα διαμέρισμα, ύστερα από κάνα-δυο θητείες στη Βουλή να έχει δέκα; Πώς γίνεται οικογένεια πολιτικών με τους συγκεκριμένους μισθούς των βουλευτών και των υπουργών (και των πρωθυπουργών και των προέδρων) έπειτα από μερικές δεκαετίες να είναι βαθύπλουτη; Εντυπωσιαζόμαστε με τις πρόσφατες αποκαλύψεις του ΣΔΟΕ για επαγγελματίες που με μικρό εισόδημα έχουν τεράστιους λογαριασμούς στις τράπεζες, όμως θα εκπλαγούμε περισσότερο αν δημοσιοποιηθούν οι περιουσίες των πολιτικών, πριν και μετά την ενασχόλησή τους με τα (τυπικώς) κοινά. Υπάρχουν βεβαίως εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας είναι πως ο βουλευτής (συχνά στο όνομα των γυναικών του και των παιδιών του) πλουτίζει. Είναι απολύτως βέβαιο, π.χ., πως η προεκλογική και μόνο εκστρατεία των υποψηφίων βουλευτών δεν μπορεί επ’ ουδενί να καλυφθεί από τους μισθούς τους – τουλάχιστον στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες – και δεν πιστεύω πως βρίσκει κανείς τόσους άδολους φίλους που προσφέρουν εκατομμύρια. Τα κίνητρα των περισσότερων εξ αυτών των χορηγών τους προσομοιάζουν με τα κίνητρα των πρώην, νυν (και αεί;) προέδρων ποδοσφαιρικών ομάδων που αγοράζουν τις μετοχές των αθλητικών Α.Ε., όχι γιατί «είναι» παναθηναϊκοί, ολυμπιακοί ή αεκτζήδες, αλλά γιατί πρόκειται περί χρυσοφόρων επιχειρήσεων, ίσως όχι αμέσως, αλλά εμμέσως, με πολιτική επιρροή κ.λπ. (τινές εκ των προέδρων αυτών μάλιστα τυχαίνει να είναι υπόδικοι ή να έχουν πάει και φυλακή).

3. Να αποκλείσουμε αυτούς που αποδεδειγμένα έχουν κάνει βασικά πολιτικά σφάλματα (το λέω όσο πιο ευγενικά μπορώ). Δεν είναι δυνατόν πρώην υποστηρικτές του άθλιου «σχεδίου Ανάν» – που και οι σοβαρότεροι διεθνείς και ανεξάρτητοι αναλυτές το έχουν χαρακτηρίσει ως καταστροφικό για την Κύπρο, εάν ψηφιζόταν – να επιβραβεύονται με την παραχώρηση σε αυτούς του υπουργείου Εξωτερικών (καταδήλως με έξωθεν παρέμβαση που οι ντόπιοι πολιτικοί δεν είχαν το σθένος ή δεν έκριναν «στρατηγικά» σκόπιμο να αρνηθούν), χωρίς μάλιστα να έχουν ζητήσει δημοσίως συγγνώμη – και να επιδιώκουν μάλιστα τώρα να εξακολουθούν να ασκούν πρωτεύοντα πολιτικό ρόλο.

4. Τα σημερινά διακυβεύματα είναι γεωπολιτικά και έχουν να κάνουν με το μέλλον τόσο της Ελλάδος όσο και της ίδιας της Ευρώπης. Δεν είναι μικροπολιτικά και μόνο οικονομικά ζητήματα, με τον τρόπο που μας τα παρουσιάζουν τα ΜΜΕ και οι άσχετοι ή οι κατά Σαββόπουλο «πονηροί πολιτευτές». Απαιτείται ως εκ τούτου εθνική πανστρατιά, δηλαδή εθνική ομοψυχία και συνεργασία. Είναι ακατανόητο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εν μέσω της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε και τη στιγμή που η ευρωπαϊκή πολιτική παίζεται ανά εβδομάδες ου μην ημερησίως, να διακηρύσσει πως χρειάζονται εκλογές και ότι αν δεν αποκτήσει αυτοδυναμία θα την αποκτήσει στις επόμενες εκλογές ή όποτε (και αν) την αποκτήσει. Οι εκλογές κοστίζουν εκατομμύρια, στη δε χώρα μας δύο μήνες πριν και έναν μήνα μετά, τα πάντα παραλύουν. Είναι επιτακτική ανάγκη να σχηματιστεί «κυβέρνηση Εθνικής Ελλάδος», που θα θέσει στο τραπέζι φανερά όλα τα ζητήματα και θα προχωρήσει με βάση αυτά. Με γνώση και με σύνεση, «με λογισμό και μ’ όνειρο» θα ’λεγε ο Σολωμός. Υπάρχει το πολιτικό προσωπικό που έστω κουτσά – στραβά μπορεί να βοηθήσει, αποκλειομένων βεβαίως αυτών που προανέφερα, συνεπικουρούμενο όμως με προσωπικότητες που υπάρχουν στη χώρα μας, αλλά που είναι αποκλεισμένοι από την πολιτική πρακτική, γιατί δεν υπήρξαν μήτε φοιτητοπατέρες, μήτε συνδικαλιστές, μήτε γόνοι «καθαγιασμένων» οικογενειών. Υπάρχουν στη χώρα μας προσωπικότητες, με μικρότερη ή καθόλου εμπειρία μεν από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, αλλά με κατά τεκμήριο περισσότερες γνώσεις και που μπορούν να δουν, να αναλύσουν και να προσανατολίσουν τα πράγματα καλύτερα από τα μέλη των πολιτικών κομμάτων που μας οδήγησαν εκεί που σήμερα βρισκόμαστε. Σε τελική ανάλυση, αν δεν γίνει αυτό τώρα, είναι απολύτως βέβαιο πως θα γίνει μετά τις ενδεχόμενες εκλογές, οι δημοσκοπήσεις είναι γι’ αυτό αποκαλυπτικές. Ας μη φύγουν οι πολιτικοί με τον τρόπο που έφυγε η χούντα της επταετίας…

5. …εκτός και αν τα πράγματα συνεχίσουν να ακολουθούν τον «φαύλο κύκλο των φαυλεπίφαυλων», οπότε άλλοι θα αποφασίσουν για μας (μήπως τελικώς θα είναι καλύτερα έτσι, με τη συνακόλουθη απαξίωση όλου του σημερινού πολιτικού προσωπικού της χώρας μας και την κατόπιν αυτού ανάδειξη νέων προσώπων και νέων διαδικασιών επιλογής των;).

* O Δρ. Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων, Καθηγητής ΤΕΙ, Τμήματος Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού Αντικειμένων.

ΠΗΓΗ: ΠΕΜΠΤΗ, 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011, http://topontiki.gr/article/24146

Υλικό προς χειραγώγηση ή νικηφόρο μέτωπο;

Του Δημήτρη Πατέλη *

Τα γεγονότα της Πέμπτης 20.10.2011, έδιναν την αίσθηση ότι κάποιοι από επάνω, σαν μακιαβελικού τύπου μαριονετοπαίκτες, κινούσαν τα νήματα μιας μεθοδευμένης αλληλοεξόντωσης των από κάτω. Με αριστοτεχνικό χειρισμό των αμοιβαίων αγκυλώσεων και των εξαρτημένων αντανακλαστικών (του παρελθόντος) διαφόρων συνιστωσών του ετερόκλητου πλήθους (την πρώτη φορά που έστω άγαρμπα βρέθηκαν όλες μαζί), ώστε αυτό, όχι μόνο να μη μπορεί να βρει το βηματισμό του σε μια μετωπική συγκρότηση, αλλά να επιδίδεται σε ανέξοδη για το σύστημα (χωρίς ουσιαστική και άμεση ανάμειξη των δυνάμεων καταστολής του) αυτοδιάλυση με αλληλοκανιβαλισμό, ευάλωτο σε κάθε προβοκάτσια δολοφονικού χαρακτήρα.

Το διαίρει και βασίλευε σε όλο το μεγαλείο του! Ο εν εξελίξει κοινωνικός πόλεμος έχει πλέον τον πρώτο νεκρό αγωνιστή-διαδηλωτή, που σημάδεψε τις μεγαλειώδεις και ίσως τις πλέον πολιτικοποιημένες κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Ας μη γελιόμαστε: δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τους μεταλλαγμένους πολιτικούς υπαλλήλους της χώρας (της πιο αποτελεσματικής για αυτό τον κοινωνικό πόλεμο κυβέρνησης), αλλά με επιτελεία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού άξονα, με τεράστια εμπειρία και επιστημονική τεχνογνωσία στη χειραγώγηση κατακτημένων και ανυπότακτων λαών, που βλέπουν σήμερα το λαό μας σαν πειραματόζωο και τη χώρα μας σαν πεδίο δοκιμών για αυτά που σκοπεύουν να επιβάλλουν γενικευμένα στον πλανήτη. Το ζητούμενο λοιπόν, δεν είναι η τοποθέτηση υπέρ ή κατά, ούτε και η τήρηση ίσων αποστάσεων ανάμεσα στους συγκρουσθέντες στο Σύνταγμα την Πέμπτη, αλλά το προηγούμενο που δημιουργείται και ο κίνδυνος γενίκευσής του στο εξής.

Οι ευθύνες όσων με τις πρακτικές και τις παραλείψεις τους στρώνουν το έδαφος για συνέχεια αυτών των ολέθριων για το ανερχόμενο κίνημα χειρισμών είναι ανυπολόγιστες, ανεξαρτήτως προθέσεων. Τα διδάγματα και τα καθήκοντα για το κίνημα είναι τεράστια, και αφορούν την ανάγκη να δοθεί πνοή και πραγματική-πειστική προοπτική με θετικά προτάγματα το λαό, όχι διχαστικά αλλά συνθετικά, όχι προτάσσοντας το τι δεν κάνει ή το τι κάνει λάθος η κάθε συνιστώσα (αυτό γίνεται όλο και πιο εύκολο και καταφανές σήμερα), αλλά το τι επιτάσσει η συγκυρία ως ασθενή κρίκο παρέμβασης, ώστε να αλλάξουν άρδην οι συσχετισμοί δυνάμεων.

Οι επιτακτικές αναδιατάξεις της συγκυρίας, δεν αφορούν αποκλειστικά τον περιχαρακωμένο κόσμο των λίγο-πολύ παγιωμένων και καταγεγραμμένων μέχρι σήμερα δυνάμεων της αριστεράς, αλλά το σύνολο της κοινωνίας. Οι αναδιατάξεις αυτές συνδέονται με την εφικτή και αναγκαία ραγδαία απεμπλοκή συνειδήσεων και ανθρώπων από τη "σιωπηλά πλειοψηφία", από την κυρίαρχη ιδεολογία και τα καθεστωτικά κόμματα, από την υπακοή, την ηττοπάθεια, τη μοιρολατρία και την υποταγή. Απαιτούν επίσης απεμπλοκή από την πεπατημένη και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό όλων των σε ποικίλους βαθμούς νομοτελώς αλλοιωμένων, κουρασμένων και ενσωματωμένων μορφωμάτων της αριστεράς (που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φέρουν το στίγμα ιστορικών αγώνων του παρελθόντος). Η κρίση εκπροσώπησης της κοινωνίας, που χαρακτηρίζει τη συγκυρία, αφορά πρωτίστως την αριστερά, όσο κι αν οι ηγεσίες της ευελπιστούν καιροσκοπικά σε υπέρ τους εκλογική εκταμίευση μέρους της δυσαρέσκειας, χωρίς να αλλάξουν το παραμικρό. Μιαν αριστερά, που εκ των πραγμάτων, λόγω της προηγούμενης συγκυρίας, επί δεκαετίες ειρηνικής λειτουργίας του συστήματος, ανέπτυξε νομοτελώς μονομερείς δεξιότητες και στερεότυπα αναγκαστικής περιχαράκωσης, με όρους εσωτερίκευσης της ήττας και διατήρησης μελών-οπαδών γύρω από παγιωμένα σύμβολα, ιδιολέκτους και ρητορικές, με μικρές ή μεγάλες γραφειοκρατίες, με έντονα στοιχεία αμοιβαίων ετεροπροσδιορισμών (βάσει υπαρκτών ή/και φανταστικών διαφορών), αναλισκόμενη σε έριδες για τη διανομή θέσεων και ρόλων σε αυτό που της παρείχε ως αποκλειστική και ελεγχόμενη λειτουργία το σύστημα: στη διαχείριση της δυσαρέσκειας του κόσμου με στερεοτυπικές (αν όχι τελετουργικές) και εντελώς προβλέψιμες πρακτικές και συμπεριφορές. Μιας αριστεράς που – παρά τη μοναδική κρισιακή συγκυρία – με την αυτοαναφορικότητα των συνιστωσών της ("εμείς οι μόνοι συνεπείς") δυσκολεύεται ή αδυνατεί να να συντονιστεί, να συνδιαλεχθεί, να ωσμωθεί με "τους άλλους”, με το λαό και να λειτουργήσει καταλυτικά στη ριζοσπαστικοποίησή του. Θα αντιληφθούν άραγε οι δυνάμεις (κυρίως της βάσης) της αριστεράς τα ριζικά νέα καθήκοντα της συγκυρίας, θα πρωτοστατήσουν στη μετωπική συγκρότηση του λαού (όπως έγινε το 1941 με το Ε.Α.Μ.), ή θα αφήσουν να τις προσπεράσει το κίνημα, με ότι κι αν σημαίνει αυτό;

Είναι γνωστή η προβληματική του "ασθενούς κρίκου” με δύο έννοιες: αναφορικά με το παγκόσμιο σύστημα και με τη διάγνωση της πολιτικής συγκυρίας. Με την πρώτη έννοια αναδεικνύεται η ανισομερής ανάπτυξη του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος και των πλέον ευάλωτων σε ανεξέλεγκτες-δυσλειτουργικές για το σύστημα τροπές χωρών και ομάδων χωρών. Την έννοια αυτή, σπεύδουν σήμερα να την υπενθυμίζουν ακόμα και σ' όσους την ξέχασαν οι ιθύνοντες του παγκόσμιου κεφαλαίου. Εδώ χρησιμοποιώ την έννοια του ασθενούς κρίκου κυρίως με τη δεύτερη (συνδεδεμένη με την πρώτη) έννοιά της, επιτακτικότατης σε συνθήκες γενικευμένης κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής κρίσης: αυτό που αφορά την έγκαιρη διάγνωση, ανάδειξη και επικέντρωση των δυνάμεων και της προσοχής σε εκείνο το πρόβλημα, σε εκείνες τις επιτακτικές ζωτικές ανάγκες του λαού (αιτήματα, διεκδικήσεις) που θα επιτρέψουν να ξετυλίξει το κουβάρι του πλέγματος των εσωτερικών και εξωτερικών συστημικών αντιφάσεων, αλλάζοντας άρδην το συσχετισμό υπέρ της διεξόδου με προοπτική προς όφελος του λαού. Ο κρίκος αυτός επιτρέπει στις δυνάμεις που θα τον αδράξουν, να κατακτήσουν ακλόνητα την χειραφετική για το λαό πρωτοβουλία των κινήσεων, να κατευθύνουν δημιουργικά και συσπειρωτικά την αγανάκτηση και την ανυπακοή, να προσδώσουν συντεταγμένο, αποτελεσματικό και τελικά νικηφόρο προσανατολισμό στη λαϊκή αυτενέργεια.

Ο κρίκος αυτός συμπυκνώνεται σήμερα στη δέσμη προταγμάτων με αφετηρία την άρνηση πληρωμής του επαχθούς και απεχθούς δημόσιου χρέους.

Απαιτείται λοιπόν ένας μετωπικός πόλος έλξης, που θα συνεισφέρει στην αυτοοργάνωση και στην περιφρούρηση όλου του κινήματος που θα γιγαντώνεται αν ξεπεράσει τα σύνδρομα της ήττας και της αναποτελεσματικότητας. Μέχρι την νίκη σ' αυτόν τον δίκαιο για τους από κάτω κοινωνικό πόλεμο.

*Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (ΕΠΑΜ).

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/index.php. Το είδα: Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/10/blog-post_8983.html